« Altijd de klos | Main | Vakantie »

Yves Cooper en Roadwatch

Sinds december 2001 heeft Curacao zijn eigen Don Quichotte. Bij ons heet hij Yves Cooper. Eind vorig jaar ergerde deze man zich dermate aan het aantal onnodige dodelijke verkeersongevallen, dat hij na ieder verkeersongeval met dodelijke afloop een mars liep van Band'abou naar Band'ariba. In mensentaal van de linker- naar de rechterpunt van Curacao. De mars werd gesponsored en het geld ging naar de stichting Curacao Roadwatch. De medewerkers van Curacao Roadwatch zouden de taak krijgen om verkeersovertredingen als door rood en/of te hard rijden te signaleren. Binnen twee dagen moest de bekeuring in de brievenbus van de overtreder liggen en ook de inning diende snel te geschieden, desnoods met zware sancties.

Het idee is op zich natuurlijk niet slecht, ik heb ook een hekel aan door rood rijders, dat doe ik haast nooit. Ook rijd ik nooit te hard, maar wel veel harder dan hier volgens de regeltjes mag. En dus zit ik er niet op te wachten dat een of andere Roadwatcher mij eens lekker gaat bekeuren. Zoveel verdien ik nu ook weer niet. De ellende van Roadwatch is dat de medewerkers uit een percentage van de ge-inde bekeuringen betaald worden. Volgens Yves Cooper zouden die medewerkers heus geen misbruik maken van het feit dat hoe meer bekeuringen zij uitschrijven, hoe meer er verdiend wordt. Uiteraard niet.

Aanvankelijk zou Roadwatch in maart actief worden, later in april en nog weer later op 1 juli. Er was namelijk veel weerstand, onder anderen van de politie zelf. Wat heeft men vervolgens gedaan, men heeft Yves Cooper tijdelijk ingezet bij Justitie om openstaande boetes in te voeren. Dat vond Yves best, als hij maar op 1 juli mocht beginnen. Al vrij snel werd duidelijk dat het helemaal niet de bedoeling van de overheid was dat Roadwatch daadwerkelijk actief zou worden. En wat deden de slimmeriken? Ze legden Yves Cooper een spreekverbod op!

Ik heb helaas geen foto van Yves Cooper, maar als je die kop ziet, dan begrijp je meteen dat je deze man niet moet tergen met een spreekverbod. De man houdt van spreken in het openbaar, liefst met veel media om zich heen. Het is iemand met een missie, Roadwatch zit in zijn hoofd en dat moet er koste wat kost komen. En dus lapte hij het spreekverbod aan zijn laars. 'Een spreekverbod kunnen zij mij opleggen als ik bij hun in dienst ben, met een salaris en een contract. Ik werk daar gratis en voor niets en zonder contract en dus laat ik mij geen spreekverbod opleggen!', aldus Yves Cooper. En daar zit natuurlijk wel wat in.

De interviewer vroeg aan Yves hoeveel boetes hij nu had ingebracht in het systeem van Justitie. 'Ha!', zei Yves, 'een heleboel, maar die heb ik er allemaal weer uitgeflikkerd. Ik heb ze gewoon gedelete, nu zitten er misschien nog twintig in.' Lachen met die man!

To be continued...

About

This page contains a single entry from the blog posted on June 28, 2002 12:00 PM.

The previous post in this blog was Altijd de klos.

The next post in this blog is Vakantie.

Many more can be found on the main index page or by looking through the archives.

Powered by
Movable Type 3.33