« Klumpendans | Main | Curacao, 30 mei 1969 »

Feestje op Cas Grandi

Cai had heel wat te vieren!Vrijdagavond moest Luchiano (6) zeer tegen zijn zin op een normale tijd naar bed. Om een uurtje of half negen. Ik had een leuke mededeling voor hem. "Morgen mag je zolang opblijven als je wilt. Dan hebben we een feestje." Voor kinderen telt het nu vele malen zwaarder dan het straks, maar uiteindelijk had de kleine man er toch vrede mee.

Het feest werd gegeven door Ariel en Cai in hun betrekkelijk nieuwe huis te Cas Grandi en was ter ere van Cai's 40e verjaardag. Wij komen eigenlijk nooit in Cas Grandi, de laatste keer was een jaar of vier geleden. Ook voor een feestje. De straten die Cai in zijn ietwat gebrekkige routebeschrijving had genoemd stonden niet op mijn kaart.

Het werd nog lastiger. We reden over de Weg naar Montaņa, een grote en lange weg waar men op een bepaald moment rechtsaf naar Cas Grandi kan. Helaas bleek de rechter rijbaan veranderd te zijn in een diepe geul. Graafwerkzaamheden. Er stonden wel veel rood-witte paaltjes langs voor de veiligheid.

Ariel en Cai wonen in een heel mooi huis. De tuin was als feestruimte ingericht, compleet met dansvloertje en twee dj's. Het uitzicht vanaf de heuvel was wijds en mooi.

Cai had heel wat te vieren!Het was leuk om Larissa na heel lange tijd weer eens te zien en te spreken. Met Larissa, Cai en zijn toenmalige vriendin Yvonne vormden wij een paar jaar geleden het Papiamentu-clubje. Eenmaal per week gingen we naar Papiamentu-les en vervolgens naar het huis van een der clubleden. Daar werd gegeten, het Papiamentu-huiswerk gemaakt en dan kletsten we nog wat of kwamen de kaarten (Boerenbridge!) op tafel.

Larissa woont al weer een aantal jaren in Nederland en heeft een zoon van zes maanden. Haar vriend komt over anderhalve week naar Curacao. We gaan zeker nog een avondje boerenbridgen.

Luchiano hield zich uitstekend en genoot met volle teugen van mijn belofte van vrijdag en van zijn nieuwe kleren: "Nu ben ik een swa!" Aan het eind van het feest was hij de enige die steeds op de dansvloer stond. Tussendoor maakte hij nog foto's. Toen begon het te regenen, een mooi moment om af te bouwen.

De vraag was hoe we naar huis moesten rijden. De rijbaan van de Weg naar Montaņa die wij nodig hadden was een diepe geul. Nu had ik honger en zin in Lomitu ku Batata (Ossenhaas met patat) van Nancy aan de Santa Rosaweg.

Precies op het punt waar de geul ophield en de Weg naar Montaņa weer gewoon werd, draaide ik naar rechts richting Santa Rosa. Er stonden heel wat mensen te kijken. Ze keken niet blij. Er bleek een auto op zijn kop in de diepe geul te liggen. Ik had de indruk dat er geen gewonden waren. Wij reden door naar Nancy. De Lomitu ku Batata smaakte als vanouds.

Comments

Ohh heerlijk!!!!! Oktober zijn we er weer voor twee weken. Mijn vriend kijkt er helemaal naar uit om alweer s'morgens pastechi te te eten met koffi. En natturlijk de Antilliaans Dagblad......

volgende keer ga ik met Larissa mee, dus zet de polar masr koud en leg de kaarten klaar!!