« Het sprookje is uit | Main | Nog even naar de tandarts »

Afscheid van de huisbaas

Het huurcontract van onze woning staat op naam van SQL Integrator. Toch was de tijd rijp om huisbaas Franklin Lasten in te lichten over ons vertrek naar Nederland. Op 3 september aanstaande woont Lucy precies 8 jaar in het gele huis aan de Socratesstraat en ik al bijna 12 jaar. In het begin moesten we elkaar een beetje aftasten. Het fitness-apparaat midden in de woonkamer vond de heer Lasten iets minder in verband met de tegels. Ook stelde hij in 1996 de eis dat ik een werkster nam. Dat vond ik zelf ook wel een goed idee.

Achter ons huis bevinden zich twee appartementen. Heel vreemd, maar het linker appartement wordt altijd bewoond door een oude vrouw en het rechter door een mooie jonge. Ik heb er verschillende aan mij voorbij zien gaan. De tuin voor het huis was een chaos, ik liet het gras maar groeien. Op een bepaald moment stond het anderhalve meter hoog. De oude achterbuurvrouw van het linker appartement vond dat maar niets. In oktober 1996 waren mijn ouders bij mij op vakantie. De achterbuurvrouw vroeg wat zij van de tuin vonden. "Oh die vinden het prachtig", antwoordde ik. "U bent een grappenmaker", concludeerde de buurvrouw. Niet veel later was de tuin plotseling geasfalteerd. Een stuk gemakkelijker.

In het jaar 2000 werd het huis gerenoveerd, het zou drie dagen duren. Wij werden door de huisbaas ondergebracht in het Princess Beach hotel, het tegenwoordige Breezes. Compleet met ontbijt, het leek wel vakantie. Toen de werkzaamheden uitliepen werden zonder problemen twee dagen bijgeboekt.

Lucy heeft een bijzondere relatie met Franklin Lasten, zij is degene die bij ons de eisen stelt. Voor de komst van Diana (1) heeft de huisbaas de boel eigenhandig bij ons binnen geschilderd, inclusief de baby-kamer. Vloerbedekking werd zonder problemen vervangen door tegels en als de televisie kapot was stond er binnen een paar dagen een nieuwe. Het voordeel van een gemeubileerde woning.

In november 2004 was Franklin Lasten 45 jaar in dienst bij de Madure & Curiels Bank (MCB). Deze mijlpaal haalde de Vigilante en vervolgens het CasaLog. Inmiddels is hij gepensioneerd. En zo zaten wij vanavond even buiten op de porch, de huisbaas en ik. Veel hoefde er niet gezegd te worden. Hij was blij met een gemakkelijke huurder en ik met een goede huisbaas die nergens een probleem van maakt.

Van een collega hoorde ik dat woningbouwverenigingen en makelaars tegenwoordig referenties vragen. Men dient een brief te kunnen overleggen van de laatste verhuurder waarin deze zich positief uitlaat over de huurder. Dat de huurpenningen op tijd betaald zijn, dat het huis in goede staat is achtergelaten en ook de periode van huren.

Ook dat was geen probleem, alleen nam de heer Lasten het door mij geschreven papier wel even mee naar huis om het door zijn vrouw te laten beoordelen. "Zij is van de letters, ik meer van de cijfers", luidde zijn verklaring. We namen voorlopig afscheid met een stevige handdruk. Meer hoefde niet gezegd te worden. Het afscheid nemen is begonnen.

Comments

Het einde van jullie Curaçao-tijd nadert nu inderdaad met rasse schreden. Lijkt mij best wel moeilijk om na 12 jaar het eiland te verlaten waar je/jullie een hoop hebben meegemaakt en dan weer opnieuw te beginnen in Nederland. Aan de andere kant natuurlijk ook een enorme uitdaging!

Je had daar een leuk huis aan de Socratesstraat op een prima locatie.
Het enige nadeel wat ik mij ervan herinner is dat het binnen erg warm bleef, geen zuchtje (natuurlijke) wind.
Het moet toch een vreemd gevoel zijn om afscheid te nemen van mensen waar je een goede band mee hebt en die je waarschijnlijk nooit meer zult zien.
Hoe gaat het verder met de voorbereidingen van 'the return of the Jedi'?

Ik heb nu nog nooit een overzichtelijke foto van jullie huis gezien!
Kan me er wel iets bij voorstellen..

O o wat ga je toch doen...
Voor Curacao gloort nu, na de schuldsanering, toch een prachtige toekomst waar ze slimmerikken als jij goed kunnen gebruiken.
Veel sterkte met het afscheidnemen....

je kunt nu dus gaan inpakken.
Maar de groete vraag aan deze zijde is: waar moet er worden uitgepakt? Is er al een plek in zicht of waar moet er gezocht worden?
CasasPa

@Jan: Zo is het en we (vooral ik) concentreren ons maar op de leuke dingen die Nederland te bieden heeft...
@Angel: We woonden er lekker, al zeurde Luchiano over een huis met een zwembad. Afscheid nemen van mensen hoort bij het leven, in 1995 heb ik dat natuurlijk ook eens gedaan en Lucy in 1999. Binnenkort meer updates over de beslommeringen...
@GJ: Het is ook zo groot... :-) Voordat we weggaan maak ik nog wel wat foto's, voor later...
@Lennart: Je hebt helemaal gelijk, maar ik zit in de verkeerde branche. Voor makelaars breken er inderdaad goede tijden aan, er wordt volop gebouwd. Thanks!
@CasasPa: Het wordt weer tijd voor een telefoontje... ;-)

Casa, ik lees al jaren (bijna) dagelijks je weblog met veel plezier. Jouw kijk op het curacaosche leven en de samenleving doet mij regelmatig beseffen dat het leven hier op Dushi Korsow zo slecht niet is. Ik ben echter wel van mening dat je je trouwe (mannelijke) lezers nog een laatste "chica de semana" rapportage vanaf Mambo schuldig bent.

Ik ben benieuwd of je Nederland gaat vergelijken met Curacao.

Als je er lang genoeg was blijven wonen was er vast een vrouw van rechts naar links verhuist.

Eens wonen er andere mensen in je woning, dat is ook wat.

Ik zie op marktplaats nog niets te koop staan...

@CK: Het leven is hier fantastisch. Ik mis het nu al, werkelijk waar. Wat betreft de Chica de Semana ben ik het met je eens, maar of Lucy wil? Ik ga met haar praten...
@Hans: Natuurlijk doe je dat, al dan niet bewust. Maar waarvoor je gekozen hebt moet je gaan. Die keuze is gemaakt...
@Renesmurf: Ja, als ze een bepaalde leeftijd bereikt moet ze wel, hehe... :-) Andere mensen in mijn woning doen me niets, ja misschien als ik over een paar jaar terug kom, op vakantie...
@Brillie: Toch bedankt dat je even gekeken hebt...