CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Sint Maarten en de omringende eilanden houden hun adem in, hetgeen een toepasselijke uitspraak is als het om een orkaan gaat. Maandagmiddag om ongeveer 14:00 uur (08:00 AM plaatselijke tijd) trekt orkaan Earl op enkele tientallen kilometers ten noorden van Sint Maarten voorbij.

Het doet me onwillekeurig terugdenken aan begin september 2004. Wij woonden op Curacao. Zo zuidelijk komt vrijwel nooit een orkaan, die trekken meestal over de Bovenwindse Eilanden via Cuba naar Florida. Maar daar was ineens Ivan.

Steeds dichter naderde hij Aruba, Bonaire en Curacao. Op de ochtend van 8 september 2004 werden alle consultants bij UTS waar ik gedetacheerd was weggestuurd. Snel kocht ik plastic, duct-tape en wat zaklampen. Het was erg druk bij de bouwmarkten.

Gespannen wachtten we af op wat komen ging, gelukkig voor ons liep de zaak met een sisser af. Wel was er veel schade aan de stranden. De staart van Ivan heeft een dag later voor grote overstromingen op Aruba gezorgd.

Kattenpis op Curacao, maar evengoed was er die mengeling van spanning en angst. Immers, met de natuur valt niet te spotten. Sint Maarten heeft heel andere ervaringen met orkanen. Luis (1995), Lenny (1999) en Omar (2008) richtten veel schade aan. Geen wonder dat men de billen bij elkaar knijpt met Earl in aantocht.

Laten we hopen dat het deze keer meevalt, voor Sint Maarten en de omringende eilanden. Het blijft fascinerend te zien hoe Google AdSense soms de plank mis slaat.

Posted by CasaSpider at 7:00 AM | Permalink | Comments (4)

Ooit, in een lang en gelukkig verleden, werkte ik via SQL Integrator bij water- en electriciteitsbedrijf Kodela op Curacao. Kodela heet overigens alweer een hele tijd Aqualectra, maar daar gaat het niet om. Voor de logistiek leverde SQL Integrator een standaardpakket met maatwerk, Rapier. De managers van een aantal bedrijven gingen naar een cursus van een zelfbenoemde logistiek- en maintenance-goeroe. Zowel de naam van de cursus als van de goeroe ben ik al lang kwijt, maar ach ik ben wel meer kwijt.

Wat deze man deed was echter niet van slimheid gespeend. Allereerst was het een tamelijk dure cursus en ten tweede verliep het behaalde certificaat reeds na een jaar. Dan moesten de deelnemers op herhalingscursus. Deze cursussen waren heel tactisch op tropische eilanden gepland: Op de Fillipijnen, Hawaii enzovoorts. Geen wonder dat de managers er alles aan deden hun directeuren ervan te overtuigen dat dit belangrijke shizzle was, een typisch gevalletje win-win.

Tot nu toe houden de Olympische Winterspelen in Vancouver me aardig bezig. Vooral de nacht van maandag op dinsdag met de 500 meter heren is een zware. De wedstrijd wordt in twee manches gehouden om alle deelnemers een laatste binnen- en buitenbocht te laten rijden. Ik besluit alleen de tweede manche te bekijken en zet de wekker om 02:15. Tot mijn verbazing is de eerste manche nog niet afgelopen, de dweilpauze is uitgelopen en de laatste tien ritten starten pas om 02:30.

Er is een probleem met de ijsdweilmachines van Olympia. De eerste was al kapot, de tweede begaf het na een aantal meters en de derde was nog niet van de juiste stickers voorzien. Toen dat gebeurd was bleek de afstelling niet in orde en ontstond in plaats van een spiegelgladde baan een zogenaamde ijsakker, met dank aan Bart Veldkamp waarmee de altijd spannende Ria Visser meer lijkt te flirten dan met Mart. Daarmee is nog niet bepaald wie de sleutel van haar hotelkamer krijgt.

De logistiek- en maintenance goeroe beschreef verschillende onderhoudsstrategieën. Niet dat ik ze uit zijn eigen mond heb gehoord, jammer genoeg niet. De Kodela ICT-manager is gelukkig niet te beroerd om een samenvatting te geven. Een mogelijke onderhoudsstrategie waar men zelfs bewust voor kan kiezen is domweg geen onderhoud. Pas als het betreffende onderdeel kapot gaat wordt het gerepareerd. Dit is in bepaalde omstandigheden goedkoper dan het ding iedere zes maanden reviseren.

Belangrijke factoren voor het kiezen van een adequate onderhoudsstrategie zijn ten eerste de kans dat onderdelen van het ding het begeven en ten tweede de impact die het niet (meer) functioneren heeft. De impact van een falen tijdens de Olympische Winterspelen is evident. De druk gesticulerende Italiaanse voorzitter van de ISU Ottavio Cinquanta maakt aan de betrokkenen in een spoedoverleg snel duidelijk dat het evenement niet uitgesteld kan worden. Er moet nu geschaatst worden en de belangen zijn groot. Gelukkig verloopt de tweede manche van de 500 meter zonder problemen en lijkt de wedstrijd een eerlijk verloop te hebben.

Toch klinkt alom de roep naar de magische Zamboni's. Sinds jaar en dag gebruikt de gehele schaatswereld Zamboni's om het ijs te schrapen en te dweilen, het is de de-facto standaard. Het vergt lef om bij een evenement als de Olympische Winterspelen ijsdweilmachines van een ander merk in te zetten. En hoe zit dat met het onderhoud? Diezelfde nacht besluit men om twee Zamboni's met een vrachtwagen vanuit Calgary over te laten komen. Inmiddels zijn ze in Vancouver gearriveerd. Het ijs lijkt meteen al beter en de verantwoordelijke man in Vancouver is druk met het spellen van het werkaanbod in de regio.

Wat denken we ervan om dit over een jaar nogmaals te evalueren, op een tropisch eiland? Met een Zamboni als decor.

Posted by CasaSpider at 9:19 PM | Permalink | Comments (13)

Onze Diana (3) is geboren op Curacao, dat is algemeen bekend. Als we op zondagavond terugkwamen van het Happy Hour haalden we vaak eten bij de Chinees aan de Rotterdamweg.

Tegenover die Chinees zit een Panaderia (bakker) waar tegen die tijd veel volk op af kwam. Ze verkochten er heerlijke Pan Dushi, letterlijk zoet brood. Vooral de kinderen waren er dol op.

Zaterdag was ik bij Albert Heijn en zag een plastic doosje met daarin twee Zeeuwse Bolussen. Het nuttigen van haar avondeten kostte Diana een hele tijd, maar toen ze daarna een Zeeuwse Bolus kreeg was die zo verdwenen.

Zondag is Bolus #2 aan de beurt. De smaak van een Zeeuwse Bolus doet sterk denken aan Pan Dushi. Het brengt bij Diana onbewust herinneringen terug van haar geboorte-eiland.

Groeten aan de familie Maat in Zeeland die ook een speciale band heeft met Curacao.

Posted by CasaSpider at 4:00 PM | Permalink | Comments (8)

In relatie tot wat er in Haiti gebeurd is en nog staat te gebeuren stelt het drie keer niks voor. Toch erger ik mij regelmatig aan de dunte van sommig toiletpapier. Met name in bedrijfstoiletten gebruikt men vaak van die grote rollen met erg dun wc-papier.

Hoe verloopt het proces vervolgens? Men is klaar met waarvoor men naar het toilet ging en trekt aan het onderste velletje van de toiletrol in de hoop dat er dan een halve meter papier vanaf komt. Het resultaat is echter dat men met een los, klein en dun velletje in zijn handen staat! Het is gewoon ongelofelijk.

Voorzichtig trekt men nogmaals aan het nu laatste velletje maar wat men ook doet, iedere keer staat men met een lullig velletje in zijn handen. Misschien dat Doutzen Kroes het daarmee af kan, het weledelgevormde achterste van CasaSpider in ieder geval niet.

Nog even over "in Haiti". Klopt dat wel? Als men het over een eiland heeft hoort men namelijk "op" te zeggen zoals in deze zin: "Vandaag vinden voor het laatst Statenverkiezingen plaats op Curacao." Is het nu in de Nederlandse Antillen of op de Nederlandse Antillen?

Als het één eiland betreft, behorend tot één land dan is het waarschijnlijk op: op Borneo, op Hawaii. Haiti deelt het eiland Hispaniola met de Dominicaanse Republiek. Wij zeggen altijd: "In de Dominicaanse Republiek" en derhalve ook "in Haiti". Maar in het geval van Cuba en Trinidad zeg ik eveneens in.

Ook best een klein ergernisje.

Posted by CasaSpider at 6:33 AM | Permalink | Comments (13)

Luchiano (11) is bezig met zijn eerste week op het Beatrix College te Tilburg. Spannende tijden voor ons allemaal. De eerste dag verliep prima en dat gold ook voor de tweede. Maar bijna iedereen kent wel die truc uit griezelfilms, net denk je rustig te kunnen ademen komt dat monster alsnog uit een onverwachte hoek opduiken.

Woensdagochtend belt het Beatrix College mij om ongeveer 08:20. Waar Luchiano is. Nu weet ik dat hij dacht pas om 08:10 bij de kerk in Rijen te staan om samen met klasgenoot Wesley naar school te fietsen. Hij heeft zich dus in de tijd vergist. Wesley is al op school. Als ik hem vraag waarom hij niet even gebeld heeft zegt hij dat zijn mobiel leeg was. Die jongens zijn allemaal hetzelfde. Luchiano is inmiddels in zijn eentje naar school gesprint en nog net op tijd om mee te gaan naar de lokatie waar ze Levend Stratego spelen.

Donderdag spreekt hij met drie andere jongens af bij de gouden palmbomen in de Haansberg, om half acht 's ochtends. Ik zit al bij Brabant Water als Lucy belt. Luchiano's tas is van zijn fiets geschoven en ergens tussen de spaken vast komen te zitten. Uiteindelijk is het allemaal goed afgelopen en verschijnen de kinderen op tijd op school.

Curacao is qua inwonertal kleiner dan Tilburg. Het is de vraag of het voor een dergelijk klein gebied de moeite waard is een GPS-applicatie te ontwikkelen. Toch kan het handig zijn, immers op Curacao zijn straten en huisnummers niet zelden slecht aangegeven. Als men voor het eerst bij iemand op bezoek gaat krijgt men instructies als: "Rijd op die weg tot het huis met het groene dak, ga daar naar links en dan is het het vierde huis rechts. Wit met een rood dak."

Sinds korte tijd is het zover, de TomTom of liever gezegd een afgeleide van Garmin heeft op het eiland zijn intrede gedaan: WaraWara GPS. De goedkoopste versie kost ongeveer 400 euro, voor de ware, ware gadgetfreak is het natuurlijk een must-have. Ik ben benieuwd of de zogeheten snacks er ook op staan, dat is nog eens handig. Een goede zet is het gebruiken van de stem van lokale topzangeres Izaline Calister. Zie ook dit persbericht.

Tilburg is maar een beetje groter dan Curacao, qua aantal inwoners dan toch. Donderdagmiddag is er wat consternatie. Luchiano is teruggefietst van een uitstapje naar 't Zand of zoiets, een bosrijk gebied met moeilijk begaanbare paden op ongeveer 15 kilometer van het Beatrix College. Zijn nieuwe fietsmaatjes gaan niet meteen naar huis maar willen eerst een winkelcentrum bezoeken. Luchiano wil echter meteen naar huis. Maar dan is er enige verwarring welke weg hij moet nemen. Ineens weet hij het niet meer en keert enigszins in paniek terug naar school.

Via de telefoon probeer ik hem gerust te stellen en als dat gelukt is adviseer ik hem een leraar op te zoeken en de situatie uit te leggen. Alles loopt goed af als een in Rijen woonachtige leraar die ook nog eens in het eerste van vv Rijen speelt hem met fiets en al thuis afzet. Dit avontuur had nooit plaatsgevonden met een eigen GPS-systeem. We moeten alleen nog even over de naam nadenken. Wordt het Til-Til of Rije-Rije GPS?

Posted by CasaSpider at 7:28 PM | Permalink | Comments (8)

Ik zeg altijd dit: "Wees voorzichtig met het gebruiken van analogieën". Ook zeg ik altijd zeg nooit nooit. Buiten dat zeg ik altijd maak geen grappen over iemands naam of uiterlijk. Om de eerste cabaretier die een grap maakte over Erica Terpstra of Ien Dales kon men nog wel lachen, maar dat werd al rap minder. Wie er nu nog mee aankomt is een sneue gast.

Maar zoals gezegd zeg ik ook altijd zeg nooit nooit. SQL Integrator collega Lahrn die op Curacao woont stuurt regelmatig een mail met grappige filmpjes of andere info uit de regio. Zo stuurde hij foto's van de gevolgen van storm Omar in de Cariben. Hier een heftige uit Bonaire.

Ook minister Omayra Leeflang is flink door Omar te grazen genomen. Vooruit met de geit!

Continue reading "Omayra su Afro" »

Posted by CasaSpider at 11:00 AM | Permalink | Comments (8)

1.

Diana (2) ontwikkelt zich tot een echte dame. Als we in een kledingzaak winkelen gaat zij haar eigen gang, loopt alle rekken langs en keurt wat van haar gading is nauwgezet. Ik loop er als de typisch mannelijke sukkel achteraan en wacht tot mevrouw klaar is. Een verkoopster bij V&D zag dat gebeuren en we zeiden tegen elkaar: "Het zit er al vroeg in."

Als Diana met Lucy in onze slaapkamer is onderzoekt ze al haar spullen, de mijne zijn een stuk minder interessant. Zo had ze laatst de lipstick te pakken. Het opmaken is nog niet het je van dat maar het resultaat mag er wezen. De lievelingskleur is en blijft roze.

2.

Luchiano (10) heeft nog steeds regelmatig last van hoofdpijn. Hij klaagt er niet vaak over, dat is de gewenning. Dinsdag 12 augustus waren we bij oogarts dokter Saxena in het Amphia ziekenhuis te Breda. Mevrouw Saxena constateerde dat alles volgens de cijfers in orde is met Luchiano. "En zijn hoofdpijn dan?" Ze verwees ons door naar orthopist Patricia Neomagus. Wat een naam!

Het bezoek aan Patricia Neomagus vond vandaag plaats om 08:15 's morgens vroeg. "Had ik maar niets aan mijn ogen", zei Luchiano. "Het is nu herfstvakantie en dan kon ik gewoon in mijn bed blijven liggen." Patricia Neomagus is een heel plezierig iemand om mee te werken. Ze deed enkele testen en zag al snel dat er iets in de samenwerking tussen beide ogen bij Luchiano niet helemaal goed is. Daardoor is hij continu bezig met accomoderen, dat is vermoeiend en leidt uiteindelijk tot hoofdpijn.

De remedie is de oogspieren trainen door bijvoorbeeld de punt van een balpen naar de neus te brengen. Ook kregen we een strip mee met een lijn met puntjes. Die moet je tegen je neus aanleggen en dan kijk je eerst naar het onderste puntje. Daar verschijnt als het goed is een kruis, een grote X. Dan ga je naar boven tot je bij het bovenste puntje aankomt. Daar lukt het Luchiano niet om het kruis te zien, mij daarentegen wel. Afijn, men moet het voor zich zien. Wie weet maak ik er nog wel eens een CasaMovie van.

3.

Vandaag woensdag 15 oktober regende het hard in Noord-Brabant. Maar dat is nog niets vergeleken bij de Tropische depressies die door de Cariben razen. Curacao wordt geteisterd door Omar, toen ik de mails binnen zag komen dacht ik in eerste instantie aan Don Omar, de befaamde Reggaeton-artiest. Maar het is dus regen en storm.

Het houdt de gemoederen aldaar flink bezig want bijna iedereen schrijft erover: DeSukkels, BonBini, Dick Drayer, Kridan, Versgeperst en zeker ben ik er nog een aantal vergeten.

Op foto's lijkt het vaak minder erg maar hier kan men toch zien dat het water dichtbij komt. Gelukkig is daar de politie van Curacao die in noodgevallen het water met het kanon van de Sint Annabaai terugschiet. CasaSpider wenst Curacao en de andere eilanden in de Cariben sterkte in de strijd tegen de elementen en bedankt Vernon O. voor het mailen van de foto's.

Posted by CasaSpider at 8:08 PM | Permalink | Comments (10)

Beste Casaspider, jullie zijn inmiddels al 4 maanden in Nederland. Wat ik in jouw verhalen tot nu toe niet terug zie komen is of jij of jouw gezinsleden Curacao missen. Is het allemaal echt zo gemakkelijk om de overgang (zeker voor Lucy en Luchiano) van een tropisch eiland naar Nederland te maken? Of laat je dat bewust weg in het weblog omdat het te prive is? Op enig moment zal ik ook met mijn gezin terugkeren naar Nederland en hoewel het niet te vergelijken is, zou ik het toch prettig vinden als je een beeld kan schetsen van evt. heimwee. Mocht het zo zijn dat dat te prive is, respecteer ik dat volkomen. Het kan natuurlijk ook dat Curacao jullie totaal niet dierbaar was. In dat geval zal je al gauw geen heimwee of gemis ervaren. Mocht je kunnen antwoorden hoor ik dat graag.

Aldus het integrale commentaar van Vjm op de post Euromast Rotterdam.

Een interessante vraag waar ik even over heb moeten nadenken. Wel, in het dagelijkse leven mis ik Curacao niet echt, het is gewoon te druk met andere dingen en het leven gaat nu eenmaal door. Dingen die ik 'daar' met veel plezier deed zijn vervangen door andere. Strand, Happy Hour, Wilhelminaplein... het was allemaal leuk maar vreemd genoeg mis ik het niet echt.

Het gekke is dat Lucy dat meer heeft. Zij was uitgekeken op Curacao, te veel routine, maar zegt nu dat ze zelfs ons wekelijkse uitstapje naar Pleincafe mist. Natuurlijk gaat Curacao me nog steeds ter harte en het komt regelmatig voor dat ik de Antillen moet verdedigen tegen ongefundeerde aanvallen ('ze moeten de kraan dichtdraaien!'). Ongefundeerd maar groter in aantal dan ik had gehoopt.

Luchiano (10) mist Curacao ook niet echt, hij heeft een nieuw leven hier. Ik geloof dat hij zijn vrienden van de Sint Servatiusschool in Borkel haast nog meer mist, dat is ook verser. Over Luchiano gesproken, ik merk wel dat we minder tijd samen doorbrengen dan op Curacao. Daar bracht ik hem naar school, haalde hem op en tussen de middag waren we samen. Nu zie ik hem pas om half zes 's avonds en dan gaan we boodschappen doen. Dat is een van de dingen waar we ons ritme nog in moeten vinden.

Lucy heeft het niet echt gemakkelijk. In haar ogen was Nederland het grote land waar veel te ontdekken is. Dat valt toch enigszins tegen als men de zorg heeft over een baby van 1 jaar oud. Ze maakt nu bijna elke dag een lange wandeling met Diana (1) en gaat er ook regelmatig met de fiets op uit. Zij zal niet snel terug willen naar Curacao maar mist toch een beetje de warmte en de (psychisch) kortere afstand tot haar familie.

Bij warm weer voelt Lucy zich nu eenmaal meer sexy. Thuis zetten we de verwarming daarom op 21.6 graden. We zijn allemaal op zoek naar ons nieuwe ritme. Allemaal behalve Diana want die vermaakt zich overal en past zich het gemakkelijkste aan. Maar dat is logisch.

Mijn tip is altijd naar de voordelen van een nieuwe situatie te kijken en niet naar die van de oude. Dat laat onverlet dat Curacao mij altijd dierbaar zal blijven, immers ik heb er met veel plezier een kwart van mijn leven doorgebracht.

Posted by CasaSpider at 6:41 AM | Permalink | Comments (19)

Behalve de commotie rondom Hero Brinkman is er op Curacao nog veel meer te beleven. Gelukkig maar! Dit jaar worden de kentekenplaten vervangen, dat gebeurt eens in de paar jaar. Ik herinner mij gele platen met zwarte letters, wit met rood en wit met zwart. Allemaal lood om oud ijzer, ze voldeden uitstekend.

Tot dusverre was de discussie rondom het nummerplaatbelastingaddendum interessanter. Voor degenen die niet (meer) weten wat dat is, het is een opzetplaatje dat op het nummerbord wordt geschroefd. Aan de kleur van het opzetplaatje kan de politie zien of de wegenbelasting is betaald.

Het eerste jaar moest het nummerplaatbelastingaddendum op de kentekenplaat aan de achterkant van de auto bevestigd worden. Dit bleek niet zo handig voor de politie die bij een controle letterlijk achter de feiten aan liep.

Als er een trofee bestaat voor Idioot Design verdient het bedrijf of de persoon of het driejarige zoontje van de persoon die het ontwerp voor de laatste Curacaose kentekenplaten heeft verzorgd een nominatie. Wat zeg ik, geef hem die prijs nu maar vast. Hier komt niemand meer overheen in 2008.

De vlag van Curacao (blauw met een gele streep) dient als achtergrond van de nieuwe kentekenplaat. De cijfers en letters zijn oranje evenals het nummerplaatbelastingaddendum. De kleur oranje is de kleur van Frente Obrero (FOL) en toevallig gaf deze partijkleur van de destijds verantwoordelijke FOL-gedeputeerde (Ivan Strick) de doorslag. Het gaat om ruim 74.000 kentekenplaten, kosten 1.1 miljoen Antilliaanse guldens (440.000 euro). Bijgaande foto is van Daargaatze, het weblog van Anneke en Sietze. Ook zij verbaast zich: "Je kunt echt helemaal niks, noppes nada van de nummers lezen."

In een vervolgpost meldt Anneke dat de politie niet blij is. In het weekend konden ze de kentekenplaten van een stel wegpiraten niet lezen. Men adviseert de oude nummerborden voorlopig niet weg te gooien. En in Autoplaatje deel 3 blijkt dit advies te zijn opgevolgd. De nieuwe kentekenplaten worden niet ingevoerd en de oude blijven geldig.

Meer blogs over dit thema:

• Dick Drayer
  
• ReichgeltLive!
  
• RNW: Curacao, Bonaire
  
• Amigoe (mirror)

Volgend jaar begint het circus opnieuw.

Posted by CasaSpider at 6:14 PM | Permalink | Comments (16)

Post en statiegeld zijn interessante thema's en er zijn er nog meer. Na ruim een maand Nederland is het tijd voor wat observaties. Veel langer moet dat niet duren, immers hoe gek het ook klinkt... Curacao is ver weg. Luchiano (9) heeft hetzelfde waardoor Lucy schamperde: "Ha, en jullie wilden zo graag blijven en gaven mij de schuld van ons vertrek."

Telefoon
Bij de KPN-winkel vroeg ik hoe ik mijn uninvoiced charges op het internet kan zien. Uninvoiced charges zijn de kosten gemaakt in de lopende maand die nog niet gefactureerd zijn.
"Dat kan niet meneer, u kunt alleen uw rekening online bekijken."
- "Hmm, wat ouderwets..."
"Ja meneer, dat biedt niemand aan. Misschien komt dat later nog wel eens."
Op Curacao kunnen clienten van UTS via de Mikuenta-website al sinds jaar en dag naast de rekeningen ook hun uninvoiced charges bekijken. Geen wonder, immers de website is door SQL Integrator gebouwd.

Statiegeld
Statiegeld kent men niet op Curacao. Ja, van heel vroeger herinner ik me de kartonnen dozen met flesjes Amstelbier. Die dozen mocht men alleen terugbrengen naar de winkel waar men ze gekocht had. Daarom diende men de aankoopbon goed te bewaren. De Curacaoenaar gooit plastic, glas en blik liever in de kliko. Vrijdag bracht ik nog 64 flesjes Leffe terug naar de Plusmarkt in winkelcentrum de Belleman, als iedereen dat doet scheelt het toch een slok op de borrel qua vuilnis. Inleveren bij een andere supermarkt mag natuurlijk ook.

Ziekenhuis
In het Sehos ziekenhuis op Curacao doet men vast goed zijn best maar het is niet te vergelijken met het Máxima Medisch Centrum in Veldhoven. Het Sehos kampt met grote financiele problemen, is sterk verouderd daardoor inefficient en ook vervuild. Ik ken persoonlijk vier mensen die een dierbare in het Sehos hebben verloren zonder direkte aanleiding. Bij adequaat ingrijpen had geen van hen hoeven te overlijden. Vandaag kregen we een brief van het Máxima Medisch Centrum waar Luchiano donderdag naar zijn schouder liet kijken. "O, o, de rekening", dacht ik bij mijzelf. Niets van dit alles. Men schreef dat onze huisarts nog niet bekend is en of wij de begeleidende brief met een samenvatting van de ondernomen acties aan de nieuwe huisarts wilden overhandigen, voor zijn dossier. Ik sloeg steil achterover.

Post
Onze brievenbus aan de Socratesstraat op Curacao was bijna altijd leeg. Zelden lag er eens post in. Vooral door het internet is post een uitstervend genre, dacht ik. Hoe anders is de situatie in Nederland. De brievenbus van CasasPa puilt dagelijks uit en regelmatig zit er post bij voor mij. Soms wel drie of vier stukken op één dag. Post is alive and kicking. Op Curacao heerst de indruk dat post onbetrouwbaar en langzaam is. Een brief naar een lokaal adres doet er gemakkelijk een week over, als hij al aankomt. In de meeste gevallen is het eenvoudiger om geschreven stukken persoonlijk af te leveren. Dat gaat een stuk sneller en Curacao is er klein genoeg voor.

Auto's
Ik kwam net terug van het postkantoor in de Valkenierstraat en wilde linksaf de drukke Eindhovenseweg (N69) opdraaien. Daar zag ik een gaatje en schoot alvast de rechter weghelft op in de verwachting dat de auto's die naar links reden mij er wel tussen zouden laten. Inmiddels weet ik wel beter, wat een onbehouwen boeren zeg. "Wat doet die kerel daar midden op de weg, het is wel MIJN beurt, IK heb VOORRANG, hij wacht maar, ZIJN probleem" of iets in die trant moet er door de norse hoofden gespookt hebben. De Curacaose automobilist is werkelijk minstens 34 keer zo sociaal als de Nederlandse. Claxonneren, handen opsteken en vriendelijk lachen. Zo gaat het daar. Wanneer is de Nederlandse automobilist het plezier in autorijden verloren?

Tot zover. Gelukkig blijven sommige dingen altijd hetzelfde. Onze Leffe Dubbel dronken we zaterdag bij Bora Bora aan de Markt van Valkenswaard. Alle café's aan de Markt hebben hun open terras veranderd in een luxe serre. Vanwege de kou maar vooral vanwege het eerder genoemde drukke verkeer met daaraan gepaard gaande herrie op de N69.

Zo, het is tijd om te gaan Boerenbridgen. CasasPa en Truus zijn terug uit Winschoten en hebben de ouders van Truus meegenomen. En die houden erg van kaarten.

Posted by CasaSpider at 9:05 PM | Permalink | Comments (21)

Vrijdagavond na het afscheid bij SQL Integrator lag Luchiano (9) vrij laat in bed. Het viel niet mee hem er om half acht de volgende morgen uit te krijgen. Toch moest het voor zijn laatste karateles. Het karatepak zit in een van de dozen die meegaan op de boot, met een gewoon t-shirt en een gewone broek aan reden we naar de dojo van Curacao Karate-Do.

In het begin viel het niet mee en werd er behoorlijk gegaapt, gelukkig niet alleen door Luchiano. Gaandeweg de les ging het beter en kwam er wat energie terug. Voor het laatste vrije gevecht koos hij Delano uit en dat ging niet slecht.

Aan het einde van de les staan de leerlingen op één rij tegenover de Sensei's Ivonne en Anthony om te groeten. Ze riepen Luchiano naar voren om afscheid te nemen en spoorden hem aan om in Nederland zeker door te gaan met karate. Na afloop van de les bedankte ik Anthony en Ivonne. Luchiano heeft de laatste anderhalf jaar een goede ontwikkeling doorgemaakt en ik vermoed dat de karatelessen daaraan bij hebben gedragen.

Nederland is een stuk groter dan Curacao maar het zal niet meevallen om daar Sensei's van gelijke kwaliteit te vinden.

Zaterdagmiddag deden we inkopen, voornamelijk kleding. Schoenen voor Diana en bij Benetton zagen we een mooie roze jas. Hij leek wat aan de grote kant, maar paste Diana toch. Trots als een pauw liep ze ermee rond en zette een enorme keel op toen we de jas uit probeerden te trekken. Natuurlijk kochten we hem. Spijkerbroeken, gymschoenen, een overhemd en nog wat snuisterijen later waren we eindelijk klaar.

Gek is dat, terwijl de mannen (Luchiano & CasaSpider) na een paar uur inkopen doen van vermoeidheid met de tong over de straat rondkruipen tippelen de dames (Lucy in dit geval) fris op hun hoge hakken rond op zoek naar een volgende winkel.

Pas bij Pleincafé Wilhelmina herstelden wij enigermate. De daghap van 10 gulden (4 euro) was wederom voortreffelijk. Van de Duvel kennen we de smaak inmiddels wel.

Omdat we geen kinderwagen meer hebben zaten we iets meer in het midden van het terras. Aanvankelijk had Diana daarom niet in de gaten dat we vlakbij haar favoriete parkje zaten. Toen ze dat even later besefte was het hek van de dam. Waar zijn de tijden dat ze gewoon in slaap viel terwijl wij domino speelden?

Ondanks dat vond Lucy de tijd om een paar foto's te maken van onze stamkroeg voor de zaterdag namiddag. Een barkeeper met Luchiano en Diana binnen, waar wij natuurlijk nooit zitten. Dezelfde barkeeper met twee borden, maar niet de onze. Een andere barkeeper met Luchiano en het menu van zaterdag was ons galgenmaal. En tenslotte een laatste foto van het pleintje.

Nu is het zondagmiddag. Feyenoord staat warempel bovenaan in de Eredivisie, Lucy is nog steeds aan het schoonmaken, Luchiano kijkt Cartoon Network, Diana slaapt en ik ben de computers aan het backuppen en schoonmaken. Onder het genot van een Leffe Dubbel. Hopelijk halen we het strand nog vanmiddag.

Posted by CasaSpider at 9:19 PM | Permalink | Comments (13)

Het loopt tegen twaalven op donderdagavond. Iedereen ligt al in bed, maar ik moest even Pauw & Witteman kijken over het uitzetten van (voor de afwisseling niet door) Rita Verdonk. We hebben de hele avond dozen ingepakt en spullen uitgezocht. Morgen om kwart over acht komen de verhuizers.

Daar hebben we het later nog wel eens over. Donderdag was namelijk mijn laatste werkdag bij UTS, de Curacaose telecommaatschappij Numero Uno. Vanaf 1 september 2002 ben ik daar gedetacheerd en in de loop van de tijd ben ik er me helemaal thuis gaan voelen. De IT-afdeling te Vredenberg bestaat uit leuke mensen waarmee het goed huggen is zoals te zien in deze serie van 14 foto's:

• Het "feestje" begint kalm. Van links naar rechts CasaSpider, Rensley Meulens en Maruga Epistola.
• De kantinedames Uka (Uka Chaka) en Denchi.
• CasaSpider te midden van de dames: Maya, Valesca, Denchi en beneden Maruga, Ingrid en Uka.
• Lekkere taarten, vruchten en ponchi crema, van Centrum Supermarkt.
• CasaSpider pakt het verrassende kado uit, een Digital Photo Frame!
• CasaSpider en George Broos van Mediation (BMP).
• CasaSpider en Elgeline Martis van Security (oppassen!), Shirley kijkt lachend toe.
• CasaSpider en Valesca Montonjo, wij hebben een lange historie.
• CasaSpider en Maya van Veldhuizen die om vijf uur altijd tijd heeft voor een praatje.
• Alirio de Boer die geen zin zonder dubbele betekenis kan uitspreken en CasaSpider.
• CasaSpider en Shirley Schoop, donderdag is van oudsher "haar" dag.
• CasaSpider en Edgar Wanga, de nieuwe DBA bij UTS.
• CasaSpider en Denchi, de beste kantine-cheffin die een bedrijf zich kan wensen.
• En last but not least CasaSpider en Uka, mijn rug doet nog pijn en haar verloofde Alirio keek jaloers toe.

Wie ontbreekt op de foto's is de nieuwe fotograaf van SQL Integrator Curacao, we proudly present Mr. Lahrn van Hoop! Om kort te gaan, ik was verrast door het leuke afscheid van mijn UTS-collega's en het mooie kado. Bovenstaande foto's zullen als eerste rouleren in de Digital Photo Frame, dat is beloofd.

Collega's van UTS, bedankt voor deze leuke middag. Ik ga jullie missen!

Posted by CasaSpider at 11:57 PM | Permalink | Comments (20)

Even recapituleren, maandag waren we met het hele gezin present bij Kranshi om ons uit te laten schrijven. Op mijn retorische vraag of we nog naar de Immigratiedienst moesten antwoordde de ambtenaar ontkennend, immers we hadden alle stempels al.

Uiteraard ging ik dinsdagochtend toch op pad naar Imigrashon dat in het postkantoor te Punda gehuisvest is. Het was ongewoon druk in Punda, in een lange file reden de auto's achter elkaar aan. Bij het Wilhelminaplein was de weg afgezet, er stonden een paar booskijkende agenten voor de linten. Alle parkeerplaatsen waren vol.

Plotseling klonken er schoten, dat is nooit grappig op 11 september. Maar het waren saluutschoten ter ere van de Opening van de Staten, een soort van Prinsjesdag zonder prinsen. Met het oog op het streven om per 15 december 2008 een autonome staat te zijn binnen het Koninkrijk kon het wel eens de laatste plechtige opening betreffen.

Voor mij persoonlijk was het op dat moment meer van belang de laatste vrije parkeerplaats in Punda te vinden. Zo heeft iedereen zijn eigen viewpoint. En warempel, vlak voor het bereiken van de McDonalds stapten twee dames in een auto die in het voorlaatste vak geparkeerd stond. "This must be my lucky day", floot ik tussen mijn tanden. Punda is momenteel een grote bouwput en dichterbij het Postkantoor kon men haast niet staan.

Voor de afwisseling was het niet druk bij de Immigratiedienst, waarschijnlijk door de slechte bereikbaarheid van Punda die dag. Al snel was het mijn beurt en vroeg ik de receptioniste om de benodigde uitreisstempels in onze paspoorten.

Tot mijn afgrijzen moest ik echter alles afgeven: vier paspoorten, vier bewijzen van uitschrijving en twee moeizaam van stempels voorziene formulieren. Het voelde alsof men gevraagd wordt in de supermarkt bij het afrekenen van een rolletje drop zijn kind achter te laten.

Niet eens een simpel papiertje als bewijs wilde de dame me geven. De volgende dag om dezelfde tijd was alles klaar, zei ze. Op de terugweg naar huis spookten ellendige scenario's door mijn hoofd. "Morgen zeggen ze vast van oh, die paspoorten zijn weg. Ja, dat is uw probleem dat u maandag naar Nederland wil."

Woensdag was ik de hele dag vrij. De paspoorten zaten in mijn hoofd en lagen op de maag. Om half negen sloot ik achteraan in de rij voor de receptie om tien minuten later het loket te bereiken. "Ik kom voor de paspoorten die ik gisteren heb achtergelaten." De vrouw wandelde wat rond, kwam terug en sprak: "Even wachten."

Terwijl zij doorging met de volgende client zocht ik een strategische plek met goed zicht op het loket en een meisje met mooie benen. Eindelijk, om negen uur overhandigde de receptioniste mijn spullen. Alles was compleet. Het enige wat men had gedaan was een kopie maken van de formulieren met de stempels en een stempel in de paspoorten zetten. Dit deed men live in de 20 minuten dat ik op mijn strategische plek stond.

Waarom kon dat dinsdag dan niet is de grote vraag. Nu moest ik een keer extra naar Immigratie en was als de dood dat de paspoorten er niet meer waren. Het totale aantal contacten met de Curacaose Autoriteiten voor iets simpels als het eiland verlaten is tamelijk groot:

• 5 maal Immigratiedienst
• 4 maal Belastingdienst
• 1 maal Justitie
• 1 maal Kranshi

Vind ik tamelijk heavy. Hoe dan ook, na het in ontvangst nemen van de paspoorten was er opluchting. Een een oud Indiaans spreekwoord zegt: "Beter opluchting na stress dan andersom". Buiten stortregende het, waarschijnlijk harder dan in Nederland. Met enig gevoel van drama kan men stellen dat Curacao huilt om het naderende vertrek van de Spiders.

Posted by CasaSpider at 2:49 PM | Permalink | Comments (25)

1.

Zondag hadden we wat tijd over en wilden we eens wat anders doen. De laatste weken dagen op Curacao vliegen om en er zijn nog zoveel indrukken die ingeprent moeten worden. We gingen naar Boca Sami, een samentrekking van San Michiel. Boca Sami is een klein pittoresk vissersdorpje en tevens bakermat van Frente Obrero, vrijwel iedereen met de naam Constancia komt er vandaan. Ook Ergilio Hato (1, 2, 3), de beste keeper van Curacao ooit, heeft hier lange tijd gewoond.

We keken wat rond en dronken een Amstel bij duikschool Wedervoort. Luchiano (9) zwom wat in het heldere water en Diana (1) bleef rondlopen. En ik er achteraan, hier peinzend in de verte. Sinds ze zo bewegelijk en mobiel is komen Lucy en ik niet echt aan relaxen meer toe. Hopelijk is dat over een jaar of drie, vier anders. Luchiano kwam uit het water en bestelde een cola. "Sjezus, wat is dit boring", zei hij. Een gedwongen foto met een vissersboot maakte het slechts erger.

Tijd om op te stappen.

2.

Een van de vreemdste dingen die ik de laatste dagen gehoord heb is toch wel de eis die aan topturner Yuri van Gelder is gesteld. Hij mocht alleen naar de Olympische Spelen van 2008 te Beijing als hij bij het WK in Stuttgart wereldkampioen op het onderdeel Ringen werd. Wereldkampioen! Yuri van Gelder won de zilveren medaille maar verloor zijn ticket naar Beijing. Wat wil ik graag de man, het kan geen vrouw zijn, interviewen die deze eis heeft verzonnen. Dat moet iemand zijn die nog een appeltje met Yuri te schillen heeft, bijvoorbeeld omdat die honderd jaar geleden op de peuterschool ooit een vriendinnetje voor zijn neus heeft weggekaapt.

En wat als alle landen de eis hanteerden dat per onderdeel slechts de wereldkampioen van het jaar voorafgaand aan de Olympische Spelen mag deelnemen aan deze Spelen? De winnaar van de gouden medaille staat dan in ieder geval vast.

3.

Sommige mensen vragen zich af of wij eigenlijk wel bezig zijn met onze aanstaande emigratie naar Nederland. Jazeker! Maandag moesten we met zijn allen naar Kranshi, het Gemeentehuis, om ons uit te schrijven. De dame in het zwart is overigens Jackeline. We hadden de nummers 597 en 598 maar toen we ons bij loket 10 vervoegden kregen we te horen dat we bij loket 12 moesten zijn. Ook goed.

De man bij loket 12 vroeg waar we naar toe gingen. "Valkenswaard", antwoordde ik. "Valkenswaard?", zei de man. "Valkenswaard", zei ik. In een boek waarin kennelijk alle Nederlandse gemeenten staan sloeg de man de bladzijde met de "V" open en zocht naar Valkenswaard. Uiteindelijk hief hij de handen op en zei in lichaamstaal duidelijk dat Valkenswaard dus gewoon niet bestaat, had hij het niet gezegd? Op zijn kop lezend zag ik dat de man in een totaal fout rijtje bezig was bijvoorbeeld dat van Vught en begon op een ander te wijzen. Uiteindelijk blijkt Valkenswaard gelukkig niet van de aardbodem verdwenen te zijn.

Na overhandiging van vier paspoorten, twee sedula's (ID-kaarten) en de twee vellen met moeizaam verkregen stempels verdween de man een tijdje uit zicht. Hij keerde terug met een aantal formulieren die ik allemaal moest ondertekenen. Vier bleven over voor mijzelf en ik controleerde ze nauwkeurig. Dat was maar goed ook want er zaten twee uitschrijvingsformulieren voor mij bij en nul voor Lucy.

Toen ik de ambtenaar hierop wees verdween de man enigszins nors terug naar zijn geheime locatie maar enige minuten later had ik ook Lucy's uitschrijvingsbewijs in handen. "Nu moet ik nog naar Immigratie, tog?", vroeg ik overbodigerwijs. Immers ik ken de procedure uit mijn hoofd. De man schudde wat met zijn hoofd en zei iets van dat de stempels voldoende waren.

De nieuwste procedure is nog niet helemaal doorgedrongen in Kranshi, desondanks ga ik morgen naar Imigrashon. Als we nog aan doelpunten deden was het nu 6-3 voor de Spiders. O ja, de verhuisdozen van Caribbean Moving Services zijn ook binnen. Het inpakken kan beginnen.

Posted by CasaSpider at 9:24 PM | Permalink | Comments (35)

Zaterdagochtend, 08:00 AM. Luchiano (9) en ik zitten aan tafel te wachten tot het tien voor half negen wordt. Dan moeten we weg voor zijn karateles. Plotseling begint het te regenen, niet te hard.

Luchiano: "Het regent!"
CasaSpider: "Nou en?"
Luchiano: "Als het straks nog steeds regent ga ik niet naar karate."

De auto parkeren we daar nota bene op maximaal 40 meter van de ingang.

Posted by CasaSpider at 4:58 PM | Permalink | Comments (29)

De post Brigadier Luchiano en Papiaments heeft heel wat reacties losgemaakt. Niet zozeer het punt dat Luchiano (9) voor een dag verkeersbrigadier was als wel het gedeelte over het Papiaments. Ik ben blij met de reacties en heb het gevoel dat enige verdieping en extra toelichting wenselijk is.

De stelling van vandaag luidt als volgt: "Hoe minder men weet, hoe gemakkelijker het is een mening te hebben."

Gewaardeerd reageerder Lennart stelt in een reactie op bovengenoemde post: "Fries, Papiaments het is allemaal hartstikke leuk en charmant alleen je komt er alleen niet zo ver mee. Je moet wel alles in proporties blijven zien wat mij betreft."

Van het Fries en dan met name de gevoelens van de Friezen weet ik onvoldoende, daarom houden we het voor nu bij het Papiaments. Het leuke is dat wat Lennart stelt precies is wat ik zelf ook vond vlak na mijn emigratie naar Curacao.

Op een bepaald moment volgde ik mijn derde cursus Papiamentu bij Laura Quast en moesten we een spreekbeurt voorbereiden. De mijne had als thema het afschaffen van het Papiaments. Stap voor stap beredeneerde ik waarom het verstandiger is om van het Papiaments als officiele taal over te stappen naar Nederlands, Spaans of Engels. Onderdelen van het betoog waren het kleine taalgebied, de te eenvoudige grammatica, de inconsequente spelling, het ontbreken van boeken en lesmateriaal en last but not least de toekomst van de kinderen.

Toen ik uitgesproken was was het stil. Na een tijdje reageerde Laura: "Qua opbouw, qua argumentatie en qua Papiamentu vind ik het een hele goede spreekbeurt. MAAR MET DE INHOUD BEN IK HET ABSOLUUT NIET EENS!!! Maar ik heb nu niet de tijd om daarover te discussieren want we moeten door met de volgende spreekbeurt."

Mede-cursiste Yvonne die na mij aan de beurt was zei echter snel dat we beter meteen konden discussieren, dan deed zij haar spreekbeurt wel de volgende week. Laura Quast nam het woord en hield een monoloog van zeker een half uur waarin zij het belang en vooral het gevoel van het Papiamentu duidelijk probeerde te maken. Na afloop was zij duidelijk geëmotioneerd en ik voelde me een beetje schuldig.

De volgende dag belde ik haar daarom op en zei dat het absoluut niet mijn bedoeling was haar te kwetsen. Daarvoor wilde ik mijn verontschuldigingen aanbieden. Maar neen, dat was absoluut niet nodig, zei Laura. Integendeel, ze was achteraf blij met mijn spreekbeurt omdat de pro-Papiamentu beweging niet bijzonder zelfkritisch is. Nu had zij in ieder geval argumenten gehoord waar ze over na moest denken. Mijn zorg voor de toekomst van de jeugd deelde zij.

Van mijn kant heb ik ook regelmatig nagedacht over het gebeurde: "Eigenlijk ben ik precies zo'n Makamba die de mensen hier wel eens komt vertellen wat ze moeten doen, zonder voldoende begrip van wat er allemaal achter zit". Het was een eerste aanzet tot een proces dat heeft geleid tot beter aanvoelen van het uiterst complexe dilemma op Curacao tussen het accepteren van de oude kolonisator en het zoeken naar dan wel in stand houden van de eigen identiteit.

Dit dilemma wordt perfect uitgedrukt door regeringspartij PAR (nadruk op economie en samenwerking met Nederland) en oppositiepartij MAN (nadruk op eigen identiteit en nationalisme). Let wel, zonder hierover enig waardeoordeel te geven. Het is geen kwestie van goed of fout maar een verschil in perceptie dat de bevolking op het eiland diep verdeelt.

Ik ben een groot tegenstander van het gebruik van analogieën. Om een poging te doen wat het voor een zesjarig kind dat louter Papiamentstalig is opgevoed betekent om in de eerste klas van de lagere school in het Nederlands les te krijgen wijk ik voor een keer af van mijn eigen principe.

Een analogie dus. Stel dat men om een in dit kader irrelevante reden besluit dat van de ene op de andere dag Arabisch de voertaal wordt in Nederland. Stel dat je een zesjarig kind hebt dat precies op die dag voor het eerst naar school gaat en dus in het Arabisch wordt toegesproken en onderwezen.

Het is zoals gezegd oppassen met analogieën, maar dat is ongeveer het gevoel dat een kind van Curacao heeft als het op school voor het eerst met Nederlands wordt geconfronteerd. Ze schrikken echt!

De spreekbeurt over het afschaffen van het Papiamentu heb ik ook op het examen gebruikt. Behalve Laura Quast was daar de bekende Curacaose schrijfster Diana Lebacs als gecommitteerde bij aanwezig. Laura had haar vantevoren echter reeds ingeseind. Ik ben geslaagd.

Posted by CasaSpider at 6:26 PM | Permalink | Comments (39)

"Neem je camera morgen maar mee", voegde Luchiano (9) me dinsdag toe bij de Marnixschool. In de vijfde klas (groep zeven) neemt het verkeer een belangrijke plaats in, het is het jaar van het verkeersdiploma. Een ander onderdeel is dat ieder kind aan de beurt komt om als verkeersbrigadier c.q. klaarover op te treden.

Woensdag was Luchiano de gelukkige. En en ander verliep wel een beetje vreemd. Normaliter staan de brigadiers klaar bij de oversteekplaats als de school uit gaat en daar zit een bepaalde logica achter. Nu stormde Luchiano de klas uit toen de bel ging, drukte mij zijn schooltas in de handen en rende weg om zijn verkeersbrigadieruniform aan te trekken.

Op mijn dooie akkertje liep ik richting het oversteekpunt. Daar heb ik zeker tien minuten gewacht. Hordes kinderen staken de straat over. Eindelijk kwam Luchiano aankakken, samen met een juffrouw. Ze oefenden even. Als de juffrouw op haar fluitje blaast moet Luchiano met zijn spiegelei de straat op lopen. Hopelijk kijkt hij zelf een beetje uit zijn doppen, die SUV's komen namelijk hard aan. Hij neemt zijn taak wel serieus.

In totaal zijn uiteindelijk maarliefst en niet minder dan twee kinderen door Luchiano naar de overkant begeleid. Zijn klasgenoten Joash en Nathan haalden vreemde fratsen uit om onze brigadier af te leiden. Ze zijn tot de orde geroepen. Om half een vond de juffrouw het welletjes, het zag er niet naar uit dat er nog kinderen wilden oversteken.

In de Extra van vandaag staat een tamelijk tendentieus artikel dat de VPCO, de Vereniging Protestants Christelijk Onderwijs, het gebruik van Papiaments in de klas door docenten wil verbieden. Naar verluidt hebben de aangesloten scholen waaronder ook de Marnix-school een brief van het bestuur ontvangen waarin dit officieel wordt medegedeeld.

De reden van het verbod is een plausibele. Uit een enquete blijkt dat 84% van de kinderen thuis geen Nederlands spreekt. Aangezien de CITO-toetsen in het Nederlands zijn en een hoge leesvaardigheid vereisen is het logisch dat docenten er bij hun leerlingen op hameren Nederlands te oefenen, bijvoorbeeld door veel te lezen. Ook thuis. De Algemene Ledenvergadering van de VPCO heeft reeds een aantal jaren geleden een verbod (origineel) op Papiaments als instructietaal opgelegd.

En nu dus de brief. Een verbod op Papiaments ligt sowieso gevoelig op Curacao. Velen herinneren zich nog de koloniale tijden waarin Nederlandse paters het Papiaments op het schoolplein verboden. De kinderen werden gedwongen ook onder elkaar Nederlands te spreken. Okay, deze kinderen beheersten het Nederlands veel beter dan de huidige generatie maar het is iets dat onder water niet voor positieve gevoelens zorgt jegens de bezetter.

Inmiddels is er veel veranderd en op de meerderheid van de scholen is Papiaments de instructietaal. De drie basisscholen die geautoriseerd zijn om in het Nederlands les te geven zijn de Marnixschool, de Albert Schweitzerschool en het katholieke Vigdis Jonckheer-Mensing College (het voormalige Pire College). Dit jaar konden in totaal 258 kinderen op deze scholen geplaatst werden. De vraag naar onderwijs in het Nederlands is echter zo groot dat niet minder dan 813 kinderen buiten de boot vielen.

Er zit iets dubbels in de hele materie. Ouders van kinderen die thuis Papiaments spreken willen vaak juist dat deze kinderen op school zo goed mogelijk Nederlands leren, vandaar de expliciete keuze voor een van de drie bovengenoemde scholen. Anderzijds maakt een verbod ongewenste en onnodige sentimenten los. Mijn suggestie is dat het schoolbestuur via de respectievelijke schoolhoofden haar standpunt duidelijk maakt en uitlegt. Iedere docent begrijpt hoe belangrijk het Nederlands is voor de afsluitende CITO-toets. Daar is geen verbod voor nodig.

"Praat jouw juffrouw Papiaments in de klas?", vroeg ik aan Luchiano. "Ja, soms", zei hij. "Als ze boos is."

Posted by CasaSpider at 6:54 PM | Permalink | Comments (38)

"Moeten we wel naar het Wilhelminaplein?", vroeg Lucy. "In plaats van ons voor te bereiden op orkaan Felix zitten wij aan de Duvel." Daar had ze een punt. Anderszijds zijn we wel wat gewend qua achteraf onnodige paniek met de orkanen Ivan (07.09.2004) en Emily (14.07.2005). Maar niets is zo veranderlijk als het weer.

Om 02:11 (NL 08:11) werd ik wakker van een heftige regenbui. Jetzt geht's los! Na een minuut of tien was het alweer afgelopen. In de verte klonk gerommel en gedonder en om 02:33 volgde de tweede bui. Lucy vroeg of we niet moesten kijken of er nieuws was. Dat was er niet echt, ja behalve dat de voormalige Tropical Storm Felix nu met windsnelheden van 80 mph een hurricane is van de tweede categorie.

Het is precies 03:21 (NL 09:10) en Felix is op weg richting Bonaire, het meest rechtse eilandje in het donkerblauwe gebied, dat hij op circa 100 kilometer ten noorden passeert. Curacao is om ongeveer 05:00 (NL 11:00) aan de beurt en een paar uur later Aruba. Het is stil en klam, de vogels fluiten en de krekels tsjirpen.

Update 02.09.2007 / 04:44 (NL 10:44)

Het regent sinds 04:13 (NL 10:13) aanhoudend, in het begin hard nu wat zachter. Het bliksemde een keer dichtbij gevolgd door een harde donderslag, maar dat was er maar een. Het is vrijwel windstil hetgeen altijd wat vreemd is in het geval van een orkaan.

Update 02.09.2007 / 08:34 (NL 14:34)

We hebben lekker wat uurtjes slaap kunnen pakken. Dat zegt al genoeg, Felix heeft ons met rust gelaten. Okay, het regent nog steeds en het waait ook behoorlijk. Misschien dat er in het laaggelegen Punda wateroverlast is. Het is ook altijd afwachten hoe de stranden erbij liggen, op The Day After.

Op dit overzicht van 5 uur EDT hetgeen staat voor 6 uur Curacao tijd en 12 uur Nederlandse tijd ziet men het oog van de orkaan recht boven Curacao liggen. De maximale windsnelheden zijn opgelopen tot 100 mph. De orkaan moet bijna Aruba bereikt hebben. Hopelijk spaart Felix ons buureiland net zoals het onze. Via Langs de Lijn was zojuist live te horen hoe het op Aruba is, het regent er.

Posted by CasaSpider at 3:26 AM | Permalink | Comments (33)

Het huurcontract van onze woning staat op naam van SQL Integrator. Toch was de tijd rijp om huisbaas Franklin Lasten in te lichten over ons vertrek naar Nederland. Op 3 september aanstaande woont Lucy precies 8 jaar in het gele huis aan de Socratesstraat en ik al bijna 12 jaar. In het begin moesten we elkaar een beetje aftasten. Het fitness-apparaat midden in de woonkamer vond de heer Lasten iets minder in verband met de tegels. Ook stelde hij in 1996 de eis dat ik een werkster nam. Dat vond ik zelf ook wel een goed idee.

Achter ons huis bevinden zich twee appartementen. Heel vreemd, maar het linker appartement wordt altijd bewoond door een oude vrouw en het rechter door een mooie jonge. Ik heb er verschillende aan mij voorbij zien gaan. De tuin voor het huis was een chaos, ik liet het gras maar groeien. Op een bepaald moment stond het anderhalve meter hoog. De oude achterbuurvrouw van het linker appartement vond dat maar niets. In oktober 1996 waren mijn ouders bij mij op vakantie. De achterbuurvrouw vroeg wat zij van de tuin vonden. "Oh die vinden het prachtig", antwoordde ik. "U bent een grappenmaker", concludeerde de buurvrouw. Niet veel later was de tuin plotseling geasfalteerd. Een stuk gemakkelijker.

In het jaar 2000 werd het huis gerenoveerd, het zou drie dagen duren. Wij werden door de huisbaas ondergebracht in het Princess Beach hotel, het tegenwoordige Breezes. Compleet met ontbijt, het leek wel vakantie. Toen de werkzaamheden uitliepen werden zonder problemen twee dagen bijgeboekt.

Lucy heeft een bijzondere relatie met Franklin Lasten, zij is degene die bij ons de eisen stelt. Voor de komst van Diana (1) heeft de huisbaas de boel eigenhandig bij ons binnen geschilderd, inclusief de baby-kamer. Vloerbedekking werd zonder problemen vervangen door tegels en als de televisie kapot was stond er binnen een paar dagen een nieuwe. Het voordeel van een gemeubileerde woning.

In november 2004 was Franklin Lasten 45 jaar in dienst bij de Madure & Curiels Bank (MCB). Deze mijlpaal haalde de Vigilante en vervolgens het CasaLog. Inmiddels is hij gepensioneerd. En zo zaten wij vanavond even buiten op de porch, de huisbaas en ik. Veel hoefde er niet gezegd te worden. Hij was blij met een gemakkelijke huurder en ik met een goede huisbaas die nergens een probleem van maakt.

Van een collega hoorde ik dat woningbouwverenigingen en makelaars tegenwoordig referenties vragen. Men dient een brief te kunnen overleggen van de laatste verhuurder waarin deze zich positief uitlaat over de huurder. Dat de huurpenningen op tijd betaald zijn, dat het huis in goede staat is achtergelaten en ook de periode van huren.

Ook dat was geen probleem, alleen nam de heer Lasten het door mij geschreven papier wel even mee naar huis om het door zijn vrouw te laten beoordelen. "Zij is van de letters, ik meer van de cijfers", luidde zijn verklaring. We namen voorlopig afscheid met een stevige handdruk. Meer hoefde niet gezegd te worden. Het afscheid nemen is begonnen.

Posted by CasaSpider at 9:55 PM | Permalink | Comments (11)

Curacao is een prepaid-maatschappij. De Curacaoenaar houdt niet van rekeningen betalen, ja wie eigenlijk wel? Aqualectra, het water- en electriciteitsbedrijf, en telecom company UTS hebben hier veelvuldig mee te maken. Gevolg is dat het niet gemakkelijk is om aan een postpaid telefoonaansluiting te komen. Hele volksstammen bellen derhalve prepaid en dat is wel zo gemakkelijk.

Water en electriciteit is een ander verhaal. Het verbruik wordt op Curacao maandelijks gemeten dan wel geschat. Het te betalen bedrag is dus iedere maand anders. Op de vervaldatum van de te betalen rekening stromen de betaalkantoren vol met mensen die op het allerlaatste moment hun schuld voldoen.

Doet men het te laat dan wordt men afgesloten van electra. Voorheen was het van overheidswege verboden het water af te sluiten en men kan wel raden wat er dan gebeurde. Inmiddels is dit niet meer zo.

Een aantal jaren geleden introduceerde Aqualectra het prepaid-concept voor electriciteit en men noemde het Pagatinu. Dit betekent zoveel als Kijk uit of Denk na. Misschien is het Engelse Pay attention adequater. Ongeveer 19.000 huishoudens maken gebruik van dit systeem.

Er wordt een kastje in huis geïnstalleerd en als men daar een kaartje voor koopt krijgt men stroom voor dat bedrag. Een enorme vereenvoudiging van het hele billing-process van Aqualectra. Voordeel voor de gebruikers is dat men veel beter ziet waar het geld blijft, het effect van een lamp die men uitdoet is direct zichtbaar.

Afgelopen vrijdag ging het mis met het Pagatinu systeem. De stroom viel uit (sic!) en daarna is het systeem niet meer goed opgekomen. Als noodmaatregel kunnen klanten nu stroom kopen in de betaalkantoren van Aqualectra. Dinsdagavond liep het storm in Otrabanda, het enige kantoor dat 's avonds open was. Sommige mensen stonden tot vijf uren in de rij.

De problemen zijn nog steeds niet opgelost, onder andere omdat geen lokale expertise aanwezig is. Ook een fail-over systeem ontbreekt. Soms is rond beter, soms vierkant en hetzelfde geldt voor prepaid en postpaid.

Is er nog iets positiefs te melden? Jazeker. Het betreft de 2007 Little League World Series die van 17 tot 26 augustus te Williamsport, Pennsylvania gehouden worden. Acht Amerikaanse teams strijden met acht teams uit de rest van de wereld om het wereldkampioenschap honkbal voor de jeugd.

In de Caribbean regio is het team van Pabao Little League Willemstad sinds jaar en dag heer en meester. Ook bij de World Series staat het Curacaose team zijn mannetje. In 2004 werden we wereldkampioen door California met 5-2 te verslaan. In 2005 was er de zinderende finale tegen Hawaii die uiteindelijk met 7-6 verloren ging.

Dit jaar werd Curacao in de eerste groepswedstrijd met 3-10 de oren gewassen door Tokyo Kitasuna uit Japan. Vroegtijdige uitschakeling dreigde. Een moeizame 2-0 overwinning tegen Dhahran uit Saudi-Arabie hield de hoop levend. De beslissing viel vandaag, woensdag in het laatste groepsduel tegen White Rock-South Surrey uit Canada. Onze jongens verzaakten niet en wonnen met 6-2.

In de kwartfinales wacht waarschijnlijk het team van La Victoria uit Maracaibo, Venezuela. Dat speelde in dezelfde pool als Windmills Apeldoorn, de eerste vertegenwoordiger uit Nederland in de Little League World Series. Na drie zware nederlagen mogen de Apeldoorners alweer naar huis. Of ze blijven nog even om te kijken hoe het echt moet.

Tot slot een controlevraag. Wie weet er nog wat Pagatinu betekent?

Posted by CasaSpider at 8:28 PM | Permalink | Comments (23)

Maandagochtend om acht uur vertrek ik richting het postkantoor in Punda waar de Immigratiedienst (Imigrashon) huist. Doel is het verkrijgen van drie maal twee machtigingen op wit papier om samen met de groene kaartjes de depositostortingen van de Landsontvanger (Belastingdienst) terug te krijgen.

Wie dit nog kan volgen scoort vast hoog in begrijpend lezen. Voor de overigen volgt een korte uitleg.

Iedere vreemdeling die op Curacao een verblijfsvergunning aanvraagt dient de kosten van een enkele reis richting thuisland bij de Landsontvanger te voldoen. Als betalingsbewijs ontvangt men een groen kaartje dat men goed dient te bewaren. Lucy en Luchiano (9) hebben een dergelijk kaartje, ook al gaat het in hun geval niet om een enorm bedrag. In totaal 600 Antilliaanse guldens ofwel € 240.

Ikzelf heb ook een groen kaartje. Voorheen moesten Europese Nederlanders namelijk ook een verblijfsvergunning aanvragen. Mijn werkgever heeft destijds de depositostortingen van haar werknemers voorgeschoten. Voor een enkele reis Nederland in 1996 rekende de Landsontvanger 1100 gulden ofwel 440 euro. Sinds een aantal jaren zijn Europese Nederlanders van Rechtswege toegelaten op Curacao en hebben geen verblijfsvergunning meer nodig. De borg van de groene kaartjes mocht men per dat moment teruggevorderen.

De gang naar diverse loketten hangt eenieder echter zo de keel uit dat dit meestal wordt uitgesteld tot het allerlaatste moment. Bijvoorbeeld bij definitief vertrek naar een ander land. Direkteur Kees verzocht mij daarom het geld van mijn groene kaartje terug te vragen en overhandigde mij mijn kaartje. Kijkend naar de pasfoto's doemt de vraag op wie er meer veranderd is de afgelopen jaren, Luchiano of CasaSpider?

Het is maandagochtend 08:20. Ik slenter van de parkeerplaats naar het postkantoor en zie al een hele rij mensen buiten staan. Dat belooft niet veel goeds, immers het betreft alleen nog maar de rij voor de receptie. Daar kan men terecht voor eenvoudige vragen en tevens worden er de volgnummers uitgedeeld voor het indienen van documenten dan wel ophalen ervan.

De rij gaat redelijk snel al heb ik ruim voldoende tijd om het interieur van het postkantoor in mij op te nemen. Op de blauwe geleidingslinten waar de rij tussendoor moet staat DCA. Kennelijk heeft de Immigratiedienst de linten op de kop weten te tikken na het faillissement van de nationale luchtvaartmaatschappij. Het is wel een vreemd gezicht.

Om 08:39 staat er nog één persoon voor me. Ik probeer te relaxen en dat lukt vrij aardig, tenslotte gaat het alleen om teruggave van geld en niet om bijvoorbeeld een vergunning. In mijn gedachten voltrekken zich meerdere scenario's van hoe het gesprek gaat verlopen. De vorige keer was ik compleet verrast door de opmerking dat het boek weg was. Dat overkomt me niet nog een keer. Of zullen de dames met iets nieuws op de proppen komen?

"Bon dia, ik kom voor de machtigingen voor de groene kaarten", zeg ik met besliste stem tegen dezelfde dame als de vorige keer. Tot mijn verbazing verblikt en verbloost zij niet en geeft mij zonder iets te zeggen volgnummer 38. "Wel heb ik ooit", schiet het door mijn hoofd. "Dat van dat boek is dus gewoon een truc geweest!"

Zoals gezegd zijn er twee subafdelingen binnen de Immigratiedienst, de loketten waar men spullen moet aanvragen en inleveren en de balies waar men ze op kan halen. Het volgnummer van die van inleveren staat op 32 en die van ophalen op 12. Mij komt het beter uit als die van inleveren geldt maar het grote aantal mensen in de wachtruimte en het feit dat ik iets moet krijgen leiden al snel tot de conclusie dat er nog 26 mensen voor mij zijn.

Ik besluit een wandelingetje door Punda te maken. Uiteindelijk ben ik om 10:20 aan de beurt. De dame die mij helpt doet het allemaal op haar gemak. Ze tovert een boek tevoorschijn. Warempel, het is een boek en nog een bijna splinternieuw boek ook. Het is dus toch waar. Tussen de bladen met witte machtigingsstroken wordt carbonpapier gelegd, bestaan die nog in Nederland, en een minuut of 20 later heb ik drie machtigingen tot uitbetaling van de groene kaarten in mijn bezit.

In de strijd tegen de Curacaose Authoriteiten heeft CasaSpider tegengescoord. De tussenstand is 1-3 in het voordeel van de Authoriteiten (dat wel) met nog een kleine vier weken te gaan.

Posted by CasaSpider at 1:34 PM | Permalink | Comments (20)

Karate

Zaterdag begonnen na een lange pauze eindelijk de karatelessen weer voor Luchiano (9). Elke dag hamerde ik erop dat hij moest trainen en meestal deed hij dat ook wel. De les verliep redelijk, alleen aan het einde verslapte de concentratie danig.

Op school zei zijn nieuwe juf na één dag dat het allemaal goed ging maar dat Luchiano wel erg veel kletst. Dat zag ik terug tijdens de karateles. "Je lijkt wel een meisje, zoveel als jij kletst", was mijn commentaar na afloop.

Drie foto's hebben de eindselectie gehaald. De jongens in een rij voor de waterkraan, Joey met gebalde vuist. Sensei Anthony kijkt of iedereen de basistechnieken nog enigszins beheerst, de tweede gele-bander van rechts is nieuw uit Nederland en is een uitstekende vechter. Luchiano demonstreert een techniek met Sensei Ivonne.

Shuk-Man 10 jaar

Op diezelfde zaterdag werd Luchiano's klasgenootje Shuk-Man tien jaar oud, een goede reden voor een feestje. Dat feest vond zondagmiddag plaats te Rust en Burgh in Emmastad. Dat is een groot terrein met midget-golf, paintball, tennisbanen en een zwembad. Bij dat zwembad was het te doen. De ouders van Shuk-Man hebben allebei een Chinees restaurant, te weten Rose Garden en Tulip Garden. Er waren sowieso veel Chinezen.

Om iets over enen zette ik Luchiano af en reed snel terug naar huis, daar moesten nog dingen gedaan worden. Om vier uur keerden we met zijn allen lees Lucy en Diana (1) terug en gingen met een Polar op de tribune aan het zwembad zitten. Eten was er meer dan genoeg, wij namen een paar kippenpoten. Jammer genoeg hadden we Diana's bikini niet bij ons anders had zij in het pierebadje kunnen zwemmen. Nu liep ze steevast richting zwembad. Over een paar jaar mag ze meedoen met de modellen van klas 5B, van links naar rechts Suena, Michelle, Ruena, Jacey en Anais.

We spotten de jarige Shuk-Man en behalve feliciteren mocht ik een foto van haar maken. In het midden zit Shuk-Man en om haar heen Mary, Nadiah, Jeanette, Shalina en Melany. Het is wat met al die namen. Luchiano vermaakte zich op de duikplank en het moet gezegd, hij kan aardig duiken tegenwoordig.

Om half vijf floten de badmeesters alle kinderen de zwembaden uit. Het was tijd om voor de jarige te zingen en de taart aan te snijden. Nog voordat de taart op de bordjes lag waren de meeste kinderen alweer onderweg naar het zwembad. Toch smaakte die goed.

Ouders druppelden binnen en verlieten even later met hun respectievelijke kinderen alsmede borden boordevol taartjes het feestterrein. Dat is overigens een typisch gebruik op Curacao dat de gasten overladen worden met snoep en gebak als dank voor hun komst.

We kwamen Elizabeth Taylor tegen, het hoofd van de Marnix-school. Zij is boos op Lucy die de schuld van ons allemaal krijgt voor het aanstaande vertrek naar Nederland. Dat is zielig voor haar, maar iets anders kunnen we er niet van maken. Het werd tijd om op te stappen. Diana heeft record-afstanden gelopen en is nu tamelijk moe. Wij ook na deze gezellige middag waarop Shuk-Man's tiende levensjaar op uitstekende wijze is ingeluid.

Posted by CasaSpider at 8:15 PM | Permalink | Comments (14)

Het is even geleden dat Piet en Emmie (toen 6, nu 7) op Curacao waren. Wat zeg ik? Piet is al bijna weer op weg naar Italie, zijn volgende vakantiebestemming. Some guys have all the luck.

Voor ons was het een leuke tijd waarbij Piet en Emmie elke avond langskwamen. Emmie en Luchiano (9) speelden de hele tijd terwijl de mannen de toestand van de wereld bespraken. Van dat laatste zijn gelukkig geen beelden beschikbaar, maar van sommige andere hoogtepunten wel. Te denken valt aan Pleincafé Wilhelmina en vooral de Curacao Dolphin Academy op Seaquarium Beach.

Voor het eerst heb ik gekozen voor YouTube ook al is deze CasaMovie uiteraard ook in Google Video te bewonderen. YouTube ziet er toch net iets gelikter uit en is ook veel populairder. Verder maken we niet veel woorden vuil aan de movie, 4 minuten en 2 seconden beeldmateriaal zegt meer dan 1000 palabras.

Alle posts van Piet & Emmie's vakantie op Curacao staan gebundeld in de category met de toepasselijke naam Piet en Emmie 2007.

Besides Piet & Emmie on Curacao there are a lot more CasaMovies to be watched in Google Video.
You can also explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

Posted by CasaSpider at 5:03 PM | Permalink | Comments (15)

Het is even relatief rustig geweest maar de Venezolaanse president Hugo Chávez roert zich weer. De Venezolaanse televisie ontvangen wij op de kanalen 3 (Televen), 7 (Venezolana de Televisión) en 12 (Venevision). Tot voor kort ook nog op 10 maar de zender RCTV is per 28 mei 2007 uit de lucht gehaald. Als Chávez wat te vertellen heeft doet hij dat op alle zenders tegelijkertijd, er is geen ontsnappen aan. Het jammere is dat de man tamelijk breed van stof is.

Feitelijk gaat het om twee punten. Ten eerste dient onderzocht te worden waar precies de noordgrens van Venezuela ligt. Volgens de president hoort alles wat binnen 200 zeemijlen van de Venezolaanse kust ligt bij Venezuela. De Benedenwindse eilanden Aruba, Bonaire en Curacao bevinden zich op ongeveer 40 zeemijlen van deze kust.

Het lijkt erop dat wij juist op tijd naar Nederland vertrekken alvorens de Nederlandse paspoorten hier worden ingewisseld voor Venezolaanse. Als het tenminste allemaal lukt met de stempels. Een andere oplossing is dat de ABC-eilanden het gebied tot 200 zeemijl in zuidelijke richting claimen. In dat geval wordt ons Koninkrijk ineens een stuk groter.

Het tweede punt is dat Chávez in zijn tweede en daarmee tevens laatste ambtstermijn zit. Hij is in 1999 aan de macht gekomen en een ambtstermijn duurt zes jaar.

"Vanaf vandaag koersen we recht af op het socialisme", zo sprak de president deze week. Chávez wil zelf leiding geven aan dit proces en heeft daarom voorgesteld om de beperking van maximaal twee ambtstermijnen af te schaffen alsmede deze termijn te verlengen tot zeven jaar.

Dit houdt een wijziging van de Grondwet in en deze wijziging zal aan het volk worden voorgelegd middels een referendum. Wat moet men daarvan denken? Heel simpel redenerend is de beperking van twee ambtstermijnen in het leven geroepen ter voorkoming van een dictatuur. Als de zittende president deze regel af wil schaffen heeft hij daarmee impliciet dictatoriale aspiraties. Normaliter verhoogt een regering salarissen niet voor de zittende leden maar voor hun opvolgers.

Ja, normaliter.

Als men ervan uitgaat dat Hugo Chávez te goeder trouw is is zijn voorstel zo gek niet. Immers hij probeert het nivo van het land omhoog te tillen, met name voor het arme deel van de bevolking. Er is op dit moment geen enkele man of vrouw, noch in de regering noch in de oppositie met het charisma en de overtuigingskracht van Chávez. In dat licht bezien is het wel erg sneu als het levenswerk om Venezuela tot een echte staat van Simón Bolívar (Wikipedia) te maken overgedragen moet worden aan iemand die dat minder goed kan. Is dat in het belang van het volk?

Ik heb het al eerder gezegd, typisch een geval waarvan we over een jaar of 20 pas weten wat de waarheid was. Van Hurricane Dean weten we dat waarschijnlijk zondag al. Het feit dat de tekst Curacao in Venezuela is geplaatst berust op louter toeval.

Posted by CasaSpider at 1:51 PM | Permalink | Comments (28)

Dinsdagmorgen 14 augustus 2007 om acht uur was ik present bij het Belastingkantoor. De missie: na het indienen van de aangiftes wordt een afspraak gemaakt en als die goed verloopt ontvangt men een stempel. Een van de vier stempels benodigd voor definitief vertrek van Curacao.

Met nummer 31 in mijn hand en nummer 8 aan de beurt kon ik mooi van de gelegenheid gebruik maken even bij de Landsontvanger aan te wippen. Als vreemdelingen hier komen wonen is een van de vereisten dat zij een borg storten bij de Landsontvanger ter waarde van een enkele vliegreis richting thuisland. Zo ook Lucy en Luchiano (9) destijds, in totaal voor een bedrag van 600 gulden ofwel € 240. Als bewijs krijgt men een groen kaartje mee dat men goed moet bewaren.

Sinds ruim een jaar beschikken beiden over de Nederlandse nationaliteit en zijn van Rechtswege toegelaten op het eiland. De borg is derhalve niet meer nodig en kan teruggevraagd worden. Bij Loket 1 vertelde de vrouwelijke beambte dat men hiervoor eerst naar de Immigratiedienst moet om twee witte strookjes (machtigingen?) per groen kaartje te halen.

Ik liep de trap op naar boven en nam plaats in de wachtruimte. Na ongeveer een uur was nummer 31 aan de beurt. Ik overhandigde de aangiftes. De vrouwelijke (er werken echt bijna alleen maar vrouwen op Curacao) belastingbeambte maakte een afspraak voor maandag 10 september om 14:00 uur en noteerde deze in de agenda.

"Wat? Op 10 september pas?", riep ik uit. "Maar we vertrekken ongeveer de 16e. Als ik de stempel al krijg op die dag moeten we nog langs de Landsontvanger en langs de Eilandsontvanger. Daarna uitschrijven bij Kranshi en met dat bewijs naar de Immigratiedienst. Dat gaat dan nooit meer lukken!"

"U moet ook zes weken van tevoren hier komen", antwoordde de dame laconiek.

Nu is er nog een mogelijkheid. De werkgever kan namelijk een garantiebrief opstellen waarin deze zich garant stelt voor restschulden. "Het probleem is dan alleen uw vrouw", zei de dame. "Maar die heeft nooit gewerkt", antwoordde ik. "Dat heb ik op uw aangifte gezien", zei de dame, "maar dat moet geverifieerd worden." "Kan zij ook op die garantiebrief?", vroeg ik. "Hmm... ik denk het wel, alleen is dat nog niet eerder voorgekomen", zei de dame.

Deze week maar eens praten met mijn werkgever over de mogelijkheden van een garantiebrief. Ik kom er weer aan, Kees.

Nog enigszins dizzy van het gesprek besloot ik direct door te rijden naar de Immigratiedienst om de witte strookjes voor de groene kaartjes te halen. Er stond zoals gebruikelijk een lange rij voor de receptie. Na een half uurtje bereikte ik de balie. "Ik wil graag het geld terug van de borg van deze groene kaartjes. Daarvoor heb ik witte strookjes nodig", was mijn opening.

"Ja, ja", zei de dame (echt, op Curacao werken alleen vrouwen), "strookjes, een machtiging bedoelt u."
CasaSpider: "Ja, dat kan best. Zijn die wit?"
Receptioniste: "Ja, die zijn wit. Het probleem is alleen, het boek is weg."
CasaSpider: "Het boek is weg?"
Receptioniste: "Ja, het boek is weg. Er zijn geen machtingingen meer, die zijn op."
CasaSpider: "En wat moet ik nu dan doen? Ik wil mijn geld terug."
Receptioniste: "U krijgt uw geld terug. U moet alleen wachten tot het boek er weer is."
CasaSpider: "En wanneer is het boek er weer?"
Receptioniste, even overleggend met haar buurvrouw: "Komt u donderdag maar terug."
CasaSpider: "Is het boek er dan zeker?"
Receptioniste: "Ik denk van wel."
CasaSpider: "Dan kom ik wel op maandag."
Receptioniste: "Is goed. Wilt u de groene kaarten hier achterlaten?"
CasaSpider: "NEEEEEEN, DAT NOOIT!"
Receptioniste: "Oh."

Wordt zeker vervolgd.

Posted by CasaSpider at 12:46 PM | Permalink | Comments (35)

Maandagochtend om zes uur kwam er een eind aan het luie leventje van Luchiano (9). "Zo vroeg al? Moet het echt? Waarom kan ik niet gewoon thuisblijven, we gaan toch naar Nederland." Het is slechts een greep uit de smoesjes waarmee het varken zijn verblijf in bed probeerde te verlengen.

De scholen zijn weer begonnen, wel sommige waren dat al maar de Marnix-school doet het op 13 augustus. Ruim op tijd betraden wij het schoolplein, verkeerstechnisch is het meestal een gekkenhuis op zo'n eerste dag. De juf van klas 5B was er al vroeg en heet volgens eerste waarneming juf Jeanelle. Ohne Gewähr.

Al snel ontwaarde ik een nieuw gezicht. Een fris Hollands kopje met blond haar stelde zich voor als Rik, hij staat toevallig linksonder op de foto. "Hey, iemand die (iets) kleiner is dan Luchiano", schoot het door me heen. Immers, dat ziet men niet zo heel vaak. Vele ouders begroetten elkaar, ja ook die hebben zin in het nieuwe schooljaar.

Intermezzo Breve. Het heeft niets te maken met Back To School maar zondag hebben we lekker gezwommen bij Mambo Beach. Diana (1) was haar bikini vergeten, wanneer leert ze dat nou eens, en daarom mocht zij naakt zwemmen. Van zwemmen krijgt men dorst en een blikje Polar gaat er dan wel in: Salud!

Bij het Happy Hour op Wet&Wild waren heus mooie dames te spotten maar CasaSpider had slechts oog voor zijn twee dartele prinsesjes. Niet slecht hè, Donna?

Een biertje staat gelijk aan twee sneetjes brood wist Natascha te vertellen. Toch moest ook zij toegeven dat Polar iets soepeler door de keel glijdt. Marleen staat erbij en gelooft er helemaal niets van. Maar dat hoort zij binnenkort wel weer van haar vader. In tegenstelling tot zijn dochter leest die het CasaLog namelijk regelmatig.

Back To School. Om drie minuten over twaalf nam ik plaats op het blauwe bankje voor klas 5B. De klassen zijn rondom een vierkante schoolplaats gebouwd. De andere drie kanten heb ik al gehad, nu is de zijde van de vijfde en zesde klassen als laatste aan de beurt. Gerard, de vader van Rutger uit klas 5C kwam naast mij zitten. We concludeerden dat dit wel de warmste zijde van de school is.

De kinderen werden losgelaten. Luchiano had het goed naar zijn zin gehad. 's Morgens bleek al snel dat er een leerling teveel in de klas zat. Het was Rik. Tot hilariteit van de andere kinderen moest hij in Groep 5 zitten en niet in Klas 5. De vijfde klas is de laatste klas die onderwijs volgt volgens het oude systeem. De huidige vierde klas doet aan Funderend Onderwijs en heet Groep 6. Dat heeft bij Rik of zijn vader kennelijk tot verwarring geleid.

Posted by CasaSpider at 1:46 PM | Permalink | Comments (9)

Ja, schrijven dat we er vandoor gaan is niet zo gek moeilijk. Maar dan komen de vragen, het waren er veel meer dan ooit verwacht. Mensen willen antwoorden en dat is menselijk. Dus... waarom vertrekken wij van het paradijselijke Curacao naar het Koude Kikkerland?

Een goede moppenverteller ben ik niet. Een toerist vroeg eens aan een arme man op een tropisch eiland waarom hij niet een baan zocht in bijvoorbeeld Nederland en daar hard ging werken. "Waarom zou ik?", counterde de arme man. "Dan kun je op vakantie naar zo'n eiland als dit", antwoordde de toerist.

Het is een combinatie van factoren. De met afstand belangrijkste is Lucy. Zij is geboren in de Dominicaanse Republiek en woont op 3 september aanstaande precies acht jaar met mij op Curacao. Lucy heeft het hier wel gezien. Het eiland is te klein, steeds doen we dezelfde dingen en Dominicaanse vrouwen liggen bepaald niet goed bij Curacaose vrouwen. Dat merkte zij regelmatig in winkels, bij de immigratiedienst en de chauffeuses van minibusjes.

Ooit las ik dat een relatie tussen personen van verschillende nationaliteit een hogere kans van slagen heeft als men zich vestigt in het land van de vrouw. Nu is Nederland ook niet Lucy's land maar de mogelijkheden zijn er toch veel groter. De toekomst zal leren of die kansen ook benut worden, maar veel langer blijven was geen optie. Als ik ooit nog een hoofdprijs in een willekeurige loterij win verhuizen we naar Santo Domingo, the best of both worlds.

En heeft CasaSpider dan niets in te brengen? Uiteraard, immers ik ben wel de man in huis ja! Toen ik in 1995 naar Curacao emigreerde was dat in eerste aanleg voor een jaar of drie. Het leven hier bevalt mij uitstekend waardoor men misschien bepaalde oogkleppen opgezet krijgt. Mannen zijn sowieso niet echt veranderingsgericht, zeker niet zolang alles goed loopt. Altijd zijn het de vrouwen die op de achtergrond sturen.

Het was even nadenken. Nederland zit in de lift, de economie draait er als een tierelier. De euro is peperduur voor ons met de Antilliaanse gulden direct gekoppeld aan de dollar. Tien jaar geleden was het een stuk gemakkelijker om Nederlanders voor een baan naar Curacao te halen dan nu. Door de globalisering ziet men werk op Curacao verdwijnen naar goedkopere Zuid-Amerikanen uit bijvoorbeeld Colombia. Ook India is een geduchte concurrent.

Probleem van een kleine arbeidsmarkt op een eiland met slechts 150.000 inwoners is dat men moeilijker kan job-hoppen. Ik heb via SQL Integrator zeven jaar voor Aqualectra, het water- en electriciteitsbedrijf, gewerkt en vijf jaar voor UTS, telecombedrijf numero uno op Curacao. Daarmee zijn de belangrijkste klanten voor een fulltime Oracle-DBA wel genoemd.

Men zou het niet zeggen maar ook CasaSpider wordt er niet jonger op. Nu is er nog tamelijk veel interesse in mij, op de arbeidsmarkt wel te verstaan. Dat kon over vijf jaar wel eens een ander verhaal zijn. Voorts ben ik naar eigen zeggen flexibel en weet van vrijwel iedere situatie het beste te maken. Een verwachte chronische verkoudheid gedurende de eerste maanden baart me nog de meeste zorgen.

En dan is er de school. Voor Luchiano (9) en straks Diana (1) is het niet slecht dat zij in Nederland onderwijs gaan genieten. Op Curacao is het erg moeilijk om een kind op een school met Nederlands als instructietaal geplaatst te krijgen. Er zijn slechts drie scholen die dit bieden en zij hadden voor het aankomende schooljaar gezamenlijk 258 plaatsen (bron). Niet minder dan 813 (!) kinderen visten achter het net.

En onze zoon, Luchiano? Die heeft er wel zin in. Waarom weet hij ook niet, ja dat hij dichter bij zijn familie is. Zijn Nederlandse familie wel te verstaan. "Zeg maar dat ik het leuk vind om weer in een vliegtuig te zitten", riep hij zojuist.

Ik voel mij verbonden met Curacao en ga het eiland zeker missen. De warmte, de zee, de relaxedheid van de mensen en de bijzondere humor. Sommige dingen moeten gewoon gebeuren en als men gekozen heeft dient men ook 100% voor die keuze te gaan. Nederland maak je borst maar nat!

Gelukkig wonen daar ook gelijkgestemde zielen zoals Diamond Piet die hier zojuist tien dagen op vakantie is geweest met zijn dochter Emmie (6). Maar ook zie ik ernaar uit om eens kennis te maken met GJ van Camarados die een mooi stukje heeft geschreven over het aanstaande vertrek van de Spiders.

En zo zijn er meer mensen die ineens binnen bereik komen. Toch zal het even duren voor de merknaam CasaSpider net zo bekend is in Nederland als op dushi Korsou. We genieten nog maar even van de ventilator op de naakte huid tijdens het schrijven.

Posted by CasaSpider at 10:19 PM | Permalink | Comments (60)

Na de voor menigeen toch ietwat verrassende post van gisteren snap ik dat men op zoek is naar antwoorden. Die komen ook, maar nog niet vandaag. Immers, het dagelijkse leven snelt als een rivier onverstoorbaar en niet te stoppen door.

Zondag was niet echt mijn dag. We hadden bedacht dat de Spiders samen met Piet en Emmie (6) naar Mambo Beach gingen. Om half vijf, want vanaf dat moment is de entree gratis. Laat de Hollander-grappen maar doorkomen. Het was ongeveer 16:29 en ik vroeg aan de caissière of we er al gratis in mochten. "Neen, om vijf uur", antwoordde zij.

Dat heeft Mambo Beach tot onze ergernis al eens eerder gedaan, de gratis toegangstijden van half vijf naar vijf uur verplaatsen. De laatste keer kwam men daar rap van terug. Wij hadden een half uurtje om stuk te slaan en reden door naar het Seaquarium om de zeeleeuwen daar aan te gapen. Het leverde foto's op van Diana (1) met CasaSpider en Diana met Lucy.

Om klokslag vijf uur waren we weer bij Mambo Beach. Het was fijn om voor het eerst sinds zes weken te zwemmen en datzelfde gold voor Diana. Na het tweede Happy Hour bij Wet&Wild haalden Piet en ik pizza's bij de Pizza Hut, voor het Italiaanse accent. Het was ontzettend druk bij de Pizza Hut in Salinja. Is iedereen soms te beroerd om zelf te koken op zondagavond? De parkeerplaats was vol, langs het hek aan de aanpalende weg vonden we een plaatsje.

Na een hele tijd wachten waren de pizza's eindelijk bereid. Vol gas scheurden we weg maar de auto trok naar links. Het duurde een paar seconden maar toen was de diagnose gesteld, een lekke linkervoorband. Tijd voor beslissingen.

Met twee dampende pizza's in de auto, een uitgehongerde familie thuis, een aantal Polars voor de kiezen en een slecht verlichte weg heeft men niet veel zin om de auto langs de kant te zetten en het wiel te verwisselen. Helemaal niet aangezien op elk wiel één van de vier bouten beveiligd is. Hiervoor is een apart opzetstukje nodig.

We besloten door te rijden, zo ver was het niet en de band was in het begin nog niet helemaal leeg. Thuis aangekomen was hij dat wel. Aangezien het toch al niet mijn dag was stelde ik het wielvervangingsklusje uit tot maandag. De pizza's waren overigens niet slecht en snel op.

Gek is dat dat dingen die op de ene dag voor geen meter lopen op een andere geen enkel probleem zijn. Het vervangen van het wiel kostte wat zweet maar verliep probleemloos. Ook de linkerpols hield zich goed bij deze krachtproef. De volgende halte was een zogenaamde Tire Shop waar men voor een luttel bedrag de kapotte band kan laten plakken. De bandenplak-employee op de Caracasbaaiweg wierp een blik in de kofferbak en constateerde direct dat de band verloren was.

Dat werd een nieuwe kopen. Bij Western CT op Nieuwe Haven rekende ik 153.49 Antilliaanse guldens af (€ 61.40). Voor dat geld wordt het goede wiel bevestigd en het reservewiel netjes in de kofferbak opgeborgen. Zelf heb ik daarbij wel de afdekplaat omhoog gehouden. De pizza's van zondagavond waren lekker maar in totaal ruim 200 gulden is echt teveel van het goede. Wellicht dat deze ervaring van invloed is op het beslissingsproces bij een volgende soortgelijke gelegenheid.

Luchiano (9) en ik gingen Piet en Emmie ophalen bij Caribbean Flower appartementen. Totdat de electriciteit en de auto verrekend waren zwommen de kinderen in het zwembad en nam ik een foto van Piet voor zijn mansion. Bij ons thuis aten we een bord patat en toen was het tijd voor de gasten om zich om te kleden. Ze namen afscheid van Lucy en Diana en met zijn vieren reden we naar Hato International Airport.

Afscheid nemen is nooit leuk, zeker niet als men gedurende tien dagen intensief met elkaar is opgetrokken. Dat geldt voor Piet en mij maar ook voor Emmie en Luchiano. Toch gingen we nog even zitten op een terrasje, een van de grote verbeteringen van de nieuwe luchthaven. Om tien over vier passeerden ze de eerste controle en namen de roltrap naar boven. Een beetje weird om te zeggen: "Tot over een week of zes!"

Inmiddels zitten ze alweer ruim een uur in de lucht. Piet en Emmie, goede reis!

Posted by CasaSpider at 8:09 PM | Permalink | Comments (16)

Emmie (6) wilde graag met dolfijnen zwemmen. Helaas voor haar moet men daar minimaal acht jaar voor zijn. Het alternatief was een Dolphin Encounter bij het Curacao Seaquarium. Er is veel animo voor deze activiteit, pas zaterdagochtend om negen uur was er een gaatje vrij.

Piet had entreekaartjes voor Luchiano (9) en mij geregeld zodat we enerzijds de encounter konden zien en anderzijds foto's maken. Het Seaquarium-team maakt zelf ook foto's maar die zijn nogal prijzig. Maar ja, als men achteraf de foto's ziet die van zeer dichtbij zijn genomen is het moeilijk weerstand bieden.

Ik stond een stukje verder weg met mijn simpele camera. Gelukkig hadden we de zon in de rug en zo kon toch een aantal aardige plaatjes geschoten worden. Tevens is voldoende materiaal verzameld voor een nieuwe CasaMovie, blijf kijken dus.

Een impressie in tien foto's van Piet en Emmie's Dolphin Encounter:

• Curacao Dolphin Academy, 2 trainers, 3 dolfijnen, 12 klanten.
• De staartvin bedekt Emmie voor een gedeelte.
• Emmie aait een dolfijn.
• Een dolfijn geeft Emmie een kus, zij trekt een bijzonder gezicht.
• De trainster spreekt de dolfijn vermanend toe.
• Piet tilt een dolfijn uit het water.
• De dolfijnen houden een race, wij zien slechts opspattend water.
• Emmie is inmiddels aan de dolfijnen gewend.
• Piet praat al een aardig mondje dolfijns.
• De twee helden hebben de dolphin encounter overleefd.

Na afloop dronken we bij ons thuis een kop koffie. Hierna gingen Piet en Emmie naar hun appartement om even bij te komen van de enerverende encounter. Luchiano wil binnenkort met de dolfijnen zwemmen, hij is namelijk al negen. Maar of de dolfijnen daar zin in hebben?

Posted by CasaSpider at 12:40 PM | Permalink | Comments (6)

Veel Nederlanders hebben waarschijnlijk nog nooit van Churandy Martina gehoord. Maar wie weet bijvoorbeeld bij welk team Andruw Jones, de best verdienende sportman van ons Koninkrijk, al meer dan tien jaar excelleert?

Terug naar Churandy Martina. Deze op 3 juli 1984 geboren Curacaoenaar heeft dinsdagavond voor een grote prestatie gezorgd door in Rio de Janeiro bij de Panamerikaanse Spelen de 100 meter te winnen in 10.15 seconden. Goud voor de Nederlandse Antillen en niet alleen Diana (1) is goed ter been in de maand juli.

Tweede werd Darvis Doc Patton uit de Verenigde Staten in 10.17. Bij de halve finales op maandag was Martina al veruit de snelste met een fabelachtige 10.06. Vermoedelijk met iets teveel rugwind.

Officieel is Churandy Martina Nederlands recordhouder (mirror) op de 100 meter sprint met 10.10 gelopen op 11 juli 2006 te Lausanne. Niet iedereen (mirror) is het hier overigens mee eens aangezien Martina niet voor Nederland maar voor de Nederlandse Antillen uitkomt. Theoretisch kan dit tot de vreemde situatie leiden dat het Nederlands record straks sneller is dan het Europese.

Op Curacao is men enorm trots op de prestatie van vandaag. Het was een lang item op het achtuurjournaal waar zelfs minister-president Emily de Jongh-Elhage het woord voerde. Zij komt uit een echte sportfamilie, is oud-bowling kampioene en voelt zich derhalve erg betrokken bij alles wat met sport te maken heeft. Een beetje de Antilliaanse Erica Terpstra zeg maar.

Vandaag is ook bekend gemaakt dat Alexander Vinokourov na zijn winnende tijdrit op doping is betrapt. Rasmussen was al verdacht en ook de nummer twee in het Algemeen Klassement Alberto Contador wordt nu in verband gebracht met dopingdokter Eufemiano Fuentes.

In 2008 vinden de Olympische Spelen in Beijing plaats. CasaSpider durft de stelling aan dat iedere man die daar de 100 meter in 9.95 of minder loopt weleens gepakt heeft. Ongeacht wat Churandy Martina in Beijing loopt gaan mijn felicitaties naar deze snelle Yu'i Kòrsou.

Posted by CasaSpider at 9:44 PM | Permalink | Comments (19)

Het viel nog niet mee om een afspraak met een van de specialisten bij Spectrum, klinkt dat niet als een misdaadorganisatie in een James Bond film, te kunnen maken. Dokter Maarten Taams is op vakantie en daarom moet iemand anders ervoor zorgen dat het gips van mijn linker onderarm afgaat. Bij Spectrum werken dokter Eijkelenburg en dokter Juliet als chirurg.

Uiteindelijk was er maandag om half vier een plekje vrij. In mijn Outlook Calendar noteerde ik abusievelijk drie uur en daarom waren Luchiano (9) en ik ruimschoots op tijd. Het Spectrum gebouw aan de Roodeweg 112 oogt modern en is zowel van binnen als van buiten helemaal in rood en wit geschilderd.

Nu dacht ik een afspraak te hebben gemaakt met dokter Eijkelenburg maar de receptioniste kon hiervan niets terugvinden in de volgeschreven agenda. Mijn vingers jeukten om het zaakje te automatiseren. Blad na blad sloeg ze om want "uw naam klinkt me wel bekend in de oren". Maar dat heeft men al snel als men met Brad Pitt of CasaSpider te maken heeft.

Ineens kreeg de dame de geest en sloeg de agenda van dokter Juliet eens open. De bladzijde van maandag 23 juli 2007 was helemaal blanco behoudens een afspraak om half vier met ondergetekende. We riepen nog net geen bingo. Een "hmm... dokter Juliet heeft ook niet veel te doen", verhoogde de stemming nog eens extra.

We namen plaats in de wachtkamer en doodden de tijd met Luchiano's GameBoy. Daarna gingen we raadsels doen. Niet de uitkomst maar het denkproces van een negenjarige is leuk om te volgen, bijvoorbeeld in het geval van de man die bij een Y-sprong aankomt en aan één van twee broers moet vragen welke kant hij op moet. Probleem is dat de ene broer altijd de waarheid spreekt en de ander altijd liegt. Ach, bekende materie.

Luchiano vroeg aan de receptioniste waar het toilet was. "Daar rechts, bij die rode deur", antwoordde zij. Dat was onbedoeld grappig gezien hoe de wachtkamer er uitzag. Alle muren waren wit, voor ons stond een desk die rood met wit was geverfd en we hadden uitzicht op acht deuren die allemaal precies even rood waren.

Om kwart over vier riep dokter Juliet mijn naam. Ik legde hem de situatie uit en hij besloot dat het gips er dinsdag 31 juli in het Sehos vanaf wordt gehaald. Hij is er dan ook bij en laat vervolgens een Röntgenfoto maken ter controle. Na nog geen tien minuten stonden we weer buiten 40 gulden (€ 16) lichter.

Posted by CasaSpider at 7:16 PM | Permalink | Comments (17)

De maand juli is er een van beslissende momenten. Neem bijvoorbeeld de aanschaf van een stretcher en een barbecue ook al heeft de stretcher het inmiddels begeven. En wat te denken van Diana (1) die op woensdag 18 juli zelfstandig haar eerste stapjes heeft gezet, te vergelijken met wat Neil Armstrong 21 juli 1969 op de maan deed. En zo zijn er meer beslissende momenten in aantocht.

Niet van alles is een film te maken, vraag dat maar eens na in Hollywood. Een lopende Diana is echter dankbaar materiaal. Als een volleerd actrice herhaalt ze dit kunstje net zo vaak als de cameraman wil. Okay, het is wederom een kleffe familiefilm à la The Waltons geworden maar wat stelt 4 minuut 25 vanuit een luie stoel in eigen huis nu helemaal voor ten opzichte van een zes uur durende dia-avond bij de Spiders? Zoals men dat vroeger deed.

Vermeldenswaardig is ook het einde van de movie waarin onze BBQ live in beeld komt. Eerlijk gezegd verliep de eerste BBQ-sessie soepeler dan deze maar het hele leven gaat in golfbewegingen. Er is dus nog hoop voor Diamond Piet die vanaf aanstaande donderdag met zijn dochter Emmie vakantie komt vieren op Curacao.

De scenes waarin Diana rondhuppelt in Albert Heijn te Zeelandia en het BBQ-gedeelte zijn opgenomen op zaterdag 21 juli 2007. Op de kop af 38 jaar later dan Neil's eerste stappen op de maan. Is het niet mooi? Ook mooi is dat deze CasaMovie te zien is op YouTube, voor de liefhebber.

Besides Diana Camina there are a lot more CasaMovies to be watched in Google Video.
You can also explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

Posted by CasaSpider at 7:32 PM | Permalink | Comments (21)

Mijn haar werd te lang en dan krijgt het trekjes van een Afro-kapsel. Gelukkig is de oplossing niet moeilijk en wel dichtbij: Kapsalon Chadé in Bloempot Shopping Center. Er moesten ook de nodige boodschappen gedaan worden, daarom besloten we er een leuk uitje van te maken. Lucy bleef thuis maar Diana (1) ging mee en Luchiano (9) natuurlijk ook.

Debbie en Dolly waren verrast om voor de eerste keer Diana te zien. Zonder problemen liet zij zich door Debbie in de armen nemen. Ik mocht plaatsnemen in de hoek waarna het snoeiwerk kon beginnen. Het eindresultaat was zoals gebruikelijk perfect, beter kan gewoon niet. We gingen met Diana naar het speeltuintje dat voor de kapperszaak is gelegen.

Diana op de glijbaan, Diana in de draaimolen, Diana kruipt door een ton... een dag Euro Disney is er niets bij. Maar aan alle plezier komt een einde, wij moesten door naar Centrum Supermarkt te Mahaai. Wie de meeste boodschappen in onze kar goed raadt heeft gewonnen. Na Centrum waren we nog niet klaar want een paar boodschappen kunnen alleen bij Albert Heijn worden gehaald. Bijvoorbeeld drinkyoghurt.

Toen we van huis weggingen was Diana al moe, een toestand die door de enerverende gebeurtenissen en de autoritjes tussendoor verergerde. Onderweg naar Albert Heijn viel zij dan ook in diepe slaap. Ik droeg haar de winkel in en zette haar in een winkelwagentje. Diana kon haar ogen niet openhouden en haar hoofd knikkebolde van links naar rechts en van voor naar achter. Een paar AH-medewerksters keken toe en moesten lachen. Gelukkig hadden we de camera bij ons, materiaal voor een nieuwe CasaMovie.

Thuis sliep Diana nog steeds als een roosje. Iedereen deed zijn dingen en het waren niet de minst interessante. Zo bootste Luchiano een loempia na door zich in een deken te wikkelen. Toen Diana hem zag viel ze direct aan om even later vredig op hem te gaan liggen. We aten een biefstukje met broccoli en wat huzarensalade.

Ik keek naar het NOS-journaal van half acht. Lucy en Luchiano waren met Diana in de weer. "CasaSpider, kom eens kijken", riep Lucy plotseling. De tijd van het Breaking News is aangebroken.

Continue reading "Woensdag met Diana en Breaking News" »

Posted by CasaSpider at 1:00 PM | Permalink | Comments (27)

Dinsdag lag ik voor het laatst op de nieuwe stretcher. Voor het laatst in beide betekenissen van het woord. Om de uiteinden te verstellen dient men deze eerst naar binnen te klappen, vervolgens helemaal uit te strekken en tenslotte in de gewenste stand te zetten. Een mysterieus mechanisme zorgt ervoor dat deze positie gehandhaafd blijft.

Tenminste dat is de bedoeling. Terwijl CasaSpider lekker uitgerekt van een behagelijk zonnetje lag te genieten voelde hij het uiteinde met zijn hoofd erop ineens naar beneden zakken. Een naar gevoel te vergelijken met het onbewust missen van een traptrede maar dan met het hoofd. Exit stretcher.

Of men dit nu een geval van goedkoop is duurkoop kan noemen? Duur was de stretcher niet, er was domweg geen keus. Ja, een nog goedkopere met plastic bandjes in plaats van stof. Die had het waarschijnlijk nog geen half uur met mij uitgehouden. De tip om in plaats van een stretcher een luchtbed te kopen is achteraf geen slechte.

La Curacao is een typisch Hindoe-warenhuis waar men artikelen van uiteenlopende soort tamelijk goedkoop kan krijgen. Voor degenen die nog goedkoper uit willen zijn is er Dovester, in Salinja toevallig naast La Curacao gelegen. Wij waren er toevallig en verbaasden ons over de koopjes. Een natscheerapparaat met vijf mesjes voor 2.75 Antilliaanse guldens (€ 1.10) of een zak ballonnen voor 1 gulden (€ 0.40). Dat konden we niet laten liggen.

Thuis probeerde Lucy een mesje op het scheerapparaat te zetten. Het wiebelde wat maar paste niet. Voor straf in de prullenbak. Bij het opblazen van de ballonnen explodeerde de helft meteen. Het rubber was oud en versleten. Ach, we hadden een paar ballonnen. Men koopt echter beter geen condooms bij Dovester.

Wat een geneuzel. Dat is het mooie van een weblog, men bepaalt zelf wat men erop zet. Geldt dat ook voor een politiek weblog als dat van Jan Marijnissen? Sinds de grote winst bij de laatste verkiezingen zijn er her en der in het land behoorlijk wat incidenten geweest met SP-ers. Nooit was daarover ook maar een letter te lezen op het weblog van Jan Marijnissen.

Nu is er de kwestie met Eerste Kamerlid Düzgün Yildirim. Een artikel hierover in het SP-partijblad Tribune kwam hoofdredacteur Elma Verhey op een schorsing te staan. Het democratisch gehalte van de SP is in het geding. En waar schrijft Jan Marijnissen over? Dat men de Tour de France via Google Maps kan volgen.

Nova confronteerde Marijnissen met bovenstaande. Deze bagatelliseerde de kwestie enigszins maar had ook inhoudelijke argumenten waarom er volgens hem niets mis is met het democratisch gehalte van de SP.

Of men het met die argumenten eens is of niet, ze horen wel degelijk thuis op janmarijnissen.nl.

Posted by CasaSpider at 5:31 PM | Permalink | Comments (19)

Zaterdag vonden er twee kinderfeestjes waar Luchiano (9) voor was uitgenodigd precies tegelijkertijd plaats. Kiezen is moeilijk en daarom gingen we naar allebei. Eerst naar Roland en Barbara in het Santa Rosa Resort waar dochter Kyra drie jaar is geworden. Met vier jongedames personeel en een popcorn-machine was men voorbereid op een groot feest.

De binnenkomende kinderen hadden het zwembad al snel gevonden. Dat was een beetje jammer voor Luchiano want die had zijn zwembroek niet bij zich, we zouden toch niet zolang blijven. "Ga maar in je onderbroek zwemmen", moedigden wij hem aan. Maar op zijn leeftijd is dat werkelijk humiliating. Aangezien ik in een leuk gesprek met Michel Bon van IBIS Management verwikkeld was zag ik niet dat Luchiano met zijn ziel onder zijn arm in zijn eentje op een stoel zat te wachten.

Om half vijf namen we afscheid en reden naar de speeltuin achter de kerk van Santa Rosa. De speeltuin hoort bij het Sint Jozef Weeshuis. Onderweg zei Luchiano nog dat we net zo goed naar huis konden rijden, het werd toch niets meer die dag. Maar Arwin zeurt volgens zijn moeder Loes al weken wanneer hij weer eens met Luchiano kan spelen en vierde zijn vijfde verjaardag.

Bovendien beschikt de speeltuin over een aantal grote skelters. Al snel had Luchiano er een geconfisceerd en was er niet meer vanaf te krijgen. Zo'n speeltuin is een heel relaxte hangplek voor ouders die met een Polartje in de hand wat rondlopen en kletsen terwijl iedereen met één oog de kinderen in de gaten houdt.

Een leuk gesprekje gehad met Chantal de Kruif van Funbini dat met hun bustours feitelijk een concurrent is van de taxichauffeurs maar dit zo wist om te buigen dat een groot aantal taxi's nu voor hun het invalidenvervoer uitvoert. Een mooi voorbeeld van een win/win situatie.

Was het thema vorig jaar Power Rangers, dit jaar moest het Pokémon zijn. Volgens Loes is Pokémon echter uit de mode, er zijn nauwelijks feestartikelen van te verkrijgen. De piñata was daarom een gewone 5 maar daar kan evenveel snoep in.

Met verbeten gezichten haalden de kinderen uit. Als de piñata uiteindelijk zijn inhoud prijsgeeft begint het grondgevecht. Luchiano en Brian verlieten met de grootste zak snoep het slagveld, zo werkt nu eenmaal het recht van de sterkste. Een meisje kwam er bekaaid af maar bleef lief glimlachen.

De verjaardagstaart was wel in Pokémon-style. Er werd gezongen en toen mocht Arwin de denkbeeldige kaarsjes uitblazen. Wel, de kaarsjes waren echt maar door de wind konden ze niet aangestoken worden. Na een interessante uiteenzetting over de logistieke problemen van Albert Heijn was het tijd om naar huis te gaan.

Ondanks de bergen snoep die Luchiano aan beide feestjes heeft overgehouden wilde hij ook nog een Happy Meal van McDonalds. Toen nam ik zelf ook maar een BigMac. Neen, het was niet de gezondste dag uit onze levens maar wel een leuke.

Posted by CasaSpider at 11:01 AM | Permalink | Comments (21)

Twaalf jaar op Curacao en nooit een barbecue gehad, een barbecue in de zin van het apparaat wel te verstaan. Het is gewoon ongelofelijk. Als er ergens een barbecue in de zin van vlees eten is zijn het altijd dezelfden die achter het apparaat gaan staan om het vlees te bereiden. Mij heeft het nooit zo aangetrokken en alleen het aansteken van de kolen leek al een onoverkomelijk probleem.

Maar toch... op een zondagmiddag heeft het wel iets om om een uur of drie de BBQ aan te steken en een half uurtje later de eerste lomito (ossenhaas) erop te leggen. Een beetje naar het langskomende verkeer kijken, Bachata-muziek op de achtergrond en een Polar onder handbereik. Ja, het broeide al een tijdje en donderdag barstte de bom.

Het liep al tegen vier uur 's middags en we zouden rijstschotel met kipfilet eten maar Lucy had de kipfilet nog niet uit de diepvries gehaald. "Weet je wat?", zei ik, "We gaan nu die BBQ halen bij Goisco, kopen wat biefstuk en dan hebben we een snelle hap." Even later reden we met zijn vieren naar Goisco.

Bij Centrum Supermarkt te Mahaai haalden we wat BBQ-gereedschap zoals een tang, een schep, kolen, aanmaakolie en niet te vergeten biefstuk en kippenpootjes. Om iets over vijven waren we thuis. We maakten de doos open waar de Vortex 19-inch BBQ in zat en troffen een enorme hoeveelheid stokjes, schroefjes, flensjes, boutjes en wat dies meer zij aan. "Die snelle hap kun je wel vergeten", zei Lucy.

Terwijl ik de gebruiksaanwijzing probeerde te ontcijferen begon zij met het inelkaar zetten van het apparaat. En zowaar, na een half uur leek het ding sprekend op het demo-model bij Goisco. Zelfs de wielen deden het. Terwijl Diana (1) met haar fietsje liep legden wij een laag kolen op de bodem, goten er aanmaakplie overheen en staken de zaak in de hens.

Na een minuut of twee waren de vlammen gedoofd en gloeide er nog geen een kool. We stopten er wat papier onder, goten er olie overheen en probeerden het opnieuw. Na ongeveer een kwartier opstarten begonnen er een paar kolen te gloeien. Lucy maakte er een mooi stapeltje van en even later gloeide onze Vortex als een puber die voor het eerst een naakte tiet ziet.

Lucy spoedde zich naar de keuken, prepareerde de kogelbiefstukken en maakte een grote kom met knoflooksaus. Aan mij de eer om de biefstukken op de BBQ te leggen. Na drie minuten draaide ik ze om en tot mijn verbazing waren ze al erg mooi bruin. De andere kant was ook zo gepiept en vol spanning maakten we ons op voor het proeven.

En sjonge, sjonge, wat waren deze biefstukken lekker!

Luchiano (9) nam de positie achter de BBQ over en begon met de kippenpootjes. Daarna volgden nog meer biefstukken en tenslotte de karbonades. Normaliter doen wij vier dagen met deze hoeveelheid vlees, maar er is maar één eerste keer op de eerste eigen BBQ. Stokbrood, gekleurde macaronie, groentenspiezen en rode wijn maakten de zaak af.

Een klein verbeterpuntje volgens Lucy is dat we de volgende keer wegwerpservies en -bestek gebruiken. Precies toen wij geen hap eten meer door onze keel konden krijgen waren de kolen aan het doven. Het was inmiddels half negen, een snelle hap is het dus niet geworden.

Wat Luchiano betreft BBQ-en we vanaf nu iedere dag. Misschien geen slecht idee, want zelden heeft hij zoveel en zo snel gegeten.

Posted by CasaSpider at 9:40 AM | Permalink | Comments (23)

Van zaterdag tot en met dinsdag hebben wij andijviestamppot gegeten. Iedere portie lag als een steen op de maag en zo hoort dat bij een goede stamppot. Maar vandaag eten we iets anders, al weet ik nog niet wat.

"Wat is de letter waai in het Engels?", vroeg Luchiano (9).
- "Dat is de Griekse Y mijn zoon", antwoordde ik.
"Oh, maar wat is dan de letter W in het Engels?", luidde de logische vervolgvraag.

Nog best veel Nederlanders denken dat dat de wie is. Dinsdagavond vond de eerste halve finale plaats van de Copa América tussen Brazilie en Uruguay. Het was geen geweldige maar wel spannende wedstrijd waarin voor iedere meter werd gestreden. Brazilie is zonder Kaká en Ronaldinho niet op oorlogssterkte, maar de invallers zouden in de Nederlandse competitie geen slecht figuur slaan.

Wat zeg ik, een van die invallers speelt zelfs in de Nederlandse competitie. Het is Afonso Alves die in de 79e minuut mocht invallen voor een speler met de prachtige naam Vágner Love. Zulke mensen hebben bij geboorte al een streepje voor. Oh, het blijkt slechts een bijnaam te zijn. Eigenlijk heet hij gewoon Vágner Silva da Souza. Het is een onderdeurtje van 172 centimeter dus drie keer raden waarom de dames maar ware schoonheid zit van binnen.

Het was niet de beste dag uit het leven van Afonso Alves die in Nederland voor Heerenveen uitkomt. Hij viel in de 79e minuut in en incasseerde één minuut later al een gele kaart wegens een Schwalbe. Na 90 minuten stond er 2-2 op het scorebord en bij de Copa América betekent dat direct strafschoppen. Verlengen daar doen ze niet aan.

Man van de wedstrijd Diego Forlán miste de eerste strafschop voor Uruguay en hierdoor liep dit team voortdurend achter de feiten aan. In de strafschoppenserie stond het 3-2 voor Brazilie en de vierde schutter legde aan. Het was Afonso Alves en hij miste. De eerste serie van vijf strafschoppen eindigde in 4-4.

Toen Fernando de eerste sudden-death penalty miste voor Brazilie had García de ideale mogelijkheid Uruguay naar de finale te schieten. Maar ook hij faalde jammerlijk. Even later kon Brazilie juichen. De kanaries wonnen de strafschoppenserie met 5-4. En vanavond zitten we aan de buis gekluisterd voor de klapper tussen Mexico en Argentinie, de twee sterkste teams van deze Copa América. De Leffe Dubbel is zojuist gehaald en mein Geheimtip is een klassieke finale tussen Brazilie en Argentinie.

Woensdagmorgen gingen we met Diana (1) naar het Consultatiebureau. Ze is nu 79 centimeter lang en weegt precies 9 kilo, een toename van respectievelijk 1 centimeter en 230 gram ten opzichte van 8 juni. Maar ze mag rustig wat meer wegen. Het was ook tijd voor haar laatste vaccinatie, deze keer in de linkerarm. Na het bezoek aan het Consultatiebureau reden we door naar Supermarkt Vreugdenhil waar ze PediaSure in blikvorm verkopen, waarschijnlijk als enige winkel op Curacao. We schakelden meteen ook over naar Nutrilon-3.

Het zijn enerverende tijden en dan hebben we het niet eens gehad over onze speurtocht naar de barbecue met de beste prijs/kwaliteitsverhouding van het eiland. 's Middags werd ik ook nog gebeld door de Taams Kliniek. Dokter Maarten Taams heeft een vervanger gevonden die mij omstreeks 25 juli naar het Sehos mag doorverwijzen om het gips los te zagen. Om kwart voor vier was de vervanger echter niet telefonisch te bereiken voor een afspraak. Morgen verder.

Is er een mooiere manier om af te sluiten dan met een Haitiaanse wijsheid? Ik dacht het niet. "Kay koule twonpe soley, men li pa twonpe lapli." Een lek dak kan de zon misleiden, maar niet de regen.

Posted by CasaSpider at 6:33 PM | Permalink | Comments (14)

Menigeen vraagt zich af hoe het met de stretcher is die wij zaterdag bij Kooyman hebben aangeschaft. Niet dat er expliciete verzoeken binnenkomen om extra informatie, maar als men (heel) goed tussen de regels door kan lezen weet men genoeg.

De stretcher is inmiddels tweemaal gebruikt van ongeveer half twaalf tot kwart over twaalf 's middags. Dan staat de zon recht op de patio achter ons huis en doen mijn schouders pijn van een hele ochtend werken. Een vitamine-D injectie van drie kwartier is in dat geval welkom.

De foto's zijn gemaakt door Luchiano (9) bij het begin van de eerste sessie. Inmiddels ben ik al een stuk roder, aan het einde van de week volgt een update. En bevalt de stretcher? Nou en of. Wel kraakten de pootjes vandaag een beetje.

Dat is vreemd want bij een natuurkundeles is mij eens geleerd dat een mannenschoen bij een gewicht van 80 kilo een veel geringere afdruk achterlaat in een tuin met aarde dan een naaldhak met een draagster van 50 kilo.

De stretcher is op de foto's helaas niet zo goed te zien maar is dat erg? Tussen de regels door is immers duidelijk te lezen dat men toch liever naar CasaSpider kijkt.

Alhoewel deze Electrically Operated General Purpose Stretcher van Alibaba.com er ook mag zijn.

Posted by CasaSpider at 7:26 PM | Permalink | Comments (22)

Jaren geleden, we spreken over het jaar 98 uit de vorige eeuw, trad op mijn verjaardagsfeest een Mariachi-band live op. Het was een gezellige band die repeteerde in een klein kroegje aan het begin van de weg naar Willibrordus, niet ver van Landhuis Daniel. Het optreden was op zich gratis maar de band liep 1 op 3: een fles whiskey per drie nummers.

De muzikanten waren mannen op leeftijd maar lang niet bedaard. Zij hadden een Booswichtenclub opgericht en noemden zichzelf Goede Slechterikken. Goede Slechterikken en Slechte Goeierikken, daar moest ik aan denken bij het zien van de film The Departed (imdb). Een nette jongen (niet Ivar Asjes) gaat voor de politie undercover bij criminelen en een jongen uit het milieu doet hetzelfde maar dan voor de gangsters bij de politie.

Een interessant gegeven dat in de film niet slecht wordt uitgewerkt. Aan het eind verliest de film echter kracht door een overdaad aan geweld. Voor mij heeft subtiel, onderhuids geweld veel meer suspense dan wanneer de hoofden van de een na de ander door pistoolschoten uitelkaar spatten. Maar maak dat Martin Scorsese maar eens wijs. Van mij krijgt The Departed derhalve een 6.5, van Lucy slechts een 1. Zij ergerde zich enorm aan de stupide manier waarop de chef van politie zich liet koudmaken en is rigoreus in haar oordeel.

Verder met de Slotverklaring. In de nacht van dinsdag 28 op woensdag 29 november 2006 werd de Slotverklaring in de Eilandsraad verworpen. Curacao had de trein gemist. Op 20 april 2007 waren er Eilandsraadverkiezingen waarin voorstanders van de Slotverklaring PAR (7) en PNP (2) samen negen zetels behaalden. Enigszins verrassend voor sommigen kon men een coalitie vormen met de FOL met hun twee zetels.

In de nacht van vrijdag 6 op zaterdag 7 juli stemde de nieuwe Eilandsraad opnieuw over de Slotverklaring. Het werd wederom nachtwerk doordat iedereen gebruik maakte van zijn spreektijd en bovendien moest men halverwege noodgedwongen verhuizen wegens een bommelding. Ja, ergens is de Eilandsraad ook maar gewoon een Booswichtenclub, met Goede Slechterikken en Slechte Goeierikken.

Zonder uitlatingen te doen over wie nu de slechterikken dan wel de goeierikken zijn is de Slotverklaring deze keer wel aangenomen met 12 stemmen voor en 7 tegen. De volledige coalitie stemde voor alsmede oppositielid Norbert George van de DP. Van de oppositie kwam Nelson Pierre (LNPA) niet opdagen wegens ziekte en verliet Gregory Damoen (Forsa Korsou) de vergadering omdat hij het niet eens was met de gang van zaken.

Helmin Wiels (Pueblo Soberano) is van mening dat geen tweede keer over de Slotverklaring gestemd had mogen worden. Hij stapt naar de rechter en ziet zelfs mogelijkheden de voorstemmers juridisch aan te pakken. Vooralsnog zitten we weer in de trein. Van euforie is echter geen sprake. Men beseft terdege dat er een zwaar traject te wachten staat waarbij de oppositie van elke tegenslag gebruik zal maken. Zoals het een goede Booswichtenclub betaamt.

Voor de volledigheid volgt hier de stemming per Eilandsraadslid:

Voor de Slotverklaring stemden:

• Marilyn Alcala-Walle (PAR) Gedeputeerde + Raadslid
• Nicolaus Cornelisse (PAR)
• Remco Gomez (PAR)
• Dennis Jackson (PAR)
• Zita Jesus-Leito (PAR) Gedeputeerde + Raadslid
• Eugene Rhuggenaath (PAR) Gedeputeerde + Raadslid
• Stephen Walroud (PAR)
• Gimena van der Gen (PNP)
• Gisette Seferina (PNP)
• Anthony Godett (FOL) Gedeputeerde + Raadslid
• Renfred Rojer (FOL)
• Norbert George (Democraat)

Tegen de Slotverklaring stemden:

• Eugene Cleopa (MAN)
• Charles Cooper (MAN)
• Hensley Koeiman (MAN)
• Urvin Macaay (MAN)
• Gerrit Schotte (MAN)
• Farley Hernandez (LNPA)
• Helmin Wiels (Pueblo Soberano)

Nelson Pierre (LNPA) en Gregory Damoen (Forsa Kòrsou) stemden niet. De oplettende lezer is ongetwijfeld opgevallen dat de Eilandsraad in zijn nieuwe constellatie heeft gestemd. Indien het niet is opgevallen wordt dit voor deze keer door de vingers gezien.

Posted by CasaSpider at 8:41 PM | Permalink | Comments (15)

Het was een dag vol verschillende emoties die zaterdag 07-07-07. Hij begon niet best, nou ja ik zat met een kop koffie achter de computer. Diana (1) was op de andere pc voor de 23.765-ste keer naar haar verjaardagsmovie aan het kijken. Lucy wilde haar in de gootsteen baden en slaakte een gil. Diana's buik zat onder de bulten en ook onder haar oksel en haar rechteroog zat er een.

Een allergie? Een venijnige mug of mier? We namen het zekere voor het onzekere en gingen naar de dokter. Gelukkig had de praktijk waar Lucy heen gaat weekenddienst, die is namelijk om de hoek. Op de autoradio stond Dolfijn FM aan met live-reportages vanuit de diverse Live Earth concerten. De dokter stelde een allergie als diagnose en schreef een siroop voor. Na een uur waren de bulten vrijwel weg.

In de namiddag gingen we voor de tweede opeenvolgende dag op pad voor een stretcher. Zijn stretchers soms niet meer in de mode of zitten ze misschien zelfs in de taboesfeer? Feit is dat we minimaal zeven zaken zonder enig resultaat hebben bezocht. De laatste kans was Kooyman te Zeelandia. Eigenlijk had ik de stretcher al op mijn buik geschreven maar we moesten toch die kant op voor Albert Heijn. En bovendien stond Lucy erop.

Gek is dat maar soms heb je van die dingen. Ik liep Kooyman in, keek naar rechts en zag twee soorten stretchers. Ook in het gangpad rechtdoor stonden stretchers, eerlijk gezegd heb ik nog nooit zoveel stretchers bij elkaar gezien. We hebben nu dus een stretcher.

Bij Albert Heijn kochten we ingredienten voor andijviestamppot. Omdat de spekblokjes daar weerzinwekkend duur zijn en de olijven trouwens ook besloten we langs Centrum Supermarkt te Mahaai te rijden. Uiteindelijk pakte dat veel duurder uit want Lucy kocht er een halve kilo jumbo-shrimps. En dan laten we de benzine nog buiten beschouwing.

We waren maar net op tijd thuis voor weer een andere emotionele gebeurtenis op 07-07-07 en wel de kwartfinale van de Copa América tussen La Vinotinto ofwel gastland Venezuela en Uruguay. Gedurende de eerste acht minuten was Uruguay oppermachtig, het leek wel of ze tegen Glimmen-3 aan het spelen waren. La Vinotinto was verstijfd, alle passes waren te zacht en men had al met 4-0 achter kunnen staan.

Luchiano (9) vond Uruguay ook veel beter en besloot hun te supporten. "Als het betere team zijn kansen niet benut valt de goal vaak aan de andere kant", leerde ik hem een oude voetbalwijsheid en sprak mijzelf tegelijkertijd moed in. Na 37 minuten scoorde Diego Forlán echter de verdiende 0-1 voor Uruguay.

Lucy had de andijviestamppot inmiddels bereid en kwam Venezuela aanmoedigen. "Sorry hoor, maar ik zie niet hoe die vanavond een goal gaan maken", zei ik met een kennersoog tegen haar. Nog geen minuut later viel de gelijkmaker uit een vrije trap van sterspeler Juan Arango.

In de tweede helft leek het erop dat Venezuela de wedstrijd in zijn greep kreeg maar in de 65e minuut kwam Uruguay wederom op voorsprong door een knap afstandsschot van Pablo García. Het verzet van Venezuela was gebroken, het kwaliteitsverschil was te groot. In de slotminuten werd het via Cristian Rodríguez en nogmaals Diego Forlán uiteindelijk 1-4 voor Uruguay. Een sprookje ten einde.

Waarom heeft coach Richard Páez van La Vinotinto publiekslieveling Edder Pérez niet opgesteld? Een vraag waar we nooit een antwoord op krijgen. Of was hij misschien geschorst? De andere kwartfinale van vanavond tussen Chili en Brazilie is in de 64e minuut aanbeland en de tussenstand is 0-4. De einduitslag is 1-6, zo lang duurt het redigeren van een post.

Het wachten is op 08-08-08 voor weer zo'n emotionele dag.

Posted by CasaSpider at 11:16 PM | Permalink | Comments (18)

1.

Eerst de ziekenhuissoap Medisch Centrum Curacao met de verdwenen Röntgenfoto's. Vrijdagmorgen wilde ik tenminste de Röntgenfoto's van 18 juni digitaliseren en haalde ze uit de gele envelop. Wat bleek na grondige bestudering? Het ene vel met twee foto's is van 18 juni en het andere van 20 juni. Zit de secretaresse van dokter Maarten Taams voor niets alle enveloppen met foto's open te maken en na te kijken.

Dokter Taams is in de week dat mijn gips eraf mag op vakantie. Daarom heeft hij me een verwijsbrief gegeven voor dokter Berry die me vervolgens door kan verwijzen naar het Sehos om het gips te verwijderen. Toen ik dokter Berry belde voor een afspraak omstreeks 25 juli werd mij medegedeeld dat ook hij op vakantie gaat. Men kan maar beter niet ziek worden in de zomer.

Maar wie haalt nu mijn gips eraf? Ik zie het al voor me straks bij het Sehos. "Neen meneer Spider, zonder verwijsbrief zagen wij dat zaakje niet open." Ik overweeg Yves Cooper mee te nemen, die kan er wellicht een leuk item voor het journaal van maken. Voorlopig is het nog niet zover, dokter Taams is op zoek naar een andere vervanger en schrijft een nieuwe brief. Dinsdag weten we meer.

2.

Eens komt het moment in het leven van (bijna) ieder kind waarop het klassieke Einstein-probleem in enige vorm tot leven komt: Als ik mij in een rijdende trein bevind, beweegt dan de trein door het landschap of schieten de landerijen onder de stilstaande trein door? Zoiets toch.

Luchiano zit nu in deze fase en schrijft erover. Na lezing kan ik niet anders dan concluderen dat niet de hang naar wetenschap zijn drijfveer is geweest maar ordinaire luiheid. En daar is niets mee.

3.

Steeds meer kanalen vielen weg van onze TDS-box, een soort van draadloze kabeltelevisie. Overdag konden we naar drie zenders kijken, 's avonds werden het er een paar meer maar het hield niet over. Toch maar eens TDS gebeld. Normaliter duurt het een week voordat er iemand komt kijken maar deze keer hoefden we slechts drie dagen te wachten.

Toen ze langskwamen waren Luchiano (9) en ik even weg. Lucy belde me dat de TDS-box kapot was, dat ze hem mee hadden genomen en misschien diezelfde middag een nieuwe kwamen brengen. "Vanmiddag wil ik die nieuwe", zei Lucy, "ik ga niet het hele weekend zonder televisie zitten."
"Misschien", antwoordde de TDS-medewerker.

Uit ervaring (zie onder 3) weten wij dat dat de standaard policy is. Waarom hebben die mannen eigenlijk niet een voorraadje nieuwe TDS-boxen in de auto liggen? Om half zes hoorde ik een auto voor de deur. Het was TDS met een nieuwe box. Tien minuten later konden we zenders zien die al maanden geleden uitgevallen waren.

4.

Vandaag vrijdag is de dag dat de Eilandsraad zich uitspreekt over de Slotverklaring. Alle signalen staan op groen, de FOL die eind november tegenstemde heeft nu als coalitiepartner van PAR en PNP toegezegd voor te stemmen. Het debat is live op televisie te volgen. Zojuist was Urvin Macaay (MAN) aan het woord maar hij werd onderbroken door Gezaghebber Lisa Richards-Dindial.

Zij verzocht alle aanwezigen het gebouw te verlaten. Er was een bommelding binnengekomen. De situatie in de Ansinghstraat is explosief.

Posted by CasaSpider at 8:20 PM | Permalink | Comments (18)

Woensdag werd ik bij de Taams Kliniek verwacht alwaar dokter Maarten Taams het bovenste stuk van het gips ging verwijderen. Uiteraard vergezelde Luchiano (9) mij, wij gaan overal samen naar toe.

Na een half uurtje wachten was het mijn beurt. Aanvankelijk wilde dokter Taams zoals gezegd alleen het bovenste gedeelte van het gips loszagen maar dat vond dokter CasaSpider geen goed plan. Ten eerste zat het gips door het afnemen van de zwelling bij de gebroken pols een stuk losser en ten tweede kon ik daardoor mijn neus eens in de opening bij mijn bovenarm steken. Van de geur werd ik niet bepaald opgewonden.

Even later zaagde Maarten Taams met een circelzaag het gips open. Af en toe raakten de zaagtanden mijn huid hetgeen voor een aangenaam kriebelend gevoel zorgde. Het is dan ook een speciale circelzaag dus don't try this at home or at least don't say I didn't warn you.

Als na ruim twee weken het gips eraf gaat ziet zo'n armpje met zo'n polsje er enigszins deerniswekkend uit. Het was fijn dat hij gewassen werd, immers bij UTS zeggen ze altijd: "Het wordt gewassen... en je kunt het opnieuw gebruiken." Curacaose humor.

Het nieuwe gips ging er omheen. Maarten Taams deed het ietwat wild, de spetters vlogen me om de oren. Het gips om mijn onderarm moet drie weken blijven zitten. Als het eraf mag is dokter Taams op vakantie.

Hij verwees me daarom naar een andere dokter die me vervolgens door zal verwijzen naar de poli van het Sehos. Het alternatief is dat dokter Taams het gips al over een week doorzaagt zodat ik het er twee weken later zelf af kan halen. Nou neen, dank u wel.

Ik moest wel mijn Röntgenfoto's meenemen, die zouden gearchiveerd zijn bij de Röntgenafdeling hetgeen plausibel klinkt. Terwijl we daar aan het wachten waren keken twee Röntgenmedewerksters me lachend aan. "Zo, ze hebben u flink te pakken gehad", zei de ene. Het was inderdaad alsof de winterschilder over me heen was geweest.

De Röntgenfoto's waren niet in het archief, ik moest maar terug naar de afdeling van dokter Taams. De secretaresse aldaar vond na enig zoeken een envelop met de foto's van 18 juni alsmede een lege envelop zonder de foto's van 20 juni. Ze gaat verder op zoek en zal mij bellen.

Wie oh wie zit nu elke avond heimelijk naar de Röntgenfoto's van Casa's gebroken polsje te kijken?

Posted by CasaSpider at 4:49 PM | Permalink | Comments (17)

Vandaag is het 2 juli en op Curacao vieren wij Dia di Himno i Bandera ofwel de Dag van het Volkslied en de Vlag. Uiteraard is het een vrije dag, komt dat even goed uit op maandag.

Na een aantal magere jaren waarin feestdagen in het weekend vielen en de imperialistische uitbuiters werkgevers in hun vuistje lachten breken eindelijk betere tijden aan voor het proletariaat.

Wat kan men verder over de Dia di Bandera schrijven? Het is ieder jaar min of meer hetzelfde en terugbladerend in de archieven van het CasaLog levert dit een steeds krachtiger Droste-effect op.

Vorig jaar viel Dia di Bandera op een zondag, midden in het WK, was Diana (1) 58 dagen oud en gingen we voor het eerst met haar zwemmen in de zee van Mambo Beach.

De Curacaoenaar is zeer nationalistisch en trots op zijn (ei)land. Veel auto's zijn op Dia di Bandera getooid met één of meer vlaggetjes en de mensen trekken t-shirts aan in de kleuren van de vlag.

Al jaren wil ik ook zo'n t-shirt en zondag gingen we speciaal hiervoor op pad in Punda en Otrabanda. Het valt nog niet mee om er een te vinden maar uiteindelijk zijn we geslaagd. Na bijna twaalf jaar Curacao voelt CasaSpider zich een echte Yu di Korsou, letterlijk vertaald Kind van Curacao.

Met een gipsen linkerarm is er niet veel animo om naar het strand te gaan, immers men kan in de zon liggen tot men een ons weegt maar het gips blijft wit. We zien wel wat we gaan doen. Iedereen die Curacao een goed hart toedraagt gefeliciteerd met de Dia di Bandera. Voor diegenen die niet zo van Droste houden hier de voorgaande posts over de Dia di Bandera op een rij:

• Dia di Bandera 2006
• CasaMovie Dia di Bandera 2005
• Dia di Bandera 2005
• Dia di Bandera 2004
• Dia di Bandera 2003

Posted by CasaSpider at 1:02 PM | Permalink | Comments (19)

Het dagelijkse kwartiertje van Yves Cooper op Dolfijn FM om kwart over twaalf trekt een grote schare fans. Een van die fans is CasaSpider. Regelmatig blijf ik ervoor in de auto zitten om het verhaal helemaal af te luisteren. Soms zijn het echte pareltjes zoals bijvoorbeeld de uitzending over Nationale Ombudsman (Defensor di Pueblo) Fred Wiel. Maar die van woensdag mag er ook wezen.

Ergens eind 2005 maar de datum doet er niet toe zijn drie agenten van het Sero Toleransia (Zero Tolerance) team slachtoffer geworden van een overval bij een snack. Zij waren op dat moment niet in functie en moesten hun bezittingen afgeven.

Een tijdje later werden heel ergens anders op Curacao twee illegale Jamaicanen aangehouden. Een van de agenten die bij de aanhouding aanwezig was herkende de telefoon van een collega en concludeerde dat de betreffende Jamaicaan een van de overvallers was bij de snack. Het gevolg was dat de Jamaicanen een flink pak slaag kregen.

Yves Cooper was hierbij aanwezig in zijn functie van verslaggever voor La Prensa. Hij maakte foto's van de mishandeling en ging later mee naar het politiebureau. Op het bureau realiseerde Cooper zich dat dit toch wel een grote zaak was. Het leek hem verstandig de foto's niet te publiceren om Curacao niet in een slecht daglicht te plaatsen. Misschien zou zelfs Amnesty International erop duiken. Sterker nog, Cooper raadde de agenten aan om de in elkaar geslagen Jamaicanen wat op te knappen alvorens met hen over straat te gaan. Uiteindelijk heeft hij zelf de gezichten van de mannen schoongemaakt. De bewuste foto's zijn nooit geplaatst.

Vorige week gebeurde er iets triests en lachwekkends tegelijk. Iemand had een politie-auto gestolen van het terrein van de politie, pleegde er een overval mee en zette de auto doodgemoedereerd terug op het terrein. Werd hier een loopje genomen met onze politie? De waarheid was triester, het betrof een politie-agent van het Sero Toleransia team die met zijn eigen politie-auto naar toko La Fama te Marie Pampoen reed waar een paar dagen daarvoor een inval was gedaan. De betrokken agent was bij die inval aanwezig geweest en had daarbij twee tassen met geld zien staan. In plaats van direct actie te ondernemen bedacht hij het plan om deze tassen later zelf op te komen halen.

Het goede nieuws is dat de man gepakt is. Het slechte dat het vertrouwen in de politie een forse deuk opliep. Gezaghebber Lisa Richards-Dindial, minister van Justitie David Dick, hoofdcommissaris van politie Carlos Casseres en woordvoerder van politie Reggie Huggins probeerden de zaak tijdens een persconferentie uit te leggen.

Er kwam veel kritiek van de pers op bovengenoemde personen. Zij verdedigden zich door te stellen dat overal fouten worden gemaakt, ook bij de pers. Casseres: "Het korps telt meer dan 600 leden en niet iedereen is rot. Binnen alle organisaties worden fouten gemaakt. Onder mensen van de pers heb je ook personen die hun vrouw of man slaan." Dat is een niet zo erg slimme verdediging die een aantal mensen van diezelfde pers in het verkeerde keelgat schoot.

Een van die mensen is Mariano Heyden van La Prensa en radiostation Z86. Boos voegde hij de Gezaghebber toe dat hij nog wel iets op de plank had liggen over het gedrag van de politie dat voor opschudding ging zorgen.

Let wel, dit is nog steeds het verhaal dat Yves Cooper aan het vertellen is. Yves, uit mijn hoofd geciteerd: "Nu moet je weten dat ik niet zo handig ben met computers. Tot voor kort kon ik helemaal niks, ook niet downloaden. Als ik foto's heb gemaakt lever ik mijn memory-stick in bij La Prensa, die downloaden dan de foto's en geven de stick weer leeg aan mij terug."

De foto's van de mishandelde Jamaicanen zijn nog steeds in bezit van La Prensa. Om de Gezaghebber en de politie een lesje te leren besloot de boze Mariano Heyden er woensdagmiddag een op de voorpagina te plaatsen met de belofte er meer te laten volgen. Yves Cooper verwacht als maker van de foto's door de politie verhoord te worden. "Ik denk dat ze me gaan gijzelen, maar je kent me. Al sluiten ze me tien jaar op, ik zeg geen woord, hahahaha. Dit wordt toch niet opgenomen he? Hahaha!"

Wederom een boeiend verhaal van Yves Cooper dat wellicht nog een staartje krijgt. Ongelofelijk trouwens hoeveel dingen Yves doet. Samen met Franklin de Haseth jr. presenteert hij dagelijks TeleNotisia (het journaal) op TeleCuracao, hij is journalist voor La Prensa en doet dingen voor Dolfijn FM. Sinds kort presenteert hij zelfs Wega di Number, de Curacaose lotto.

Nog even en Yves Cooper vervangt presentatrice Monique Felida in haar programma Glamur. Maar dat is echt een brug te ver.

Posted by CasaSpider at 1:07 PM | Permalink | Comments (11)

1.

Diana (1) zit er al een hele tijd dicht tegenaan. Het is pure luiheid en het feit dat zij ontzettend goed kan kruipen dat het er nog niet van gekomen is. De stenen tegels die bijna overal in ons huis liggen helpen ook niet erg. Daarom zette ik zondagochtend twee banken tegenover elkaar op het kleine stukje vloerbedekking.

Ze moest van de ene naar de andere kant lopen. Diana stond rechtop zonder steun en maakte gelokt door een leeg kartonnetje appelsap zowaar een paar stapjes naar de andere bank. Even later oefenden Lucy en ik samen met haar. Echt zelfstandig lopen is het niet, maar de eerste stapjes zijn gemaakt.

2.

Dolfijn FM heeft zijn eerste stapjes al lang gemaakt. Vanaf afgelopen zondag is men aan een nieuwe fase begonnen. De studio is verhuisd van Berg Altena naar het strand van Mambo Beach. Het heeft even geduurd maar het is een schitterend pand geworden. Drie maal raden op welke frequentie Dolfijn FM uitzendt. Vooral de mannelijke medewerkers hebben weken (maanden?) reikhalzend naar de verhuizing uitgekeken, vooral vanwege het uitzicht op de stranddouche.

3.

Via Dolfijn FM hobbelden we door naar het Happy Hour van Wet&Wild. Luchiano (9) vermaakte zich met Arwin en Gerard. De kinderen probeerden zich in een soort van zandmannetjes te transformeren. Bij de invallende duisternis ziet het er tamelijk overtuigend uit. Het geeft wel veel troep in de auto.

Posted by CasaSpider at 1:15 PM | Permalink | Comments (11)

Lucy vindt mij soms wat langzaam als het gaat om het vervullen van door haar uitgesproken wensen. Zo moest zij een jaar of twee wachten op een blender, het is maar een voorbeeld. Vrijdag ging ik na lange tijd weer eens naar videotheek Movie Time, speciaal voor haar. Eind vorig jaar is deze videotheek verhuisd van winkelcentrum Vredenberg naar een nieuw aangelegd winkelcentrum 200 meter verderop, schuin tegenover Robbie's Lottery. In het oude pand zit tegenwoordig de politieke partij Lista Niun Paso Atras (LNPA) van Nelson Pierre.

Pirates

De nieuwe ruimte van Movie Time is een stuk kleiner dan de oude. "Klopt", zei de bazin, "maar we verhuren nu geen video's meer, alleen DVD's." Dat scheelt inderdaad een slok op de borrel.

"Heeft u Pirates of the Caribbean?", vroeg ik.
- "De nieuwe? Neen, die hebben we niet."
"Neen, deel twee."
- "Ja, die hebben we wel."

Thuis overhandigde ik de DVD aan Lucy. "Eindelijk! Na meer dan een jaar wachten krijg ik Pirates of the Caribbean!", was haar reactie. Er was maar een probleem, ik dacht dat zij deel één al had gezien maar dat was dus niet zo. Lopend gingen Luchiano (9), Diana (1) en ik nogmaals naar Movie Time. Helaas was deel één niet meer voorradig.

's Avonds begonnen naar Dead Man's Chest te kijken. Een film met grappige fragmenten, nooit gedacht dat Johnny Depp er als een kruising tussen Michael Jackson en Gordon in rond zou lopen. Mijn genre is het echter niet, monsters met inktvishoofden horen thuis in tekenfilms voor kinderen. Lucy vond het daarentegen een erg goede film en dat is wat telt.

Grote Berg

Elke dag om kwart over twaalf zit ik op een bankje voor klas 4B te wachten tot Luchiano eruit komt. Rechts naast mij zit meestal een iets oudere man (dat ik dat nog kan zeggen, haha) op zijn zoon Rutger te wachten die in klas 4C zit. We doen altijd een wedstrijdje wie het eerst op het bankje zit, een wedstrijdje dat ik bijna altijd win.

Laatst hadden we het over de GameBoy en andere computerspelletjes. Gerard vertelde dat Rutger een programma heeft om Nintendo-64 en GameBoy spelletjes op zijn PC te spelen. We mochten wel eens langskomen, dan kon Luchiano het programma en een paar spellen op zijn memory-stick zetten. Dat gingen we zaterdag doen.

Om een uur reden we met zijn allen richting Grote Berg, net buiten Willemstad. Het huis was gemakkelijk te vinden en even later zaten Luchiano en Rutger achter diens computer spellen uit te proberen.

Gerard liet wat leuke dingen zien in zijn huis. Hij is een gepensioneerde treinmachinist. In de woonkamer staan vier grote opgezette vogels, twee uilen en twee buizerds. Allemaal doodgereden met de trein. Op de terugweg wist Gerard nog precies waar de aangereden vogel moest liggen. Dan stopte hij de trein onder het mom van een plaspauze, haalde de vogel snel binnen en vervolgde zijn route.

Lucy ging even zitten en Gerard zei: "Hier, deze film heb ik vanmorgen gekocht. Pirates of the Caribbean deel drie." Dat was toevallig. We vertelden dat we de dag daarvoor net deel twee hadden gezien. Gerard maakte een piratencopie voor ons. In de tussentijd kwam zijn vrouw Ruth met een enorme mok cappuccino aanzetten en zong liedjes met Diana.

Na een bezoek aan Pleincafé Wilhelmina hadden we geen energie meer om Pirates of the Caribbean, At World's End te bekijken. Luchiano is erg blij met de nieuwe spellen maar helaas moet hij hard werken aan zijn boekbespreking voor aanstaande woensdag.

Posted by CasaSpider at 10:30 AM | Permalink | Comments (11)

Het verdient aanbeveling om eerst de posts Jacob Gelt Dekker en Jacob Gelt Dekker (2) te lezen. Hierin komen historie en achtergronden van deze interessante man aan de orde alsmede zijn opzienbarende column Visitekaartje Hato van 6 augustus 2006 in luchtvaartnieuws.nl. Geen enkele gebeurtenis staat op zichzelf.

Donderdagmiddag 10 mei hield Jacob Gelt Dekker een speech voor de Caribbean Hotel & Tourism Investment Conference in het WTC. Ongeveer 400 potentiele buitenlandse investeerders zijn hiervoor naar Curacao gekomen. In zijn speech refereerde Gelt Dekker door het tonen van een hakenkruis op het grote presentatiescherm naar bovengenoemde kwestie van 6 augustus 2006 toen Charles Cooper (MAN), Eunice Eijsden (MAN) en Faroe Metry (PNP) hem tot persona non grata verklaarden. Het leggen van een link naar de tijd van Nazi-Duitsland getuigt overigens nooit van klasse en gaat altijd mank.

Vervolgens veegde hij de vloer aan met Curacaose politici die hij van corruptie en nepotisme beticht en met duizenden Curacaose jongeren die niet willen werken maar wel heen en weer reizen tussen Curacao en Nederland om drugs te smokkelen.

Hugo Chávez, president van het op 60 kilometer afstand gelegen Venezuela, noemde hij als de grote man achter de drugshandel en legde en passant een link naar de moord op pastoor Alejandro Montoya die plaatsvond op 21 augustus 2006.

Men verwachtte van Jacob Gelt Dekker iets te horen over zijn project Kurá Hulanda en hoe hij daarmee het aangezicht van Otrabanda heeft veranderd.

Op Curacao is geschokt en emotioneel gereageerd op de presentatie. Alle politieke partijen en iedere groepering dan wel organisatie spreekt zijn afkeur uit over het optreden. Ten eerste over de inhoud en ten tweede over de plaats, voor de ogen van 400 mogelijke buitenlandse investeerders.

Is Jacob Gelt Dekker daadwerkelijk de (zelfbenoemde) filantroop die Curacao een warm hart toedraagt?

Bij alles wat men doet dient men een doel voor ogen te hebben. Dat geldt des te meer voor mensen met een bepaalde status in de samenleving aangezien zij nu eenmaal meer invloed uitoefenen. Welk doel had Jacob Gelt Dekker voor ogen met zijn presentatie? Na analyse kan men tot geen andere conclusie komen dan het uiten van frustratie. Frustratie is iets heel menselijks maar tegelijkertijd ook iets negatiefs. Het is zelden verstandig vanuit frustratie dingen proberen te bewerkstelligen en al helemaal niet als men daarvoor praktisch nul procent draagvlak heeft.

Hoe nu verder?

Tussen Jacob Gelt Dekker en Curacao komt het niet meer goed. Wederom gaan stemmen op om de opportunist tot persona non grata te verklaren, maar nu echt. Daar zie ik niets in. Beter is het hem het podium te ontnemen om zijn gedachten in het openbaar te ventileren, tenminste op Curacao. Het heeft er alle schijn van dat Gelt Dekker geniet van de emotionele reacties die hij oproept.

Menigeen vraagt zich af waarom hij niet gewoon eieren voor zijn geld kiest, zijn boeltje pakt en naar een andere mooie plek op aarde verhuist. Immers, als men het ergens zo slecht naar zijn zin heeft en de middelen heeft om waar dan ook riant te wonen, waarom blijft men dan toch op dat gehate eiland van 440 vierkante kilometer plakken?

Of is de Jacob Gelt Dekker van hogerhand gezonden met de missie om ons paradijselijke eiland in de Caribische Zee zoveel mogelijk te kwellen, wellicht ter compensatie voor het lekkere klimaat?

Over eieren en van hogerhand gesproken. Luchiano (9) kan tegenwoordig zelf eieren bakken. Zaterdag bereidde hij mijn ontbijt. Helaas bevonden zich in het ei nog stukjes schaal en ook de presentatie is nauwelijks beter dan die van Jacob Gelt Dekker. Neen, vooralsnog is Luchiano niet van hogerhand gezonden om het Michelin-sterren te laten regenen in ons huis.

Update 14.05.2007 / 13:30

Op YouTube is inmiddels een aantal filmpjes te bekijken over deze kwestie.

• De speech van Jacob Gelt Dekker van donderdag 10 mei 2007 (Engels)
• Reactie van Gerrit Schotte (MAN) op de speech van Jacob Gelt Dekker (Papiaments)
• Reactie van Gezaghebber Lisa Richards-Dindial op de speech van Jacob Gelt Dekker (Papiaments)

Posted by CasaSpider at 2:38 PM | Permalink | Comments (27)

Zijn wij hier soms bij de zaaduientelers quizvraag van de week? Het woord regent kan men op twee manieren uitspreken, in dit geval is de klemtoon op de tweede lettergreep het meest toepasselijk.

Het eiland Curacao wordt geregeerd door het Bestuurscollege (BC) dat bestaat uit gedeputeerden. De functie van de Nederlandse Tweede Kamer is in handen van de Eilandsraad. Op 20 april 2007 heeft Curacao een nieuwe Eilandsraad gekozen en zoals het er nu uitziet krijgen wij een nieuwe regeringscoalitie bestaande uit PAR, PNP en FOL.

De huidige coalitie zit er nog maar een paar maanden. Na het afwijzen van de Slotverklaring door coalitiepartner MAN in december 2006 viel de toenmalige regering. De anti-Slotverklaringpartijen hebben toen een nieuwe regering gevormd met de FOL van Anthony Godett als grootste partij.

Het is de bedoeling dat per 1 juli de nieuwe regering aantreedt. Dit houdt automatisch in dat een aantal actuele bestuurders zijn baan verliest. Daarom is er aan het einde van een regeerperiode altijd verhoogde activiteit waar te nemen vergelijkbaar met het oplopen van de spanning naarmate er meer stoelen worden weggenomen bij een stoelendans.

De zon schijnt wel maar het regent benoemingen.

• Cesar Prince (MSL) is benoemd tot directeur van de Fundashon Wega di Number Korsou. Zeg maar de Lotto. Prince heeft zich samen met Frensel Marchena waarover later meer afgesplitst van de PLKP van Errol Cova. Beiden behielden hun zetel en richtten een nieuwe partij op, de Movementu Sosial Laboral (MSL). Frensel Marchena regelde het baantje voor Cesar Prince. Capaciteiten? Van een gokje houden we allemaal.
• Ivar Asjes (FOL) wordt benoemd tot directeur van Selikor. Zeg maar de Huisvuilophaaldienst. Selikor is een van de weinige winstgevende (semi-)overheidsbedrijven op Curacao. De werknemers willen de van Selikor zelf afkomstige Wesley Kook als directeur, immers deze kent de business. Aanvankelijk werd Asjes als interim-directeur gepresenteerd, naast de Algemeen Directeur. Twee directeuren lijkt echter teveel van het goede en kost handenvol geld. Het Bestuurscollege wil de benoeming van Ivar Asjes doordrukken. Capaciteiten? De Papiamentstalige Extra zet Ivar Asjes gezien zijn hang naar dure maatpakken telkens neer als een Nette Jongen die niet gemaakt is om een vuilnisbelt te inspecteren.
• Frensel Marchena (MSL) wordt benoemd tot mede-directeur van CPA. Zeg maar het Havenbedrijf. Vakbondsman Marchena heeft partijgenoot Cesar Prince aan een baan geholpen, maar dreigt zelf werkloos te zijn per 1 juli. CPA heeft al twee directeuren namelijk de heren Richard Lopez Ramirez en Augustin Diaz. Met een heuse blackmail-actie wordt Frensel Marchena hier als counterpart-directeur aan toegevoegd. Richard Lopez Ramirez werd bij Marchena ontboden en voor de keus gesteld, ofwel accepteert hij Marchena als directielid ofwel gaat hij direct gedwongen met pensioen. De Extra schrijft dat Lopez Ramirez de meeting ontstemd heeft verlaten en onmiddellijk op een dienstreis naar het buitenland is vertrokken. Capaciteiten? Frensel Marchena is van oudsher een eenvoudige technicus die via de vakbond omhoog is geklommen. Er is gerede twijfel of hij een directeurspositie bij het Havenbedrijf invulling kan geven.
• Maurice Adriaens (FOL) wordt benoemd tot directeur van het LVV. Zeg maar het ministerie van Landbouw, Veeteelt en Visserij. De huidige directeur van het LVV Chris Winkel gaat (vrijwillig) met pensioen. Over deze post kan het Bestuurscollege niet alleen beslissen, het is ook een zaak van de Landsregering der Nederlandse Antillen. Capaciteiten? Ook hier betreft het een politieke benoeming buiten de gangbare procedures om, maar Maurice Adriaens is afgestudeerd aan de Landbouwhogeschool te Wageningen en is op Curacao actief met het verbouwen van groente op basis van innovatieve methoden. Van de vier benoemde dan wel te benoemen politici is de zijne het meest op zijn plaats.

Het is niet ondenkbaar dat het gedurende de komende zes weken nog meer regent. Met het fanatisme van een Erwin Kroll blijft het CasaLog verslag doen van dit alternatieve weerbericht met een type regen dat overigens ook in Nederland voorkomt. Zie de column Liever Oudkerk van Harry van Bommel.

Posted by CasaSpider at 1:18 PM | Permalink | Comments (12)

Afgelopen zondag is de 5-jarige Jeremi Blanca doodgebeten door twee Pitbulls. Op een of andere manier is de jongen in de tuin van de buren terechtgekomen, het is nog niet bekend hoe. Om tien uur 's morgens misten zijn ouders hem en deden aangifte bij de politie. De buurman kwam pas om ongeveer half drie thuis, hoorde de honden met elkaar vechten en trof even later het levenloze lichaam van Jeremi aan.

Een afschuwelijke gebeurtenis en een nachtmerrie voor iedere ouder.

De twee Pitbulls zijn direct in beslag genomen en worden afgemaakt. De discussie is nu wat er moet gebeuren met gevaarlijke honden zoals onder andere de Pitbull. Officieel is dit ras hier al verboden, maar omdat er geen opvang is voor de Pitbulls die al op het eiland waren is een tijdelijke wet in het leven geroepen die ze voorlopig gedoogt.

Een paar maanden geleden had mijn collega-DBA Paul Goodliffe een afspraak met zijn fysiotherapeut. Hij was wat vroeg, zag niemand en besloot de tuin in te lopen. Even later kwamen er een paar woedende honden op hem af. Paul rende als een dolle stier terug naar het hek en wilde er overheen springen. Daarbij haakte hij met zijn been ergens achter en kwam ongelukkig ten val met als gevolg een gebroken heup.

Op Curacao is het heel gebruikelijk dat mensen hun terrein laten bewaken door een paar uit de kluiten gewassen honden. De vraag is of men hiervoor levensgevaarlijke rassen mag gebruiken als de Pitbull, de Dobermann en de Rottweiler. Ongewenste indringers hoeven niet meteen de doodstraf te krijgen, immers dan kan men ook wel landmijnen rondom zijn huis leggen. En niet iedereen is een indringer. Het kan zoals in het onderhavige geval ook een nietsvermoedend kind zijn.

Is de eigenaar van een gevaarlijke hond verantwoordelijk en aansprakelijk voor een trieste gebeurtenis als hierboven beschreven en zo ja, in welke mate? Het is duidelijk dat de aansprakelijkheid toeneemt als de honden zelf de straat op kunnen. Maar wat als zij keurig binnen de omheining blijven? Moeten er dan richtlijnen zijn omtrent aanlijnen of het dragen van een muilkorf? Moet voor dergelijke honden een gehoorzaamheidscertificaat verplicht zijn? Of is men als burger vogelvrij op het moment dat men het terrein van een ander betreedt?

Vragen waar de Rijdende Rechters onder u hun tanden in mogen zetten.

Posted by CasaSpider at 5:50 PM | Permalink | Comments (28)

Bennoelle is een duo in beweging, vrijwel nooit staan zij stil. Hun website daarentegen beleefde tot voor kort een kleine impasse, maar Benno heeft een en ander rechtgezet en de site is weer vol leven. Mijn complimenten. Op zich is de stilte rondom de website goed te verklaren, immers Benno en Noëlle zijn druk op vele vlakken. Het grootste project is hun nieuwe huis in villapark Marbella.

Op dit moment wordt Marbella vooral geassocieerd met het Spaanse miljonairsstadje dat vooral bekendheid geniet door Jesus Gil, de voormalige voorzitter van Atletico Madrid. Binnenkort is het een en al het Curacaose Marbella dat de klok slaat, onder impuls van Benno en Noëlle.

Dinsdag kwam per email het bericht binnen dat het dak van het huis erop zit. Met andere woorden dat we vrijdag van half vijf tot half zeven Spantenbier mochten komen drinken, een mooie reden om die middag eens wat eerder van mijn werk weg te gaan.

Lucy en Diana (nog één dag 11 maanden) bleven thuis, eerstgenoemde zit nog onder de antibiotica. De mannen gingen alleen op pad.

Op de Caracasbaaiweg richting Jan Tiel begon het controlelampje voor de benzine te branden. Dat kwam niet zo goed uit want ik had geen idee waar dat Marbella precies ligt en voorzag een half uurtje ronddolen. Immers, een echte man vraagt nooit de weg.

Onderweg luisterden we naar Dolfijn FM en toevallig hoorden we Noëlle verwikkeld in een of andere prijsvraag. Zij moest vragen beantwoorden over de Fabeltjeskrant waaronder het opnoemen van vijf dieren uit het dierenbos. Na Meneer de Uil en Truus de Mier bleef zij steken bij Bor de Bever. Niemand heeft daar ooit van gehoord maar Noëlle bleef erop hameren dat Bor de Bever wel degelijk bestaat. Uiteindelijk won Noëlle met veel geluk toch de prijs, een gratis catamaranles.

Aan de rechterkant van de weg doemde een enorm bord op met Marbella erop geschilderd. In een impuls stuurde ik de auto naar rechts. "Hier is het?", vroeg Luchiano (9) verbaasd. "Dit lijkt wel de middle of nowhere!" Toch was het daar. Het hele terrein is nog tamelijk onontgonnen, de echte infrastructuur ontbreekt. Over de verharde weg reden we door de toegangspoort en zagen aan onze linkerhand al snel een huis met bierdrinkende mensen erin.

Luchiano en ik maakten beiden foto's van de Spantenbier-fiesta, zie hier de resultaten.

• Benno verwelkomt ons in gezelschap van andere gasten.
• Rick Hart van Radio Hoyer, CasaSpider en SQL-collega Mark drinken er eentje op de spanten.
• Een moeder en haar zoon.
• De kinderen vermaken zich buiten, maar wat is buiten in het geval van spanten?
• Een blik op de woonkamer.
• Vlnr: Mark, Roland, Kyra, Noëlle en Barbara.
• Uitzicht op het huis van Benno & Noëlle vanaf een klein heuveltje.
• Uitzicht vanaf het domein van Noëlle de keuken, alleen Barbara en Noëlle hebben het in de gaten.
• De twee zusjes Kyra en Alicia van Roland & Barbara.
• Het wordt al donkerder, uitzicht op de porch en weer heeft Barbara oog voor de camera.

Na zijn rondje foto's maken kwamen er gelukkig meer kinderen voor Luchiano. Buiten speelde hij tikkertje en andere spelletjes, we hadden er geen kind aan. Zijn verhaal is allang klaar, Luchiano schrijft nu eenmaal wat sneller dan zijn vader. Allebei waren we zeer tevreden over het Spantenbierfeest. Dat moet wel een fijn huis worden om in te wonen.

Posted by CasaSpider at 10:06 PM | Permalink | Comments (11)

1. De kwestie Marazul

Joëla Smiet van Curacao en Ugrasen Rattan uit Trinidad zijn niet met elkaar getrouwd maar vechten toch met elkaar om een huis. Het gaat om de hoofdprijs van de door Telecuracao/UTS georganiseerde eindejaarsloterij die plaatsvond op zondag 31 december 2006 op het parkeerterrein van de Maduro & Curiels Bank. De hoofdprijs was een compleet ingericht huis in het Marazul Dive Resort te Westpunt.

Het verdient aanbeveling de post Kom er maar in Rijdende Rechters van 9 januari door te lezen niet in het minst vanwege de reacties. Hier volgt een beknopte samenvatting voor degenen die dit teveel moeite vinden.

Bij de live op tv uitgezonden trekking trok een hooggeplaatste UTS-employee het lot van Ugrasen Rattan als zijnde winnaar van de hoofdprijs. Dit was zichtbaar voor iedereen, ook voor de kijkers thuis. De UTS-employee keek het lot na en constateerde dat het ID-veld niet was ingevuld. Wel stond er een telefoonnummer afkomstig uit Trinidad op vermeld. De UTS-employee verklaarde het lot ongeldig en trok een nieuwe winnaar, Joëla Smiet.

Toen het Ugrasen Rattan ter ore kwam dat aanvankelijk zijn lot het winnende was kwam hij in actie. In zijn perceptie is hij en niemand anders winnaar van het huis te Marazul. Immers, nergens stond vermeld dat het verplicht is om het ID-veld in te vullen. In Trinidad kent men geen Sedula (ID-kaart) zoals op Curacao, vandaar dat hij zijn telefoonnummer op heeft gegeven. Voorts staat onomstotelijk vast dat hij de Ugrasen Rattan is wiens lot uit de ton kwam en er is niemand die dat betwist.

Tot zover de beknopte samenvatting. Na een aantal mislukte pogingen van Rattan om tot een schikking te komen met Telecuracao/UTS heeft hij op maandag 16 april een rechtszaak aangespannen waarin hij eist dat Telecuracao/UTS het betreffende huis binnen 30 dagen na het vonnis aan hem overdraagt. Voor iedere dag dat Telecuracao/UTS hier niet aan voldoet eist Rattan een dwangsom van 5000 Antilliaanse guldens.

Volgens welingelichte kringen is het huis te Marazul ook niet aan Joëla Smiet overgedragen. Het is niet bekend welke acties zij heeft ondernomen dan wel van plan is te ondernemen.

2. De zaak Melchers

De ontvoering van Claudia Melchers op maandagavond 12 september 2005 was een merkwaardige zaak, zie de posts Dossier Claudia Melchers en Dossier Claudia Melchers (2). Als losgeld eisten de ontvoerders 300 kilo cocaine en op woensdag 14 september liet men haar alweer vrij.

Al snel werd een link gelegd met Curacao. In eerste instantie kwam Izaan Moenir-Alam bovendrijven als hoofdverdachte. Op 28 september werd diens op Curacao wonende neef Lorenzo Moenir-Alam gearresteerd. Deze uitstekende bridger kent Claudia Melchers persoonlijk, onder andere van bridgevereniging Het Hok. Ten tijde van de ontvoering was hij toevallig even in Amsterdam. Op de avond van de ontvoering speelde Lorenzo bij Het Hok samen met Floris Nijland, huisvriend van Claudia Melchers.

Het Openbaar Ministerie ziet Lorenzo als het brein achter de ontvoering en eiste twaalf jaar gevangenisstraf. Dinsdag jongstleden veroordeelde de rechtbank in Amsterdam Lorenzo Moenir-Alam tot een gevangenisstraf van acht jaar. De straf viel lager uit dan de eis vanwege de korte duur van de ontvoering en het feit dat de ontvoerders geen geweld hebben gebruikt.

Desondanks gaat Lorenzo vrijwel zeker tegen het vonnis in beroep.

Posted by CasaSpider at 1:06 PM | Permalink | Comments (6)

Lucy en Luchiano (9) waren maandagavond verdiept in Super Mario World, een vredig tafereeltje. Toch liep het uiteindelijk anders. Lucy kreeg steeds meer last van een stijve nek met ongeveer dezelfde symptomen als Luchiano eerder had. Ik smeerde wat tijgerbalsem en creme op haar nek en dacht dat het alweer iets beter ging. BVN-voetbal begon net en ik wilde de ontknoping in de Eredivisie graag zien.

Lucy lag in bed en toen ik even later bij haar kwam kijken schrok ik. Haar nek deed veel pijn en ze had moeilijkheden met ademhalen en kon bijna niet meer praten. Ik ben niet goed in dat soort situaties, dacht koortsachtig na en besloot de huisarts te bellen. Die had geen dienst op Koninginnedag maar via het antwoordapparaat kreeg ik het nummer van de dienstdoende arts.

Deze arts nam de telefoon direct op. Hij sprak geen Nederlands maar kon wel wijs uit mijn Papiaments. Later bleek het een Cubaan te zijn. Na het aanhoren van de klachten adviseerde hij ons langs te komen. Lucy voelde zich een klein beetje beter maar het leek raadzaam toch te gaan. Luchiano en Diana (11 maanden) gingen ook mee en om ongeveer half twaalf stopten we voor de dokterspraktijk aan de Totolikaweg.

Heet van de naald! Van ongeveer 15:00 tot 17:00 uur Curacaose tijd ofwel 21:00 tot 23:00 Nederlandse tijd lag het CasaLog eruit. Er was een zware crash waarover mijn Hosting Provider vooralsnog geen bijzonderheden wil geven. Feit is dat zelfs de url van de provider niet meer te bereiken was om een Support Ticket aan te maken. Toen het CasaLog weer te benaderen was bleek de MySql database die de motor vormt van dit weblog corrupt te zijn. Voor deze vorm van corruptie ontvangt men echter geen rooie cent. Het Support Center van TotalChoice Hosting heeft de zaak vakkundig gerepareerd en nu werkt alles weer. Voor de zekerheid wel een backup maken...

De arts komt zoals gezegd uit Cuba en boezemde direct vertrouwen in. Hij keek in Lucy's keel, ze hoefde zich niet eens uit te kleden, en zag wat witte afscheiding. Het gevolg van een ontsteking die doortrok tot in de nek. De dokter schreef drie dingen voor, een antibioticum, een gel om in de nek te smeren en een pijnstiller. De dichtstbijzijnde apotheek die dienst had was Botica Zuikertuintje.

Het kostte ons enige moeite om deze botica te vinden, immers het hele Zuikertuintje-complex wordt op dit moment verbouwd. Bij café De Heeren was het druk maar daar hadden wij geen oren naar. De apotheek bleek binnen Zuikertuintje verplaatst naar de andere kant, in de buurt van de wasserette.

Ik drukte op de bel, een vrouwelijke apotheker verscheen in mijn beeld en opende een raampje in de deur om het recept aan te nemen. Na een blik op het papier sprak zij: "Oh, maar dat eerste artikel hebben wij niet en dat is juist het belangrijkste. De antibiotica."

Grrr!

Zonder medicijnen liep ik terug naar de auto en deelde Lucy het slechte nieuws mede. De enige andere mogelijkheid was Botica de Savaan die vlakbij Centrum Piscadera is gelegen. Een heel eind rijden en het was niet zeker of men daar wel over het antibioticum beschikte. We besloten naar huis te gaan. Lucy voelde zich iets minder ellendig en probeerde het vol te houden tot de volgende ochtend acht uur. Dan kon ik terecht bij Botica Brievengat.

Het was een nacht met niet al teveel slaap en daarom is het maar goed dat wij vrij hebben op de Dag van de Arbeid. Om iets over achten haalde ik de benodigde medicijnen in Brievengat. Een uur na inname van de antibiotica en de pijnstiller voelde Lucy zich zienderogen opknappen. De vraag blijft alleen wat men moet doen als het werkelijk urgent is en de benodigde medicijnen nergens vandaan gehaald kunnen worden.

Posted by CasaSpider at 5:24 PM | Permalink | Comments (8)

We deden het eens helemaal anders op Koninginnedag. Waar we vroeger om een uur of negen op pad gingen en vervolgens in de grootst mogelijke drukte terechtkwamen, zowel op de parkeerplaats aan het Waaigat als in de straten, reden we nu om twee uur 's middags richting Punda. Een goede keuze want zeker met de Evenflow Hummer is het moeilijk manoeuvreren tussen de menigte door.

De Vrijmarkt sloegen we over, te druk. Bovendien waren de beste koopjes allang weg. Op het Wilhelminaplein was geen stoel onbezet. We slenterden wat rond en rustten uit op het Keukenplein, bij Time Out Café en het etablissement daartegenover. Dat was lekker zitten met een Amstel, een frikandel en twee ezels.

Collega Chris Oudeman en hoogzwangere Claire kwamen langslopen. Over twee weken is zij uitgerekend. Dat deed ons terugdenken aan Koninginnedag 2006 toen wij op precies dezelfde plaats zaten maar in een andere situatie. Lucy was hoogzwanger en zou vijf dagen later van Diana (11 maanden) bevallen. En niet te vergeten was Sugey erbij.

Toen we destijds terugliepen naar de auto kreeg Lucy het even te kwaad en moest gaan zitten om een beetje cola te drinken. Een paar oudere Antilliaanse dames waren bezorgd en vroegen of we de babytas wel bij ons hadden. Dat hadden we niet. De babytas van Chris en Claire stond ook gewoon thuis. "Maar ik had toen wel hoge hakken aan", zei Lucy. Claire droeg witte gezondheidsslippers.

Om toch iets te kopen kochten we een nieuw GameBoy-spel, Super Mario World. Vooral Lucy is een grote fan van Super Mario. Op weg naar de auto kwamen we langs de Handelskade waar Refineria Isla de standplaatsen voor de Venezolaanse groenten- en fruithandelaren mooi heeft opgeknapt. De succesvolle middag werd afgesloten met een grote portie nasi van Sun-Lee.

's Avonds was er op televisie veel aandacht voor Koninginnedag, zowel vanuit Nederland als Curacao. Koningin Beatrix stipte staand op een bordes naast de ijdele burgemeester Ton Rombouts van 's-Hertogenbosch de afwezigheid van prinses Máxima aan. In geen jaren heb ik haar zo vrolijk gezien nu de knappe Argentijnse de show eens niet voor haar neus wegkaapte. Verder toonden de beelden vanuit Nederland schitterend zomers weer, het leek wel Curacao. Nog even en we verbouwen sinaasappels in de Betuwe.

Op Sint Maarten is het Carnaval en dat is ook een mooi feest. Aan Lucy en Luchiano heb ik geen kind, zij zijn verdiept in Super Mario World.

Posted by CasaSpider at 9:39 PM | Permalink | Comments (8)

We zijn bezig met de laatste voorbereidingen voor onze trip naar Nederland. Vorige week vrijdag heb ik voor vier personen gereserveerd op de vlucht van aanstaande vrijdag. De website van de KLM werkt uit de kunst en de boeking werd bevestigd met een email waarin een reserveringscode vermeld stond. Uiteraard probeerde ik deze code meteen uit en zag mijn boekingsgegevens. Bij het reserveren had ik aangegeven op dinsdag de tickets af te willen halen bij het KLM-kantoor op Promenade Shopping Center.

Dinsdag wilde ik nogmaals mijn boekingsgegevens zien, vraag me niet waarom. Ondanks diverse malen invullen en checken van zowel de reserveringscode als mijn achternaam werd mij de toegang tot het systeem geweigerd: ongeldige reserveringscode. Ik besloot het KLM-kantoor te bellen, immers het was toch de dag dat de tickets afgehaald konden worden.

De KLM-medewerker klonk wat zenuwachtig. "Ja, we zijn net overgestapt op een nieuw systeem." Dat was meteen de reden waarom de reserveringscode niet meer geldig was. Het uitdraaien van de tickets wilde zo een, twee, drie niet lukken maar de man beloofde mij het die dag in orde te maken. Om vier uur belde hij me inderdaad keurig op. Helaas was ik druk doende om Michel, de vervangende DBA uit Suriname, in te werken. "Ik kom de tickets morgen wel halen."

Woensdagochtend was Michel er wederom maar ik kon er wel een half uurtje tussenuit voor de tickets. Dat liep enigszins anders. Toen ik eindelijk aan de beurt was bleek er iets niet helemaal goed te zijn met de uitgeprinte tickets. De ticket voor de baby stond namelijk op mijn naam! Een baby heeft geen recht op een stoel en moet dus op schoot bij de ouders. Dat beloofde een zware reis voor Lucy te worden. De fout werd geschoven op de conversie naar het nieuwe systeem.

Het corrigeren van de fout is een verhaal apart. Mijn baby-toeslag moest teruggestort worden op mijn creditcard en die voor Diana (10 maanden) moest er juist weer vanaf. Op een of andere wijze was er in het systeem geen plaats meer voor Diana's terugvlucht op 22 april. Daarom werd zij op 3 mei geboekt. "Nou Diana, je vindt het allemaal wel he? En zet vooral geen brutale mond op tegen de douane. Tot over anderhalve week!"

De baliemedewerkster plakte een stickertje met 22 april over de datum van 3 mei heen en zette daar enige stempels op. Twee uur later stapte ik het kantoor uit, als dat allemaal maar goed gaat. Voor de zekerheid ga ik morgen de pre check-in doen zodat we tenminste onze stoelen hebben. Op folders in het kantoor biedt de KLM haar excuses aan voor mogelijke overlast vanwege het nieuwe computersysteem. Men besluit met: "Vanaf nu kan het alleen maar beter gaan."

CasaSpider daarentegen zegt altijd: "Zeg nooit nooit!"

Vorige week heeft een MD-11 van de KLM te weinig brandstof getankt voor de vlucht Curacao - Amsterdam. Hierdoor moest het vliegtuig een (nood-)tussenlanding maken in Ierland, een ietwat angstige gebeurtenis voor de passagiers. Misschien ook een gevolg van het nieuwe computersysteem?

Posted by CasaSpider at 9:19 PM | Permalink | Comments (18)

Maandagavond was het een drukte van belang in het Curacaose World Trade Center (WTC). Een commissie onder leiding van Caryl Monte (MAN), voormalig gevolmachtigd minister bij de Europese Unie, presenteerde haar rapport als alternatief voor de Slotverklaring. Aan het rapport is gedurende zeven weken hard gewerkt door de commissie. De overige commissieleden zijn Terry Hernandez (LNPA), Errol Goeloe, Luis Pinedo (FOL) en Karina Lombardi (MSL).

Caryl Monte is een tegenstander van de Slotverklaring. In ruil voor het kwijtschelden van de schuld verkwanselt Curacao zijn kans op werkelijke emancipatie en groei naar zelfstandigheid. Daarom vindt Monte dat Curacao zelf orde op zaken moet stellen en zijn schuldprobleem structureel dient op te lossen. Als dit lukt is men een gelijkwaardige partner van Nederland binnen het Koninkrijk.

De presentatie was live op televisie te volgen, zelf heb ik het bij fragmenten gehouden. Caryl Monte is een professional en geen onverdienstelijk spreker, maar om een of andere reden haakte ik na een minuut of tien telkens weer af. Vermoedelijk vanwege het hoge blabla-gehalte. Het klinkt allemaal logisch wat Monte stelt, toch voel ik aan mijn water dat wat hij wil niet kan. Het is te theoretisch.

Een paar punten uit Montes relaas. Via een juridische constructie stelt hij dat de schuld van Curacao niet 4.4 miljard gulden bedraagt maar slechts 2.6 miljard. Na de boedelscheiding bij het ontmantelen van de Nederlandse Antillen blijft er een restschuld over die Nederland op zich moet nemen. "Want de rechtszekerheid van de crediteur valt onder de Koninkrijksregering."

Volkomen helder. Jammer wat dat betreft dan toch dat Gerrit Zalm er niet meer is.

Speerpunt bij het genereren van gelden om de schuld af te betalen is de privatisering van Overheids NV's, met name van de Isla raffinaderij. Een andere mogelijke bron van inkomsten is het winnen van olie en gas in de Caribische Zee.

Wel, wel. Ja, ja.

Ook volgens de commissie Monte is er controle nodig op de overheidsuitgaven, maar men vindt het niet nodig Nederland deze rol te geven. Een nieuwe Overheids NV wordt in het leven geroepen met de naam Kaldena. Haar enige taak is het oplossen van de schuldenproblematiek. Om te voorkomen dat nieuwe schulden kunnen ontstaan hebben de Algemene Rekenkamer en de Begrotingskamer de bevoegdheid in te grijpen door naar de rechter te gaan.

Dit lijkt een te langzaam en bovenal geen adequaat middel om de kwaal te genezen, gezien de laatste ontwikkelingen waarbij politici vlak voor de verkiezingen onder andere de Onderstand (bijstand) verhoogden alsmede dure stemcomputers aanschaften. Alles op de Post Onvoorzien.

Regelmatig kreeg Caryl Monte een ovatie na een gedane bewering. Aan het eind was er gelegenheid voor het publiek om vragen te stellen. Het viel op dat veel vragenstellers geen vraag hadden maar slechts benadrukten wat een geweldige job de commissie heeft gedaan en dat Curacao het dus wel degelijk zelf kan.

De Papiamentstalige krant Extra is wel kritisch. Men refereert naar de resultaten van privatisering tot dusverre als bij Aqualectra, Hato Airport en Girobank. Hierbij is nauwelijks of geen geld vrijgekomen voor de overheid. De raffinaderij geeft men het voordeel van de twijfel. Het grote verschil tussen het voorstel van de commissie Caryl Monte en de Slotverklaring is dat bij laatstgenoemde direct financieel resultaat zichtbaar is. Door het kwijtschelden van de schuld hoeft Curacao geen miljoen gulden rente per dag (!) meer af te lossen. Wanneer de olie-inkomsten binnenkomen blijft daarentegen gissen.

Extra toont realiteitszin door erop te wijzen dat wij Curacaoenaars niet direct bekend staan om onze uitnemende capaciteiten voor wat betreft het uitvoeren van plannen. Als voorbeelden uit het verleden noemt de krant de commissies Van Lennep en Tromp.

Is de Slotverklaring dan zaligmakend? Het antwoordt is neen. Dit accoord gaat teveel uit van de Nederlandse perceptie. Nederland saneert de schuld en eist in ruil daarvoor het recht op controle. En terecht. Men gaat echter volledig voorbij aan waarom de eilanden allemaal uit het kunstmatig gecreërde land de Nederlandse Antillen willen stappen.

De eilanden en dan vooral Curacao en Sint Maarten willen het liefst absoluut niets met elkaar te maken hebben. Met de Slotverklaring verandert er echter heel weinig, de eilanden delen dezelfde Centrale Bank en houden hun gezamenlijke munteenheid. Ze vallen onder dezelfde Procureur-Generaal. Curacao is verplicht politietaken op Bonaire uit te voeren. Hier zegt men: "Bonaire is een Nederlandse gemeente! Laat Nederland dan voor hun politie zorgen, wij gaan toch ook niet in Maastricht patrouilleren?"

Het woord dat in alle stukken ontbreekt is fasering. Het is helder en ook duidelijk dat niet alles tegelijk kan. Aparte Centrale Banken en een eigen munteenheid hoeven niet per direct gerealiseerd te worden. Maar er moet wel een plan zijn waar het naar toe gaat. Of er ontwikkeling is in het ontmantelen van de Nederlandse Antillen zodat de eilanden in 2010 minder nauw met elkaar verbonden zijn.

Datzelfde geldt voor de K3 (Bonaire, Saba en Sint Eustatius). Wat zijn de concrete plannen met betrekking tot invoering van de euro, gelijkschakelen van minimumloon en uitkeringen etcetera? Daar hoort men Nederland niet over, wel over het nu afdwingen van homohuwelijken op eilanden die zover nog niet zijn.

Mijn advies aan degenen die straks wederom gaan onderhandelen over de Slotverklaring is derhalve het woord fasering te introduceren. Zodat Curacao en de andere eilanden een idee hebben wat autonomie per 15 december 2008 inhoudt en hoe deze zich ontwikkelt in de jaren daarna.

Alle posts met als onderwerp de Slotverklaring zijn te vinden in het dossier Slotakkoord 02.11.2006.

Posted by CasaSpider at 12:58 PM | Permalink | Comments (7)

Om half zes gingen we even naar Albert Heijn en om kwart voor zeven waren we weer terug. Taferelen als bij een voetbalwedstrijd of een popconcert op de parkeerplaats in Zeelandia. Compleet gekkenhuis.

Het was een grote dag voor Curacao. Op woensdag 28 maart 2007 is het eerste filiaal van Albert Heijn op Curacao geopend. Daarvoor is het halve eiland uitgelopen en het viel niets tegen. Alle 240 parkeerplaatsen waren bezet en auto's stonden in de wijde omtrek. Wij vonden een illegaal plekje dichtbij de ingang, met een baby aan boord mag dat.

Het Curacaose filiaal van Albert Heijn is groot, schoon en modern. De blauwe winkelwagens rijden als een Toyota. Meteen na de ingang lag het fruit ons vanuit de schappen toe te blinken, iedere appel leek wel apart gepoetst.

Bij het wegen zochten we tevergeefs naar de knop om het prijsetiket uit te printen. "Mag ik u even helpen?", schoot een vriendelijke medewerkster ons te hulp. Maar prijsetiketten komen er niet uit, dat gebeurt pas bij de kassa. Is dat in Nederland tegenwoordig ook zo?

Initiatiefnemer en eigenaar Gerard van den Tweel heeft in Nederland vier Albert Heijn filialen in Nijkerk, Voorthuizen, Woudenberg en Bennekom. De vestiging Curacao is een van de grotere, het is sowieso de grootste Albert Heijn die ik ooit gezien heb.

De winkel straalt duidelijk meer klasse uit dan de Portugese concurrentie van Mangusa, Centrum en Vreugdenhil. Er is een kinderhoek, een coffeeshop en Van den Tweel belooft niets over de houdbaarheidsdatum te verkopen. Houdbaarheidsdatum is in het Portugees een rekbaar begrip.

Iedere bezoeker ontvangt een plattegrond van de winkel. Toen Luchiano (9) in zijn eentje op pad ging en ons na een tijdje weer terugvond zei hij: "Die plattegrond heeft mijn leven gered!" Hij heeft inderdaad gevoel voor drama. We kwamen Benno en Noelle tegen, binnenkort mag dus een update van hun zieltogende website verwacht worden. Ook zij waren enthousiast over de nieuwe supermarkt.

Ja, winkelen bij Albert Heijn is een groot feest tot het moment dat er betaald moet worden. Voor alle tien kassa's stonden immense rijen. Daar hebben we zeker een half uur in gestaan, in eentje dan toch. Een kniesoor die erop let en over een aantal weken stabiliseert de zaak zich wel.

Vanavond aten we onder andere Albert Heijn aardappelsalade en zitten nu aan de Duvel. Een sixpack voor nog geen 18 gulden.

Update 29.03.2007 / 21:33

Een nagekomen foto van de Spiders wachtend in een van de tien rijen voor de kassa's bij Albert Heijn te Zeelandia. De foto is gemaakt door Noelle, de betere helft van het duo Bennoelle waarvan de website nog steeds niet is ge-update. Thanx!

Posted by CasaSpider at 9:11 PM | Permalink | Comments (32)

Het liet me niet los, de argumentatie van Omayra Leeflang om de lokale, vaste telefoonmarkt open te gooien juist voor de mensen die niet veel geld hebben. Het klinkt zo logisch: "Mensen die over een computer en ADSL beschikken bellen nu al bijna gratis via Skype (VOIP), het zijn dus juist de armen zonder computer die straks profiteren van de open markt."

Daar geloof ik dus helemaal niets van. Belangrijker is of Omayra Leeflang het zelf echt gelooft. Een mooi moment om wat aandacht te schenken aan Gin van The Vault. Gin is de studente Culturele Antropologie die op dit moment onderzoek doet in Sierra Leone naar (ex-)kindsoldaten. En winnares van een LogSpider® 2007. Over acht dagen komt zij terug naar Nederland en heeft er dan vier zware maar leerzame maanden in Afrika opzitten.

Twee citaten van Gin over armoede en telefoons, of luxe in het algemeen:

"En ik merk zelfs dat in bepaalde gevallen de behoefte aan luxe belangrijker is om te bevredigen dan honger. Zo zijn er zat mensen die genoegen nemen met één maaltijd per dag om pojo (palmwijn) te kunnen kopen ’s avonds, of top-up cards voor hun mobiele telefoon (opwaardering van prepaid beltegoed)."

"Ik geef de laatste tijd veel te veel geld uit aan telefoonkaarten. De meeste ex-kindsoldaten waar ik mee werk spreken me namelijk graag iedere dag. De hele dag door gaat mijn telefoon. Flash. Wat betekent dat je de telefoon één keer over laat gaan en de ander laat terugbellen. Een nationale gewoonte. Niemand heeft geld om te bellen, maar toch, je kan het altijd op die manier proberen."

Mijn schoonfamilie in Santo Domingo is jammer genoeg ook arm. Toen Lucy daar nog woonde had zij een vaste telefoonlijn in haar huis. Daar was zij erg trots op want die krijgt men niet zomaar. Veel arme mensen kunnen de maandelijkse huur en gesprekskosten op een bepaald moment niet meer opbrengen en worden afgesloten. Een jaar of twee geleden is dit gebeurd met Lucy's telefoon, haar vader kon de rekeningen niet betalen.

Het gevolg is dat deze mensen massaal prepaid-telefoons aanschaffen (of huren). Heeft men geld dan koopt men een telefoonkaart en belt deze vervolgens in een mum van tijd leeg. Heeft men geen geld dan belt men niet. Zo eenvoudig is het leven soms.

Op Curacao is de situatie iets beter, maar ook hier is het niet eenvoudig om een vaste lijn op zijn naam te krijgen. Indien de vorige bewoner bijvoorbeeld een schuld had bij UTS dan heeft de aanvrager een probleem. Steeds meer verschuift het postpaid (op rekening) bellen naar prepaid. Dit gebeurt ook bij de vaste lijnen waarvoor UTS het product TeleFasil aanbiedt.

Neen, het zijn juist de mensen met een computer en ADSL die goedkopere internetdiensten willen, al dan niet over een vaste lijn. Vergeleken met Amerika en Europa krijgen wij hier veel te weinig voor ons geld. Zo werk ik zelf met een 128kb ADSL-verbinding hetgeen ongehoord is in het jaar 2007. Dat de performance omhoog en de tarieven omlaag moeten staat buiten kijf.

Het argument dat het beschikbaar stellen van het UTS-netwerk aan de concurrentie juist goed is voor de minder bemiddelden komt op mij echter hypocriet over. Of is het onwetendheid?

Posted by CasaSpider at 1:52 PM | Permalink | Comments (7)

Vanaf woensdagmorgen is een flink aantal medewerkers van de nationale telefoonmaatschappij UTS in staking. Niet zozeer tegen de directie maar tegen de overheid. In maart 2006 heeft de Landsregering van de Nederlandse Antillen het moratorium op de aanbieding van lokale, vaste telefonie ingetrokken. Minister Omayra Leeflang (PAR) van Verkeer, Vervoer en Telecommunicatie heeft nu besloten dat per juli 2007 aanvragen voor een concessie voor vaste telefonie in aanvraag worden genomen.

Dat klinkt als ingewikkelde materie en dat is het ook. We proberen het iets eenvoudiger. Op Curacao ligt een telefoonnet en dat wordt beheerd door UTS. Sinds een aantal jaren zijn er behalve UTS andere telecombedrijven op Curacao actief zoals bijvoorbeeld Digicel. Deze bedrijven werken echter alleen met mobiele telefonie. Immers, het vaste netwerk is van UTS.

Wil men op Curacao een normale, vaste telefoon hebben met of zonder ADSL dan zit men aan UTS vast. Dit zorgt voor een monopoliepositie waar veel clienten zich regelmatig over beklagen. Nu wil Omayra Leeflang het vaste telefoonnet opengooien voor andere aanbieders die dus gebruik gaan maken van de UTS-infrastructuur.

De laatste jaren lijdt UTS verlies, het bedrijf heeft moeite om de concurrentie het hoofd te bieden. Dat is niet verwonderlijk, immers het betreft een relatief groot bedrijf met veel medewerkers die in de vorige eeuw hard nodig waren en nu wellicht iets minder. UTS zelf bestaat niet zo lang maar is het resultaat van de fusie tussen Setel en Antelecom.

Waarom neemt Omayra Leeflang een beslissing die een bedreiging is voor het voortbestaan van UTS? Zelf stelt zij dat mensen die in het bezit zijn van een computer en een internet-aansluiting nu al goedkoper kunnen bellen via Voice Over IP (VOIP), bijvoorbeeld met Skype. Juist voor de armeren biedt het opheffen van het monopolie voordelen in de vorm van lagere tarieven.

Directie (Paul de Geus) en werknemers van UTS alsmede de vakbond Sitkom in de persoon van Emilio Brunken zijn het met elkaar eens. Zij vrezen verlies van arbeidsplaatsen. Om te voldoen aan de wens van minister Leeflang moet geïnvesteerd worden in het netwerk dat op dit moment puur voor UTS is ingericht. Er dienen faciliteiten te worden geleverd met betrekking tot afscherming, security en billing. UTS vindt het onrechtvaardig dat men geld moet investeren in een zaak waarmee de concurrentie even later kan toeslaan. Waarom Roomser zijn dan de paus is een veelgehoord geluid. En waarom alleen op Curacao en bijvoorbeeld niet op Bonaire?

Woensdag kwamen de partijen er niet uit. Sitkom en andere vakbonden wilden direct met premier Emily de Jongh-Elhage praten. Het aantal vakbonden op Curacao is immens en een aparte post waard als ze tenminste ooit in kaart kunnen worden gebracht. Donderdagmiddag was men eruit. Het compromis luidt dat telecombedrijven wel een concessie kunnen krijgen voor lokale, vaste telefonie maar dat deze voor hun eigen infrastructuur moeten zorgen. Het lijkt erop dat UTS het pleit daarmee voorlopig heeft gewonnen, immers wie gaat er hier zelf een netwerk aanleggen?

Nogmaals de eerder gestelde vraag, waarom heeft Omayra Leeflang juist nu haar beslissing in de openbaarheid gebracht? Binnen een maand vinden de belangrijke Eilandsraadverkiezingen plaats. Deze zijn zo belangrijk omdat het Land de Nederlandse Antillen binnen afzienbare tijd ophoudt te bestaan. Het Bestuurscollege (BC) krijgt dan alle macht op Curacao.

Vlak voor verkiezingen is het goed gebruik dat politieke partijen snel nog even proberen te scoren. Dat deed Jacintha Constancia (FOL) door de onderstand fors te verhogen. En deze week verscheen Mister Asfalt, Charles Cooper (MAN), uitgebreid op het journaal met de aankondiging dat een start wordt gemaakt met de renovatie van de De Ruyterkade en Theaterstraat in Punda.

In dat licht bezien heeft Omayra Leeflang namens de PAR ook gescored maar dan wel in eigen doel. Eerder verbaasde ik me al over haar rol in het conflict tussen DAE en Insel Air. Ook in deze kwestie maakte zij het lokale Insel Air op diverse manieren het leven moeilijk. En nu dus UTS, wederom een lokaal bedrijf van Curacao. Of haar partij, de gele PAR, daar op 20 april 2007 blij mee is?

Posted by CasaSpider at 10:52 PM | Permalink | Comments (8)

Vrijdag was Marleen jarig, ze werd X jaar en dat moest gevierd worden. Normaliter werkt zij de woensdagavonden bij Wet & Wild, daarom is het niet verwonderlijk dat deze lokatie werd uitgekozen voor het feest. Er staat normaliter omdat Marleen een paar weken geleden in de buurt van de toiletten bij Wet & Wild onderuit is gegaan en daarbij haar pols heeft gebroken. Het witte gipsarmpje vergemakkelijkt wel de herkenning op de foto's. Sorry Marleen.

In de haast was ik mijn camera vergeten maar gelukkig hebben wij Luchiano (9) die de zijne had ingepakt. Vandaar de nu volgende impressie in 12 foto's.

• Marleen (links) met twee dames en het strand van Mambo/Wet & Wild op de achtergrond.
  
• Lucy met prinses Diana (10 maanden), hier nog met de ogen open.
  
• Nathan was die middag bij Luchiano op bezoek en pikte het feestje mooi mee.
  
• CasaSpider met wederom reclame voor de Marathon Eindhoven en La Chica Merengue.
  
• Mark, Noelle, Benno, Luchiano en Natascha vormen het eerste groepsportret.
  
• Marleens hoofd is ietwat topzwaar, rechts de moeder van Wladek en Marie Jose.
  
• Luchiano houdt de nu slapende Diana in de gaten.
  
• Wladek en zijn moeder die helaas haar password voor het internet is vergeten.
  
• Marleen wisselt op romantische wijze een drankje uit met een Italiaans ogend type.
  
• Jackeline leent op elegante wijze haar rug uit om de verjaardagskaart te tekenen.
  
• De twee grote vriendinnen Natascha en Marleen, op dit moment precies even oud.
  
• het tweede en laatste groepsportret met de mannen op de achtergrond, zoals het hoort.

Het was een gezellig feestje compleet met twee soorten verjaardagstaart, pikaballen en karbonaadjes. Met de voeten in het zand. Muziek en publiek was er in voldoende mate. Moe maar voldaan kwamen wij thuis. Marleen, bedankt voor de party en nogmaals van harte gefeliciteerd.

Tot slot de weekend-quiz: wat is de waarde van X?

Posted by CasaSpider at 4:32 PM | Permalink | Comments (24)

"En een speciale goedemiddag voor CasaSpider", klinkt het woensdagmiddag op Radio Dolfijn FM uit de mond van Yves Cooper. Net na deze zin stapten Luchiano (9) en ik in de auto om van school naar huis te rijden.

Yves praat nog even door met Egon Sybrandy over het CasaLog en specifiek over de post Hondenkop en Varkenskop. Hij vindt het een beetje jammer dat vooral wordt ingegaan op zijn uiterlijk, waar nu eenmaal weinig aan te doen is, in plaats van hoe hij het doet bij het journaal. Yves realiseert zich dat hoge bomen veel wind vangen en heeft een uitgebreid commentaar bij de post geplaatst. Tevens legt hij uit hoe en waarom hij zijn Nederlandse paspoort heeft ingeleverd.

Voor een opname van het bewuste gesprek dient men op deze pagina te kiezen voor Klik hier om de audio te beluisteren en vervolgens voor Yves Cooper 14 maart. Het klinkt ingewikkeld maar is toch heel eenvoudig.

Net als Yves Cooper heeft Luchiano het vermogen om gewone onderwerpen bijzonder te doen klinken. Toen we vandaag thuiskwamen van school was Lucy haar zwabber kwijt. Hij was over het muurtje in de tuin van de buurvrouw gevallen. Luchiano klom over de muur en gaf haar de zwabber aan. Deze zat echter vast aan een bloempot met daarin een cactus. Behoedzaam maakte Lucy de zwabber los van de cactus en Luchiano klom via een grote uitstekende spijker terug naar ons perceel.

Meer kan ik er niet van maken, maar bij Luchiano is het een heus avontuur.

Posted by CasaSpider at 9:10 PM | Permalink | Comments (10)

Er lag een pamflet in onze brievenbus van Nelson Pierre en zijn partij de LNPA (Lista Niun Paso Atras). Zaterdag 10 maart gaat hun campagne voor de Eilandsraadverkiezingen van 20 april van start en dat gebeurt op Vredenberg. Tegenwoordig een absolute toplokatie qua evenementen, wie herinnert zich niet de Pagara van Botika Vredenberg 2001?

Dat de LNPA voor deze lokatie koos is niet vreemd, immers hun sede (partijgebouw) bevindt zich sinds zaterdag in het voormalige pand van videotheek Movietime aan de Poseidonstraat op nummer 2C. Het gebeuren begon om ongeveer zes uur zodat wij tijd genoeg hadden eerst naar Pleincafé Wilhelmina te gaan voor Duvel & Domino. Met McDonalds in de auto reden we terug naar huis, het was al tamelijk druk op Vredenberg en we hoorden Nelson Pierre praten.

Snel schrokten we de haute-cuisine maaltijd naar binnen, zetten Diana (10 maanden) in de kinderwagen en wandelden de straat uit naar de parkeerplaats van het kleine winkelcentrum Vredenberg. Behendig manouvreerden we de Evenflow Hummer tot bijna vooraan bij het podium.

Nelson Pierre is een bevlogen man en een goede spreker. Vroeger had hij nog wel eens de neiging te snel te spreken, tegenwoordig is hij uitstekend verstaanbaar. Zijn hele lijf doet mee als hij praat, vaak staat hij stokstijf met de armen gespannen langs zijn lichaam, trillend. Dan weer bewegen ze heftig, woord en gebaar hebben een grote intensiteit.

Pierre is door zijn sterke mimiek en gebrek aan iedere vorm van schroom geen onverdienstelijk zanger. Hij zingt het Curacaose volkslied zonder begeleiding en dat maakt indruk. Tijdens het Tumba-festival deed Nelson Pierre mee met zijn tumba Hala hala en deze bracht hij ook nu ten gehore, begeleid door de Daikiri band. Het publiek vond het prachtig. Politici zijn ware artiesten, alleen het tapdansen ontbrak er nog aan.

We bleven een hele tijd luisteren, op Diana had de enigszins hyperactieve Pierre een kalmerende uitwerking. Vredig bekeek zij het gebeuren vanuit haar kinderwagen. Een nadeel van in aanleg goede redenaars als Fidel Castro, Hugo Chávez en ook Nelson Pierre is dat zij van geen ophouden weten. In drie kwartier moet men zijn punt toch duidelijk gemaakt kunnen hebben. Thuis hoorden wij Pierre nog lange tijd doorpraten.

De LNPA is een sympathieke partij met weinig middelen. Daar wordt ook steeds op gehamerd. Er worden geen t-shirts en andere snuisterijen uitgedeeld. Het is ook te zien aan de imposante LNPA-banner waar de aanhangers mee rondliepen.

Al met al een interessante zaterdag.

Posted by CasaSpider at 1:03 PM | Permalink | Comments (6)

Curacao zit letterlijk en figuurlijk vol kleurrijke personen, mede daarom is het leven hier ook zo leuk. Yves Cooper is een van deze figuren en sinds afgelopen vrijdag staat hij bij mij met stip op nummer één. De man heeft al een hele geschiedenis met anekdotes achter zich, lees deze samenvatting er maar op na.

Tegenwoordig werkt Yves voor de nationale televisiezender TeleCuracao. Samen met Franklin Haseth jr. presenteert hij sinds januari 2007 iedere avond het journaal dat bij ons TeleNotisia heet. Omdat het duo een aantal aantrekkelijke dames van de beeldbuis heeft verdreven gaf een krant hun de bijnamen Hondenkop en Varkenskop.

Tot zover de inleiding. Donderdagavond was Yves Cooper aanwezig bij een presentatie van Insel Air. Het schijnt gebruikelijk te zijn dat de aanwezige fotografen en journalisten op dergelijke bijeenkomsten altijd iets kunnen winnen. Ook deze keer was er een rifa (loterij) en zowaar, Yves Cooper won een reis naar Sint Maarten. Gefeliciteerd Yves!

Dit hoorde ik vrijdagmiddag om kwart over twaalf tijdens het dagelijkse praatje van en met Yves Cooper op Radio Dolfijn FM. Dolfijn presentator Egon Sybrandy kon zijn lach al bijna niet houden want hij wist dat Cooper toch niet op reis kon, hij heeft namelijk geen paspoort.

Ook Yves Cooper moest erg lachen hetgeen tot een vrolijke uitzending leidde met ongeveer de volgende dialoog:

Egon Sybrandy: "Maar je hebt helemaal geen paspoort!"
Yves Cooper: "Neen hahaha, ik heb geen paspoort. Ik heb ook geen sedula (identiteitskaart, red.) en sta ook niet ingeschreven. Ik ben gewoon een illegaal, hahaha!"
Egon Sybrandy: "Maar je bent wel bezig toch met je paspoort?"
Yves Cooper: "Ja, sinds ik met mijn kop elke dag in de huiskamer van 80.000 mensen kom voor TeleCuracao heeft het management mij gevraagd mijn persoonlijke dingen op orde te krijgen."

Egon Sybrandy: "Dus je hebt nu een paspoort aangevraagd..."
Yves Cooper: "Ja hahaha, ik kwam dus bij Kranshi en vroeg hoe ik mijn paspoort kon krijgen. Ze willen een bewijs van uitschrijving uit hahaha, uit Bagdad hebben, muahahaha..."
Egon Sybrandy: "Hahahaha, uit Bagdad maar daar ben je nooit geweest!"
Yves Cooper: "Nee heehee, hahaha nooit geweest. Dus ik vroeg hoe ik dat moet krijgen. Ze zeiden dat ik naar de Iraakse ambassade moet gaan voor een verklaring dat ik nooit in Bagdad ben geweest."

Egon Sybrandy: "Dus je moet naar de Iraakse ambassade. En waar is die?"
Yves Cooper: "Nou, ze zeiden tegen mij dat de dichtstbijzijnde Iraakse ambassade... hahaha... is in Rio de Janeiro hahaha!"
Egon Sybrandy: "Hahaha en hoe kom je daar zonder hahaha paspoort?"
Yves Cooper: "Jaaaaa!!! Hahaha dat vroeg ik ook. Maar ik krijg nu een noodpaspoort."

In de auto lachte ik mee maar het fijne van de zaak begreep ik niet. Wat had Yves Cooper met Bagdad te maken? In zijn eigen column op de Dolfijn FM site legt hij het uit. Een aantal jaren geleden (ten tijde van het Roadwatch avontuur?) heeft Yves Cooper in een boze bui zijn paspoort aan de Gouverneur gegeven met de mededeling: "Ik wil helemaal geen Antilliaan of Nederlander meer zijn!" Vervolgens heeft hij zich bij Kranshi laten uitschrijven. Als men zich uitschrijft dient men op te geven waar men naartoe gaat. "Naar Bagdad!", riep Yves toen uit.

De werkelijkheid is vaak buitenissiger dan de fantasie.

's Avonds lag er een briefje voor mij in de brievenbus. Het was een SOS-bericht van Luchiano (9).

Posted by CasaSpider at 12:54 PM | Permalink | Comments (17)

Stelling: complottheorieën halen het slechtste in de mens naar boven. Snel naar een aangenamer onderwerp derhalve. Zaterdagmiddag om ongeveer vijf uur vertrokken wij traditiegetrouw richting Punda.

Het Pleincafé was ons doel, HPOD. Diana (9 maanden) was de hele middag een beetje huilerig. Op het terras gedroeg zij zich aanvankelijk voorbeeldig.

Toen de eerste Duvels alsmede het dagmenu bestaande uit een halve kip op tafel stonden leek de kleine prinses wel uitgehongerd. Zij bleef aanvallen. Luchiano (9) was verdiept in zijn GameBoy die hij na een paar dagen straf eindelijk weer terughad.

Wij zaten aan een tafeltje op de hoek, vlak bij de straat vanwege de bereikbaarheid met de Evenflow Hummer. Er stopte een rode cabrio vlak achter onze rug. Een met respect ietwat oudere dame stapte uit en tikte mij op de schouder. "Bent u de familie Spider?", vroeg zij. "Jazeker", antwoordde ik en vervolgde: "Dan moet u de moeder van Donna zijn."

Met iets andere woorden hadden wij een Stanley meets dr. Livingstone experience.

Donna's moeder nam plaats en we praatten over kinderen, het leven op Curacao en niet te vergeten Donna. Na een minuut of tien nam zij afscheid, haar chauffeuse zat te wachten en de dames hadden nog wat boodschappen te doen in Punda. Donna, ik kan niet anders zeggen dat je een hele leuke en vitale moeder hebt. Soepel stapte zij in de rode cabrio.

Na het eten startten Lucy en ik onze domino-match. Helaas begon Diana zich te vervelen, dat bemoeilijkte het spel. Net voordat ik de eindoverwinning kon behalen besloot Lucy dat we naar huis gingen. Weer niet gewonnen.

Ter afsluiting een door Lucy gemaakte foto met Luchiano en Diana daterend van woensdag 21 februari.

Posted by CasaSpider at 7:59 PM | Permalink | Comments (12)

Hartelijk welkom bij de eerste les Papiaments voor beginners op het CasaLog. Konsul Venesolano betekent natuurlijk de Venezolaanse consul. Het woordje ta is heel bijzonder, het betekent zijn en wordt tevens gebruikt om aan te geven dat het volgende werkwoord een tegenwoordige tijd uitdrukt. Het werkwoord mira is afgeleid van het Spaanse mirar dat zien betekent en spoki komt uit ons eigen Nederlands. Driemaal raden wat spoki zijn, een wit laken met ronde gaten erin is een goede hint.

Alle gekheid op een stokje, het betreft hier een heuse politieke rel in de kiem met onze grote buur aan het vaste land Venezuela. Wat is er aan de hand? Een zekere mevrouw Eva Golinger die tegelijkertijd schrijfster, advocate en wetenschapster is heeft op de Venezolaanse staatszender kanaal 7 haar visie gegeven op de branden in de Curacaose Free Zone.

Volgens mevrouw Golinger zitten de Amerikanen en meer specifiek de CIA achter deze branden. Het motief hiervoor is dat de USA alle Venezolaanse ondernemers met de branden van Curacao weg willen jagen waardoor zij het eiland op termijn gemakkelijker als springplank kunnen gebruiken voor een aanval op Venezuela. Om het helemaal af te maken besluit zij met de woorden dat het Curacaose volk God zij dank over verse groenten en fruit beschikt dankzij de Venezolaanse fruitbarkjes.

Mijn eerste gedachte was dat mevrouw Golinger niet meer van die goedkope alcohol moet drinken. Als belangrijkste bron noemt zij Lorenzo Angiolillo Fernandez, de Venezolaanse consul op Curacao. Even later belt Eva Golinger hem rechtstreeks in de uitzending op. Lorenzo Angiolillo Fernandez bevestigt in dit gesprek dat inderdaad Amerikaanse belangen achter de branden in de Free Zone zitten.

Een beetje prematuur lijkt mij. Waarom stelt de consul zich zo vreemd op? Het is niet het eerste incident waar hij bij betrokken is. In maart 2005 legde het Amerikaanse vliegdekschip USS Saipan voor een paar dagen aan op Curacao. De consul protesteerde direct en noemde de aanwezigheid van de USS Saipan (LHA-2) pure intimidatie jegens het op 35 mijl gelegen Venezuela.

Kort hierna was er een conflict tussen ex-premier Etienne Ys en PLKP-leider Errol Cova die op een reis in Venezuela politieke uitspraken had gedaan. Consul Angiolillo Fernandez was ook van de partij en verklaarde tijdens diezelfde reis dat Curacao Venezuela steunt in de strijd tegen de bedreigingen van de Amerikaanse president George W. Bush.

Na diens terugkomst op Curacao vroeg Etienne Ys de consul om uitleg maar deze zei dat hij ziek was. Diezelfde middag betrapten fotografen de consul in gezelschap van Errol Cova tijdens een lunch in een lokaal etablissement samen met wat mensen van de Amstel Brouwerij. De consul proostte gezellig mee met een flesje Amstel Bright. Dit speelde in mei 2005.

Van 23 mei tot 14 juni 2006 vond in en rondom Curacao de grote militaire oefening Joint Caribbean Lion plaats. Bij deze oefening waren meerdere landen betrokken en Venezuela volgde het gebeuren met argusogen. Enkele dagen na begin van de operatie meldde Lorenzo Angiolillo Fernandez een schietpartij bij zijn ambtswoning. Er is geen enkele patroonhuls gevonden maar de consul is ervan overtuigd dat het een aanslag van de CIA gericht op zijn persoon betrof.

Dit om aan te geven dat er al enige historie is opgebouwd met de heer Angiolillo. Mijn favoriete column Bosina Bla Bla is helder over het gebeuren. "Als een consul zich in Venezuela zo zou gedragen als Lorenzo Angiolillo Fernandez had president Chávez hem al lang het land uitgestuurd." En over het Venezolaanse fruit: "Curacao is gezegend met supermarkten die hun fruit uit de USA en Canada halen."

Drie artikelen uit de Extra van vrijdag 23 februari dienen als de tweede les Papiaments voor beginners:

• Editorial: Konsul Venesolano ta mira spoki
• Konsul Venesolano ta denunsia plan pa kore ku komersiantenan Venesolano
• Bosina Bla Bla

Posted by CasaSpider at 6:42 PM | Permalink | Comments (11)

Het gesprek van de dag is het nog net niet, maar inmiddels is wel een nationale crisis uitgeroepen. Het betreft de vijf grote branden in de Free Zone, een plaats waar voornamelijk Arabieren en Hindoestanen veel goederen (kleding) opslaan en tax-free verkopen.

De branden

Op 13 november 2006 breekt de eerste brand uit. Kan gebeuren. Op 8 januari 2007 is het wederom raak. Nu gaat Loods B2 in vlammen op en de wenkbrauwen omhoog.

Sommigen opperen dat begin januari een wel erg handig gekozen tijdstip is in verband met het uitvoeren van de verplichte inventaris in relatie tot de belastingdienst. Probleem van dit soort aantijgingen is dat de slachtoffers plotseling ook als daders gezien worden.

Op 23 januari mag de brandweer wederom uitrukken naar het terrein van de Free Zone. De bevolking begint er lacherig over te doen, hoe ernstig de situatie ook is. Deze keer gaat loods L1 met een oppervlakte van 3800 vierkante meter verloren. De kans op toeval lijkt miniem en die op brandstichting neemt toe.

Afgelopen weekend werd het voorlopige dieptepunt bereikt. Op 17 februari 2007 vindt de vierde en twee dagen later op 19 februari de vijfde brand plaats. Bij deze laatste brandt het hoofdgebouw van Hermanos Lalo af.

De woordvoerders

Wat is er in vredesnaam aan de hand in de Free Zone? Niemand van de woordvoerders zegt het te weten. Enkele namen van betrokkenen:

• Eric Smeulders, directeur Curinde. Curinde staat voor Curaçao Industrial and International Trade Development Company en is de Vrije Zone-beheersmaatschappij.
• Xerxes 'Checo' Nepomuceno, voorzitter van FrezaCur. Frezacur staat voor Free Zone Association of Curaçao en is de vereniging van ondernemers in de Vrije Zone.
• Elvin Regina, brandweercommandant.
• Jos Dijk, van bureau Cunningham Linzey dat door de verzekeraars in aangesteld om experts uit Nederland en de VS de oorzaken van de brand te laten onderzoeken.
• Richard Keulen, woordvoerder van het Ministerie van Defensie.

De geraamde schade bedraagt volgens Checo Nepomuceno tot nu toe ongeveer 100 miljoen Antilliaanse guldens (€ 43.478.260). Behalve dat loopt de directe en indirecte werkgelegenheid van 1500 tot 4500 mensen gevaar. Tel daarbij op dat oorzaak en dader(s) niet bekend zijn, dat er ondanks alles een aantal loodsen in de Free Zone nog steeds overeind staat (hoelang?) en het uitroepen van een nationale crisis lijkt gerechtvaardigd.

De oorzaken

Over de oorzaken wordt druk gespeculeerd. Vertegenwoordigers van de ondernemers ontkennen in alle toonaarden dat er verzekeringsfraude in het spel is. Het is sowieso de vraag of en wanneer er uitgekeerd wordt. Volwassen mannen hebben bij de brand staan huilen en getracht om spullen, waaronder vergunningen en paspoorten, in veiligheid te brengen.

Een ander gerucht is dat criminele Colombianen de handelaren proberen af te persen. Tevens is er het gerucht dat een container met drugs op het terrein van de Free Zone is verdwenen. Het ontbreken van werkelijke feiten levert vruchtbare grond op voor speculatie.

De buitenlanders

Onder de Curacaose bevolking hoort men stemmen dat het probleem met de branden wordt veroorzaakt door de buitenlanders. Immers, zoals eerder gezegd betreft het Arabieren en Hindoestanen afkomstig uit Indie. De ondernemers reageren heftig en beschouwen zichzelf als lokale ondernemers.

De lezenswaardige column Bosina Bla Bla in de Papiamentstalige ochtendkrant Extra zegt het daarom nu als volgt: "Tot voor kort zijn bedrijven afgebrand van lokale ondernemers van origine Arabier en afgelopen zondag is het eerste bedrijf afgebrand van een lokale ondernemer van origine Hindoe. Is het zo goed gezegd, heren lokale ondernemers?"

De oplossing

Een oplossing is er nog niet, ieder spoor van de dader(s) ontbreekt. Curacao heeft daarom de hulp van Nederland ingeroepen. Men vraagt om militairen die het terrein van de Free Zone kunnen bewaken alsmede experts om het onderzoek een impuls te geven. Volgens woordvoerder van Defensie Richard van Keulen worden op dit moment de procedures in gang gezet om concrete hulp toe te kunnen zeggen.

De vraag is wie eerder toeslaat, de politie samen met de experts of de brandstichters met brand nummer zes.

Posted by CasaSpider at 6:39 PM | Permalink | Comments (16)

Zondag 18 februari 2007 was de dag van de Gran Marcha, de grote carnavalsoptocht in Otrabanda. Wij gingen niet maar bleven wel thuis. Over een paar maanden als Diana (9 maanden) ouder dan een jaar is beginnen we met een oppas.

Wat dat betreft heeft collega Nathaniel het een stuk gemakkelijker, zowel zijn ouders als die van zijn vrouw vechten bij wijze van spreken om op te mogen passen.

Wij gingen traditioneel naar Mambo Beach waar het opvallend rustig was. Pas later bij Wet & Wild werd het wat drukker, mensen die naar carnaval waren geweest kwamen binnendruppelen.

Diana houdt absoluut niet van zand. Lucy zette haar neer op het strand en zij trok direct haar voetjes hoog op om geen enkele zandkorrel te hoeven voelen.

Na een tijdje ging het iets beter maar nog steeds niet van harte. Een photo-shoot in zesvoud.

• Diana en Lucy vredig op het strand liggend.
• Is dit een eigenwijze blik of is dit geen eigenwijze blik?
• Diana reikt naar het lege ijsbekertje.
• Diana kijkt ietwat nurks.
• Lucy, verdere woorden overbodig.
• Lucy onderneemt een nieuwe poging om Diana's voeten met het zand te laten kennismaken.

Maandag is heel Curacao vrij. Ooit heeft men besloten Tweede Pinksterdag als vrije dag in te ruilen voor carnavalsmaandag. Wat is een zondag toch veel fijner in de wetenschap dat men de volgende dag vrij is.

Posted by CasaSpider at 8:17 PM | Permalink | Comments (7)

Ieder jaar ergens in januari of februari vieren Ino en Bente hun verjaardagen die eigenlijk in december vallen. De feesten hebben altijd een thema. In 2004 Vicars & Tarts, in 2005 Arabian Nights, in 2006 Mexican Party en in het jaar 2007 gaan wij terug naar de jaren '70 en '80 van de vorige eeuw met een Disco Party.

In ons gezin speelt omtrent de feesten van Ino en Bente nog een ander thema, dat van de naaimachine. Ieder jaar wil Lucy wel iets moois maken, maar daarvoor heeft ze een naaimachine nodig. In 2005 hadden we er bijna een, maar helaas was het gewenste model toen net uitverkocht. Daarna is het er niet meer van gekomen. De outfits voor de Disco Party hebben we derhalve gewoon in Punda gekocht.

Tegen half tien arriveerden wij op de feestlocatie aan de Stakamahachiweg te Montaña. Er waren al wat mensen aanwezig en zij waren uitgedost in wonderlijke outfits. Wonderlijk in die zin dat ik dergelijke kledij in mijn tijd nooit in de disco tegen ben gekomen. Het leek meer op Woodstock, het enige wat ontbrak was de geur van marihuana.

We hadden Diana (9 maanden) bij ons en Luchiano (9) natuurlijk ook. Hij vermaakte zich in de hangmat met zijn GameBoy totdat hij in slaap viel. Dat deed Diana niet, Lucy is daardoor steeds in haar nabijheid gebleven. Vanaf een afstandje kon zij mij goed in de gaten houden terwijl ik aan het fotograferen was, vooral dames. Een impressie in zeven foto's.

• Er waren veel pruiken te zien, de blauwe van Bente en de blonde van Simona combineren goed.
• Oudere jongeren Ino en Bente presenteren enkele van de talrijke zelfgemaakte hapjes.
• Disco-dames mogen gezien worden, van links naar rechts Loes, Bente en Jackeline.
• Mark en Kees hebben plaats genoeg onder hun zwarte pruiken, het was ergens ver weg in de vorige eeuw dat zij nog over hoofdhaar beschikten.
• Een overzicht van de kleurige feestlocatie.
• Benita is een echt danstype en het maakt haar niet uit of de muziek Arabisch, Mexicaans of Disco is.
• Ino denkt al aan het thema van volgend jaar, Farao's en Cleopatra?

Over foto's gesproken. Was CasaSpider voorheen de enige die op feesten en partijen rondging met de camera, tegenwoordig ondervindt hij serieuze concurrentie van Loes van Tellingen. Regelmatig liep zij me voor de voeten en schoot de betere plaatjes. Tot overmaat van ramp stonden het verhaal en de foto's van het feest enkele uren eerder op haar weblog Beslommeringen dan op het mijne. Iets om in de gaten te houden.

Al met al was het een uitstekende editie in de serie van Ino & Bente feesten. Tips voor het thema van volgend jaar zijn welkom. Het album met 35 foto's getiteld 10.02.2007 Ino & Bente Disco Party staat online.

Posted by CasaSpider at 3:30 PM | Permalink | Comments (13)

Om een uur of acht 's avonds haal ik de camera tevoorschijn en maak een rondje door ons huis. Verschuif de zware koelkast en de flitser doet zijn werk.

"Wat ben je nou weer aan het doen?", vraagt Lucy.
- "Oh, even onze stopcontacten fotograferen."
"Waar is dat nu weer goed voor?"
- "Ik ben bezig met een artikel over stopcontacten op Curacao."
"Interessannnnnnt. Not!"

Okay, CNN halen we er wellicht niet mee maar belofte maakt schuld. Op Curacao worden veel types stopcontact doorelkaar gebruikt. Dientengevolge is ook de handel in verloopstekkers lucratief. Eigenlijk heet een stopcontact niet stopcontact maar wandcontactdoos (Wikipedia). Maar dan denk ik eerder aan een muurbloempje.

Stopcontact dus. Waarom kent Curacao zoveel types? Dat komt doordat we hier zowel het Europese als het Amerikaanse systeem kennen. Qua spanning wordt gebruik gemaakt van 127 en 220 volt.

Complicerende factor is dat de 127 volt wordt geleverd op 50 herz terwijl de meestal op de Amerikaanse markt afgestemde apparatuur met 60 herz bij 110 volt werkt. De lampen gaan iets eerder stuk.

Hier volgt een galerij van stopcontacten op Curacao. Opvallend is dat Google meer dan één miljoen pagina's vindt met gallerij als schrijfwijze.

• Foto #1: Ongeaard stopcontact, Amerikaans systeem, 127 volt.
• Foto #2: Geaard stopcontact, Amerikaans systeem, 127 volt.
• Foto #3: Geaard stopcontact (Chineesje), Amerikaans systeem, 220 volt.
• Foto #4: Ongeaard stopcontact, Europees systeem, 127 volt.
• Foto #5: Ongeaard stopcontact, Europees systeem, 127 volt, verloopstekker naar Amerikaans systeem.
• Foto #6: Geaard stopcontact, Amerikaans systeem, 127 volt, met verrassende drukknopjes in onze badkamer.

Het verschil tussen stopcontacten met 127 en 220 volt kan men bij het Amerikaanse systeem zien door de stand van de oogjes. Bij 220 volt lijkt het stopcontact op een Chinees, met alle respect.

Onze Nederlandse strijkbout werkt op 220 volt. Hiervoor gebruiken wij een verlengsnoer met vierwegstopcontact waarbij de stroom uit een Chinees stopcontact komt. Vergissen doet men zich niet snel. Eens sloot ik de geluidsinstallatie die toen ingesteld was op 220 volt aan op een stopcontact met 127 volt. De lampjes branden dan op halve kracht en er komt geen geluid uit.

Update 08.02.2007 / 07:55

Met dank aan Bodo een link naar de website van Henk Pasman die echt verstand heeft van electriciteit en dan in het bijzonder op Curacao.

Posted by CasaSpider at 1:51 PM | Permalink | Comments (27)

De rechtszaak die luchtvaartmaatschappij DAE op 24 januari 2007 aan wilde spannen tegen concurrent Insel Air is niet doorgegaan. Het was dan ook een kansloze zaak geweest waarin DAE dacht aan te kunnen tonen dat er geen behoefte aan extra-capaciteit is op de route Curacao-Sint Maarten.

Oud nieuws is geen nieuws, tijd voor een samenvatting voor dummy's. Lange tijd had de Bonairiaanse luchtvaartmaatschappij DAE het monopolie op de route Curacao-SXM waarbij SXM staat voor Sint Maarten. Men vliegt met een ATR 42 propellervliegtuig tegen een prijs van ongeveer 800 Antilliaanse guldens (€ 350).

Het vliegtuig maakt veel lawaai, de prijs is hoog, de duur van de vlucht relatief lang en er kan slechts een beperkte hoeveelheid bagage mee. Edward Heerenveen, directeur van Insel Air, springt in dit gat. Hij wil een MD-82 jet inzetten en tevens aanzienlijk goedkoper vliegen, tegen de helft van het door DAE gevraagde tarief.

DAE heeft er weinig behoefte aan de monopoliepositie op te geven en laat de aan Insel Air verleende vergunning op vrijdag 22 september 2006 door rechter Drop vernietigen. Een vonnis waar luchtvaartkenners hun wenkbrauwen bij fronsen.

Insel Air vindt een andere manier om toch te kunnen vliegen en wederom dreigt DAE met de rechter. Op 29 december 2006 doet rechter Kort uitspraak, deze keer in het voordeel van Insel Air. Op 5 januari 2007 vindt de eerste officiële Insel Air-vlucht CUR-SXM plaats.

Insel Air heeft grote plannen. Na Sint Maarten volgen in hoog tempo andere bestemmingen waaronder Venezuela, Haiti en Trinidad. Op 24 januari vliegt men voor het eerst op Paramaribo, Suriname. De tarieven zijn scherp en het cabinepersoneel bestaat voor een groot gedeelte uit oud DCA-werknemers.

DAE gaat in de tegenaanval. Plotseling zijn er plannen om ook een jet in te zetten op de route CUR-SXM, worden meerdere bestemmingen aangeboden en dalen de prijzen. Op zich niet vreemd om met Insel Air te kunnen concurreren, de wijze waarop Managing Director Floris van Pallandt de plannen presenteert komt tamelijk hypocriet over. Men was het al lang van plan. Ja, ja.

Nog een klein beetje extra info alvorens bij het thema van deze post te komen. DAE heeft een sterk blok achter zich staan. Financieel is daar Niek Sandmann, de rijkste man van Bonaire, en politieke steun is er van Ramonsito Booi, partijleider van de UPB. Eerder genoemde Floris van Pallandt is afkomstig van de KLM, een partij die ook een belang heeft in DAE (Dutch Antilles Express). De talloze Express-maatschappijen waren allen KLM-dependances.

Ook Insel Air beschikt over mensen met invloed. Naar het schijnt zijn er bedrijven in de Free Zone die financiele hulp bieden en ook de naam van de Maduro & Curiëls Bank (MCB) wordt genoemd. Politiek is de ex-minister van Verkeer & Vervoer voor de MAN Kenneth Gijsbertha degene waar Insel Air veel aan te danken heeft. Onvermoeibaar zoekt Gijsbertha met zijn team steeds naar nieuwe wegen om Insel Air te kunnen laten vliegen. Vergunningen worden bijzonder snel geregeld. Voorts heeft de maatschappij op Curacao veel draagvlak doordat men werkgelegenheid verschaft aan oud-piloten en -cabinepersoneel van de ter ziele gegane Curacaose ALM en DCA.

Hoogste tijd voor Omayra Leeflang. Na het afwijzen van de slotverklaring waarbij de MAN een dubieuze rol speelde is deze partij door coalitiepartners PAR en PNP uit de Landsregering gezet. Dat betekent het einde van Kenneth Gijsbertha als minister van Verkeer & Vervoer. Omayra Leeflang van de PAR is zijn vervangster.

Vanaf het allereerste begin heeft Omayra Leeflang een vruchtbare relatie met het op 1 mei 2005 gestarte DAE. In de beginperiode heeft Leeflang voor de noodzakelijke vergunningen gezorgd en tevens een aanvraag van Insel Air afgewezen. Inmiddels vliegt Insel Air dus, maar er zijn twee kwesties. De eerste is het loslaten van de minimumtarieven. DAE is hier een voorstander van en Insel Air niet.

Het is een moeilijke kwestie, immers mag men vluchten onder de kostprijs aanbieden om de concurrent kapot te maken? In Nederland kende men de supermarktoorlog en die was toegestaan. Toch ligt het althans volgens Insel Air hier iets anders. Directeur Edward Heerenveen beweert dat DAE glashard gezegd heeft over vijf miljoen dollar verliesgarantie van de KLM te kunnen beschikken om Insel Air kapot te maken. Als dit klopt is sprake van oneerlijke concurrentie. Vreemd genoeg beslist Omayra Leeflang al heel snel dat het een goed idee is om af te stappen van minimumtarieven, conform het voorstel van DAE.

De tweede kwestie is dat Insel Air samenwerkt met de Surinaamse SLM en het alleenrecht heeft om vanuit de Nederlandse Antillen op Paramaribo te vliegen. Op het moment dat DAE hier achterkomt wil men ook op Paramaribo vliegen. Echter, vanwege het huidige verdrag mag dit niet. Meteen schiet Omayra Leeflang te hulp. Vanwege gezonde concurrentie is zij van mening dat er meer partijen op de betreffende route moeten kunnen vliegen. Zij zoekt onmiddellijk contact met haar Surinaamse ambtsgenoot om dit te regelen. Indertijd was gezonde concurrentie echter absoluut geen overweging voor haar om Insel Air een vergunning voor de route CUR-SXM te verlenen.

Ik heb werkelijk mijn best gedaan om mij in de beweegredenen van Omayra Leeflang te verdiepen. Ondanks dat zij het zelf ontkent heeft zij ofwel een belang dat DAE het goed doet ofwel een belang dat Insel Air niet vliegt. Of een combinatie van beiden.

Iemand vertelde mij dat hij het ook niet weet, maar dat zowel Edward Heerenveen (directeur Insel Air) als Omayra Leeflang Surinamers zijn. "Surinamers onder elkaar", zo sprak deze iemand maar dan in negatieve zin. Toen ik deze uitspraak voorlegde aan iemand anders lachte deze andere iemand bevestigend.

Eerdere posts over Insel Air / DAE op het CasaLog:

• Gevecht om route CUR-SXM (1)
• Gevecht om route CUR-SXM (2)
• Gevecht om route CUR-SXM (3)
• Gevecht om route CUR-SXM (4)

Posted by CasaSpider at 1:43 PM | Permalink | Comments (10)

Een weekend in het teken van Win some, lose some. Feyenoord natuurlijk, Robertico Balentien die het Curacaose Tumbafestival won met de Tumba Karnaval Metamorfósis en zo zijn er meer die iets gewonnen dan wel verloren hebben... Bij de Dutch Bloggies is het stemmen voor de eindronde pas begonnen. Weest echter niet bevreesd, ik doe geen oproep om op het CasaLog te stemmen. Met twee nominaties (hier en daar) is het doel al ruimschoots bereikt. Mijn oprechte dank daarvoor.

Sinds vorige maand wacht een fotoreportage om geplaatst te worden. Aangezien het een reportage van 31 januari betreft is het toch slechts vijf dagen geleden. Op 31 januari was niet alleen koningin Beatrix jarig, neen precies twee jaar geleden op diezelfde dag werd Anna-Maria geboren, dochter van mijn Cubaanse collega Yohanna die over anderhalve maand wederom gaat bevallen. De kleine meid loopt inmiddels als een kievit en zit op kinderdagverblijf Pinky & Ponky achter supermarkt Vreugdenhil. Op woensdagmorgen stond aldaar een verjaardagsfeestje gepland en Yohanna vroeg mij foto- en filmmateriaal te schieten.

Een impressie in tien foto's. Voor de niet-kenners, de party stond in het teken van een zekere Elmo.

• Yohanna, Anna-Maria en een ander meisje bij de blauwe verjaardagstaart.
• Het kostte enige moeite om het kaarsje uit te blazen, het is hier juist gelukt.
• Terwijl Anna-Maria haar vingers aflikt kijken de overige kinderen uitgehongerd toe.
• Twee vrolijke kindergezichtjes.
• De activiteitenbegeleidsters verrichtten uitstekend werk en hadden er nog plezier in ook.
• De juffrouws deden ook mee aan de wedstrijden, tot groot vermaak van de kinderen.
• Welke man wil niet ruilen met een van beide kinderen?
• Deze wedstrijd is gewonnen door het rechter kind, de begeleidster applaudiseert.
• Anna-Maria lachend op haar lichtblauwe stoel.
• Het feest is afgelopen en we keren terug naar de auto's.

Uiteraard gebeurde er nog veel meer op het feestje. Wat mij vooral opviel was de inzet van de activiteitenbegeleidsters. Ze zongen met de kinderen, vertelden een spannend verhaal en organiseerden diverse wedstrijdspelletjes. Dat was grappig omdat de kinderen nog iets te jong zijn om het wedstrijdelement goed te begrijpen. Als de muziek uitging tijdens het stoelendansen bleven de meeste kinderen wat besluiteloos voor de stoelen drentelen terwijl de volwassenen hen toeschreeuwden dat ze moesten gaan zitten.

Sommigen zullen beweren dat hiermee bewezen is dat competitiedrang iets aangeleerds is. Hoe dan ook was het een leuk feest en is Anna-Maria's tweede verjaardag goed gevierd.

Update dd. 05.02.2007 / 07:55

Speciaal voor lezeres Donna een foto van haar Tante Mireya die het kinderdagverblijf Pinky & Ponky leidt. Is ze het echt?

Posted by CasaSpider at 8:57 PM | Permalink | Comments (18)

Iets voor kerstmis verzorgden Sensei Anthony en Sensei Ivonne de laatste karateles van het jaar 2006. De eerste les van 2007 stond gepland voor half januari 2007. In de tussentijd was het de bedoeling het op zijn tandvlees lopende gebouw grondig op te knappen.

De lessen werden echter uitgesteld tot februari. Eerst omdat er tegen witte mieren was gespoten en later omdat de zaal niet klaar was. Met de camera onder de arm en nieuwsgierig hoe mooi alles geworden was togen Luchiano (9) en ik zaterdagochtend naar de Lindberghweg. Frank (Bodo) stond boven aan de trap met zijn dochter Kristi te wachten.

We waren niet onder de indruk van de verbouwing die gezien de status van de douche- en kleedruimte duidelijk niet onder Prince2-projectmanagement heeft plaatsgevonden. Een nieuwe mat is het enige werkpakket dat daadwerkelijk opgeleverd is, maar voldoet niet aan de kwaliteitsverwachting van de klant zijnde Sensei Anthony. Het belangrijkste voor ons was echter dat de lessen hervat konden worden.

Ivonne, Anthony en de vrouw met de groene band hadden een pittig programma samengesteld voor de eerste les in het nieuwe jaar. De kinderen moeten snel op het peil gebracht worden waar ze twee maanden geleden op zaten. Een impressie in zeven foto's.

• Warming-up op de nieuwe mat.
• Onbegrijpelijk dat Sensei Ivonne Leito-Senff nog niet is gevraagd voor een Jackie Chan movie.
• Sensei Anthony en Sensei Ivonne doen het voor, alle kinderen staan hier nog met het juiste been voor.
• Sensei Ivonne in actie.
• Luchiano oefent met Denzel die heel snel met zijn hoofd beweegt.
• Sensei Anthony controleert of de aangeleerde technieken op de juiste wijze worden toegepast.
• Ivonne en Anthony laten zien waar men in het gevecht op moet letten.

Het was een nuttige les voor Luchiano die het goed deed. Als er een sparring-partner uitgekozen moet worden heeft hij soms de neiging passief af te wachten wie hem kiest. Nu koos hij zelf en sparde daardoor tegen twee van de sterkste jongens, Denzel (zoon van Ivonne en Anthony) en vechtmachine Dean. Luchiano bleef goed overeind tegen beide oranje-band dragers.

Posted by CasaSpider at 12:16 PM | Permalink | Comments (12)

Niet veel mensen weten het maar CasaSpider is uitvinder van een woord. Niet gewoon een woord van een paar letters, neen mijn woord behoort met zijn 28 letters tot de langere woorden die de Nederlandse taal rijk is. Het is nog juist geldig als kolomnaam in een Oracle tabel.

Het woord waar het over gaat is nummerplaatbelastingaddendum (Google) en zag het levenslicht op 7 juli 2005 dezelfde dag dat de ouderwetse sticker als bewijs van betaling van de motorrijtuigenbelasting op Curacao werd ingewisseld voor een metalen plaatje bevestigd aan de nummerplaat.

Motorrijtuigenbelasting kan op Curacao in één of twee keer betaald worden. Lease-maatschappijen kiezen meestal voor gespreide betaling. Deze dient te worden voldaan per 1 januari en 1 juli. Men krijgt er een nummerplaatbelastingaddendum voor terug. Het eerste addendum werd aan de achterkant van de auto bevestigd.

Dit bracht echter zoveel voordelen met zich mee zoals dat er twee agenten nodig zijn om te controleren of het juiste addendum op de auto zit, één die de achterkant van de auto bekijkt en in geval van overtreding snel de ander die een paar honderd meter verderop staat met de portofoon hiervan op de hoogte stelt, dat volgende edities op de voorste nummerplaat gespijkerd werden.

Voor de volledigheid volgt hier het kleurenschema van alle nummerplaatbelastingaddendums die tot op heden gebruikt zijn:

• Tweede helft 2005: zwart
• Eerste helft 2006: oker
• Tweede helft 2006: rood
• Eerste helft 2007: geel
• Tweede helft 2007: grijs

In juli 2006 heb ik helaas geen foto gemaakt van het toen rode nummerplaatbelastingaddendum. Afgelopen vrijdag klonk een medewerker van Star Lease het nieuwe gele addendum vast aan de voorste nummerplaat van de Toyota.

Inmiddels is het een traditie dat Luchiano (9) en tegenwoordig ook Diana (8 maanden) op de addendum-foto staan, voor deze gelegenheid samen met het vorig jaar vergeten rode exemplaar. Op deze wijze kan men de groei en ontwikking van zijn kinderen goed volgen. Luchiano probeert Diana op fysieke wijze duidelijk te maken wat de bedoeling is. Ze blijft er bij lachen.

Tot slot een close-up van mijn nummerplaat en een quiz-vraag: Wat worden de twee kleuren van de nummerplaatbelastingaddendums in 2008?

Posted by CasaSpider at 1:47 PM | Permalink | Comments (21)

Zaterdag hadden Lucy en Diana (8 maanden) geen zin in Pleincafé Wilhelmina. Of Diana echt geen zin had zullen we nooit weten, zij is afhankelijk van Lucy in deze. Luchiano (9) en ik stapten in de auto en reden eerst naar LA Curacao te Salinja om een magnetron te kopen.

"Maar sinds zaterdag 15 juli 2006 boycotten jullie LA Curacao te Salinja toch vanwege dat koffiezetapparaat?", merkt de oplettende lezer op. Inderdaad. Maar is kunnen vergeven juist niet een van de grootste menselijke deugden?

En de magnetrons bij LA Curacao te Salinja zijn ook zo mooi...

Ik zocht een knappe magnetron uit. De verkoper vroeg of wij een transformator hadden. De stroomvoorziening op Curacao zit enigszins vreemd in elkaar. Bijna alle huizen hebben zowel 220 als 127 volt. De meeste electrische apparaten komen uit de USA en zijn geschikt voor 110 volt. Bovendien werkt hier alles op 50 herz terwijl de apparaten geleverd worden voor 60. Het gevolg is een kortere levensduur en kans op brand wegens oververhitting.

Waarschijnlijk is het 127 volt-verhaal bedacht door iemand met aandelen in een transformatorfabriek. Voor 80 gulden (€ 35) kocht ik er een zware zwarte trafo bij. Het volgende probleem is de stekker. De magnetron is keurig geaard en heeft een type stekker dat niet op de trafo past. Hiervoor dient een verloopstekker te worden aangeschaft waar het aarde-gedeelte van de magnetron weer niet in past.

Binnenkort een verhandeling over de verschillende types stekkers (stekers?) en stopcontacten (wandcontactdozen) die wij op Curacao hanteren.

Bij Pleincafé Wilhelmina wilde Luchiano meteen door naar de speeltuin in het park. Dat was een beetje zielig voor mij, zo helemaal alleen aan het tafeltje. Okay, met een glas ijskoude Duvel maar toch. Gelukkig streek Luchiano met de hand over zijn hart en bleef mij gezelschap houden.

Het dominoën won hij overtuigend en daarna kletsten we over uiteenlopende onderwerpen. Het was erg onderhoudend. Paul van dejongones kwam even langs met zijn kinderen Brian en Romy. En ook Peter en Loes arriveerden. Het moment voor Luchiano om met de andere kinderen eindelijk naar de speeltuin te verkassen.

Met twee webloggers in huis die globaal hetzelfde meemaken is het soms een regelrechte strijd om de primeurs. Loes was aan mijn tafel aangeschoven en we praatten over de Ladies Night die zij vorige week donderdag had. Erg jammer dat ik daar nooit voor word uitgenodigd.

Ineens was er een harde klap met glasgerinkel. Het leek een auto-ongeluk en alle terrasgasten draaiden hun nekken om. Loes liep snel naar het speeltuintje waar haar drie kinderen aan het spelen waren. Het bleek dat Brian even tegen een lantaarnpaal met een ronde glazen bol erop had geleund. De palen in het park zijn allemaal flink door roest aangetast. Door Brians gewicht brak de paal aan de onderkant af en viel met oorverdovend geraas op de stenen tegels.

Alle kinderen schrokken zich een hoedje en Luchiano is naar eigen zeggen zelfs uit een boom gekukeld. Deze keer was de primeur dus voor Luchiano, de eerste foto's zijn daarentegen voor mij. Ondanks dat ze door de kleine man zelf zijn gemaakt.

Posted by CasaSpider at 12:21 PM | Permalink | Comments (15)

Voor de tweede zondag van dit jaar gingen we met het hele gezin om half vijf naar Mambo Beach. Het was druk op de parkeerplaats door het eerder die dag gehouden Swim and Ride for the Roses, een initiatief van Lance Armstrong om geld in te zamelen voor de kankerbestrijding. De Curacaose organisatie doet dit voor het Prinses Wilhelmina Fonds.

Diana (8 maanden) geniet met volle teugen van het in het begin toch wel koude zeewater. Ze begint al flink te spetteren en neemt het water in haar gezicht voor lief.

Over het algemeen lacht ze bij de oefeningen die Luchiano (9) en ik met haar uithalen. Dan gaat ze onder de douche en neemt Lucy haar onder haar hoede.

Er liepen nogal wat heftig getatoeëerde mannen rond. Even later bij Wet&Wild stonden we vlakbij een groep Hells Angels. Zo te zien afkomstig uit Nederland, Aruba en Curacao (Caribbean Brothers). "Ga jij daar maar eens een paar foto's van maken", zei ik tegen Lucy. Ze deed het nog ook.

Even later zagen we Hells Angels gewillig voor haar poseren. Met een half oog hield ik de zaak in de gaten om in geval van nood een Hells Angel te kunnen ontzetten. Maar Lucy gedroeg zich voorbeeldig en de foto's mogen er zijn.

• Mannen uit Aruba, Curacao en Kampen, de middelste is nog eens ooit Pareja de la Semana bij ons geweest. Alle drie drinken ze Heineken.
• Deze twee mannen daarentegen drinken Polar.
• Nog een Arubaanse biker met een blikje Polar.
• Ook zonder (zichtbare) tattoo kan men Hells Angel zijn ook al komt het niet vaak voor.
• Men kan er maar beter geen ruzie mee krijgen...
• Hells Angel uit Goirle samen met twee maten.

"Ze vroegen wel of ik soms van de politie was", vertelde Lucy toen ze klaar was. "Ik zei nee en toen vroegen ze of mijn man dan bij de politie werkte." Gelukkig antwoordde ze toen naar waarheid ook nee.

Posted by CasaSpider at 12:41 PM | Permalink | Comments (25)

Yves Cooper is een uniek persoon. Natuurlijk is iedereen uniek, maar Yves Cooper is toch unieker dan de meesten. Ik volg Yves al sinds begin 2002 toen hij de Roadwatch oprichtte en schreef kort geleden over hem toen hij na een emotionele gebeurtenis wilde stoppen met zijn dagelijkse kwartiertje op Radio Dolfijn.

Dat laatste is gelukkig niet doorgegaan, elke middag om kwart over twaalf houdt Yves nog steeds zijn veelbeluisterde praatje. Jammer is dat deze verhalen niet langer worden uitgetikt door Roland Cevat die Radio Dolfijn over enkele dagen gaat verlaten. Nu moet Yves Cooper zijn eigen samenvattingen maken en daar heeft hij helaas te weinig tijd voor.

Telenotisia van TeleCuracao is het equivalent van het NOS-journaal. Met een klein budget probeert men er iedere dag het beste van te maken. Blikvangers van Telenotisia waren Caresse Hooi en Monique Felida, twee niet onaantrekkelijke dames die de droge nieuwsberichten net dat tikje extra gaven.

Er staat niet voor niets waren en gaven in de voorgaande zin. Per 1 januari 2007 is TeleCuracao en daarmee ook Telenotisia helemaal gerestyled. Een nieuw decor, een nieuw logo en een ander format.

Telenotisia heeft nu iedere avond als vaste presentator Franklin Haseth jr. daarbij regelmatig geflankeerd door Yves Cooper die staand achter een kansel in telkens weer een ander strak maatpak korte interviews houdt of een toelichting geeft.

Zelf had ik het niet gelezen, maar in zijn samenvattingen op de Radio Dolfijn website schrijft Yves Cooper maandag 8 januari 2007 het volgende:

"Ik ben in de kranten een 'hondkop' genoemd. Dit komt door het nieuwe format van telecuracao. Daarin hebben sommige dames plaats gemaakt voor bijv. mij en een krant vond dat de mooie dames vervangen zijn door hondekoppen en varkenskoppen..."

Van die zin schoot ik in de lach. En inderdaad, er zit iets in. Het hoofd van Frank Haseth jr. heeft ontegenzeggelijk iets weg van een varkenskop en Yves is dus de hond, maar van welk ras? Waarschijnlijk een combinatie van een pitbull wegens zijn vasthoudendheid en een poedel vanwege zijn ijdelheid. Een merkwaardige combinatie die juist daarom zo goed bij Yves Cooper past.

Caresse Hooi en vooral Monique Felida mis ik nog iedere avond. Een gedeelte van dit leed wordt echter vergoed bij het zien van het duo Cooper & Haseth met hun nieuwe bijnamen Hondenkop en Varkenskop.

Posted by CasaSpider at 12:50 PM | Permalink | Comments (15)

Op de westelijke punt van Curacao, toepasselijk Westpunt genaamd, bevindt zich het nieuwe en prachtige Marazul Dive Resort. TeleCuracao, onderdeel van UTS, organiseerde een grote eindejaarsloterij met als hoofdprijs een volledig ingericht huis in het Marazul Dive Resort. Daar hadden veel mensen wel oren naar.

Als men in bepaalde winkels inkopen deed kreeg men afhankelijk van het aankoopbedrag een aantal blanco loten. Hierop dienden naam, telefoonnummer en id te worden ingevuld. Id staat voor identiteitsnummer, op Curacao bedoelt men er het nummer van de Sedula mee.

Ingevulde loten gooit men vervolgens in een ton. De loten werden ook uitgegeven in casino's en op andere plaatsen waar veel (cruise-)toeristen komen. Zij waren van harte uitgenodigd om deel te nemen.

Op zondag 31 december vond onder grote belangstelling de trekking plaats op de parkeerplaats van de Maduro & Curiels Bank (MCB). Eerst gingen de kleine prijzen eruit, maar toen was daar het moment waar iedereen op wachtte.

Het huis in het Marazul Dive Resort. Het lot werd uit de bak gevist en onmiddellijk voor de camera getoond. Het winnende lot was afkomstig uit het Emerald Casino en de gelukkige winnaar (b)leek op grond van het telefoonnummer uit Trinidad te komen.

(B)leek, want de plaats op het lot waar de id ingevuld had moeten zijn was leeg. De man die de loten uit de bak viste beoordeelde het lot als ongeldig en trok een nieuwe winnaar.

Ditmaal was de 22-jarige UNA-studente Joela Smiet de gelukkige. Een dag later verscheen zij in het journaal op TeleCuracao en bracht op enthousiaste en professionele wijze verslag uit van haar gevoelens bij het winnen van het huis.

"Maar wat als de man uit Trinidad zijn prijs op komt eisen?"

Directeur Hugo Lew Jen Tai van TeleCuracao was stellig in zijn commentaar. Door het niet ingevulde id-veld was het lot ongeldig. Immers, hoe kan men anders vaststellen om welke persoon het gaat? Er zijn veel mensen met dezelfde naam.

Inmiddels is de man uit Trinidad inderdaad weer op Curacao. Vreemd is dat niet, de heer Ugrasen Rattan reist regelmatig vanuit Trinidad & Tobago naar Curacao om in de Free Zone handelswaar in te kopen. Hij verblijft altijd in het Marriott Hotel en is een veelvuldig bezoeker van het aldaar gevestigde Emerald Casino.

Ondanks dat het id-veld van zijn lot leeg was claimt Ugrasen Rattan zijn huis in het Marazul Dive Resort en wel op de volgende gronden:

• Ten eerste stond nergens op het lot noch op de ton waarin het lot gedeponeerd werd te lezen dat het id-veld verplicht ingevuld diende te worden.
• Ten tweede is duidelijk vastgesteld dat hij en hij alleen de Ugrasen Rattan is die het in eerste instantie winnende lot heeft ingevuld. Zijn telefoonnummer staat op het lot en aangezien vaststaat dat het lot in het Emerald Casino is ingeleverd kan men bij het Marriott Hotel eenvoudig zijn id achterhalen. Want Ugrasen Rattan is bekend bij het personeel van het casino.
• Ten derde zijn wel degelijk kleinere prijzen uitgegeven op loten met een niet ingevuld id-veld.

Kansloos lijkt Rattan zeker niet in een rechtszaak. Het is tijd voor de Rijdende Rechters om te oordelen. Wat moet er gebeuren met betrekking tot de volgende punten:

• Kan TeleCuracao volhouden dat een ingevuld id-veld verplicht is, ondanks dat dit nergens op het lot noch op de ton vermeld staat?
• Had TeleCuracao in haar ogen ongeldige loten van tevoren uit de bak moeten filteren?
• In hoeverre speelt het feit dat bij kleinere prijzen een oogje dicht werd geknepen met betrekking tot het niet invullen van het id-veld een rol?
• Zag TeleCuracao wellicht liever een Curacaose winnaar, bijvoorbeeld uit oogpunt van publiciteit?

Indien Ugrasen Rattan door de rechter in het gelijk wordt gesteld, met andere woorden dat hij in feite de winnaar is van de eindejaarsloterij, wat dient er dan te gebeuren:

• Dient het huis in het Marazul Dive Resort toegewezen te worden aan Ugrasen Rattan of blijft Joela Smiet eigenares?
• Dient degene van de twee die het huis niet krijgt hiervoor schadeloos gesteld te worden en zo ja op welke wijze?
• Kan het zo zijn dat men als organisator van een loterij bij het maken van een juridische fout zelf de grote verliezer wordt?

Meer vragen dan antwoorden, maar het is een interessante kwestie. De Rijdende Rechters kunnen los gaan.

Posted by CasaSpider at 10:30 PM | Permalink | Comments (31)

Vrijdag was de dag dat Diana 8 maanden werd, Luchiano (9) al weer twee dagen aan het bloggen is op Latios en CasaSpider de gehele dag doorbracht met herinstalleren van zijn op het tandvlees lopende en daardoor gecrashte laptop.

Tussendoor diende een aantal dingen geregeld te worden voor de verjaardag van Lucy aanstaande zondag. We schakelen over in RealWrite™ mode en schrijven zaterdagochtend 09:04 AM. Lucy leest de Vigilante die ik haar gedienstig met een kop koffie heb aangereikt.

Wat zij niet weet is dat ik vrijdagmiddag stiekem met mijn memory-stickje naar het kantoor van Vigilante ben gereden om een foto met tekst af te leveren. Om haar te feliciteren. Hetzelfde heb ik overigens ook in de Extra gedaan, maar daar kon het via een email geregeld worden.

09:06 AM. Lucy is verdiept in een artikel over een man en een vrouw die ruzie hebben gehad. Luchiano kijkt naar CartoonNetwork terwijl hij op zijn GameBoy speelt. Ik neem een slok koffie.

09:13 AM. "Huhhh??? Ben ik dat? Heb jij dat gedaan?" Ik antwoord bevestigend. "Dank je wel! Wat een verrassing, eerst dacht ik dat ik gezocht werd. Was namelijk net aan het lezen over een vrouw die uit de gevangenis is ontsnapt." Luchiano: "Yeah, most wanted." En ergens klopt dat ook wel.

In de Vigilante staat zij op pagina 8, de politieke pagina. Ik laat haar de advertentie in de Extra zien op pagina 41 en Lucy is er blij mee.

Posted by CasaSpider at 11:39 AM | Permalink | Comments (15)

Het was even stil rondom de nieuwe Curacaose luchtvaartmaatschappij Insel Air. Die stilte is nu verbroken. Wat in 2006 niet is gelukt gaat morgen op vrijdag 5 januari 2007 gebeuren. Maar eerst een terugblik.

Het is de droom van oud ALM- en DCA-employee Edward Heerenveen om een nieuwe Curacaose luchtvaartmaatschappij op te richten. Een luchtvaartmaatschappij moet vliegen en Curacao-Sint Maarten is daarvoor een belangrijke route, een route waar tot op heden concurrent DAE (Dutch Antilles Express) het monopolie op heeft.

Eerst zijn er problemen om de economische vergunning te krijgen. Minister Omayra Leeflang (PAR) werkt niet echt mee. Dan wordt Kenneth Gijsbertha (MAN) minister van Verkeer & Vervoer en dat brengt voor Insel Air positieve veranderingen met zich mee. Gijsbertha geeft Edward Heerenveen zijn volledige steun en de benodigde papieren zijn snel geregeld.

Nu nog een vliegtuig. De SLM (Surinaamse Luchtvaart Maatschappij) brengt uitkomst. Hun MD-82 is part-time beschikbaar. Insel Air en SLM gaan een samenwerkingsverband aan. Het betreft hier een zogenaamde wet lease constructie. Dit houdt in dat het vliegtuig zijn oorspronkelijke kleuren behoudt en de Operational Control bij de eigenaar (SLM) ligt.

De eerste vlucht Curacao-Sint Maarten staat aanvankelijk gepland voor 19 september 2006. Concurrent DAE ziet dit niet zitten en spant een Kort Geding aan. Het eerste Kort Geding vindt plaats op donderdag 21 september. Hierin wordt DAE niet ontvankelijk verklaard omdat men het verkeerde document aanvecht.

Een dag later, op vrijdag 22 september, heeft DAE meer succes. Rechter Drop vernietigt de door Kenneth Gijsbertha afgegeven vergunning. In zijn conclusie stelt Drop dat deze vergunning onvoldoende gemotiveerd is. Dat de motivatie achteraf wel is gegeven doet niet ter zake. De motivatie moet onderdeel zijn van het document Specific Operating Provisions (SOP).

Zowel Insel Air als minister Kenneth Gijsbertha zitten niet stil en zoeken naar wegen om toch zo snel mogelijk te kunnen gaan vliegen. Op de route CUR-SXM wel te verstaan. Het is moeilijker om een vergunning te krijgen met een wet lease constructie dan met dry lease. Bij dry lease wordt het vliegtuig overgespoten in de kleuren van de maatschappij die het vliegtuig leased en ligt de Operational Control ook bij deze maatschappij en niet bij de eigenaar.

Nu nog een vliegtuig. Deze keer werd het vliegtuig gevonden in Kroatie. Toen de Curacaose luchtvaartmaatschappij DCA in september 2004 failliet ging werden veel piloten werkloos. Een groot aantal van hen vond werk in Kroatie. Een van de mooie dingen van Insel Air is dat men bij voorkeur oud-DCA piloten in dienst neemt. Aangezien het hoogseizoen in Kroatie voorbij is wil men daar met plezier een vliegtuig aan Insel Air leasen. Eén plus één is twee: we hebben een vliegtuig en we hebben piloten.

Op zaterdag 23 december landt de Kroatische MD-83 op Curacao. Links op de foto hierboven staan Edward Heerenveen en Kenneth Gijsbertha. Het vliegtuig moet nog in Insel Air-kleuren worden overgespoten maar heeft reeds een aantal testvluchten achter de rug. Waar het echter om draait is de zo beladen vlucht CUR-SXM. Deze staat in eerste instantie gepland voor 3 januari 2007.

Het wachten is op een actie van DAE en die blijft niet uit. Men wil een Kort Geding aanspannen op dinsdag 2 januari 2007, precies één dag voor de eerste vlucht. Dat is erg onhandig voor Insel Air qua ticket-verkoop, immers wie koopt er een ticket als er nog een Kort Geding moet plaatsvinden. Op verzoek van Insel Air wordt het Kort Geding verplaatst naar vrijdag 29 december 2006.

DAE eist voor de rechter dat Insel Air verboden wordt te vliegen op de route CUR-SXM. De grond voor deze eis is dat in de vergunning van Insel Air Sint Maarten niet expliciet als mogelijke bestemming wordt genoemd. In de vergunning staat namelijk dat Insel Air mag vliegen op Aruba, Bonaire en bestemmingen in het Caribisch gebied. (Bron: Extra 1, 2)

Bovendien vindt DAE dat de route CUR-SXM niet meer capaciteit nodig heeft en dat er met de komst van Insel Air straks twee verliezers zijn. Hiervoor maakt men gebruik van een vreemde redenering. Met 14 vluchten per week biedt DAE het publiek op jaarbasis 69.888 stoelen aan. Het afgelopen jaar was de bezetting 75% waardoor 17.000 stoelen onverkocht bleven. Dus is er geen extra behoefte bij het publiek. (Bron: Extra)

Ridicuul. Stel men verhoogt de prijs van de (toch al dure) tickets naar 3000 euro. Hierdoor daalt de bezetting naar misschien 5%. Is er dan ook niet meer vraag? Omgekeerd, als men de prijs verlaagt naar 50 euro loopt het plotseling storm bij de verkooppunten. Daarbij komt nog dat een van de problemen van het ATR-42 propellervliegtuig waarmee DAE vliegt is dat het niet volbeladen van Curacao naar Sint Maarten kan vliegen. Alleen hiermee is de 75% bezetting al verklaard.

Op vrijdag 29 december 2006 doet rechter Kort (mooie namen hebben die rechters: Drop, Kort) al om elf uur uitspraak. De eis van DAE wordt afgewezen. Rechter Kort stelt dat er geen twijfel over is dat Sint Maarten een bestemming is in het Caribisch gebied.

Derhalve is het niet noodzakelijk de naam Sint Maarten expliciet in de economische vergunning verleend aan Insel Air op te nemen. Rechter Kort stelt tevens dat de naam Sint Maarten ook niet voorkomt in de aan DAE verleende vergunning. Hierin wordt gesproken over de Nederlandse Antillen.

Concurrentie is beter dan monopolie. Woensdagochtend 3 januari 2007 vertelt DAE-directeur Floris van Pallandt voor Radio Hoyer dat DAE nu ook twee jets gaat leasen. Tevens breidt men het aantal bestemmingen uit met Haiti, de Dominicaanse Republiek, Trinidad en Colombia. Volgens Van Pallandt is dit al lang bedacht en heeft het niets met de komst van Insel Air te maken. (Bron: Extra)

Euhmmm.

De soap, als zodanig is deze kwestie wel te beschouwen, gaat verder. Insel Air en SLM werken nauw samen en gaan op korte termijn de route Curacao-Suriname onderhouden. DAE heeft ineens ook plannen in deze richting. Nu is het echter Insel Air dat probeert dit te voorkomen.

Volgens Edward Heerenveen is specifiek Insel Air aangewezen om op Paramaribo te vliegen en is er geen ruimte voor een tweede carrier. Met een beetje pech (geluk?) zien de heren elkaar binnen afzienbare tijd weer in de rechtszaal. De eerste vlucht van Insel Air naar Sint Maarten is verschoven naar morgen, vrijdag 5 januari. De voortekenen zijn gunstig.

Eerdere posts over Insel Air / DAE op het CasaLog:

• Gevecht om route CUR-SXM (1)
• Gevecht om route CUR-SXM (2)
• Gevecht om route CUR-SXM (3)

Posted by CasaSpider at 7:57 PM | Permalink | Comments (9)

Op zaterdagavond 30 december 2006 waren de Spiders aanwezig bij de End of Year Party georganiseerd door Botika Vredenberg. Het was een erg leuke avond die werd afgesloten met een knallende Pagara. Na de Pagara ging ik naar huis en speelde de band nog een tijdje door. Beter zo dan andersom.

Vooral van het optreden van de band is veel (ruw) filmmateriaal beschikbaar. Het filmen was niet eenvoudig wegens het ontbreken van voldoende licht. Nu heeft de Sony-camera wel een night-shot mode maar zelfs die heeft nog een beetje licht nodig. Bovendien zijn de beelden minder duidelijk en ietwat groenig.

Desalniettemin geeft de nieuwste CasaMovie een aardige indruk van de ambiente op de parkeerplaats bij Botika Vredenberg, zet ter compensatie het geluid maar iets harder. In de CasaMovie Pagara was reeds duidelijk te zien wat een Pagara is. Maar dat was overdag. Deze keer kan men de slang van vuur en bommen in het donker zien. Een belevenis die niet velen willen missen.

Dit was allemaal op 30 december. Onze echte oudjaarsavond op zondag 31 december verliep kalm, een stuk rustiger dan gebruikelijk. We aten (heel) veel jumbo-shrimps en dronken champagne. Luchiano (9) kreeg zijn halve blikje Polar. Om twaalf uur kwamen de overburen groeten, maar zij gingen daarna naar een ander feest. Wij keken buiten even naar het vuurwerk, Diana (7 maanden) vond de knallen niet leuk maar hield zich goed.

Dat gold ook voor de honden. 's Morgens had ik tranquilizers voor ze gehaald. Ofwel heb ik de gewichten verkeerd ingeschat, ofwel hebben Spider en Scooby Doo een afwijkend metabolisme maar slapen deden ze voor geen meter. Volgend jaar geef ik wel 80 kilo op in plaats van 35. Lucy zegt net dat ze nu, zondagmiddag om half een, wel slapen. Een beetje trage reactie dus. Rest ons nog één ding:

Besides End of Year Party at Botica Vredenberg Curacao there are a lot more CasaMovies to be watched in Google Video.
You can also explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

Posted by CasaSpider at 1:01 PM | Permalink | Comments (19)

Luchiano (9) en ik waren alleen thuis toen zaterdagmiddag de telefoon ging. Luch nam op. "Papa, het is de botika." Ik schrok een beetje. Een botika is een apotheek annex drogist. Wij gaan altijd naar Botika Vredenberg, op de hoek van de straat. "Ze zullen toch laatst geen verkeerde medicijnen hebben voorgeschreven?", schoot het door mijn hoofd.

Maar neen, paniek voor niets. "Dag meneer Spider, wij hebben vanavond een oudjaarsfeestje bij de Botika en daar willen we u en uw vrouw graag voor uitnodigen." Ik zei haar dat wij daar graag bij wilden zijn.

Het personeel van de botika kent ons goed, het is een echte buurtwinkel. Wij kopen er onze medicijnen, maar ook talloze andere artikelen. Voor Lucy's haar, bananenchips, vitamines etc. Vanaf het begin ging Luchiano met mij mee, hij koopt er zelf zijn dingetjes en rekent af. De dames van de botika vinden hem leuk. Belangstellend informeert men ook altijd naar Diana (7 maanden).

Iets vroeger dan gebruikelijk gingen we naar Pleincafé Wilhelmina. De Duvel en de daghap smaakten als vanouds en we dominoden erop los. Even was er consternatie. Op het smalle weggetje achter het terras zag een vrouw plotseling een parkeerplaats vrijkomen. Resoluut reed zij achteruit, recht op de motorkap van de auto die achter haar reed.

Normaliter moet men bij elk ongeval Curacao Road Services bellen (199) en wachten tot deze arriveert om foto's te maken en alle gegevens op te nemen. Hierdoor zou de enige doorgang richting Pontjesbrug minimaal een half uur volledig geblokkeerd zijn. Er werd al druk geclaxonneerd. Gelukkig kwamen de betrokkenen bij de aanrijding overeen om de auto's iets verderop te parkeren en rustig af te wachten.

Wij gingen naar huis. Van daaruit liepen we naar het einde van de straat waar Botika Vredenberg is gevestigd. Er waren al aardig wat mensen en niet veel later begon een bandje te spelen. De parkeerplaats stroomde vol en de muziek zorgde voor een uitstekende sfeer waarbij volop gedanst werd.

Toen het moment van het uitrollen van de Pagara aanbrak vertrokken Lucy en Diana naar huis. Dat was gemakkelijk, want ze konden naar huis lopen. Luchiano wilde eerst blijven. Lucy had hem beloofd dat hij op oudjaarsavond een heel blikje Polar mocht drinken. Om te oefenen kwam hij met een plastic cup steeds een beetje bier bij mij halen. Toen Lucy nog geen minuut weg was zei hij: "Ik denk dat ik ook maar ga, ik voel me een beetje draaierig."

Zo was CasaSpider de laatste Mohikaan. De Pagara was een hele lange. Voordat hij kon worden aangestoken moest een klant van het tegenoverliggende Golden Star restaurant opgetrommeld worden om zijn auto weg te halen. Het geknal van de Pagara duurde zeker 20 minuten. Na afloop wenste iedereen elkaar een Bon Aña ofwel Gelukkig Nieuwjaar.

Hier een kleine impressie in 13 foto's van dit uitermate geslaagde buurtfeest met Botika Vredenberg.

• Lucy en Diana poseren bij Botika Vredenberg.
• De band begint te spelen.
• Mensen kijken en sommigen beginnen te dansen.
• Lucy en Diana genieten aan de zijkant.
• Onze overburen waren vrijwel allemaal present.
• Na een paar slokken bier waant Luchiano zich een paaldanser.
• De band heeft er zin in en zorgt voor een uitstekende stemming.
• Neen, de Pagara is nog niet begonnen. Luchiano vindt de muziek wat te hard.
• Muziek, bier en een goede sfeer verbroederen.
• De leadzanger speelt goed in op de line-dancers.
• Lucy vermaakt zich met de overburen.
• De Pagara zit nog in de kist.
• Een overzichtsfoto in night-shot mode.

Bij het naar huis lopen had ik een echt nieuwjaarsgevoel te pakken. Dankzij een party met de apotheek, waar gebeurt dat nu in Nederland?

Posted by CasaSpider at 11:25 AM | Permalink | Comments (17)

De geregelde CasaLog-lezer weet wel wat een Pagara is. Wat is een Pagara? Een Pagara is een soort van miljoenklapper die op oudjaarsavond vooral door bedrijven maar ook door veel particulieren wordt uitgerold en vervolgens aangestoken om zogenaamde boze geesten te verdrijven.

In ruil daarvoor krijgt men wel een enorme troep terug in de vorm van de rode smeulende verpakking van miljoenen uit de kluiten gewassen rotjes. In het leven is het een kwestie van keuzes maken, in dit geval tussen boze geesten en rommel. In zo'n geval weet ik het wel.

Dit jaar valt de laatste werkdag op vrijdag 29 december en dat is een beetje jammer. Het leukste is namelijk om echt op de laatste dag van het jaar een aantal Pagara's af te lopen. Nadeel daarvan is dat men om twaalf uur 's avonds het meestal wel gehad heeft. Voor de duidelijkheid, alle bedrijven houden hun Pagara op de laatste werkdag, immers anders vragen de werknemers om overwerkvergoeding.

Van ons gezin gingen Luchiano (9) en ik samen om half een naar SQL Integrator. Lucy en Diana (7 maanden) bleven thuis, het geknal is tamelijk hard en ook de rookwolken zijn niet echt goed voor een baby. Helaas moest ik die middag nog werken bij UTS, de invoicing staat voor de deur.

Een paar biertjes gingen er wel in en wat is het heerlijk staan op de parkeerplaats met de zon brandend in de nekken. Ik had twee knoopjes van mijn overhemd open en zag vanavond een dieprode V-vorm op mijn borst. Maar goed dat ik geen zwembroek aan had.

Het is traditie dat de buren van notaris Burgers hun Pagara eerst aansteken. De onze begint waar die van hun eindigt. De SQL-Pagara was dit jaar overigens de helft kleiner dan voorheen. Dit kan twee dingen betekenen, ofwel weten de boze geesten dat er bij SQL niets te halen valt ofwel is het geld echt op. Eten (oliebollen!) en drank was er in ruim voldoende mate.

Veel foto's heb ik niet gemaakt. Een Pagara is leuk om naar te kijken maar ziet er ieder jaar toch weer precies hetzelfde uit. Voor de nieuwsgierigen verwijs ik naar de CasaMovie van vorig jaar: Pagara!

Het werken 's middags viel mee. Om half vijf kon ik naar huis, net voordat de UTS-Pagara losbarstte.

Posted by CasaSpider at 9:25 PM | Permalink | Comments (20)

"Ik weet een vraag die jij niet kunt beantwoorden", zei Luchiano (9) in de auto van supermarkt Mangusa op weg naar huis. "What is the meaning of life?"

Daar had ik inderdaad geen pasklaar antwoord op. "Alle andere dingen hebben een meaning", vervolgde Luchiano. "Light laat je dingen beter zien en door darkness heb je geen last van het licht als je wilt slapen."

CasaSpider: "Zo redenerend kun je zeggen dat de Meaning of Life is om plezier te hebben."
Luchiano: "Ja, maar er is het probleem van geld. Ik wil Pokemon Esmerald Edition en jij hebt geen geld."
CasaSpider: "Geld, geld. Vind je niet dat gezondheid belangrijker is dan de Esmerald Edition?"
Luchiano: "Ik niet. En besides, toen de mensen kamen is ook de Evil gekomen. Dieven, moordenaars en dierenbeulen."

Daar heeft hij wel een punt. Zeker gezien het telefoontje dat ik op woensdagmorgen van Lucy kreeg dat onze tuinstoelen zijn gestolen. Hier nog te zien op archiefbeeld van 28 februari 2004. Ons plastic tuinameublement staat al 11 jaar buiten en nog nooit is het gestolen. Dat is het gekke met dingen, ze worden meestal maar één keer gestolen.

Toen ik thuiskwam zag het er inderdaad leeg uit op de porch. Alleen de ronde plastic tafel stond er nog. Lucy zei mij de tafel binnen te zetten, anders kwam het geboefte vast terug om hun set compleet te maken. Dat laatste hoorde Luchiano en hij trok zijn eigen conclusie.

"Papa, als die dieven zien dat de tafel er niet staat en ze de set niet compleet krijgen, denk je dat ze dan de stoelen weer terugzetten?"

We gingen op weg naar supermarkt Mangusa, ik grinnikend in mijzelf.

Posted by CasaSpider at 1:33 PM | Permalink | Comments (27)

De electronische wenskaarten stromen op diverse manieren binnen. Dan kunnen de Spiders niet achterblijven. Maar ja, op welke wijze moeten wij onszelf portretteren?

Luchiano (9): "Mag ik op je laptop?"
CasaSpider: "Neen, eerst moet je iets leuks voor onze kerstkaart verzinnen."
Luchiano: "Ik weet niks. Mag ik nu op je laptop?"

De hele ochtend had ik naar Langs de Lijn geluisterd en opeens weet je het. Wij zijn een sportief gezin. Immers, we hebben heel wat sportshirts in huis.

De Spiders bestaande uit Lucia aka La Chica Merengue, Luchiano, Diana (7 maanden) en CasaSpider wensen alle huidige en potentiele lezers van het CasaLog v2 hele mooie kerstdagen toe en alvast een voorspoedig en sportief 2007!

Posted by CasaSpider at 6:00 PM | Permalink | Comments (20)

Luchiano (9) heeft een nieuw tijdverdrijf. Hij gooit een tennisbal tegen de muur en moet de terugstuiterende bal opvangen. Lukt dat niet dan heeft de muur een punt. Als de muur de bal niet tegenhoudt scoort Luchiano. Dat laatste komt echter nooit voor.

Daarom heeft hij een heilig respect voor de muur. "Het is moeilijk om van die muur te winnen, die muur is goed man! Hij houdt alles tegen."

Superlatieven schieten tekort om de kwaliteiten van de muur te beschrijven. Luchiano besluit: "Papa, die muur is zo... murig!"

Just for the record, we zijn vrijdagmorgen naar Kranshi geweest om een nieuwe sedula (identiteitskaart) voor Lucy te halen. De oude was nog wel geldig maar daarop stond als nationaliteit Dominicaanse vermeld. Nu is Lucy ook op haar sedula een echte Nederlandse.

Posted by CasaSpider at 10:27 AM | Permalink | Comments (19)

Wie verzint het om midden in de week een feest te houden? Bij SQL Integrator is het traditie om de jaarlijkse eindejaarsparty op een woensdag of donderdag te vieren. Aangezien bij dit feest de klanten ook worden uitgenodigd valt het de volgende dag niet zo op dat de SQL-employees geestelijk ietwat afwezig en glazig uit de ogen staren.

Het was nog maar de vraag of ik zelf aanwezig kon zijn. Diana is zeven maanden oud en dat vinden wij te jong om haar aan een oppas over te leveren. Een onbekende oppas wel te verstaan, immers CasasPa en Truus hebben goed op Diana gelet toen Lucy en ik naar het SQL-diner in Kura Hulanda gingen.

Lucy bood vrijwillig aan om thuis te blijven, dat was erg genereus van haar. Al voor negen uur draaide ik de al redelijk gevulde parkeerplaats van Granbeeuw op. Boven de ingang luidde een Kerstman zijn bel. Bij de uitnodiging zat een sleuteltje waarmee een prijs gewonnen kon worden. Helaas alleen door de klanten.

Voor het eerst werd de party niet in Olé Olé gehouden maar dus in Granbeeuw. Dit is een groot entertainment-centrum aan het eind van de Cas Coraweg met een restaurant, een poolbiljartzaal, een grote binnenplaats en diverse kleinere zaaltjes. De gasten bevonden zich op de grote binnenplaats die snel volstroomde. Gelukkig bleef het de hele avond droog, we zitten in de regentijd.

In de grote zaal speelde Tune Stret Konstant, een van de topbands van Curacao. Een optreden dat geheel aan mij voorbij is gegaan. Ook SonCC verzorgde een langdurig optreden. Omdat Lucy er niet bij was hoefde ik niet te dansen en heb derhalve ook weinig van de muziek meegekregen. O ja, met vreemde vrouwen dansen mag ik niet.

Opvallend was het grote aantal ex-werknemers van SQL. Het is een goed teken dat ook al verlaat men het bedrijf men toch onderdeel van de familie blijft uitmaken.

Om twaalf uur kwamen Ino en Bente naar mij toe, ze wilden op de foto. De reden daarvoor was dat Bente op 14 december jarig is. Ik feliciteerde haar en schoot een paar foto's. Over foto's gesproken, die zeggen meer dan woorden. Daarom hier de SQL Party in tien plaatjes:

• Voor Granbeeuw stond een groot bord met SQL erop en de gasten werden verwelkomd door professioneel kerstpersoneel.
• Bij ieder feest zijn vele leuk uitgedoste gasten aanwezig.
• CasaSpider op de foto met Shirley (donderdag is háár dag) en nog een dame. Foto genomen door Cesar Rodriguez.
• Er werd veel gedanst op de muziek van Tune en SonCC, in het midden Nathaniel en rechts Ino (met de grote neus).
• Zuwena werkte die avond als serveerster bij Granbeeuw en zij wist steeds precies waar ik behoefte aan had.
• Er was een heuse tombola die als gebruikelijk gewonnen werd door de heer Pijpers van Aqualectra.
• SonCC in volle aktie.
• Bente is op middernacht jarig geworden en wilde als kado met haar Ino op de foto.
• De SQL street-gang bestaande uit Ted, Andrew, Nathaniel en Lahrn. Ziet er gevaarlijk uit.
• De jonge Surinaamse SQL-stagiair David zet de oudste employee een paar ezelsoren op. Dat kan gewoon maar bij ons.

Wie na het bekijken van bovenstaande zin heeft in meer wordt op zijn wenken bediend met het album 13.12.2006 SQL Party Granbeeuw. Niet minder dan 79 foto's hebben de eindselectie gehaald. Een neveneffect van Lucy's afwezigheid. Als zij erbij is mag ik nooit zo lang fotograferen.

Posted by CasaSpider at 5:51 PM | Permalink | Comments (16)

Dinsdagmorgen is mijn leesmoederochtend voor klas 4B van de Marnix-school. Afgelopen week vroeg meester Peter of ik interesse had om na het lezen met de klas mee te gaan naar het Curacao Museum. Het kost een halve snipperdag maar is ook erg leuk. Ik zei ja.

Gevolg daarvan was dat ik bij het lezen de camera bij de hand had. Mijn groep bestaande uit Shuk-Man, Kendrinally, Joash en Migael is bezig met Meester Kikker van Paul van Loon, een bijzonder leuk boek.

Ergens in het boek komt het woord wankelen voor en niemand wist wat dat betekent. Een week of twee geleden legde ik het ze uit en liet de kinderen een stukje wankelen. Als ze tegenwoordig tussendoor even naar het toilet of de watercooler moeten wankelen ze altijd, een koddig gezicht. Vandaag leerden ze het woord zwieren en dat mag nu naast wankelen ook worden gedaan.

Het werkwoord blozen kent gek genoeg iedereen uit mijn groep. Diverse juffrouwen werden genoemd waarvan meester Peter moet blozen. "Kijk, die juffrouw die daar op het bankje zit, daar bloost hij ook altijd bij", meldde Joash. Zo hoort men nog eens wat.

Om half negen verscheen de schoolbus om ons naar het Curacao Museum te brengen. Toen we bij onze bestemming in Otrabanda aankwamen wilde meester Peter het tijdstip van ophalen vervroegen van kwart voor twaalf naar half elf. De rondleiding in het museum duurt slechts een uur, vandaar. "Okay, mitar di diesun", antwoordde de buschauffeuse. Meester Peter verifieerde bij mij of dat half elf of half twaalf was. Ik dacht half elf.

De rondleidster verscheen. Met enige moeite kregen we de groep in haar buurt en tevens enigszins stil. Een museum is vrij saaie kost voor kinderen van een jaar of negen, tien. In de eerste zaal bezichtigden we antieke meubels. Het enige meubelstuk dat echt boeide was een stoel met een po erin verstopt.

Iemand vroeg of we ook in de kasten mochten kijken. Dat mocht niet. Waarom dan niet? Omdat als iedereen de kasten elke dag open en dicht maakt de scharnieren en de deuren snel verslijten. Maar mogen wij het dan wel? Neen, jullie mogen het ook niet want als jullie het mogen dan willen morgen andere mensen het ook. Joash deed een laatste poging: "Die hoeven het toch niet te weten?"

Even later vertelde de rondleidster dat uit de Aloe Vera plant een gele kleurstof gewonnen werd. Alle huizen op Curacao hadden daarom in die tijd dezelfde dofgele kleur. Daar moest Migael meer van weten: "Maar juffrouw, als alle huizen dezelfde kleur hebben, hoe weet je dan waar je woont?" De rondleidster antwoordde lachend dat men dat toch altijd wel weet. Nathan had het laatste woord: "Ja swa, je ziet toch je auto voor de deur!"

Het werd steeds moeilijker de groep in bedwang te houden, een uur kan soms tamelijk lang duren. Om tien over tien was de rondleiding afgelopen en mochten de kinderen nog 20 minuten op het museumterrein spelen. Meester Peter en ik kletsten wat. Om half elf begon hij naar de ingang te kijken, waar de bus bleef.

"Ach, geef ze nog een kwartier", zei ik relaxed. Ook na een kwartier was er nog geen bus in zicht. Langzaam maar zeker begonnen de kinderen te vragen wanneer we weggingen. Het eten en drinken was op en de zon brandde. Uiteindelijk kwam de bus om half twaalf.

Een impressie van het uitstapje in zeven foto's:

• Op de trap van het museum, het wemelt van de ezelsoren.
• In de eetzaal met de oudste tafel van Curacao en een mooie kaart van het Caribisch gebied in glas-in-lood.
• Het werkende carillon dat 47 klokken aanstuurt.
• Joash ziet het even niet meer zitten.
• Om wat leven in de brouwerij te brengen simuleren Nathan en Ef een gevecht.
• Een vitrine met speelgoed uit het verleden, twee poppen is wat anders dan een gameboy.
• Een kunstwerk van Damocles boven het hoofd van elk kind uit klas 4B.

De volledige serie met 38 foto's van de excursie naar het Curacao Museum staat hier.

Posted by CasaSpider at 10:46 PM | Permalink | Comments (13)

Op verzoek van Ton Zijp, de grote man achter Zijperspace, heb ik onderstaand artikel geschreven voor About(:)Blank, hier de directe link. Ik wil het de vaste CasaLog-lezers niet onthouden.

Schrijven over de Curacaose blogosphere is zoiets als praten over de Champions League-aspiraties van RBC Roosendaal. De consequentie daarvan is dat men snel is uitgeschreven.

Toch bestaan er wel degelijk weblogs op ons eiland. Kenmerkend is dat het voor het meerendeel lifelogs betreft. Dat is gemakkelijk te verklaren. Het betreft vaak mensen die uit Nederland geëmigreerd zijn en via hun weblog de achterblijvers op de hoogte houden hoe het hen vergaat.

Dat geldt ook voor de vele stagiairs die een half jaartje Curacao wel zien zitten. Een groot aantal start speciaal daarvoor een blog dat niet zelden gevuld wordt met waar men die dag heeft gegeten en hoe de dinsdagavondfilm op Mambo Beach was. Dit is niet denigrerend bedoeld, het is juist logisch dat iedere blog-stagiair met dezelfde insteek schrijft. Een voorbeeld uit 2005 is het weblog van Femke.

We doen een rondje langs de velden in de harde kern van de Curacaose blogosphere, er is nog hoop voor RBC Roosendaal. Bon Bini is Papiaments en betekent Welkom. Het is tevens de naam van het weblog van Bram en Erica. Erica werkt en Bram zorgt voor het huishouden. Dat geeft hem genoeg tijd om regelmatig een stukje te schrijven.

Sietze en Anneke zijn een ouder echtpaar dat een paar jaar geleden op Curacao is komen wonen. Zij verhuren appartementen en Anneke maakt kunst die zij op de maandelijkse markt van Landhuis Ascension aan de man brengt. Beiden zijn hard geconfronteerd met de nieuwe zorgverzekering van ex-minister Hoogervorst waardoor zij plotseling onverzekerd waren voor ziektekosten. Anneke is echter niet de persoon om bij de pakken neer te zitten. Zo leidt zij inmiddels een NV. De verhalen hierover en wat zij meemaakte met de Curacaose ambtenarij zijn bijzonder lezenswaardig en tegelijkertijd leuk om te lezen op DaarGaatZe.

Op dejongones.net doen Paul en Aggie vooral verslag van uitspraken gedaan door hun kinderen. Kinderen zijn namelijk een onuitputtelijke inspiratiebron. Zo zag dochter Romy in een tijdschrift bij de kapper een foto van de minister-president en zei: "Oh, hij is de baas van Nederland, hij heet Balkalender". Kom er maar eens op.

Frank (Bodo) is een collega van mij die op Kridan.nl schrijft over de belevenissen van zijn gezin. Hij is fan van De Volewijckers en Ajax en heeft een oude Chrysler Le Baron waarover hij grote twijfels heeft wat er mee te doen.

Deze opsomming is niet uitputtend, belangrijkste selectiecriterium is dat het actuele blogs zijn. Een grootschalige weblogmeeting zit er vooralsnog niet in op Curacao. Een interessante slotvraag is waarom de echte (van geboorte) Curacaoenaar niet van webloggen lijkt te houden.

Posted by CasaSpider at 1:19 PM | Permalink | Comments (22)

Yves Cooper is 7 jaar geleden na een verblijf van 18 jaar in Nederland teruggekeerd naar Curacao. In juni 2002 hoorde ik voor het eerst van deze bijzondere man. Naar aanleiding van de vele verkeersdoden op Curacao richtte hij Roadwatch op. De bedoeling van Roadwatch was dat gewone mensen verkeersovertredingen als te hard en/of door rood licht rijden gingen registreren. De bijbehorende boete moest binnen twee dagen in de brievenbus van de overtreder liggen. Lik op stuk.

Lang niet iedereen was blij met dit initiatief. Niet alleen particulieren maar ook de politie niet. Maar Yves Cooper is niet een man die zich snel door tegenslag opzij laat zetten. Hij vertoont zekere overeenkomsten met de legendarische Don Quichotte. De politie loste de zaak op door Cooper als vrijwilliger in dienst te nemen. Hij mocht openstaande boetes invoeren in het computersysteem.

Dat vond Yves Cooper best, zolang de hem beloofde Roadwatch een maand later maar van start mocht gaan. Dat was echter niet de bedoeling. Toen Cooper daar achter kwam trok hij fel van leer en kreeg prompt een spreekverbod van zijn werkgever. Als een echte Don Quichotte betaamt lapte hij dat spreekverbod aan zijn laars, immers hij werkte daar gratis en voor niets.

Op de vraag hoeveel boetes hij in het systeem had ingevoerd antwoordde Yves Cooper: "Ha! Een heleboel, maar die heb ik er allemaal weer uitgeflikkerd. Ik heb ze gewoon gedelete, nu zitten er misschien nog twintig in."

In februari 2003 had Yves een aanvaring met de toenmalige minister van Justitie, Ribeiro. Coopers klacht was dat er niet voldoende werd gecontroleerd op motorrijders die zonder helm reden. Een taak die veel beter door Roadwatch vervuld kon worden. Toen minister Ribeiro hier geen gehoor gaf dreigde Yves Cooper bij de volgende verkeersdode van de Julianabrug (56 meter hoog) af te springen. Waarop Ribeiro laconiek reageerde: "Dat is misschien wel de beste oplossing".

Niet dat Yves daadwerkelijk van de brug gesprongen is, maar sindsdien hoorde ik lange tijd niets van hem. Tot hij plotseling iedere dag om kwart over twaalf 's middags op Radio Dolfijn FM werd geprogrammeerd om een praatje van een kwartier te houden. Cooper is goed op de hoogte van wat er gebeurt op het eiland, hij is journalist voor La Prensa en doet klussen voor TeleCuracao.

De manier waarop Yves Cooper de luisteraar elke dag op de hoogte bracht van het lokale nieuws was een echte hit. Veel mensen die hun kind(eren) omstreeks die tijd van school haalden bleven speciaal voor Yves iets langer in de auto zitten. Ook was er chemie tussen hem en Egon Sybrandy van Dolfijn FM.

Zondagmiddag vond er een tragisch ongeval plaats bij Vaersenbaai. Een snorkelende vrouw werd overvaren door een Go-Fast van de