« Toch maar even doorwerken | Main | AFV en Ibbeltje »

Triathlon Porto Marie 2006

Tweemaal per jaar organiseert de Curacao Triathlon Association (CTA) een Off-Road Triathlon. In het najaar op Boca Sami en in het voorjaar op Porto Marie. Feitelijk is het hier het hele jaar zomer, maar officieel zitten we nu in het voorjaar. De triathlon bestaat uit de onderdelen zeezwemmen (750 meter), mountain biken (16 kilometer) en trail running (5 kilometer).

Het was alweer een paar jaar geleden dat wij naar een triathlon zijn gaan kijken. Het is echter eens iets anders dan elke week naar Kontiki en Mambo Beach waar we bovendien toch geen abonnement meer hebben. Met een biertje in de hand kijken naar sporters is een ontspannen gebeuren. Doordat de dames en heren zich zo uitsloven ontstaat de perceptie dat men zelf ook wel een extra slokje koud bier heeft verdiend.

We waren precies op tijd voor de start van het zeezwemmen om vier uur 's middags. Gelukkig stond er deze keer nauwelijks wind. Golven slopen de krachten van met name de minder geoefende zwemmer. Tot veler verrassing kwamen twee jeugdige Antillianen als eerste uit het water tevoorschijn.

Van onze groep deden drie mannen mee, Roland (waarover straks meer), Peter Cuppen en Frank -Bodo- Hogenes. Toen iedereen al lang en breed op de fiets zat zagen wij een bootje met een net door de zee varen. Het leek erop of ze aan het dreggen waren. Wellicht was de organisatie er niet van op de hoogte dat Kees B. momenteel op vakantie in Nederland is en dachten ze dat hij deze keer verdronken was.

Roland finihed in 1 uur 48 minuten bij triathlon Porto Marie 2006. Klik voor groter/sluiten.The year after

Dat Roland zondag meedeed aan de triathlon mag als een klein wonder worden beschouwd. Op woensdag 13 april 2005, vandaag precies elf maanden geleden, werd hij met spoed opgenomen in het Sehos ziekenhuis. Hij was geveld door het Guillain-Barré Syndroom (GBS) met als gevolg dat hij in zeer korte tijd volledig verlamd raakte.

Rolands ouders kwamen onverwijld uit Nederland over. De eerste dagen in het ziekenhuis waren zeer kritiek, vooral 's nachts. Zolang de ziekte niet stabiliseert worden meer spieren aangetast. Dit kan tot gevolg hebben dat zelfs de ademhaling stopt, hetgeen op zondag 17 april dreigde te gebeuren. Via een infuus kreeg Roland toen plasma toegediend. Gelukkig sloeg deze behandeling aan.

Op maandag 9 mei was de ziekte zodanig onder controle dat de nog steeds vrijwel compleet verlamde Roland ter revalidatie naar het Monseigneur Verriet instituut werd overgebracht. Daar stelde hij zich tot doel om voor zijn verjaardag op 12 juli weer thuis te zijn en te kunnen lopen. En zowaar, op vrijdag 8 juli werd hij ontslagen uit het Verriet en kwam thuis. Een dag later vierde hij zelf zijn 40e verjaardag en dochter Kyra haar eerste.

Beetje bij beetje kreeg Roland zijn krachten weer terug. Meedoen aan de triathlon op Porto Marie was de volgende mijlpaal in het revalidatieproces. Veel mensen kwamen speciaal voor Roland kijken en ook de speaker refereerde diverse malen aan het herstel vanuit een rolstoel naar het deelnemen aan de triathlon.

Roland is een uitstekend zwemmer, een goede mountain biker en een redelijke loper. Hij kwam als zesde uit het water en moest later iets toegeven. Een tijd onder de twee uur was het doel en tot ieders verbazing finishte hij in ongeveer 1 uur en 48 minuten, nog voor Peter en Frank. Een formidabele prestatie!

Niet alleen Roland heeft een zwaar jaar achter de rug, zijn vrouw Barbara mag in dit verhaal niet ontbreken. Zij werd ineens geconfronteerd met een man die helemaal niets meer kon, heeft zelf een zware baan en moest ook nog eens in haar eentje voor hun toen negen maanden oude dochter Kyra zorgen. Een grote geestelijke en lichamelijke belasting.

Barbara is dan ook ontzettend blij dat Roland er weer zo bovenop gekomen is. Tevens vindt zij het zeer belangrijk dat meer mensen weten wat het Guillain-Barré Syndroom is, zeker omdat het relatief zo vaak voorkomt op Curacao. Daarom heeft zij de Amigoe ingeschakeld voor een interview dat als alles doorgaat maandag gehouden wordt.

Terug naar de triathlon. Vrijwel iedere editie wordt gewonnen door krachtpatser Ivan Jonker. Deze keer was geen uitzondering. Met een enorme voorsprong zegevierde Ivan de Verschrikkelijke ook dit jaar. Bij ons laatste triathlon-bezoek daterend van 31 januari 2004 wilde Lucy wel eens samen met deze bikkel op de foto.

Het was niet erg druk op Porto Marie. Met minder drukte is er meer parkeerruimte, kan men gemakkelijker drankjes bestellen en last but not least is het eenvoudiger om charmant publiek te ontdekken. Onze eigen dames mogen er ook zijn. En nog een keer.

Wij besloten al voor de prijsuitreiking naar huis te gaan. Immers, Luchiano (8) moest de volgende dag om zes uur opstaan. De kinderen van Peter C. gingen op dat moment lekker aan het bier. Het was een sportief dagje. De serie van niet minder dan 47 foto's is te vinden onder Triathlon Porto Marie 2006.

Alle posts over Roland en Guillain-Barré Syndroom (GBS) staan in de Category Roland en GBS.

Comments

Knappe prestatie van Roland! En de collega's natuurlijk. Van je foto's krijg ik alleen maar heimwee :(

Die Roland!! Helemaal geweldig, ik vind HEM een bikkel, een kanjer en voor mij is hij een grotere winnaar dan Iwan de Verschrikkelijke. Hij kan nog zulke topprestaties leveren door ieder jaar maar weer te winnen, iemand die zo knokt voor zijn genezing en daarmee voor zijn gezin verdient voor mij een medaille!!

Gelukkig maar dat Roland er weer zo goed bovenop gekomen is!
verder duidelijk dat Luchiano ook erg onder de indruk was van Iwan, haha, grappige foto.

@Piet: Het was zeker een knappe prestatie. Wellicht kun je een softwarematig regenfilter ontwikkelen en dat over mijn foto's heenleggen...
@Cyberjunk: Zonder iets aan de prestatie van Iwan de Verschrikkelijke af te willen doen ben ik het 100% met je eens dat afgelopen zondag Roland de grootste overwinning heeft behaald.
@Pascale: Dat was een jaar geleden. Inmiddels is Luchiano niet meer zo snel onder de indruk. Ja behalve van meisjes dan... :-)

- 10 vannacht.

dat was weer een heel ontspannen middag in Porto Marie met veel mooi volk en knappe prestaties bij 30 graden (hitte). Als ik er zo stond toe te kijken, dan had ik maar één goei voornemen.. . . CasasPa.

Dat was al met al een sportieve gebeurtenis, met name voor Roland.
Fijn dat het weer zo goed gaat.

Beetje rottig ook dat zijn vrouw zo`n zware baan heeft, maar ja, dat zijn keuzes die mensen maken.

ik heb nog vaak aan hem gedacht maar durfde niet te vragen wegens nosy....maar ik ben echt onder de indruk.... ik wil hem wel als voorbeeld.... echt geweldig!!!

Knap ... iemand om een voorbeeld aan te nemen ... chapeau ...

@Brillie: Je hebt toch wel centrale verwarming op je landgoed?
@CasasPa: En dat 'goei' voornemen is...
@Renesmurf: Het hele leven bestaat uit keuzes. Sommigen pakken goed uit, andere helaas wat slechter. Een middagje triathlon kijken was een goede keuze... :-)
@Paola: Schroom niet als je iets wilt weten, ik hou wel van mensen die dingen willen weten. Ik weet niet of Barbara het goed vindt als jij Roland als voorbeeld neemt. Ik zal het haar binnenkort vragen... ;-)
@Henk: Van mensen die terugkomen uit een dal kan iedereen wat leren, dat is zeker!

Petje af voor Roland en Barbara. Ik ben trots dat ik in zijn schaduw mocht zwemmen, fietsen en lopen ...

Ondanks de kou hier in Nederland ook mijn pet af voor Roland en Barbara. Wat een doorzetters !
Klasse !! Nog veel gezondheid toegewenst.
Groetjes,
fam Hogenes

A..Iwan heeft dus weer gewonnen....Goeie gozert!!

@Bodo: Mooie woorden Frank en goed werk van Roland. Maar jouw prestatie mag er ook zijn, Elly en Kristi waren erg trots op je. (Waar was Dan eigenlijk?)
@Pensionado: Zulke mensen kan men bij de Volewijckers wel gebruiken... :-) Succes met de kou daar, het is bijna lente.
@Cerito: Tegen Iwan is op triathlongebied geen kruid gewassen. Ken je hem trouwens?

CasaTriatlon, Iwan! jazeker ken ik hem...en hij kent mij ook (en dat is ook wel belangrijk)

Mijn zusje heeft dit syndroom afgelopen zomer ook gehad en ze is er harstikke goed uitgekomen (ze gaat ook gezellig mee naar Aruba).
Door je verhaal sta ik er weer bij stil, hoe makkelijk je het weer 'vergeet' hoeveel geluk ze heeft gehad.
Fijn te horen dat het met 'jouw' Roland ook goed gaat er zelf een geweldige sportprestatie heeft gedaan.
Top! Blijven genieten van de kleine dingen.....