« Joe Veras op Curacao | Main | Aandacht voor de Marathon van Eindhoven »

Tweemaal hallo maar wie is het

Visueel mensen herkennen is niet mijn sterkste eigenschap. Het gaat nog niet zover dat ik 's morgens bij het in de spiegel kijken denk wat doet die knappe kerel in mijn badkamer, maar als we ergens rondlopen gebeurt het regelmatig dat Lucy mij wijst op collega's en bekenden die straal door mij voorbij worden gelopen.

Tussen de middag deden Luchiano (8) en ik boodschappen bij Mangusa te Rio Canario. De jongen die bij de kassa onze boodschappen in plastic zakken stopte groette mij vriendelijk. Hij leek een beetje op een andere jonge jongen die een keer brutaal was geweest tegen Lucy. Bij het inpakken van een 30-kilo zak hondenvoer vroeg hij of dat voor haar was.

Duideijk een geval van een rotjongen.

We liepen gezamelijk naar de auto. Daar aangekomen deed de jongen wederom erg vriendelijk, maar ik had geen idee waar ik hem van moest kennen. "Ik werkte bij de Agency in Pietermaai waar jullie elke maand komen", zei hij. O ja, het Dominicaanse kantoortje waar je relatief goedkoop geld en poststukken naar Santo Domingo kunt sturen.

CasaSpider: "Aha, ja nu weet ik het weer, de zoon van de eigenaar. Maar werk je nu hier?"
Jongen: "Ja, ik heb iets slechts gedaan en voor straf moet ik van mijn vader een tijdje hier werken."
CasaSpider: "Ja, je kunt maar beter goede dingen doen."
Jongen: "Ja, maar je weet hoe dat gaat... je bent jong en dan doe je wel eens domme dingen."
CasaSpider: "Sure. En hoe lang moet je dit werk nu doen?"
Jongen: "Dat beslist hij."

Ik gaf hem een gulden extra en wenste de jongen succes.

Donderdag was de dag dat de permanente verblijfsvergunningen, de zogeheten Toelating van Rechtswege, voor Lucy en Luchiano gereed waren. Bij het ophalen van de vergunningen is een bewijs van ziektekostenverzekering vereist. Dit bewijs had ik ruim een week geleden aangevraagd.

Omdat het bewijs nog niet in mijn postvakje bij SQL Integrator lag reed ik naar onze broker Interassure. Bij binnenkomst werd ik door een enthousiaste medewerker begroet. We gaven elkaar een hand. "Ivan Jonker", zei de enthousiaste man. Ivan Jonker, natuurlijk. Dat is dé sportman van Curacao op het gebied van de triatlon. Sinds jaar en dag wint Ivan Jonker. In 2004 staat hij zelfs met Lucy en Luchiano op de foto. Maar ik had hem niet herkend.

Tussen het bellen en regelen door praatten we wat over zijn sport. Bij de laatste Run-Bike-Run op Playa Kanoa is Ivan eindelijk weer eens verslagen door een fanatieke marinier. Het scheelde 20 sekonden.

Na heel wat heen en weer gebel bleek het bewijs van ziektekostenverzekering klaar te liggen op het hoofdkantoor dat toevallig gelegen is aan het Wilhelminaplein. Dat had ik snel gevonden en even later werd mij het document op vriendelijke wijze overhandigd.

Voor de vergunning was het echter al te laat, dat staat nu voor maandag op de planning.

Comments

Nou, je hoeft dus blijkbaar niet slechtziend te zijn om geen gezichten te kunnen onthouden. Ik kan dat ook totaal niet, ook ik kan mensen straal voorbij lopen, alleen dacht ik dat alleen slechtzienden met dat probleem worstelen. Maar het blijkt dus dat mensen die wel behoorlijk kunnen zien er ook moeite mee kunnen hebben.

Een jongen die zo vriendelijk is tegen jou kan niet veel kwaad in de zin hebben volgens mij. En de jongen die aan Lucy vroeg of die hondenbrokken
voor haar waren, hebben jullie die een klap voor z'n kop gegeven? Hebben jullie hem genegeerd en hem hooghartig aangekeken? Of hebben jullie hem een sneer gegeven? Dat laatste zou ik in zo'n geval een goede optie vinden, hoewel een klap ook nooit weg zou zijn.

O, o, o. Weer misverstanden over waar bepaalde papieren te vinden zijn. Zelfs buiten Immigratie lopen er dingen mis voor jullie. Ik hoop dat het maandag wel lukt. Ik zou zeggen, neem maar weer alle relevante en minder relevante papieren mee, want het moet nu toch eindelijk eens ukken om de zaak af te ronden. Ik ben benieuwd.

.. nee dat heb ik andersom .. ik herken de mensen visueel wel .. maar kan ze nooit thuisbrengen .. naam .. waarvan etc .. ik had het onlangs in Nederland .. in Breda .. ik kwam een man tegen in de winkelstraat die ik kende .. ik wist alleen niet waarvan .. maar hij liep me straal voorbij .. dus ja .. achteraf viel de frank .. het was een van spelers van NAC ..

Ik heb hetzelfde als Henk. Ik herken mensen wel, maar weet meestal hun naam niet meer en soms is het dan zo erg dat ik ze niet kan plaatsen waar ik ze van ken. En soms wordt het alleen moeilijker als ze met je beginnen te praten. Ik was een keer aan 't winkelen en kwam een kennis tegen die een maand of 2 of 3 geleden bevallen was van een dochter. We hadden een kaartje gekregen, maar we hebben verder weinig kontakt met elkaar. Maar het moment dat ik haar tegen kwam wist ik niet meer of ze nou een zoon of dochter had gekregen laat staan dat je nog weet hoe het kind heet. Ze had nl. ook geen rose strikje of zoiets dergelijks dus ik wist niet hoe ik moest vragen hoe het met haar kind gaat. Dan voel je je echt opgelaten.

Als je het Wilhelminaplein niet meer herkent, ga dan met Brillie in de MRI-scan.

"Ik gaf hem een gulden".

Er ontstaat nu enige weemoed naar het verleden bij mij.

@Ruben, achja dat waren mooie tijden! :)
Een knaak, geeltje.. zucht..

Maare Casa, je hebt die rotjongen toch wel zelf die hondenbrokken laten eten?? :-)

Mijn geheugen is ook zo lek als een mandje. Met alles! Soms behoorlijk lastig čn soms ook wel handig :)

En zo blijf je bezig...

@Cyberjunk: Neen, het heeft op zich niet met goed zien te maken. Ik kan ook absoluut niet tekenen, misschien dat daarvoor hetzelde stofje nodig is.
De jongen van de hondenbrokken moest het met het default-salaris van 1 gulden doen. Normaal geef ik er 2.
Over immigratie, ach we zijn nu zo dichtbij dat ik me er niet meer druk om maak. Maandag is vroeg genoeg voor de Toelating van Rechtswege. Eigenlijk wil ik er ook een beetje extra van genieten van deze laatste stap...
@Henk: Hoe herkende je hem dan uiteindelijk, had hij soms een geel/zwart voetbalshirt aan en liep hij op voetbalschoenen?
@Donna: Het leuke is dat het de andere partij (waarschijnlijk) niet zoveel kan schelen dat je niet weet of het een jongen of een meisje is. Ja, als het je dochter is die net een kind heeft gekregen wel natuurlijk. Gewoon vragen dus!
@Hans: Het Wilhelminaplein weet ik blindelings te vinden. En anders blijf ik zoeken, want met Brillie in de MRI is geen optie... :-)
@Ruben: Maar het is zo gemakkelijk in het buitenland, die euro. Overigens staat er: "Ik gaf hem een gulden extra". Dat is al een stuk minder leuk... ;-)
@GJ: Ja zeg, ik koop geen hondenbrokken voor rotjongens. Als je geheugen zo slecht is ben je zeker ook alweer vergeten dat Star Trek het onderspit heeft gedolven tegen Goede Tijden Slechte Tijden... :-)
@Paul: De oude Grieken zeiden het al: "Panta Rhei"...

Herkennen van mensen is een probleem als ik ze tegen kom in een andere context als normaal. Je 'verwacht' ze daar gewoon niet!

Mangusa in Rio Canario is dus het nieuwe werkkamp voor kleine 'criminelen'?

Je moet ook altijd overal op tijd zijn.
De bekenden straal voorbij lopen is zo gek nog niet.

Als ik loop op straat dan kijken sommige mensen vragend naar me ... zo van 'moet ik hem wel of niet begroeten?'. Ik lach dan terug en zeg hallo ... ook al ken ik die persoon niet. Vreemd genoeg heb ik dit meer met vrouwen dan met mannen .... vreemd he?

By the way ... die Ivan Jonker zou ik niet zo snel vergeten .... wat een spontane (brede) glimlach heeft hij ..... en dat contrasteert met de 'smirk' op Luchiano's gezicht.

@Casa, tsja en bedankt zeg! Die dvd van goede tijden komt hier echt het huis niet in! Al moet ik vals spelen!! ;)

Hee Casa, je komt wel met een raar voorbeeld "als het je dochter is...." Hallooo ik ben zelf nog errrrug jong (ahum) en heb een zoontje van 6. ;-)

30 kilo Hondenvoer !
Een ROTJONGEN vanwege dat grapje?
Ik kreeg tranen in mijn ogen van het lachen.
Dat is echte inpak-humor !

Leuke dialoog met die 'rotjongen'.
Ook even melden dat ik mijn eigen weblog heb op:
http://www.eindhovensdagblad.nl/dossierarchief/weblog_marathon/
Het went al.
CasasPa

"Bij het inpakken van een 30-kilo zak hondenvoer vroeg hij of dat voor haar was"
zoals VernonO als schreef echte inpak humor al had ik hem ook wel ff gezegd dat hij betaald zou worden in hondevoer.
en dat Casa mensen straal voorbij loopt/rijd is mij wel bekend, ik zie hem regelmatig rijden bv maar zelfs geen blijk van herkenning op zijn gezicht, of ben je een echte geconcentreerde rijder op Curacaose wegen?

@Angel: Klopt. Als de context ontbreekt herken ik echt helemaal niemand meer. Ik denk dat goede vaders behalve Mangusa Rio Canario nog wel meer ellendige baantjes voor slechte zonen weten... :-)
@Renesmurf: Timing is een van de belangrijkste dingen. Het is wel lekker rustig als we elkaar allemaal voorbijlopen...
@Don Amaro: Vroeger zei ik ook altijd hallo. Maar tegenwoordig weet je het niet, soms kijken ze naar iemand anders of nog erger, zijn ze met zo'n oortje aan het telefoneren!
Het verschil in glimlachen tussen Ivan Jonker en Luchiano is inderdaad opvallend... ;-)
@GJ: Wacht maar, nog even en je kunt de avonturen van Peter Kelder en Arnie dromen. Zo gaan die dingen met vrouwen...
@Donna: Haha, ik had het niet specifiek over jou hoor. Het was meer een voorbeeld. Okay, als het het kind van je zus (als je die hebt) betreft dan...
@VernonO: Eerlijk gezegd vond ik hem ook wel leuk... ;-)
@CasasPa: De dialoog was niet met de rotjongen, ik haalde ze juist door elkaar, maar goed. Zometeen ga ik je weblog eens bekijken, het zal wel over de marathon gaan... ;-)
@Ennu: Was inderdaad een goed antwoord geweest, dat betalen in hondenvoer. Mensen in auto's herken ik alleen aan het type auto en het nummerbord. Absoluut niet aan degene die erin zit. Dat geldt overigens ook voor gebouwen en andere dingen, iedere dag denk ik wel eens hey wat een leuk huis staat hier en dat is dan op 50 meter van mijn eigen huis. Nooit gezien!

hehe, ik vind het eigenlijk stiekum wel een lollige grap.... ik zou zoiets er ook uit kunnen flapperen....maar goed, ik snap dat niet iedereen dat kan waarderen...om dan maar te gaan meppen lijkt me totaal niet relevant...ik zou eerder een opmerking maken dat zijn ouders vanavond komen eten ofzo....maar ja, da's misschien ook niet handig ;-)

Ach ja, ik ben nu eenmaal vaak een flinke agressieve kattenkop. Maar dat gaat wel weer over denk ik. Het zal op termijn zeker minder worden Ik heb vandaag, namelijk fantastisch nieuws gekregen dat met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid bij zal gaan dragen aan een positieve wending in mijn leven die dan ook wel gepaard kan gaan met een positieve gedragswijziging.

Er was vroeger een film gemaakt door ene Paul die in kroketjes 30-kilo zak hondenvoer deed verwerken. Je schijnt er een prachige glimmende neus van te krijgen. Ja,,, en nu zit jij het hele weekend met een probleem.

Want over welke film had ik het?

@Paola: Hij heeft wel (een bepaald gevoel voor) humor, die inpakker en jouw antwoord zal ik onthouden!
@Cyberjunk: Je verbergt je emoties tenminste niet, dat vind ik heel wat waard. Heeft het fantastische nieuws te maken met een verhuizing, bijvoorbeeld terug naar Ermelo? Dat moet haast wel, want je woonomstandigheden hebben je humeur volgens mij het meest be-invloed de afgelopen maanden. Ik hoop het voor je!
@Brillie: Dat moet wel Paul Verhoeven zijn, was het misschien Spetters?
(Erg lang hou ik me daar niet mee bezig... :-))

Je hebt een tijdje niet opgelet: Ivan is al een tijd niet meer de vanzelfsprekende winnaar.

En dat komt inderdaad niet door mij ;-)