« Curacaose blogosphere | Main | De laatste trein gemist »

Een ochtend met klas 4B

Dinsdagmorgen is mijn leesmoederochtend voor klas 4B van de Marnix-school. Afgelopen week vroeg meester Peter of ik interesse had om na het lezen met de klas mee te gaan naar het Curacao Museum. Het kost een halve snipperdag maar is ook erg leuk. Ik zei ja.

CasaSpiders leesgroep met Shuk-Man, Kendrinally, Joash en Migael. Klik voor groter.Gevolg daarvan was dat ik bij het lezen de camera bij de hand had. Mijn groep bestaande uit Shuk-Man, Kendrinally, Joash en Migael is bezig met Meester Kikker van Paul van Loon, een bijzonder leuk boek.

Ergens in het boek komt het woord wankelen voor en niemand wist wat dat betekent. Een week of twee geleden legde ik het ze uit en liet de kinderen een stukje wankelen. Als ze tegenwoordig tussendoor even naar het toilet of de watercooler moeten wankelen ze altijd, een koddig gezicht. Vandaag leerden ze het woord zwieren en dat mag nu naast wankelen ook worden gedaan.

Het werkwoord blozen kent gek genoeg iedereen uit mijn groep. Diverse juffrouwen werden genoemd waarvan meester Peter moet blozen. "Kijk, die juffrouw die daar op het bankje zit, daar bloost hij ook altijd bij", meldde Joash. Zo hoort men nog eens wat.

Om half negen verscheen de schoolbus om ons naar het Curacao Museum te brengen. Toen we bij onze bestemming in Otrabanda aankwamen wilde meester Peter het tijdstip van ophalen vervroegen van kwart voor twaalf naar half elf. De rondleiding in het museum duurt slechts een uur, vandaar. "Okay, mitar di diesun", antwoordde de buschauffeuse. Meester Peter verifieerde bij mij of dat half elf of half twaalf was. Ik dacht half elf.

De rondleidster verscheen. Met enige moeite kregen we de groep in haar buurt en tevens enigszins stil. Een museum is vrij saaie kost voor kinderen van een jaar of negen, tien. In de eerste zaal bezichtigden we antieke meubels. Het enige meubelstuk dat echt boeide was een stoel met een po erin verstopt.

Op de trap naar het Curacao Museum was het al een dolle boel. Klik voor groter.Iemand vroeg of we ook in de kasten mochten kijken. Dat mocht niet. Waarom dan niet? Omdat als iedereen de kasten elke dag open en dicht maakt de scharnieren en de deuren snel verslijten. Maar mogen wij het dan wel? Neen, jullie mogen het ook niet want als jullie het mogen dan willen morgen andere mensen het ook. Joash deed een laatste poging: "Die hoeven het toch niet te weten?"

Even later vertelde de rondleidster dat uit de Aloe Vera plant een gele kleurstof gewonnen werd. Alle huizen op Curacao hadden daarom in die tijd dezelfde dofgele kleur. Daar moest Migael meer van weten: "Maar juffrouw, als alle huizen dezelfde kleur hebben, hoe weet je dan waar je woont?" De rondleidster antwoordde lachend dat men dat toch altijd wel weet. Nathan had het laatste woord: "Ja swa, je ziet toch je auto voor de deur!"

Het werd steeds moeilijker de groep in bedwang te houden, een uur kan soms tamelijk lang duren. Om tien over tien was de rondleiding afgelopen en mochten de kinderen nog 20 minuten op het museumterrein spelen. Meester Peter en ik kletsten wat. Om half elf begon hij naar de ingang te kijken, waar de bus bleef.

"Ach, geef ze nog een kwartier", zei ik relaxed. Ook na een kwartier was er nog geen bus in zicht. Langzaam maar zeker begonnen de kinderen te vragen wanneer we weggingen. Het eten en drinken was op en de zon brandde. Uiteindelijk kwam de bus om half twaalf.

Een impressie van het uitstapje in zeven foto's:

  • Op de trap van het museum, het wemelt van de ezelsoren.
  • In de eetzaal met de oudste tafel van Curacao en een mooie kaart van het Caribisch gebied in glas-in-lood.
  • Het werkende carillon dat 47 klokken aanstuurt.
  • Joash ziet het even niet meer zitten.
  • Om wat leven in de brouwerij te brengen simuleren Nathan en Ef een gevecht.
  • Een vitrine met speelgoed uit het verleden, twee poppen is wat anders dan een gameboy.
  • Een kunstwerk van Damocles boven het hoofd van elk kind uit klas 4B.

De volledige serie met 38 foto's van de excursie naar het Curacao Museum staat hier.

Comments

Kinderen zijn op die leeftijd nog niet rijp voor cultuur. Die willen spelen en rennen en gek doen. Het valt me mee dat ze nog vragen stelden aan die rondleidster. Zich aan afspraken houden is een zwakke plek van velen bij jullie op het eiland. Dat akkefietje met die bus bewijst dat weer. Of is het gewoon zo dat men wel van goede wil is, maar dat er gewoon slecht wordt geluisterd?

"Zich aan afspraken houden is een zwakke plek van velen bij jullie op het eiland"......je slaat de spijker op z'n kop cj.....ben beniewd naar de volgende post over de slotverklaring.......

Ik ben altijd tegen een uniform geweest. Na mijn diensttijd kan ik er niet meer tegen ze te zien. Maar ook bij schoolgaande kinderen, ben ik er op tegen. Vrijheidsbeperkingen. En dat kan niet in een vrij land.

@Cyberjunk: Dat ben ik niet helemaal met je eens. Wel ligt het eraan hoe de cultuur gebracht wordt. Het houden aan afspraken is op dit moment inderdaad een gevoelig punt op het eiland, alleen in ergere vorm dan de bus die een uur te laat kwam. Ik betwijfel of iedereen van goede wil is...
@Martijn: De post over de slotverklaring zit reeds in mijn hoofd. Het is helaas geen vrolijk verhaal...
@Brillie: Je bent wel erg overgevoelig, uniformen hebben diverse positieve functies. In het geval van schooluniformen is het gemakkelijker voor de ouders, je hoeft niet te zoeken naar passende kleding. Met name voor kinderen in armere gezinnen is het ook erg handig. Zo worden ze niet uitgestoten als ze niet het Nike-, Adidas- of zelfs Armani-uniform kunnen betalen...

Casa jij bent een voorleesmoeder op de school van je zoon en ik ben een hulpmoeder op de school van mijn zoon. Ik help elke woensdag in de klas (groep 3) van mijn zoon met spelletjes en werkjes erg leuk.

@ Casa: Onzin. Arme gezinnen moeten gewoon meer geld krijgen. Daarnaast zag ik dat de schoenen (Nike) wel zelf gekozen mag worden. Zo ook de broek. Dus dat bovenste gedeelte kan ook wel uit. Herkenbaarheid voor weg lopers kan ik mij zo nog voorstellen. Maar verder...

Er is geen mooiere logica dan kinderlogica!
Wankelen en zwieren lekker zelf laten doen, en auto`s mogen niet meer van hun plaats!

@Donna: Volgens mij hebben wij veel gemeen. Ben jij ook zo ongeduldig... ;-) Een uurtje met kinderen werken is zeker leuk, daarna wordt het toch wel slopend!
@Brillie: Zal ik je mijn bankrekeningnummer geven? Ach, de kinderen zien er vrolijk uit en hebben geen uniformcomplex...
@Renesmurf: Het is een leuk gezicht, die wankelende kinderen...

@ Op een foto zag ik toch dat ze aan het vechten waren. Maar stuur even je adres. Dan krijg je vast een kerst kaartje.

hier zien bijna alle huizen er hetzelfde uit.....zelfs ik heb nog nooit een vergissing gemaakt :-)

Op Madeira zie je veel kinderen lopen in een soort schortjurke als shooluniform. Dan valt een polo-shirt 100% mee!
En ook al kunnen ze nog niet veel interesse opbrengen voor een museum, toch vind ik het goed dat ze dit bezoeken. Hoe dan ook blijven er dingen hangen (hopelijk positief hahaha).

Leuke picas..

Was even weg, maar ben weer terug. Ciao :)

@Brillie: Vechten is niet per definitie vervelend. Over het adres denk ik nog even na... :-)
@Paola: Precies. Op Curacao hebben veel huizen echter geen zichtbaar huisnummer. Als je ergens heen moet gaat dat vaak ongeveer zo: Na de begraafplaats rij je rechtsaf, dan bij het paarse huis met het roze dak naar links en dan is het het vierde huis rechts, groen met een stenen leeuwtje bij het hek. Dat wordt wel een stuk moeilijker met alleen maar gele huizen... :-)
@Willisha: Ik ben zeer content met de polo's, ze zijn ook van goede kwaliteit. Dit weekend zal ik Luchiano eens vragen wat hij nog weet van het museumbezoek. Zelf herinner ik me eerlijk gezegd ook niet zoveel meer...
@GJ: Dank je. Goed dat je er weer bent! Ga zo op je site kijken waar je geweest bent... ;-)