Main

March 13, 2006

Triathlon Porto Marie 2006

Tweemaal per jaar organiseert de Curacao Triathlon Association (CTA) een Off-Road Triathlon. In het najaar op Boca Sami en in het voorjaar op Porto Marie. Feitelijk is het hier het hele jaar zomer, maar officieel zitten we nu in het voorjaar. De triathlon bestaat uit de onderdelen zeezwemmen (750 meter), mountain biken (16 kilometer) en trail running (5 kilometer).

Het was alweer een paar jaar geleden dat wij naar een triathlon zijn gaan kijken. Het is echter eens iets anders dan elke week naar Kontiki en Mambo Beach waar we bovendien toch geen abonnement meer hebben. Met een biertje in de hand kijken naar sporters is een ontspannen gebeuren. Doordat de dames en heren zich zo uitsloven ontstaat de perceptie dat men zelf ook wel een extra slokje koud bier heeft verdiend.

We waren precies op tijd voor de start van het zeezwemmen om vier uur 's middags. Gelukkig stond er deze keer nauwelijks wind. Golven slopen de krachten van met name de minder geoefende zwemmer. Tot veler verrassing kwamen twee jeugdige Antillianen als eerste uit het water tevoorschijn.

Van onze groep deden drie mannen mee, Roland (waarover straks meer), Peter Cuppen en Frank -Bodo- Hogenes. Toen iedereen al lang en breed op de fiets zat zagen wij een bootje met een net door de zee varen. Het leek erop of ze aan het dreggen waren. Wellicht was de organisatie er niet van op de hoogte dat Kees B. momenteel op vakantie in Nederland is en dachten ze dat hij deze keer verdronken was.

Roland finihed in 1 uur 48 minuten bij triathlon Porto Marie 2006. Klik voor groter/sluiten.The year after

Dat Roland zondag meedeed aan de triathlon mag als een klein wonder worden beschouwd. Op woensdag 13 april 2005, vandaag precies elf maanden geleden, werd hij met spoed opgenomen in het Sehos ziekenhuis. Hij was geveld door het Guillain-Barré Syndroom (GBS) met als gevolg dat hij in zeer korte tijd volledig verlamd raakte.

Rolands ouders kwamen onverwijld uit Nederland over. De eerste dagen in het ziekenhuis waren zeer kritiek, vooral 's nachts. Zolang de ziekte niet stabiliseert worden meer spieren aangetast. Dit kan tot gevolg hebben dat zelfs de ademhaling stopt, hetgeen op zondag 17 april dreigde te gebeuren. Via een infuus kreeg Roland toen plasma toegediend. Gelukkig sloeg deze behandeling aan.

Op maandag 9 mei was de ziekte zodanig onder controle dat de nog steeds vrijwel compleet verlamde Roland ter revalidatie naar het Monseigneur Verriet instituut werd overgebracht. Daar stelde hij zich tot doel om voor zijn verjaardag op 12 juli weer thuis te zijn en te kunnen lopen. En zowaar, op vrijdag 8 juli werd hij ontslagen uit het Verriet en kwam thuis. Een dag later vierde hij zelf zijn 40e verjaardag en dochter Kyra haar eerste.

Beetje bij beetje kreeg Roland zijn krachten weer terug. Meedoen aan de triathlon op Porto Marie was de volgende mijlpaal in het revalidatieproces. Veel mensen kwamen speciaal voor Roland kijken en ook de speaker refereerde diverse malen aan het herstel vanuit een rolstoel naar het deelnemen aan de triathlon.

Roland is een uitstekend zwemmer, een goede mountain biker en een redelijke loper. Hij kwam als zesde uit het water en moest later iets toegeven. Een tijd onder de twee uur was het doel en tot ieders verbazing finishte hij in ongeveer 1 uur en 48 minuten, nog voor Peter en Frank. Een formidabele prestatie!

Niet alleen Roland heeft een zwaar jaar achter de rug, zijn vrouw Barbara mag in dit verhaal niet ontbreken. Zij werd ineens geconfronteerd met een man die helemaal niets meer kon, heeft zelf een zware baan en moest ook nog eens in haar eentje voor hun toen negen maanden oude dochter Kyra zorgen. Een grote geestelijke en lichamelijke belasting.

Barbara is dan ook ontzettend blij dat Roland er weer zo bovenop gekomen is. Tevens vindt zij het zeer belangrijk dat meer mensen weten wat het Guillain-Barré Syndroom is, zeker omdat het relatief zo vaak voorkomt op Curacao. Daarom heeft zij de Amigoe ingeschakeld voor een interview dat als alles doorgaat maandag gehouden wordt.

Terug naar de triathlon. Vrijwel iedere editie wordt gewonnen door krachtpatser Ivan Jonker. Deze keer was geen uitzondering. Met een enorme voorsprong zegevierde Ivan de Verschrikkelijke ook dit jaar. Bij ons laatste triathlon-bezoek daterend van 31 januari 2004 wilde Lucy wel eens samen met deze bikkel op de foto.

Het was niet erg druk op Porto Marie. Met minder drukte is er meer parkeerruimte, kan men gemakkelijker drankjes bestellen en last but not least is het eenvoudiger om charmant publiek te ontdekken. Onze eigen dames mogen er ook zijn. En nog een keer.

Wij besloten al voor de prijsuitreiking naar huis te gaan. Immers, Luchiano (8) moest de volgende dag om zes uur opstaan. De kinderen van Peter C. gingen op dat moment lekker aan het bier. Het was een sportief dagje. De serie van niet minder dan 47 foto's is te vinden onder Triathlon Porto Marie 2006.

Alle posts over Roland en Guillain-Barré Syndroom (GBS) staan in de Category Roland en GBS.

July 10, 2005

Roland ontslagen!

Afgelopen vrijdag is Roland ontslagen uit het Monseigneur Verriet instituut, dat is nog eens goed nieuws. Bij de intake voor zijn behandelingsplan werd hem gevraagd wanneer hij dacht naar huis te kunnen. "Voor mijn verjaardag wil ik thuis zijn", antwoordde Roland resoluut. Hij is op 12 juli jarig en heeft dus woord gehouden.

Polar taart voor Roland (40) en een 1 voor Kyra (1)Inmiddels loopt Roland kleine afstanden zonder krukken. De rolstoel is in het Verriet achtergebleven waar hij vanaf maandag in de dagbehandeling gaat. Roland, niet de rolstoel.

Het is nog een lange weg om de verloren conditie en spierkracht weer opnieuw aan te kweken. Met Rolands motivatie en doorzettingsvermogen gaat dit zeker lukken.

In dit verhaal mag zijn vrouw Barbara niet vergeten worden. Zij heeft het de afgelopen maanden even zwaar gehad als Roland.

Een drukke baan, een baby van nog geen jaar en de zorg voor haar man. Dat hakt erin, lichamelijk en geestelijk.

Toch was Barbara geen moeite teveel om een groot feest te organiseren op zaterdag 9 juli. Ter ere van maarliefst drie dingen tegelijk. De thuiskomst van Roland, zijn 40e verjaardag op 12 juli en last but not least de eerste verjaardag van hun dochter Kyra op 11 juli. Het hele feest had als thema Jip en Janneke.

Vanaf vier uur 's middags waren de gasten welkom. Toen wij om kwart voor vijf arriveerden was Roland nog bezig met zijn schoonheidsslaapje. Een feest met veel mensen is erg vermoeiend. De kinderen doken al snel in het zwembad en dat vond ik zelf ook geen slecht idee.

Barbara en Kyra slaan op de piñata, Roland kijkt rechtsonder in de hoek toeBarbara draafde af en aan met hapjes, daarbij uitstekend geholpen door Elly. Vroeg in de avond werd de taart aangesneden.

Het waren bijzondere taarten, de ene in de vorm van een één voor Kyra, de andere in Polar Color & Style ter ere van Rolands 40e verjaardag.

Twee taarten, twee piñata's. Piñata's zijn poppen of andere vormen gevuld met snoep of andere dingen. De jarige en zijn gasten proberen de piñata met een stok kapot te slaan zodat de inhoud zich over de grond verspreidt.

De onverschrokken Richard V. hield de piñata's omhoog. De kinderen mochten zich uitleven op de kinderpiñata en sloegen er flink op los. Datzelfde deden de volwassenen even later op de andere piñata. Iedereen heeft het overleefd.

Na een lekkere barbecue en nog wat geklets links en rechts gingen wij tot Luchiano's verdriet naar huis. Hij wilde nog zwemmen. Dat mocht hij niet en dat was achteraf maar goed ook, want de hele nacht kon hij haast niet ademen. Zijn neus zat goed dicht. Ook beweerde hij een nachtmerrie te hebben gehad over iets grijs...

Het was een mooi feest, een mijlpaal voor diverse gebeurtenissen. Op woensdag 13 april 2005 werd Roland opgenomen in het Sint Elisabeth Hospitaal (Sehos), op maandag 9 mei startte de revalidatie in het Monseigneur Verriet instituut en op vrijdag 8 juli is hij thuisgekomen.

Op naar de volgende mijlpaal!

Uiteraard is er tijdens het feest druk gefotografeerd. Van deze foto's zijn er niet minder dan 69 opgenomen in het Roland 40 / Kyra 1 foto-album.

Alle posts over Roland en Guillain-Barré Syndroom (GBS) staan in de Category Roland en GBS.

June 25, 2005

Verrietveld

Het duurt niet lang meer en de Telegraaf staat hier op de stoep om mij een contract aan te bieden. Deze krant heeft een lange traditie met betrekking tot het vinden van geniale kopteksten en deze hoort daar zeker bij. Verrietveld, een samentrekking van het Monseigneur Verriet Instituut en Gerrit Rietveld, de bekende Nederlandse architect/vormgever.

Hoe verzin je het!

Gewaardeerd reageerder Hubertus schreef in een commentaar op Broederpost dat hij dacht dat het Verriet instituut ontworpen was door Gerrit Rietveld. Ik haalde mij het instituut voor de geest en dacht: "Nou nee, dacht het niet. Dat instituut had ik zelf mooier kunnen ontwerpen." En toch is het wel degelijk in 1949 door Gerrit Rietveld bedacht.

Monseigneur Verriet Instituut Curacao, ontworpen door Gerrit RietveldBij ons donderdagelijkse bezoek aan Roland nam ik de camera mee om eens wat architectonische foto's van het gebouw te nemen. Dat viel niet mee. De foto hiernaast is dan ook niet van mijn hand.

Het mooiste aan het Verriet instituut is de uitgestrektheid. Het is een enorm terrein met veel open plekken, een speeltuin en een barretje met de toepasselijke naam Snek Trankil. Een snek is normaliter een eenvoudig barretje langs de kant van de weg en trankil betekent rustig. De meeste patienten van het Verriet doen het ook rustig aan.

Door de uitgestrektheid van het complex en de hoge bomen is het erg moeilijk om er een pakkende foto van te maken. Of Snek Trankil nu specifiek in het ontwerp van Gerrit Rietveld zat is mij niet bekend, op zijn minst de kleuren doen toch wel Rietvelds aan. De maquette geeft wellicht een beter beeld van het instituut.

Met Roland ging het wederom een stuk beter. Hij was net begonnen aan oefeningen met het looprek en dat ging zo goed dat men zei dat zijn dagen in het Verriet bijna geteld zijn. Dat is natuurlijk geweldig nieuws. Rolands doelstelling is voor zijn verjaardag op 12 juli thuis te zijn en weer (een beetje) te kunnen lopen. Bij voorkeur tegelijk met zijn dochter Kyra die op 11 juli één jaar wordt. Het is een nek-aan-nek race.

Wellicht dat het besef te revalideren in een gebouw dat ontworpen is door niemand minder dan Gerrit Rietveld bijdraagt aan het genezingsproces.

Alle posts over Roland en Guillain-Barré Syndroom (GBS) staan in de Category Roland en GBS.

June 18, 2005

Broederpost

"Hé, waar is Luchiano?", vroegen Roland en Barbara tegelijkertijd toen Lucy en ik donderdagavond bij het Verriet instituut binnenstapten. Ik had Luchiano (7) om vier uur naar het verjaardagsfeestje van zijn klasgenoot Matthew gebracht. Om zeven uur moesten we hem ophalen.

Roland zag er weer een stuk beter uit dan een week geleden, toen hij nog aan het infuus zat met antibiotica tegen de ziekte van Lyme. Tot zijn verbazing was er nadien nog steeds geen bloed geprikt om vast te stellen of Lyme nu uit zijn bloed is verdwenen. Het is kennelijk bijzonder moeilijk om dokter Ricardo te bereiken.

Ino kwam binnenwandelen. Lucy speelde met Kyra, de dochter van Roland en Barbara, in het speeltuintje. Net toen ik daar een paar foto's van wilde maken kwamen ze terug.

Roland op de goede wegBarbara begon meteen Kyra's haar op te tutten.
Lucy probeerde haar te laten staan.
Barbara wilde wel eens met iemand anders dan met Roland op de foto. Gelukkig was Ino voorhanden!
Nogmaals Roland, maar nu in groter formaat.
En omdat ze zo mooi is een laatste foto van Kyra.

Tot zover het foto-gedeelte. We moesten plaatsmaken want er kwam een bed op wieltjes langs. Er lag een jonge Antilliaan in met een kooiconstructie om zijn hoofd. Hij lag op zijn zij en het bed werd in zodanige positie gemanoevreerd dat hij televisie kon kijken. Het bed werd geduwd door een broeder. "Ga eens aan de kant", zei hij tegen Roland. "Anders moet je een parkeerboete betalen."

Ze maakten wat grappen over en weer. Het is een goedgemutste broeder. In het Verriet heeft het personeel een eigen postvak. Op dat postvak staat Zusterspost, tenminste tot voor kort. De broeder had zich hier eens over beklaagd bij Roland en deze adviseerde hem om over het woord Zusters een papier met Broeders te plakken. Dat vond de broeder een geniaal idee en hij voerde het meteen uit.

Aangezien de broeder de enige broeder is hebben de zusters uiteindelijk de s van Broederspost weggehaald. Nu is het dus Broederpost.

Alle posts over Roland en Guillain-Barré Syndroom (GBS) staan in de Category Roland en GBS.

June 10, 2005

El Sapo El Sapo (13)

1.

Toen we donderdagavond het Verriet Instituut binnenliepen en Roland in zijn rolstoel zagen zitten, schrok ik even. Aan de stoel bevestigd was een ijzeren paal met bovenin een plastic zakje, een infuus. Vorige week kwamen er nieuwe uitslagen van de bloedonderzoeken binnen die Roland al weken geleden heeft gehad om de diagnose te stellen waar uiteindelijk het Guillain-Barré Syndroom uit is gekomen.

Het bloedonderzoek leverde een verrassende uitslag op, behalve aan GBS lijdt Roland namelijk ook nog eens aan de ziekte van Lyme. Op Curacao komt deze ziekte volgens mij niet voor. Het is typisch iets dat men oploopt als men in een Nederlands bos van het pad afgaat. Nu is Roland regelmatig in Nederland geweest en de laatste keer ergens waar veel herten rondliepen. In dergelijke gebieden loopt men een verhoogd risico op de ziekte van Lyme. Met antibiotica schijnt deze aandoening goed bestreden te kunnen worden, vandaar het infuus.

Overigens gaat Roland dit weekend gewoon weer naar huis. Hij moet wel twee keer per dag een nieuw infuus krijgen. Hiervoor komt een verpleegster speciaal vanuit het Verriet naar zijn huis. Dat is toch een goede service en erg aardig bovendien.

2.

Bolivia is een groot land, twee keer zo groot als Frankrijk. Het is ook een erg arm land, als ik mij niet vergis het armste land van Zuid Amerika. Wat is eigenlijk de hoofdstad van Boliva? Een goede vraag. In het zuiden van het land wordt gas gewonnen. De winst hieruit verdwijnt voor een groot gedeelte naar het buitenland en voor de rest naar de blanke elite. Deze blanke elite woont in het zuiden. De rest van het land wordt voornamelijk bevolkt door Indianen. Door het grote verschil in welvaart kent Bolivia vele problemen. De blanke elite heeft hiervoor een originele oplossing in de maak: men wil zich afscheiden van Bolivia en doorgaan als een apart land.

Laat Rita Verdonk het maar niet horen! Immers, wat is gemakkelijker dan problemen tussen bevolkingsgroepen op te lossen dan zich afscheiden. Verdonk kan de Antillianen dus beter met rust laten. Na de Antillianen moeten namelijk de Marokkanen, de Turken, de Albanezen, de Joegoslaven, de Irakezen, de Iranezen en uiteindelijk de Belgen en de Duitsers Nederland uitgezet worden. Dan is het toch veel handiger om met degenen die men wèl in zijn land wil hebben een apart stuk in te pikken en de rest het maar te laten uitzoeken?

3.

"Als je morgen minstens 28 van de 33 opgaven goed hebt krijg je vrijdag en zaterdag een Happy Meal", beloofde ik Luchiano (7) donderdagmorgen voor aanvang van het tweede gedeelte van zijn Cito-toets. Vrijdagmorgen liepen we samen naar juffrouw Bergen. Zij pakte de toets erbij en Luchiano bleek 30 uit 33 gescored te hebben. Op de ranglijst van zijn 27 klasgenoten neemt hij een mooie vierde positie in.

Luchiano: "Papa, je had gezegd als ik 28 goed heb, dan..."
CasaSpider: "Ja jongen, vandaag krijg jij je Happy Meal."
Juffrouw Bergen: "Ja, belofte maakt schuld."

June 4, 2005

Roland ontsnapt!

Hoe is het eigenlijk met Roland? Al zo'n twee maanden (!) lijdt hij aan het Guillain-Barré Syndroom. Op woensdag 13 april 2005 is hij met spoed opgenomen in het Sehos ziekenhuis. Na ongeveer een week kwam de ziekte tot stilstand en werd begonnen aan het herstel. Sinds maandag 9 mei gebeurt dat onder deskundige leiding in het Monseigneur Verriet instituut.

Het herstel verloopt voorspoedig. De opgaande lijn heeft ook een positieve uitwerking op Rolands humeur, hij ziet er relaxed uit en is vol vertrouwen. Bij ieder bezoek zien wij hem vooruit gaan. Een doorbraak vond vorige week vrijdag plaats. Roland ging naar het Happy Hour bij Wet&Wild. De verpleegsters leerden Richard V. een greep om hem gemakkelijk van zijn rolstoel in de auto te krijgen. Dit ging verbazingwekkend eenvoudig.

Wij waren van plan om ook naar het Happy Hour te gaan. Toen ik thuiskwam stond er echter al een maaltijd voor mij klaar. Na het eten ging ik heel eventjes op bed liggen. De enige juiste manier om op vrijdag na het werk niet in slaap te vallen is onmiddellijk naar een Happy Hour vertrekken en daar een paar biertjes drinken. Dat is er in ons geval dus niet meer van gekomen. Later hoorden we dat het erg druk en ook gezellig was bij Wet&Wild. Waarschijnlijk wist men dat Roland in aankomst was, vandaar.

Gisteren vertrokken we meteen na mijn werk richting het Verriet instituut. Toen we daar uiteindelijk aankwamen en de auto aan het parkeren waren kwam de bewaker uit zijn hokje. "Komt u voor Becht?", vroeg hij. "Jazeker!", antwoordde ik. "Nou, die is naar huis. Zijn vrouw heeft hem net opgehaald."

Roland was dus ontsnapt en wij waren er blij mee. Het eerste weekend naar huis is een nieuwe doorbraak. Laten we hopen dat het herstel zich in dit tempo door blijft zetten.

Wat moesten we nu doen, nu Roland ontsnapt was. We besloten naar het Happy Hour bij Wet&Wild te gaan, immers we hadden niet gegeten en waren dus niet moe. Collega Jeroen Koops was er ook met zijn vrouw en twee kinderen. We dronken een paar Amsteltjes en reden naar McDonalds waar Luchiano (7) een Happy Meal kreeg met een nieuw spelletje, Crash genaamd.

Hij ook weer blij.

Alle posts over Roland en Guillain-Barré Syndroom (GBS) staan in de Category Roland en GBS.

May 22, 2005

Roland in het Verriet (2)

Zaterdagmiddag gingen we bij Roland op bezoek in het Monseigneur Verriet instituut. We wandelden het complex binnen en Lucy zei meteen: "Hé, Roland ligt zeker binnen." We zagen namelijk geen bed buiten voor de TV staan. "O nee, hij zit aan tafel!", vervolgde zij verrast.

Roland zat inderdaad in een rolstoel aan tafel met een dik boek voor zich. Zijn telefoon lag voor hem. Dat zijn in één keer drie grote verbeteringen ten opzichte van vorige week. Toen hield hij het zitten in een rolstoel nog maar heel even vol, kon hij niet lezen of beter gezegd de bladzijden omslaan en was het indrukken van de kleine toetsen op zijn telefoon nog te hoog gegrepen.

Grote vooruitgang dus! Roland ziet er ook erg fris en fit uit, waarover later meer. Ondanks de vooruitgang is het eind van het revalidatietraject nog niet in zicht. Hij heeft nu iets meer gevoel in zijn benen, maar kan daar nog vrijwel niets mee. Ook schrijven is nog niet echt mogelijk. Het zijn heel elementaire dingen waaruit de mate van herstel blijkt.

Roland met nieuwe coupe, Barbara en Kyra. Klik voor groter.Het eerstvolgende grote doel is het zelfstandig in en uit een auto kunnen stappen. Op dat moment mag hij namelijk een weekend naar huis. Dit doel ligt echter zeker nog enige weken verder.

Behalve aan lichamelijke vooruitgang kan men ook veel aflezen aan de geestelijke toestand van een patient. In Rolands geval gaat het snel op dat gebied. Hij lijkt in vele opzichten nogal op Louis van Gaal en deelt met hem eigenschappen als eigenwijsheid en stijfkoppigheid.

Vlak na ons kwamen zijn vrouw Barbara en dochter Kyra aanlopen/-rijden. Zij bespraken wat praktische zaken en Roland had nogal wat commentaar. "Die broek is te kort" en "Nee, ik kan geen sportschoenen aan want mijn tenen staan krom".
"Zie je", zei Barbara tegen mij, "hij wordt weer helemaal de oude!"

Dat bleek even later nogmaals. Die ochtend was Rolands haar na drie maanden eindelijk eens geknipt. Een kennis was daarvoor naar het Verriet gekomen en het moet gezegd, hij ziet er een stuk frisser uit met zijn nieuwe coupe. Klik op de foto voor groter. Barbara keek mij aan en zei: "Ja, en dan te bedenken dat ik eergisteren nog tegen hem heb gezegd dat hij zijn haar moest laten knippen. Maar toen wilde hij niet. En de volgende dag zegt Noëlle het en prompt doet hij het."

Roland onderbrak haar: "Nietes, ik wilde het zelf!"
Barbara: "Wel waar, toen Noëlle het zei wilde je pas!"
Roland: "Helemaal niet waar, het was mijn idee!"

Het gaat duidelijk een stuk beter.

Luchiano (7) bracht de tijd door in de speeltuin van het Verriet, dat vindt hij prachtig. Lucy nam al snel Kyra van Barbara over en nam haar ook mee naar de speeltuin. Later gaf ze haar een flesje yoghurt met sinasappelsap. Inmiddels was Natascha ook aangeschoven. Het was er best gezellig, het enige dat ontbrak waren een paar flessen Westmalle.

Het liep tegen zessen en wij moesten nog naar Punda om de sportbroek die Lucy mij voor mijn verjaardag had gegeven te ruilen. Hij paste namelijk net niet. Hopelijk blijft Rolands herstel zo spoedig verlopen als tot dusverre, dan kunnen we binnenkort een potje klaverjassen.

Alle posts over Roland en Guillain-Barré Syndroom (GBS) staan in de Category Roland en GBS.

May 13, 2005

Roland in het Verriet

Sinds afgelopen maandag ligt Roland in het Monseigneur Verriet Instituut. De ziekte die hem geveld heeft, het Guillain-Barré Syndroom (GBS), is tot stilstand gekomen. Zijn armen en benen zijn nog steeds grotendeels verlamd, maar er zit vooruitgang in. Hoogste tijd om met de revalidatie te beginnen en daar is het Verriet Instituut precies voor bedoeld.

Met Lucy en Luchiano (7) stapten wij donderdagavond het Verriet binnen. Rolands bed stond buiten en daar lag hij ook in. Het zag er een beetje vakantie-achtig uit. Barbara was er, Natascha en een vriend/collega uit Aruba.

Roland was opgewekt en vertelde over de dagindeling. In het Verriet is alles erop gericht om de patient zo snel mogelijk zichzelf te laten redden. En dus werd Roland 's morgens op een stoel onder de douche gezet. Hij moest zichzelf maar wassen en scheren. De fysiotherapeut was wel zo vriendelijk om hem met de laatste haren te helpen.

Roland vindt het allemaal prima, het wassen duurt zo wel iets langer maar hij heeft verder toch niets te doen. Tevens heeft hij de beschikking over een rolstoel die hij zelf voort moet bewegen. Zo worden de spieren weer enigszins geactiveerd. Eerst moeten de spieren trouwens gevonden worden. Zo vroeg de therapeut aan Roland zijn bilspieren aan te spannen. Die begon direct enthousiast te persen en te bewegen. Volgens de therapeut was hij echter wel heel hard bezig met zijn heupen maar niet met zijn billen.

Met behulp van een sinaasappel werden de bilspieren uiteindelijk gevonden, ik geef hier voor de zekerheid maar geen nadere details.

Al met al gaat Roland in mijn ogen snel vooruit, in de zijne is het natuurlijk veel te langzaam. We namen afscheid en reden richting Pizza Hut. Lucy had namelijk geen zin om nog te koken maar wel in een pizza met dubbel kaas. Dat was geen verkeerde keuze.

Overigens heb ik voor dit stukje al een hele post geschreven over de in te voeren Toelatings- en Verwijderingsregeling voor Antillianen van minister Rita Verdonk. Dat stuk dient voor publicatie echter nog een aantal filters te passeren.

Alle posts over Roland en Guillain-Barré Syndroom (GBS) staan in de Category Roland en GBS.

May 7, 2005

El Sapo El Sapo (12)

1.

Met onze nieuwe huisgenoten, de twee suikerdiefjes, gaat het niet zo goed. Het probleem is dat ze allebei net zo handig zijn als ik. Dieren hebben weliswaar instinct, maar dat betekent niet automatisch dat alle vogels even goed een nest kunnen bouwen. Er zijn er die de meest prachtige bouwwerken construeren, met balkons enzo. De onze zijn nu al dagen in de weer met takjes, pluisjes en andere zaken, maar het spotje oogt van binnen nog steeds als een complete chaos.

De druk op de eileiders van het vrouwtje neemt duidelijk toe, want beide vogels zijn paniekerig op zoek naar een alternatieve plaats voor hun nest. Waarschijnlijk zijn zij beter in automatiseren.

2.

Waar het met de vogels niet zo goed gaat, gaat het met Roland gelukkig een stuk beter, zo constateerden Luchiano (7) en ik vrijdagavond. Hij ligt nu zo'n vier weken in het ziekenhuis met het Guillain-Barré Syndroom (GBS) en heeft nog steeds geen controle over armen en benen. Toch is er vooruitgang. Deze week heeft hij achtereenvolgens voor het eerst op de rand van zijn bed gezeten en daarna zelfs in een stoel.

Toen de fysiotherapeut dat hoorde vroeg hij aan Roland of hij zin had om te douchen. Daar had hij wel oren naar. Weliswaar wordt zijn lichaam dagelijks gewassen, maar zijn haar was na vier weken toch wat vettig geworden. Het douchen ging goed en dat was een enorme overwinning. Woensdag gingen zijn ouders terug naar Nederland. Tot verbazing van het verplegend personeel zat Roland echter in zijn bed te glunderen. Puur door het feit dat hij gedouched had.

Aanstaande maandag verhuist Roland naar het Monseigneur Verriet instituut. Daar wordt een start gemaakt met de revalidatie.

3.

Boy Thode treedt op 7 mei op in het Festival Center CuracaoEr ligt alweer een nieuwe CasaMovie klaar op de plank. Het is er wederom een voor de Luchiano-fans. Ditmaal schittert hij in de hoedanigheid van kok. De Gran Premiere vindt plaats op maandag 9 mei 2005. Kaarten zijn nog volop beschikbaar.

Datzelfde geldt overigens voor het concert van Boy Thode in het Festival Center vanavond. Boy Thode is een lokale artiest waarvoor in de Vigilante de afgelopen tijd absurd veel reclame is gemaakt.

Iedere dag zo'n twee pagina's met artikelen hoe goed de kaartverkoop wel niet loopt, ja, ja... Overigens gunnen wij Boy Thode alle succes, het is de reclamecampagne van Vigilante die ietwat vreemd overkomt. Lucy en ik maken er al grappen over en overwogen zelfs (heel even) om naar het concert te gaan.

Toch maar niet.

April 27, 2005

Op bezoek bij Roland (2)

Dinsdagavond was het wel weer eens tijd om te kijken hoe Roland erbij ligt. Roland lijdt aan het Guillain-Barré Syndroom (GBS), waarbij het auto-immuunsysteem zijn eigen zenuwen aanvalt hetgeen tot verlamming leidt. Niet bepaald een gezellige ziekte. Hij ligt nu precies twee weken in het Sehos ziekenhuis.

Toen ik kamer 128 binnenstapte lag Roland daar in zijn eentje. Hij was van het infuus af en ook de plasmabehandeling was gestopt. Het ziet ernaar uit dat de ziekte voorlopig is gestabiliseerd, al weet men dat nooit helemaal zeker. Al met al ziet Roland er een stukje beter uit dan vorige week woensdag.

's Middags had hij met zijn vader naar AC Milan-PSV gekeken. Als Ajax-fan vond hij het toch jammer dat het sterk spelende PSV aan het eind van de wedstrijd een tweede tegengoal moest incasseren. Dat vond ik als Feyenoord-fan ook.

Er was reeds een revalidatie-arts op bezoek geweest. Het idee is dat Roland over een à twee weken naar het Monseigneur Verriet instituut gaat om te revalideren. Of dit daadwerkelijk gebeurt hangt af van twee zaken. Ten eerste moet de ziekte volledig gestabiliseerd zijn en ten tweede moet het Verriet instituut plaats hebben. Op dit moment is het er nogal vol.

In het Verriet instituut zitten nu maarliefst drie GBS-patienten. Ervan uitgaande dat Nederland zo'n 110 keer meer inwoners heeft dan Curacao staat dit gelijk aan 330 patienten in Nederland. Het Guillain-Barré Syndroom komt in Nederland ongeveer 200 maal per jaar voor. Met Roland erbij zitten we op Curacao omgerekend dus al op 440 patienten en het is pas april. Het lijkt mij de hoogste tijd voor wat nader onderzoek.

Na een half uurtje kreeg Roland last van zijn rug en wilde zijn ligpositie wijzigen. Hij drukte op de knop om een verpleegster te roepen. Die knop is tevens de noodknop. Niet lang na het op de knop drukken nam ik afscheid van Roland. In die paar minuten heb ik geen verpleegster gezien. Hoe gaat dat als er echt een noodsituatie is?

Toen ik me door de ziekenhuisgangen een weg naar buiten baande kwam ik Natascha tegen. Zij kwam mij onafgesproken aflossen en had speelkaarten bij zich. Ik geloof dat ze Roland ging dwingen om te kaarten.

Alle posts over Roland en Guillain-Barré Syndroom (GBS) staan in de Category Roland en GBS.

April 21, 2005

Op bezoek bij Roland

Roland ligt nu ruim een week in het Sint Elisabeth Hospitaal (Sehos). Hij lijdt aan het Guillain-Barré Syndroom (GBS) dat juist op Curacao relatief bijzonder vaak voorkomt.

Heel in het kort is GBS een reactie van het eigen afweermechanisme. Hierdoor wordt het isolatiemateriaal van de zenuw aangetast waardoor deze signalen niet meer goed kan doorgeven. Dit kan ernstige verlammingsverschijnselen tot gevolg hebben. In de meeste gevallen herstellen patienten na verloop van tijd (maanden tot jaren) volledig.

We wilden Roland 's middags bezoeken, dan konden we direct vanuit Luchiano's school naar het Sehos rijden. Woensdag om iets over half een arriveerden we bij het ziekenhuis. Jammer genoeg was het bezoekuur om half een afgelopen, het begon om half twaalf.

Roland bij het Eerst Kerstdag Diner 2004 in Hawaii-styleOm kwart over vijf ondernamen we een tweede poging, nu voor het bezoekuur van half zes tot zeven uur. In de splinternieuwe donkerblauwe Toyota Corolla zonder moon-/sunroof (iemand behoefte aan een movie later vandaag?) zoefden we naar het Sehos. Even later liepen we kamer A2/K128 binnen.

Daar lag Roland. Hij zag er redelijk goedgemutst uit. Tegen iedereen die hem begroette en vroeg hoe het ging zei hij namelijk: "Klote". Maar om even iets anders te gaan liggen had hij wel hulp nodig. Zijn benen kan hij nauwelijks bewegen en zijn armen een beetje.

Marielle, een medewerkster van Rolands bedrijf AFS, was bezig wat zaken met hem door te nemen. Gelukkig lijkt de dagelijkse operatie van het bedrijf gewoon door te kunnen gaan.

Een nicht van Barbara (Rolands vrouw) bracht wat geprint materiaal over de ziekte. Ik vroeg aan Roland of hij het eigenlijk wel leuk vond om daarover te lezen. Het antwoord was tweeslachtig. Hij heeft met name interesse in het revalidatieproces, niet zozeer in de enge verhalen. Overigens is hij nu toch nog niet in staat te lezen, dat is te vermoeiend. Een beetje televisie kijken en verder proberen te slapen, dat is het wel zo'n beetje.

Het is een spannende fase voor Roland. Nu wordt gekeken of de ziekte zich heeft gestabiliseerd. Nog steeds bestaat de kans dat het proces van aantasting van zenuwen verder gaat. De afgelopen dagen kreeg hij intraveneus plasma toegediend.

Er druppelden steeds meer mensen binnen. Wij maakten plaats voor de nieuwkomers en gingen weg. Bij het afscheid vroeg Roland me toch het verhaal van Low uit te printen. Dat doe ik zeker en dat geldt ook voor opbeurende reacties op de posts hier.

April 19, 2005

El Sapo El Sapo (11)

1.

Rychacviana Coffie gekroond tot Miss Curacao 2005Zaterdagavond vond de Miss Curacao verkiezing plaats. Bij velen populairder dan het Referendum van 8 april.

Overtuigend winnares werd Rychacviana Coffie. Spreek dat maar eens tien maal achter elkaar foutloos uit: Rychacviana. Intimi mogen daarom Vantje tegen haar zeggen.

Rychacviana Coffie is een mooie dame, zonder meer. Zij vertegenwoordigt Curacao bij de Miss Universe verkiezing in Beijing, later dit jaar. Op lachicamerengue.com worden deze verkiezingen nauwlettend gevolgd. Het zijn zware weken voor mij.

2.

Don Amaro heeft sinds kort een baan! Voor diegenen die niet weten waar dit over gaat, Don Amaro en zijn aanstaande Willisha hebben eind vorig jaar hun veilige leventje in Nederland opgegeven en zijn naar Madeira geëmigreerd. Amaro's moeder is op dit bij Portugal behorende eiland in de Atlantische Oceaan geboren.

Aanvankelijk werkte alleen Willisha, maar inmiddels is dus ook Amaro aan de slag. Op maandag maakte hij bekend wat zijn project is: het wereldwijd promoten van www.packholidays.com. Daarbij kan hij uiteraard alle hulp gebruiken en dat doe ik bij deze. De site is overigens niet geschikt voor Firefox.

Packholidays.com is een online hotel-reserveringsportal met bestemmingen Portugal, Madeira en de Azoren. Bijzinnen.com heeft bewezen ook op Madeira terecht te kunnen komen zonder deze portal, maar wellicht biedt het mogelijkheden die men anders nooit had gekend. CasaSpider wenst Amaro heel veel succes met diens promotie-actie.

3.

Zondagavond tijdens het Happy Hour hoorden wij slecht nieuws over de gezondheid van Roland, bekend als gastheer van de befaamde Eerste Kerstdag Diners. Roland is sinds woensdag opgenomen in het Sint Elisabeth Hospitaal (Sehos) met ernstige verlammingsverschijnselen. Het gaat om het Guillain-Barré Syndroom, kortweg GBS genaamd.

Het betreft een virus-infectie waar het lichaam teveel antistoffen tegen aanmaakt. Hierdoor wordt het zenuwstelsel aangetast. Weblogger Low heeft hier vorig jaar aan geleden en zijn angstaanjagende maar indrukwekkende verhaal op zijn log gezet. Het herstel van deze ziekte kan maanden tot zelfs jaren duren.

Maandagavond sprak ik Rolands moeder door de telefoon. Beide ouders zijn halsoverkop naar Curacao afgereisd. Zondag had Roland een erg slechte dag met veel pijn, maandag ging het mede door een medicijnkuur gelukkig een stuk beter. De komende dagen zijn cruciaal om te zien of het hoogtepunt van de ziekte al dan niet achter de rug is.

Het Guillain-Barré Syndroom schijnt zeer zelden voor te komen, althans in Nederland. Op Curacao is het andere koek, volgens Rolands moeder zijn er hier dit jaar al 18 gevallen bekend! Symptomen zijn hoesten, diarree en tintelende handen en voeten. Hierna volgen verlammingsverschijnselen die zich tot en met de ademhaling kunnen uitstrekken.

Ik wens Roland, Barbara en alle familie veel sterkte toe...