Geïnspireerd door een comment
Beste Casaspider, jullie zijn inmiddels al 4 maanden in Nederland. Wat ik in jouw verhalen tot nu toe niet terug zie komen is of jij of jouw gezinsleden Curacao missen. Is het allemaal echt zo gemakkelijk om de overgang (zeker voor Lucy en Luchiano) van een tropisch eiland naar Nederland te maken? Of laat je dat bewust weg in het weblog omdat het te prive is? Op enig moment zal ik ook met mijn gezin terugkeren naar Nederland en hoewel het niet te vergelijken is, zou ik het toch prettig vinden als je een beeld kan schetsen van evt. heimwee. Mocht het zo zijn dat dat te prive is, respecteer ik dat volkomen. Het kan natuurlijk ook dat Curacao jullie totaal niet dierbaar was. In dat geval zal je al gauw geen heimwee of gemis ervaren. Mocht je kunnen antwoorden hoor ik dat graag.
Aldus het integrale commentaar van Vjm op de post Euromast Rotterdam.
Een interessante vraag waar ik even over heb moeten nadenken. Wel, in het dagelijkse leven mis ik Curacao niet echt, het is gewoon te druk met andere dingen en het leven gaat nu eenmaal door. Dingen die ik 'daar' met veel plezier deed zijn vervangen door andere. Strand, Happy Hour, Wilhelminaplein... het was allemaal leuk maar vreemd genoeg mis ik het niet echt.
Het gekke is dat Lucy dat meer heeft. Zij was uitgekeken op Curacao, te veel routine, maar zegt nu dat ze zelfs ons wekelijkse uitstapje naar Pleincafe mist. Natuurlijk gaat Curacao me nog steeds ter harte en het komt regelmatig voor dat ik de Antillen moet verdedigen tegen ongefundeerde aanvallen ('ze moeten de kraan dichtdraaien!'). Ongefundeerd maar groter in aantal dan ik had gehoopt.
Luchiano (10) mist Curacao ook niet echt, hij heeft een nieuw leven hier. Ik geloof dat hij zijn vrienden van de Sint Servatiusschool in Borkel haast nog meer mist, dat is ook verser. Over Luchiano gesproken, ik merk wel dat we minder tijd samen doorbrengen dan op Curacao. Daar bracht ik hem naar school, haalde hem op en tussen de middag waren we samen. Nu zie ik hem pas om half zes 's avonds en dan gaan we boodschappen doen. Dat is een van de dingen waar we ons ritme nog in moeten vinden.
Lucy heeft het niet echt gemakkelijk. In haar ogen was Nederland het grote land waar veel te ontdekken is. Dat valt toch enigszins tegen als men de zorg heeft over een baby van 1 jaar oud. Ze maakt nu bijna elke dag een lange wandeling met Diana (1) en gaat er ook regelmatig met de fiets op uit. Zij zal niet snel terug willen naar Curacao maar mist toch een beetje de warmte en de (psychisch) kortere afstand tot haar familie.
Bij warm weer voelt Lucy zich nu eenmaal meer sexy. Thuis zetten we de verwarming daarom op 21.6 graden. We zijn allemaal op zoek naar ons nieuwe ritme. Allemaal behalve Diana want die vermaakt zich overal en past zich het gemakkelijkste aan. Maar dat is logisch.
Mijn tip is altijd naar de voordelen van een nieuwe situatie te kijken en niet naar die van de oude. Dat laat onverlet dat Curacao mij altijd dierbaar zal blijven, immers ik heb er met veel plezier een kwart van mijn leven doorgebracht.










Water en electriciteit is een ander verhaal. Het verbruik wordt op Curacao maandelijks gemeten dan wel geschat. Het te betalen bedrag is dus iedere maand anders. Op de vervaldatum van de te betalen rekening stromen de betaalkantoren vol met mensen die op het allerlaatste moment hun schuld voldoen.
De problemen zijn nog steeds niet opgelost, onder andere omdat geen lokale expertise aanwezig is. Ook een fail-over systeem ontbreekt. Soms is rond beter, soms vierkant en hetzelfde geldt voor prepaid en postpaid.





