Main

October 23, 2008

De wereld van de kinderen

Ja, ja, kinderen beginnen al heel vroeg met het ontwikkelen van hun gevoel(ens). Daaronder valt ook het gevoel voor humor en Diana (2) is hierop geen uitzondering.

23.10.2008: Lucy en Diana (2) gaan mee naar de training van de D4 van vv Rijen, met Luchiano (11 - 1 dag). Klik voor groter.Laatst zag ze de reclame over de dongel van KPN, bekend van goeiemoggel en de afdeling transploft. In de huidige aflevering vindt de kale hoofdrolspeler van de vorige er niets meer aan om alle woorden te verbasteren.

Dan komt er een man langs die "alstublaft" zegt. Diana vindt het prachtig en zegt het zelf nu ook waarbij ze tamelijk schalks kijkt. Als ik daarentegen "astublaft" zeg kijkt ze me verbaasd aan en zegt: "Huu-uuh! Astublaft?"

Over naar Luchiano (11 - 1 dag). Hij was liedjes aan het luisteren op YouTube. "Van dit liedje moet ik steeds huilen", zei hij. Het betrof "Jij bent zo" van Jeroen van der Boom maar dan in de smurfenversie. "Waarom moet je daarom huilen?", vroeg ik. "Het gaat over mijn leven", antwoordde de aanstormende puber dramatisch.

Ik zocht de tekst op van het nummer van Jeroen van der Boom, het eerste couplet gaat zo:

Zeg ik nee, zeg jij ja.
En wil ik gaan slapen,
wil jij ineens graag en oh
Zeg ik stop ga jij toch,
Nog even door
En ik krijg geen gehoor.

Huh? De tekst van De Smurfen blijkt toch heel anders te zijn maar is op internet voor mij onvindbaar. Gelukkig is daar YouTube .

Zeg klungel...
- Ja?
Breng jij die vaas met bloemen eens naar hier...
- Okay daar komtie!
[Geluid van een uitelkaar spattende vaas]
O klungel, wat doe je nou!
- Sorry!
(...)
Alles wat hij ook doet dat loopt verkeerd
Het loopt nooit gesmeerd

Ja, dit vertoont meer overeenkomst met het leven van Luchiano. Met jou verveel ik me geen momento. Nog een paar uur dan is hij 11 jaar oud. Zoon, alvast gefeliciteerd. Te quiero muuuuchoooo!

October 19, 2008

CasaMovie: Luchiano prepares Hamburgers Part II

Er was eens... lang geleden een jongetje van zeven jaar op Curacao dat op zekere dag hamburgers wilde maken. Eerst deden we volgens een recept boodschappen bij Centrum Supermarkt en op een middag begon het prepareren van de hamburgers. Lucy filmde en becommentarieerde en Luchiano, toen zeven nu tien, was de kok. De movie is hier down te loaden.

Er ging het een en ander mis, zo brak hij een schaal en liet een gehaktbal uit zijn handen op de grond vallen. Maar de intentie was goed en de hamburger die ik 's avonds in ontvangst nam heerlijk. Afgelopen weekend leek het een leuk idee en het juiste tijdstip om eens te kijken of de nieuwe Jamie Oliver vorderingen heeft gemaakt op kookgebied. Inkopen deden we deze keer bij Albert Heijn en zonder recept, daarom vergaten we in eerste instantie de broodjes.


Tevens beschikbaar in hogere kwaliteit op Vimeo. Aanrader.



Wat mij opvalt is dat Luchiano anders praat dan op Curacao, tevens heeft hij een grotere mond maar dat hoort nu eenmaal bij de leeftijd. Hij vindt het leuk om de baas te spelen over zijn zusje Diana (2), voor zolang dat nog gaat. Inmiddels kan hij jongleren en demonstreert dat met het gehakt dat voor mijn hamburgers bedoeld is. Ach, men is maar eenmaal jong.

Nog even over de muziek, de fragmenten zijn afkomstig van Kat DeLuna, een in The Bronx geboren (17.11.1987) vrouw van Dominicaanse komaf (Wikipedia). Haar clip Whine Up (YouTube) is erg populair bij ons in huis, driemaal raden waarom. Nou? YouTube is overigens een reden voor mij om over te stappen (terug te keren) naar Internet Explorer, in FireFox worden slechts twee seconden afgespeeld. Een bekend probleem en derhalve exit FireFox.

Afijn, de hamburgers waren van uitstekende kwaliteit en Luchiano is een echte levensgenieter. Het glas Duvel is aan het eind (uiteraard) vervangen door een Chateau Brabant Water. Eens kijken of we over drie jaar nogmaals Luchiano's kookprogressie meten aan de hand van het bereiden van hamburgers.

Besides Luchiano prepares Hamburgers Part II there are a lot more CasaMovies to be watched in Google Video, Vimeo and YouTube.
You can also explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

Thank you for watching this (C)asaMovie.

October 15, 2008

El Sapo El Sapo (49)

1.

14.10.2008: Diana (2) heeft de lipstick en een rok van Lucy ontdekt. Klik voor groter.Diana (2) ontwikkelt zich tot een echte dame. Als we in een kledingzaak winkelen gaat zij haar eigen gang, loopt alle rekken langs en keurt wat van haar gading is nauwgezet. Ik loop er als de typisch mannelijke sukkel achteraan en wacht tot mevrouw klaar is. Een verkoopster bij V&D zag dat gebeuren en we zeiden tegen elkaar: "Het zit er al vroeg in."

Als Diana met Lucy in onze slaapkamer is onderzoekt ze al haar spullen, de mijne zijn een stuk minder interessant. Zo had ze laatst de lipstick te pakken. Het opmaken is nog niet het je van dat maar het resultaat mag er wezen. De lievelingskleur is en blijft roze.

2.

15.10.2008: Luchiano (10) in het Amphia Ziekenhuis Breda, wachtend op orthopist Patricia Neomagus. Klik voor groter.Luchiano (10) heeft nog steeds regelmatig last van hoofdpijn. Hij klaagt er niet vaak over, dat is de gewenning. Dinsdag 12 augustus waren we bij oogarts dokter Saxena in het Amphia ziekenhuis te Breda. Mevrouw Saxena constateerde dat alles volgens de cijfers in orde is met Luchiano. "En zijn hoofdpijn dan?" Ze verwees ons door naar orthopist Patricia Neomagus. Wat een naam!

Het bezoek aan Patricia Neomagus vond vandaag plaats om 08:15 's morgens vroeg. "Had ik maar niets aan mijn ogen", zei Luchiano. "Het is nu herfstvakantie en dan kon ik gewoon in mijn bed blijven liggen." Patricia Neomagus is een heel plezierig iemand om mee te werken. Ze deed enkele testen en zag al snel dat er iets in de samenwerking tussen beide ogen bij Luchiano niet helemaal goed is. Daardoor is hij continu bezig met accomoderen, dat is vermoeiend en leidt uiteindelijk tot hoofdpijn.

De remedie is de oogspieren trainen door bijvoorbeeld de punt van een balpen naar de neus te brengen. Ook kregen we een strip mee met een lijn met puntjes. Die moet je tegen je neus aanleggen en dan kijk je eerst naar het onderste puntje. Daar verschijnt als het goed is een kruis, een grote X. Dan ga je naar boven tot je bij het bovenste puntje aankomt. Daar lukt het Luchiano niet om het kruis te zien, mij daarentegen wel. Afijn, men moet het voor zich zien. Wie weet maak ik er nog wel eens een CasaMovie van.

3.

14.10.2008: Tropische depressie Omar houdt huis in de Cariben en ook op Curacao. Klik voor groter.Vandaag woensdag 15 oktober regende het hard in Noord-Brabant. Maar dat is nog niets vergeleken bij de Tropische depressies die door de Cariben razen. Curacao wordt geteisterd door Omar, toen ik de mails binnen zag komen dacht ik in eerste instantie aan Don Omar, de befaamde Reggaeton-artiest. Maar het is dus regen en storm.

Het houdt de gemoederen aldaar flink bezig want bijna iedereen schrijft erover: DeSukkels, BonBini, Dick Drayer, Kridan, Versgeperst en zeker ben ik er nog een aantal vergeten.

Op foto's lijkt het vaak minder erg maar hier kan men toch zien dat het water dichtbij komt. Gelukkig is daar de politie van Curacao die in noodgevallen het water met het kanon van de Sint Annabaai terugschiet. CasaSpider wenst Curacao en de andere eilanden in de Cariben sterkte in de strijd tegen de elementen en bedankt Vernon O. voor het mailen van de foto's.

September 21, 2008

Littekens

Een week niet geschreven is een week niet geleefd kan men zeggen maar zo is het natuurlijk niet. Het kost domweg wat moeite om te verwerken dat het niet lidteken is maar litteken. Dat laat littekens na. Littekenweefsel is sterker dan gewone huid, in die zin mag men de wond achteraf zelfs dankbaar zijn. De spelling vergeet ik sowieso niet meer.

Bij Brabant Water stond de week in het teken van de verhuizing. We gaan van een open zaal op de vijfde verdieping naar een hok van drie stramienen op de tweede. De DBA's gaan als laatsten over en zo zaten wij vrijdag op een vrijwel lege afdeling waar werklieden druk waren met het zetten van wandjes hetgeen gepaard gaat met veel gebonk en gezaag.

Sinds zaterdag 20 september is Luchiano (10) officieel lid van voetbalvereniging Rijen. Het inschrijfformulier is ingeleverd. Het is helaas nog niet zeker of hij ook in een echt team terecht komt aangezien de huidige elftallen al vol zijn. Als het niet lukt vragen we direct overschrijving aan naar Willem II, de Tilburgse club heeft bij Luchiano de voorkeur boven NAC.

20.09.2008: SQL Integrator barbecue bij Tom Molenwijk in Berkel en Rodenrijs. Klik voor groter.Zaterdagmiddag reden we naar Berkel en Rodenrijs waar SQL Integrator-directeur Tom een barbecue organiseerde, onder andere ter gelegenheid van zijn vijftigste verjaardag. Alles was prima verzorgd en het weer werkte goed mee, wat een heerlijke dag was het.

Lucy en ik renden afwisselend achter Diana (2) aan die op haar beurt de huiskat geen seconde met rust liet. Ze is tegenwoordig dol op poesjes, dat komt door de kat van de buren die de hele dag voor onze huisdeur ligt met Diana aan de andere kant.

Jammer genoeg is het er niet van gekomen om foto's te maken, mijn hoop is derhalve gevestigd op collega Alex Petri die met zijn enorme Nikon wel een rondje heeft gelopen.
Leuk trouwens dat zijn uit Venezuela afkomstige vrouw Audrey ook aanwezig was. Ter afwisseling en opfleuring twee Diana-foto's uit Rijen, een bij de Zeeman en een op het dak van winkelcentrum De Laverije waar net twee heteluchtballonnen voorbij kwamen.

Nog een paar uur en dan gaat De Klassieker van start. Als geboren Rotterdammer en Feyenoord-fan moet het me van het hart dat ik me niet echt op De Klassieker verheug. Hij komt zeg maar een jaar of acht te vroeg. Supporters van Feyenoord hoeft men over littekens niets te vertellen.

Maar... de bal is rond, voetbal is oorlog, geen woorden maar daden en zeg nooit nooit!

September 11, 2008

LHC: Als Luchiano op Higgs past

Woensdag 10 september 2008 gaat de geschiedenisboeken in als een zwarte dag of beter gezegd als de dag van het zwarte gat. Het begon 's morgens al toen mijn oog viel op de glazen pot gevuld met zwarte dropjes. Even later kwam collega-dba Judith binnen met een zwarte trui en Stefan was zijn PDA kwijt.

Voor Luchiano (10) hebben we laatst een ordner gekocht zodat hij papieren van school netjes kan opbergen. Dat is hard nodig. Het is maar goed dat meneer niet op het Higgs-deeltje moet passen, immers dan kunnen de Cern-geleerden die de Large Hadron Collider (LHC) bedienen het wel schudden.

10.09.2008: Large Hadron Collider van het CERN zorgt voor zwarte gaten, everywhere. Klik voor groter.Nu maken zij gebruik van de Atlas-detector (website). Zonder Higgs-deeltje is niet te verklaren waarom protonen, neutronen en electronen massa hebben. Een complete ramp!

De eerste bundel protonen is op weg om zijn eerste ronde in de 27 kilometer lange ring van de LHC af te leggen, het is onbekend wie de gele trui draagt. Later op de dag vertrekt een tweede peloton protonen in tegengestelde richting, kijk dat moet men bij de Tour de France nu ook eens doen.

Vier kilometer westelijk van Atlas staat de Alice-detector (Website) om de oersoep van quark-gluonplasma's (nieuw van Knorr) te ontleden. Dan gaan we kijken waar alle antimaterie is gebleven die na de oerknal is ontstaan, het zogenaamde Large Hadron Collider beauty experiment (lhcb). Ook een onderzoek dat veel gemakkelijker en goedkoper in de slaapkamer van Luchiano gedaan kan worden.

Velen wilden het enerverende gebeuren via de webcam (website) volgen maar helaas, ook deze stond toepasselijk op zwart. Immers, een aantal zwartkijkers gelooft dat het experimenteren met de natuur een zwart gat tot gevolg heeft dat de aarde opslokt. Google ziet het allemaal wat speelser en paste de zoekpagina aan.

Bron voor technische gegevens Large Hadron Collider / Higgs particle: VPRO Noorderlicht (Mirror). Zie ook Wikipedia.

CasaSpider verdween in zijn donkerzwarte Volkswagen Jetta van Motel Nuland via Hooipolder (waarover later meer) naar Rijen.

September 7, 2008

CasaMovie: The Fallrueckzieher

Subtitle: Football Lessons with Luchiano Part II

Het aanmeldformulier voor vv Rijen is uitgeprint, nu moet het nog worden ingevuld. Keulen en Rome zijn ook niet in een dag gebouwd. Bovendien was de inkt van de printer (HP Photosmart C4380) op, eerst de zwarte maar direct daarna ook de cartridge met de kleurtjes. Eigenlijk waren alleen blauw en rood op maar behalve zich ergeren doet men met alleen groen en geel niet veel. In totaal kostte het geintje 34 euro bij de Mediamarkt en dat is best frustrerend als er een Canon printer in de aanbieding is voor slechts 39 euro.

Genoeg geklaagd. Vandaag is het weer Luchiano-dag, immers hij is mijn favoriete zoon. "Logisch, je hebt maar een zoon", zegt Luchiano (10) dan tegen mij maar het gaat om het idee. Zaterdag zaten we voor de tweede keer op het terras van de Bruine Pij gelegen tegen de Grote Kerk (website) van Breda. Een prachtige kerk waarvan we de toren (website) nog eens gaan beklimmen. Maar niet nu, haha.


Tevens beschikbaar in hogere kwaliteit op Vimeo. Aanrader.



Luchiano dacht alleen maar aan zijn nieuwe Trust-toetsenbord dat we zojuist bij de Mediamarkt hadden aangeschaft. Later bleken er twee X-en op te zitten, waarvan de linker bij indrukken toch een Z weergeeft. Collectors-item? Vooralsnog moest hij het echter nog een tijdje op het terras volhouden. Het was pas de tweede keer maar wat hem betreft nu al sleur. Later schreef hij er op Latios een verhaal over met de titel nieuw toetsen bord, een weergave van de ellende op het terras:

"ik probeerde ook de tijd te doden door mijn cola genietend op te drinken en het lukte.(want ik geniet vaak niet maar drink het gewoon op)".

Dat is toch literatuur? Gelukkig kan een kerk ook als kliminstrument dienen. Diana (2) vindt het prachtig om haar grote broer daarbij gade te slaan en zo kon ik op mijn gemak een Duvel drinken.

Behalve een groot aankomend schrijver is mijn favoriete (ahum) zoon tegenwoordig ook voetbalprofessor. Na de dubbele schaar van vorige week staat vandaag de Fallrückzieher op het programma. Als men na het zien van de video nog niet in de gaten heeft hoe het moet, wel geef dan de hoop maar op.

Hoogste tijd om de nieuwste CasaMovie te bekijken. Hij duurt slechts een minuut, meer is ook niet nodig. De muziek is deze keer van de Venezolaanse salsaband Los Adolescentes met Hoy Aprendí. Het heeft niets met voetbal te maken, maar hoy aprendí betekent vandaag heb ik geleerd en is zo toch toepasselijk.

Besides The Fallrueckzieher there are a lot more CasaMovies to be watched in Google Video, Vimeo and YouTube.
You can also explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

Thank you for watching this (C)asaMovie.

August 31, 2008

De computer en de schaar

Intertoys is een slim bedrijf, in hun folder hebben ze per dag een andere aanbieding. Zo komen de mensen terug. Voordat de mensen terugkomen moeten ze er echter eerst heen. Vrijdag 29 augustus was de dag waarop de Dora-laptop in de aanbieding was. Diana (2) zeurt hier al tijden om en dus was CasaSpider de Sjaak.

De Intertoys-vestiging in Tilburg-Noord ligt op de route van Den Bosch naar Rijen. Na een dag werken bij Brabant Water liep ik naar parkeergarage Paleiskwartier. Geen auto stond strakker geparkeerd dan de donkerzwarte Volkswagen Jetta, met dank aan de parkeersensoren.

29.08.2008: Diana (2) heeft haar eerste laptop, natuurlijk is het een Dora-computer. Klik voor groter.Het duizelde me bij Intertoys in de Dora-hoek. Al dat roze dat op je afkomt maakte het onmogelijk de Dora-laptop te ontdekken. Gelukkig weet het personeel waar ze alles hebben neergezet en even later lag de computer op de achterbank. Thuis wist Diana meteen wat er in het kadopapier zat: "Een Dora computer!"

Ze was er dolblij mee en is volgens Lucy al net zo verslaafd als Luchiano (10) en ik. Hoop doet leven. We brachten Diana naar haar kamer en hadden er de hele avond geen omkijken meer naar. Geweldig!

Nu Luchiano nog. Die wil de laatste tijd bij een voetbalclub en dan is de keuze niet zo heel groot, namelijk v.v. Rijen. Bij voetballen horen voetbalschoenen. Ik had hem beloofd om ze zaterdagmiddag in Breda te kopen. Toevallig belde CasasPa, die wilde ook al voetbalschoenen met Luchiano uitzoeken. We sloten een compromis, ik ging ze kopen en CasasPa sponsort ze.

Aan de ijsverkoper vroegen we naar een schoenenwinkel. Hij wees op Perry Sport en even later was Luchiano druk aan het passen. Hij heeft een uitgesproken smaak en vond de Adidas schoenen mooier dan die van Puma en Nike. Vroeger, in mijn tijd, had men de keuze tussen Adidas en Quick. Ik koos ook altijd voor Adidas. Opvallend is dat er bijna geen schoenen meer zijn met ronde noppen, deze zijn vervangen door een soort van rechthoekige strukturen. Daar is vast over nagedacht.

Na het kopen van de schoenen was het tijd voor een Duvel op het terras bij de grote kerk. Diana amuseerde zich maar Luchiano wilde alleen maar naar huis. Vreemd, want normaliter vindt hij een terras wel gezellig. Geen idee wat er met hem aan de hand was, ahum.

We waren nog geen zeven seconden thuis of hij stond al in de tuin te voetballen op zijn nieuwe schoenen. "Kijk pap, is dit een goede dubbele schaar?" Toegegeven, voor iemand die eigenlijk nooit echt gevoetbald heeft ziet het er niet slecht uit.


Tevens beschikbaar in hogere kwaliteit op Vimeo. Aanrader.



Dit schreeuwde om vastgelegd te worden. De dubbele schaar zelf duurt slechts even maar toch levert het een film op van 55 seconden. Ik dacht Luchiano er een plezier mee te doen maar wat is zijn commentaar? "Feyenoord?!? Je moest PSV erop zetten, ik HAAT Feyenoord!"

Stank voor dank.

August 27, 2008

Diana de Lipnegerin

Maandagochtend om half zeven gaf ik Diana (2) haar flesje melk. Ze dronk het op, zei zoals altijd netjes "papa, klaar" en viel in slaap. Om een uur of acht belde Lucy met een ongeruste stem. "Diana heeft een dikke lip!" "Hoe dik is die lip?", vroeg ik. "Heel dik", zei Lucy. "Dikker dan de mijne, ze lijkt een beetje op die lipnegerinnen uit Afrika."

We besloten de zaak even aan te zien. Misschien was het een allergische reactie, misschien een mug? 's Middags was de lip gelukkig alweer een stuk minder dik. Belangrijker dan hoe iets is zijn de vooruitzichten. Neem als voorbeeld de vrijdagmiddag versus de zondagavond. Eind goed al goed, Diana's lippen zijn weer net zo mooi als altijd. Blijft de vraag wat er precies is gebeurd.

Afijn, dinsdagavond ontdekte Diana iets nieuws en wel het buitensluiten van gezinsleden. Eerst was Luchiano (10) aan de beurt. Hij liep even naar buiten om in de voortuin naar zijn zonnenbloem te kijken en Diana deed de deur dicht. Hij kon praten als Brugman, stoicijns keek ze hem aan door de glazen ruit. De deur bleef dicht. Nog geen half uur later overkwam Lucy hetzelfde.

"Ze lijkt precies op Luchiano", zei ik tegen Lucy, "die was ongeveer even oud toen hij hetzelfde bij jou deed. Herinner je je dat nog? Dat je hem een olifantje moest aanbieden?" Ja, dat herinnert Lucy zich wel. Het was zaterdag 27 mei 2000, de dag dat Krijn en Gerbys op Curacao in het huwelijk traden. Lucy schreef het volgende.

Zaterdag was het de Grote Dag voor Gerbys, de bruiloft en CasaSpider had zoals gewoonlijk veel haast. Luchiano en ik konden niet naar Kranchi en bleven thuis. Later zou CasaSpider ons om 18:30 ophalen. Tot op dat moment was alles goed. Daarna werd het erg moeilijk voor mij. Luchiano wilde niet slapen, wilde alleen overal met zijn handen aanzitten. Daarna wilde hij niet douchen, uiteindelijk kon ik hem met veel moeite wassen, ik kleedde me aan en wilde toen Luchiano aankleden. Maar om 18:10 wilde hij zich niet aankleden, waarop ik zei: 'Goed, ik ga weg', denkende dat hij met mij mee zou gaan. Ik pakte mijn tas, ging naar buiten en sloot de deur, maar ik had een probleem. Ik had de sleutels niet bij me en Luchiano zat binnen. Ik zei: 'Doe de deur open' en hij antwoordde: 'Nee, jij bent weggegaan!'. Ik probeerde alles om hem de deur te laten opendoen en na vijf minuten schreeuwde ik tegen hem: 'Ik ga je slaan'. Dat was erg stom van mij, toen kwam er een buurvrouw en zij zei tegen mij dat hij de deur nog niet open kon doen, omdat hij te klein was. Na 15 minuten zei ik tegen hem: 'Kijk, ik heb een olifantje, doe de deur open zodat ik het aan je kan geven'. Alleen zo kon ik hem de deur laten opendoen.

Een en ander is hier in originele vorm na te lezen.

August 25, 2008

Romantisch hijgen met Karin, Luchiano en Brigitte

"Vanavond om 21:30 wil ik Karin Bloemen kijken", zei Luchiano (10) de hele dag. Vreemd dat hij plotseling van cabaret houdt en dan ook nog cabaret waarin veel wordt gezongen. Het komt door het eerste deel van haar show De Diva en de Divan, daar zit een scene in waarin Karin uitlegt waarom het vulgaire woord voor het vrouwelijk geslachtsdeel zoveel slechter klinkt dan het equivalent van het mannelijke. Luchiano vindt het prachtig.

Het tweede deel van de show maakt minder indruk, de scenes van de Corini's zijn net te weinig parodie zullen we maar zeggen. Maar er zit een leuk stukje in als Karin Bloemen met een heleboel claxons Je t'aime, moi non plus van Jane Birkin en Serge Gainsbourg inzet. Lucy keek er onbewogen naar en daarom vroeg ik of zij dat lied niet kende. Ze antwoordde bevestigend. Bevestigend in die zin dat ze het lied niet kent.



Op YouTube staan diverse versies van deze klassieker. Ik liet ze allemaal horen, ook de versie van Serge Gainsbourg met Brigitte Bardot. Op een bepaald moment begint Brigitte Bardot vrij realistisch te hijgen. Luchiano schiet ervan in de lach. "Haha, zoals die mevrouw doet dat vind ik toch overdreven", aldus de jonge Don Juan. "Waarom vind je dat overdreven?", vroeg Lucy.

Luchiano: "Als je zo hijgt, dat is toch niet romantisch!"

August 20, 2008

De vis wordt duur betaald

Woensdag 20 augustus vierde de Rabobank Rijen feest. Hun kantoor aan de Hoofdstraat is gerenoveerd en de heropening moest gevierd worden. 's Morgens adviseerde ik Lucy en Luchiano (10) al om daarheen te gaan. Iedere bezoeker kreeg namelijk een presentje van de Rabobank. Zo vaak gebeurt dat niet.

Terwijl ik bij Brabant Water in Den Bosch aan het werk was kwam er een mail van Lucy binnen. Hij ging over het aangevraagde visum voor Sugey, maar daarover een andere keer meer. Ook schreef ze dat Luchiano in zijn eentje naar de Rabobank was.

20.08.2008: Luchiano (10) is door een vrouw bij een fietsongeval op het Turfpad tegen het asfalt gesmakt. Klik voor groter.Ongeveer om 14:15 ging mijn mobieltje. Het was Lucy en zij sprak met nerveuze stem. Luchiano was van zijn fiets gevallen en met een bloedend gezicht thuisgekomen. Volgens Lucy moest de wond gehecht worden. We overlegden koortsachtig. De huisarts is niet om de hoek en Diana (2) lag te slapen. Ik besloot naar huis te gaan.

In minder dan 40 minuten was ik in Rijen en trof Luchiano zachtjes huilend op de bank aan. Zijn hele voorhoofd was bebloed en hij had een diepe vleeswond. Nu werd de toedracht duidelijk.

Terugkomend van de Rabobank reed hij in de regen nogal hard op het Turfpad toen een vrouw uit een zijweg hem aanreed. Hij viel met zijn voorhoofd in het stuur van de vrouw en dat veroorzaakte de diepe wond. Hij lag wat dizzy op de grond toen de vrouw vroeg: "Gaatie?" Wankelend stond Luchiano op en deed zijn ogen open. De vrouw was al gevlogen.

Vervolgens wilde hij op de fiets naar huis maar zijn voorband was lek. In de regen met een bloedende wond liep hij naar huis. Toen hij door de tuin naar de achterdeur liep zag hij het bloed op zijn hoofd en schrok daarvan. Lucy was net aan de telefoon met Sugey en schrok minstens even hard. Afijn, dat was er gebeurd.

We gingen naar de huisarts. Dokter Fleerakkers was net terug van haar bevallingsverlof, in april is zij moeder geworden van een dochter (of zoon?). Ze bekeek Luchiano's wond en besloot hem te lijmen. Eerst schoonmaken natuurlijk. Even later zaten we weer in de auto. Het ergste leed was geleden.

Wel moest ik de fiets nog naar fietsenmaker Bart Ketelaars brengen. De voorband was lek en het stuur zat niet stevig vast. De fietsenmaker mompelde: "Oeioei, dat ziet er niet best uit." Hij vermoedde dat de bal, verdorie hoe heet dat ding, een soort van gewricht in het stuur maar ik kan niet op de naam komen, kapot was. Maar dat was niet zo, hij kon hem met wat speciale schroevendraaiers weer aandraaien. "Er hoeft dus alleen een nieuwe binnenband in", zei de fietsenmaker. "Kom hem tussen 17:30 en 18:00 maar ophalen."

20.08.2008: Usain Bolt wint de 200 meter in Beijing in 19.30, Churandy Martina (19.82) en Wallace Spearmon (brons) worden gediskwalificeerd. Klik voor groter.Kwam dat allemaal even mooi uit! Nu was ik precies op tijd thuis om de finale 200 meter mannen in Beijing te zien. Usain Bolt en Churandy Martina waren mijn favorieten. Churandy eigenlijk nog meer dan Usain want toen Usain Bolt al lang ver op kop lag zagen wij hoe Churandy Martina oprukte van de zesde naar de vijfde enzovoorts naar de TWEEDE plaats en finishte in een ongelofelijke 19.82. We stonden op de banken! Ook voor Usain Bolt natuurlijk die met 19.30 een nieuw wereldrecord neerzette.

Usain Bolt vierde zijn overwinning samen met Churandy Martina en Wallace Spearmon. Inmiddels was echter duidelijk dat Spearmon gediskwalificeerd was wegens op de lijn lopen. In de herhaling was dit inderdaad duidelijk te zien. "Hé, maar Churandy deed dat ook!", constateerde Lucy.

Ik wuifde haar opmerking weg. Het was een half triest half lachwekkend gevoel om Spearmon te zien feesten in de wetenschap dat zijn stemming snel om zou slaan. De vraag was alleen wanneer de ongelukkige dit besefte. Daar kwam het moment, men hoefde niet te kunnen liplezen om Spearmon's reactie te begrijpen.

In mijn eentje deed ik de midweekse boodschappen, immers Luchiano voelde zich niet lekker en Diana sliep nog. Na de Primera en Albert Heijn stond ik om 17:30 op de stoep bij fietsenmaker Bart Ketelaars. De fiets werd voor mijn ogen opgelapt en voor 15 euro mocht ik hem meenemen. Op weg naar huis meldde de radio dat de Amerikanen protest hadden aangetekend tegen Churandy Martina die net zoals de eerder gediskwalificeerde Wallace Spearmon uit zijn baan was getreden. Diskwalificatie lag op de loer.


20.08.2008: Beijing 2008 200 meter finale, Churandy Martina stapt inderdaad op/over de lijn. Klik voor groter.

(Klik voor groter)


Thuis wilde ik een foto van ons zwaargewonde slachtoffer maken maar hij wilde niet. Ja, voor vijf euro. Uiteindelijk gaf ik toe, gelukkig kon Luchiano alweer lachen. "Wat heb je eigenlijk bij de Rabobank gekregen?", wilde ik nog weten. "Ach, een mapje om pasjes in te doen." Het is maar een schammel mapje dat mij anderhalf uur verzuim, 15 euro bij de fietsenmaker en ook nog eens 5 euro voor een foto heeft gekost. De volgende heropening laten wij beleefd aan ons voorbijgaan, Rabobank.

Inmiddels was de diskwalificatie van Churandy Martina officieel, ook het fenomenale nieuwe Antilliaanse record wordt uit de boeken geschrapt. De eerdere vreugde om de race live te kunnen zien is danig getemperd. Maar dat valt dan weer in het niet bij de vliegramp van vlucht JK5022 Madrid Barajas - Las Palmas, appels en peren.

August 14, 2008

Luchiano gelooft nog in sprookjes

Yo sé, que soy yo... Soy el hombre de tu vida...
Mijn telefoon ging over.


14.08.2008: Luchiano (10) gelooft echt dat we over een paar dagen 25.000 euro rijker zijn. Klik voor groter.

(Klik voor groter)


Luchiano (10): "Papa, mijn hart doet er pijn van!"
CasaSpider: "Wat is er gebeurd jongen?"
Luchiano: "Wel, er kwam een brief in de bus dat we 25.000 euro krijgen."
Luchiano: "We moeten de komende dagen de brievenbus in de gaten houden."
Luchiano: "Wat denk je, krijgen we echt 25.000 euro?"
CasaSpider: "Denk eens na, waarom zou iemand 25.000 euro aan ons geven. Wat denk je zelf?"
Luchiano: "Ik hoop het. En als het echt is krijg ik alles want jij geloofde het niet."

August 12, 2008

Db-status 0502100

Op het gebied van zoeken is niets zo moeilijk als zoeken naar iets dat er niet is. In huis kan dat theoretisch oneindig lang duren (het komt voor!) maar ook in een database duurt zoeken naar iets dat er niet is langer, tenminste in het geval van een full table scan.

Kijk maar. Database-A bestaat uit 1000 datablokken. Als men zoekt naar een record dat in de database aanwezig is moeten hiervoor gemiddeld 500 datablokken gelezen worden. Of een record er niet is weet men pas na het lezen van alle 1000 datablokken. In het antieke IDS-2 dbms onder Bull GCOS8 vroeg men na iedere find de db-status uit. If db-status = 0502100 had men het einde van de realm bereikt en kon men stoppen met zoeken.

Zaterdag, zondag en maandagochtend druppelden we in totaal vijf maal atropine in Luchiano's (10) ogen. Dokter Saxena van het Amphia ziekenhuis in Breda wilde enige extra testen doen. Wederom keek ze hem diep in de ogen en vrij rap concludeerde ze: "Neen, alles is in orde. Hij hoeft geen bril want hij ziet uitstekend."

Op zich goed nieuws deze variant van db-status 0502100. Alleen waar komt Luchiano's hoofdpijn na het lezen dan vandaan? En waarom houdt hij zijn handen gestrekt als hij een boek leest? Dat vroeg ik aan dokter Saxena en zij zag de onvrede in mijn ogen.

"Okay, we kunnen nog één laatste test doen bij de orthoptist", aldus dokter Saxena. We hebben nu een afspraak op 15 oktober om 08:15, zie hier het CasaLog als wereldwijde agenda, bij mevrouw Patricia Neomagus. Zoeken in een andere realm en wat een geweldige achternaam. Patricia is op 5 oktober te zien in de nieuwe TV-serie Hospitaal van de Avro.

Nogmaals over het fascinerende proces van zoeken. Het is niet goed als men te lang niets vindt. Daarom plaatst de begeleider bij het met behulp van honden opsporen van drugs regelmatig zelf een verdacht pakketje. Zo blijven de honden scherp en kan hij zien of ze hun werk nog goed doen.

Zoeken heeft zoveel interessante aspecten. Wat te denken van een datingbureau?

Update vrijdag 15.08.2008

Na wat verder onderzoek is gebleken dat de serie Hospitaal reeds in het jaar 2006 is uitgezonden. Niet alles wat op internet staat is bloed-actueel, vertel mij wat. Maar had niemand daar nu iets van kunnen zeggen?

Hoe dan ook, de aflevering met Patricia Neomagus is hier te bekijken.

June 27, 2008

Gewoon voetbal

Juni was een maand met bijna elke dag voetbal, heerlijk gewoon. Bij sommigen hangt nu echter de tong op de schoenen, zij verlangen naar gewone dingen. Wel, geef mij maar voetbal maar een gewoon ding er tussendoor moet kunnen.

Gewoon ding er tussendoor

Luchiano (10) aasde al een hele tijd op zo'n leeuwtje dat ze bij de EM-TÉ gratis weggeven. Nou ja, gratis. Voor iedere 15 euro aan boodschappen ontvangt men een munt en in ruil voor vier munten mag men een leeuwtje uitkiezen. De EM-TÉ bevindt zich precies tegenover Albert Heijn waar wij altijd onze boodschappen doen, ik heb nu eenmaal een hekel aan die hoofdletters.

26.06.2008: Spanje geeft indirekt Nederland een lesje door Rusland met 3-0 te verpulveren. Klik voor groter."Ah, gaan we een keertje naar de EM-TÉ?", zeurde Luchiano.
CasaSpider: "Jaja, jij wil gewoon zo'n leeuwtje geef het maar toe."
Luchiano: "Ja dat klopt, maar het is toch ook leuk om eens ergens anders boodschappen te doen?"

Ik ben de beroerdste niet en we wandelden de EM-TÉ in. Luchiano ging meteen op zoek naar de leeuwtjes en keerde even later teleurgesteld terug: "Ze hebben geen leeuwtjes meer." Nog geen drie minuten later was hij een stuk blijer: "Jaaah, ik heb de leeuwtjes gevonden, ze zijn er nog!"

Angstvallig hield hij de winkelwagen in de gaten. Bij de kassa vroeg hij of we boven de 60 euro uit zouden komen. "Ik vrees van wel", antwoordde ik. Luchiano had leeuwtje nummer 15 uitgekozen. Ik betaalde de boodschappen en toen kwam zijn moment. "Mevrouw, mag ik dit leeuwtje nu zo meenemen?"

"Neen", zei de caissière, "dat mag niet. En we hebben nog wel leeuwtjes maar we geven geen munten meer uit." Leeuwtje nummer 15 ging aan zijn neus voorbij. Gelukkig kon Luchiano er achteraf de humor wel van inzien.

En weer terug naar het voetbal

Na het optreden van Arshavin en zijn mannen tegen Nederland waren de verwachtingen hoog gespannen. Te hoog naar later bleek. Spanje is in uitstekende vorm en zette Rusland meteen onder druk in de tweede halve finale van het EK 2008. De weersomstandigheden waren slecht, veel regen, donder en bliksem. Heel gek dat de lucht in Zwitserland en Oostenrijk vaak al gitzwart is terwijl het in Rijen nog klaarlichte dag lijkt.

In de tweede helft speelde er nog maar een ploeg en wel die van Spanje. Met goals van Xavi (50), Guiza (73) en Silva (82) kwam er een einde aan de droom van Guus Hiddink en zijn Russen. Wie Arshavin doel- en machteloos over het veld zag zwerven vroeg zich af waarom hij tegen Nederland niet zo speelde. Dan hadden wij donderdagavond paella van de Spanjaarden kunnen maken.


26.06.2008: Na de tweede grote zege op Rusland speelt Spanje de finale van het EK 2008 tegen Duitsland. Klik voor groter.

(Klik voor groter)


Zondag is er nog de finale tussen Duitsland en Spanje. Duitsland heeft alleen tegen Polen en Portugal overtuigend gespeeld. Spanje zegevierde in al zijn duels. Het is duidelijk, de titel gaat met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid naar Duitsland, het is niet anders.

Last but not least de EK2008-poule en dan met name de situatie van de Webloggers:

  • Stand in Webloggers subpoule, pagina 1.
  • Stand in Webloggers subpoule, pagina 2.
  • Positie Webloggers in algemeen subpoule klassement, we bezetten positie 133 op pagina 6. De Webloggers stijgen 19 plaatsen en 1 pagina maar een echt hoge klassering zit er helaas niet meer in.

Er borrelt een verhaal voor morgen over CasaSpider die chocoladerepen verdonkeremaant. Noem dat maar gewone dingen!

April 17, 2008

Heibwasser

16.04.2008: Heibwasser, Luchiano (10) leert de Ringel-s. Klik voor groter.We stonden op het parkeerdak van Albert Heijn in Rijen. Terwijl ik Diana (1) uit haar stoeltje peuterde hoorde ik Luchiano (10) op afstand iets vragen: "Papa, wat is een heiblablabla?"

- "Wat zeg je, zoon?"
"Wat is een heihaab?"
- "Ik versta echt niet wat je zegt. Zeg het nog eens."

Luchiano kwam naar mij toe: "Een heibwasser ofzo, het staat op dat koffiezetapparaat bij Albert Heijn."
- "Oh, dan is dat vast het merk van dat apparaat want dat woord ken ik niet."

In de Albert Heijn riep Luchiano mij. Hij stond bij het koffiezetapparaat en wees ernaar. "Kijk, hier staat het: Heibwasser." Nu zag ik het ook. De B was geen B maar ß, de zogenaamde Ringel-s (Wikipedia). "Aha, er staat dus Heisswasser oftewel heet water".

"Ja", zei Luchiano, "dat klopt want als je op die knop drukt komt er heet water uit. Dat zei ik toch."

March 25, 2008

Vrouwenlogica

Even twijfelde ik over Belgie een nieuwe (17e) episode in de reeks Met de Spider naar Carré maar het is dus vrouwenlogica geworden. Vraag me niet waarom. De situatie: Tweede Paasdag en een tegoedbon voor vier gratis kaartjes voor het Natuurmuseum Brabant in de pocket. Om twaalf uur aten we brood met frikandellen als een soort van bodempje. Het geplande tijdstip van vertrek was 13:00, sharp.

Lucy: "Hmm... ik geloof dat we hier blijven, ik ben een beetje moe."
CasaSpider: "Okay, als jij moe bent dan blijven we."

(Een momentje stilte.)

CasaSpider: "Maar het is wel de perfecte gelegenheid om er even op uit te gaan. Om vier uur zijn we alweer terug."
Lucy: "Okay, we gaan."

(Lucy gaat naar boven om zich om te kleden. Buiten begint het te sneeuwen.)

Lucy: "Hey, het begint te sneeuwen. We blijven thuis!"

(CasaSpider belt naar het Natuurmuseum. Alle activiteiten zijn binnen, slecht weer is geen bezwaar.)

CasaSpider: "Alle activiteiten zijn binnen, het maakt niks uit dat het sneeuwt."
Lucy: "We blijven thuis."

(CasaSpider zit op zolder in La Oficina en Lucy belt hem via de interne telefoon.)

Lucy: "CasaSpider, waar is de camera?"
CasaSpider: "Hier, hij is aan het opladen. Waarom?"
Lucy: "Ik wil hem hebben want Luchiano (10) en ik gaan naar buiten."

(Hier breekt CasaSpider's klomp, ze wil niet in de auto naar een museum vanwege de sneeuw maar wel in een minirok buiten lopen en fietsen.)

De bijbehorende foto's:

  • Lucy en Luchiano, de een met een glas wijn en de ander met cola. In de sneeuw.
  • Lucy met een shawl om haar hoofd gedrapeerd. In de sneeuw.
  • Luchiano hapt naar de sneeuw. Uiteraard in de sneeuw.

Vergeleken bij de logica van de vrouw zijn problemen als dat van de scheidsrechterlijke dwalingen een peulenschil.

March 2, 2008

Naaien in het kwadraat

Zaterdagochtend belde ik wat rond op zoek naar een naaimachine. Mannen hebben de naam technisch te zijn en in het geval van computers en audio/video ben ik dat ook wel. Qua naaien zijn vrouwen echter superieur. Van vroeger herinner ik me hoe mijn op zich a-technische moeder druk in de weer was met patronen op overtrekpapier die zij vervolgens uitraderde (of zoiets). Voor leken onsamenhangende lappen stof werden in hoog tempo op de gestaag snorrende naaimachine aan elkaar genaaid en het resultaat was een echt kledingstuk. Niet te geloven.

De Toyota ESG325 leek mij wel een mooie machine. De man aan de andere kant van de lijn was het daar niet mee eens. "Neen meneer, die hebben wij niet. Dit is een vakhandel en wij verkopen geen machines van plastic." Hier sprak een kenner, een man met liefde voor het vak. Als instapmodel bood hij een Toyota uit de Excellence Serie aan voor nog geen 25 euro meer dan de ESG325 bij Neckermann. "Vanmiddag kom ik bij u langs", besloot ik het gesprek.

"Luchiano (10), aankleden! We gaan naar Oisterwijk."
- "Naar Oisterwijk? Wat doen, krijg ik een goocheldoos?"
"Neen, we gaan een naaimachine kopen."
- "Een naaimachine, ah neeeee! Ik wil niet mee."
"Jawel, je moet. Een naaimachine kopen is de droom van iedere tienjarige jongen."
- Neeeee, ik wil niet. Waarom moet ik altijd mee?"
"Voor mijn gezelligheid, daar heb je nu eenmaal een zoon voor."

01.03.2008: De finale Idols-2008 tussen Nathalie en Nikki wordt gewonnen door laatstgenoemde. Klik voor groter.Gebruik maken van de ouderlijke macht, het is gewoon heerlijk. Even later zaten we samen in de donkerzwarte Volkswagen Jetta op weg naar naaimachinehandel Habotex in Oisterwijk.

De -met respect- ietwat oudere man die de winkel drijft is er nog echt een van de oude stempel. Hij neemt de tijd voor de klant en heeft mij veel uitgelegd over naaimachines. Nu weet ik zelfs wat een overlock-machine kan.

Een naaimachine wordt er ook niet zomaar verkocht, neen eerst wordt gesproken over onderhoudsbeurten, eventuele reparaties en cursus. Habotex heeft een filiaal in Tilburg dat 's avonds van 6 tot 9 open is. De eigenaar staat dan in die winkel en geeft gratis les aan mensen die een naaimachine bij hem hebben gekocht.

Als het nodig is mag Lucy meerdere malen langs komen. Maandagavond gaan we er meteen heen, tenminste dat is de bedoeling. Kijk, die service krijgt men bij Neckermann niet. Het enerverende uitstapje sloten we af met een korte wandeling door het centrum van Oisterwijk en een Hema-worst. Wanneer krijgen we eigenlijk een Hema in Rijen?

De Westmalle Triple stond koud en wij waren klaar voor de finale van Idols-2008. Wekenlang hebben we de kandidaten gevolgd en onze favoriet is Nathalie. Weet je, Nikki uit Rooi zingt goed maar toch zie ik geen ster in haar. Niet nationaal en al helemaal niet internationaal. Nathalie combineert elementen van twee vrouwelijke superstars te weten Tina Turner en Celia Cruz en heeft het in zich een grote te worden.

Het was zo evident dat ik me afvroeg waarom zo weinigen dat zien. Alhoewel, is een programma dat voor geld via SMS laat stemmen sowieso wel te vertrouwen? Waarschijnlijk lachen de organisatoren zich helemaal gek. Okay, Nikki heeft gewonnen. Wij voelden ons genaaid, Lucy wilde verder geen seconde meer van het programma zien.

Van Nathalie gaan we nog horen, dat kan gewoon niet anders.

February 25, 2008

Gierende hormonen

Zondag was het weer niet zo mooi als de professionele voorspellers hadden doen geloven. Toch konden we ons wekelijkse rondje lopen, zonder jas met fleece-trui. "Moet ik mijn zonnebril op?", vroeg ik aan Lucy. "De zon schijnt nog geeneens", antwoordde zij.

24.02.2008: Een week eerder lagen hier nog twee meisjes met lange haren, nu Luchiano (10). Klik voor groter.Luchiano (10) was vooruit gelopen. Diana (1) en ik troffen hem slapend aan boven op het klimrek. Dat vindt hij stoer. Een week eerder waren er twee meisjes met lange haren aan het spelen. Luchiano stond met open mond zeker vijf minuten naar die meisjes te staren.

"Aha, de hormomen gieren", dacht ik bij mijzelf.
"Hey swa, mooie meisjes he?", zei ik tegen hem.
- "Ach man, ik ben aan het kijken wanneer ik op dat klimrek kan".
"Ja, ja, er is anders nog plek genoeg."

's Avonds Boer zoekt Vrouw. Het is een ietwat eenzijdig genre maar tekstschrijvers als Haye van der Heijden kunnen qua one-liners nog wat van de boeren leren.

Over leren gesproken, boer Jan die tot dusverre met lege handen is gebleven heeft wel iets opgestoken van de tijd die hij met de uitverkoren dames heeft doorgebracht.

Achter zijn bureau zittend wijst hij op een grote kaars: "Neem dit bijvoorbeeld. Het ding heeft nul functie maar is wel gezellig." Aan de andere zijde van het bureau staat een vaas met bloemen.

Misschien iets voor Charlene Meulenberg die afscheid heeft moeten nemen van Idols? De hormonen gieren.

January 14, 2008

Effecten van koffie en wijn

09.01.2008: Met een kopje koffie en een krantje neemt Luchiano (10) het ervan bij Albert Heijn in Rijen. Klik voor groter.Luchiano (10) en ik doen vaak samen boodschappen. Dat hij met mij mee gaat is niet altijd geheel vrijwillig maar dat is nu eenmaal het voordeel van vader zijn.

Bij Albert Heijn ontdekte hij laatst een Perla koffie-apparaat. Wel, het apparaat stond daar al een tijdje maar het was voor het eerst dat Luchiano op het idee kwam om daar eens een gratis kopje koffie uit te tappen. Normaliter krijgt hij alleen op zaterdag een half kopje koffie maar ja, deze is gratis!

Als tegenprestatie moest hij voor me poseren en nam vervolgens plaats in de koffiehoek met een krantje. Dat is lekker relaxen.

Dat ging drie dagen zo door. De derde nacht kon de jeugdige cafeine-verslaafde de slaap niet zo snel vatten. "Die krijgt dus geen koffie meer", zei Lucy terecht.

Als het aan Peter R. de Vries ligt krijgt Joran van der Sloot voorlopig geen wijn meer, tenminste buiten de huiselijke kring. Patty Brard was zo vriendelijk om een en ander door te geven aan de redactie van Oprah Winfrey die binnenkort een programma aan de verdwijning van Natalee Holloway gaat wijden.

December 24, 2007

Mannendag

Aangezien de Druppel in Den Bosch vandaag hermetisch gesloten was en dus niet druppelde had ik noodgedwongen een dagje vrij. Dat kwam goed uit want er diende nog iets geregeld te worden in Valkenswaard. "Kom jongen", zei ik tegen Luchiano (10), "we gaan naar Valkenswaard."

24.12.2007: Luchiano (10) staat voor het eerst op schaatsen en dat ging hem niet slecht af op de markt van Valkenswaard. Klik voor groter."Ah nee, ik wil niet, ik blijf thuis, ik heb geen zin", sputterde hij tegen. Nu ken ik Luchiano een beetje en weet dat hij nooit ergens zin in heeft. Ja, totdat hij gedwongen wordt want achteraf vindt hij bijna alles leuk. "Ik dwing je", sprak ik daarom.

Even later zaten we gezellig in de auto. We handelden de zaak af, brachten wat geleend klusmateriaal terug naar CasasPa en reden daarna naar de markt in Valkenswaard. Daar was een mini-kermis opgebouwd met als hoofdattractie een kunstijsbaan. Luchiano heeft nog nooit geschaatst maar wilde het graag eens proberen.

Voor een luttele vijf euro mag men onbeperkt schaatsen en krijgt er ook nog eens een paar blauwe leenschaatsen bij. Met de camera in de aanslag keek ik nieuwsgierig naar Luchiano's eerste passen op het ijs. "Die gaat meteen onderuit", dacht ik bij mijzelf.

Maar neen, het jong schaatste weg alsof klunen in Santo Domingo een dagelijkse bezigheid is. Okay, een Sven Kramer is hij niet maar de rondetijden werden iedere keer verbeterd. Nu was het ook wel een erg klein rondje. Na drie kwartier was hij moe hetgeen niet vreemd is aangezien de profs in die tijd met gemak drie tien-kilometers schaatsen.

Het was mannendag en we namen de tijd. Een paar ritten in de botsauto's waren het hoogtepunt, dat was nog leuker dan schaatsen. Men wordt er ook veel minder moe van. Als afsluiter kochten we een PokéBall bij Toys "R" Us en voor Diana (1) een pluchen hondje. Het is nooit slim om met lege handen thuis te komen na een mannendag.

Het gekke is dat de dames Lucy en Diana ons niet eens gemist hebben. Of is dat misschien grootspraak?

December 23, 2007

CasaMovie: The Spiders in Holland: Wintertime

Twee dubbele punten in een titel is dat niet een beetje veel van het goede? Aangezien het vier maanden geleden is dat de voorlaatste CasaMovie het licht zag doen we hier niet moeilijk over. Ja, dit is de eerste in Nederland door CasaSpider vervaardigde film. Verwacht echter geen uitputtende samenvatting van onze eerste maanden in het koude kikkerland.

De afgelopen dagen oogde Nederland voor een groot gedeelte wit van de sneeuw. Of was het veredelde rijp? Omdat de zon goed doorkwam zag het er allemaal mooi uit. Luchiano (10) en Diana (1) speelden voor het eerst in dergelijke omstandigheden en vermaakten zich goed.

Diana loopt door de kou of ze nooit anders heeft gedaan. Een paar maanden geleden op Curacao kon ik mij dat niet voorstellen, ze liep altijd bijna naakt rond in de warmte. "Hoe moet ze ooit aan kleren en schoenen wennen?", vroeg ik mij af. Zorgen om niks.

Laten we verder niets voorwegnemen en de movie starten, met dank aan YouTube dat zelf overigens ook een bescheiden rol in de film speelt. Hmm... toch iets voorweggenomen. Enjoy!

Besides The Spiders in Holland: Wintertime there are a lot more CasaMovies to be watched in Google Video and YouTube.
You can also explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

Thank you for watching this (C)asaMovie.

December 22, 2007

Ruitenwisserperikelen

Er zijn van die dingen die men wel op Curacao maar niet in Nederland kan doen. Voor de hand liggend is het nu bezoeken van een Happy Hour aan het strand om in korte broek aan een koud biertje te lurken. Donderdag heb ik de donkerzwarte Volkswagen Jetta een beurt gegeven. Na het wassen in de wasstraat is zij ook van binnen flink met de stofzuiger onder handen genomen.

22.12.2007: Diana (1) begint al aan de sneeuw te wennen, handschoenen heeft ze niet nodig. Klik voor groter.Al een tijdje was de ruitenwisservloeistof op. Vooral met die mist van tegenwoordig is een vieze voorruit geen pretje. Net als op Curacao gooide ik er water met zeepsop in, alleen gaat er in het reservoir van de Jetta niet minder dan drie liter. Vrijdagochtend wilde ik eens lekker sproeien en trok de ruitenwisserhendel naar me toe.

Er klonk wat gebrom en de ruitenwissers begonnen te wissen maar water, ho maar. Het display op het dashboard gaf aan dat het -4 graden Celsius was. Logisch redeneren leidde al snel tot de conclusie dat, nou ja dat is logisch hè.

Zaterdag was een schitterende dag. We gingen naar Breda en genoten onderweg van het panorama. De velden en de bomen waren wit en straalden bij -7 graden in het sterke zonlicht. Ook de stad zag er mooi uit, jammer dat het fototoestel thuis lag. Luchiano (10) had nog een skateboard te goed van Sinterklaas maar omdat die nog steeds niet over de brug was gekomen offerde ik mij op. Diana (1) kreeg een Teletubbies puzzle. De hele dag roept zij "Oh-oh!" en Po is haar favoriete figuur, evenals destijds bij Luchiano.

Die thuis meteen zijn skateboard uitprobeerde terwijl ik een ommetje met Diana maakte. We hebben maar geluk met onze landerijen. Diana stapte stevig door en ja, over een jaar ofzo komen haar handjes wel uit de mouwen tevoorschijn. Bijna vrijwillig poseerde ze vervolgens met de donkerzwarte Jetta.

Bij het Kruidvat hebben we echte ruitenwisservloeistof gekocht met antivries erin. Het spul moet echter onverdund in het reservoir. Sjongesjonge, wat duurt het ongelofelijk lang voordat drie liter water er door de verstuivers uit is geperst.

November 23, 2007

GardenMaster Rijen

Het is alweer twee dagen geleden maar toch nog even over het voetbal. Het positieve nieuws is dat het Nederlands Elftal alleen maar beter kan worden na de 2-1 nederlaag in en tegen Wit Rusland. Hoeveel betaalt de KNVB (of iemand anders) eigenlijk maandelijks om Nederland in de top-10 van de FIFA/Coca-Cola World Ranking te houden?

21.11.2007: De Engelse coach Steve McClaren mag opstappen na het niet kwalificeren voor het EK-2008 door de 2-3 nederlaag tegen KroatieEngeland-Kroatie (2-3) was een heel ander verhaal, wat een geweldige wedstrijd. Overigens vooral van de kant van de Kroaten die op eerdergenoemde ranglijst om onverklaarbare redenen onder Nederland staan.

In mijn eentje naar een voetbalwedstrijd kijkend zap ik regelmatig weg. Sterker nog, Lucy mocht tijdens Wit Rusland-Nederland gewoon 20 minuten naar Lingo kijken. Van Engeland-Kroatie was iedere minuut de moeite waard.

Engeland-coach Steve McClaren, is dat niet een beetje teveel van het goede die dubbele C, is ontslagen. Tijdens de wedstrijd voelde hij de bui kennelijk al hangen gezien het reclamebord waar hij toevallig langs loopt.

Over toevalligheden gesproken, als Rusland niet een benauwde 0-1 overwinning op het nietige Andorra had behaald was Engeland alsnog naar het EK-2008 gegaan en had Steve McClaren nog een baan. Tegen Guus Geluk is echter geen kruid gewassen.

Heerlijk toch dat voetbal, net zo heerlijk als de dag van gisteren. Wat een prachtweer was het in Rijen, het zonnetje scheen en wij liepen over de markt. Het was markt. "Is er hier ook een visstand?", vroeg ik aan een willekeurige marktkoopman. "Dat weet ik niet", antwoordde de marktkoopman. Diverse lieden bemoeiden zich ermee en zeiden dat de viswinkel even verderop van uitstekende kwaliteit is.

Op het gevaar af dat deze mensen toevallig familie of vrienden van de eigenaar van de viswinkel zijn gingen we er toch naar toe. We kochten een bak kibbeling met ravigottesaus. Diana (1) kreeg een visje van de visboer. Het woord visje kan ze heel goed zeggen. Waarom? Dat komt later wel eens aan bod.

23.11.2007: Lucy is blij met haar nieuwe plantjes van de GardenMaster Rijen. Klik voor groter.Teruglopend naar de parkeerplaats op het dak van de Albert Heijn haalde Lucy alvast een stuk kibbeling uit de zak. Sjonge, sjonge wat was die lekker met de ravigottesaus.

Het deed me aan Curacao denken. Daar kochten we af en toe onder de brug in Otrabanda stukjes kip (pida di galinja) die we al in de auto opaten. Als we de kip tot thuis bewaarden was hij minder lekker dan in de auto, heel gek.

"Volgens mij is het net als met de kip op Curacao", zei ik tegen Lucy. "Ja, laten we hem hier maar opeten", antwoordde zij. Staande in het zonnetje tegenover het Wilhelminaplein (!) met uitzicht op de markt verorberden wij de kibbeling met ravigottesaus.

's Middags leidde Lucy me naar een nieuwe ervaring, dat heeft zij al vaker gedaan. Deze keer ging de reis naar de dichtbij ons huis gelegen Zwarte Dijk 60 waar de GardenMaster Rijen is gevestigd. CasaSpider naar een tuincentrum, het moet niet gekker worden.

Lucy laadde het winkelwagentje vol met viooltjes en wat andere planten. Bij de sectie Tuinkabouters kon ze de verleiding haast niet weerstaan. Gelukkig zijn de paddestoelbewoners tamelijk aan de prijs zodat ze mochten blijven staan.

We schakelen over in RealWrite™ modus. Lucy heeft zojuist authorisatie gegeven om een paar foto's van onze nieuwe aanwinsten te maken. Een dergelijke kans mag men niet voorbij laten gaan. Echt indrukwekkend zien de plantjes er nog niet uit. Volgens Lucy moeten er daarom een paar bijgekocht worden.

Gaat het niet altijd zo? Men begint met schoonmaken en al doende ziet men pas hoeveel meer dingen vies zijn. Het is maar een voorbeeld. Hoogste tijd om eens te gaan douchen.

Update 23.11.2007 / 19:02

Deze dag staat in het teken van tuinieren, van Lucy's kant dan toch tenminste. "Kom we maken een foto van ons bij mama's nieuwe planten", stelde ik aan Luchiano (10) voor toen hij net van school thuis kwam. Onze jongeman is de laatste dagen ietwat recalcitrant. De liefde voor planten is aan zijn gezicht af te lezen.

Tot overmaat van ramp gingen we nogmaals naar tuincentrum GardenMaster. Lucy wilde extra bloemen en een zak potaarde. Bijkomend voordeel was dat we de tuinkabouters vast konden leggen. Aan Luchiano vroeg ik of hij wilde dat we een kerstboom namen. "Ja graag. Daar wil ik graag voor zorgen. Zorgen dat hij weg gaat."

Om hoe laat begint de puberteit?

November 5, 2007

Een dag voor de verhuizing

Er is doorgewerkt en veel heen en weer gereden de afgelopen dagen, heen en weer naar Rijen. Een paar highlights.

Aanhangwagen

Donderdag 1 november haalden we de tienerkamer voor Luchiano (10) op bij vrienden van Luc en Pascale. Een tienerkamer past niet in de kofferbak van de donkerzwarte Volkswagen Jetta. Zus Margriet en zwager Wiro hebben een Mondeo met trekhaak en, niet onbelangrijk, een aanhangwagen.

01.11.2007: De aanhangwagen vakkundig ingepakt door Wiro met een hele tienerkamer en een tweepersoonsbed. Klik voor groter.Aan mij de eer om deze combinatie naar Rijen te rijden. Margriet ging voor de zekerheid mee. We laadden de tienerkamer in en reden naar Dommelen om de rest van het gezin op te pikken. CasasPa had bij de Kringloop in Valkenswaard een aardige eethoek gezien, daar gingen we eerst even heen.

De eethoek was snel gekocht en er stond ook een mooi bed met kastjes voor weinig geld. Dat kwam onder andere omdat een aantal latten ontbrak voor de versteviging. Wiro keek de zaak eens aan en zei al snel dat dat geen probleem was. Bij de Formido kochten we vier planken en diezelfde avond zou Wiro langskomen om een en ander in elkaar te zetten.

Het was de eerste keer dat ik met een aanhanger reed. "Er is geen kunst aan", zei Margriet. "Immers de aanhangwagen rijdt gewoon achter je aan." Een geweldig concept. Na vijf minuten was de plankenkoorts al bijna omgeslagen in overmoed. Het moeilijkste van een aanhangwagen is trouwens het inpakken.

De tienerkamer lag er al in en het bed van de Kringloop namen we direct mee. Met verbazing keken wij toe hoe Wiro onderdeel na onderdeel op de aanhanger legde. Waar in mijn geval perfect passend lijkende stukken nooit passen klopte bij Wiro alles precies. Wat een geluk heeft die man!

Ikea

Het uitpakken in Rijen was een fluitje van een cent. Het bed was nog niet in elkaar gezet maar we wilden alvast matrassen, dekbedden, kussens, hoeslakens, slopen en wat dies meer zij hebben. Margriet stelde voor om naar Ikea in Breda te gaan.

Als ik ergens een hekel aan heb zijn het wel Ikea-verhalen. Eens beloofde ik mijzelf plechtig nooit over een bezoek aan Ikea te schrijven. Maar ja, ik zou ook nooit een bonuskaart van Albert Heijn of Airmiles nemen en nu heb ik ze allebei.

Het was zowel voor Lucy als voor mij ons eerste bezoek aan een vestiging van Ikea. Zonder er verder veel woorden aan vuil te maken, het is een geweldig bedrijf. In een uur en een kwartier lag alles waar we voor kwamen in de auto.

Het Bed

Om een uur of zeven arriveerde Wiro, de Man van Het Bed. Met een lege maag kan men niet werken, daarom verorberden we eerst een portie Chinees. Het bed lag in onderdelen in de woonkamer. Wiro overzag de situatie en wees de onderdelen aan die als eerste naar boven moesten.

Die eerste onderdelen konden gewoon aan elkaar geschoven worden. Toen begon het moeilijke gedeelte, het construeren van de verstevigingsconstructie. Eigenlijk zat deze heel snel in elkaar. We legden een bedbodem in het bed en Wiro zei direct: "Hmm... welke maat matrassen hebben jullie gekocht?" "200x90", zei ik achteloos. Dat stond ook op de bedbodems.

02.11.2007: Wiro eet Chinees en zijn fan Diana (1) kijkt bewonderend toe, Het Bed ligt nog in onderdelen verspreid in de woonkamer. Klik voor groter."Dan is het bed te lang", sprak Wiro. Hij mat het na en inderdaad, het bed was 212 centimeter lang. "Wat nu?", vroeg ik iets minder achteloos. "We gaan het bed inkorten", sprak Wiro.

Hij schroefde de zaak weer los en zaagde met een ietwat botte decoupeerzaag 10 centimeter van de zijkanten van het bed alsmede de steunplank af. Drie kwartier later had hij de zaak weer in elkaar geschroefd.

We legden een bedbodem in het bed en deze paste nu een stuk beter. Toch was Wiro niet tevreden: "Hmm... de bedbodem steekt boven de zijkant van het bed uit." "Is dat erg?", vroeg ik ongerust.
"Ja, want dan schuift de matras eraf."
- "Ojee, en wat kunnen we daaraan doen?"
"De verstevigingsconstructie laten zakken."

Wiro voegde de daad bij het woord en schroefde het geheel voor de tweede keer los. Een half uur later zaten de planken weer vast maar deze keer een centimeter of tien lager. We legden beide bedbodems erin en bekeken met voldoening het resultaat. Tijd om de matrassen erop te leggen.

Om ongeveer half elf was Het Bed klaar.

Diamond Piet

Zaterdag hadden we een afspraak met Diamond Piet die kwam helpen klussen. Lucy had bij de Kringloop in Valkenswaard een zwarte driezitsbank gezien die zij graag wilde hebben. We kochten hem en hadden het geluk dat Margriet en Wiro zondag toch in Rijen moesten zijn voor een verjaardagsfeest bij hun oude overburen.

03.11.2007: Diamond Piet zet tienerkamer Luchiano (10) in elkaar met Super Tools. Klik voor groter.Piet heeft (nog) geen TomTom maar was er met zijn uitgeprinte routebeschrijving toch een kwartier eerder. Bij de voordeur had hij een mooi pakket met Duvel en Westmalle Tripel neergezet, waarvoor onze hartelijke dank. Het doel was om de tienerkamer van Luchiano af te krijgen. Dat hield in het in elkaar zetten van een bed en een hang- en legkast.

Probleem was dat al het materiaal in de woonkamer stond. Kom er maar eens achter welke onderdelen bij het bed horen en welke bij de kast. Helemaal als men deze meubels nooit in gemonteerde toestand heeft gezien en beide in dezelfde kleur groen geschilderd zijn.

We begonnen met het bed en warempel, na niet al te lange tijd waren losse planken daadwerkelijk getransformeerd tot een bed. Piet had zijn klusmateriaal meegenomen en dat was spul waar een professional jaloers op is. Dat bleek zondag wel toen Wiro langskwam, die keek zijn ogen uit.

Na het bed moesten Lucy en ik even op pad voor een keukenkastje, een gasstel, een wasmachine en een televisie. Het keukenkastje is bij Formido besteld en de overige spullen worden dinsdag door Mikro afgeleverd. Wij zijn benieuwd. We haalden Chinees en daarna begonnen Piet en ik aan de kast.

Het was een hele klus (voor ons) maar ook de kast staat. Er was alleen iets geks, we hielden twee grote groene planken over. Na uitgebreid passen en meten concludeerden we dat die toch echt niet in de kast konden. Het geeft altijd een vreemd gevoel als men onderdelen overhoudt, maar zowel bed als kast zagen er respectievelijk uit als een bed en een kast.

We bedankten Piet voor de support en de gezelligheid. Hij reed terug naar Utrecht en liet zijn Super Tools bij ons achter.

Beren

Vrijdag waren Margriet en ik een ochtend alleen naar Rijen gereden om de eethoek erheen te brengen. Die eethoek moest eerst bij de Kringloop worden opgehaald. Terwijl wij hem vastsjorden met zes gele spanbanden stopte er een auto vlak bij de ingang van het magazijn.

Er stapte een vrouw uit die vroeg of ze een oude pick-up (draaitafel) kon achterlaten. Daarna sleepte zij twee enorme pluchen beren uit de kofferbak. Margriet zei direct: "Hey, is dat niets voor Diana (1)?" De man van de Kringloop die ons hielp vond dat een goed idee: "Neem maar mee!" We hoefden er niet voor te betalen en waren twee beren rijker.


04.11.2007: Diana (1) is verguld met haar twee Kringloopberen. Klik voor groter.

(Klik voor groter)


Diana is ermee in haar nopjes.

Zondag

Zondag waren wij om iets over enen in Rijen. Margriet en Wiro kwamen er al snel aan met de aanhanger met daarop de eerdergenoemde zwarte driezitsbank en een salontafel van CasasPa. Ze wilden de tienerkamer van Luchiano zien en vonden dat die er goed uitziet.

Ik wees op de twee overgebleven planken. "Hmm... dat is vreemd", zei Wiro. Na even nadenken concludeerde hij dat dat onderdelen waren van een la voor onder het bed. In de tussentijd had Margriet contact gelegd met de vorige eigenaren en die bevestigden dit.

Met behulp van Diamond Piet's Super Tools was het eenvoudig, ja zelfs een plezier voor Wiro om de beddenla onder het bed te bevestigen. Toen zij naar hun verjaardagsfeestje gingen reden wij naar Ikea in Breda. Hier was het een drukte van belang maar we slaagden zonder daar veel woorden aan vuil te maken erin om pannen, borden, glazen en bestek aan te schaffen.

Verhuizing

Ons huis wordt steeds bewoonbaarder en het moment van verhuizen is bijna aangebroken. Dinsdag wordt de eerste keer dat we er blijven slapen en woensdag gaat Luchiano voor het eerst naar de Sint Jozefschool in Rijen. UIteraard neemt hij dinsdag afscheid van de Sint Servatius in Borkel, de school waar hij gedurende onze eerste tijd in Nederland met veel plezier naar toe is gegaan.

Het wordt ook een afscheid van CasasPa en Truus die ons ruim een maand gastvrij onderdak hebben geboden. Maar vandaag is het maandag. Dinsdag en woensdag zijn nog toekomst. We zullen zien hoe de dingen lopen.

October 28, 2007

Een goede week voor Luchiano

Vorige week was niet geweldig voor Luchiano (9) met twee blessures en bijbehorende doktersbezoeken. Deze week is het een ander verhaal.

Woensdag 24 oktober was meneer jarig en bereikte de respectabele leeftijd van tien jaar. Een van de voordelen van in Nederland jarig zijn is dat er familie in de buurt woont, althans de familie van mijn kant. Alle drie zussen kwamen langs. Margriet en Pascale uit Borkel en Monica uit Utrecht.

Ook de respectievelijke mannen en kinderen waren present, behalve zwager Wiro van Margriet die in Portugal de voortgang van hun huis in aanbouw aan het bekijken is. Luchiano vond het prachtig, zoveel aandacht. Met zijn neven Ruben (14) en Marnix (11) kan hij het uitstekend vinden en zij bleven een nachtje logeren.

24.10.2007: Luchiano viert zijn tiende verjaardag en krijgt veel kado's waaronder deze skeelers. Klik voor groter.Tijd voor een aantal foto's:

  • Van Lucy en mij kreeg Luchiano een paar skeelers (of zijn het skates?).
  • Opa en oma hadden veel kado's voor de jarige, waaronder beschermmateriaal voor tijdens het skeeleren.
  • Oma Truus snijdt de verjaardagstaart aan.
  • In de namiddag kwam Pascale met zoon Tom (2) het feest opluisteren.
  • Op de bank van links naar rechts: Luchiano met weggedraaide oogbollen, zus Pascale, haar zoon Tom en neef Marnix.
  • Marnix is erg zorgzaam voor Diana (1), Luchiano houdt zijn nieuwe PSV-voetbal stevig vast.
  • Luchiano met zijn PSV-etui, Pascale (ook een PSV-fan) kijkt half bewonderend toe.
  • Wat zit hier nu weer in lijken Luchiano en Diana te denken.
  • Een spel! Het Huis Anubis ziet er mooi uit maar eerlijk gezegd was ik blij toen het afgelopen was.
  • Zus Margriet en neef Ruben met engelachtige blikken.
  • CasaSpider bedreigt Diana met een zoen.
  • Vaste prik tegenwoordig aan tafel: Hap, hap, hap. Dat zal lekker smaken. Of zoiets.

De skeelers zijn een groot succes. CasasPa nam Luchiano en Marnix een aantal malen mee naar het Eurocircuit waar een wielerbaan van precies anderhalve kilometer is aangelegd, een perfect rondje om te skaten (skeeleren?). Woensdag deed Luchiano er 9:47 minuten over en zaterdag 8:46.

Donderdag waren de neven er nog steeds en was het tijd voor een uitstapje op uitnodiging van CasasPa naar Montana Snowcenter bij de Kempervennen. De eerste keer dat Luchiano op ski's stond. Ruben en Marnix zijn ervaren en mochten vrij skien, Luchiano ging de beginnersklas in.

Boven vanuit het restaurant konden wij zien hoe hij het er vanaf bracht. Zoals gebruikelijk met vallen en opstaan. Aan het eind ging het een stuk beter dan aan het begin en is dat niet precies het idee van les krijgen?

"En, hoe vond je het?", vroeg ik nieuwsgierig. "Niks aan, ik ga nooit meer skien!", was het voor mij verrassende antwoord. "Maar de sneeuw dan, vond je die niet leuk?" "Neen, dat was geen sneeuw, dat was ijs."

Maar wij vonden het wel leuk en dat is natuurlijk het belangrijkste.

"Skeeleren is iets anders dan skaten. Het verschil is het aantal wieltjes en het doel. Skeelers hebben 5 wieltjes en skates 3 of 4. Met skaten gaat het om de bochtjes en kunstjes. Bij skeeleren gaat het om de snelheid en om het verbeteren van de conditie. Dit is nodig om goed voorbereid te zijn op het schaatsseizoen en/of mee te doen met skeelerwedstrijden." (Bron)

October 19, 2007

Gisteren de schouder, vandaag de duim

Er lag veel post voor mij in de brievenbus. Post die beantwoord moest worden, antwoorden waarbij kopieën vereist waren. Post, een interessant thema waarover later meer.

In de kelder stonden twee grote boodschappentassen gevuld met lege flesjes, voornamelijk Leffe Dubbel. Ik besloot ze op te ruimen, laadde alles in de auto en reed naar de Plusmarkt in winkelcentrum De Belleman.

19.10.2007: Na de schouder van gisteren heeft Luchiano vandaag zijn duim bezeerd. Klik voor groter.Lege flessen inleveren gaat tegenwoordig (...) met een apparaat, daar komt geen mens meer aan te pas. Dat is maar goed ook, immers een krat Grolsch en 64 flesjes Leffe geven toch te denken.

Ruim tien euro rijker verliet ik de Plusmarkt. Statiegeld, een interessant thema waarover later meer.

Om half drie ging mijn telefoon. Het was Claudine, een van onze Sales-medewerkers. Zij is een baan voor me op het spoor en de betrokken partij wilde een telefonisch interview. Dat vond van mijn kant plaats in Borkel, in het huis van Luc en Pascale. Daar wacht ik 's middags altijd tot Luchiano (9) uit school komt.

Het was een positief gesprek dat een uur duurde. In de tussentijd was Luchiano thuis gekomen. Hij kwam even groeten, weliswaar met een benauwd gezicht maar op dat moment had ik even geen tijd. Na het interview ging ik naar hem toe en hij had net als donderdag tranen in zijn ogen.

Van de pijn. Deze keer was het zijn rechterduim. Tijdens de gymles was er een blauwe rubberen bal recht op zijn duim terechtgekomen. Luchiano kon hem niet meer bewegen en het zaakje oogde opgezwollen. Na het avontuur van gisteren was ik niet overmatig enthousiast om naar de Eerste Hulp in Veldhoven te rijden. Dan maar een huisarts. Via via kwamen we bij huisarts Kochx (mooie naam!) terecht.

Zij bekeek Luchiano's duim nauwgezet en constateerde dat hij niet gebroken was. Een drukverband moet de komende dagen soelaas bieden. Zorgverzekeraar ONVZ is in zijn nopjes met de brokkenpiloot. Lucy vroeg zich al af waar we bleven en zei dat Luchiano voortaan maar met een harnas naar school moet gaan.

Gelukkig is het herfstvakantie, zo hoeven we ons voor maandag tenminste geen zorgen te maken.

October 18, 2007

El Sapo El Sapo (43)

1.

Sinds woensdagmiddag hebben wij het huis van CasasPa en Truus voor ons alleen. Hebben we ze weggejaagd? Neen, zij zijn vrijwillig naar de stad van Renesmurf vertrokken. Even was er paniek want waar waren die twee brieven ook alweer? In de kofferbak natuurlijk. Luchiano (9) staat erbij te kijken en doet een blokfluit na. Ik ben niet dol op het geluid maar het is beter dan dat van die vreemde lipfluit van hem. Daarmee zijn we al eens bijna de C&A uitgezet.

Goede reis CasasPa en Truus, ook alvast voor zaterdag.

2a.

Donderdagmorgen ging ik op pad naar de gerenoveerde KPN-winkel aan de Eindhovenseweg in Valkenswaard. Een paar dingen regelen. Een daarvan was het aanschaffen van een mobieltje voor Lucy. De keuze viel op een Nokia 6300 omdat daar een gratis carkit bij wordt geleverd. Jammer genoeg moest ik een keer extra op en neer rijden wegens het niet kunnen tonen van geldige legitimatie. De tweede keer lukte het wel maar thuis gaf de nagelnieuwe telefoon aan dat de simcard niet geregistreerd kon worden.

!@#$%^&*@!

3.

Terwijl ik bezig was met bovenstaande kreet ging de telefoon, de mijne wel te verstaan. Het was juffrouw Els van de St. Servatiusschool. Luchiano was tijdens het speelkwartier hard met zijn linkerarm tegen een houten bank aan gevallen en had daar veel last van. Hij was zelfs paniekerig aan het huilen. Snel reed ik naar Borkel om de ongelukkige op te halen. Ze hadden hem in de koffiekamer geparkeerd omdat hij zo moest huilen en daarmee stoorde hij de andere kinderen (grapje). Erg goed kon hij zijn linkerarm niet bewegen en voor alle zekerheid besloten we de Eerste Hulp ernaar te laten kijken. Immers, ik kwam er een paar maanden geleden zelf ook pas drie dagen later achter dat mijn pols gebroken was.


18.10.2007: Luchiano bezeert zijn arm op de St. Servatius en heeft zich na laten kijken bij het Maxima Medisch Centrum. Klik voor groter.

(Klik voor groter)


Het was geen leuke dag voor Luchiano. 's Middags was er een feest van Ridders en Kastelen op school en dat ging hij missen. Bovendien is hij niet doorgedrongen tot de finale van de voorleeswedstrijd op vrijdag.

We reden eerst naar huis om Lucy en Diana (1) op te halen en vervolgens door naar het Máxima Medisch Centrum in Veldhoven waar we uitstekend werden opgevangen. Men vroeg slechts naar naam en geboortedatum. Van zorgverzekeraar ONVZ hebben we nog geen papieren laat staan kaartjes, maar dat was geen enkel probleem. De eerste arts die naar Luchiano's arm keek zag dat het geen zaak van leven of dood was, we moesten in de wachtkamer plaatsnemen. Diana vermaakte de aanwezigen, vooral door een bepaalde jongeman babyboekjes te laten voorlezen.

Ondertussen deed de linkerarm van Luchiano het steeds beter. Van een breuk leek geen sprake meer te zijn. Die diagnose bevestigde de tweede arts, het betreft slechts een spierkneuzing. "Maar dat kan wel veel pijn doen hoor", zei hij er vergoeilijkend bij. Opgelucht verlieten we het ziekenhuis.

2b.

Op de terugweg wipten we bij de KPN-winkel aan. Direct zag ik de medewerker die mij de niet werkende telefoon had verkocht en schoot hem aan: "De telefoon doet het niet! De simcard kan niet geregistreerd worden!" De medewerker was niet erg onder de indruk en zei dat het altijd even duurt voordat een nieuw nummer actief is. Hij zette de telefoon aan en die deed het gewoon.

October 4, 2007

Flamenco Diana

04.10.2007: Freestyle gitarist Tom (2) begeleidt Diana (1) als Flamenco danseres. Klik voor groter.Het zijn drukke tijden in ons huis te Borkel. Woensdag was onze huisbaas Luc jarig maar hij zat toen nog met mijn zus Pascale ergens in Spanje. We hebben hem telefonisch gefeliciteerd en er 's avonds een Westmalle op genomen.

Donderdagochtend kwamen ze aan op Eindhoven Airport. Zus en mede-dakloze Margriet haalde ze op. Het huis is nu lekker vol. Pascale en Luc (links) brachten een leuk kado mee voor Diana (1), een heuse Flamencojurk die natuurlijk meteen gepast moest worden. Neef Tom (2) begeleidt haar op zijn groene electrische gitaar.

Om kwart over twaalf kwam Luchiano (9) thuis van school. "Ik treed in jouw voetstappen", sprak hij trots. Ik vroeg mij af of hij daarmee bedoelde een groot schrijver of een geniale automatiseerder te worden.

"Vanmiddag om kwart over drie moet ik nablijven", was het enigszins ontluisterende vervolg. Hij had samen met klasgenoot Joey zitten vervelen. Een puike prestatie om binnen twee weken op een nieuwe school al straf te krijgen.

Inmiddels zijn we ons boeltje aan het pakken. Zometeen rijden we van Borkel naar Dommelen, beide gemeente Valkenswaard. In Dommelen gaan we een paar weken van de gastvrijheid van CasasPa en Truus genieten. Daarna is het echt tijd voor een eigen huis en haard...

October 2, 2007

Ouderavond en Achelse Kluis

Waar blijven de politieke beschouwingen? Voorlopig is daar geen tijd voor, immers maandag werd ik plotseling uitgenodigd voor een ouderavond op de St. Servatiusschool alhier te Borkel. Het was een informatie-avond voor groep 7 en 8, althans voor de ouders van de betreffende kinderen.

Het ging over het vervolgonderwijs, hoe dat in elkaar zit en welke mogelijkheden er zijn. Een agendapunt was de Borkelse situatie. Daarmee bedoelt men de kleinschaligheid van het dorp, een dorp waar zelfs geen winkels zijn. Valkenswaard is de grote stad waar de paar kinderen die per jaar doorstromen naar het Were Di (vroeger Hertog Jan College) ineens worden ondergedompeld in een grote massa van scholieren.

Dat wordt steeds erger omdat vroeger automatisch gekozen werd voor het Were Di. Zo fietsten de kinderen uit Borkel gezamenlijk naar Valkenswaard. Inmiddels bieden scholen in de regio andere mogelijkheden die ook aantrekkelijk blijken. Zoals bijvoorbeeld de Groenschool in Eindhoven, het Pius X-College in Bladel en enkele scholen in Belgie.

02.10.2007: CasaSpider samen met zwager Wiro naar de Achelse Kluis om te bidden voor bier. Klik voor groter.Allemaal niet van direct belang voor Luchiano (9) die maandagavond in bed ineens wat paniekerig was. Op school maken alle leerlingen een weekplan en wat daarin is vastgelegd moet volgende week vrijdag af zijn. "En het is heel veel, papa", aldus Luchiano. Zo nu en dan duikt de twijfel op of hij het wel allemaal aan kan.

Dinsdag zag de wereld er alweer heel anders uit en 's middags ging hij bij een vriendje spelen, deze keer was het Luc. In de tussentijd hadden mijn zwager Wiro en ik een belangrijke taak: het opruimen van lege bierkratten in de kelder van ons opvanghuis.

Toen we de kratten in de Pajero laadden kwam net overbuurvrouw Charlotte aanfietsen. Die keek toch een beetje vreemd op, helemaal toen wij haar vertelden dat dit de score van één week was.

Grapje natuurlijk.

We reden naar de Achelse Kluis, een abdij die op de grens van Nederland en Belgie ligt en behoort tot de gemeente Valkenswaard. Van heel vroeger kan ik mij er een rondleiding herinneren. In de Achelse Kluis liepen toen monniken in bruine pijen rond. Zij deden wat aan landbouw en hielden varkens om in hun levensonderhoud te voorzien.

Dat is nu wel anders. De varkens zijn weg en op het terrein is een grote winkel gevestigd waar men vele soorten bier kan kopen. Ook het eigen bier van de Achelse Kluis wordt er verkocht. We sloegen een paar kratten in die bijna van het statiegeld bekostigd konden worden.

's Morgens hadden Lucy en ik een kinderzitje gekocht voor in de auto. Het zitje dat we van zus Pascale hadden geleend stond naast de koelkast om schoongemaakt te worden. Diana (1) houdt erg van autorijden en toen ze het zitje zag kroop ze er meteen in. Zeker 20 minuten heeft ze vredig gewacht, waarschijnlijk in de hoop dat we spoedig gingen rijden.

Zo, net op tijd klaar voor Inter Milan tegen PSV...

September 28, 2007

Een bijzondere manier van fluiten

Donderdagavond waren we voor het eten uitgenodigd bij CasasPa en Truus in Dommelen. Even wat geografische informatie tussendoor, zowel Dommelen als Borkel behoren tot de gemeente Valkenswaard. Commercieel als hij is, familie kan niet weigeren, nam Luchiano (9) zijn kinderpostzegels mee en warempel, hij sloeg Truus aan de haak.

Prinses Diana en Koningin Lucy hoefden alleen maar mooi te zijn.

CasasPa legde de laatste hand aan de zalm en even later waren we lekker aan het eten. De rest van de avond brachten we door met Boerenbridge, voor het eerst tijdens onze vakantie (r)emigratie naar Nederland. Omdat Luchiano om negen uur in bed moest liggen waren we op tijd thuis voor de tweede aflevering over Ruud en Linda Moerman uit Valkenswaard in de serie Ik vertrek.

27.09.2007: CasasPa en Truus verzorgden een heerlijke maaltijd met zalm en Boerenbridge toe. Klik voor groter.Wij hebben allemaal wel iets met dat programma. De buren van Margriet en Wiro in Portugal hebben aan het programma meegedaan en ook ik voel me regelmatig als een Ik vertrek-ker.

Het programma dramatiseert de gebeurtenissen nogal maar toch vroegen wij ons allemaal af wat mensen in het algemeen en het gezin Moerman in het bijzonder bezielt om een verwaarloosde camping in Frankrijk over te nemen.

Van ons vieren heeft Luchiano zich tot dusverre het beste aangepast in Nederland. Wilde hij eerst niet van Curacao weg, nu wil hij juist niet meer terug. Elke dag speelt hij met andere vriendjes, vandaag was Bruce aan de beurt.

Bruce woont een heel eind de andere kant op, in het dorpje Schaft. Hij had een extra fiets geregeld voor Luchiano en met zijn tweeën vertrokken ze vanuit ons huis. Ik reed er voor de zekerheid met de auto achteraan, ook om te weten waar die Bruce precies woont.

Om vijf uur haalde ik Luchiano op. De kinderen hadden leuk gespeeld. Nu kan Luchiano op een hele vreemde manier fluiten, hij trekt het vel onder zijn onderlip iets naar voren, blaast en dan klinkt er een schel geluid. "Papa, ik ben de enige op school die dat kan!", riep hij trots uit. "Krijg je daar een punt voor op je rapport?", reageerde ik kritisch.

Bruce, zijn broer en zijn zus vonden het echter prachtig en allemaal trokken ze aan het vel onder hun onderlip. Zonder het gewenste resultaat. Mocht het ooit lukken de kinderen van Borkel op deze manier aan het fluiten te krijgen zie ik in een verre fantasie ooit nog wel eens een standbeeld van Luchiano op het Borkelse dorpsplein verschijnen: Hij die ons leerde fluiten door aan het vel onder de onderlip te trekken.

Op zijn Latios weblog beschrijft Luchiano met welke geluiden hij nog meer indruk maakt in Borkel.

September 27, 2007

El Sapo El Sapo (42)

1.

We zitten nu al ruim een week in Nederland en hebben nog steeds geen huis. Woensdagmorgen had ik een afspraak met Direct Wonen in Breda. Zij boden een woning in Oosterhout aan. Met Garmin nüvi (GPS) van Luc en Pascale reed ik gelijk een ervaren Bredaenaar door de Bredase straten. "Sla links af", zei Garmin nüvi uiteindelijk gevolgd door: "Bestemming bereikt aan rechterhand" (of zoiets) en inderdaad, rechts stond in grote letters Direct Wonen.

Ene Denise met Curacaose roots stond mij te woord en met haar ging ik twee huizen in Oosterhout bezichtigen. Eerst diende er afgerekend te worden, 35 euro inschrijfkosten. Dat valt nog te overzien. Minder grappig is dat bij het accepteren van een huis bemiddelingskosten betaald moeten worden ten bedrage van een volledige maand huur. Dat is geen kattenpis. Daar bovenop komt nog een maand borg alsmede eventuele overnamekosten.

Denise reed voorop en ik achter haar aan. Het eerste huis bevindt zich op de (het?) Vreeburg. Een redelijk huis waarvan alle kamers van laminaat dan wel vloerbedekking zijn voorzien. Vervolgens gingen we naar het tweede huis op de Zuylenburg dat er ongeveer hetzelfde uitziet maar iets dichter bij een school en winkels gelegen is.

Ik twijfelde. Het zijn geen slechte huizen en het is geen slechte locatie. Er moet echter veel aan gebeuren en vooral zat ik met de bemiddelingskosten en de borg in mijn maag. Het was nog vroeg. Ik nam afscheid van Denise en reed door naar Meeùs op de Markendaalseweg in Breda.

Wederom bracht de lieftallige Garmin nüvi mij vrijwel probleemloos naar gewenste locatie, alleen was er geen parkeergelegenheid en dus moest ik doorrijden. Dat doorrijden ging zover dat ik de weg kwijtraakte, moest stoppen en Garmin nüvi opnieuw programmeerde naar de Markendaalseweg.

Wegens werkzaamheden zijn sommige straten in de binnenstad van Breda afgesloten. Daar heeft Garmin nüvi geen boodschap aan, zij stuurde mij elke keer een dergelijke straat in. Met de knop Omrijden kon ik haar ertoe bewegen een andere route te kiezen. Om een lang verhaal kort te maken, ja ik ben bij Meeùs gearriveerd.

Ook bij deze makelaar ben ik nu bekend en de charmante Noortje van G. is een huis voor ons aan het zoeken. De bemiddelingskosten bij Meeùs zijn overigens een stuk sympathieker dan die bij Direct Wonen en aan borg doen ze niet.

2.

Bij thuiskomst lag er een briefje van mijn zus Margriet naast de laptop. Meester Joop had telefonisch gemeld dat Luchiano zijn testen goed heeft gemaakt en derhalve vanaf nu les krijgt in groep 7. Meester Joop verzocht om zijn sofinummer en een kopie van het paspoort.

Lucy, Luchiano en Diana (1) hebben echter nog geen sofinummer. Zij worden voor het eerst in Nederland ingeschreven. Deze procedure is ongeveer een week geleden gestart en daarom belde ik naar de gemeente Valkenswaard om te vragen hoe het ermee stond. Na drie keer doorverbonden te zijn kreeg ik een van de Senioren aan de telefoon. De inschrijvingen zijn naar het Vestigingsregister gestuurd om te verifiëren of wij niet per ongeluk, expres of toevallig in twee gemeenten tegelijkertijd staan ingeschreven. Als de formulieren terugkomen worden ze doorgestuurd naar de Belastingdienst welke voor sofinummers zorgt. Wij wachten af.

Het is natuurlijk geweldig nieuws dat Luchiano in groep 7 geplaatst is. Voor Luchiano en voor ons. Een groot compliment mag echter ook uitgaan naar de Marnixschool op Curacao. Het is een signaal dat men daar onder niet ideale omstandigheden uitstekend werk aflevert. Immers, er is veel minder geld beschikbaar voor lesmateriaal en faciliteiten dan in Nederland. Bovendien spreken veel kinderen normaliter Papiaments en hun Nederlands is daardoor van een lager niveau. Dit houdt in dat de docenten er harder aan moeten trekken om er aan het eind van het schooljaar voor te zorgen dat aan de eisen is voldaan.

Daarom nogmaals mijn complimenten aan de Marnixschool van Elizabeth Taylor en haar team van docenten. Luchiano voelt zich verder als een vis in het water. Even een stukje RealWrite™ tussendoor, op dit moment is hij met vriendje Rik van nummer 60A kinderpostzegels aan het verkopen. Nostalgie. Wij werden vroeger zo de straat opgestuurd en liepen rond met tientallen guldens in een grote envelop. Tegenwoordig krijgen de kinderen een lijst met adviezen en tips (Ga nooit maar echt nooit een huis binnen, ga altijd met zijn tweeën, etc.) mee. Contant geld is vervangen door een administratieve procedure waarbij de kinderpostzegelkoper een eenmalige machtiging afgeeft om het bedrag van zijn rekening te laten schrijven.

Ach, waarom vertel ik dit eigenlijk aan Nederlanders?

3.

In de twaalf jaar dat ik uit Nederland weg was is er heel wat veranderd. Het is echter niet moeilijk om weer in te ritsen. We hebben een bonuskaart van Albert Heijn en bankieren via internet bij de Rabobank. De kinderen hebben allemaal, nou ja alle twee een spaarrekening en Lucy en Luchiano hun eigen betaalrekening.

Probleem was alleen dat er nog geen eurocent op al die rekeningen van ons stond. De pinpas van de Postbank is nog steeds niet binnen en om via een Wire Transfer geld over te maken van mijn Curacaose rekening is een BIC en een IBAN nodig.

Maar eerst wilde ik geld op mijn eigen rekening storten. In de daarvoor bestemde ruimte was echter geen loket te zien, alleen maar zuiltjes. Onthutst liep ik naar de ruimte waar de informatiebalie zich bevindt. "Uhm, kan men in Nederland nog geld op zijn eigen rekening storten?", vroeg ik aan de dame. "Jazeker", antwoordde zij, "dat kunt u doen bij de zuiltjes in de andere ruimte. Als u hulp nodig heeft, er lopen altijd medewerkers rond die u kunnen helpen."

Dezelfde dame hielp mij tevens aan de benodigde BIC- en IBAN-codes en ontroerd namen we afscheid. Het storten op eigen rekening ging heel gemakkelijk en de volgende stop was KPN. Hier moesten wat administratieve mutaties worden gedaan en wilde ik weten wat MobielThuis precies inhoudt. Door middel van een SMS heeft KPN mij er namelijk mee gefeliciteerd dat deze service vanaf nu actief is.

De KPN-medewerker legde het mij uit. Als men binnen een straal van 100 meter van de geactiveerde postcode (=thuis) belt gaat dit tegen een lager tarief. Keerzijde van de medaille is dat KPN hiervoor vijf euro per maand in rekening brengt. Dat is toch een vorm van Spyware, dat men gratis iets activeert en even later de teller laat lopen.

Geen idee waarom ik dit aan Nederlanders vertel maar voor mij is het nieuw. Waarom spam ik niet een paar duizend mensen dat zij tot 1 december gratis het CasaLog mogen lezen en bereken vervolgens 1 euro per dag, kan dat zomaar?

September 25, 2007

Luchiano gaat naar de St. Servatius

Maandag heb ik het reeds voorweggenomen, het was onmogelijk om te wachten. De eerste schooldag van Luchiano (9) op de St. Servatiusschool te Borkel. 's Morgens was hij enigszins gespannen, deels vanwege het nieuwe en deels vanwege de vele toetsen die op hem afkwamen. In zijn hoofd zit dat een advies voor groep 6 een enorme degradatie zou zijn, het moet en zal groep 7 worden.

We werden opgevangen door meester Joop en al snel nam ik afscheid van Luchiano. De hele ochtend was er de nieuwsgierigheid hoe het ging. Om twaalf uur gaat de school uit en ruim op tijd stond ik onder een boom te wachten, de camera in de aanslag. Daar was Luchiano en gelijk een Joop van Tellingen schoot ik een aantal verborgen foto's: 1, 2, 3. Hij voelt zich al aardig thuis en de wachtende moeders zullen wel gedacht hebben.

24.09.2007: Luchiano (9) heeft de eerste ochtend op de St. Servatiusschool in Borkel erop zitten. Klik voor groter.De vraag brandde op mijn lippen: "Hoe ging het, jongen?" "Goed", antwoordde Luchiano. Ondertussen werd hij door alle kinderen gegroet. "Dat Luchiano!", "Hai Luchiano!", "Dag Luchiano!" Ik vond de kinderen erg vriendelijk en aardig dat ze zo groetten. Luchiano ook, maar: "Ja, alleen dat doen ze de hele tijd." Hij wordt er een beetje moe van.

De testen verlopen uitstekend, hij vindt ze erg gemakkelijk. Dan vraag ik mij af waarom hij toch een paar domme fouten maakte maar daar doet onze wijsneus niet zo moeilijk over. Het feit dat hij een weblog heeft maakte indruk op zowel docenten als medescholieren.

Om tien over een begon de middagsessie. Luchiano kon niet wachten om te gaan. Telkens keek hij op de klok en eindelijk was het zover. Toen ik hem 's middags wilde ophalen begon het vies te regenen en daarom nam ik de auto voor die luttele 250 meter. Immers, dat waren we op Curacao ook zo gewend. Ondanks de auto vond Luchiano het afzien, die regen. Maar ook de middag is hem uitstekend bevallen.

Hij was nauwelijks thuis of ging alweer op pad om te spelen met de drie (3!) overbuurmeisjes. Om half zeven was hij nog niet terug en ging ik hem halen. Daar zat meneer aan de eettafel speklappen te eten. Het viel nog niet mee om hem bij deze gezellige familie vandaan te krijgen, sterker nog bijna zat ik zelf aan de spekjes.

We zijn echter al lang blij dat meneer het goed naar zijn zin heeft, zowel op school als daarbuiten. Dinsdagmorgen wilde hij alleen naar school, ik mocht niet meer mee. Om twaalf uur kon ik hem niet eens ophalen, want CasasPa en Truus kwamen met Ryanair uit Bergamo terug. Met de Garmin nüvi was het een fluitje van een cent.

Eindhoven Airport is een kleine en leuke luchthaven die een beetje aan Hato oude stijl doet denken. Slurven kennen ze er niet, de passagiers wandelen naar de vliegtuigen. Het restaurant beschikt over een mooie soort veranda waar men de vliegtuigen kan zien landen en opstijgen.

Om kwart voor een was ik alweer in Borkel, precies op tijd om afscheid van een van ongeduld trappelende Luchiano te nemen. Die wilde weer naar school. Ja, het zijn vreemde tijden. Zojuist kwam hij thuis, gaf een Nieuwsbrief waar hij zelfs in genoemd wordt af en rende naar de meisjes van de overburen. Nu is er eentje bij ons aan het spelen.

Hmm... Lucy heeft meer kleren nodig. Must dash.

September 24, 2007

Luchiano maait het gras. En Diana?

Op Curacao praat men vrijwel nooit over het weer maar hier is dat een ander verhaal. En dat terwijl elke dag de zon schijnt, afgelopen zondag tenminste wel. We vonden dat Luchiano (9) eens iets moest doen voor de kost en Margriet wist wel een leuke klus. Het maaien van het gras.

Luchiano's standaard antwoord op een vervelende vraag gesteld door persoon $X met onderwerp $Y is tegenwoordig: "Ik haat $X en ik haat $Y" maar daar trokken wij ons niet veel van aan. Even later liep hij met zijn tante, de electrische grasmaaier en een gezicht als een oorwurm baantjes over het grasveld te trekken.

23.09.2007: Luchiano (9) en Margriet maaien het gras in Borkel. Klik voor groter.
Toen ik jong was moest ik dat ook, maar dan met zo'n smalle handmaaier. Dat was nog eens afzien. Toen ze eindelijk klaar waren durfde Margriet niet te zeggen dat het huis ook een voortuin heeft.

Waar ook wel eens de grasmaaier overheen mag is het kapsel van Diana (1). Ze begint inmiddels een aardige haardos te kweken en het staat haar eigenlijk wel charmant. Mijn theorie is dat echte vrouwen lange haren hebben. Voorlopig vragen we daarom niet aan Luchiano of hij het haar van zijn zusje wil snoeien.

Mijn laptop staat in Dommelen, gemeente Valkenswaard, omdat hij geen wireless netwerkkaart heeft. Tot nu toe reed ik van Borkel via Valkenswaard naar Dommelen maar binnendoor is behoorlijk korter. Toevallig hadden Pascale en Luc een TomTom Garmin nüvi navigatiesysteem besteld, speciaal voor hun vakantie in Spanje waar ze met een huurauto rondrijden. Helaas voor hun en gelukkig voor ons werd het apparaat een dag te laat bezorgd.

Om hem uit te testen reed ik ermee naar Dommelen, binnendoor. Het was voor mij de eerste keer met een navigatiesysteem en eigenlijk kan ik al niet meer zonder. Het werkt gewoon fantastisch. Mannen hebben in het algemeen een broertje dood aan naar de weg vragen. Dat is niet handig, zeker als men qua orientatievermogen niet hoogbegaafd is. GPS is werkelijk de uitvinding van de (vorige) eeuw. Even een vraag tussendoor, kan een navigatiesysteem gestolen worden? Immers, men weet altijd waar hij is.

Tot slot een voorproefje van een grote gebeurtenis voor Luchiano. Zijn eerste schooldag op de Sint Servatiusschool te Borkel. Ik kan al voorwegnemen (is dat Nederlands?) dat de ochtendsessie niet tegenviel. Morgen meer schoolbelevenissen.

September 9, 2007

Die krijgt het nog zwaar in Nederland

Zaterdagochtend, 08:00 AM. Luchiano (9) en ik zitten aan tafel te wachten tot het tien voor half negen wordt. Dan moeten we weg voor zijn karateles. Plotseling begint het te regenen, niet te hard.

Luchiano: "Het regent!"
CasaSpider: "Nou en?"
Luchiano: "Als het straks nog steeds regent ga ik niet naar karate."

De auto parkeren we daar nota bene op maximaal 40 meter van de ingang.

August 25, 2007

Luchiano leest Dik Trom

Luchiano (9) is niet zo'n lezer. Hij kan het goed maar vindt televisie kijken gemakkelijker. Zijn truc is tegenwoordig om als hij naar bed moet te vragen of hij nog even mag lezen. Als een soort van blessuretijd.

25.08.2007: Luchiano (9) heeft veel plezier met De zoon van Dik Trom geschreven door Cornelis Johannes Kieviet. Klik voor groter.Laatst klonk er om de haverklap een schaterend gelach uit de slaapkamer. "Dit boek is zo leuk papa", zei Luchiano die steeds even een passage aan Lucy en mij kwam voorlezen. Hij is bezig met De zoon van Dik Trom geschreven door Cornelis Johannes Kieviet (Wikipedia). Ik moest lachen om zijn gelach en herinnerde me Dik Trom vroeger ook erg grappig te hebben gevonden al schaterde ik voor het eerst bij Pietje Bell.

De verhalen van Dik Trom zijn nagenoeg tijdloos. Wie weet er wanneer De zoon van Dik Trom is geschreven? Zelf dacht ik ergens in de vijftiger jaren maar neen, het boek dateert uit 1907 en is op de kop af 100 jaar oud. Ongelofelijk. Sommige termen in het boek worden vertaald, bijvoorbeeld als de bok in het bleekveld mag rondrennen. Het bleekveld grenst aan de sloot waar moeder de was deed die vervolgens op het bleekveld te drogen werd gelegd.

Diana (1) is ook dol op het boek. De gele kaft heeft een grote aantrekkingskracht op haar. Aangezien het boek van de bibliotheek is kan ze daar beter niet aanzitten. Daarom proberen we haar Ik van Remco Claassen in de maag te splitsen. Ja sorry, Remco. Dat boek kostte me niets omdat het bij een cursus hoorde. Maar Diana prefereert Dik Trom.

Dik Trom en zijn zoon Jan zijn ondeugend. Diana begint ook dergelijke trekjes te vertonen. Vrijdagavond gooide ze steeds de deur van de slaapkamer achter zich dicht en liet mij buiten staan. Lucy wist al waarom: "Dat doet ze om ongestoord met de televisie te kunnen spelen." We deden de deur open en inderdaad stond ze voor de televisie te lachen.

Behalve lezen is Luchiano druk met het construeren van papieren vliegtuigjes. Het leuke is dat hij ze steeds probeert te verbeteren door de vleugels anders te vouwen, inkepingen te maken en wat dies meer zij. Termen als improved zijn niet van de lucht. Dat geldt echter niet voor dit testmodel dat duidelijk op crash course is.

August 10, 2007

Met de Spider naar Carré (14)

Situatie: We komen juist van Centrum Supermarkt te Mahaai vandaan en willen linksaf de Schout bij Nacht Doormanweg opdraaien. Het is druk. Tussen twee witte politie-auto's (Toyota Camry) kan ik de weg opschieten. We rijden richting het stoplicht voor de Santa Rosaweg en staan daar stil.

Luchiano (9) terwijl hij zijn kauwgum met een sierlijke boog uit het raam smijt: "Heel goed, deze keer is er geen auto in de buurt die ik kan raken."
CasaSpider: "Heel goed, vóór je staat een politie-auto en achter je staat een politie-auto."
Luchiano: "Oef."

Doek.

P.S. Jaja, we weten het wel. Het is niet netjes om een kauwgum uit het raam te smijten. Deze hoort in een prullenbak.

August 6, 2007

Een dure pizza

Na de voor menigeen toch ietwat verrassende post van gisteren snap ik dat men op zoek is naar antwoorden. Die komen ook, maar nog niet vandaag. Immers, het dagelijkse leven snelt als een rivier onverstoorbaar en niet te stoppen door.

Zondag was niet echt mijn dag. We hadden bedacht dat de Spiders samen met Piet en Emmie (6) naar Mambo Beach gingen. Om half vijf, want vanaf dat moment is de entree gratis. Laat de Hollander-grappen maar doorkomen. Het was ongeveer 16:29 en ik vroeg aan de caissière of we er al gratis in mochten. "Neen, om vijf uur", antwoordde zij.

06.08.2007: Emmie (6) en Luchiano (9): Vrienden voor het leven. Klik voor groter.Dat heeft Mambo Beach tot onze ergernis al eens eerder gedaan, de gratis toegangstijden van half vijf naar vijf uur verplaatsen. De laatste keer kwam men daar rap van terug. Wij hadden een half uurtje om stuk te slaan en reden door naar het Seaquarium om de zeeleeuwen daar aan te gapen. Het leverde foto's op van Diana (1) met CasaSpider en Diana met Lucy.

Om klokslag vijf uur waren we weer bij Mambo Beach. Het was fijn om voor het eerst sinds zes weken te zwemmen en datzelfde gold voor Diana. Na het tweede Happy Hour bij Wet&Wild haalden Piet en ik pizza's bij de Pizza Hut, voor het Italiaanse accent. Het was ontzettend druk bij de Pizza Hut in Salinja. Is iedereen soms te beroerd om zelf te koken op zondagavond? De parkeerplaats was vol, langs het hek aan de aanpalende weg vonden we een plaatsje.

Na een hele tijd wachten waren de pizza's eindelijk bereid. Vol gas scheurden we weg maar de auto trok naar links. Het duurde een paar seconden maar toen was de diagnose gesteld, een lekke linkervoorband. Tijd voor beslissingen.

Met twee dampende pizza's in de auto, een uitgehongerde familie thuis, een aantal Polars voor de kiezen en een slecht verlichte weg heeft men niet veel zin om de auto langs de kant te zetten en het wiel te verwisselen. Helemaal niet aangezien op elk wiel één van de vier bouten beveiligd is. Hiervoor is een apart opzetstukje nodig.

We besloten door te rijden, zo ver was het niet en de band was in het begin nog niet helemaal leeg. Thuis aangekomen was hij dat wel. Aangezien het toch al niet mijn dag was stelde ik het wielvervangingsklusje uit tot maandag. De pizza's waren overigens niet slecht en snel op.

06.08.2007: Piet en Emmie (6) de roltrap op richting het koude kikkerland. Klik voor groter.Gek is dat dat dingen die op de ene dag voor geen meter lopen op een andere geen enkel probleem zijn. Het vervangen van het wiel kostte wat zweet maar verliep probleemloos. Ook de linkerpols hield zich goed bij deze krachtproef. De volgende halte was een zogenaamde Tire Shop waar men voor een luttel bedrag de kapotte band kan laten plakken. De bandenplak-employee op de Caracasbaaiweg wierp een blik in de kofferbak en constateerde direct dat de band verloren was.

Dat werd een nieuwe kopen. Bij Western CT op Nieuwe Haven rekende ik 153.49 Antilliaanse guldens af (€ 61.40). Voor dat geld wordt het goede wiel bevestigd en het reservewiel netjes in de kofferbak opgeborgen. Zelf heb ik daarbij wel de afdekplaat omhoog gehouden. De pizza's van zondagavond waren lekker maar in totaal ruim 200 gulden is echt teveel van het goede. Wellicht dat deze ervaring van invloed is op het beslissingsproces bij een volgende soortgelijke gelegenheid.

Luchiano (9) en ik gingen Piet en Emmie ophalen bij Caribbean Flower appartementen. Totdat de electriciteit en de auto verrekend waren zwommen de kinderen in het zwembad en nam ik een foto van Piet voor zijn mansion. Bij ons thuis aten we een bord patat en toen was het tijd voor de gasten om zich om te kleden. Ze namen afscheid van Lucy en Diana en met zijn vieren reden we naar Hato International Airport.

Afscheid nemen is nooit leuk, zeker niet als men gedurende tien dagen intensief met elkaar is opgetrokken. Dat geldt voor Piet en mij maar ook voor Emmie en Luchiano. Toch gingen we nog even zitten op een terrasje, een van de grote verbeteringen van de nieuwe luchthaven. Om tien over vier passeerden ze de eerste controle en namen de roltrap naar boven. Een beetje weird om te zeggen: "Tot over een week of zes!"

Inmiddels zitten ze alweer ruim een uur in de lucht. Piet en Emmie, goede reis!

July 23, 2007

Bij die rode deur

Het viel nog niet mee om een afspraak met een van de specialisten bij Spectrum, klinkt dat niet als een misdaadorganisatie in een James Bond film, te kunnen maken. Dokter Maarten Taams is op vakantie en daarom moet iemand anders ervoor zorgen dat het gips van mijn linker onderarm afgaat. Bij Spectrum werken dokter Eijkelenburg en dokter Juliet als chirurg.

23.07.2007: CasaSpider voor de deur van Spectrum aan de Roodeweg 112, met die rode deuren. Klik voor groter.Uiteindelijk was er maandag om half vier een plekje vrij. In mijn Outlook Calendar noteerde ik abusievelijk drie uur en daarom waren Luchiano (9) en ik ruimschoots op tijd. Het Spectrum gebouw aan de Roodeweg 112 oogt modern en is zowel van binnen als van buiten helemaal in rood en wit geschilderd.

Nu dacht ik een afspraak te hebben gemaakt met dokter Eijkelenburg maar de receptioniste kon hiervan niets terugvinden in de volgeschreven agenda. Mijn vingers jeukten om het zaakje te automatiseren. Blad na blad sloeg ze om want "uw naam klinkt me wel bekend in de oren". Maar dat heeft men al snel als men met Brad Pitt of CasaSpider te maken heeft.

Ineens kreeg de dame de geest en sloeg de agenda van dokter Juliet eens open. De bladzijde van maandag 23 juli 2007 was helemaal blanco behoudens een afspraak om half vier met ondergetekende. We riepen nog net geen bingo. Een "hmm... dokter Juliet heeft ook niet veel te doen", verhoogde de stemming nog eens extra.

We namen plaats in de wachtkamer en doodden de tijd met Luchiano's GameBoy. Daarna gingen we raadsels doen. Niet de uitkomst maar het denkproces van een negenjarige is leuk om te volgen, bijvoorbeeld in het geval van de man die bij een Y-sprong aankomt en aan één van twee broers moet vragen welke kant hij op moet. Probleem is dat de ene broer altijd de waarheid spreekt en de ander altijd liegt. Ach, bekende materie.

Luchiano vroeg aan de receptioniste waar het toilet was. "Daar rechts, bij die rode deur", antwoordde zij. Dat was onbedoeld grappig gezien hoe de wachtkamer er uitzag. Alle muren waren wit, voor ons stond een desk die rood met wit was geverfd en we hadden uitzicht op acht deuren die allemaal precies even rood waren.

Om kwart over vier riep dokter Juliet mijn naam. Ik legde hem de situatie uit en hij besloot dat het gips er dinsdag 31 juli in het Sehos vanaf wordt gehaald. Hij is er dan ook bij en laat vervolgens een Röntgenfoto maken ter controle. Na nog geen tien minuten stonden we weer buiten 40 gulden (€ 16) lichter.

July 22, 2007

CasaMovie: Diana Camina

De maand juli is er een van beslissende momenten. Neem bijvoorbeeld de aanschaf van een stretcher en een barbecue ook al heeft de stretcher het inmiddels begeven. En wat te denken van Diana (1) die op woensdag 18 juli zelfstandig haar eerste stapjes heeft gezet, te vergelijken met wat Neil Armstrong 21 juli 1969 op de maan deed. En zo zijn er meer beslissende momenten in aantocht.

Niet van alles is een film te maken, vraag dat maar eens na in Hollywood. Een lopende Diana is echter dankbaar materiaal. Als een volleerd actrice herhaalt ze dit kunstje net zo vaak als de cameraman wil. Okay, het is wederom een kleffe familiefilm à la The Waltons geworden maar wat stelt 4 minuut 25 vanuit een luie stoel in eigen huis nu helemaal voor ten opzichte van een zes uur durende dia-avond bij de Spiders? Zoals men dat vroeger deed.




Vermeldenswaardig is ook het einde van de movie waarin onze BBQ live in beeld komt. Eerlijk gezegd verliep de eerste BBQ-sessie soepeler dan deze maar het hele leven gaat in golfbewegingen. Er is dus nog hoop voor Diamond Piet die vanaf aanstaande donderdag met zijn dochter Emmie vakantie komt vieren op Curacao.

De scenes waarin Diana rondhuppelt in Albert Heijn te Zeelandia en het BBQ-gedeelte zijn opgenomen op zaterdag 21 juli 2007. Op de kop af 38 jaar later dan Neil's eerste stappen op de maan. Is het niet mooi? Ook mooi is dat deze CasaMovie te zien is op YouTube, voor de liefhebber.

Besides Diana Camina there are a lot more CasaMovies to be watched in Google Video.
You can also explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

July 19, 2007

Woensdag met Diana en Breaking News

Mijn haar werd te lang en dan krijgt het trekjes van een Afro-kapsel. Gelukkig is de oplossing niet moeilijk en wel dichtbij: Kapsalon Chadé in Bloempot Shopping Center. Er moesten ook de nodige boodschappen gedaan worden, daarom besloten we er een leuk uitje van te maken. Lucy bleef thuis maar Diana (1) ging mee en Luchiano (9) natuurlijk ook.

18.07.2007: Debbie van Kapsalon Chade houdt Diana (1) in haar armen alvorens aan CasaSpider te beginnen. Klik voor groter.Debbie en Dolly waren verrast om voor de eerste keer Diana te zien. Zonder problemen liet zij zich door Debbie in de armen nemen. Ik mocht plaatsnemen in de hoek waarna het snoeiwerk kon beginnen. Het eindresultaat was zoals gebruikelijk perfect, beter kan gewoon niet. We gingen met Diana naar het speeltuintje dat voor de kapperszaak is gelegen.

Diana op de glijbaan, Diana in de draaimolen, Diana kruipt door een ton... een dag Euro Disney is er niets bij. Maar aan alle plezier komt een einde, wij moesten door naar Centrum Supermarkt te Mahaai. Wie de meeste boodschappen in onze kar goed raadt heeft gewonnen. Na Centrum waren we nog niet klaar want een paar boodschappen kunnen alleen bij Albert Heijn worden gehaald. Bijvoorbeeld drinkyoghurt.

Toen we van huis weggingen was Diana al moe, een toestand die door de enerverende gebeurtenissen en de autoritjes tussendoor verergerde. Onderweg naar Albert Heijn viel zij dan ook in diepe slaap. Ik droeg haar de winkel in en zette haar in een winkelwagentje. Diana kon haar ogen niet openhouden en haar hoofd knikkebolde van links naar rechts en van voor naar achter. Een paar AH-medewerksters keken toe en moesten lachen. Gelukkig hadden we de camera bij ons, materiaal voor een nieuwe CasaMovie.

Thuis sliep Diana nog steeds als een roosje. Iedereen deed zijn dingen en het waren niet de minst interessante. Zo bootste Luchiano een loempia na door zich in een deken te wikkelen. Toen Diana hem zag viel ze direct aan om even later vredig op hem te gaan liggen. We aten een biefstukje met broccoli en wat huzarensalade.

Ik keek naar het NOS-journaal van half acht. Lucy en Luchiano waren met Diana in de weer. "CasaSpider, kom eens kijken", riep Lucy plotseling. De tijd van het Breaking News is aangebroken.

Continue reading "Woensdag met Diana en Breaking News" »

July 15, 2007

Twee kinderfeestjes

Zaterdag vonden er twee kinderfeestjes waar Luchiano (9) voor was uitgenodigd precies tegelijkertijd plaats. Kiezen is moeilijk en daarom gingen we naar allebei. Eerst naar Roland en Barbara in het Santa Rosa Resort waar dochter Kyra drie jaar is geworden. Met vier jongedames personeel en een popcorn-machine was men voorbereid op een groot feest.

De binnenkomende kinderen hadden het zwembad al snel gevonden. Dat was een beetje jammer voor Luchiano want die had zijn zwembroek niet bij zich, we zouden toch niet zolang blijven. "Ga maar in je onderbroek zwemmen", moedigden wij hem aan. Maar op zijn leeftijd is dat werkelijk humiliating. Aangezien ik in een leuk gesprek met Michel Bon van IBIS Management verwikkeld was zag ik niet dat Luchiano met zijn ziel onder zijn arm in zijn eentje op een stoel zat te wachten.

14.07.2007: Arwin Cuppen viert zijn vijfde verjaardag in de speeltuin achter de kerk van Santa Rosa. Klik voor groter.Om half vijf namen we afscheid en reden naar de speeltuin achter de kerk van Santa Rosa. De speeltuin hoort bij het Sint Jozef Weeshuis. Onderweg zei Luchiano nog dat we net zo goed naar huis konden rijden, het werd toch niets meer die dag. Maar Arwin zeurt volgens zijn moeder Loes al weken wanneer hij weer eens met Luchiano kan spelen en vierde zijn vijfde verjaardag.

Bovendien beschikt de speeltuin over een aantal grote skelters. Al snel had Luchiano er een geconfisceerd en was er niet meer vanaf te krijgen. Zo'n speeltuin is een heel relaxte hangplek voor ouders die met een Polartje in de hand wat rondlopen en kletsen terwijl iedereen met één oog de kinderen in de gaten houdt.

Een leuk gesprekje gehad met Chantal de Kruif van Funbini dat met hun bustours feitelijk een concurrent is van de taxichauffeurs maar dit zo wist om te buigen dat een groot aantal taxi's nu voor hun het invalidenvervoer uitvoert. Een mooi voorbeeld van een win/win situatie.

Was het thema vorig jaar Power Rangers, dit jaar moest het Pokémon zijn. Volgens Loes is Pokémon echter uit de mode, er zijn nauwelijks feestartikelen van te verkrijgen. De piñata was daarom een gewone 5 maar daar kan evenveel snoep in.

Met verbeten gezichten haalden de kinderen uit. Als de piñata uiteindelijk zijn inhoud prijsgeeft begint het grondgevecht. Luchiano en Brian verlieten met de grootste zak snoep het slagveld, zo werkt nu eenmaal het recht van de sterkste. Een meisje kwam er bekaaid af maar bleef lief glimlachen.

De verjaardagstaart was wel in Pokémon-style. Er werd gezongen en toen mocht Arwin de denkbeeldige kaarsjes uitblazen. Wel, de kaarsjes waren echt maar door de wind konden ze niet aangestoken worden. Na een interessante uiteenzetting over de logistieke problemen van Albert Heijn was het tijd om naar huis te gaan.

Ondanks de bergen snoep die Luchiano aan beide feestjes heeft overgehouden wilde hij ook nog een Happy Meal van McDonalds. Toen nam ik zelf ook maar een BigMac. Neen, het was niet de gezondste dag uit onze levens maar wel een leuke.

July 11, 2007

Stamppot (van dingen)

Van zaterdag tot en met dinsdag hebben wij andijviestamppot gegeten. Iedere portie lag als een steen op de maag en zo hoort dat bij een goede stamppot. Maar vandaag eten we iets anders, al weet ik nog niet wat.

"Wat is de letter waai in het Engels?", vroeg Luchiano (9).
- "Dat is de Griekse Y mijn zoon", antwoordde ik.
"Oh, maar wat is dan de letter W in het Engels?", luidde de logische vervolgvraag.

Nog best veel Nederlanders denken dat dat de wie is. Dinsdagavond vond de eerste halve finale plaats van de Copa América tussen Brazilie en Uruguay. Het was geen geweldige maar wel spannende wedstrijd waarin voor iedere meter werd gestreden. Brazilie is zonder Kaká en Ronaldinho niet op oorlogssterkte, maar de invallers zouden in de Nederlandse competitie geen slecht figuur slaan.

Wat zeg ik, een van die invallers speelt zelfs in de Nederlandse competitie. Het is Afonso Alves die in de 79e minuut mocht invallen voor een speler met de prachtige naam Vágner Love. Zulke mensen hebben bij geboorte al een streepje voor. Oh, het blijkt slechts een bijnaam te zijn. Eigenlijk heet hij gewoon Vágner Silva da Souza. Het is een onderdeurtje van 172 centimeter dus drie keer raden waarom de dames maar ware schoonheid zit van binnen.

10.07.2007: Brazilie verslaat Uruguay na strafschoppen (2-2 / 5-4) in de eerste halve finale van de Copa America 2007. Klik voor groter.Het was niet de beste dag uit het leven van Afonso Alves die in Nederland voor Heerenveen uitkomt. Hij viel in de 79e minuut in en incasseerde één minuut later al een gele kaart wegens een Schwalbe. Na 90 minuten stond er 2-2 op het scorebord en bij de Copa América betekent dat direct strafschoppen. Verlengen daar doen ze niet aan.

Man van de wedstrijd Diego Forlán miste de eerste strafschop voor Uruguay en hierdoor liep dit team voortdurend achter de feiten aan. In de strafschoppenserie stond het 3-2 voor Brazilie en de vierde schutter legde aan. Het was Afonso Alves en hij miste. De eerste serie van vijf strafschoppen eindigde in 4-4.

Toen Fernando de eerste sudden-death penalty miste voor Brazilie had García de ideale mogelijkheid Uruguay naar de finale te schieten. Maar ook hij faalde jammerlijk. Even later kon Brazilie juichen. De kanaries wonnen de strafschoppenserie met 5-4. En vanavond zitten we aan de buis gekluisterd voor de klapper tussen Mexico en Argentinie, de twee sterkste teams van deze Copa América. De Leffe Dubbel is zojuist gehaald en mein Geheimtip is een klassieke finale tussen Brazilie en Argentinie.

Woensdagmorgen gingen we met Diana (1) naar het Consultatiebureau. Ze is nu 79 centimeter lang en weegt precies 9 kilo, een toename van respectievelijk 1 centimeter en 230 gram ten opzichte van 8 juni. Maar ze mag rustig wat meer wegen. Het was ook tijd voor haar laatste vaccinatie, deze keer in de linkerarm. Na het bezoek aan het Consultatiebureau reden we door naar Supermarkt Vreugdenhil waar ze PediaSure in blikvorm verkopen, waarschijnlijk als enige winkel op Curacao. We schakelden meteen ook over naar Nutrilon-3.

Het zijn enerverende tijden en dan hebben we het niet eens gehad over onze speurtocht naar de barbecue met de beste prijs/kwaliteitsverhouding van het eiland. 's Middags werd ik ook nog gebeld door de Taams Kliniek. Dokter Maarten Taams heeft een vervanger gevonden die mij omstreeks 25 juli naar het Sehos mag doorverwijzen om het gips los te zagen. Om kwart voor vier was de vervanger echter niet telefonisch te bereiken voor een afspraak. Morgen verder.

Is er een mooiere manier om af te sluiten dan met een Haitiaanse wijsheid? Ik dacht het niet. "Kay koule twonpe soley, men li pa twonpe lapli." Een lek dak kan de zon misleiden, maar niet de regen.

June 30, 2007

El Sapo El Sapo (39)

1.

28.06.2007: Afscheid Jeroen Koops van SQL Integrator in Avila Beach. Klik voor groter.Donderdagavond hadden we een Technical Meeting van SQL Integrator in het Avila Beach hotel. Niet in ons gebruikelijke zaaltje dat bezet was, maar ernaast. De meeting verliep zoals altijd, HRM-dingetjes, Sales-dingetjes en een aardige presentatie van Krijn over Prince2 die tegen de verhouding in tamelijk lauw werd ontvangen en tenslotte waar iedereen met smart op wachtte: de afsluitende borrel.

Hoogtepunt was het afscheid van Jeroen Koops die met zijn gezin terug gaat naar Nederland. Een afscheid gaat altijd gepaard met zoenen van een van onze office-ladies. Nu Manja naar de concurrentie is vertrokken neemt Melisa Rosa, een dergelijk prachtige naam moet men gewoon voluit schrijven, de honneurs waar.

Uiteraard weigerde mijn camera op het moment van de kus tussen twee niet-partners en dus moest hij over. Let op het gezicht van Antonio tijdens de omstrengeling. Een kus die overigens netjes op de wangen werd gegeven. "Was dat alles? het deed nog geeneens pijn!", lijkt Jeroen te zeggen.

Jeroen, ik wens jou en je gezin veel succes en voorspoed in Nederland. Je zult nog wel eens denken aan het Happy Hour op Wet&Wid als de Insulinde door de ondergaande zon vaart terwijl bij jullie de hagelstenen door de ruiten kletteren.

2.

30.06.2007: Laatste karateles Karate-Do Curacao, Kristi met mawashi-geri tegen Sensei Ivonne. Klik voor groter.Zaterdagmorgen was er ook een soort van afscheid, de laatste karateles van het seizoen. Sensei Ivonne was moe, naar eigen zeggen zelfs gebroken. Zij had 17 uur aan een stuk door aan een belangrijke conversie gewerkt. Niet alles is goed gegaan gezien ook een aantal dringende telefoontjes tijdens de les. Als dinsdag alle currencies maar goed staan.

Luchiano (9) kwam wat langzaam op gang, hij is bepaald geen ochtendmens. Pas toen er tegen stootkussens geschopt mocht worden kwam het enthousiasme. Ook sparren doet hij graag, volgend seizoen staan er echte wedstrijden op het programma.

Tenminste als zijn moeder het goed vindt. Op de foto voert Kristi van Kridan een mooie mawashi-geri uit, zij heeft afgelopen zondag de groene band behaald.

3.

29.06.2007: Toyota van CasaSpider net op tijd voorzien van een grijs nummerplaatbelastingaddendum voor de tweede helft van 2007. Klik voor groter.Ieder half jaar, dat is vaste prik, verhaalt het CasaLog over het nieuwe nummerplaatbelastingaddendum. Een woord dat nog niet in de Dikke van Dale te vinden is maar wel via Google.

Voor de historie van het nummerplaatbelastingaddendum leze men de post Uitvinder van een woord. Op deze wijze kan men mooi de groei van Diana (1) monitoren. Bij de zich in vreemde bochten wringende Luchiano (9) is dat een stuk moeilijker.

Grijs is de kleur van het opzetplaatje dat een medewerker van Star Lease vrijdagmiddag just in time op de nummerplaat van de donkerblauwe Toyota zonder moon-/sunroof schroefde. Vanaf 1 juli worden auto's zonder grijs nummerplaatbelastingaddendum zonder mededogen van de weg gehaald en in beslag genomen.

Er zijn mensen die geen zin hebben om autobelasting te betalen. Liever lenen zij het opzetplaatje van een andere auto. Daarom klonk Star Lease deze vast op de nummerplaat maar dat doen ze niet meer. Op mijn vraag waarom niet antwoordde de Star medewerker dat het geboefte er dan gewoon de hele nummerplaat afschroeft. En het is veel moeilijker om een nieuwe nummerplaat te krijgen dan een nieuw nummerplaatbelastingaddendum.

June 24, 2007

Spanning anders gedefinieerd

Met de linkerenkel gaat het uitstekend (dank u) en daarmee tevens met het lopen. Aan een gipsarm went men ook, nog even en ik kan niet meer zonder. Flauwekul natuurlijk, zondagmorgen was er zelfs een paniekmomentje. Kort tevoren droomde ik in een gevecht verwikkeld te zijn en daardoor waren mijn spieren in het echt ietwat aangespannen. Er dreigde een krampaanval in mijn linker arm. Het feit dat ik die niet kan strekken zorgde voor enige onrust.

24.06.2007: Diana (1) in de kinderhoek van het Albert Heijn filiaal te Zeelandia. Klik voor groter.Een storm in een glas water. Bovendien, als het erop aankomt zullen we nog wel eens zien of die arm niet gestrekt kan worden. Desnoods verf ik me eerst groen.

Veel tijd wordt in huis doorgebracht. De arm stimuleert het erop uit trekken niet echt. Daar komt bij dat Lucy nu Diana (1) de auto in- en uit moet sleuren. Neen, voorlopig bevalt het best thuis.

Zondagmiddag begon het toch te kriebelen. Waar 20-jarig aanstormend toptennistalent normaliter de vrije uurtjes paraglidend of tenminste dansend op de bar van een hippe disco op Tenerife doorbrengt zagen de Spiders zich genoodzaakt een andere definitie van spannend te hanteren. We gingen naar Albert Heijn.

Albert Heijn is op zondag geopend van acht tot acht. Rond vier uur waren er tamelijk veel klanten. De verrassende salades waren de eerste stop. Rustig slenterden we door de gangpaden. Geen last van zandkorrels tussen de tenen en geen harde muziek. Onbegrijpelijk dat er mensen zijn die op zondag liever naar het strand gaan dan naar Albert Heijn.

Onze Lieve Heer heeft vreemde kostgangers.

Luchiano (9) wilde Diana meteen meenemen naar de kinderhoek maar dit hoogtepunt bewaarden wij tot het laatst. Ze was er bijna niet uit weg te slaan krijgen. De enerverende middag werd besloten met een Happy Meal voor Luchiano die van de gelegenheid gebruik maakte om zich als Shrek te laten vereeuwigen. Ook als diens vrouw doet hij het heel aardig.

June 4, 2007

El Sapo El Sapo (37)

1.

Diana (1) zit er al een hele tijd dicht tegenaan. Het is pure luiheid en het feit dat zij ontzettend goed kan kruipen dat het er nog niet van gekomen is. De stenen tegels die bijna overal in ons huis liggen helpen ook niet erg. Daarom zette ik zondagochtend twee banken tegenover elkaar op het kleine stukje vloerbedekking.


03.06.2007: Diana (1) zet haar eerste officiele losse stapjes. Klik voor groter.

(Klik voor (iets) groter)


Ze moest van de ene naar de andere kant lopen. Diana stond rechtop zonder steun en maakte gelokt door een leeg kartonnetje appelsap zowaar een paar stapjes naar de andere bank. Even later oefenden Lucy en ik samen met haar. Echt zelfstandig lopen is het niet, maar de eerste stapjes zijn gemaakt.

2.

Dolfijn FM heeft zijn eerste stapjes al lang gemaakt. Vanaf afgelopen zondag is men aan een nieuwe fase begonnen. De studio is verhuisd van Berg Altena naar het strand van Mambo Beach. Het heeft even geduurd maar het is een schitterend pand geworden. Drie maal raden op welke frequentie Dolfijn FM uitzendt. Vooral de mannelijke medewerkers hebben weken (maanden?) reikhalzend naar de verhuizing uitgekeken, vooral vanwege het uitzicht op de stranddouche.

3.

Via Dolfijn FM hobbelden we door naar het Happy Hour van Wet&Wild. Luchiano (9) vermaakte zich met Arwin en Gerard. De kinderen probeerden zich in een soort van zandmannetjes te transformeren. Bij de invallende duisternis ziet het er tamelijk overtuigend uit. Het geeft wel veel troep in de auto.

May 24, 2007

Een ezel stoot zich in ’t gemeen...

Eigenlijk moet Luchiano (9) op turnen. Hij is tamelijk lenig en niet bang. Toen hij klein was (...) zeg maar een jaar of zes sprong hij al met een salto uit de vensterbank op zijn bed. Nu is hij fanatiek aan het oefenen om op zijn handen te kunnen lopen.

Ongeveer een half jaar geleden wilde Luchiano een kunstje laten zien. We moesten nog naar de supermarkt en hadden haast. Daarom deed hij het kunstje iets te vlug en kwam hardhandig met zijn hoofd op de stenen vloer terecht. Dat herinnert hij zich nog goed, want hij heeft er een aantal weken last van gehad.

Sinds mijn elfde ben ik officieel visueel gehandicapt. Bij een GGD-controle constateerde de arts dat ik bijziend was. Geweldig nieuws voor mij, want nu kreeg ik een bril. In de loop der jaren zijn mijn ogen slechter geworden en momenteel hebben beide ogen een afwijking van ongeveer -5.5. Zich kunnen aanpassen is een van de beste menselijke eigenschappen. Veel dingen kan ik zonder bril en dat begint al bij het wakker worden. Blindelings grijp ik in één keer goed. Ook in het donker de weg in huis vinden gaat me uitstekend af.

24.05.2007: Een ezel stoot zich in 't gemeen geen tweemaal aan dezelfde steen. CasaSpider daarentegen doet dit wel met een salontafel. Klik voor groter.Nu Luchiano zo druk aan het oefenen is om op zijn handen te kunnen lopen heeft hij bedacht dat als hij onverhoopt een keer valt hij beter zacht kan vallen. Liever op vloerbedekking dan op stenen. Een gedeelte van de woonkamer heeft vloerbedekking. Er staan twee banken, een hoektafel en een salontafel op. Luchiano verplaatst de salontafel richting de slaapkamer en kan zo prima de handstand oefenen op de vloerbedekking.

Dinsdagavond ging ik als laatste naar bed. Alle lichten waren uit en ik liep de gebruikelijke route naar de slaapkamer. Mijn handen tastten in het rond, altijd beducht voor gevaarlijke obstakels. De deur van de slaapkamer was bijna bereikt toen #$%%^$#%##%#!!! een helse pijn door mijn rechter scheenbeen schoot samen met een enorm lawaai van een schuivende salontafel en gevolgd door een serie forse vloeken.

Ja, Sonja Faries kan misschien mooi tekenen maar CasaSpider kan er ook wat van. Klik op het plaatje of anders hier voor het volledige beeld. De volgende dag vroeg Luchiano ietwat angstig of hij het tafeltje terug moest zetten na de oefeningen. "Neen jongen, dat hoeft niet. Het was ook niet jouw schuld, ik moet gewoon uitkijken waar ik loop."

Als wekker gebruik ik het mobieltje dat we in Nederland hebben gekocht, ermee bellen kan op dit moment toch niet. Op woensdagavond was de batterij leeg en moest het ding opgeladen worden. Omdat het een Nederlands mobieltje is heeft het een stopcontact nodig met 220 volt. Dat hebben wij onder andere bij de wasmachine. Die nacht gebruikte ik mijn eigen mobieltje als wekker.

Om een uur of vijf 's morgens realiseerde ik mij dat het Nederlandse mobieltje bij de wasmachine drie minuten voor het mijne met een oorverdovend Kukelekuuuu op de wasmachine af zou gaan. "Laat ik hem daar maar even weghalen en de wekker uitzetten", prevelde ik in mijzelf. Het was nog tamelijk donker en ik haalde het mobieltje met de charger uit het stopcontact. Teruglopend naar mijn bed tuurde ik op het display om de wekker te de-activeren toen #$%%^$#%##%#!!! een helse pijn door mijn rechter scheenbeen schoot samen met een enorm lawaai van een schuivende salontafel en gevolgd door een serie forse vloeken.

Gelukkig gaat het met Diana (1) alweer een heel stuk beter.

May 20, 2007

Luchiano haalt Oranje Band

De afgelopen dagen waren intensief voor Luchiano (9). Zaterdagmiddag rondde hij zijn KDN-opdracht af waarin vier op Curacao voorkomende dieren beschreven dienden te worden. Het werkstuk staat inmiddels online, zowel in doc als html formaat.

Belangrijkste evenement van het weekend was echter het oranje-band examen karate (Wado Ryu, 6e kyu) dat zondag om tien uur van start ging. Vooral door de extra lessen op de afgelopen drie woensdagavonden is het nivo van de hele groep aardig opgekrikt. Waren de leerlingen altijd maar zo fanatiek. Behalve de zeven kandidaten voor de oranje band waren er ook zes voor de gele.

Naast Ivonne en Anthony waren twee extra gecommitteerden aanwezig bij het examen dat traditioneel begon met een conditietest. Sit-ups (2x30), push-ups (30), heen en weer springen (1 minuut en 15 seconden), doorzakken met gestrekte armen (2x25), het kwam allemaal aan de orde. Hierna werd afwisselend de groep kandidaten voor de gele en de oranje band opgeroepen om basistechnieken (kihon) en combinatietechnieken (renraku waza) te tonen.

20.05.2007: Luchiano (9) slaagt als tweede uit de groep van zeven voor zijn oranje-band examen Wado Ryu karate. Klik voor groter.Er was heel wat publiek, veel ouders wilden graag zien hoe hun pupil het ervan afbracht. Dat pupil is niet helemaal waar, want er was zelfs een heuse moeder die meedeed aan het gele-band examen. Samen met haar zoon Oscar behaalde Petra het diploma, dat mag hier alvast verklapt worden. Op deze foto is zij de langste van allemaal en Luchiano de vijfde van rechts.

Het volgende onderdeel waren de blokkeringen (uke). Deze worden uitgevoerd met een partner, immers men dient te laten zien een daadwerkelijke aanval te kunnen afslaan. Dit in tegenstelling tot de kata waarbij men volgens een vastgelegd patroon tegen denkbeeldige tegenstanders vecht.

Voor de oranje band moet men zowel de Pinan Nidan als de Pinan Shodan kata beheersen. Bij dit onderdeel is duidelijk te zien dat de dragers van de gele band verder zijn dan die van de witte. Een kata heeft een ritme en de zeven kandidaten lieten dat bij de moeilijkere Pinan Shodan kata goed zien. Bij de dragers van de witte band had de Pinan Nidan kata zo nu en dan een hoge amusementswaarde, uit respect voor de kandidaten noemen wij geen namen.

Als laatste onderdeel vond een aantal vrije gevechten (jiyu kumite) plaats tussen de kandidaten. De laatste energie en adrenaline kon er nu nog snel uit. Het werk zat erop en terwijl de gecommitteerden druk overlegden en alvast de diploma's begonnen in te vullen deden de kinderen handstands en andere trucs op de matten.

Het moment van de waarheid brak aan. De zes dragers van de witte band stonden op een rij. Ze zijn allemaal geslaagd voor de gele band en Gerard was de beste. Sensei Anthony legde uit dat de eisen van de school hoog zijn, maar dat de gele band gezien dient te worden als een stimulans om door te gaan en vooral ook beter te worden.

De beurt was aan de zeven dragers van de gele band. Op een rij stonden zij tegenover Anthony die als eerste de best geslaagde naar voren riep. Dat dit Joshua was mag geen verrassing heten, zijn techniek en vooral explosiviteit stijgen duidelijk boven de andere kandidaten uit. De tweede geslaagde was... Luchiano!

Dat de eisen van Curacao Karate-Do hoog zijn bleek even later toen twee kandidaten volgens de jury niet het vereiste nivo voor de oranje band hadden gehaald. Zij mogen het over een maand nogmaals proberen. Het is altijd een triest gezicht om mensen te zien zakken maar het geeft uiteindelijk meer waarde aan de verstrekte diploma's.

Om één uur waren we thuis, Luchiano nog steeds in een euforische stemming. "Nu op naar de groene band", zei ik tegen hem. "Vind je niet dat je nu aan het exaggeraten bent?", was daarop zijn laconieke antwoord.

May 12, 2007

Kiest Jacob Dekker eieren voor zijn Gelt?

Het verdient aanbeveling om eerst de posts Jacob Gelt Dekker en Jacob Gelt Dekker (2) te lezen. Hierin komen historie en achtergronden van deze interessante man aan de orde alsmede zijn opzienbarende column Visitekaartje Hato van 6 augustus 2006 in luchtvaartnieuws.nl. Geen enkele gebeurtenis staat op zichzelf.

Donderdagmiddag 10 mei hield Jacob Gelt Dekker een speech voor de Caribbean Hotel & Tourism Investment Conference in het WTC. Ongeveer 400 potentiele buitenlandse investeerders zijn hiervoor naar Curacao gekomen. In zijn speech refereerde Gelt Dekker door het tonen van een hakenkruis op het grote presentatiescherm naar bovengenoemde kwestie van 6 augustus 2006 toen Charles Cooper (MAN), Eunice Eijsden (MAN) en Faroe Metry (PNP) hem tot persona non grata verklaarden. Het leggen van een link naar de tijd van Nazi-Duitsland getuigt overigens nooit van klasse en gaat altijd mank.

Vervolgens veegde hij de vloer aan met Curacaose politici die hij van corruptie en nepotisme beticht en met duizenden Curacaose jongeren die niet willen werken maar wel heen en weer reizen tussen Curacao en Nederland om drugs te smokkelen.

Hugo Chávez, president van het op 60 kilometer afstand gelegen Venezuela, noemde hij als de grote man achter de drugshandel en legde en passant een link naar de moord op pastoor Alejandro Montoya die plaatsvond op 21 augustus 2006.

10.05.2007: Jacob Gelt Dekker houdt presentatie voor Investment Conference en veroorzaakt nogal wat deining. Foto: Amigoe krantMen verwachtte van Jacob Gelt Dekker iets te horen over zijn project Kurá Hulanda en hoe hij daarmee het aangezicht van Otrabanda heeft veranderd.

Op Curacao is geschokt en emotioneel gereageerd op de presentatie. Alle politieke partijen en iedere groepering dan wel organisatie spreekt zijn afkeur uit over het optreden. Ten eerste over de inhoud en ten tweede over de plaats, voor de ogen van 400 mogelijke buitenlandse investeerders.

Is Jacob Gelt Dekker daadwerkelijk de (zelfbenoemde) filantroop die Curacao een warm hart toedraagt?

Bij alles wat men doet dient men een doel voor ogen te hebben. Dat geldt des te meer voor mensen met een bepaalde status in de samenleving aangezien zij nu eenmaal meer invloed uitoefenen. Welk doel had Jacob Gelt Dekker voor ogen met zijn presentatie? Na analyse kan men tot geen andere conclusie komen dan het uiten van frustratie. Frustratie is iets heel menselijks maar tegelijkertijd ook iets negatiefs. Het is zelden verstandig vanuit frustratie dingen proberen te bewerkstelligen en al helemaal niet als men daarvoor praktisch nul procent draagvlak heeft.

Hoe nu verder?

Tussen Jacob Gelt Dekker en Curacao komt het niet meer goed. Wederom gaan stemmen op om de opportunist tot persona non grata te verklaren, maar nu echt. Daar zie ik niets in. Beter is het hem het podium te ontnemen om zijn gedachten in het openbaar te ventileren, tenminste op Curacao. Het heeft er alle schijn van dat Gelt Dekker geniet van de emotionele reacties die hij oproept.

Menigeen vraagt zich af waarom hij niet gewoon eieren voor zijn geld kiest, zijn boeltje pakt en naar een andere mooie plek op aarde verhuist. Immers, als men het ergens zo slecht naar zijn zin heeft en de middelen heeft om waar dan ook riant te wonen, waarom blijft men dan toch op dat gehate eiland van 440 vierkante kilometer plakken?

Of is de Jacob Gelt Dekker van hogerhand gezonden met de missie om ons paradijselijke eiland in de Caribische Zee zoveel mogelijk te kwellen, wellicht ter compensatie voor het lekkere klimaat?

Over eieren en van hogerhand gesproken. Luchiano (9) kan tegenwoordig zelf eieren bakken. Zaterdag bereidde hij mijn ontbijt. Helaas bevonden zich in het ei nog stukjes schaal en ook de presentatie is nauwelijks beter dan die van Jacob Gelt Dekker. Neen, vooralsnog is Luchiano niet van hogerhand gezonden om het Michelin-sterren te laten regenen in ons huis.

Update 14.05.2007 / 13:30

Op YouTube is inmiddels een aantal filmpjes te bekijken over deze kwestie.

May 3, 2007

Kinderen zitten graag in een kofferbak

Elke dag als ik van mijn werk thuiskom begroet Diana (11 maanden) me enthousiast, tenminste als ze wakker is. Ze kruipt met hoge snelheid naar buiten terwijl ik de Samsonite en mijn laptop uit de kofferbak van de auto haal.

Dat naar buiten kruipen is grappig om te zien en dat komt zo. Een gedeelte van onze woonkamer ligt hoger dan de rest. Hiervoor dienen twee treden beklommen te worden. Aanvankelijk waren we bang dat Diana daar vanaf zou vallen en terecht want dat is ook gebeurd. Voordeel van een valpartij is dat de baby wel respect krijgt voor de twee treden en er voortaan keurig voor stopte.

03.05.2007: Luchiano (9) en Diana (11 maanden) zitten voor hun lol in de kofferbak van de donkerblauwe Toyota. Klik voor groter.De twee treden beklimmen leerde Diana zichzelf al vrij snel aan, er vanaf komen bleek een stuk moeilijker. Hiervoor moet zij zich namelijk omdraaien en eerst met haar benen naar beneden gaan. Dit hebben wij haar inmiddels geleerd. Het gaat wat moeizaam, maar met een beetje goede wil kan Diana het nu.

Het grappige is dat bij iedere verhoging ook al bedraagt deze slechts een centimeter zij nu de tactiek van eerst voorzichtig met haar voeten voelen hanteert. Dit gebeurt bijvoorbeeld bij de badkamer en bij de voordeur.

Het kost haar ongeveer een minuut om naar buiten te kruipen vanwege het tastende beentje. Ja, eigenlijk moet men erbij geweest zijn. Binnenkort wellicht een nieuwe CasaMovie.

Als de prinses eindelijk buiten is til ik haar op en loop een rondje door de tuin. Haar even laten voelen aan de naaldboom, het tonen van onze gasflessen en uiteindelijk zet ik haar op de kofferbak van de donkerblauwe Toyota. Donderdag stond de kofferbak nog open en zette ik Diana er even in, eens kijken hoe ze dat vond.

Wel, ze was niet meer uit de kofferbak weg te slaan. Uiteindelijk moest Luchiano (9) erbij komen zitten. Vooral als hij vanaf de achterbank door de achterruit de kofferbak inkeek moest zijn zusje hard lachen. In haar hand heeft zij overigens een Yu-Gi-Oh kaart maar echt relevant is dat gegeven ook weer niet.

April 29, 2007

De nieuwe snorkel van Luchiano

28.04.2007: Luchiano (9) toont zijn nieuwe snorkelset, kado van CasasPa en Truus, aan het strand van Mambo Beach Curacao. Klik voor groter.De mok koffie is op. Zaterdag gingen Luchiano (9) en ik naar Mambo Beach om zijn nieuwe snorkelset bestaande uit een duikbril, een snorkel en twee flippers uit te proberen. Hij had al eerder een duikbril maar dat was geen succes, goedkoop is duurkoop.

Vraag Lucy maar eens voor de gein naar zogenaamd spotgoedkope aanbiedingen waar CasaSpider mee heeft gescoord. Zij zal schamper lachen.

De huidige snorkelset is van betere kwaliteit, het is een verlaat verjaardagskado van CasasPa en Truus dat zij samen met Luchiano in Valkenswaard hebben uitgezocht. Voor de tewaterlating diende er een foto gemaakt te worden op een van die nieuwe vette lounge-stoelen van Mambo Beach. Daarna doken we onder.

Luchiano snorkelde een eind weg alsof hij nooit anders had gedaan. Ook het leegblazen van de snorkel leverde na even oefenen geen problemen op. Na de eerste sessie wilde hij meteen patat, van extreme sports wordt men hongerig. Ik heb beleefd geweigerd, weet precies hoe dat gaat. Na vier patatjes zit meneer vol en mag ik de rest soldaat maken.

Voor de tweede sessie poseerde Luchiano stoer als ware hij David Hasselhoff zelve, laatstgenoemde in betere tijden wel te verstaan. Hierna verplaatste hij zijn werkterrein naar het strand.

Zijn klasgenoot Nathan kan namelijk iets ontzettend cools, hij kan met zijn blote handen duiven vangen. Luchiano liep de duiven achterna ook als ze vlogen. Hij vroeg zich af hoe snel een duif moe wordt in de lucht. "Niet zo snel als jij op het land", zei ik.

Hij heeft heel wat meters gemaakt in het zand, meestal is dat goed voor een uitstekende nachtrust. We zullen zien. Zelf ben ik aardig verbrand, dat komt ervan als men ongetraind tussen half twaalf en twee uur 's middags in de zon ligt. Gelukkig houdt Lucy zowel van garnalen als van kreeft.

April 28, 2007

Omgaan met kritiek

We zijn net thuis van Luchiano's (9) karateles. De voorlaatste les is al een maand geleden. Dinsdagmiddag na school voelde Luchiano zich niet lekker. Dat kon wel kloppen want even later bleek hij 39.6 graden koorts te hebben. Vrijdag ging hij pas weer naar school, maar zijn keel doet nog een beetje pijn. Niet bepaald ideale omstandigheden voor een zware training.

Maar er moet flink aan getrokken worden, immers zondag 13 mei staat het oranje-band examen te wachten. De drie gele banders trainden samen met zes oranje banders onder leiding van Sensei Ivonne. De kinderen trainen thuis lang niet voldoende. Hierdoor kennen ze de in het Japans erg ingewikkeld klinkende combinaties nauwelijks. Ze staan steeds verkeerd, er zit geen kracht in de technieken, ze zakken niet door hun benen of erger nog kijken naar buiten.

Het is knap dat Ivonne zo rustig blijft.

Gelukkig zijn er op woensdagavond nog twee extra lessen. Na afloop van deze sessie kwam Luchiano naar me toe en vroeg me hoe het ging. "Het was niet slecht, zeker niet als je bedenkt dat het een maand geleden is. Maar er moet nog een hoop getraind worden."

In de auto ging ik daar even op door, iets waar Luchiano niet zo van houdt. Inmiddels heeft hij zijn techniek om met kritiek om te gaan voor een negenjarige op een aardig nivo gebracht.

"Papa, kunnen we dit afsluiten? Denk aan je bloeddruk. Laten we het hebben over het strand, waar wij straks naar toe gaan om mijn snorkel uit te proberen."

Rationeel, inlevingsvermogen in de gezondheidssituatie van zijn vader en snel overstappen op een onderwerp waar hij meer oren naar heeft, mijn complimenten. Nog één mok koffie en dan gaan we naar het strand.

March 15, 2007

En een speciale goedemiddag...

"En een speciale goedemiddag voor CasaSpider", klinkt het woensdagmiddag op Radio Dolfijn FM uit de mond van Yves Cooper. Net na deze zin stapten Luchiano (9) en ik in de auto om van school naar huis te rijden.

Yves praat nog even door met Egon Sybrandy over het CasaLog en specifiek over de post Hondenkop en Varkenskop. Hij vindt het een beetje jammer dat vooral wordt ingegaan op zijn uiterlijk, waar nu eenmaal weinig aan te doen is, in plaats van hoe hij het doet bij het journaal. Yves realiseert zich dat hoge bomen veel wind vangen en heeft een uitgebreid commentaar bij de post geplaatst. Tevens legt hij uit hoe en waarom hij zijn Nederlandse paspoort heeft ingeleverd.

Voor een opname van het bewuste gesprek dient men op deze pagina te kiezen voor Klik hier om de audio te beluisteren en vervolgens voor Yves Cooper 14 maart. Het klinkt ingewikkeld maar is toch heel eenvoudig.

Net als Yves Cooper heeft Luchiano het vermogen om gewone onderwerpen bijzonder te doen klinken. Toen we vandaag thuiskwamen van school was Lucy haar zwabber kwijt. Hij was over het muurtje in de tuin van de buurvrouw gevallen. Luchiano klom over de muur en gaf haar de zwabber aan. Deze zat echter vast aan een bloempot met daarin een cactus. Behoedzaam maakte Lucy de zwabber los van de cactus en Luchiano klom via een grote uitstekende spijker terug naar ons perceel.

Meer kan ik er niet van maken, maar bij Luchiano is het een heus avontuur.

March 10, 2007

Yves Cooper wint een reis maar kan niet gaan

Curacao zit letterlijk en figuurlijk vol kleurrijke personen, mede daarom is het leven hier ook zo leuk. Yves Cooper is een van deze figuren en sinds afgelopen vrijdag staat hij bij mij met stip op nummer één. De man heeft al een hele geschiedenis met anekdotes achter zich, lees deze samenvatting er maar op na.

Tegenwoordig werkt Yves voor de nationale televisiezender TeleCuracao. Samen met Franklin Haseth jr. presenteert hij sinds januari 2007 iedere avond het journaal dat bij ons TeleNotisia heet. Omdat het duo een aantal aantrekkelijke dames van de beeldbuis heeft verdreven gaf een krant hun de bijnamen Hondenkop en Varkenskop.

Tot zover de inleiding. Donderdagavond was Yves Cooper aanwezig bij een presentatie van Insel Air. Het schijnt gebruikelijk te zijn dat de aanwezige fotografen en journalisten op dergelijke bijeenkomsten altijd iets kunnen winnen. Ook deze keer was er een rifa (loterij) en zowaar, Yves Cooper won een reis naar Sint Maarten. Gefeliciteerd Yves!

Dit hoorde ik vrijdagmiddag om kwart over twaalf tijdens het dagelijkse praatje van en met Yves Cooper op Radio Dolfijn FM. Dolfijn presentator Egon Sybrandy kon zijn lach al bijna niet houden want hij wist dat Cooper toch niet op reis kon, hij heeft namelijk geen paspoort.

Ook Yves Cooper moest erg lachen hetgeen tot een vrolijke uitzending leidde met ongeveer de volgende dialoog:

09.03.2007: Yves Cooper wint reis naar Sint Maarten maar kan niet gaan wegens niet hebben van een paspoort. Foto Extra. Klik voor groter.Egon Sybrandy: "Maar je hebt helemaal geen paspoort!"
Yves Cooper: "Neen hahaha, ik heb geen paspoort. Ik heb ook geen sedula (identiteitskaart, red.) en sta ook niet ingeschreven. Ik ben gewoon een illegaal, hahaha!"
Egon Sybrandy: "Maar je bent wel bezig toch met je paspoort?"
Yves Cooper: "Ja, sinds ik met mijn kop elke dag in de huiskamer van 80.000 mensen kom voor TeleCuracao heeft het management mij gevraagd mijn persoonlijke dingen op orde te krijgen."

Egon Sybrandy: "Dus je hebt nu een paspoort aangevraagd..."
Yves Cooper: "Ja hahaha, ik kwam dus bij Kranshi en vroeg hoe ik mijn paspoort kon krijgen. Ze willen een bewijs van uitschrijving uit hahaha, uit Bagdad hebben, muahahaha..."
Egon Sybrandy: "Hahahaha, uit Bagdad maar daar ben je nooit geweest!"
Yves Cooper: "Nee heehee, hahaha nooit geweest. Dus ik vroeg hoe ik dat moet krijgen. Ze zeiden dat ik naar de Iraakse ambassade moet gaan voor een verklaring dat ik nooit in Bagdad ben geweest."

Egon Sybrandy: "Dus je moet naar de Iraakse ambassade. En waar is die?"
Yves Cooper: "Nou, ze zeiden tegen mij dat de dichtstbijzijnde Iraakse ambassade... hahaha... is in Rio de Janeiro hahaha!"
Egon Sybrandy: "Hahaha en hoe kom je daar zonder hahaha paspoort?"
Yves Cooper: "Jaaaaa!!! Hahaha dat vroeg ik ook. Maar ik krijg nu een noodpaspoort."

In de auto lachte ik mee maar het fijne van de zaak begreep ik niet. Wat had Yves Cooper met Bagdad te maken? In zijn eigen column op de Dolfijn FM site legt hij het uit. Een aantal jaren geleden (ten tijde van het Roadwatch avontuur?) heeft Yves Cooper in een boze bui zijn paspoort aan de Gouverneur gegeven met de mededeling: "Ik wil helemaal geen Antilliaan of Nederlander meer zijn!" Vervolgens heeft hij zich bij Kranshi laten uitschrijven. Als men zich uitschrijft dient men op te geven waar men naartoe gaat. "Naar Bagdad!", riep Yves toen uit.

De werkelijkheid is vaak buitenissiger dan de fantasie.

's Avonds lag er een briefje voor mij in de brievenbus. Het was een SOS-bericht van Luchiano (9).

February 25, 2007

Schrijf jij maar over Jan Bols

Zaterdagochtend tijdens de karateles leerde Luchiano (9) een nieuwe techniek, kette gyakuzuki. Het is een speciale stand waarbij de karateka in een diepe zit van links naar rechts en vice versa steeds één voetstap naar voren schuift. Iedere keer staan de tenen van de achterste voet op een lijn met de hiel van de voorste. Het lijkt een beetje op lange afstanden schaatsen. Er hoort ook een stoottechniek bij maar die is nu even irrelevant.

Thialf Heerenveen 23.01.1971: Jan Bols wisselt verkeerd op de 5000 meter en wordt gediskwalificeerd.Dagelijks schrijft Luchiano op zijn Latios weblog en dat doet hij verrassend goed. Vooral in het weekend ontbreekt soms de inspiraratie. Als ik hem vraag of hij al een verhaaltje heeft antwoordt hij vanuit zijn televisiestoel met verveelde stem van niet en of ik misschien iets weet.

De kunst van dagelijks webloggen is het uitvergroten van kleine dingen. De techniek van associaties maakt huis-, tuin- en keukenverhaaltjes net iets interessanter. Regelmatig lopen Luchiano en ik samen met Diana (9 maanden) door de kamer. We zingen dan eerst Heb je wel gehoord van de zeven de zeven en vervolgen met de meezinger Heya Jan Bols, heya Jan Bols, heya heya heya Jan Bols.

"Weet jij eigenlijk wel wie Jan Bols is?", vroeg ik vanmiddag aan Luchiano. Neen, die kende hij niet. Jan Bols was een uitstekend schaatser in de tijd van Ard Schenk en Kees Verkerk. In het jaar 1971 werd hij Nederlands kampioen en was kanshebber voor het Europees kampioenschap. Op de 5000 meter wisselde Jan Bols echter verkeerd en ondanks dat hij daardoor een extra buitenbocht reed werd hij gediskwalificeerd.

"Kijk jongen, als je dat nu allemaal combineert... de kette gyakuzuki van de karateles, het heya Jan Bols zingen voor Diana en de achtergrondinformatie over de befaamde schaatser... dan heb je een interessant verhaal." Luchiano ging met enige tegenzin achter de computer zitten. "Ik ga niet schrijven over Jan Boring", zei hij recalcitrant. Een paar minuten later was hij klaar met een ietwat overdreven verhaal over Diana. Overdreven omdat zij helemaal geen koorts had en zondagmiddag juist in een uitstekende bui verkeerde, maar affijn.

"Schrijf jij maar over Jan Bols", besloot de jonge Mulisch.

February 12, 2007

De nieuwe Marten Hoepla

De Dutch Bloggies verkiezingen zijn in volle gang en deze week is het de beurt aan de categorie Best Geschreven Weblog. Het CasaLog is één van de elf genomineerden en ja ik weet dat ik beloofd heb niet meer om stemmen te leuren. Helaas moet het toch gebeuren en dat heeft een reden.

Na zorgvuldig onderzoek ben ik tot de conclusie gekomen dat het werkelijk best geschreven weblog dat van Marten Hoepla is. Jammer genoeg voor Marten geldt dit voor het jaar 2005, zijn topjaar. Een van mijn favoriete posts is Abricoteren: bedrijf 1 van 5. Maar ja, abricoteren deed hij in 2005 en aangezien de verkiezingen gaan over het afgelopen jaar valt Marten dus af.

Maar er is een alternatief. Luchiano (9) had zondagavond zichtbaar plezier bij het maken van het dagelijkse verhaal voor zijn Latios weblog. Uiteindelijk moest ik hem een klein beetje helpen om met behulp van Microsoft Image Composer 1.5 (!) enige effecten toe te voegen. De regie was hierbij helemaal in handen van de kleine man.

Bij het lezen en zien van het resultaat getiteld De wereld in karton dacht ik meteen en direct: "Luchiano is de nieuwe Marten Hoepla!"

Aangezien Luchiano niet meedoet aan de verkiezingen ligt het voor de hand de stem uit te brengen op dat andere weblog binnen hetzelde domein. En dan komt men uit bij het CasaLog. Dat is logisch. Een mooi overzicht van de genomineerden inclusief hun laatste entries vindt men bij originalsignal.nl.

Verder is het wachten op de jaarlijkse uitreiking van de LogSpiders® die traditioneel gelijktijdig plaatsvindt met de Dutch Bloggies. Twee genomineerden zitten reeds in mijn hoofd, een man en een vrouw. De criteria zijn helder, alleen met een goede motivatie kan daarvan afgeweken worden.

Stemt allen CasaSpider, ja ook gij Brillie en Renesmurf!
Voor Luchiano aka de nieuwe Marten Hoepla.

February 3, 2007

Karateles en het gebouw

Iets voor kerstmis verzorgden Sensei Anthony en Sensei Ivonne de laatste karateles van het jaar 2006. De eerste les van 2007 stond gepland voor half januari 2007. In de tussentijd was het de bedoeling het op zijn tandvlees lopende gebouw grondig op te knappen.

De lessen werden echter uitgesteld tot februari. Eerst omdat er tegen witte mieren was gespoten en later omdat de zaal niet klaar was. Met de camera onder de arm en nieuwsgierig hoe mooi alles geworden was togen Luchiano (9) en ik zaterdagochtend naar de Lindberghweg. Frank (Bodo) stond boven aan de trap met zijn dochter Kristi te wachten.

We waren niet onder de indruk van de verbouwing die gezien de status van de douche- en kleedruimte duidelijk niet onder Prince2-projectmanagement heeft plaatsgevonden. Een nieuwe mat is het enige werkpakket dat daadwerkelijk opgeleverd is, maar voldoet niet aan de kwaliteitsverwachting van de klant zijnde Sensei Anthony. Het belangrijkste voor ons was echter dat de lessen hervat konden worden.

Op 3 februari 2007 begonnen de karatelessen van Curacao Karate-Do weer, op een nieuwe mat. Klik voor groter.Ivonne, Anthony en de vrouw met de groene band hadden een pittig programma samengesteld voor de eerste les in het nieuwe jaar. De kinderen moeten snel op het peil gebracht worden waar ze twee maanden geleden op zaten. Een impressie in zeven foto's.

  • Warming-up op de nieuwe mat.
  • Onbegrijpelijk dat Sensei Ivonne Leito-Senff nog niet is gevraagd voor een Jackie Chan movie.
  • Sensei Anthony en Sensei Ivonne doen het voor, alle kinderen staan hier nog met het juiste been voor.
  • Sensei Ivonne in actie.
  • Luchiano oefent met Denzel die heel snel met zijn hoofd beweegt.
  • Sensei Anthony controleert of de aangeleerde technieken op de juiste wijze worden toegepast.
  • Ivonne en Anthony laten zien waar men in het gevecht op moet letten.

Het was een nuttige les voor Luchiano die het goed deed. Als er een sparring-partner uitgekozen moet worden heeft hij soms de neiging passief af te wachten wie hem kiest. Nu koos hij zelf en sparde daardoor tegen twee van de sterkste jongens, Denzel (zoon van Ivonne en Anthony) en vechtmachine Dean. Luchiano bleef goed overeind tegen beide oranje-band dragers.

January 29, 2007

Uitvinder van een woord

Niet veel mensen weten het maar CasaSpider is uitvinder van een woord. Niet gewoon een woord van een paar letters, neen mijn woord behoort met zijn 28 letters tot de langere woorden die de Nederlandse taal rijk is. Het is nog juist geldig als kolomnaam in een Oracle tabel.

Het woord waar het over gaat is nummerplaatbelastingaddendum (Google) en zag het levenslicht op 7 juli 2005 dezelfde dag dat de ouderwetse sticker als bewijs van betaling van de motorrijtuigenbelasting op Curacao werd ingewisseld voor een metalen plaatje bevestigd aan de nummerplaat.

Nummerplaatbelastingaddendum Curacao, eerste helft 2007: Luchiano (9) en Diana (8) maanden poseren met het nieuwe gele en het oude rode exemplaar. Klik voor groter.Motorrijtuigenbelasting kan op Curacao in één of twee keer betaald worden. Lease-maatschappijen kiezen meestal voor gespreide betaling. Deze dient te worden voldaan per 1 januari en 1 juli. Men krijgt er een nummerplaatbelastingaddendum voor terug. Het eerste addendum werd aan de achterkant van de auto bevestigd.

Dit bracht echter zoveel voordelen met zich mee zoals dat er twee agenten nodig zijn om te controleren of het juiste addendum op de auto zit, één die de achterkant van de auto bekijkt en in geval van overtreding snel de ander die een paar honderd meter verderop staat met de portofoon hiervan op de hoogte stelt, dat volgende edities op de voorste nummerplaat gespijkerd werden.

Voor de volledigheid volgt hier het kleurenschema van alle nummerplaatbelastingaddendums die tot op heden gebruikt zijn:

  • Tweede helft 2005: zwart
  • Eerste helft 2006: oker
  • Tweede helft 2006: rood
  • Eerste helft 2007: geel
  • Tweede helft 2007: grijs

In juli 2006 heb ik helaas geen foto gemaakt van het toen rode nummerplaatbelastingaddendum. Afgelopen vrijdag klonk een medewerker van Star Lease het nieuwe gele addendum vast aan de voorste nummerplaat van de Toyota.

Inmiddels is het een traditie dat Luchiano (9) en tegenwoordig ook Diana (8 maanden) op de addendum-foto staan, voor deze gelegenheid samen met het vorig jaar vergeten rode exemplaar. Op deze wijze kan men de groei en ontwikking van zijn kinderen goed volgen. Luchiano probeert Diana op fysieke wijze duidelijk te maken wat de bedoeling is. Ze blijft er bij lachen.

Tot slot een close-up van mijn nummerplaat en een quiz-vraag: Wat worden de twee kleuren van de nummerplaatbelastingaddendums in 2008?

January 28, 2007

Vergeving en de strijd om de primeurs

Zaterdag hadden Lucy en Diana (8 maanden) geen zin in Pleincafé Wilhelmina. Of Diana echt geen zin had zullen we nooit weten, zij is afhankelijk van Lucy in deze. Luchiano (9) en ik stapten in de auto en reden eerst naar LA Curacao te Salinja om een magnetron te kopen.

"Maar sinds zaterdag 15 juli 2006 boycotten jullie LA Curacao te Salinja toch vanwege dat koffiezetapparaat?", merkt de oplettende lezer op. Inderdaad. Maar is kunnen vergeven juist niet een van de grootste menselijke deugden?

En de magnetrons bij LA Curacao te Salinja zijn ook zo mooi...

Ik zocht een knappe magnetron uit. De verkoper vroeg of wij een transformator hadden. De stroomvoorziening op Curacao zit enigszins vreemd in elkaar. Bijna alle huizen hebben zowel 220 als 127 volt. De meeste electrische apparaten komen uit de USA en zijn geschikt voor 110 volt. Bovendien werkt hier alles op 50 herz terwijl de apparaten geleverd worden voor 60. Het gevolg is een kortere levensduur en kans op brand wegens oververhitting.

Zaterdag 27 januari 2007, Pleincafe Wilhelmina: In het parkje leunt Brian van Dejongones even tegen een lantaarnpaal die vervolgens met donderend geraas tegen de tegels te pletter slaat. Klik voor groter.Waarschijnlijk is het 127 volt-verhaal bedacht door iemand met aandelen in een transformatorfabriek. Voor 80 gulden (€ 35) kocht ik er een zware zwarte trafo bij. Het volgende probleem is de stekker. De magnetron is keurig geaard en heeft een type stekker dat niet op de trafo past. Hiervoor dient een verloopstekker te worden aangeschaft waar het aarde-gedeelte van de magnetron weer niet in past.

Binnenkort een verhandeling over de verschillende types stekkers (stekers?) en stopcontacten (wandcontactdozen) die wij op Curacao hanteren.

Bij Pleincafé Wilhelmina wilde Luchiano meteen door naar de speeltuin in het park. Dat was een beetje zielig voor mij, zo helemaal alleen aan het tafeltje. Okay, met een glas ijskoude Duvel maar toch. Gelukkig streek Luchiano met de hand over zijn hart en bleef mij gezelschap houden.

Het dominoën won hij overtuigend en daarna kletsten we over uiteenlopende onderwerpen. Het was erg onderhoudend. Paul van dejongones kwam even langs met zijn kinderen Brian en Romy. En ook Peter en Loes arriveerden. Het moment voor Luchiano om met de andere kinderen eindelijk naar de speeltuin te verkassen.

Met twee webloggers in huis die globaal hetzelfde meemaken is het soms een regelrechte strijd om de primeurs. Loes was aan mijn tafel aangeschoven en we praatten over de Ladies Night die zij vorige week donderdag had. Erg jammer dat ik daar nooit voor word uitgenodigd.

Ineens was er een harde klap met glasgerinkel. Het leek een auto-ongeluk en alle terrasgasten draaiden hun nekken om. Loes liep snel naar het speeltuintje waar haar drie kinderen aan het spelen waren. Het bleek dat Brian even tegen een lantaarnpaal met een ronde glazen bol erop had geleund. De palen in het park zijn allemaal flink door roest aangetast. Door Brians gewicht brak de paal aan de onderkant af en viel met oorverdovend geraas op de stenen tegels.

Alle kinderen schrokken zich een hoedje en Luchiano is naar eigen zeggen zelfs uit een boom gekukeld. Deze keer was de primeur dus voor Luchiano, de eerste foto's zijn daarentegen voor mij. Ondanks dat ze door de kleine man zelf zijn gemaakt.

January 27, 2007

Met de Spider naar Carré (12)

Situatie: Als Luchiano (9) tegen CasaSpider zegt dat hij van hem houdt antwoordt deze bijna altijd: "Ik ook van mij." Casa ligt op bed zijn Prince2-boek te lezen en Luchiano komt binnen.

Luchiano: "Papa, wat is het tegenovergestelde van ik haat je?
CasaSpider: "Ik hou van jou."
Luchiano: "Dank je! Tegenovergestelden kunnen je veel helpen."

Doek.

January 21, 2007

Patrick Jumpen

Het komt uit Belgie maar ik werd erop attent gemaakt door Diamond Piet. Op 4 december 2006 schreef hij dat zijn zoon Jelle druk aan het jumpstylen is. Op Google Video wordt de duo-jumpstyle movie die Jelle gemaakt heeft met vriend Rick ontzettend vaak (126.206 keer) bekeken.

Veel dingen werken volgens het concept van de vicieuze circel. Als men een beetje begint te bewegen wil men meer bewegen. De pas aangeschafte spinning-bike wordt regelmatig gebruikt en is op zijn beurt katalysator om zelf eens met jumpen te beginnen. Als men het over jumpen heeft komt men automatisch terecht bij Patrick Jumpen.

Patrick Jumpen in actie voor de supermarkt in Dommelen. Foto Eindhovens Dagblad.Patrick Jumpen is het duo Patrick Perreira (18) uit Eindhoven en Dion Teurlings (17) uit Dommelen. Mijn vader CasasPa woont al tientallen jaren in Dommelen. Het gekke is dat ik hem nog nooit heb zien jumpen.

Datzelfde geldt trouwens ook voor collega-DBA Wim Jans. Die komt notabene uit Belgie, het land waar jumpstyle is uitgevonden maar ook hem heb ik nog nooit zien jumpen. Heel vreemd allemaal.

Terug naar Patrick Jumpen. Patrick heeft een instructie-video gemaakt met de titel: Tutorial Jumpen die Jan Peter Balkenende zelfs kan begrijpen. Had JP destijds maar een dergelijke instructie-video voor skateboards bekeken alvorens zich erop te wagen.

Vrijdagavond zaten Lucy, Luchiano (9) en ik voor de laptop en herhaalden keer op keer de drie stappen in de instructie-video. Lucy begrijpt de pasjes het eerst en Luchiano voert ze het beste nou ja in ieder geval het snelste uit. Ik heb mij vooral met de technische kant van de zaak beziggehouden.

Goede muziek om op te jumpen is van essentieel belang. Inmiddels hebben wij de volgende drie songs op cd:

  • Bad Girl - Something Else
  • Anonymous - Magic Melody
  • Chicago Zone - Story of R2

Behalve goed jumpen kan Patrick ook heel aardige movies in elkaar zetten. Zo jumpte hij in het politieburo aan de Mathildelaan in Eindhoven. De movie waarin hij eerst solo, vervolgens duo met Dion en tenslotte zelfs met een geest (!) jumped is wat mij betreft tot nu toe de beste.

Binnenkort meer over het in de steigers staande project Latios Jumpen, Jumpstyle on Curacao.

January 17, 2007

Sporty Spinning Spiders

We moesten eens wat meer bewegen en neen, dat heeft niets met het nieuwe jaar te maken. "Je hebt twee opties", zei Lucy, "ofwel kopen we een home-trainer ofwel gaan we drie keer per week lopen." Nu heb ik een broertje dood aan lopen, immers de rechter voet is door God geschapen om gas te geven. Dat is algemeen bekend.

Zaterdag gingen we naar De Jongh Sporthuis, the place to be als het om sportartikelen gaat. Veel keus was er echter niet op home-trainergebied. Van Ino & Bente hoorden we dat ze bij Coshel, een soort van dumpzaak op Zeelandia, goed ogende en toch goedkope fitness-apparatuur verkopen.

CasaSpider test of de Spinning Machine ook extreem hoge snelheden aan kan. Klik voor groter.Dinsdag na het werk reden we er met een volle auto naar toe. Lucy zag direct allerlei leuke dingen zoals een luxe mixer, draagbare telefoons en andere snuisterijen. Maar we kwamen voor een home-trainer. Er stond een mooie blauwe glimmende fiets, meer een model om mee te spinnen dan te home-trainen. Voor de gein ging ik er eens op zitten en dat viel mij niets tegen. Het ding voelde massief en stabiel aan.

Een voordeel van De Jongh Sporthuis is dat men de artikelen thuis bezorgt en in elkaar zet. Dat doet Coshel niet, maar de Venezolaanse of Colombiaanse verkoper beweerde bij hoog en bij laag dat het een fluitje van een cent was. Nou, dan kent hij CasaSpider nog niet.

Lucy voerde de prijsonderhandelingen en bedong 15% korting. De verkoper frotte het apparaat met de nodige moeite in de Toyota. Lucy moest voorin zitten met Diana en voorzichtig reden we terug naar huis. Na het eten begon zij met het in elkaar zetten. Zo nu en dan mocht ik een bout aandraaien of een zwaar ding tillen. Een grappig moment was toen Lucy vroeg waar de rem was.

Was ik vooraf sceptisch, tijdens de constructiewerkzaamheden kwam daar enthousiasme voor in de plaats. Alle onderdelen zaten in de doos, inclusief gereedschap. En alle onderdelen pasten naadloos en klikten in één keer vast. Wehkamp, neem daar eens een voorbeeld aan.

Woensdagavond begon ik aan mijn eerste spinning-sessie. Een half uur leek mij wel een mooie start. Na twee minuten werd het halve uur bijgesteld tot 20 minuten en een minuut later tot 10. Nog minder zou een regelrechte blamage betekenen. Bekaf finishte ik, de benen begonnen al aardig te verzuren. Dat krijgt men met topsport.

Luchiano (9) is gek met de fiets en heeft zijn verhaal ook klaar. Het is wat filosofischer dan het mijne met een mooie gedachtensprong van de home-trainer naar het helpen van mensen in het algemeen.

January 10, 2007

Een andere perceptie van lui

Elke middag moet Luchiano (9) een aantal taken verrichten die hij aanzienlijk minder leuk vindt dan televisie kijken of met zijn GameBoy spelen. De taken bestaan uit het doen van karate-oefeningen, het voeren van de honden en het schrijven van een verhaaltje op zijn Latios weblog.

En natuurlijk huiswerk maken, maar dat spreekt vanzelf.

Dinsdag had meneer te weinig getraind en zijn dagelijkse verhaal snel afgeraffeld. Kiezend voor het conflict-model betichtte ik hem van luiheid. "Je bent gewoon lui!"

Luchiano ziet dat toch anders: "Ik ben kalm, niet lui."

December 27, 2006

Filosofisch moment na diefstal tuinameublement

"Ik weet een vraag die jij niet kunt beantwoorden", zei Luchiano (9) in de auto van supermarkt Mangusa op weg naar huis. "What is the meaning of life?"

Daar had ik inderdaad geen pasklaar antwoord op. "Alle andere dingen hebben een meaning", vervolgde Luchiano. "Light laat je dingen beter zien en door darkness heb je geen last van het licht als je wilt slapen."

CasaSpider: "Zo redenerend kun je zeggen dat de Meaning of Life is om plezier te hebben."
Luchiano: "Ja, maar er is het probleem van geld. Ik wil Pokemon Esmerald Edition en jij hebt geen geld."
CasaSpider: "Geld, geld. Vind je niet dat gezondheid belangrijker is dan de Esmerald Edition?"
Luchiano: "Ik niet. En besides, toen de mensen kamen is ook de Evil gekomen. Dieven, moordenaars en dierenbeulen."

Daar heeft hij wel een punt. Zeker gezien het telefoontje dat ik op woensdagmorgen van Lucy kreeg dat onze tuinstoelen zijn gestolen. Hier nog te zien op archiefbeeld van 28 februari 2004. Ons plastic tuinameublement staat al 11 jaar buiten en nog nooit is het gestolen. Dat is het gekke met dingen, ze worden meestal maar één keer gestolen.

Toen ik thuiskwam zag het er inderdaad leeg uit op de porch. Alleen de ronde plastic tafel stond er nog. Lucy zei mij de tafel binnen te zetten, anders kwam het geboefte vast terug om hun set compleet te maken. Dat laatste hoorde Luchiano en hij trok zijn eigen conclusie.

"Papa, als die dieven zien dat de tafel er niet staat en ze de set niet compleet krijgen, denk je dat ze dan de stoelen weer terugzetten?"

We gingen op weg naar supermarkt Mangusa, ik grinnikend in mijzelf.

December 25, 2006

Heksen op Eerste Kerstdag

Rustig opstaan met een kopje koffie om elf uur gevolgd door een grote kom Chinese tomatensoep (Unox) en vier boterhammen met kaas om erin te dopen. Er zijn slechtere manieren om een maandagmorgen mee te beginnen.

Diana (7 maanden) was wat onrustig, daarom ging ik met haar op bed liggen. Op TeleCuracao was een live kerkdienst. Toen die afgelopen was sliep de kleine prinses vredig met haar been tegen mij aan.

Wie van deze twee mevrouwen is de heks? Klik voor groter.Er begon een echte kerstfilm met veel drama. Een doodzieke maar natuurlijk erg goede vrouw met een zoontje en een echtpaar waarvan de man zijn werk in eerste instantie belangrijker vindt dan zijn gezin.

Op het laatst komt alles goed, immers het is kerstmis. Ik vond het niet eens vervelend om die film te zien, de ogen afwisselend gericht op de televisie en Diana. Tevredenheid alom. Helemaal met de wetenschap dat een grote staaf lomito (ossenhaas) in de keuken aan het ontdooien is.

Luchiano (9) was aan de beurt voor een beetje aandacht, we gingen samen lezen. Omdat hij klaar is met De brief voor de koning zijn we zaterdag naar de bibliotheek geweest. Deze keer zochten we boeken uit in de kast voor 10 tot 12 jarigen. Onder anderen kozen we voor De Heksen van Roald Dahl.

Het boek begint met een inleiding over heksen in het algemeen. Waar heksen in sprookjes zwarte hoeden dragen en rondvliegen op bezemstelen zijn zij in het echt veel moeilijker te herkennen. "Echte heksen hebben doodgewone kleren aan en zien er net zo uit als doodgewone vrouwen."

Stiekem wezen Luchiano en ik naar Lucy en grinnikten, mannen onder elkaar. Nieuwsgierig kwam het lijdend voorwerp kijken wat er aan de hand was. Maar wij zeiden niets. Het boek vervolgt: "Kijk maar eens goed naar het plaatje hieronder. Welke mevrouw is de heks? Dat is een moeilijke vraag die ieder kind moet proberen te beantwoorden."

Het antwoord staat er helaas (nog) niet bij. Maar wie van beide dames is de heks? Eén ding is zeker, het is in ieder geval niet Diana.

December 22, 2006

Een geduchte tegenstander

Luchiano (9) heeft een nieuw tijdverdrijf. Hij gooit een tennisbal tegen de muur en moet de terugstuiterende bal opvangen. Lukt dat niet dan heeft de muur een punt. Als de muur de bal niet tegenhoudt scoort Luchiano. Dat laatste komt echter nooit voor.

Daarom heeft hij een heilig respect voor de muur. "Het is moeilijk om van die muur te winnen, die muur is goed man! Hij houdt alles tegen."

Superlatieven schieten tekort om de kwaliteiten van de muur te beschrijven. Luchiano besluit: "Papa, die muur is zo... murig!"

Just for the record, we zijn vrijdagmorgen naar Kranshi geweest om een nieuwe sedula (identiteitskaart) voor Lucy te halen. De oude was nog wel geldig maar daarop stond als nationaliteit Dominicaanse vermeld. Nu is Lucy ook op haar sedula een echte Nederlandse.

December 9, 2006

39.4

Toen Luchiano (9) donderdagavond onder de douche vandaan kwam had hij het koud, erg koud. Even later zat hij met een jas (!) aan in de stoel te rillen. Ik stuurde hem naar bed en Lucy nam de temperatuur op: 39.4 graden. We gaven hem een halve paracetamol en hoopten dat de temperatuur en bijkomende hoofdpijn zouden zakken.

Luchiano (9) krijgt een wiebelig ding voor het laten knippen van zijn haren. Klik voor groter.'s Nachts ijlde Luchiano een beetje. De volgende dag was de koorts gezakt tot 38.3 en voelde hij zich een stuk beter. Alhoewel, hij wilde zelfs naar school en dat is niet normaal voor een kind.

Vrijdagmiddag steeg de temperatuur weer naar 39 graden. Lucy kocht zetpillen bij de botika (drogist/apotheek) en stopte terwijl hij sliep er een in zijn kont.

Daarvoor waren ze nog naar Punda geweest om Luchiano's vreselijk lange haren af te laten knippen bij kapsalon Strak-Strak. Hij zag er meteen een stuk frisser uit.

Tegen zessen kwam ik thuis en zat de hele familie lekker buiten. Lucy en Luchiano waren aan het Mens-erger-je-nieten terwijl Diana (7 maanden) gevoerd werd. Mas Flow 2 van Luny Tunes stond op, alleen het Presidente-bier ontbrak. Maar we hadden Duvel.

Luchiano's koorts was aan het zakken van 38 naar 37.6, een goed teken. 's Avonds zei hij ineens: "Papa, hebben de honden gepoept? Het ruikt naar poep." De honden moeten op een speciale plaats poepen, in ieder geval niet vlakbij waar wij zitten. Ik keek naar buiten en zag niets.

Voor de grap zei ik: "Haha, misschien heb jij wel in je broek gepoept." Luchiano keek en jawel hoor. Een neveneffect van de zetpil. Het was gelukkig maar een klein beetje.

Zaterdag kreeg hij een paar kleine kado's. Niet voor het in de broek poepen maar omdat hij zijn Jimi Hendrix-achtige haardos had laten afknippen. In zijn handen heeft hij het wiebelig ding.

December 6, 2006

Luchiano en de Snotgun

Luchiano (9) oogt gevaarlijker dan Rambo met zijn nieuwe Snotgun. Klik voor groter.Drie personen in ons gezin geloven niet (meer) in Sinterklaas en Diana (7 maanden) is er nog te klein voor. Luchiano (9) weet dat ik de kado's koop en daarom waren wij dinsdag partners in crime. Bij Goisco mocht hij zelf zijn kado uitzoeken. Het werd een snotgun, zo'n geweer waar met behoorlijke kracht groene smurrie uitkomt. Ghostbusters!

Bij de kassa vroeg Luchiano plotseling wat wij toch met die wortels deden die hij vroeger voor het paard van Sinterklaas in zijn schoen stopte. "Zo gauw jij in bed lag haalden wij die er vlug weer uit." Achter me hoorde ik besmuikt gegrinnik van een andere klant. "En aten jullie die dan gewoon weer op?", vroeg Luchiano. "Ja en jij dus ook."

We gingen naar Penha om parfum te kopen voor Lucy. Eens maar nooit weer maakte ik de vergissing om parfum bij de DA-drogist te kopen. Het is een stuk goedkoper, maar drie keer gebeurde het dat we naar Pleincafé Wilhelmina gingen en dat ik vroeg of er misschien ergens een aangebroken blikje bier rondslingerde. Na de derde keer gooide Lucy de parfum weg zodat deze per centiliter uiteindelijk toch duurder uitkwam.

"Wilt u iets nieuws proberen?", vroeg de dame van Penha. "Neen, liever iets klassieks." Het werd Chanel Allure, een lekker geurtje. Luchiano schrok nogal van de prijs. "Zoveel? En er zit bijna alleen maar water in!" Ja jongen, vertel dat maar eens aan de vrouwen.

De kado's vielen in goede aarde en Luchiano voelde zich een ware Rambo met zijn snotgun. Een apparaat waar wij nog veel plezier van gaan beleven.

December 5, 2006

Met de Spider naar Carré (11)

Subtitel: Santo Domingo ligt in Belgie.

Situatie: Luchiano (9) en CasaSpider komen net terug van school en stappen uit de auto. Dan hoort laatstgenoemde een angstige gil.

Luchiano: "Papa, help! Doe de deur open!"
CasaSpider ziet dat het linkerachterportier dicht is maar dat Luchiano's duim er tussen zit. Hij doet het portier open.
CasaSpider: "Jongen, hoe kun je nou zoiets stoms doen. Is alles goed met je duim, kun je hem bewegen?"
Luchiano, terwijl hij zijn duim beweegt: "Ja, dat wel."

Nadiscussierend lopen ze het huis binnen. Lucy ligt met Diana (6 maanden) op bed en hoort hun geagiteerde stemmen.

Lucy: "Wat is er nu weer aan de hand?"
CasaSpider: "Ach, el imbécil heeft het portier dichtgegooid terwijl zijn duim ertussen zat."
Lucy: "Oh my God!"

Lucy rent naar de keuken, pakt een glas water met ijsklonten en steekt Luchiano's duim erin. Ze is behoorlijk ongerust.

CasaSpider: "Nou, nou, zo erg is het niet. Hij heeft het portier gelukkig niet hard dichtgegooid."
Lucy: "Woow, moet je kijken... de duim wordt al helemaal zwart!"

Terwijl CasaSpider zich verbaasd vooroverbuigt om de gehavende duim te bekijken zien wij uit onze ooghoeken Luchiano heftig gesticuleren.

Luchiano: "Maar mama, het is mijn andere duim!"

Doek.

November 26, 2006

Met de Spider naar Carré (10)

Situatie: Luchiano (9) en CasaSpider zitten achter hun respectievelijke computer aan de eettafel. Na Langs de Lijn luisteren we via internet naar het programma Kruispunt. Daarin komt God ter sprake.

Luchiano: "Papa, geloof jij in God?"
CasaSpider: "Hmm..."

Moeilijke vraag, toch maar eerlijk beantwoorden.

CasaSpider: "Neen, eerlijk gezegd niet."
Luchiano: "Ik weet het nog niet."
CasaSpider: "Waarom niet?"
Luchiano: "Als ik geloof en hij bestaat niet geloof ik voor niets."

Doek.

November 22, 2006

El Sapo El Sapo (31)

1.

Om tien over negen werden wij met Diana (6 maanden) bij het consultatieburo verwacht. Eerst wordt zij gewogen en gemeten. Het wegen leverde een kleine domper op. Woog zij op 11 oktober nog 7.2 kilo, nu was dat 7 kilo en 160 gram. Inmiddels zit Diana onder de gemiddelde lijn voor wat betreft gewicht.

De reden is waarschijnlijk dat zij alleen moedermelk krijgt. Weliswaar aangevuld met fruit- en groentenhapjes, maar kunstmatige melk weigert zij. Daar moet nu wel verandering in komen. Voor het overige ontwikkelt Diana zich goed, communicatief en motorisch scoort zij uitstekend.

Toen we terug naar huis reden hebben we bij de botika (apotheek/drogist) meteen een blik Nutrilon-2 gekocht. Tussen de middag bereidde Lucy een fles van 120 cc. Ik gaf Diana de fles en zij dronk de helft op.

2.

Over de verkiezingsconference van Freek de Jonge hoor ik veelal positieve berichten. Maar ik vond hem om te huilen. Geen schim van de man die hij vroeger was. Luchiano (9) baalde ook van Freek want hij wilde een van zijn gewelddadige tekenfilmseries zien. Van de conference begreep hij logischerwijs helemaal niets.

Wel vroeg hij mij: "Papa, is dat de oude Paul de Leeuw?"

Stemmen op Curacao is overigens een feest. Dit kan men doen bij de Nederlandse Vertegenwoordiging alwaar koffie en gebak klaar staan voor het stemvee. Helaas heb ik nagelaten mij te registreren. Ook zonder mijn stem is de SP de derde partij van Nederland geworden. Proficiat met 24 (?) zetels, Jan.

3.

's Morgens vroeg om 06:04 AM loopt de wekker af voor Luchiano en mij. Op woensdag heeft hij gym en dat vereist een speciaal t-shirt.

Luchiano: "Papa, kun je mijn gym t-shirt boven uit de kast pakken?"
CasaSpider, ietwat pissig: "Is goed, maar waarom doe je dat niet 's avonds?"
De nieuwe Paul de Leeuw: "Ja wat denk je, dat ik er 's avonds wel bij kan?"

Doek.

November 16, 2006

Cursus, guldens en korting

We hebben cursus. InterconnecT v7.1 System Admin, machtig interessant. Het is een eindje rijden, het TDC (Training and Development Center) ligt naast de universiteit (UNA) aan de Jan Noorduynweg. Maar de koffie is er gratis en 's morgens krijgen we een pastechi.

Cursus of niet, elke dag koop ik de Extra bij Melania, de Dominicaanse krantenverkoopster die vlakbij de Marnixschool haar kranten verkoopt. De Extra kost 1.10 Antilliaanse guldens zeg maar 50 eurocent. Normaliter geef ik haar een gulden en een kwartje. Woensdag raakten mijn guldens echter op.

In het muntenbakje van de auto liggen meestal een stuk of acht guldens, maar nu dus niet meer. Aangezien we woensdag na school naar supermarkt Mangusa te Rio Canario moesten maakte ik mij geen zorgen over de guldens. Precies op dat moment eindigde de rekening bij Mangusa op 14 gulden en een paar centen. Bij het wisselgeld zaten geen guldens.

Donderdag gingen we naar Goisco om water, vruchtensap en hondenvoer te kopen. Gespannen keek ik naar het display bij de kassa. Het bedrag eindigde op 16, dat betekende nieuwe guldens. Maar dan had ik buiten de korting van Goisco gerekend, de caissière drukte op een knop en daar verscheen het eindbedrag, eindigend op 9 guldens en een paar centen. Dag guldens.

Waarom CasaSpider korting krijgt bij Goisco? Voor 50 Antilliaanse guldens per jaar kan men lid worden van deze winkel. Lid worden van een winkel, kan het nog gekker? Men koopt zich vervolgens helemaal gek bij deze winkel om tenminste het jaarlijkse lidmaatschap eruit te halen. Iets zegt mij dat de Portugese eigenaar Gois slimmer is dan zijn klanten.

's Middags was er een bijzondere vergadering voor al het UTS-personeel. Hierdoor was ik een uur of twee alleen met de Zuid-Afrikaanse docent van de cursus. Het is een sympathieke docent die Clyve heet. Of is het nu Clyde? Hij woont in Capetown en maakt zich enige zorgen over de toenemende instabiliteit in het land. Instabiliteit die vooral leidt tot criminaliteit.

Thuis wilde Lucy andere tandpasta en zij stuurde Luchiano (9) naar de botika (apotheek/drogist) op de hoek van de straat. Ik gaf hem een tientje mee en rekende snel uit dat hij met minimaal drie guldens terug moest keren. De dingen liepen anders.

Luchiano kwam terug met een papieren zak gevuld met tandpasta, een klein zakje chips en twee pakjes sesamcrackers. In totaal kostte het 12 gulden zoveel, maar de vriendelijke vrouw van de botika nam genoegen met het tientje. "Ze heeft me korting gegeven, papa", zei Luchiano trots.

Morgen sturen we hem met een lange boodschappenlijst en een tientje naar Centrum Supermarkt te Mahaai.

November 1, 2006

Opa en oma gingen weg

Dinsdag was het zover, de laatste dag van CasasPa en Truus op Curacao. 's Middags haalde ik hen op bij het Plaza Hotel. Het was de bedoeling om even naar de dierentuin te gaan, maar Truus wilde liever de laatste middag bij ons thuis doorbrengen. Zo konden we een laatste partij boerenbridgen, een partij die glorieus door Lucy werd gewonnen.

Yair van Star Lease belde. Mijn Toyota moest nog steeds gerepareerd worden van de schade die door collega E.Z. op de parkeerplaats van UTS veroorzaakt is. Een medewerkster was al op weg met een vervangende auto. Snel mestte ik de mijne uit en kort daarna stond er een grijze Toyota Corona voor ons huis.

De Champions League wedstrijden begonnen. Live op ESPN was Barcelona-Chelsea te zien. Via internet luisterden we naar PSV-Galatasaray. De wedstrijden eindigden om kwart voor zes, precies de tijd dat wij naar Hato International Airport wilden vertrekken.

Dinsdag 31.10.2006, afscheid CasasPa en Truus: Daar zitten ze dan voor Hato International Airport. Klik voor groter/sluiten.Maar het was pas iets over vieren, er was nog veel tijd over.

"Shit, &*$*%^! Ik ben vergeten mijn rijbewijs uit de auto te halen en ook de afstandsbediening voor het electrische hek!", riep ik bij het eten geven van de honden. Snel belde ik Yair die mij vertelde dat de auto al naar schadeherstelbedrijf No Limit Body Shop op Heintje Kool was gebracht. Dat is een heel eind weg en Yair legde me uit hoe daar te komen.

Wonder boven wonder reed ik er in één keer naar toe en sloot even later rijbewijs en remote control in de armen. Thuis werd het laatste gedeelte van Barcelona (2-2) en PSV (2-0) meegepikt. Truus zocht nog wat schelpen uit om mee te nemen en CasasPa deed de koffers definitief dicht. Ik bracht ze naar de grijze Toyota Corona en probeerde de achterklep open te doen.

"Shit, &*$*%^! De kofferbak gaat niet open, wat hebben ze me nu weer voor auto gegeven", brulde ik. De straat genoot mee. Ik draaide de sleutel naar links, naar rechts, drukte erop maar de kofferbak gaf geen krimp. In het ergste geval moesten de koffers maar op de achterbank.

CasasPa wilde het ook wel even proberen. Hij drukte op de knop en de kofferbak ging direct open. Er is teveel onrecht in de wereld. Meteen probeerde ik het ook. "Niet doen", zei Lucy nog. "Straks gaat hij weer niet open." Maar ik kan heus ook wel kofferbakken openmaken.

Lucy en Diana (5 maanden) bleven achter, de anderen reden naar Hato. We waren ruim op tijd. CasasPa en Truus hadden via internet ingecheckt en hun instapkaarten bij ons thuis uitgeprint, alleen de bagage moest nog worden afgegeven. Toen dat gebeurd was hadden we nog een beetje tijd. CasasPa vond het beter om maar meteen door de Document Check te stappen. Dat halve uurtje is toch alleen maar uitstel van het onvermijdelijke afscheid.

Luchiano had het moeilijk bij het afscheid nemen. We zwaaiden nog een keer toen CasasPa en Truus op de trap naar boven liepen. Toen gingen we naar de auto. Bij het oversteken zag ik dat Luchiano huilde en probeerde hem te troosten. Het waren twee leuke weken waarin hij veel met zijn opa en oma is opgetrokken.

Na het eten ging ik ietwat grieperig op bed liggen. Luchiano schreef zijn verhaaltje en kwam toen bij mij liggen om te lezen. De titel van zijn verhaal luidt Opa en oma gingen weg waarin hij zijn gevoel over het afscheid mooi beschrijft. Daarom gebruik ik dezelfde titel als Luchiano.

October 29, 2006

Een sportief dagje voor Luchiano

Zaterdag om half negen begon de wekelijkse karateles voor Luchiano (9). De les werd gegeven door de man die Anthony karate heeft geleerd. Hij oefende de Pinan Nidan Kata waarbij de verschillende technieken niet zoals gebruikelijk tegen denkbeeldige tegenstanders werden uitgevoerd maar tegen een medeleerling. Dit noemt men Bunkai.

Luchiano (9) schaakt met CasasPa, zaterdag 28.10.2006. Klik voor groter/sluiten.Waar de kinderen de Kata meestal vrij krachteloos lopen moest er nu hard worden gewerkt. Na afloop van de les was Luchiano moe en hij voelde zijn spieren. Hetgeen ook de bedoeling is.

CasasPa belde. Of de negenjarige het leuk vond om de middag met hem en Truus door te brengen in het Plaza hotel. Daar had hij wel oren naar en om twee uur zette ik hem met zwembroek af bij de lobby.

In de namiddag ontmoetten we elkaar allemaal bij Pleincafé Wilhelmina. Luchiano had zich uitstekend vermaakt in het zwembad van het hotel en stak onmiddellijk over naar de speeltuin in het Wilhelminapark. Zijn vriendje Arwin (4) voegde zich even later bij hem.

Toen ze uitgespeeld waren nam Luchiano Lucy's plaats in bij het dominoën. En thuis verbaasde hij ons door met CasasPa te gaan schaken. Laatstgenoemde had tijd genoeg, want na de problemen met TotalChoice van gisteren heeft hij de handdoek met betrekking tot zijn weblog in de wilgen gegooid. De partij werd niet uitgespeeld want er stond boerenbridge op het programma.

Daaraan doet Luchiano nog niet mee, we gaan het hem binnenkort leren. In plaats daarvan las hij een paar hoofdstukken uit zijn nieuwe boek De brief voor de koning door Tonke Dragt. Een boek van niet minder dan 449 pagina's.

Een sportieve dag met een intellectueel einde.

October 21, 2006

Luchiano krijgt een fiets

Voordat CasasPa en Truus naar Curacao kwamen vroegen ze wat Luchiano (8) voor zijn verjaardag wilde hebben. Aanstaande dinsdag wordt de aanstaande puber namelijk negen en hij is wel aan een nieuwe fiets toe. De oude gaven we hem met vier jaar. Toen was het een mooie fiets, maar nu is Luchiano er het lachertje van de klas mee.

In het telefoonboek stond dat Vista Bike op de Jan Noorduynweg gevestigd is, dichtbij het vliegveld. Met CasasPa en Truus spraken wij daar vrijdag om half zes af. Jammer genoeg ontdekte ik om iets voor vijf uur dat in Zeelandia zich een tweede en veel groter filiaal van Vista Bike bevindt. Zeelandia is ook veel dichter bij ons huis.

Maar helaas, wij moesten naar de Jan Noorduynweg. Luchiano had ik niets verteld over onze missie en hij was ietwat bezorgd. "Waar gaan we heen?" was de logische vraag. Ik zei dat ik dat niet zei. "Ik krijg toch geen prik?" klonk het enigszins angstig vanaf de achterbank. "Neen, die krijg je pas weer als je tien bent".

Luchiano (8) is apetrots op zijn nieuwe crossfiets die hij op vrijdag 20 oktober bij Vista Bike Zeelandia kreeg. Klik voor groter/sluiten.Op de Jan Noorduynweg parkeerden we per toeval vlak naast de Ignis van CasasPa. Ik vertelde hun over het andere filiaal en we besloten daarheen te rijden. De tijd drong een beetje, maar het moest nu gebeuren. Zaterdag 21 oktober is het Antillendag en dan is alles gesloten op Curacao.

Bij Vista Bike Zeelandia slaagden we al snel. De keuze viel op een mooie oranje crossfiets met terugtraprem. CasasPa kocht er als extra een fietscomputer bij. Voor zeven uur waren we thuis. Lucy had het eten bijna klaar en Luchiano sprong meteen op zijn nieuwe fiets.

De fietscomputer was een schot in de roos. Luchiano is net zo cijfergek als CasaSpider. Topsnelheden, gemiddelde snelheden en afstanden werden steeds luidkeels doorgegeven. De rondetijden zakten naar onder de 30 seconden. Toen moest er gegeten worden.

Zaterdagmorgen staan we altijd om half acht op voor de karateles. Meestal heeft Luchiano een kwartier nodig om uit coma te geraken. Nu was hij om zeven uur klaarwakker en wilde meteen op zijn fiets. Over het verloop van de karateles hadden wij een andere perceptie. De Pinan Shodan Kata werd getraind. Volgens Luchiano ging het best goed, volgens mij was het knoeiwerk.

Thuis liet ik hem de Kata drie keer oefenen, inmiddels ziet het er een stuk beter uit. Meteen daarna was het weer fietsen geblazen. Even later kwam Eddie Merckx stilletjes binnen. "Ik heb pijn." Hij was gevallen en met zijn teen over het asfalt geschuurd waarbij een stuk van zijn teennagel afscheurde. Ja, dat doet wel pijn.

's Middags was de pijn weg en kon er weer gefietst worden. Na een tijdje hoorde Lucy niets meer. Ze keek uit het raam en zag Luchiano huilen. Bij de eerdere val die ochtend bleek het zeer fragiele kabeltje van de fietscomputer stuk te zijn gegaan. Na één dag werkt deze dus niet meer.

En Luchiano is nog niet eens jarig.

October 19, 2006

CasasPa en Truus delen kadootjes uit

Woensdagavond kwamen CasasPa en Truus bij ons eten. Lucy had twee kippen alsmede een appeltaart in de oven bereid. Jammer genoeg was ik vergeten dat Truus vegetarisch is. Ze mag wel vis eten en snel maakte Lucy wat tonijnsalade klaar.

Na het eten haalde Truus een grote zak tevoorschijn, het leek wel de zak van Sinterklaas. Er kwam een grote stroom kado's uit, de meeste natuurlijk voor Diana (5 maanden). Haar gardarobe is voor het komende jaar wel op peil. Mooi is ook het gouden armbandje met Diana erop gegraveerd, een kado van mijn drie zussen. Allemaal hartelijk bedankt!

Diana (5 maanden) zit trots op tafel tussen de vele kado's in. Klik voor groter/sluiten.De appeltaart was volgens Lucy mislukt, maar wij vonden hem allemaal lekker. Beter vochtig en een beetje ingezakt dan hoog en droog. Neen, met deze slagzin wint men inderdaad niet snel een prijsvraag.

We gingen dominoën en Luchiano (8) moest naar bed. Vanuit de slaapkamer hield hij het spelverloop in de gaten. CasasPa blijkt erg goed te zijn in dominoën, hij won de eerste drie partijen en vond dat nog normaal ook. Toen vroeg Diana om aandacht en verdween Lucy naar haar slaapkamer.

"Met zijn drieën kun je ook dominoën", zei ik tegen CasasPa en Truus. Vanuit de andere slaapkamer vroeg Luchiano of hij in mocht vallen. Vooruit dan maar. "I'm on your tail", voegde hij CasasPa toe na zijn eerste overwinning en "I'm on your back" na de derde.

Behalve dat moesten wij ook nog de hele tijd aanhoren dat Luchiano The Prankster is. Uiteindelijk hebben we hem maar naar bed gestuurd. CasasPa en Truus waren ook tamelijk moe van een nacht nauwelijks slapen en het dominoën. Niet veel later verdwenen zij in hun kobaltblauwe Suzuki Ignis richting het Plaza hotel.

Donderdagavond gaan we boerenbridgen, de Beerenburg staat al koud.

October 15, 2006

Benno 35

Vrijdag de 13e werd Benno 35 jaar. Benno is een nuchter type maar vierde voor de zekerheid zijn verjaardag op zaterdag de 14e. Wij wilden maar even gaan, Diana (5 maanden) is een beetje klein voor wilde feesten.

Lucy zorgde voor Diana en Luchiano (8) hielp met de catering. Toen hij daarmee klaar was maakte hij een eerste ronde met de camera. Zondagmorgen wilde hij mij zelfs het vervelende karwei uit handen nemen om de rode oogjes op de foto's te verwijderen. Het wordt nog eens wat met mijn favoriete zoon.

Het feest was leuk omdat er veel verschillende soorten gasten waren. Collega's en vrienden van Benno, collega's en vrienden van Noelle en gewoontegetrouw was de SQL-club daarbij goed vertegenwoordigd.


Verjaardagsparty Benno 35 op 14.10.2006: Benno en Noelle stralend voor hun huis. Klik voor groter/sluiten.

(Klik voor groter)


Bovenstaande foto is door Luchiano gemaakt. Door zijn (relatief) geringe lengte overziet hij de wereld anders. Zo zie ik Ino nooit vanuit dit perspectief waarbij de twee gezichten bovenin ook op aparte wijze uitkomen. De dames zagen er weer mooi uit. Hier nogmaals Bente en Barbara die over ongeveer drie weken gaat bevallen, nu met Luchiano.

Benno was op zijn eigen feest druk aan het bbq-en, een van zijn vele specialiteiten. Met enige moeite kon ik hem op verzoek van een schalkse Natascha even van deze activiteit wegrukken zodat zij het kado kon overhandigen. Deze ceremonie werd afgesloten met een zoen.

Wie dacht dat CasaSpider de snelste blogger van Curacao is heeft het mis. Het feest bij Benno en Noelle is vanmorgen reeds vastgelegd op Latios, het weblog van Luchiano.

October 10, 2006

Foto's met een verhaal (1)

In de serie Foto's met een verhaal wordt elke keer een foto getoond waar op een of andere manier een verhaal achter zit. Dat is niet zo moeilijk, want dit geldt voor bijna iedere foto. Het idee is om foto's te gebruiken ouder dan vijf jaar. Alle posts over dit onderwerp zijn gebundeld in de category Foto's met een verhaal.


Datum: 11.06.2000
Locatie: Mambo Beach, Curacao
Personen: Luchiano (2) en CasaSpider
Bijzonder: Zwart haar


Curacao, 11.06.2000: Luchiano (2) en CasaSpider met zwart haar zwemmen bij Mambo Beach. Klik voor groter/sluiten.

(Klik voor groter)


Wat is het verhaal achter deze foto? Luchiano is een kleine vier maanden op Curacao. Hij heeft veel watervrees en alleen voorzien van diverse floating devices voelt hij zich een beetje veilig. In het water vertrouwt hij alleen op zijn vader, kennelijk voelt een kind of iemand wel of niet goed kan zwemmen. Handig in noodgevallen.

Wat valt het eerste op aan CasaSpider, dat zijn haar lang is of de kleur? Vanaf het moment dat Lucy voet op Curacao zette en dat was op 03.09.1999 mocht ik haast nooit meer naar de kapper. Lucy vond vindt lang haar mij beter staan en eerlijk is vals ze heeft nog gelijk ook. Helaas voel ik mij met lang haar een slappe miet.

Op mijn verjaardagsfeest ergens in mei 2000 hadden de collega's leuke kado's voor mij. Onder anderen een webcam. Voordat ik die in ontvangst mocht nemen moest echter eerst mijn haar zwart geverfd worden. Lucy vond het een prima idee en ging meteen aan de slag.

Toen ik de volgende ochtend met een lichte kater naar het toilet ging keek ik met een scheef oog in de spiegel en sprong van schrik een halve meter omhoog: "Wie is die enge vent, die Herman Brood in zijn nadagen lookalike?" Het was ook nog eens hele goede verf, veelvuldig wassen hielp niet. Na een maand of twee was het zwart er eindelijk uitgegroeid en kon ik mijn haar bij kapster Debbie laten millimeteren.

Luchiano (8) heeft dezelfde foto vandaag ook gebruikt op Latios.

October 8, 2006

El Sapo El Sapo (30)

1.

Wie weet waar Eindhoven ligt? Voor veel Nederlanders een eenvoudig te beantwoorden vraag. Na de Marathon van Eindhoven die zondag 8 oktober werd gelopen luidt het antwoord echter: "Bij Nairobi linksaf".

Het spektakel met in totaal meer dan 13.000 deelnemers werd gewonnen door Philip Singoei uit Kenia in een nieuw parcours-record van 2:08:18 uur. Onder de eerste 20 lopers bevonden zich niet minder dan 16 Kenianen. Die mensen moeten wel erg goed kunnen hardlopen.

Beste Nederlander was Jeroen van Damme. Hij eindigde als 16e in een tegenvallende 2:19:44. Wellicht schrijft CasasPa maandag op zijn weblog een inhoudelijk verslag uit eerste hand over dit Nederlandse sportevenement.

2.

De zondagmiddag brachten wij traditioneel door op Mambo Beach. Deze keer kregen wij gezelschap van mijn Cubaanse collega Yohanna en haar dochter Anna-Maria. De tijd vloog om waardoor wij het tweede Happy Hour aan ons voorbij lieten gaan.

Een impressie in zeven foto's.

  • Groepsportret met van links naar rechts Luchiano, Lucy met Diana (5 maanden) en Yohanna met Anna-Maria.
  • Anna-Maria, ook wel Anita bonita genoemd, vermaakt zich in zee met haar drijfobject.
  • Diana heeft al gezwommen en rust hier samen met Lucy uit op een strandbedje.
  • Luchiano (8), Yohanna en Anna-Maria met op de achtergrond zeilschip de Insulinde.
  • Luchiano doet een canonball. De Insulinde maakt veel water maar blijft uiteindelijk net drijven.
  • De twee jonge dames hebben een onderonsje. Links Anna-Maria en rechts Diana.
  • Anna-Maria gebruikt haar groene emmertje als hoofddeksel. Een idee voor Beatrix?

Tegen zeven uur ploegden we de twee kinderwagens door het rulle zand richting uitgang. De kip met bruine bonen is reeds verorberd en nu kijken we met één oog naar de uitslagen van de vekiezingen in Belgie. Het ziet ernaar uit dat het Vlaams Belang niet meer de grootste partij in Antwerpen is.

3.

Op zondagmorgen nam ik met Luchiano wat theorie door met betrekking tot pixels en bytes van images. Het kon hem nauwelijks boeien en hij deed net of hij in slaap viel. Het was de voorbereiding op een praktijkles om plaatjes in zijn Latios weblog op te kunnen nemen.

Toch is er iets van de saaie theorie blijven hangen, want Luchiano heeft geheel zelfstandig twee foto's als popup in zijn laatste post opgenomen. De volgende stappen zijn embedded images en het gebruik van thumbnails. Vakantie is iets heel moois, maar er moet wel gewerkt worden.

September 22, 2006

Wereldkampioen over 13 jaar

Van donderdag 21 tot en met zaterdag 23 september vinden in het WTC op Curacao de Pan-Amerikaase jeugdkampioenschappen karate plaats, de zogeheten PKF Junior Championships. PKF staat voor Panamerican Karate Federation. Een groot evenement dat voor de 17e keer wordt gehouden en deze keer is georganiseerd door de Curacao Karate Bond.

Kort nadat wij afgelopen zondag thuiskwamen van het Happy Hour ging de telefoon. Het was Ivonne, de karatelerares van Luchiano (8). Zij vertelde over de kampioenschappen en vroeg of Luchiano mee wilde doen in de parade tijdens de officiële opening op donderdagavond. Samen met zes andere kinderen van Karate-Do Curacao.

Curacao WTC 21.09.2006: PKF Junior Championships, Luchiano voert Mexico aan in de openingsparade. Klik voor groter/sluiten.Het leek mij een leuk idee. Ivonne vertelde enthousiast hoe zij op 17-jarige leeftijd ook meeliep in een dergelijke parade. En 13 jaar later werd zij wereldkampioen Kumite (vrij gevecht) voor de Nederlandse Antillen. Dat was in 1996.

Om half zeven werden wij bij het WTC verwacht, Luchiano in zijn karatepak met gymschoenen. De grote hal begon al snel vol te lopen met sporters uit diverse landen. Luchiano maakte een ommetje.

Toen ik hem zocht was hij in gesprek met een meisje van een jaar of 16. Zij vroeg hem waar hij vandaan kwam. Luchiano antwoordde dat hij in Santo Domingo is geboren waarop het meisje enthousiast op haar trainingspak wees. "Zie je, ik kom ook uit de Dominicaanse Republiek!"

De kinderen werden apart genomen en kregen een land toegewezen voor de parade. Wij namen plaats op de tribunes. De parade ging van start met Argentinie. Bij ieder land werd bijbehorende muziek gespeeld.

De eerste tonen van Cielito Lindo (Canta y no llores) klonken en daar kwam het Mexicaanse team aangevoerd door Luchiano de hal binnenlopen. De Mexicanen hadden hem een sombrero opgezet en de Mexicaanse vlag als een soort mantel om hem heengehangen. Als een vorst schreed Luchiano door de zaal. Tijdens het filmen stak ik mijn duim naar hem op.

Na de parade was het tijd voor toespraken. Veel toespraken, van de sportbond en van de politici Dennis Jackson en Omayra Leeflang. Op zich wilde ik graag blijven om de finales te bekijken. Na de toespraken waren er echter eerst dansvoorstellingen. Bovendien moest er gewacht worden op premier Emily de Jongh-Elhage die ook nog moest spreken.

We besloten naar huis te gaan, zaterdagmiddag is er tijd om een paar wedstrijden te bekijken. Luchiano vond het allemaal erg leuk, het evenement en zijn optreden hadden hem een flinke energy-boost gegeven. Hij had geen zin om naar bed te gaan en kon dan ook moeilijk slapen.

Nu is het 13 jaar wachten tot 2019, het jaar waarin Luchiano wereldkampioen karate wordt.

September 3, 2006

El Sapo El Sapo (28)

1.

We gaan terug in de tijd naar vrijdag 3 september 1999. 's Middags had ik met een goede reden vrij genomen. Immers, mijn wettelijke echtgenote stond op het punt op Curacao te arriveren. Lucy en ik zijn op zaterdag 13 februari 1999 in Santo Domingo getrouwd, maar het duurde nog even voordat haar vergunning om naar Curacao op vakantie te kunnen komen rond was.

Feitelijk hadden we zelfs geluk dat de vergunning überhaupt werd verleend vanwege de grote kans dat Lucy zou proberen te blijven. Vóór het huwelijk hadden we al iets moeten regelen met betrekking tot haar verblijf op Curacao, maar dat is er door alle stress bij ingeschoten. Hoe dan ook, op vrijdagmiddag 3 september 1999 waren we samen. Luchiano (8) bleef nog even achter bij zijn oma, hij was op dat moment bijna 2 jaar oud.

Zeven jaar is een hele tijd. Iedere relatie gaat door bepaalde fases heen en het getal zeven speelt daarbij een belangrijke rol. Veel relaties stranden precies na zeven jaar. De koek is op.

Een relatie beginnen is relatief gemakkelijk. De indivduele ontwikkeling van de beide partners gaat echter gewoon door. Het is een hele kunst om dat pad gedurende jaren zo synchroon te laten verlopen dat de aantrekkingskracht blijft bestaan. De natuur kan hierbij een handje helpen met het onderdeel kinderen. Kinderen scheppen ontegenzeggelijk een band tussen de ouders, maar als men alleen bij elkaar blijft vanwege de kinderen doet men uiteindelijk iedereen tekort.

In het geval van Lucy ben ik zeker niet vanwege de kinderen bij haar gebleven. Lucy is de vrouw van mijn leven, dat heeft ze me immers vaak genoeg gezegd. De moraal van dit belerende stukje is dat men nooit achterover kan leunen. De toekomst zal het uitwijzen: Que será, será!

2.

Volgende week zaterdag is er geen karateles. Op die dag worden er namelijk wedstrijden gehouden. Sensei Ivonne vroeg wie daar aan mee willen doen. Tot mijn verbazing stak Luchiano onmiddellijk zijn vinger op. Ook later toen de namen genoteerd werden was hij van de partij.

Na afloop van de les vroeg ik aan Ivonne hoe en wat. Zij antwoordde dat ze me belt voordat de definitieve lijst wordt opgestuurd. "Sommige kinderen bedenken zich namelijk."

In de auto praatten Luchiano en ik over de wedstrijden. Ik vertelde hem dat het er in een wedstrijd een stuk harder aan toe gaat dan op de club. De jonge Bruce Lee was niet erg onder de indruk: "I say bring it on!"

3.

Voordat we naar Pleincafé Wilhelmina gingen moesten we nog wat door de winkelstraten van Punda slenteren. Lucy paste een leuk jurkje dat ik een tikkeltje te sexy vond, wat kunnen mannen toch veranderen in zeven jaar. Ze koos een ander, iets geslotener exemplaar. "Ja, die staat je goed", zei ik enthousiast.

Bij het pashokje kletste Lucy met de verkoopster en riep tegen mij: "Ik neem ze allebei!" Dat moest dan maar. De verkoopster zei tegen Lucy dat ze maar geluk had met zo'n man. "Pff, dat is eenmalig. Hij koopt bijna nooit iets voor me."

Bij Pleincafé zaten Ino & Bente al aan de grote tafel, daar pasten wij gemakkelijk bij. Luchiano verveelde zich, hij had zijn GameBoy in de auto laten liggen en wij hadden geen zin om die te halen. Bovendien was het wel eens goed voor hem om iets anders te doen dan GameBoyen.

Bijvoorbeeld foto's maken:

  • Van een lachende prinses Diana in de Evenflow-Hummer.
  • Van CasaSpider en Ino aan de grote tafel van Pleincafé Wilhelmina met een glas Duvel.
  • Van Lucy met Diana zittend op dezelfde grote tafel.

August 26, 2006

El Sapo El Sapo (27)

1.

Luchiano (8) en ik zitten in de lappenmand. Niet heel diep in de lappenmand want we komen er regelmatig uit. Ik heb een grieperig gevoel en Luchiano blesseerde zich zaterdagochtend tijdens de karateles. Hij kreeg ineens heftige steken rechts in zijn zij.

De steken bemoeilijkten het ademhalen. De diagnose van dokter Spider luidt een verrekte spier. Juist tijdens deze les deed Luchiano namelijk bijzonder zijn best om zijn heup goed in te draaien. Waarschijnlijk iets te enthousiast. Na drie kwartier waren we weer thuis. GameBoy spelen gaat zonder problemen.

2.

Op maandag 21 augustus was Diana 108 dagen oud. Lucy en Luchiano maakten foto's van onze prinses. Houd er wel rekening mee dat zij vandaag al 113 dagen oud is en daarmee 1.04% ouder dan tijdens de photoshoot.


Diana is 108 dagen oud op 21 augustus 2006. Klik voor groter/sluiten.Diana is 108 dagen oud op 21 augustus 2006. Klik voor groter/sluiten.Diana is 108 dagen oud op 21 augustus 2006. Klik voor groter/sluiten.Diana is 108 dagen oud op 21 augustus 2006. Klik voor groter/sluiten.Diana is 108 dagen oud op 21 augustus 2006. Klik voor groter/sluiten.

(Klik op een thumbnail voor vergroting)


3.

Voordat we zaterdagmorgen naar de karateles gingen had Luchiano jeuk op zijn rug. "Kun je me even krabben, papa?", vroeg hij. Ik krabde. "Neen, hoger." Ik krabde hoger. "Iets naar links". Ik krabde iets naar links. "Neen, andere kant." Ik krabde aan de andere kant. "Pfff, ja zo is het goed."

Luchiano besloot met een mooie filosofische spreuk: "Papa, er is geen leven zonder je ooit te krabben."

En zo is het maar net.

August 19, 2006

Hanging around at the rock (or a tree)

Tijdens de novela Chocolate con Pimienta lagen Luchiano (8) en ik op bed te kletsen. We hadden het over Pokemon en Yu-gi-oh. Bijna alleen jongens vinden dat leuk, meisjes houden volgens de jonge expert van Barbi. Bwark.

Luchiano is de jongste in de vriendenclub op school. De meeste jongens zijn al negen of worden bijna tien, een magische leeftijd. Daarom is besloten de naam van de club te veranderen van Boys Club in het meer contemporaine Team Teens.

Niet alleen de naam van het team wordt veranderd, het is evident dat Teens andere dingen doen dan Boys. Op het moment dat iemand tien wordt mag hij geen boys activities meer doen. Wat zijn boys activities? Boys activities zijn leuke spelletjes als Tik (tikkertje) en Take-down (iemand op de grond krijgen).

CasaSpider: "Maar wat gaan jullie dan doen in Team Teens?"
Luchiano: "Oh, hanging around at the rock."
CasaSpider: "Wat is dat nu weer?"
Luchiano: "Dan gaan we zitten tot de pauze over is."
CasaSpider: "Interessant."
Luchiano: "Ja, dat noemen we the new thing in cool. Wachten bij een steen of een boom tot de pauze over is. Hihi."

Gelukkig kan hij er zelf om lachen. Wel hoort er een bepaalde attitude bij hanging around at the rock. Luchiano deed nog even voor hoe men gedurende de gehele pauze dient te staan om cool over te komen, tegen een muur en tegen het hek.

Vermoedelijk is hij diep in zijn hart blij eerst nog negen te moeten worden.

August 17, 2006

Twee paspoorten zijn binnen

Op donderdag 3 augustus leverden we met succes alle bescheiden in om een Nederlands paspoort te laten maken voor zowel Luchiano (8) als Diana (3 maanden). Lucy moest nieuwe pasfoto's laten maken en dus even geduld hebben.

Luchiano (8) en Diana (3 maanden) zijn blij met hun Nederlandse paspoort. Klik voor groter/sluiten.De termijn voor het in handen krijgen van het paspoort is twee weken. Donderdagmiddag reden Luchiano en ik naar Kranshi, onze Burgerlijke Stand.

Luchiano haat Kranshi omdat we daar al regelmatig een aantal uren hebben zitten wachten. Hij moest mee van mij omdat hem misschien gevraagd zou worden zijn handtekening te zetten.

Het afhalen van een paspoort gaat in de regel snel. Toch moesten we ook nu tamelijk lang wachten omdat de dienstdoende beambtes kennelijk nog met lunchpauze waren. Ik keek wat rond en Luchiano speelde Power Rangers op de GameBoy.

Ons nummer 332 verscheen op het scorebord en we liepen naar loket 8. "En nu maar hopen dat de pasfoto's door de Fotomatrix 2006 zijn gekomen", ging het door mij heen. De ambtenares haalde twee plastic mapjes en al snel zag ik in elk van hen een paspoort met rode kaft.

Voor de ontvangst van Diana's paspoort mocht ik tekenen, maar Luchiano diende inderdaad zelf zijn handtekening te zetten als ontvangstbevestiging. Goed dat ik hem had meegenomen. Helemaal bevatten dat hij nu twee nationaliteiten heeft doet Luchiano nog niet.

's Avonds maakten we een paar foto's van de feestvarkens:

  • Luchiano en Diana op bed met hun Nederlandse paspoorten.
  • Diana gaat er even voor zitten, met 104 dagen een Nederlands paspoort... ga er maar aanstaan.

Donderdag 17 augustus 2006 gaat in de boeken als de dag dat Luchiano officieel Nederlander is en ook nog eens met mijn achternaam. Het is helaas ook de dag dat Dirk Kuyt officieel in dienst is getreden van de FC Liverpool en daardoor afscheid heeft genomen van Feyenoord.

De transfersom bedraagt 18 miljoen euro en Kuyt gaat 1.7 miljoen euro netto per jaar verdienen. Een salaris een DBA waardig.

August 12, 2006

Alpha en Omega

Vrijdagavond om zes uur begon de afscheidsborrel van, voor Ibrahim Ajubi. Om half zes reed ik naar huis om Luchiano (8) en de camera op te halen. Op weg naar SQL Integrator Head Quarters bleek het eerste attribuut zich wel in de auto te bevinden, het tweede was helaas thuis achtergebleven. Geen foto's van Ibrahim dus. Okay, een archieffoto dan.

Ibrahim is destijds bij SQL binnengekomen als Java-specialist. Een rustige, vakbekwame collega. Dat vond men bij de RBTT-bank waar hij enige maanden gedetacheerd was ook. De bank deed hem een aanbod dat hij niet kon weigeren en per 1 augustus kwam derhalve een einde aan zijn dienstverband bij SQL Integrator.

De borrel was interessant, zeker op het laatst toen Luchiano al op een bankje lag te slapen. Heeft degene die het transport faciliteert (mede-)verantwoordelijkheid voor de content? Het bleek een interessant discussie-thema met meerdere facetten.

CasaSpider wenst Ibrahim veel succes in zijn verdere loopbaan.

Luchiano's vakantie is niet alleen qua school afgelopen. Zaterdagmorgen om half negen werd hij verwacht bij Karate-Do Curacao. We waren een van de eersten, Ivonne was de vloer van de dojo aan het vegen. Door de open ramen is de afgelopen zes weken heel wat stof met veertjes naar binnen gewaaid.

Uiteraard droeg Luchiano zijn karatepak met gele band. Hij beoefent de sport nu zes maanden en het is mooi om te zien hoe snel de ontwikkeling gaat. Luchiano behoort duidelijk tot de serieuzere kinderen. Toen hij even met Sensei Ivonne mocht sparren liet hij zien een hoop bijgeleerd te hebben. Als de motivatie goed blijft dan wordt het nog wel wat.

Ieder einde is een nieuw begin.

August 1, 2006

Zeepbellenfilosofie

Luchiano (8) stond in de deuropening van de slaapkamer en blies bellen. Met een bijzonder eenvoudig ding, gewoon een buisje met sop en zo'n plastic geval met een rondje aan een steeltje. Bijzonder eenvoudig maar het werkt als een tiet.

"Hadden jullie dat vroeger ook, bellenblazen?", vroeg Luchiano die altijd zeer geïnteresseerd is hoe de oudere generatie vroeger de tijd doorbracht. "Ja, dat hadden wij ook. Maar dan veel simpeler. Wij bliezen gewoon met een rietje."

Luchiano keek mij meelijwekkend aan: "Jouw Past was niet erg gelukkig."
Dat ontkende ik, aangezien wij toen niet beter wisten: "Misschien hebben ze over 20 jaar wel nog veel betere bellenblaasapparaten."

Zoals gebruikelijk had Luchiano het laatste woord: "The Future, the Past... they are all great!"

July 21, 2006

Met de Spider naar Carré (9)

Het is op de kop af een jaar en een dag geleden dat we voor het laatst naar Carré zijn geweest. Tijd voor cultuur op het CasaLog.

Situatie: Luchiano (8) heeft nu al een paar weken vakantie. Op zich is dat leuk, maar zo nu en dan sluipt de verveling erin. Hij gaf zelfs aan de school te missen. CasaSpider zit op een ochtend op zijn werk. De telefoon gaat, het is Luchiano.

Luchiano: "Hallo papa. Ik ben vanmorgen bijna uit mijn bed gevallen."
CasaSpider: "Sjezus! Hoe kon dat nu gebeuren?"
Luchiano: "Wel, ik was aan het omrollen en kwam toen precies bij de rand van het bed. Toen ik mijn ogen opendeed zag ik niet de matras, maar de diepte. Ik schrok!"

CasaSpider: "Sjezus, wat een verhaal. Kun je dat misschien opschrijven, dat is leuk."
Luchiano: "Hmm... ik vind schrijven niet leuk dat weet je toch."
CasaSpider: "Ja maar, je zegt zelf dat je de school mist. Dit lijkt een beetje op dictee, dan is het net of je op school bent."
Luchiano: "Ja maar, ik mis eigenlijk vooral de pauzes."

Doek.

July 18, 2006

Anthony, Maarten, Luchiano en Diana

Vier namen drie verhalen, immers Luchiano (8) en Diana horen bij elkaar. Het zijn korte verhalen. Anthony Godett moet nog steeds een deel van zijn straf uitzitten, het gaat om acht maanden cel. Om politieke (?) redenen is dat tot op heden niet gebeurd. Een gevangenisstraf van Anthony Godett rondom de verkiezingen heeft voor politieke tegenstanders slechts negatief uitgepakt.

Men kan van Godett zeggen wat mij wil, het is wel een man die graag de regie in eigen handen neemt. Daarom heeft hij besloten zich op maandag 17 juli vrijwillig bij de poorten van de Bon Futuro gevangenis te melden. De datum is niet willekeurig gekozen. Op dinsdag 18 juli is de man met wie hij zich vaak vergelijkt jarig: Nelson Mandela.

Anthony Godett portretteert zich als de feitelijk onschuldige Antilliaan die door het Hollandse rechtssysteem geslachtofferd is. Ook Nelson Mandela heeft moeten lijden en vechten voor hij door de wereld erkend werd als groot man. De vele rechtzaken hebben hem diep in de schulden gebracht. Slechts het winnen van een loterij kan Godett er weer bovenop helpen. Hoe men het ook went of keert, Gonnie van Oudenallen mag in haar handen knijpen dat zij geen Antilliaanse is.

Luchiano (8) geeft zijn zus Diana een zoen. Klik voor groter/sluiten.Gedurende het hele weekend was een televisieprogramma te zien met Godetts advocaat Marius Römer in de hoofdrol. Inhoudelijk heb ik het niet zo gevolgd. Wat ons het meeste opviel was het gebruik van drie foto's uit het CasaLog. Een van de nummerplaat van mijn auto en twee van nota bene Luchiano. Heel bijzonder, vooral omdat de uitzending diverse keren werd herhaald.

Maarten. Na anderhalf jaar Curacao en Radio Dolfijn heeft DJ Maarten Schakel afscheid van het radiostation genomen en vliegt vandaag of morgen terug naar Nederland. Heel wat ochtenden ben ik wakker geworden met Maarten Schakel, hetgeen een oude grap is. Mijn wekker gaat om 06:05 en dan begint net het programma Schakel Op!

Dat was plezierig wakker worden. Luchiano heeft nog eens meegedaan aan het Go to School Request en was toen live op de radio te horen. Het beste van Maarten Schakel was echter zijn serie interviews vlak voor de Landsverkiezingen 2006. Iedere ochtend hadden hij en zijn compagnon Tony Castro een lijsttrekker in de studio die op voortreffelijke en gestructureerde wijze werd doorgezaagd. Ik heb van alle interviews een geschreven samenvatting gemaakt. Wat een monnikenwerk was dat. Ze zijn te vinden in het dossier Verkiezingen 27.01.2006.

Zaterdagmiddag hoorde ik een gedeelte van Schakels laatste middaguitzending vanaf Mambo Beach. Het leek wel of hij enigszins aangeschoten was, maar het kunnen evengoed opspelende emoties zijn geweest. Maartens opvolger Erwin van der Bliek was maandagochtend voor het eerst te beluisteren. Hij doet het aardig, maar is nog niet helemaal gewend aan de software die Radio Dolfijn gebruikt. Egon Sybrandy moest even te hulp schieten. CasaSpider wenst Maarten Schakel bij deze veel succes en plezier in Holanda.

Last but not least slaan we twee vliegen in één klap. Zondag lag ik lag Luchiano en Diana op bed te kletsen en te spelen. Met een baby levert dit vele Kodak-momenten op. "Ga de camera eens halen", riep ik daarom tegen Luchiano. Hier een foto van een 72 dagen oude Diana en hier een vergroting van de foto van hierboven, samen met haar lievelingsbroer.

Ook al wil hij de foto eigenlijk niet op het internet: "Too humiliating!"

July 9, 2006

WK2006 30/31 Zaterdag 8 juli 2006

De titel dekt de lading tot opluchting van velen niet. Vrijdag 7 juli was de laatste dag van de cursus Effectief Leiderschap gegeven door Remco Claassen. De deelnemers van zowel de Curacaose als de Nederlandse vestiging sloten een vermoeiende maar inspirerende week af met een borrel op ons kantoor.

Borrel bij SQL ter ere van Remco Claassen

Kees Barneveld en Remco Claassen huggen wat. Klik voor groter/sluiten.Aangezien de cursisten er geen genoeg van kregen en pas na zeven uur arriveerden, moest de werkende SQL-bezetting alvast beginnen. Thuis had ik Lucy, Luchiano (8) en Diana opgehaald. Tegen zeven uur vond Lucy het beter naar huis te gaan, Diana begon zich te roeren. Snel bracht ik de beide dames via KFC weg.

De borrel was ouderwets gezellig, ook de toespraken waren goed te verduren. Foto's zeggen meer dan woorden, hier een kleine impressie. Het album komt ergens in de loop van de week online ook al is dat geen belofte.

  • Cursussen van Remco Claassen staan altijd in het teken van jongleren. Hier toont Andrew Solomon zijn kunsten.
  • Voor de achterblijvers in Nederland die zich afvragen wat Piet uitspookt op Curacao. Wel, hij amuseert zich prima met Jaresca en Manja.
  • Remco Claassen en Beertje tonen affectie. Klik voor groter/sluiten.
  • The beauty and the beast is al te voor de hand liggend in deze, maar wie weet een betere titel?
  • Andre in gesprek met Marlieke terwijl kleine Vincent jongleerballen uitpoept.
  • Kees en Remco huggen als eersten.
  • Andre is 50 geworden, maar viert eigenlijk alleen veelvouden van zeven. Het kado neemt hij niettemin in ontvangst.
  • Remco Claassen met zijn mooie vrouw Marita uit het Leonoradal te Dommelen.
  • Tijdens iedere cursus heeft Remco een favoriet, Beertje viel ditmaal deze eer te beurt.
  • Marita Claassen met haar drie kinderen.
  • We sloten de avond af met een Lomito bij de gezellige snack El Canario.

Troostfinale: Duitsland-Portugal 3-1

Zaterdagmiddag om 14:45 haalde ik Piet op bij het Plaza Hotel. Hij ging met ons mee naar Roland en Barbara die een kinderfeestje organiseerden ter ere van het twee jaar worden van hun dochter Kyra. 's Avonds vierde Roland zelf zijn 41e verjaardag.

Toen we om ongeveer 15:20 de huiskamer binnenliepen zaten alle mannelijke bezoekers rond de televisie. De troostfinale Duitsland-Portugal was bezig. Feitelijk doet deze finale er niet toe, behalve dan voor de deelnemers aan de voetbalpoule. Piet voorspelde een 3-0 overwinning voor Duitsland. In de tweede helft dreigde hij gelijk te krijgen. In de 85e minuut scoorden de Portugezen onverwachts een tegendoelpunt.

Oliver Kahn verdedigt het Duitse doel in de troostfinale tegen Portugal. Klik voor groter/sluiten.Vermeldenswaardig over de troostfinale is dat eerste keeper Lehmann de eer gaf aan reservedoelman Oliver Kahn. Waarschijnlijk was het de laatste wedstrijd van Kahn voor het Duitse elftal. Het afscheid van een grote keeper, de beelden van zijn pep-talk voor concurrent Lehmann vlak voor de beslissende strafschoppenreeks tegen Argentinie staan bij iedere voetballiefhebber nog op het netvlies.

Eigenlijk was het een kinderfeestje. De kinderen zwommen en speelden in het zwembad. De vrouwen kletsten wat en liepen rond met hapjes en de mannen keken voetbal. Soms heeft men het gevoel dat alles klopt.

De stand in de voetbalpoule. Hier het eerste en hier het tweede rijtje. In het algemeen klassement zijn de Webloggers wederom gezakt, ditmaal van de 64e naar de gedeelde 66e positie. Hopelijk is hiermee de bodem bereikt.

Verjaardagsfeest Roland & Kyra na het voetballen

Na afloop van de troostfinale kon iedereen zich op Kyra's feestje concentreren. Dat was ook leuker voor Barbara die wel wat hulp kon gebruiken. We namen een duik in het zwembad waar het uitkijken was voor rondvliegende ballen en visjes. Opeens liep iedereen naar binnen. Het was tijd voor de piñata en de taart. Hier een kleine impressie.

Roland en Kyra, twee bijna jarigen. Klik voor groter/sluiten.

  • Uiteraard mag de jarige Kyra (2) als eerste proberen de piñata aan gort te slaan.

  • Als het snoep er eindelijk uitvalt stort de hele menigte zich met plastic tasjes op de buit.

  • Roland met Kyra in zijn armen, net voor het aansnijden van de taart.

  • Barbara helpt Kyra om haar eigen taart aan te snijden, het exemplaar met de klaverjas-kaarten is voor later.

Om zes uur was het kinderfeest officieel afgelopen en gingen we geruisloos over op Rolands verjaardagspartijtje. Voor Lucy en Diana was het een lange zit en om kwart voor tien hielden wij het voor gezien. Er was maar een probleem, Luchiano wilde nog niet naar huis.

"Papa, kun je mij dan straks weer terugbrengen als je mama en Diana naar huis hebt gebracht?" Het wordt steeds gekker. "Idioot, je bent pas acht en je gaat zo slapen", antwoordde ik tot zijn grote teleurstelling.

Het is nu 14:02. Zinedine Zidane heeft een minuut geleden middels een (versierde?) penalty Frankrijk op 1-0 gebracht tegen Italie.

Update dd. 13.07.2006 / 21:31

De foto-albums zijn zojuist online gegaan. Het betreft:

July 2, 2006

Luchiano slaagt voor Gele Band

Zaterdag 1 juli was de tweede dag van de WK2006-kwartfinales. Om 11 uur begon Engeland-Portugal. Op dat moment bevonden Luchiano (8) en ik ons echter al ruim een uur in de dojo van Karate-Do Curacao. Daar werden de gele en oranje band examens afgenomen.

We beginnen bij het begin. Stipt om tien uur stappen Luchiano en ik de trainingsruimte binnen. Het is er druk, vooral omdat veel ouders zijn meegekomen om hun kinderen te zien presteren. Vier kinderen gaan op voor de gele band, vier voor de oranje band en drie volwassenen eveneens voor oranje.

De gecommitteerden zijn Anthony Leito en Ivonne Leito-Senff van Karate-Do Curacao, alsmede S. Marten. Het eerste onderdeel is de warming-up/conditietest die door Ivonne wordt afgenomen. Alle deelnemers moeten een bepaald aantal push-ups, sit-ups, kniebuigingen etc. maken alsmede andere zaken die laten zien dat zij in goede conditie zijn.

Op zaterdag 1 juli 2006 slaagt Luchiano voor zijn Gele Band examen karate. Klik voor groter/sluiten.Dan begint het serieuze werk. Per groep dient een aantal technieken uitgevoerd te worden. De jongens met een witte band waaronder Luchiano beginnen. Ivonne zegt in het Japans de naam van de techniek en de deelnemers voeren hem uit. Voorbeelden: Sokuto fumikomi, Tobikomizuki en Mawashi geri.

Het is een voordeel dat Luchiano over een erg goed taalgevoel beschikt, hij heeft geen enkele moeite met de Japanse termen en gebruikt ze thuis ook regelmatig. Nog even en hij gaat met stokjes eten, hetgeen bij hem wellicht sneller gaat dan met een vork.

Wel rommelt hij af en toe met zijn karatepak. Het is de nieuwigheid, maar hij kan er wel hoog mee trappen.

Na de deelnemers met een witte band volgen de kinderen met geel en tenslotte de volwassenen. Ik kijk eens op mijn horloge. Mijn hoop op de eerste helft van Engeland-Portugal vervliegt. Het onderdeel duurt vrij lang en er wordt serieus en nauwlettend beoordeeld. Na afloop zitten de drie gecommitterden bij elkaar, overleggen en schrijven per deelnemer op hoe deze heeft gepresteerd.

Het derde onderdeel is het moeilijkste, de Kata. Een Kata is een voorgedefineerde reeks van aanvals- en verdedigingstechnieken tegen imaginaire tegenstanders. Voor de gele band dient de Pinan Nidan Kata uitgevoerd te worden. De vier jongens met de witte band doen dit per twee. De Pinan Shodan Kata voor het oranje band examen wordt door alle deelnemers individueel uitgevoerd. De gecommitteerden kijken belangstellend toe.

Nogmaals werp ik een blik op mijn horloge. De tweede helft van Engeland-Portugal staat op het punt van beginnen. Het vierde en laatste onderdeel is Jiyu Kumite, het vrije gevecht. Luchiano treedt tweemaal aan en doet het heel redelijk. Een enorme vooruitgang ten opzichte van zijn bewegingen eind januari van dit jaar.

Het examen zit erop. Alle deelnemers staan in een rij opgesteld en Anthony maakt bekend wie er geslaagd zijn, gelukkig zijn ze dat allemaal. Ivonne is druk met het schrijven van de certificaten. Na ontvangst daarvan nemen wij afscheid. Nu is het vakantie, op zaterdag 12 augustus begint het volgende seizoen.

Thuis is Luchiano erg trots op zijn diploma. De entourage en met name hoe serieus het examen is aangepakt maakten indruk op hem en op mij trouwens ook. Een stimulans om extra zijn best te doen.

Bij Engeland-Portugal was het in de 70e minuut nog steeds 0-0. Daarover later meer.

June 29, 2006

Twee keer prikken

Dinsdagavond had Luchiano (8) voor het eerst sinds het karatekamp gepoept. Woensdagmorgen om zeven uur meldden wij ons derhalve met een bakje ontlasting en een flesje urine bij Medical Laboratory Services aan de Perseusweg. Luchiano was nerveus, niet zozeer vanwege de ontlasting ("Die mevrouw gaat flauwvallen als ze dat ruikt!") maar wel omdat er ook bloed geprikt diende te worden.

Dat allemaal vanwege de buikpijn waar hij al een hele tijd veel last van heeft. Onze jonge held heeft een panische angst voor naalden, een angst die hij opgelopen heeft bij zijn vaccinaties.

Voordat we mochten prikken is er heel veel gebeurd wat te maken heeft met het feit dat ik bij het eerste bezoek meteen de hele rekening wilde betalen. Mijn tip is derhalve betaal slechts datgene wat op dat moment betaald moet worden. Anders duurt het allemaal veel en veel langer.

Na ongeveer drie kwartier wachten totdat de nieuwe facturen klaar waren mochten we eindelijk naar de prikkamer. Luchiano ging in de stoel zitten. Ik had hem gezegd niet naar het prikken te kijken, maar alleen naar mij. Voordat er nog maar iets gebeurd was sprongen de tranen hem in de ogen.

Pratend probeerde ik hem gerust te stellen. Met mijn rechteroog zag ik de naald in de holte tegenover de elleboog, hoe heet die holte eigenlijk, verdwijnen. "Doet het pijn?", vroeg ik. "Neen", antwoordde Luchiano. "Het is al gebeurd, de naald zit er al in. Nu hoeven we alleen maar te wachten", zei ik.

Vier reageerbuisjes werden met bloed gevuld. De verpleegster plakte een pleister op de wond. Ondanks dat het allemaal 100% meeviel riep Luchiano in de auto: "Dit was de laatste keer dat ik ging bloedprikken!"

Om tien uur hadden we een afspraak bij het Consultatieburo. Wat een toeval, Diana moest ook geprikt worden voor haar eerste vaccinatie. Bij de botica (apotheek/drogist) kocht ik snel een flesje wonderwater.

Op naar het Consultatieburo achter de kerk van Janweh. "Hopelijk worden we net zo snel geholpen als de laatste keer", zei ik tegen Lucy. Toen we bij het Consultatieburo aankwamen leek dat in eerste instantie te gaan lukken. Immers, het terrein was helemaal leeg. De bewaker kwam ons tegemoet en zei dat er een staking was.

Heel even meende ik Diana vanuit haar reiswieg "hoera" te horen roepen.

June 26, 2006

WK2006 17/31 Zondag 25 juni 2006

Nog steeds verkeert (bijna) alles wat Nederland is in lichte shocktoestand na de emotionele gebeurtenissen op de zeventiende dag van het WK2006. Het is het beste er niet te veel woorden meer aan vuil te maken.

Achtste finale #03: Engeland-Ecuador 1-0

Een slaapverwekkende wedstrijd, daar is alles mee gezegd. Gelukkig krulde Beckham een vrije trap in de linkerhoek van het doel, anders hadden we ook nog eens een half uur verlengen voor onze kiezen gehad.

Luchiano in Landhuis Pannekoek, de derde en laatste dag

Het loopt tegen een uur 's middags. Lucy en Diana gaan mee naar Landhuis Pannekoek om Luchiano (8) op te halen van zijn karatekamp. Na wat ik zaterdagmiddag heb gezien maak ik me geen zorgen meer. Om kwart voor twee draai ik de donkerblauwe Toyota zonder moon-/sunroof het parkeerterrein van Landhuis Pannekoek op.

Lucy showt trots Diana aan kinderen in Landhuis Pannekoek, 23-25 juni 2006. Klik voor groter/sluiten.Lucy bestuurt de EvenFlow-Hummer met Diana erin. Bij het tot dojo omgebouwde open gebouwtje stoppen we om te kijken of Luchiano daar aan het spelen is.

Al snel verzamelt zich een aantal kinderen rondom Diana. Kinderen houden van baby's, waarschijnlijk uit verbazing dat er nog iets kleiners bestaat dan zij zelf.

"Ik hoor Luchiano lachen", roept Lucy en zij loopt naar binnen waar de bedden staan. Even later begroet Luchiano mij. Hij vraagt meteen of ik de GameBoy en de Yu-Gi-Oh kaarten heb meegebracht. Snel gaat hij ermee naar binnen om ze aan zijn speelmaatjes te laten zien.

Lucy en ik maken een ommetje door het Landhuis. Ik schiet wat foto's van Diana. De meeste mensen blijken al te zijn vertrokken. Dudley Josepa, wereldkampioen karate in 1988, zegt dat Luchiano's leraar Anthony Leito zich verontschuldigt dat hij er niet is. Hij is de matten aan het terugbrengen. Dudley Josepa is oprichter en voorzitter van CUMAFE (Curacao Martial-Arts Federation). Ik complimenteer hem met de uitstekende organisatie en het vele werk dat hiervoor door vrijwilligers is verzet.

Het wordt tijd om te vertrekken. Ik roep Luchiano, maar deze heeft nog helemaal geen zin om weg te gaan. Na even onderhandelen krijgt hij tien minuten extra. Na afloop van het ultimatum gaat hij met lichte tegenzin mee. Een beter bewijs dat hij zich prima vermaakt heeft is er niet.

Thuis is Luchiano nog steeds helemaal vol van het kamp en van wat hij geleerd heeft. Hij trekt meteen zijn karatepak aan en laat enkele indrukwekkende (triple mawashi geri) technieken zien. Dè wedstrijd staat echter op punt van beginnen...

Achtste finale #04: Nederland-Portugal 0-1

Tja. In veel opzichten lijkt de wedstrijd op het duel dat beide landen in de halve finale van het EK2004 tegen elkaar speelden. Portugal voetbalt net iets beter. Bij Nederland is de handelingssnelheid te laag en evenals twee jaar geleden ligt Arjen Robben volledig aan de ketting bij de weergaloze Miguel. Deze nummer 13 weegt slechts 64 kilo, bijna niet te geloven als men de krachtpatser in actie ziet.

Afijn, we weten allemaal hoe het afgelopen is, met 9 tegen 9. Het positieve is dat Nederland ervoor gevochten heeft, als leeuwen. Op Curacao knalt na het laatste fluitsignaal het vuurwerk, afgestoken door de grote Portugese kolonie alhier.

De deelnemers aan de Webloggers poule blijken tamelijk realistisch te zijn. Een meerderheid heeft Portugal door laten gaan. Derhalve is er niet veel veranderd in de stand. Hier het eerste en hier het tweede rijtje. In het algemeen klassement zakken we naar de 41e plaats, nog net op pagina twee.

June 25, 2006

WK2006 16/31 Zaterdag 24 juni 2006

Achtste finale #01: Duitsland-Zweden 2-0

Zaterdagmorgen, de zestiende dag van het WK2006. Om tien uur zat ik er helemaal klaar voor. De eerste achtste finalewedstrijd stond op het punt van beginnen, maar hij begon niet. Na wat speurwerk blijken de ochtendwedstrijden tegenwoordig om elf uur te beginnen.

Het is wel zaak om de televisie op tijd in te schakelen, want voor men het weet heeft het reeds doelpunten geregend. Zweden bevond zich nog in een soort van Trinidad & Tobago atmosphere en wilde rustig warmdraaien. Een Duitse witte tornado stormde over de onthutste Ikea-leveranciers heen.

Binnen 12 minuten zorgde Lukas Podolski op aangeven van Klose hoogstpersoonlijk voor 2-0. Zoals de Argentijnse aanvaller Batistuta vroeger Batigol werd genoemd voorspelde ik een kop met Pogolski van de tenminste qua kopteksten toch inventieve Bildzeitung. Het mocht niet zo zijn. Het Poldi-Goldi-Gala dat nu uit de bus kwam rollen klinkt mij tamelijk mietjesachtig in de oren.

Dat laatste past wel goed bij de minder geslaagde actie van Podolski waarbij hij de scheidsrechter goedkeurend op de rug klopt als deze Lucic met een tweede gele kaart het veld uit stuurt. Een scheidsrechter die dat uit het veld sturen doet met een even sadistisch lachje als Jack Nicholson in The Shining. Vreemde gozer.

Wat is de Allianz Arena in München trouwens een prachtig stadion. Op dit moment ken ik geen mooier. Vooral vanuit het perspectief van de spelers met de blik naar de hoeken van het stadion, bijzonder indrukwekkend.
Foto's: 1, 2, 3.

Wat viel verder op?

Ten eerste dat het duidelijk niet de dag van de Zweden was. Eerst met 2-0 achter, vervolgens met tien man verder en tenslotte vroeg in de tweede helft een penalty verknallen (Larsson). Ja, dan weet men direct dat het er niet inzit die dag.

Ten tweede dat de Duitsers enorm goed schieten. Het aantal schoten op doel was bijzonder hoog. Frings en Ballack zijn de onbetwiste scherpschutters, maar ook Klose en Podolski kunnen er wat van. Het doet mij denken aan de Sovjet-Unie in 1986.

Luchiano in Landhuis Pannekoek, de tweede dag

Luchiano en Eduard zijn aan het kaarten (Yu-Gi-Oh!) in Landhuis Pannekoek, 23-25 juni 2006. Klik voor groter/sluiten.Meteen na afloop van de match reed ik naar Landhuis Pannekoek om met eigen ogen te zien hoe het Luchiano (8) verging. Als ouder is men toch ietwat bezorgd. Bij het Landhuis kwam ik al vlug Anthony tegen. "We hebben de eerste dag overleefd", zei hij. Dat klonk hoopgevend.

Ik slenterde naar het tot dojo omgebouwde gebouwtje. Diverse kinderen waren er aan het voetballen. Plotseling hoorde ik Luchiano: "Papa!" Blij kwam hij aanrennen en even later gingen we naar het slaapvertrek.

Daar zat hij boven op bed met Eduard Yu-Gi-Oh! te spelen. Aan alles kon ik merken dat Luchiano het erg goed naar zijn zin had.

Hij vertelde dat ze 's morgen om half zes met een bel wakker waren gemaakt en meteen rondjes rondom het Landhuis moesten lopen, ook bergop.

Om een uur of elf begon de karate-training die ongeveer anderhalf uur duurde. Hij vond het allemaal prachtig. Ook dat de meisjes 's nachts langs waren geweest en de jongens nat hadden gegooid. Ja, zelfs dat enkele dekselse teenagers tandpasta op zijn gezicht hadden gesmeerd.

Een dolle boel, daar in Landhuis Pannekoek. We maakten een paar foto's:

Toen ik aan Luchiano vroeg of hij even met zijn moeder wilde telefoneren antwoordde hij bevestigend. Het eerste dat hij tegen haar zei: "Hoe is het met Diana?" Dat was erg leuk om te horen.

We kletsten nog wat, maar Luchiano wilde eigenlijk alweer doorgaan met het Yu-Gi-Oh spel. Ik vond het al lang best en nam na een minuut of 20 afscheid. Opgelucht dat hij het kamp niet alleen overleeft maar zich zelfs goed vermaakt reed ik het hele eind weer terug. Ruim op tijd voor de volgende match.

Achtste finale #02: Argentinie-Mexico 1-1 (2-1 na verlenging)

Die match ging tussen Argentinie en Mexico. In de groepswedstrijden heeft Argentinie van alle landen de sterkste indruk gemaakt. Mexico kwalificeerde zich enigszins gelukkig omdat Angola geen korte metten met Iran wist te maken.

Het begin van de wedstrijd was sensationeel en wervelend. Na 9 (!) minuten stond het al 1-1. Alle tot nu toe in de officiële speeltijd gescoorde doelpunten van de achtste finales zijn in het eerste kwartier gevallen. Laat Marco van Basten dit zijn selectie goed inprenten voor de wedstrijd van zondag tegen Portugal.

De eerste helft bleef van uitstekend nivo. In de tweede zakte het tempo en bleek het steeds moeilijker voor de Argentijnen om openingen te vinden, ook toen de geniale Messi het veld in kwam. Langzaam maar zeker werd Mexico zelfs iets brutaler. Met 1-1 eindigde de wedstrijd.

In het begin van de verlenging was Mexico wederom sterker, maar nu scoorde Maxi Rodríguez met een werkelijk schitterend doelpunt de 2-1 voor Argentinie. Voor wie het doelpunt niet heeft gezien, het leek een beetje op de goal die Van Basten maakte in de finale van het Europees Kampioenschap 1988 tegen de Sovjet-Unie. Een beetje.

Na het laatste fluitsignaal waren de Argentijnen opgelucht. Het was bepaald geen overtuigende performance. Maar wat een kwartfinale staat er nu reeds op het programma met Duitsland-Argentinie.

Tot slot de voetbalpoule. Deze keer geen grote verrassingen, de meeste mensen hebben Duitsland en Argentinie wel door laten gaan. Hier het eerste en hier het tweede rijtje. In het algemeen klassement staan we op een 32e plaats, op pagina twee dus.

June 24, 2006

WK2006 15/31 Vrijdag 23 juni 2006

Op dag vijftien vonden de laatste groepswedstrijden van het WK2006 plaats. Om tien uur gingen de wedstrijden in groep H van start. Spanje won met 1-0 van Saudi-Arabie en kwalificeerde zich met de volle 9 punten voor de achtste finales. Tegelijkertijd won ook Oekraine zijn laatste match dankzij een penalty met 1-0 van Tunesie.

Twee observaties. Ten eerste verloor Oekraine zijn eerste duel met 4-0 tegen Spanje en werd door menigeen opgegeven. Wat een contrast toch met de 3-0 zege van Tsjechie tegen de USA. Ten tweede wordt Oekraine beloond met een achtste finale tegen Zwitserland. Geen eenvoudige opgave, maar groepswinnaar Spanje mag aantreden tegen Frankrijk. Daar zijn de Spanjaarden niet blij mee. En de Fransen trouwens ook niet.

Bovenstaande wedstrijden heb ik zelf niet gezien, die van 's middags wel. Zowel Frankrijk-Togo als Zwitserland tegen Zuid-Korea waren van belang, immers behalve Togo had ieder land nog kans op plaatsing. Het betekende regelmatig zappen en daardoor bijna alle doelpunten missen.

De Fransen hadden relatief de eenvoudigste opgave, winnen van het reeds uitgeschakelde Togo. Maar wat ging het weer moeizaam. Zidane zat op de bank en de in zijn plaats spelende David Trézéguet liep zich de longen uit het lijf en was veel aan de bal, maar zijn balcontacten waren over het algemeen ongelukkig.

Op het andere kanaal speelden de Zwitsers fris. Ze kwamen verdiend op een 1-0 voorsprong door de sterke Senderos. Met een 0-0 bij Frankrijk-Togo zou Zuid-Korea toch geplaatst zijn. Dit was echter teveel eer voor de kleurloze Aziaten. In de tweede helft brak Vieira de ban en 6 minuten later volgde Henry zijn voorbeeld: 2-0.

Luchiano in zijn nieuwe karatepak op Landhuis Pannekoek, 23-25 juni 2006. Klik voor groter/sluiten.Nu moest Zuid-Korea plotseling winnen, hetgeen niet gemakkelijk is als men vanaf de 23e minuut achterstaat. Het werd nog erger. In de 77e minuut scoorde Frei vanuit vermeende buitenspelpositie de beslissende 2-0. Hiermee was het lot van Zuid-Korea bezegeld.

Het loopt tegen vijven, tijd voor actie. Luchiano (8) heeft dit weekend karate-kamp. Tussen vijf en zes worden ongeveer 100 karateka's verwacht op Landhuis Pannekoek, gelegen op de weg naar Soto. Lucy heeft de koffer reeds ingepakt. Luchiano en ik beginnen aan onze reis van ruim 30 kilometer. Het is goed voor de Toyota om eens lange trajecten te rijden en tevens gunstig voor het gemiddelde benzineverbruik.

Om kwart voor zes arriveren we bij Landhuis Pannekoek. We zijn een van de eersten. Een overdekt open gebouw is ingericht als oefenruimte. De matten liggen al klaar en een paar jongens zijn er aan het voetballen. Luchiano kiest zijn bed uit en we maken het op. Ik adviseer hem om niet het bovenste smalle stapelbed te kiezen in verband met het risico van eruit vallen.

Ik loop een rondje rondom het Landhuis dat in de kunuku staat. Speciaal voor Boutie maak ik een foto van het ruige landschap en van een geit. Graag gedaan, Boutie!

Luchiano moet een beetje wennen. Het ene moment kletst hij volop, dan weer kijkt hij naar de voetballende jongens en soms komt hij bij mij zitten en vraagt of ik alsjeblieft ook blijf. Er blinken een paar tranen in zijn ogen.

Meer en meer mensen arriveren in het Landhuis, waaronder Luchiano's leraar Anthony Leito. Deze roept mij. Bij zijn auto aangekomen blijkt tot mijn verrassing dat de karatepakken zijn gearriveerd. Tot dusverre heeft Luchiano de lessen in korte broek en t-shirt gevolgd en dat is een stuk minder leuk. Een stoot geven met een karatepak aan levert een soort van zoef-geluid op dat doet denken aan Michael Jackson in zijn goede tijden.

Als ik het pak aan Luchiano geef is hij dan ook dolblij. Het komt precies op tijd. Snel trekt hij het aan, het is iets aan de grote kant maar het ziet er stukken professioneler uit. Eigenlijk wil hij het niet meer uitdoen.

Om iets na zeven begint het programma. Als eerste wordt er een uurtje Tae-Bo gedaan. Ik blijf even kijken en zie dat Luchiano goed oplet en zijn best doet. Dan loop ik weg en ga naar huis in de hoop dat hij het een beetje leuk heeft. Het kamp duurt tot zondagmiddag drie uur.

Thuis is het zonder Luchiano een beetje vreemd gevoel voor Lucy en mij. Diana mist haar broertje nog niet bewust. Dan gaat tegen negen uur mijn telefoon. Ik schrik en neem hem snel op. Het is Luchiano. "Papa, ik moet poepen", zegt hij. Nu is het niet zo dat wij Luchiano hebben opgevoed dat hij waar hij ook is aan ons moet vragen of hij naar het toilet mag.

Neen, in het kader van de onderzoeken voor zijn buikklachten moeten we twee keer ontlasting bij het Medisch Laboratorium inleveren. Vrijdag is dat niet gelukt omdat hij niet kon poepen, maar na de Tae-Bo zijn de darmen kennelijk losgeschud. "Ga maar gewoon naar het toilet", antwoord ik. Die poep voor het Lab komt maandag wel.

Opgelucht hang ik op. Luchiano's stem klonk namelijk enthousiast. Zaterdag na Duitsland-Zweden gaan we een kijkje nemen op Landhuis Pannekoek.

Duitsland-Zweden begint over 38 minuten. Snel even de stand van zaken in de Webloggers poule. Hier het eerste en hier het tweede rijtje. In het algemeen klassement staan we gedeeld 26e, op pagina twee dus.

June 11, 2006

WK2006 02/31 Zaterdag 10 juni 2006

Zaterdagmorgen om half negen begint Luchiano's (8) karateles. Hij had niet veel zin, maar enige overtuigende argumenten en keiharde dwang zorgden ervoor dat hij op tijd aanwezig was. Normaliter blijf ik gedurende de hele les die tot tien uur duurt. Echter niet tijdens het WK voetbal.

Om 09:00 begon Engeland tegen Paraguay en luttele minuten later stond de eindstand reeds op het bord. Carlos Gamarra met het nummer vier kopte de bal met een mooie boog in eigen doel. Het commentaar van Bild: "England siegt durch dieses Paragu-Ei".

Meteen na de eerste helft moest Luchiano opgehaald worden. Er was een klein dilemma. Van 23 tot en met 25 juni wordt op de mooie lokatie Landhuis Pannekoek een karatekamp gehouden. Daar komen ongeveer 100 karateka's bij elkaar, 50 volwassenen en 50 kinderen, om twee dagen lang te trainen.

Een unieke kans voor Luchiano om zowel zijn sociale als zijn karatevaardigheden een impuls te geven. Bovendien hebben wij dan ook eens twee dagen vrij schijnt het erg leuk te zijn. Dat laatste beseft Luchiano nog niet helemaal gezien zijn reactie.

Voor Don Leo en zijn Soca Warriors kan het WK2006 al niet meer stuk na de 0-0 tegen ZwedenTot overmaat van ramp is hij genomineerd voor het Gele Band examen. Dat houdt in dat hij op twee woensdagen een extra les heeft van 18:00 tot 19:15. Snel reden we naar huis om het resterende gedeelte van de tweede helft te bekijken. Uiteindelijk was het een bleke overwinning voor de Engelsen.

De volgende match ging tussen Zweden en Trinidad & Tobago. Wij bekijken de wedstrijden op Venevision, een Venezolaanse zender. Zij maken er veel werk van en hadden een hele club Trinidad supporters opgeduikeld. Deze Soca Warriors zijn razend enthousiast.

Zweden begon overdonderend maar de 0-0 stand bleef op het bord staan. In de tweede helft moest Trinidad wegens een rode kaart met tien man verder. Toen na een minuut of 93 het laatste fluitsignaal klonk barstten de Soca Warriors op het veld zowel als op de tribune in vreugdegehuil uit.

De foto van de dag is wat mij betreft die van Leo Beenhakker die zijn handen opheft richting de supporters. Don Leo blijft een schitterende figuur die men dit succes van harte gunt.

Het hoofdgerecht werd opgediend: Argentinie-Ivoorkust. Vooral het eerste halve uur was indrukwekkend. De mannen van de Costa de Marfil leken wel Robocops. Beresterk en bloedsnel vlogen ze links en rechts langs de verbouwereerde Argentijnen. Deze Duitsers van Zuid-Amerika moeten fysiek hun meerdere erkennen in de Afrikanen, maar qua voetballeepheid dulden zij alleen de Italianen naast zich.

Met dodelijke counters stond er na een minuut of 35 gewoon 2-0 op het scorebord. In de rust bracht ik de dames naar Punda. Ze gingen kleren kopen. Lucy had Diana net de borst gegeven en normaal slaapt zij (Diana) dan met gemak een uur of twee. Nu niet. Na enkele minuten in de tweede helft begon zij te huilen.

Met een baby op de arm rondlopen, kinderliedjes zingen en tegelijkertijd een voetbalwedstrijd volgen is een uitstekende concentratie-oefening waar ik niet voor geslaagd ben. Het voetbal is grotendeels aan mij voorbijgegaan. Gelukkig sliep ze wel toen een minuut of zeven voor het einde Drogba tegenscoorde.

Mijn eerste conclusie is dat beide teams duidelijk sterker zijn dan Nederland. Maar de bal is rond.

Als een echt team verwisselden Luchiano en ik Diana's pamper, kleedden haar aan, raapten alle spullen bij elkaar, deden de stroller in de auto en reden naar Pleincafé Wilhelmina. Ino & Bente zaten er al. Even later verschenen de dames. Sugey had bijzonder veel bekijks gehad van Braziliaanse mariniers die hier met drie schepen voor anker liggen.

Peter, Loes en hun drie kinderen voegden zich bij ons. Ze hadden kado's bij zich voor Diana. Het dominoën is er deze keer bij ingeschoten.

Hoe doen de Webloggers het? Hier het eerste en hier het tweede rijtje. In het Algemeen Klassement staan we 109e uit 1834 poules.

Hoogste tijd om de oranje shirts aan te trekken.

May 29, 2006

Respekt

Zoals inmiddels genoegzaam bekend zing ik vier, vijf keer per dag een couplet of tien van het wonderschone lied Ik heb een potje met vet. Om Diana in slaap te krijgen.

Zelfs Sugey die geen woord Nederlands spreekt kan het lied bijna letterlijk meezingen. Luchiano (8) heeft nu een eigen interpretatie. Zijn tekst luidt als volgt: "Ik heb een papa met spek".

Dat is ook niet leuk.

May 28, 2006

El Sapo El Sapo (24)

1.

Zegt Luchiano (8) nog wel eens leuke dingen? Afgelopen maandag heeft hij de caissières van supermarkt Mangusa te Rio Canario laten lachen. Zoals gebruikelijk rekenden wij onze boodschappen af bij onze favoriete kassadame Audrey. Zij vraagt altijd aan Luchiano hoe het op school gaat (goed) en nu ook hoe het met zijn zusje is (goed) en met zijn moeder.

"Oh, wel goed. Ze kan alleen niet bukken."

Zaterdagmorgen op de karateles heeft hij erg goed zijn best gedaan, aldus sensei Anthony. Toen aan het einde van de les de kinderen gesorteerd op kleur band allemaal naast elkaar stonden vroeg sensei Ivonne wat karate eigenlijk betekent. Diverse kinderen staken hun hand op, maar Luchiano wist het juiste antwoord: "Ku man bashi" ofwel "Lege hand". Zonder wapens dus.

Ivonne legde uit dat er naast de fysieke ook een spirituele betekenis in het woord karate zit: "Je hoofd leeg van slechte bedoelingen". Je mag karate alleen gebruiken om jezelf te verdedigen of anderen te helpen. Niet om ruzie te zoeken. Volgende week wordt iedereen geacht de twee betekenissen te kennen.

2.

Om kwart over tien waren we thuis en om half elf kwamen Roland, Barbara en Kyra (1) langs. Kyra is net hersteld van een longontsteking en liep bijzonder levendig door onze tuin. Of het expres was weet ik niet maar zowel Roland als Barbara waren in het rood gekleed en dat ziet er extra stralend uit.

Barbara is vier maanden in verwachting. Dat gecombineerd met hun kraamvisite, wat een leuke schoentjes trouwens, levert veel gespreksstof op met betrekking tot baby's en hun verzorging. Het is dan wel zaak om goed te onthouden hoe het bijna twee jaar geleden ook alweer precies zat met de melk en het slaapritme.

Een van de redenen waarom ik een weblog bijhoud.

3.

Tegen vijf uur reden we met de hele familie naar Punda. Vlak voor de McDonalds stapten Lucy en Sugey uit. Niet om te snacken, maar om klerenwinkels te bezoeken. Lucy en ik hebben een iets andere perceptie over haar zwangerschapsperiode. Volgens haar heeft zij nu helemaal geen kleren, volgens mij zijn haar kleren na ongeveer zes maanden niet gebruikt te zijn juist weer als nieuw. De dames gingen de klerenwinkels in.

Ik parkeerde de auto vlak voor Pleincafé Wilhelmina, zette de Evenflow-Hummer in elkaar en klikte de reiswieg met Diana erop. Ino & Bente zaten er al. Zij waren wat vroeger omdat zij diezelfde avond naar het concert van Marc Anthony gingen. Vrijdag zijn Marc Anthony en Jennifer Lopez op Curacao aangekomen. Het was een hele happening. Tashita vroeg in een commentaar of ik nog wat roddels wist, maar ik heb Jennifer met de hand op het hart beloofd niets te vertellen.

In de Papiamentstalige krant La Prensa las ik dat Marc Anthony ergens in de beginjaren '90 toen hij nog niet bekend was al een concert heeft gegeven in het Festival Center op Curacao. Het publiek was uitzinnig en dit emotioneerde Marc Anthony. Zelfs toen de regen met bakken uit de lucht kwam zette hij zijn concert voort.

Waarschijnlijk is Marc Anthony die gebeurtenis nooit vergeten en wil hij Curacao op deze wijze bedanken voor toen. Het doet mij denken aan Bono van U2 die ik in 1981 op Pinkpop zag. Ik had net de LP Boy gekocht met I will follow. Op het Pinkpop-terrein werden duizenden petjes uitgedeeld met U2/Bono erop en het publiek ging helemaal uit zijn dak. Het was de eerste keer dat U2 zo'n groot en enthousiast publiek had en Bono was hierdoor duidelijk verrast en aangedaan.

4.

Lucy en Sugey kwamen rustig aanwandelen met hun nieuwe aanwinsten. Even later vertrokken Ino & Bente. Laatstgenoemde heeft zondag een optreden als Flamenco-danseres in het WTC. Daar vindt een vier uur durende dansmarathon plaats, georganiseerd door Bente's danslerares Gloria, waarin bijna alle dans- en muziekstijlen aan bod komen.

Wij gingen dominoën. Doen wij ooit wel eens iets anders? Ja, maar nu gingen wij dominoën. Lucy gaf ondertussen Diana de borst en recht voor mij zat een man die plotseling een leguaan op zijn hoofd had en een andere op zijn schouder. De Leguanenman van Curacao loopt vaak rond in de buurt van Pleincafé Wilhelmina, op zoek naar touristen die voor een bepaald bedrag met zijn leguaan op de foto willen.

Omdat wij locals zijn mocht Luchiano van hem gratis op de foto met een leguaan.

5.

Wij sloten de zaterdagavond af met een pizza met extra cheese. Vandaag zondag is het in diverse landen moederdag. Onder anderen in de Dominicaanse Republiek en in Frankrijk.

Moeders in diverse landen, van harte gefeliciteerd!

May 8, 2006

Alle Spiders thuis in hun Web

Zondag 7 mei om half twaalf mocht ik tijdens het bezoekuur met de auto het Sehos-terrein op dankzij de woorden: "Mi ta bin' buska mi sposa i mi baby'. Ofwel ik kom om mijn vrouw en baby te halen. De portier zei dat dat goed nieuws was en deed de boom omhoog.

Lucy zat op een stoel en Diana lag op bed. Sugey deed haar een nieuw jurkje aan. We moesten even op de kinderarts wachten die nog wat laatste tests wilde doen. Daarna liep ik naar de verpleegsters voor de ontslagbrief.

Diana betreedt het CasaWeb voor de eerste maal in haar EvenFlow reiswieg. Klik voor groter/sluiten.Ze gaven me een heel pakket mee: een brief voor de huisarts, een voor de gynaecoloog, een voor het consultatieburo, een voor de kinderarts, een vitamine-K recept voor over een week, een afspraak met het laboratorium voor een hielprik aanstaande vrijdag en nog wat paperassen.

"Als ik dat maar allemaal onthoud", dacht ik bij mijzelf.

Gynaecoloog dr. Henriquez kwam nog even kijken en daarna stopten wij kleine Diana in de EvenFlow reiswieg. De Base Unit hadden Sugey en ik zaterdagmiddag reeds in de auto bevestigd. De reiswieg kan er eenvoudig opgeklikt worden. Voor Lucy regelden we een rolstoel en even later verlieten we het ziekenhuis.

Ondanks dat we heel rustig aan reden, baby on board, waren we binnen een kwartier thuis. Een van de grote voordelen van een klein eiland. Lucy legde het moment vast dat Diana voor het eerst door ons hekje werd gedragen.

Het is wel even wennen met zo'n kleine in huis. Om de haverklap wil zij melk. Tussendoor wordt een beetje geslapen. Het is wel duidelijk dat het ritme de komende tijd door Diana wordt bepaald.

Maandagmorgen werd zij voor het eerst gewassen in haar badje. Volgens Sugey moet je gewoon koud water gebruiken. Nu is koud water hier een relatief begrip, het is zeker wel 25 graden. Diana krijste luid, het was haar duidelijk te koud maar daar wordt ze hard van aldus Sugey.

En Luchiano? Luchiano (8) heeft vanmorgen het grote nieuws op school verteld. In de klas vroegen de kinderen hem van alles over zijn zusje. Zojuist hebben we een tractatie gekocht die hij morgen op school mag uitdelen. Voor het overige vermaakt Luchiano zich prima. Hij voetbalt met zichzelf tegen de muur in de woonkamer. "Papa, die muur is goed, die blokt alles!" Toch wint hij naar eigen zeggen van de muur. Verder is hij helemaal vol van Diana.

Het is gezellig druk met vijf Spiders in het Web.

April 17, 2006

Luchiano laat agenten schrikken

Lucy en Luchiano (8) op Mambo Beach. Luchiano heeft een stuk pan dushi in zijn handen. Klik voor groter/sluiten.Zondagmiddag om half vijf reden we naar het strand van Mambo Beach. Een ritje van ongeveer vier minuten dat onderbroken werd door een bezoek aan de warme bakker.

Lucy had ontzettende zin in pan dushi, letterlijk zoet brood. Ook kocht zij er een pindakoek. Erg lekker, maar je krijgt er wel diarree van.

Luchiano (8) en ik zwommen een flink eind, terwijl Lucy uitrustte op haar strandbedje. Het Happy Hour begon en Luchiano haalde zijn rode ballon tevoorschijn.

Het opblazen en weer leeg laten lopen van een ballon is vermaak voor ieder kind en is nog bijna gratis ook. Even later trok hij mijn t-shirt aan en stopte de ballon eronder. Wie heeft de grootste buik.

Om zes uur verkasten we naar het aanpalende Wet&Wild. Al snel verschenen Benno & Noëlle gevolgd door de Benino's. Vlak naast ons stonden twee politie-agenten. Behalve pistolen droegen ze een soort van zaklantaarns die ook wel op camera's leken. "Ze zijn ons aan het filmen", zei ik tegen Bente. Volgens haar waren het pepperspray-apparaten.

Ineens klonk er vlak achter mij, precies daar waar de agenten stonden, een luide knal. Snel draaide ik mij om en zag nog net hoe de agenten van schrik de lucht in waren gevlogen. Enigszins bedremmeld stond Luchiano erbij te kijken met in zijn handen de kapotte rode ballon. Net van tevoren zei Noëlle nog tegen Lucy dat die ballon zo wel zou knappen.

Ietwat bleek om de neus zochten de agenten een veiliger plekje op.

March 30, 2006

Luchiano maakt een som

Zojuist hebben Luchiano (8) en ik het hoofdstuk Sommen, sommen uit het zeer dikke boek Ibbeltje gelezen. In het kort gaat het erover dat Ibbeltje slecht is in rekenen, maar daar met de hulp van een toverparaplu juist ontzettend goed in wordt.

Alleen slaat ze een beetje door, ze kan niet meer stoppen met het declameren van moeilijke sommen. Ten einde raad maken Ibbeltjes ouders de toverspreuk met behulp van de paraplu weer ongedaan. De opluchting is groot als Ibbeltje vervolgens als vanouds beweert dat twee keer twee drie is.

"Ik kan veel beter rekenen dan Ibbeltje", schreeuwde Luchiano trots. Nou, gelukkig maar. We oefenden een aantal moeilijke sommen.

Luchiano: "Nu doe ik 8x18!"
CasaSpider: "Laat maar horen..."
Luchiano: "Uhm... 146!"
CasaSpider: "Fout."
Luchiano: "Huh? 144."
CasaSpider: "Klopt, maar je had het eerst fout."
Luchiano: "Niet! Ik had het niet fout, ik heb me vergist!"

Mocht een carriere als wiskundeleraar mislukken kan Luchiano wellicht de politiek in.
Maar voor welke partij?

March 17, 2006

Nooit meer in een vliegtuig

Onderweg van school naar huis stelde Luchiano (8) de volgende vraag: "Papa, bestaat er een nietmachine die zo lang is als een lichtjaar?"

- "Huh? Een nietmachine?"
"O neen, ik bedoel een centimeter of een liniaal."
- "Neen jongen, zo'n lange liniaal bestaat niet."

Een tijdje geleden heb ik hem over lichtjaren verteld. In zijn beleving is het niet goed mogelijk om iets te meten in een meeteenheid die men zelf niet eens kan construeren. Daar zit wel iets in.

We kregen het over de relativiteitstheorie. Volgens Cerito wordt dat tijd ook, immers Luchiano is al bijna negen. Tijd is relatief en gaat sneller voor iemand die zich voortbeweegt met de snelheid van het licht.

In een documentaire over Albert Einstein zag ik eens een experiment met twee atoomklokken. De ene klok ging mee in een straaljager, de andere bleef op aarde achter. Een straaljager kan hard vliegen maar niet zo snel als het licht. Toch stelde men na de landing een miniem verschil vast tussen de beide atoomklokken. Een fractie van een fractie van een seconde.

"Oh jee, zie je wel! Ik ga nooit meer in een vliegtuig.", zei Luchiano. "Ik wil geen tijd van mijn leven verliezen!"
- "Kom, kom, het verschil was nog minder dan een duizendste seconde", probeerde ik hem tevergeefs gerust te stellen.

Thuis raadde ik Luchiano aan om eens met de snelheid van het licht zijn bord leeg te eten.

Over tijd verliezen gesproken.

March 14, 2006

AFV en Ibbeltje

Ibbeltje, door Annie M.G. SchmidtOp zondagavond kijken wij vaak naar America's Funniest Home Videos (AFV). Vooral Luchiano (8) vindt het prachtig. Een vader en zijn dochter zitten op een slee en glijden een steile helling af. "Oh, oh, dat gaat mis!", roept hij dan. Ja, natuurlijk gaat dat mis. Anders was het niet op AFV.

Sinds gisterenavond lezen we Ibbeltje, een boek dat in 1961 is geschreven door de befaamde Annie M.G. Schmidt. Het is een vrij dik boek, ik vroeg mij af of we het wel uit kunnen krijgen. Maar Annie M.G. Schmidt is een goede kinderboekenschrijfster, Luchiano leefde zich direct helemaal in.

Ibbeltje is een meisje en enig kind. Ze heeft een gewone vader en een beetje vreemde moeder. Allemaal net als bij ons. Wat wil het geval, Ibbeltjes moeder is vroeger een poes geweest. Daarom houdt ze erg van vis. Lucy ook.

Toen Ibbeltjes vader thuiskwam was de vis echter nog niet gebakken en Ibbeltjes moeder nergens te bekennen. Ze zat hoog in een boom en durfde er niet meer uit. Kalm haalde vader een ladder en hielp zijn vrouw naar beneden. Hij wist van haar verleden.

"Als ik morgen naar mijn werk ben en mama zit plotseling boven in een boom, dan moet je me meteen bellen", zei ik tegen Luchiano. Nog verdiept in het verhaal antwoordde onze AFV-kid: "Neen, dan haal ik de camera."

March 5, 2006

Even voor het zwemmen

Voor we zaterdagmiddag naar Pleincafé Wilhelmina gingen poseerde Lucy voor Luchiano (8), fotograaf in spé. Het geeft een indruk van de buik na zeven maanden zwangerschap.

Zondag verveelde Luchiano zich. Hij mocht niet op de computer omdat ik de volle bandbreedte van niet minder dan 128 kbps nodig had voor een grootscheepse revisie van mijn domeinen.

Hij besloot zich met knijpers te versieren en wilde zelf op de foto. Dat gebeurt niet vaak.

Aangezien we geen abonnement meer hebben voor Kontiki of Mambo Beach blijven we binnen tot half vijf. Een half uurtje zwemmen en dan begint het eerste Happy Hour alweer.

February 19, 2006

Box Luchiano

Uit de kartonnen doos steekt een hand. Wiens hand is dat? Klik voor groter/sluiten.De titel heeft niets met boksen te maken maar is afgeleid van de box jellyfish. Luchiano (8) is zeer zeker geen kwal maar wel verzot op dozen.

Lucy en ik noemen hem vaak choller, wegens zijn voorliefde voor prullen en dozen. Met choller worden drugsverslaafde zwervers op Curacao aangeduid.

Wat kan men met een grote doos zoal doen? Ten eerste is het een huis. Luchiano speelt erin met zijn GameBoy, eet er zijn eten en trekt zich erin terug om niet door ons gestoord te worden.

Ten tweede dient de doos in platte vorm als sparringpartner om tegenaan te slaan en te schoppen.

Op de dag dat Feyenoord om half acht 's morgens tegen Sparta aantrad en in een erg slechte wedstrijd met 4-0 zegevierde, versloeg de doos Luchiano. Laatstgenoemde had niets geleerd van een gebeurtenis die bijna een jaar geleden plaatsvond.

Toen stak hij zijn vinger in het kleine gaatje van een roze plastic stoeltje. Daarover schreef ik: "Luchiano heeft de wijze les geleerd dat wat je ergens insteekt er niet automatisch even gemakkelijk weer uitkomt." Dat van die wijze les was toch niet helemaal waar. Nu had onze slimmerik zijn hand door een van de openingen van de doos gestoken terwijl hij er zelf in zat.

Het bevrijden uit zijn netelige positie in de doos was gelukkig een stuk eenvoudiger dan het lossnijden van zijn vinger uit het roze plastic stoeltje. Ik kon op mijn gemak eerst een paar foto's van het tafereel maken.

February 8, 2006

Luchiano is ook GeenHeld

GeenHeld wordt erg nerveus van de vele grappig bedoelde filmpjes die beginnen met een kabbelend muziekje en waar dan ineens een soort spook doorheen krijst.

Voor wie geen idee heeft waarover het gaat, bekijk dit filmpje maar eens.

Het commentaar van GeenHeld: "Maar sinds die fokking filmpjes ben ik dus onrustig. Ik durf geen link meer aan te klikken, of ik verwacht een krijsend mens. Ik zat net even op UitzendingGemist een aflevering van het nieuws terug te kijken. Ik trilde bijna van mijn stoel van angst. Ik verwachte telkens dat de nieuwslezeres naar voren kwam lopen en schreeuwende de camera onder zou sputteren."

Luchiano (8) heeft het ook absuluut niet op dit soort filmpjes begrepen. Het begon toen hij een stuk kleiner was met een filmpje waarbij je zogenaamd de verschillen tussen twee plaatjes moest opsporen. Belangrijk was om het geluid goed hard te zetten, want halverwege zou er een hint komen. Die hint kwam en Luchiano schoot een meter de lucht in.

Daarna was er het filmpje van een auto die kalm door een landelijk groen Engels landschap rijdt. Ook hier was het effect op Luchiano maximaal. En dinsdag had ik hem dus te pakken met het Jinglebells filmpje. Hij had de oren goed gespitst om te kunnen verstaan wat er in de omgekeerde versie gezegd werd. Op het moment suprême gilde hij minstens vijf maal zo hard als de plotseling opdoemende zombie.

Hij vond het niet leuk. "You tricked me again!", kreunde hij. Tevens was hij bang dat zijn zwarte haar in één klap wit zou worden van de schrik. "Dat is al gebeurd", zei ik met opengesperde ogen, "je haar is wit!"

Luchiano wreef met zijn hand over zijn haren en bekeek hem. Ik moest nog harder lachen. "Oen! Denk je soms dat wit haar afgeeft?" Hij sprintte naar de badkamer om de kleur van zijn haar in de spiegel te checken. De opluchting was groot.

GeenHeld heet in het echt Luuk. Luuk, Luch... ik denk dat ik www.nohero.com maar eens ga vastleggen. Helaas, te laat.

February 6, 2006

CasaMovie: Och Nee Toch!

Begin januari van dit jaar lazen Luchiano (8) en ik het boek Saskia en Jeroen, de tweeling van Jaap ter Haar. In dit boek komen een boer en een boerin voor. Zo gauw er in een verhaal een boer en een boerin aan het woord zijn begin ik met een vreemd accent te praten. Volledig voorbijgaand aan het feit dat agrariërs tegenwoordig moderne ondernemers zijn.

Mijn vader CasasPa komt uit Raalte, de hoofdstad van Salland. In die streek slikkn z'alle 'nn in en in plaats van thuis zeggn ze tuus. Dat werk. In het begin vroeg Luchiano zich nog wel af waarom ik dan zo vreemd praatte, inmiddels is hij er aan gewend en doet vrolijk mee.

De boerin uit het verhaal van Saskia en Jeroen zegt om de haverklap: "Och nee toch!" Deze uitspraak, die een combinatie van verbazing en ontzetting uitdrukt, is het thema van deze CasaMovie.

Luchiano leest uit Saskia & Jeroen

Van de gast-acteurs hebben sommigen een vermoeden dat ze ooit gebruikt zouden worden. Dat geldt zeker niet voor de drie-jarige Arwin die het buiten verwachting goed heeft gedaan. De muziek van POD, Goodbye For Now, is Luchiano's favoriete nummer op dit moment en derhalve een logische keus.

Download Och Nee Toch! (Right mouseclick, Save Target As...) for free!
Size: 5,745,058 bytes.
Duration: 2.39 minutes.

Uiteraard is deze CasaMovie binnenkort ook in Google Video te aanschouwen.

Explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

February 4, 2006

El Sapo El Sapo (20)

1.

Van vrijdagavond tot zaterdagochtend heel vroeg vond op Curacao de finale van het befaamde Tumba Festival plaats. De Rei di Tumba, Koning van de Tumba en het Carnaval van 2006 is Reinier Lijfrock geworden met zijn tumba Mi soño ofwel Mijn droom. Hij werd begeleid door de band No Game.

Reinier Lijfrock maakt deel uit van het Orquesta Pegasaya. Pegasaya is kleefkruid of klis. Het orkest speelt diverse stijlen muziek en schijnt een van de meest populaire salsabands van Nederland te zijn.

Het Tumba Festival was integraal op TeleCuracao te volgen, maar vijf à zes uur Tumba's aanhoren gaat mij iets te ver.

2.

Zaterdagochtend had Luchiano (8) alweer zijn derde karateles. Er waren ongeveer 18 kinderen en uiteindelijk drie leraren. De gele en oranje banden (Kristi!) werden getraind door Anthony Leito. Hij is erg streng voor de kinderen en dat is goed. Als je iets doet moet je het ook goed doen. Sommige kinderen doen karate alleen op zaterdagmorgen en oefenen thuis niet. Gevolg is dat ze veel dingen vergeten.

Anthony: "Je vergeet toch ook niet hoe te eten? Dit is een school, je zit nu in de tweede klas. De volgende keer moet je weer in de tweede klas zitten of misschien zelfs in de derde. Maar zeker niet terug naar de eerste!" De kinderen moesten dit schoorvoetend beamen.

De middengroep werd getraind door Ivonne Leito-Senff, in 1996 nog wereldkampioene Kumite voor de Nederlandse Antillen. Zij had te kampen met een jongen met ernstige concentratie- en coördinatieproblemen. Hij stond maar wat te ginnegappen en te grijnzen. En iedere keer met het verkeerde been voor.

Luchiano zit in de beginnersgroep. Geen van hen beschikt over een karatepak. Een vrouw met groene band leerde hun de beginselen van goed staan, afweren en aanvallen. Aan het eind van de les mocht Luchiano even sparren met Ivonne. Hij beperkte zich vooral tot blocken. "Die juffrouw is snel!", was Luchiano's commentaar, "Ik had gewoon geen tijd om te attacken."

3.

Zoals bekend is Luchiano geen goede eter. Toen we terugkwamen van de karateles maakte Lucy een boterham met gesmolten kaas voor hem klaar. Hij had hem in een oogwenk op. "Ik wil er nog een, ik heb zo'n honger", zei hij. Ook de tweede boterham was zo op.

Kennelijk is fysieke arbeid beter voor de eetlust dan televisie, gameboy en computer. Maar waarom heb ik dan zo vaak honger?

February 2, 2006

Catch as Catch Can, Voetballen en Diarree

Vroeger keek ik wel eens naar het WWF-Circus met sterworstelaar Hulk Hogan. Gespierde mannen gingen elkaar paarsgewijs te lijf. Het was een groot toneelstuk. Juist vanwege het toneelaspect vinden sommigen het drie keer niks. Deze sommigen ontbreekt het gewoon aan fantasie.

Immers, is niet alles een groot toneelstuk? James Bond komt op het witte doek ook altijd als winnaar uit de strijd. Vroeger bij WWF en nu bij WWE is het niet anders. Er wordt ingespeeld op de smaak van het publiek. Na eerst vernederd te worden door de bad guys slepen de goeden aan het eind de overwinning uit het vuur.

Daar komt bij dat deze vorm van worstelen wel degelijk topsport is. Ooit las ik in de Panorama dat een aantal Nederlandse worstelaars eens mee mocht trainen. Huilend als kleine kinderen zijn ze afgedropen. Het gaat er bijzonder hard aan toe.

Na het eten spelen Luchiano (8) en ik vaak een partijtje voetbal in de woonkamer. Wie het eerst vijf doelpunten maakt heeft gewonnen. Maandag en dinsdag was hij goed op dreef en maakte mij in. Hij begon zowaar al praatjes te krijgen. "Ik ben gewoon de beste! Papa, heb je zin om weer met mij te voetballen? To get defeated, hahaha."

Volgens de wetten van Catch as Catch Can was het tijd dat Luchiano even in een dalletje moest terechtkomen. Bovendien had mijn persoonlijke ego behoefte aan een succesje. Woensdagavond won ik derhalve met 5-1. Luchiano wilde meteen een revanche en had tranen in zijn ogen.

"Je huilt", zei ik tegen hem, "je moet wel tegen je verlies kunnen."
"Ik huil niet, mijn ogen doen vanzelf zo", snikte Luchiano. Hij vertrok naar zijn slaapkamer en trok het laken over zich heen.

Na een minuut of 20 zocht ik hem op en gingen we lezen. Na het lezen volgde het verplichte onderdeel kietelen. Inmiddels was Luchiano er alweer helemaal bovenop. Hij vertelde over zijn belevenissen op school die dag. Ik vroeg hem of Nathan al beter was.

Luchiano: "Ja, hij is weer beter. Hij had salmonella."
CasaSpider: "Salmonella? Dus hij had diarree..."
Luchiano: "Ja, hij moet heel vaak naar de WC."

Om te besluiten met: "Papa, ken jij een jazz-lady die heet Salmonella Fitzgerald?"

January 25, 2006

Wat staat hij hard

Dinsdag haalde ik Luchiano (8) om kwart over twaalf op bij de Marnix school. Om half een is er op de radio een item van een minuut of tien dat ik wel interessant vind. We waren al bijna thuis toen het begon.

Precies op dat moment begon Luchiano druk te praten. "Laat hem maar even begaan", dacht ik, "het gaat vast zo wel over." Maar het ging niet over, ik kon het item niet volgen. Thuis parkeerde ik de auto en zette binnen snel de radio aan.

Doodgemoedereerd bleef Luchiano ook in huis op luide toon doorpraten. Nu kon ik wel tegen hem zeggen dat hij zijn mond moest houden maar dat is the easy way out. Een kind moet ook signalen leren begrijpen. Ik zette de radio een stuk harder.

Luchiano ging onverdroten door. En als hij even zijn mond hield dan kon ik mij nog niet op het radioprogramma concentreren omdat ik steeds dacht straks gaat hij weer praten.

"Mag ik televisie kijken?", vroeg hij. "Ja, dat mag." Even later kwam Luchiano bij de televisie vandaan en zei tegen mij: "Wat staat die radio hard zeg!"

January 21, 2006

Casa kruipt in de huid van...

... de trouwe lezer: "Alsjeblieft, alsjeblieft, laat er hier wat anders staan dan die vermaledijde ellenlange verhalen van Curacaose lijsttrekkers. Gek worden we ervan!"

Voor mij is het ook niet gemakkelijk hoor. Zo'n Dolfijn FM interview omzetten in geschreven tekst is monnikenwerk. "Waarom doe je het dan, geen hond die het interesseert." Het moet gewoon, het is mijn levenswerk. Nog vijf afleveringen te gaan.

Iets wat ook lang geduurd heeft, veel te lang naar Lucy's zin, is dat Luchiano (8) vandaag voor het eerst naar karate-les is geweest. We zijn het al tijden van plan. Belangrijkste obstakel was het vroege tijdstip, half negen op zaterdagmorgen. Brrr.

Vanmorgen stond Luchiano als een absolute beginner tussen zo'n 13 kinderen. Hij keek nog het vreemdst op van het begroetingsritueel. Dat begint al bij het betreden van de dojo, een buiging is verplicht. Vervolgens moeten de leraren (Ivonne en Anthony) gegroet worden. Luchiano is niet zo van het groeten, dit is dus een nuttig aspect.

De warming-up vond hij geloof ik nog wel aardig. Bij het oefenen van de diverse posities waarbij vooral de lichaamshouding erg belangrijk is stond hij regelmatig te gapen. Het was nogal saai. Dat vond Lucy ook, want de les duurde ruim anderhalf uur. "Ik wl naar huis", zei ze.

Toen de les afgelopen was vroeg ik aan Luchiano hoe hij het vond. "Niet leuk, saai", antwoordde hij. "Mooi, dan gaan we volgende week weer." Toen we thuiskwamen was hij een heel stuk enthousiaster. Vanuit allerlei hoeken werd ik aangevallen onder begeleiding van luide kreten. Dat wordt nog wel wat.

Zometeen de mp3-files van Errol Cova (PLKP) maar eens afluisteren en een lekker lang verhaal produceren. U bent gewaarschuwd.

January 15, 2006

Lennon 10 jaar

Op dinsdag 10 januari werd Lennon van Jackeline en Mark tien jaar. Zijn tweede lustrum als het ware. Zaterdagmiddag vierde hij zijn verjaardag in de Burger King tegenover de Banco di Caribe en dus persé niet in het filiaal te Santa Maria. Dit soort dingen luistert nauw.

Onder toeziend oog van zijn moeder Jackeline snijdt Lennon de taart aan voor zijn tiende verjaardag. Klik voor groter!Verjaardagspartijtjes bij McDonalds of Burger King duren twee uur en verlopen volgens een vast en beproefd schema. Eerst gaan de kinderen spelen, dan eten ze hun Happy Meal, vervolgens duiken ze het gigantische speelobject weer in en tenslotte is daar de taart.

Op deze wijze is het mogelijk om 20 tot 30 kinderen uit te nodigen. Het is een stuk relaxter dan met zes kinderen gaan bowlen, laat staan om ze thuis te ontvangen. De meeste ouders droppen de kinderen en komen twee uur later terug. Ik ben gebleven en het was best gezellig.

Collega Krijn heeft zijn moeder (Tineke) op bezoek en op dit moment ook nog eens zijn zus (Tineke) en zwager (Robert) met hun drie kinderen. Robert is Colombiaan en werkt in Nederland als arts. Vanaf half oktober vorig jaar is het hele gezin op reis in Zuid-Amerika. Nu zijn ze voor een weekje op Curacao en straks gaan ze via de Galapagos eilanden en Peru terug naar Nederland. Wat een onderneming.

Mark maakte foto's en wat praatjes, de regie was strak in handen van Jackeline. Bij de taart wordt altijd gezongen, maar na het Cumpleaños Feliz, de Spaanse uitvoering van Lang zal hij leven wist men even niet met welk lied verder te gaan. De aanwezige kinderen losten dit adequaat op.

Iets na vieren vertrokken Luchiano (8) en ik. Lucy stond al op ons te wachten. Voor het gebruikelijke zaterdagmiddag-uitje naar Punda.

January 10, 2006

Saskia en Jeroen

Het boek dat Luchiano (8) en ik op dit moment 's avonds in bed lezen is Saskia en Jeroen, de tweeling van Jaap ter Haar, geschreven in 1955. Met tekeningen van Harmen van Straaten, familie van?

De hoofdrol in dit boek wordt gespeeld door een tweeling. Tweeling is een bijzonder concept. Niet alleen om te hebben, al ben ik eerlijk gezegd bijzonder blij dat Lucy een eenling verwacht, maar ook als woord.

Regelmatig lazen we zinnen als De tweeling heeft... en De tweeling gaat... Luchiano vond het maar raar. "Het is toch tweelingen!" Ik legde hem uit dat één tweeling reeds twee kinderen betreft en dat twee tweelingen vier kinderen zijn. Ik vroeg: "Wat denk jij dan dat een tweeling is?" Luchiano: "Ik denk dat het één persoon is die op één ander lijkt."

Als men er dieper over nadenkt is het wel een beetje vreemd. Iets dat een hoeveelheid van twee aanduidt is enkelvoud en er bestaat ook een meervoudsvorm van. Tweeling staat hierin overigens niet alleen. Wat te denken van elftal? Maar toch is het een beetje vreemd.

Toen Luchiano in bed lag besprak ik de materie met Lucy. In het Spaans is gemelos het woord voor een (eeneiige)tweeling. Het is een woord dat alleen bestaat in de meervoudsvorm. "Als er twee vrouwen met ieder één tweeling aan komen lopen, hoe zeg je dat dan in het Spaans?", vroeg ik aan Lucy. "Vienen dos mujeres con dos par de gemelos", ofwel daar komen twee vrouwen met twee tweelingen.

Het wordt al snel gecompliceerd want hoe zeg je dan dat er twee vrouwen met elk twee tweelingen aan komen lopen. Gelukkig gebeurt dat bijna nooit. Mijn begrip voor Luchiano's verwarring is wel aanzienlijk toegenomen.

Voor de volledigheid, het Spaanse woord voor een tweeeiige tweeling is mellizos.

January 7, 2006

Lessons in Love

Luchiano (8) is bezeten van Transformers Cybertron. Toen we afgelopen maandag bij Boek Plus waren en onder anderen met een vulpen thuiskwamen zag hij daar zo'n Transformer. Het stuk plastic moet ongeveer 45 gulden opbrengen ofwel € 21.32 bij een koers van 2.11. Dat vind ik prijzig voor een stuk plastic.

Behalve bezeten is Luchiano de laatste weken tamelijk aanhankelijk jegens mij. Om de haverklap zegt hij dat hij zoveel van mij houdt, hetgeen leuk is om te horen. Vaak verloopt ons gesprek ongeveer zo:

Luchiano: "Papa, ik hou van jou."
CasaSpider: "Ja jongen, ik hou ook van mij."
Luchiano: "Maar ik hou van jou."
CasaSpider: "Maar ik hou van mij."
Luchiano: "Maar ik hou ook van mij."
CasaSpider: "Maar ik hou ook van jou."
Luchiano: "Maar ik hou meer van jou dan ik van mij."

Laatst kwam hij met het volgende voorstel: "Als ik mijn eten goed en snel opeet dan krijg ik twee punten. En als ik 40 punten heb... dan krijg ik de Transformers Cybertron!" Tweemaal per dag zijn de twee punten te verdienen, bij het middageten en bij het avondeten.

Echt geweldig gaat het eten ondanks het puntensysteem niet, maar wij knijpen een oogje dicht. Na drieëneenhalve dag staat Luchiano op 14 punten. Telkens weer rekent hij uit wanneer de dag aanbreekt dat we de Transformers Cybertron aanschaffen. Het beheerst zijn leven.

We hadden weer een Ik hou van jou dialoog. Wederom besloot Luchiano dat hij meer van mij houdt dan van zichzelf. "Aha!", zei ik tegen hem, "weet je heel zeker dat je meer van mij houdt dan van jou?"
- "Ja, ik weet het zeker."
"Oke, dus jij houdt meer van mij dan van jou..."
- "Ja."
"In dat geval... als jij straks je 40 punten hebt verdiend... dan koop je dus niet de Transformers Cybertron voor jezelf maar iets moois voor mij. Want je houdt toch meer van mij."

Luchiano liet de woorden even bezinken en zei toen: "Hmm... weet je... ik hou 100% van jou. Maar 200% van mij!"

January 4, 2006

Goed gereedschap stimuleert

Maandag 2 januari ging ik met Luchiano (8) naar Boek Plus, een kantoor- annex boekhandel aan de Kaya Salas voorheen Fokkerweg nummer 48 om een agenda voor het jaar 2006 te kopen. Hoeveel informatie kan men in één zin stoppen.

Boek Plus is een prettige winkel. Ruim opgezet met -uiteraard- veel boeken en kantoorartikelen. De boeken interesseren me nooit zo. Kantoorartikelen wel. Ordners, mappen, etiketten, agenda's, pennen, nietmachines, perforators, het is allemaal even mooi. Een agenda was snel gevonden. Vervolgens liep ik nog wat na te genieten tussen de schappen.

Luchiano was ook druk, hij stevende recht op de stelling met spelletjes af. Behendig leidde ik hem naar de etuis, een woord waarvan ik altijd ten onrechte dacht dat het de etui was. Hij mocht een nieuwe uitzoeken. Even later kwam hij met een vulpen in zijn hand naar mij toe: "Dit is de vulpen die ik bedoel, hij is veel beter dan die ik heb. Deze lekt ook geen inkt."

De vulpen kostte 12 gulden ofwel € 5.68 bij een wisselkoers van 2.11. Even later rekenden we een agenda, een etui en een vulpen af. Thuis probeerde Luchiano de vulpen onmiddellijk uit en hij was razend enthousiast. "Papa, hij schrijft zo fijn!"

Tot dusverre hield Luchiano helemaal niet van schrijven laat staan van dictees. Af en toe verzin ik een dictee om zijn peil wat op te krikken. Nooit heeft hij daar zin in, maar tot mijn niet geringe verbazing vroeg hij er nu zelf om. "Please, geef me een dictee!"

Vanaf maandag doen we nu elke avond twee kleine dictees. De zinnen zijn lang niet zo moeilijk als in het Nationale Dictee, hier een paar voorbeelden.

  • Hoeveel keer heb ik al gelukkig nieuwjaar gezegd?
  • Jullie gaan in juli op vakantie naar Nederland.
  • Elke dag zeg ik tegen hem dat hij recht moet lopen.
  • Zeeleeuwen kunnen erg goed een bal op hun neus houden.
  • Nog een dag vakantie en dan mag Jake weer naar school en is zijn moeder blij.

Eigenlijk stond in de laatste zin dat Luchiano weer naar school gaat, maar hij vroeg mij of ik dat in Jake wilde veranderen. Zijn nieuwe naam is namelijk Jake.

Na ieder dictee geef ik een punt. Woorden die hij verkeerd spelt komen terug in een volgend dictee. Het is opmerkelijk hoe snel Luchiano Jake vooruit gaat. En hij heeft er nog plezier in ook.

Wat een resultaat voor € 5.68.

December 25, 2005

Het is niet grappig

Luchiano (8) is bezig om zijn geld om te rekenen in Dominicaanse peso's. De koers van de peso varieert nogal. Het is gemakkelijk om vijf cent voor een peso te rekenen.

Ik leerde hem de formule dat hij het aantal centen moet delen door de wisselkoers die in dit geval op vijf was gesteld. De uitkomst is het aantal peso's. Voorbeeld: 40 cent gedeeld door 5 is 8 peso's.

Wisselkoersen is geen eenvoudige materie. We oefenden wat en ik merkte dat Luchiano veel gemakkelijker vermenigvuldigt dan deelt. Vandaar de logische vraag: "Hebben jullie eigenlijk op school al delen gehad?"

Het duurde nogal een tijdje voor het antwoord kwam. Enigszins kribbig -een toepasselijke term met Kerstmis- herhaalde ik mijn vraag, gevolgd door: "Ja zeg, je weet toch wel of je delen op school hebt gehad?"

Luchiano: "Daar mag ik toch wel even over nadenken, het is zo lang geleden!"
Nu heeft hij inderdaad al bijna een week vakantie, dan ebt zoiets weg.
CasaSpider: "Ja zeg, als ik vraag of je worteltrekken hebt gehad op school wat zeg je dan?"
Luchiano: "Natuurlijk niet!"
CasaSpider: "Zie je nou, dan weet je toch ook of je delen hebt gehad?"
Luchiano: "Neen, omdat ik niet weet wat een worteltrekker is!"

Dit soort conflictjes op Eerste Kerstdag is het zout in de pap. Al denkt Luchiano terwijl hij het verhaal meeleest daar iets anders over: "Erase dat! Het is niet grappig!"

December 21, 2005

The Chronicles of Narnia: The Lion, The Witch, and The Wardrobe

Voor Luchiano (8) begon dinsdagmorgen om elf uur de kerstvakantie, de mijne zit er bijna op. We besloten naar de film te gaan. Aanvankelijk viel de keuze op Chicken Little, maar Lucy zei meteen al dat dat wel een erg kinderachtige film was. Dan maar The Chronicles of Narnia: The Lion, The Witch, and The Wardrobe, een titel die geen zinnig mens kan onthouden. Volgens diverse recensies een goede movie.

The Chronicles of Narnia: The Lion, The Witch, and The WardrobeNarnia begon pas om vijf uur, ik kon eerst nog even naar het strand. Om vijf voor vijf was ik er helemaal klaar voor, maar de rest van de familie bevond zich nog op het toilet en/of riep dat het vast een hele saaie film was. De lust om te gaan werd er niet groter op. Het kon wel eens een lange zit worden, immers de film duurt meer dan twee uur. Dat is lang, helemaal voor een kind.

In de bioscoop kochten we hotdogs, popcorn en cola. Al vrij snel begon de hoofdfilm. De Tweede Wereldoorlog was in volle gang. Bommen vielen, kinderen vluchtten. "Volgens mij zitten we in de verkeerde film", zei Luchiano, "dit is Doom!" Ik twijfelde ook. Even later bevonden de vier kinderen Peter, Susan, Edmund en Lucy Pevensie zich in een trein, op weg naar het relatief veilige platteland.

Ze logeren in een oud landhuis bij een oude professor en een akelige huishoudster. Via een klerenkast belanden ze in het land Narnia waar het al 100 jaar winter is maar nooit Kerstmis. Narnia wordt geregeerd door de wrede witte heks Jadis, een rol van Tilda Swinton. Luchiano over haar: "Die heks lijkt wel een mevrouw uit Nederland". Dit niet vanwege het feit dat Nederlandse vrouwen op heksen lijken maar door haar witte kleur.

Uiteindelijk wordt de heks verslagen door de leeuw Aslan en de vier mensenkinderen. Voor het zover is worden thema's als verraad, schuld en vergeving op knappe wijze in de avonturen verweven. Mooi is de rol van de sprekende dieren en hoe zij als computeranimaties samenwerken met de levenden.

Aan het eind van de film worden de vier kinderen gekroond tot Koningen. Een grappig detail is dat het bij mijn weten de eerste film is waarin Queen Lucy en King Peter samen voorkomen. Prince Luchiano was waarschijnlijk iets teveel gevraagd.

Is The Lion, The Witch, and The Wardrobe een kinderfilm? Voor Luchiano was hij eigenlijk iets te heftig. Binnen vijf minuten klemde hij zich al aan mij vast om me pas ruim twee uur later weer los te laten. Behoudens de drie minuten plaspauze. Wel begreep hij de Engelstalige film zonder ondertitels uitstekend, inclusief het verraad en wat er gebeurde op de Stone Table. Hij heeft verder geen nachtmerries gehad, dus ja de film is geschikt voor kinderen.

De heks lijkt wel een mevrouw uit Nederland, aldus LuchianoLuchiano had nog iets opgemerkt. Aan het eind vindt de grote veldslag plaats tussen de goeden en de kwaden. "Papa, aan het begin van de film moeten de kinderen met de trein weg omdat het oorlog is en nu doen ze zelf mee aan een oorlog!" Ja, het kan soms raar lopen.

The Lion, The Witch, and The Wardrobe is het eerste deel van de zevendelige serie The Chronicles of Narnia, welke is gebaseerd op de boeken van C.S. Lewis (29.11.1898 - 22.11.1963). Lewis was een goede vriend van J.R.R. Tolkien en dat is te merken.

Het eerste deel The Lion, The Witch, and The Wardrobe, geschreven in 1950, werd in literaire kringen matig ontvangen. Ook Tolkien had kritiek op het boek. Lewis ging echter onverdroten door en met succes. Het laatste deel The Last Battle geschreven in 1956 werd beloond met de hoogste literatuurprijs voor kinderboeken, de Carnegie Award.

In de IMDb haalt Narnia een 7.5 als gemiddelde waardering. Inmiddels wantrouw ik deze waardering nogal. Ik heb stellig de indruk dat tegenstanders van Disney opzettelijk extreem lage waarderingen (enen en tweeën) invoeren om het gemiddelde naar beneden te halen. Smaak is iets persoonlijks, maar deze film een één of een twee geven is absoluut buiten iedere proportie.

Hier een technisch commentaar van iemand die de film met een één waardeerde:

"...even the editing was sloppy (the kids are running from wolves, as the shot changes, we actually see them waiting on their mark when the director apparently says "action" and they start running again - lame!); special effects are really poorly executed - it has none of the "seamlessness" we were wowed with in lord of the rings (in one scene the girls are riding the lion as he runs full-tilt through a forest, the girls robes hang limp and motionless as if they are sitting on a chair...); even the character make-up was less believable than many "b" horror movies - tufts of fur glued to the fawn's arm look like plugs in a bad hair transplant."

Zelf vind ik The Lion, The Witch, and The Wardrobe een verfrissende en mooie film in het genre waarin ook Lord Of The Rings en Harry Potter meespelen. Lucy waardeert hem met 85 uit 100 en ik sluit mij daar helemaal bij aan.

Voornaamste bron: www.narniafilms.nl

December 20, 2005

Paradoxen

De 37-jarige Gert-Jan de Boer klaagt Endemol aan omdat hij in 2001 volgens hemzelf Big Brother had moeten winnen op grond van de ingezonden SMS-jes. Daar ben ik het niet mee eens. Ten eerste weet ieder weldenkend mens dat de SMS-jes wel worden afgerekend maar mooi niet meetellen. De uitslag staat immers al lang vast.

Ten tweede en nog belangrijker heeft Gert-Jan het boek 1984 van George Orwell kennelijk niet gelezen. Het is juist Big Brother op meta-level dat de deelnemers maar wat aanklooien en Joop van den Ende beslist wie er met de buit aan de haal gaat.

Luchinano in zijn functie als CWM (Car Wash Man)Gert-Jan en andere deelnemers moeten eens en voor altijd beseffen dat zij pionnen zijn op het schaakbord en dat iemand anders hun stappen bepaalt.

Hij mag blij zijn dat hij nog leeft.

Luchiano (8) is meer een vervuiler dan een opruimer. Ook van de auto weet hij een vuilnisbak te maken, zeker van het achtercompartiment waar hij altijd zit.

Zondag was het daarom tijd om hem eens aan het werk te zetten. Eerst mocht hij de binnenkant flink uitmesten, daarna was de buitenkant aan de beurt.

Op velerlei gebied is het wassen van een auto een goede opvoedingsmethode. In plaats van vervuilen leert de CWM (Car Wash Man) iets schoonmaken. Dan is daar het planmatige aspect, hoe pakt men het wassen aan. Last but not least wordt mijn auto schoon.

De meeste tijd ging zitten in het plan van aanpak. In het begin pakte Luchiano de spons en begon in het wilde weg wat grote vlakken schoon te maken. Later bleken de randen langs deuren, motorkap, dak en dergelijke goede afscheidingslijnen om het probleem -de auto- onder te verdelen in deelproblemen.

Met het uiteindelijke resultaat was ik dik tevreden. Van Luchiano hebben we die middag weinig last gehad, hij was bekaf.

December 15, 2005

Can you feel it

Luchiano (8) is bepaald geen ochtendmens. Om vijf minuten over zes gaat mijn wekker af en stommel ik naar zijn slaapkamer. Behoedzaam maak ik hem wakker door vanaf zijn voet met mijn vingers naar boven te trippelen, ondertussen de volgende bezwerende formule uitsprekend: "Komt een muisje aangekropen, die is in Luchiano's........ oortje gekropen."

Dat getrippel dient zeker een keer of vijf herhaald te worden voor er beweging in het kinderlijfje komt. In angstige toekomstvisioenen zie ik mij dit ritueel over een jaar of 15 nog steeds uitvoeren. Ik moet er niet aan denken.

Woensdagavond zat Luchiano met Lucy's telefoon te spelen. Hij ontdekte de alarm-functie en koppelde daar de Michael Jackson klassieker Can you feel it aan. De test verliep succesvol en even later was de telefoon geprogrammeerd op donderdagmorgen om zes uur. Vijf minuten voordat de mijne afgaat.

Klokslag zes uur hoorde ik het bekende deuntje uit de slaapkamer komen. Wat schetst mijn verbazing, Luchiano sprong meteen zijn bed uit en bleek klaarwakker. Voordat ik gedouched was had hij zich al aangekleed en was ook verder ongekend actief.

Sta ik normaal toch zeker een paar minuten bij de voordeur te wachten voordat Stoffel eraan komt sloffen, ditmaal was hij mij voor. Terwijl hij het portier van de auto ongeduldig vasthield zei hij: "Hé slakje, kom je nog?" De omgekeerde wereld.

De grote vraag is of deze gedragswijziging structureel is. Vandaag eerst maar eens Beat it! downloaden.

December 4, 2005

Luchiano's gebruiksaanwijzing

Voordat er misverstanden ontstaan, het betreft niet een gebruiksaanwijzing om Luchiano (8) goed te kunnen gebruiken -al zou een dergelijk document erg goed van pas komen-, maar de eerste gebruiksaanwijzing die door hem zelf geschreven is.

Luchiano schrijft gebruiksaanwijzing voor Sinterklaas. Maar van wat? Klik voor groter.Nu houdt Luchiano helemaal niet van schrijven, daar is hij iets te lui voor. Er moest een goede aanleiding zijn alvorens hij een heel blad vol schreef. Die aanleiding was Sinterklaas. Om de Goedheiligman te verleiden maandag veel kado's te komen brengen heeft Luchiano iets voor hem gemaakt. Het is van papier.

Omdat hij vermoedt dat Sinterklaas nog nooit het iets in zijn handen heeft gehad schreef Luch de volgende gebruiksaanwijzing:

"dag sinterklaas dit speelgoed is voor jou. het werkt zo: zet van je linkerhand en je rechter de wijsvinger en de duim van elke hand in de gaatjes dan beweeg je je wijsvinger omhoog en je duimen naar beneden en daarna dan doe je het dicht en dan duw je ze naar links en rechts zo moet dat.

wel je hebt nummers erin tot acht en je kan grappige dingen erin schrijven zo dan moet je zeggen welk nummer kies je van 1 t/m 8 en als ze een nummer zeggen dan daar de stukje uitklappen."

Tot zover de gebruiksaanwijzing, waarin de vlieg een leuk detail is.

Op het eind was de concentratie duidelijk weg. Dat maakt de quiz van vandaag alleen maar leuker. Doe mee met Sinterklaas en raad welk voorwerp in de gebruiksaanwijzing wordt bedoeld.

Om de spanning niet te hoog op te laten lopen is het antwoord bij read more reeds nu te vinden.

Continue reading "Luchiano's gebruiksaanwijzing" »

December 3, 2005

Sinterklaas bij SQL

Nooit eerder bezocht Sinterklaas SQL Integrator, tenminste niet op Curacao. Dit komt niet zozeer doordat SQL zich slecht gedraagt, immers dat zou een reden temeer zijn om het hele bedrijf in de zak te stoppen en naar Spanje te verschepen. Neen, het was veel meer een gebrek aan kinderen, toch een essentieel onderdeel van het Sinterklaasfeest.

Dit jaar nam Karin aka CuraKora het initiatief om Sint over te halen eens niet stilletjes aan ons huisje voorbij te gaan. Zij inventariseerde het kinderbestand en kwam uit op niet minder dan 23.

Sinterklaas vereert SQL Integrator met een bezoek!In allerijl werden voorbereidingen getroffen. Zo circuleerde er een Excel-versie van het Rode Boek waarin de ouders korte anekdotes met positieve en verbeterpunten mochten opschrijven. Over hun kinderen wel te verstaan.

Vrijdagmiddag vanaf een uur of zes was het zover. De parkeerplaats van SQL Integrator was omgetoverd tot een waardige ontvangstlocatie voor de Goedheiligman.

Er waren stoeltjes voor de kinderen, een podium voor de Sint en zijn twee Zwarte Pieten, er was muziek, een hotdog stand en uiteraard de nodige snacks en drank. Ik weet niet precies wie hier allemaal aan meegewerkt hebben, maar mijn complimenten voor de uitstekende organisatie.

De kinderen werden opgevangen in de SQL vergaderzaal. Daar ontvingen zij een setje met teken- en kleurmateriaal. Al snel gingen de meesten naar buiten. Plotseling ontwaarde iemand een Zwarte Piet buiten de gele muren van het bedrijf. De schrik was groot zo niet enorm. De kinderen zochten een goed heenkomen richting hun ouders, nooit eerder heb ik Luchiano (8) zo hard zien lopen.

Even later kwamen de Sint, zijn twee Pieten en koetsier Paul in/op een rode Mustang de parkeerplaats opzoeven. Sinds hij een keer van zijn paard is gevallen prefereert Sint Nicolaas de Mustang, wat eigenlijk natuurlijk ook gewoon een paard is.

En daar vertrekken ze al weer in of op hun rode Mustang...Sint nam plaats in zijn zetel en de Zwarte Pieten overhandigden hem het Rode Boek. Opvallend was dat notoire feestneuzen als Chris Oudeman, Ino Laurensse en Yuri Sprockel er niet waren. Zij hadden waarschijnlijk al een ander feest. Opvallend aan een van de zwarte Pieten was verder diens enorme gok.

Een voor een kwamen de kinderen aan de beurt. Sebastian Meijer had een vraag voor de Sint, namelijk waarom hij nog steeds het Rode Boek gebruikte in plaats van een laptop. Eerst had de Sint geen idee wat een laptop was. Snel werd er eentje uit het kantoor tevoorschijn getoverd. De Sint vond het drie keer niks. "Waar is de pen?" en terwijl hij de laptop openklapte was zijn vernietigende commentaar: "Haha, die heeft maar twee bladzijden." De komende jaren wordt het Rode Boek niet vervangen, zoveel is duidelijk.

Bij wijze van grap had ik in de Rode Excel Sheet genoteerd dat wij niet zeker wisten of we vanwege Lucy's zwangerschap nu één of twee kinderen moesten opgeven. We hebben het bij één gelaten. Toch werd Lucy tot haar verrassing naar voren geroepen, voor de aankomende Spider had Sint toch alvast een kleinigheidje. Heel attent van die oude Spanjaard.

Toen alle kinderen hun kado gekregen hadden vertrokken Sint en zijn Pieten met de rode Mustang. Wij dronken nog een biertje en gingen er toen ook vandoor. Terwijl we naar de auto liepen kwamen we Ino, Yuri en Chris tegen. Die hebben wel een erg slechte timing, immers het feest was net afgelopen.

De fotoserie van dit enerverende evenement bevat 68 foto's. High Family Alert!

November 27, 2005

CasaMovie: All Your Base (CasaSpider Version)

Het weekend zit er weer bijna op. Bij het tweede Happy Hour (Wet&Wild) zijn we weggeregend. Gelukkig hadden we er toen al een paar uren zon en zwemmen opzitten. De zaterdag werd afgezien van het traditionele dominoën bij Pleincafé Wilhelmina onder anderen doorgebracht met het draaien van filmmateriaal voor alweer de 29e CasaMovie.

Thema van de movie is het mooie verhaal van All Your Base (AYB). Zojuist las ik de reacties behorend bij die post nog eens door en het zijn er naar mijn mening verrassend weinig. AYB is een van de bijzondere verhalen van het internet net als bijvoorbeeld Mahir. Verhalen die nooit verloren mogen gaan.

Iemand die dat goed begrijpt is Luchiano (8). Mahir kent hij niet, maar hij is een grote fan van AYB. Met name van de Zero Wing Rhapsody, een heel mooie remake van Queen's Bohemian Rhapsody. Hij kent hem helemaal uit zijn hoofd.

De AYB-movie heeft meerdere verhaallijnen, het is gewoon een wonder (bovenwonder) dat al deze lijnen in 3.18 minuten passen. Op wonderbaarlijke wijze komen begin en einde weer bij elkaar. Dit moet welhaast toeval zijn.

Toen Luchiano de film bekeek en zichzelf daarin terugzag in de Hahaaa... hahaaaaa scene met de hoge uithaal, zei hij tegen het scherm van de laptop: "I'm an idiot!" Volgens mij is er nog iemand van het Spidergezin die dit tegen zichzelf mag zeggen. En het is niet Lucy.

Veel plezier met de CasaSpider Version van All Your Base Are Belong 2 Us.


Waar kijkt dit meisje in opperste bewondering naar?


Download All Your Base (CasaSpider Version) (Right mouseclick, Save Target As...) for free!
Size: 9,201,797 bytes.
Duration: 3.18 minutes.

Uiteraard is deze CasaMovie binnenkort ook in Google Video te aanschouwen.

Explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

November 24, 2005

Een gezellige middag

Luchiano (8) deed wat breakdance-oefeningen in de woonkamer, Lucy zat voor de televisie en ik rustte wat uit op bed. Toen zij even de slaapkamer inliep zag Lucy dat Luchiano gevallen was. Met zijn schouder was hij tegen de muur gebotst en vervolgens op zijn rug gevallen. Dat klinkt wellicht ernstiger dan het was.

Luchiano verbeet zijn pijn en Lucy schoot in de lach. Dat was tegen het zere been. Zwaar beledigd vertrok Luchiano naar zijn slaapkamer alwaar hij helemaal onder het laken dook. Met enige moeite kon ik hem ertoe bewegen om op mijn bed te komen liggen. Hij kroop dicht tegen mij aan. Lucy lag aan de andere kant.

Ik probeerde de spanning tussen moeder en zoon wat te verkleinen. "Gezellig hè, zo met zijn drieën op bed." Lucy beaamde dat. Luchiano: "Ja, heel gezellig. Zonder háár!"

's Middags moest ik telefonisch doorgeven dat Curgas langs zou komen om de gasfles te bezorgen (mwuahaha). Luchiano nam op, hij klonk nog steeds boos. Dit kon zo niet langer. "Doe nou maar weer gewoon", zei ik tegen hem, "want weet je, het leven is kort." Luchiano: "Ja, dat weet ik. Zeg dat maar tegen háár."

Het bleef nog lang gezellig in huize Spider.

October 24, 2005

Luchiano 8 jaar

Luchiano 1 dag voor zijn 8e verjaardag in Breezes

October 8, 2005

Fragrance

Luchiano (7) heeft een fascinatie voor Funmiles boekjes. In deze boekjes staan artikelen waarop men met Funmiles een flinke korting krijgt. Soms zijn de artikelen zelfs gratis, iets waarvan Luchiano erg is gecharmeerd.

Funmiles boekjes zijn in het Engels geschreven. Engels, die taal die zoveel logischer is dan het Nederlands. Not. Overigens sparen wij geen Funmiles.

"Papa, wat is fragrance free, is het dan gratis?" Als hij het woordje free ziet denkt Luchiano als eerste aan gratis. "Wat betekent fragrance?"

In plaats van hulpbehoevende mensen een vis te geven tegen de honger kan men ze beter leren vissen. In dit geval dus Babel Fish-en. We tikten fragrance in en moesten vervolgens de from en to talen invullen: From English to Dutch.

De uitkomst (geur) stemde ons tevreden. Alleen begreep Luchiano er niets van dat we From English to Dutch hadden gekozen, want we moesten toch Nederlands hebben? Iedere Nederlander, nou ja bijna iedere Nederlander toch, is hier wel eens tegenaan gelopen. Dutch lijkt inderdaad meer op Duits. Luchiano vond het maar vreemd: "Ik weet niet wat te zeggen".

Soms zetten wij onze vaste pc gewoon ineens uit, zonder Windows en vooral Mozilla Firefox, de browser die Luchiano en ik gebruiken, netjes af te sluiten. Bij het opstarten de volgende keer gebeurt het dan wel eens dat alle bookmarks (favorites) verdwenen zijn.

Daarom exporteert Luchiano de bookmarks nu regelmatig naar een file. Als ze weer eens weg zijn hoeft hij alleen het bookmarks-file te importeren.

Na het toevoegen van de Babel Fish link werden de bookmarks snel geëxporteerd.

October 6, 2005

Paulus en Izaan

Er gebeuren veel dingen bij ons momenteel, leuke dingen en minder leuke dingen. Zo is het leven. Woensdag was een vrije dag voor mij en een drukke op het CasaLog. Een paar honderd mensen kwamen binnen met Izaan als zoekargument.

Het Algemeen Dagblad is van alle Nederlanse dagbladen het actiefst in haar speurtocht naar achtergrondinformatie. De krant heeft nu de claimbrief (pdf-file) waarin de ontvoerders van Claudia Melchers om 300 kilo cocaine vragen in handen gekregen.

Paulus de Boskabouter ontmoet een oorslibberIzaan Moenir-Alam is een man van 12 ambachten 13 ongelukken. Zo bracht hij onder de naam Sunsation een cd uit. Verder is hij een meer dan verdienstelijk tafeltennisser en ook op basketbalgebied staat hij zijn mannetje. In de jaren '90 werkte Izaan als verslaggever op de sportredactie van het al enige tijd geleden ter ziele gegane dagblad Beurs & Nieuwsberichten. (Bron: Vigilante)

Luchiano (7) en ik zijn al op bladzijde 90 van Paulus en de insecten. Het praten met een hoog stemmetje bij de passages van Paulus gaat me steeds beter af. Nu nog een grijze baard en ik ben een heuse boskabouter. Over het ouderwetse taalgebruik, we zijn inmiddels de tel kwijtgeraakt hoe vaak het woord herademen in het boek voorkomt.

Als we een hoofdstuk uit hebben wil Luchiano steeds dat we verder gaan met de eerste pagina's van het volgende. Een teken dat hij het een leuk boek vindt. Maar wat is er dan zo leuk aan Paulus de boskabouter? Ik besloot het onze tuinkabouter zelf te vragen, hij lag toch naast mij op bed.

"Waarom vind jij Paulus wel leuk en Pietje Puk niet?" Luchiano stak meteen van wal: "1. Bij Pietje Puk wordt niet gevochten. 2. Bij Pietje Puk komt niemand in gevaar. 3. Ik hou meer van fantasie. Paulus de boskabouter is fantasie."

Nu hij het zo stelde kon ik mij er wel in vinden. Schrijver Jean Dulieu verzint trouwens grappige woorden. De gevaarlijke insecten waar Paulus en de zijnen het tegen moeten opnemen hebben namen als oorslibbers, kruljuffers, snuitzuigers, dribbeldreumesen, sprietwezens, groensprinken en kreeftkrabbers. Neem nu dat laatste woord. Een kreeftkrabber is een insect dat lekker kan krabben.

Leuk gevonden toch, die combinatie van kreeft en krab. Heel andere koek dan zo'n claimbrief.

October 2, 2005

Tiran in de dop

Toen ik vrijdagavond thuiskwam van het werk was de spanning tussen Lucy en Luchiano (7) te snijden. Meteen stak Lucy van wal: "Dat jong houdt niet meer van me. De hele dag zegt hij dat hij meer van zijn oma houdt." Luchiano: "Ja, die doet tenminste alles voor mij."

We gingen alle drie iets anders doen. Luchiano zat voor de tv en Lucy stond in de keuken. Plotseling klonk het: "Mama, zullen we weer vrienden zijn?"

Enigszins vertederd antwoordde Lucy: "Maar natuurlijk mijn zoon, je weet toch dat ik van je hou..."
Luchiano: "Kun je me dan nu een glas water geven?"

September 28, 2005

Paulus de Boskabouter

De laatste tijd spreek ik regelmatig met een raar, hoog stemmetje. Luchiano (7) doet het ook, hoe zou dat toch komen? Wat er omgaat in kinderhersenen is een groot mysterie. Boeken uit de serie van Pietje Puk wil Luchiano nooit meer lezen. Ik verwachtte dat Paulus de Boskabouter eenzelfde lot beschoren zou zijn.

Jan van Oort alias Jean Dulieu, de geestelijk vader van Paulus de BoskabouterHet taalgebruik is helendal zeer buitengemeen nogal wel zo tamelijk irritant te noemen. Welk zinnig mens gebruikt nog woorden als herademen en bedaard en dat dan om de haverklap? Maar Luchiano vindt het prachtig. De hoofdstukken zijn lang en de zinnen behoorlijk gecompliceerd, voor mij dan toch.

Als we dan zo'n hoofdstuk met zijn tweeën doorgeploeterd hebben en alvast kijken wat er in het volgende gebeurt vraagt Luchiano regelmatig of we alsjeblieft door kunnen gaan. Dat deed hij voorheen nooit.

Wil men op welk gebied dan ook op lange termijn goede resultaten boeken dan dient men te houden van wat men doet. Dit had gemakkelijk een zin van Oehoeboeroe kunnen zijn. Dat is niet zo. Bedoeld wordt dat de website www.paulusdeboskabouter.net met veel liefde is gemaakt, door een echte Paulus de Boskabouter fan.

Daar las ik hoe Paulus de Boskabouter tot leven is gekomen. Een fragment.

Tijdens het laatste oorlogsjaar tekende Jean Dulieu twaalf kabouters waaruit zijn vrouw er één mocht kiezen. Zij koos Paulus de Boskabouter. Toen Dulieu in 1946 ongeveer 200 tekeningen had gemaakt, stapte hij naar de redactie van het dagblad Het Vrije Volk. Daar zagen ze wel wat in de tekeningen en vroegen hem: "Waar is de bijbehorende tekst?" Dulieu antwoordde dat hij deze thuis had laten liggen en ging snel naar huis om alsnog de tekst te schrijven.

Eucalypta bereidt een soepje en bedenkt hoe ze dat van de belasting af kan trekkenOp 27 juli van dit jaar is de befaamde Marten Toonder overleden. Jean Dulieu is stukken minder bekend, wat zeg ik, volgens mij kent bijna helemaal niemand hem. Hoe onterecht ook.

Jean Dulieu is het pseudoniem van de op 13 april 1921 in Soest geboren Jan van Oort. Oorspronkelijk was Jan van Oort concertmeester van de Nederlandse Opera en violist in het Concertgebouworkest.

Sinds het eind van de jaren '80 leidt Jean Dulieu een teruggetrokken leven. Maar hij leeft dus nog en is nu 84 jaar oud.

Bij het lezen van het boek hadden Luchiano en ik nog wat onenigheid. Zo noemt hij Eucalypta om mij te pesten Euqualipta. Dat vindt hij erg grappig, want het lijkt op Aqualectra, het water- en energiebedrijf op Curacao waar ik zeven jaar gedetacheerd ben geweest. Probleem van Luchiano's grappen is dat hij op het laatst niet meer weet hoe die heks nu echt heet.

Overigens kan de Nederlandse Staat binnenkort een forse aanvraag voor teruggave van gemaakte studiekosten verwachten namens Eucalypta. Heksenopleidingen worden in Nederland tegenwoordig namelijk gesponsord middels de zogenaamde heksenaftrek. Ik heb het nog niet aan Lucy durven vertellen.

Als toegift een foto van Luchiano de Boskabouter. En dat hoge stemmetje, dat komt vast door het vele gesnoep van de paddo's.

September 19, 2005

Luchiano de Puntlasser

Zoals (bijna) alle kinderen op die leeftijd is ook Luchiano (7) gefascineerd door vuur en vlammen. Alles wil hij aansteken, lucifers, kaarsen, wierook... als het maar brandt.

Arawak indianen als uitvinders van de smileyZondag was hij buiten in de weer met zijn vergrootglas. Eigenlijk is een vergrootglas bedoeld om kleine dingen groter te laten lijken (ahum).

Iedere rechtgeaarde jongen weet echter dat men met een vergrootglas ook prima dingen in brand kan steken. Mits er zon voorhanden is.

Luchiano verzamelde wat dorre blaadjes en begon smileys te puntlassen. Hij was er een tijdje zoet mee en het resultaat was best grappig. "Als we tegen mensen zeggen dat we ze in de grond hebben gevonden krijgen we er misschien veel geld voor", stelde de jonge zakenman voor.

Baat het niet dan schaadt het niet. De hier afgebeelde smileys hebben wij dus diep in de grond gevonden. Zij zijn gemaakt door Arawak indianen, de oorspronkelijke bewoners van Curacao. In 1499 ontdekte en/of veroverde Alonso de Ojeda het eiland. Om de bezetter gunstig te stemmen vervaardigden de Arawak indianen in allerijl een groot aantal smileys.

De meeste zijn inmiddels vergaan, maar twee hebben de tand des tijds wonderwel doorstaan. Tegen betaling van 499 Euro per stuk doen wij er, met pijn in het hart, afstand van.

September 15, 2005

Bezoek aan de oogarts

Neen, het heeft niets met het poseren als brilmodel te maken. Luchiano (7) had voor die tijd al een afspraak staan met oogarts Celsio Cathalina. Hij heeft regelmatig last van hoofdpijn, is erg gevoelig voor licht en zijn ogen jeuken nogal. Verder niets ernstigs hoor.

Luchiano en ik zaten in de wachtkamer van de oogarts. Het was er redelijk druk, dat kon nog wel even gaan duren. De deur van Dr. Cathalina zwaaide open. Een nette, Antilliaanse man verscheen in de deuropening. Het is niet verstandig mensen op hun uiterlijk te beoordelen, maar toch stemde het me gerust. Het is per slot van rekening wel de man die straks in de ogen van mijn zoon zit te peuteren.

Na een minuut of vijf zwaaide er een andere deur open. Een kleine man met een zwiepend been dat korter was dan het andere kwam er met verbazingwekkend hoge snelheid uitge... ja, hoe zegt men dat netjes. Hij pakte een formulier bij de balie, las het en riep: "Luchiano Spider!"

De man was (natuurlijk) erg aardig en deed verschillende testen. Zijn diagnose luidde dat Luchiano's oogspieren getraind moeten worden. Vijf minuten per dag moet hij met uitgestrekte arm een pen vasthouden en deze langzaam naar zijn ogen bewegen. Ondertussen dient de punt van de pen nauwlettend in de gaten te worden gehouden, tot het onvermijdelijke moment van scheelkijken.

We namen afscheid van de man. "Wat heb jij met je been gedaan?", vroeg Luchiano onbekommerd. "Ach, ik heb vroeger te weinig getraind". Wederom namen we in de wachtkamer plaats om op Dr. Cathalina te wachten.

Luchiano was zenuwachtig en bang voor de lamp waarmee de oogarts in zijn oog schijnt. Dat doet hem pijn. Dr. Cathalina wist de vrees redelijk weg te nemen en de patient hield zich goed. Tot het moment dat er oogdruppels werden voorgeschreven, daar heeft Luch een bloedhekel aan.

In de goedgevulde wachtkamer riep hij uit: "Oogdruppels? I am doomed!"

's Avonds was het toedienen van de oogdruppels voor alle partijen geen pretje, maar doomed is toch echt een te groot woord.

September 12, 2005

Logische(re) taal

Volgens veel mensen en Luchiano (7) is Engels een logischere taal dan Nederlands. De laatste tijd is hij gefascineerd door het gevaar van drijfzand.

Luchiano: "Papa, wat moet je doen als je in sinksand valt?"
CasaSpider: "Nou jongen, vooral rustig blijven en zo min mogelijk bewegen."
Luchiano: "Maar hoe komt er eigenlijk sinksand?"
CasaSpider: "Precies weet ik het niet, maar als er veel water terechtkomt in zand dan krijg je dat. In het Nederlands heet het overigens drijfzand."
Luchiano: "Hmm, waarom heet het drijfzand in het Nederlands, je zinkt er toch in?"

Typisch een voorbeeld dat Engels stukken logischer in elkaar zit dan Nederlands. Thuis zocht ik theoretische ondersteuning van deze these. Vreemd genoeg kon ik sinksand helemaal niet vinden. Wat blijkt, drijfzand is in het Engels quicksand.

Quicksand is eigenlijk nog onlogischer dan drijfzand, maar het werd nog erger. Op howstuffworks.com staat het volgende over quicksand:

"The human body has a density of 62.4 pounds per cubic foot (1 g/cm3) and is able to float on water. Quicksand is denser than water -- it has a density of about 125 pounds per cubic foot (2 g/cm3) -- which means you can float more easily on quicksand than on water."

Op drijfzand kan men dus beter drijven dan op water. Het is gewoon ongelofelijk hoe onlogisch dat Engels in elkaar zit. En hoe logisch het Nederlands.

September 5, 2005

Geluid als selectiecriterium

De hele dag was onze geweldige huisbaas Franklin Lasten bij ons geweest om te schilderen. Met de groene verf. Morgen komt hij voor de tweede laag en enkele andere klusjes die Lucy voor hem bedacht heeft.

Luchiano (7) was wat aan het knippen. "Ik wil later kapper of verver worden", zei hij. "Je bedoelt schilder", verbeterde ik hem. "Waarom wil je schilder worden?"

"Door het geluid van de kwast, dat vind ik zo mooi", luidde het voor mij verrassende antwoord. Gevolgd door "I have decided, met mijn verjaardag wil ik een microscoop".

Op dat laatste sloeg ik geen acht. "Vroeger wilde je postbode worden, hoe staat het daarmee?"

"Ach, ik snap nu dat dat boring is, met de auto rijden en brieven in de brievenbus stoppen..." Maar ja, welk beroep is behalve Database Administrator uiteindelijk niet boring? "En wat denk je dan van een kapper, elke dag haren kammen en knippen op dezelfde hoofden..."

Luchiano knipte een paar keer met zijn schaar in de lucht en sprak: "Wat denk je, I simply can't resist that noise!"

August 27, 2005

Newton en de Accelleracers

Een jaar geleden was Luchiano (7) helemaal bezeten van de zogenaamde Hot Wheels, die hij semi-gratis bij een Happy Meal van McDonalds kreeg. Hot Wheels zijn opzichtige modelauto's van goede kwaliteit met inschakelbare verlichting. Iedere zondag werden we hierdoor gedwongen om naar McDonalds te gaan.

De opvolgers van Hot Wheels: Accelleracers!Na een aantal weken stopte de Hot Wheels actie gelukkig en kwamen er poppen en ander in Luchiano's ogen waardeloos speelgoed voor in de plaats. Op zondagavond aten wij weer Chinees.

Totdat het eerste kind op school verscheen met een Accelleracer, de opvolger van de Hot Wheels. Voor mij is het oude wijn in nieuwe zakken, maar Luchiano vindt ze een klasse beter. "Zie je dan niet, die wielen, deze rijden veel beter!"

Tegenwoordig ben ik wel zo slim om twee Happy Meals tegelijk te kopen, op die manier hoeven we maar half zo vaak naar McDonalds voordat de serie compleet is. Een extra kinder-cheeseburger past in mijn holle kies.

We lagen op bed met alle vier Accelleracers. Luchiano deed allerlei tests welke het snelste was. Dat doet hij heel nauwkeurig en gedegen. Soms denk ik wel een kleine Archimedes in huis te hebben. Ook het gewicht maakt onderdeel uit van het onderzoek. Conclusies werden getrokken.

Luchiano: "Papa, als een auto zwaarder is valt hij sneller dan een die lichter is."
CasaSpider: "Ha! Dat is dus mooi niet zo."
Luchiano: "Hoh-Bah!?"

Isaac Newton, 25.12.1642 - 20.03.1727 naast de Toren van PisaOm verbazing uit te drukken zegt Luch tegenwoordig: "Hoh-Bah!?" waarbij "Bah" op duidelijk hogere toonhoogte wordt uitgesproken dan "Hoh".

Ik vertelde hem het verhaal van Isaac Newton die staande op de scheve toren van Pisa twee stalen kogels naar beneden liet vallen, een grote zware en een kleine lichtere. Ze bereikten gelijktijdig de aarde. Een mooi verhaal, ondanks het feit dat het achteraf niet Newton maar Galileo Galilei was die op de toren van Pisa stond.

Details.

Vroeger was ik iemand die 100% vertrouwen had in de kennis van volwassenen. Met op de eerste plaats de onderwijzer. Die had mij alles wijs kunnen maken en misschien heeft hij dat ook wel gedaan. Luchiano is heel anders, die wantrouwt alles en takes nothing for granted.

Waar ik indruk wilde maken met de proef van Newton die achteraf door Galilei was gedaan, antwoordde Luchiano zonder blikken of blozen: "Newton was wrong!"

Misschien wordt over een jaar of 20 de hele natuurkunde alsmede het ontstaan van het heelal wel herschreven, door Luchiano. Voorlopig speelt hij echter nog gewoon Online-Accelleracers.

August 20, 2005

Van massage tot terrorisme

Luchiano (7) en ik lagen samen op bed wat uit te rusten. Eerst deden we spelletjes met afkortingen, L.I.G. Luchiano Is Gek, P.I.D. Papa Is Dom, dat soort werk.

Toen kreeg ik een watermassage van hem. Luchiano sprenkelde water over mijn benen en masseerde ze. Dit is tevens een les in anatomie, want zo leert hij lichaamsdelen als knieholte en kuit goed benoemen. Na de kuit kwam de hiel. Qua associaties hadden we nog steeds bij Feyenoord terecht kunnen komen, via Dirk. Het werden de oude Grieken.

Van hiel gingen we naar achilleshiel en achillespees. "Wat een moeilijke naam!", zei Luchiano. Vervolgens vertelde ik hem het verhaal van de schier onoverwinnelijke Achilles en diens aandeel in de Trojaanse oorlog. Achilles vocht aan de zijde van de Grieken en werd uiteindelijk gedood door een pijl die hem raakte in zijn enige zwakke plek.

Nu was het nog maar een kleine stap naar mijn held in de Trojaanse oorlog, de slimme Odysseus, en het verhaal van het Paard van Troje. En niet te vergeten de beklagenswaardige Cassandra die als straf van de Goden wel feilloos de toekomst kon voorspellen maar nooit geloofd zou worden. Een vrouw waar ik grote verwantschap mee voel.

Juist toen ik wilde vertellen wat Odysseus met het Houten Paard wilde doen, namelijk het verbergen van een aantal soldaten die 's nachts de poort van Troje moesten openen, onderbrak Luchiano mij. "Ik weet het! Ik weet het!", riep hij enthousiast, "Ze deden er een bom in!"

Hij is duidelijk een kind van deze tijd met bomaanslagen en zelfmoordterroristen. Maar ook gefascineerd door het tijdloze verhaal van Odysseus' zwerftocht om thuis te komen. Een mooie gelegenheid om deze ietwat weggezakte materie weer eens naar boven te halen.

August 16, 2005

(No) Chica?

Van een aantal mensen is mij bekend dat zij op dinsdag verlangend uitzien naar de nieuwe Chica de la Semana. Bijna nog meer dan ik naar een glas trappistenbier op zaterdagmiddag. Sommigen vinden het vast niet erg dat Katherine de kroon nog een week mag dragen.

Luchiano denkt dat hij Batman isWat ik niet erg vind is dat vroeger een muzieknummer met gemak een kwartier kon duren. Neem nu bijvoorbeeld Get Ready van Rare Earth in zijn full version van 20:06 minuten.

Rare Earth, een band die van alle CasaLog-lezers waarschijnlijk alleen nog bij gerontorocker Eric bekend is. In combinatie met Tequila is Get Ready trouwens prima weblogmuziek.

Lucy liep tevergeefs haar rondes, het was ook heel rustig op het strand. Toen zij zich ging omkleden voor het Happy Hour schoot ik daarom maar een paar foto's van Luchiano (7) die druk in de weer was met zijn handdoek.

Soms denkt hij dat hij Batman is, andere keren dat hij kan vliegen. Als zevenjarige kan dat nog, op mijn leeftijd wordt men ervoor opgesloten. Even later kwam Lucy terug, klaar voor het Happy Hour van Wet&Wild.

Het was gezellig daar. Ino en Bente, neen, neen, nog steeds geen link, moesten lang nadenken en veel overleggen voordat zij de einduitslag van de quiz bekend maakten. Barbara, een verrassend kwieke Roland en Kyra arriveerden, gevolgd door Peter en Loes met hun kinderschare. Roland gaat hard vooruit, want hij dronk alweer drie Polartjes.

Toen was het tijd om langs de Chinees te gaan.

August 14, 2005

Rolschaatsschoenen

Al weken zeurde Luchiano (7) om rolschaatsschoenen. Zaterdag vonden we de tijd rijp om ze te kopen. Voor de leek op dit gebied, rolschaatsschoenen zijn gewone schoenen met wieltjes die in- en uitgeklapt kunnen worden middels een vernuftig drukknopsysteem.

Luchiano showed trots zijn nieuwe rolschaatsschoenenTrots als een pauw liep Luchiano met de doos in zijn armen geklemd door Punda. "Wanneer mag ik ze nou aan? Nu?"

We moesten echter nog naar een paar klerenwinkels voor Lucy. Voor de potentiele rolschaatskampioen was het een zware beproeving.

Om precies zes uur arriveerden we bij Pleincafé Wilhelmina. Alle tafels waren bezet, het was er beredruk.

Omdat wij vaste klanten zijn werd er speciaal voor ons een grote tafel extra uitgerukt, ideaal om aan te dominoën. Maar eerst moest Luchiano zijn nieuwe schoenen aan.

Hij klapte de wieltjes uit, hield zich aan mij vast en liep als een soort Charlie Chaplin tussen de tafeltjes door. Dat viel nog niet mee. Lucy en ik gingen dominoën en Luchiano oefende stevig door.

Ino en Bente kwamen eraan, die pasten nog met gemak aan onze tafel, maar krijgen pas weer een link als hun website ge-update is. Zij kwamen speciaal voor de Daghap, deze keer een mixed grill met patat en salade voor de vaste prijs van tien gulden (nog geen vijf Euro). Totdat de borden verschenen dominoden we met zijn vieren.

De Daghap zag er goed uit, Lucy en ik keken er verlekkerd naar en besloten er ook een te bestellen. Zo vulde de grote witte tafel zich met Daghappen en La Trappe Dubbels. De dominostenen werden opgeborgen.

Toen we thuiskwamen bleek helaas een van de wieltjes van Luchiano's schoenen beschadigd te zijn. Daar gaan we, zonder al te veel hoop, maandag voor terug.

Tot slot een quizvraag. Wie vond op deze foto de Daghap het lekkerste, Bente (links) of Ino (rechts)?

August 6, 2005

Wat deden jullie?

Oliver Hardy en Stan Laurel aka De Dikke en de DunneHet verleden en met name onze rol daarin heeft een grote aantrekkingskracht op Luchiano (7).

"Wat deden jullie vroeger, zonder computer, zonder tv?" is een vraag die hij regelmatig stelt. Ook wat ik vroeger leuk vond om te zien, waarover ik moest lachen.

Op de lagere school hadden we af en toe Film. Dan werd er een 8mm-projector van stal gehaald en namen twee klassen, ongeveer 80 kinderen, plaats in de dubbele zesde klas.

Meestal werd De Dikke en de Dunne vertoond en ik herinner me nog goed hoe hard ik daar om moest lachen. Grappiger dan Oliver Hardy en Stan Laurel kon niet.

Luchiano kent de Dikke en de Dunne alleen in een tekenfilmversie, op Boomerang. Voor zijn historisch besef moet ik toch eens een Dikke en de Dunne film huren bij de videotheek. Als ze die tenminste nog hebben.

Laatst had ik het met collega Yvette over de fascinatie van kinderen voor wat wij in het verleden deden, zonder computer en televisie. Yvette antwoordde: "Haha, ik zeg dan altijd die waren wij aan het uitvinden, voor jullie. Daarom hadden we geen tijd voor andere dingen!"

August 4, 2005

Tegennatuurlijke dingen

Soms moeten mensen tegennatuurlijke dingen doen. Neem nu bijvoorbeeld het slikken van capsules. Wij hebben een potje met vitaminepillen in capsulevorm. Ze zijn niet bijzonder groot maar het blijven capsules.

Luchiano (7) was een beetje verkouden en Lucy wilde dat hij zo'n vitaminepil doorslikte. Dat is een heel gevecht geworden.

Later vertelde hij aan mij hoe het ging.

Luchiano: "Papa, ik kan dat gewoon niet doorslikken, het past niet."
CasaSpider: "Wat je het beste kunt doen is er flink wat water bij nemen en dan niet aan de pil denken, maar net doen of je een grote slok neemt. Dan gaat die pil vanzelf mee."
Luchiano: "Ik heb dat geprobeerd, maar mijn keel gelooft mij niet."

De afloop was als volgt.

Luchiano: "Mama bleef erbij staan. Op het laatst heb ik de pil onder mijn tong gedaan en toen geslikt. Ik zei tegen haar dat het eindelijk gelukt was en toen ze weg was heb ik de pil uitgespuugd.

Volgens mij werden dit soort trucs al in One flew over the Cuckoo's nest gebruikt.

July 28, 2005

Honor, Family and Tradition

CasaSpider is ietwat ziekjes. Woensdagavond lag ik op bed wat uit te rusten. Luchiano (7) liep de kamer in en kwam bezorgd tegen mij aanhangen. "Hmm... doe dat maar niet", zei ik tegen hem, "straks word jij ook nog ziek."

Luchiano antwoordde in het Engels. "I don't care, you're still family" en hij aaide me over mijn arm. Soms denk ik weleens dat hij langzaam maar zeker een Cartoon Network character aan het worden is.

Wat te denken als je zoon vervolgens tegen je zegt:

"I stand for Honor, Family and Tradition!" "Oh and donuts of course."

Het was alsof ik George Bush hoorde spreken. Hoogste tijd voor een kopje thee met honing.

July 23, 2005

Exit melktand #3

De twee melktanden in het midden van Luchiano's onderkaak zijn er al een tijdje uit. Van de bovenste twee die in het midden zitten is er eentje lelijk, maar was juist de andere aan het loslaten.

Vrijdagmiddag belde Luchiano (7) me dat het ging gebeuren. Met een touwtje probeerde hij de tand eruit te trekken. Het was de bedoeling dat Lucy het evenement zou filmen. Dat heeft ze ook gedaan, alleen staat net het hoogtepunt er niet op. Het proces met het touwtje duurde dan ook vrij lang.

Luchiano trekt eigen boventand

Toen ik thuiskwam begroette Luchiano me met een komisch geluid, iets van: "Hallo fafa, mijn fand if efuit". Tot zijn ergernis begon ik automatisch terug te lispelen. "Niet doen! Af jij lafer geen tanden meer heft ga ik jou andefs ook nadoen!"

Waarop ik onmiddellijk stopte.

July 20, 2005

Met de Spider naar Carré (8)

Situatie: Nadat Luchiano (7) zijn broodje frikandel zelfstandig en snel had opgegegeten kwam hij met zijn GameBoy naast mij op bed liggen. Een beetje uitrusten en een beetje kletsen. Plotseling klinkt de stem van Lucy door de kamer.

Lucy: "Luchiano! Heb je je eten op?"
Luchiano: "Ja, mama."
Lucy: "Ha! Papa heeft je zeker geholpen!"
Luchiano: "Neen, mama. Papa, heb jij mij geholpen?"
CasaSpider: "Neen, jongen."
Lucy: "Ha ha!"

(Na een korte stilte)

Luchiano: "Zie je, zo zijn vrouwen. Ze geloven je niet."

July 17, 2005

Dipje

Luchiano (7) mag van zijn moeder lang niet zo vaak met zijn Gameboy spelen als hij wil. Dat komt deels doordat te lang spelen niet goed is voor zijn ogen en deels doordat Lucy er zelf erg graag mee speelt.

Zaterdagmorgen zat zij met de GameBoy in haar stoel en droop Luchiano teleurgesteld af naar zijn kamer. Daar lag hij verdrietig naar het plafond te staren. Ik ging naar hem toe en zei: "Hey, ik ga op mijn bed de krant lezen. Als je zin hebt kom je gezellig bij mij liggen..." Ook daar had Luchiano geen zin in.

Nog geen twee minuten later lag hij naast mij. "Altijd wil mama op de GameBoy en altijd wil ze Zelda spelen. Nooit mag ik Riviera erin doen." Voor zijn overgang naar de derde klas heeft Luchiano pas Riviera, The Promised Land gekregen. Hij vindt het leuk, jammer genoeg voor hem vindt Lucy er niets aan.

CasaSpider: "Toch zie ik jullie vaak gezellig samen spelen, jij ligt dan op schoot bij mama..."
Luchiano: "Gezellig? Mama is dan de hele tijd aan het spelen. Alleen als er iets moeilijks is moet ik het doen!"
CasaSpider: "Het is toch juist leuk om de moeilijke dingen te doen?"
Luchiano: "Moelijk voor haar, voor mij is er niets aan!"

Tranen biggelden over zijn wangen.

"Je zit even in een dipje", zei ik tegen hem.
- "Wat is een dipje?"

Ik vertelde dat men het leven als een lijn kan zien, met bergen en dalen. Met mijn vinger tekende ik de bergen en dalen in de lucht. "Als je een kadootje krijgt of je gaat over dan is dat een bergje. Als je bijvoorbeeld niet op de GameBoy mag spelen is dat een dal. Als je je vinger door een kommetje met saus haalt komt er een kuiltje in en dat noemen ze dipje. Dan zit er een dal in de lijn van je leven en daar zit jij nu precies even in."

Kennelijk was het verdriet van de kleine man toch een stuk groter dan ik had kunnen bevroeden. "De lijn van mijn leven is recht naar beneden. En daar blijft hij altijd...", zei Luchiano triest. Ik vroeg mij af of hij nu reeds in zijn Gothic-fase was beland.

Vijf minuten later was hij echter alweer vrolijk aan het basketballen (live, niet op de GameBoy) met zijn moeder. Ik dacht nog even na over het woord dip. Eigenlijk best een mooi en toepasselijk woord. Van de andere kant, dipsaus en dippen associeer ik juist weer met positieve dingen.

Tijd om te gaan basketballen.

July 9, 2005

Fact or Phony

In de verpakking van een bepaald merk cornflakes zit een speciaal password voor de website www.postopia.com. Deze site staat vol met spelletjes en is tegenwoordig erg populair bij Luchiano (7). In ieder geval wil hij heel vaak cornflakes.

Vrijdagavond speelde hij Honeycomb Blastoff (Shockwave plugin vereist). Een soort flipperspel waarbij allerlei vragen over astronomie en ruimtevaart beantwoord moeten worden met Fact or Phony. Goed of fout dus.

Vraag: De eerste satelliet werd in 1980 gelanceerd. Fact or Phony?
Wij dachten Phony.
Antwoord: De Spoetnik 1 werd in 1957 gelanceerd.

Luchiano: "1957? Toen was ik nog geeneens geboren!"
CasaSpider: "Ik ook niet."
Luchiano: "Hadden ze toen al tv?"
CasaSpider: "Jawel, maar zwart-wit."
Luchiano: "Net als toen jij geboren werd... zwart-wit."

Luchiano zag de teleurstelling op mijn gezicht en klopte mij bemoedigend op mijn arm: "Maar nu ben jij in the future."

June 16, 2005

Mussen

Luchiano (7): "Zijn er mussen op Curacao?"
CasaSpider: "Eerlijk gezegd weet ik dat niet. Ik denk van wel, want mussen zijn de gewoonste vogels ter wereld."

Luchiano: "Wat doen mussen, vliegen en nesten bouwen?"
CasaSpider: "En eten en kinderen maken."

Luchiano: "Is dat alles?"

June 6, 2005

Tong afbijten

Sommige mensen vragen zich wel eens af waarom bepaalde uitdrukkingen, vooral zeer flauwe, tot in de lengte van dagen blijven bestaan. Neem bijvoorbeeld het bekende Zo, de week is weer doormidden gezaagd uit de ambtenarenwereld als het woensdag is.

Iedereen heeft wel eens een zwaar gesprek, dat kan haast niet anders. Als men een zwaar gesprek voorbereidt bedenkt men vaak welke dingen men wel vindt, maar in dat zware gesprek beter niet kan zeggen. Hoe verleidelijk het soms ook is. Men moet dan zijn tong afbijten.

Hoe emotioneler men is, hoe groter overigens de kans dat men zijn tong in het zware gesprek niet goed kan afbijten. Alcohol is een bekende versterker van emoties.

Ik lag relaxed op mijn bed, was niet emotioneel en had geen alcohol op. Luchiano (7) en ik hadden het erover wie de leukste van ons tweeën is. Toen hij de deur uitliep riep ik hem terug. Ondanks dat het geen zwaar gesprek was moest ik eigenlijk mijn tong afbijten. Toch heb ik hem geleerd dat de leukste in huis de deurknop is. Want die geeft iedereen een handje.

Voorlopig doet Luchiano de deur met zijn voeten open.

May 28, 2005

Lid van de Bieb

Luchiano (7) is een exponent van onze consumptiemaatschappij. Het leven draait al snel om Cartoon Network, de Gameboy en de computer in het algemeen. Wij hadden vroeger De Meccanodoos, maar of ik daar nu echt zoveel mee speelde?

Feit is dat er vroeger meer boeken gelezen werden dan nu. In een land als Cuba waar het onderwijs zich op een hoog nivo bevindt maar computes, gameboys en electriciteit schaarse goederen zijn wordt nog steeds ontzettend veel gelezen. Mijn stelling is dat lezen goed is voor het concentratievermogen en de fantasie.

Luchiano is lid van de biebHoogste tijd om Luchiano te stimuleren meer te lezen. Curacao beschikt over een moderne Openbare Bibliotheek. Voor kinderen tot 17 jaar is het nog gratis ook. Volwassenen betalen 15 gulden (minder dan 7 Euro) per jaar, eigenlijk voor niks dus.

Luchiano werd ingeschreven en we liepen de trap op naar de kinderafdeling. Luchiano had nog wel oog voor het grote aquarium dat op de afdeling stond, de computerhoek met een stuk of zes mooie computers ontging hem vreemd genoeg. Even later keerden we met drie boeken terug.

Misschien wordt Lucy de volgende keer ook wel lid. Op de volwassenenafdeling staan computers en tevens leent men video's, cd's en talencursussen uit. De website geeft veel informatie. In principe kan men zelfs zien welke boeken men heeft geleend en wanneer ze terug moeten worden gebracht. Dat is mij helaas nog niet gelukt. Ook de navigatie is voor verbetering vatbaar.

Toen we het pand wilden verlaten was er een (piep)klein incidentje. Een man met lang grijs haar en een wit t-shirt stond bij de uitgang het bord met de openingstijden boven hem aandachtig te bestuderen. Hierdoor stond hij een beetje in de weg. Een medewerker van de bibliotheek sprak hem aan en posteerde zich naast hem. Om voor te doen hoe hij in de weg stond.

Maar nu was de uitgang daadwerkelijk geblokkeerd. Mijn "Sorry, mag ik even passeren?" werd domweg genegeerd. De bibliotheekmedewerker was stukken irritanter dan de man met lang grijs haar en het witte t-shirt. Die bleef vervolgens provocatief staan. Volgens mij houdt hij het wel vol tot sluitingstijd.

Ja, ja, bij de Openbare Bibliotheek is het te doen!

May 23, 2005

Maar ik zal erover nadenken

In sommige opzichten is Luchiano (7) bijzonder actief en leergierig. Bijvoorbeeld als het gaat om het downloaden van mp3's of het bekijken van filmpjes waar hij de hoofdrol in speelt. Verder interesseert hem alles wat met de computer te maken heeft. Laatst zag hij mij een verhaaltje schrijven. Als tekst-editor gebruik ik UltraEdit. Luchiano moet het doen met het aloude Notepad en Wordpad.

"Ik wil ook die UltraEdit!", kreeg ik te horen. Vervolgens zeurde Luch (spreek uit: Loetsj) me de kop gek wanneer ik nou UltraEdit op zijn computer ging installeren. Na de installatie was hij dolgelukkig en ging meteen alle opties uitproberen. UltraEdit kan tekst hexadecimaal weergeven. Even later declameerde hij hele zinnen hexadecimaal. Ja, alsof ik dat als taal spreek.

In sommige opzichten is Luch een lui varken. Zo houdt hij helemaal niet van schrijven, laat staan verhalen. "Heb je nog iets leuks meegemaakt dat ik op mijn weblog kan zetten?", vroeg ik hem. Waar heb je anders kinderen voor. "Neen", luidde het korte antwoord. "Maar ik zal erover nadenken." Ja, ja, die kennen we.

Even later in Yahoo Messenger:

Casa Spider: En Luch... heb je al iets leuks voor mijn weblog bedacht?
Casa Spider: O, je bent zeker heel druk aan het schrijven...
Casa Spider: Ik zal je niet storen zoon!
Luchiano: ja waarom schrijf jij niet over ultra edit dat ik heel blij was
Casa Spider: Als jij dat nou eens doet... dan ben ik nog veel blijer...
Luchiano: een korte
Casa Spider: Ok, dat mag...
Luchiano: luchiano was blij waneer zijn vader een ultra edit op zijn computer heeft gedounloud toen meteen schreef hij tien zinnen op en geefte zijn vader een zoen: verhaal luchiano

In welke klas beginnen die kinderen eigenlijk opstellen te schrijven?

May 2, 2005

Candyshop

Hmm, grappig. Zojuist heb ik via MSN iemand, niemand minder dan Karen, van haar stoel laten vallen. Alleen door te melden dat heel Curacao vandaag van een vrije dag geniet als compensatie voor het feit dat de Dag van de Arbeid dit jaar op een zondag viel.

Op de avond van de Dag van de Arbeid lag ik met Luchiano (7) op bed. Aangezien we allebei de volgende dag vrij hadden konden we het wat later maken. We plaagden elkaar met rijmpjes. Na een tijdje leerde ik hem het wonderschone lied Drie maal drie is negen. Om de beurt moesten we vervolgens een lied zingen.

Ik zing nooit en moest dus ver in het verleden graven. Mijn eerste song was Poesje Mauw en de tweede Zie de maan schijnt door de bomen. Het klonk inderdaad vrij duf. Snel zongen we weer Drie maal drie is negen en nu was het Luchiano's beurt.

Het bed begon wild te bewegen. Links naast mij lag Luchiano in een soort stuiptrekking te rappen: Candyshop, van 50 Cent. Dat is wel even schrikken! Gelukkig Hopelijk beseft Luchiano nog niet wat hij daar allemaal aan het zingen is. Een fragment.

[Intro: 50 Cent]
Yeah...
Uh huh
So seductive

[Chorus: 50 Cent & Olivia]
[50 Cent]
I take you to the candy shop
I'll let you lick the lollypop
Go 'head girl, don't you stop
Keep going 'til you hit the spot (woah)
[Olivia]
I'll take you to the candy shop
Boy one taste of what I got
I'll have you spending all you got
Keep going 'til you hit the spot (woah)

Luchiano deed het goed na, dat moet gezegd. Het nummer staat inmiddels op de verzamel-CD die ik voor hem heb gemaakt en die vrijwel elke dag wordt aangevuld.

April 25, 2005

Koken voor geld

Op zondagmorgen vroeg Luchiano (7) netjes of hij televisie mocht kijken. Dat mocht. Normaliter staat dan luttele seconden later Cartoon Network aan. Tot mijn verbazing zette Luchiano de TV op de zender van foodnetwork.com en keek geconcentreerd naar een kookprogramma. Ik wist niet goed wat ik ervan moest denken.

Even later ging Lucy naast hem zitten. Ik vroeg haar waarom Luchiano tegenwoordig naar kookprogramma's kijkt. "O, bij die zender kun je 10.000 dollar winnen", antwoordde zij.

Luchiano sprong meteen op, keek mij lachend aan en stak zijn duim in de lucht. "Ja, je weet het. Als ik er geld mee kan verdienen kijk ik ernaar!"

April 16, 2005

Gnothi Seauton

Op het gymnasium van het Hertog Jan College (tegenwoordig Were Di) te Valkenswaard heb ik vijf jaar Latijn en vier jaar Grieks gehad. Latijn vijf uur per week, Grieks zes. Na zoveel tijd mag men toch wel een aardig mondje Latijn en Grieks spreken!

Katydid airplane: 9. Fold the right flap up the same way.Helaas is niets minder waar. Voor de schoolonderzoeken konden alle klasgenoten pagina's Homerus in het Nederlands uit het hoofd declameren. Als we een stukje Griekse tekst zagen wisten we meteen wat er allemaal kwam en schreven de vertaling zo op. Men kan zeggen dat onze kennis nogal passief was.

Inmiddels herinner ik me slechts flarden. Een dergelijke flard is gnothi seauton, ken u zelf. Het is belangrijk om u zelf te kennen. Sterke en zwakke punten. Met de zwakke punten is er een klein probleem. Soms moet men ze accepteren, soms moet men eraan werken om ze minder zwak te maken.

Het is een kwestie van balans. Op het moment dat het onevenredig veel energie kost om een zwak punt te verbeteren is het veel effectiever die energie te steken in iets wat men wel goed kan.

Een van mijn zwakke punten is dat ik absoluut niet kan knutselen en tevens geen enkel inzicht heb in technische tekeningen. Neem nu vanmorgen. Luchiano (7) is in een fase dat hij papieren vliegtuigjes wil vouwen. Uiteraard wil ik hem daar graag bij helpen en dat doe ik dan ook: "Zoek maar in Google hoe het moet!"

We vonden de mooiste sites met uitgebreide instructies. "Eindelijk ga ik leren een mooi vliegtuigje te vouwen", dacht ik bij mijzelf. Bij het derde plaatje in de instructie voor het simpelste vliegtuigje had ik al geen idee meer hoe verder te gaan. De pijlen, lijntjes en stippellijnen... in mijn gedachten vormen ze de prachtigste schilderijen maar zijn het absoluut geen hints om een vliegtuigje te maken.

De beste oplossing is deze tekeningen op korte termijn te vervangen door instructie-video's waar men in slow-motion voordoet hoe het moet.

April 15, 2005

CasaMovie: Rennen op de lucht

Wat is er erger dan (semi) gedwongen andermans foto-albums of dia-shows te moeten bekijken? Weinig. Een van de voordelen van internet is dat men de pagina's over het algemeen alleen bekijkt en zelf beslist ergens wel of niet op te klikken.

De nieuwste CasaMovie staat geheel in het teken van Luchiano (7). Dat is handig voor het geval hij ooit nog eens beroemd wordt. Ongetwijfeld gaat iemand dan op zoek naar oud materiaal en dan komt men bij mij terecht. Zo pik ik een graantje mee, Luchiano is namelijk zeker niet van plan om later voor Lucy en mij te zorgen.

De film is voor iedereen die nieuwsgierig is naar Luchiano's nieuwe zware stem en hem wil zien rennen op de lucht. Het is voorbij voor men het in de gaten heeft.


Luchiano rent op de lucht


Download Luchiano the Movie Part One (Right mouseclick, Save Target As...) for free!
Size: 4,770,604 bytes.
Duration: 3.11 minutes.

Uiteraard is deze CasaMovie binnenkort ook in Google Video te aanschouwen.

Explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

March 14, 2005

El Sapo El Sapo (10)

1.

Zondagmorgen had ik net mijn eigen stukje geschreven over onze avonturen bij onder anderen Watamula toen ik via MSN een bericht van Ino kreeg. "Wat jullie hebben meegemaakt gisteren dat valt in het niet bij wat wij vannacht hebben gezien, kijk maar op mijn site!"

Uiteraard nam ik direct een kijkje en ja, ik geef het toe: dit is echt spectaculairder! (directe referentie naar pagina)

2.

Dezelfde zondagmorgen, iets later. Ik was geconcentreerd aan het werk met de koptelefoon op. Toch hoorde ik ineens wat consternatie. Luchiano (7) was aan het jammeren en Lucy liep er omheen. Luchiano had zijn vinger door een gaatje van zijn plastic stoeltje gestoken en kreeg hem er niet meer uit. De vinger was inmiddels opgezwollen en deed pijn.

Met een stanley-mes (ik) en een verhit steak-mes (Lucy) sneden we met enige moeite een circeltje uit de stoelleuning. Zo hoefde Luchiano tenminste niet de rest van zijn leven met een stoeltje om zijn vinger rond te lopen. Met wat snij- en wrikwerk lukte het uiteindelijk om de vinger uit zijn benarde positie te bevrijden.

Luchiano heeft de wijze les geleerd dat wat je ergens insteekt er niet automatisch even gemakkelijk weer uitkomt.

3.

Ik heb één antwoord binnen op mijn vragen omtrent het Referendum dat op 8 april 2005 op Curacao plaatsvindt. De mail is namens de Minister voor Bestuurlijke Vernieuwing en Koninkrijksrelaties (Thom de Graaf) geschreven door de directeur van Koninkrijksrelaties (G.E.A. van Craaikamp) en verstuurd door de secretaresse (Fanny Holder).

Inhoudelijk koop ik er helemaal niets voor, maar dat was te verwachten:

"De standpunten van de referendumcommissie komen voor rekening van de commissie. Ik ga niet in discussie over deze standpunten. Een reactie kan uitgelegd worden als beïnvloeding van de uitkomst van het referendum. Ik vind het ook niet wenselijk vooruit te lopen, op welke wijze dan ook, op de consequenties van de uitkomst van het referendum."

Wel interessant is dat in de mail een duidelijk voorbehoud wordt gemaakt omtrent het zelfbeschikkingsrecht van die eilanden die de voorkeur geven aan het behouden van staatsrechtelijke banden met Nederland. De Referendumcommissie op Curacao gaat juist uit van dit zelfbeschikkingsrecht van oude kolonieën, zoals vastgelegd door de Verenigde Naties. Volgens de mail heeft Nederland wel degelijk het recht om mee te beslissen over de toekomstige verhoudingen met de afzonderlijke eilanden.

Laat Geert Wilders het maar niet lezen!

Vorige week heb ik een vergelijkbare vragenlijst naar de Curacaose Referendumcommissie gestuurd. Tot op heden is hier niet op geantwoord.

March 4, 2005

Liefde, maag en jaloezie

Luchiano (7) vindt Lucy en mij allebei wel te pruimen. En ook als dat niet zo was, hij kan toch nergens anders heen. Er zijn periodes dat hij meer naar zijn moeder trekt en andere waarin ik zijn favoriet ben.

Het was bedtijd. We deden onze spelletjes (Alles op mij gooien), lazen uit de Donald Duck en kletsten wat. Luchiano bood aan om mijn rug te masseren, hetgeen ik prima vond.

Lucy zat in de woonkamer en zag hem de creme halen. "Wat! Ga jij papa een massage geven? En vanmiddag vroeg ik het aan jou en wilde je het niet doen!"

"Mama is een klein beetje jaloers", meldde Luchiano toen hij met de creme de slaapkamer binnenstapte. "Laat dat kleine beetje er maar vanaf", antwoordde ik.

Later op de avond kwam de kleine man nog even zijn bed uit en ging bij mij staan, met zijn arm om mijn nek. Lucy keek wederom jaloers op en zei: "En ik? Jullie twee hebben mij nergens voor nodig!"

"Jawel", zei Luchiano, "om ons eten klaar te maken."

February 10, 2005

Egoïsme

Nog even over De Foto van de Marcha di Despedida. Toen Lucy hem zag schoot ze weer in de lach. Wat ik niet gezien had, maar zij wel is dat Etienne Ys echt bijzonder onthutst was. Na Krijns kus snelden twee lijfwachten, een man en een vrouw, erop af en Ys vroeg hun hoe dit kon gebeuren. Het incident is niet door de grote media (CNN) opgepikt.

Iets heel anders. Luchiano (7) en ik reden terug van Centrum Supermarkt Mahaai. Hoe we erop kwamen herinner ik mij niet, maar het gesprek kwam op egoïsme.

CasaSpider: "Weet jij wat dat betekent, egoïsme?"
Luchiano: "Nee."
CasaSpider: "Nou, als je in een winkel iets ziet, dan kun je denken hé dat is leuk voor mama. Of voor Luchiano."
Luchiano: "Ja."
CasaSpider: "Maar je kunt ook denken dat is voor mij, voor mij, dat wil ik hebben. Ik, ik, ik!"
Luchiano, na een korte stilte: "Maar papa, zo zijn kinderen!"

February 5, 2005

Luchiano ontdekt iets

Luchiano (7) is een langzame eter, het is niet de eerste keer dat ik dat schrijf. Zijn bord met eten staat derhalve nogal lang op tafel. Altijd vliegen er wel een paar muggen rond.

Luchiano heeft er terecht een hekel aan als een mug op zijn eten gaat zitten. Vanmorgen bedekte hij zijn bord daarom met het papier van een keukenrol.

Nieuwsgierig bleef hij naar zijn bord kijken. Een mug zat op tafel, naast het bord. Maar hij kon niet bij het eten. Dit deed Luchiano de volgende vreugdekreet slaken:

"Ik ben slimmer dan een mug!"

January 24, 2005

Dingen die ik niet begrijp (10)

Luchiano (7) is een slechte eter. Dat komt ook door onszelf. Zo mocht hij op zondagmorgen zijn brood opeten bij de televisie, maar toch. Hij had de helft van zijn brood op, er lagen nog een paar stukjes.

"Je hebt nog precies tien minuten de tijd", zei ik tegen hem. "Als die tien minuten voorbij zijn krijg je vanavond géén Happy Meal." Luchiano begon snel te eten, maar verzandde al snel weer in zijn gebruikelijke tempo. Na afloop van het ultimatum lagen er nog steeds een paar hapjes. Ik streek met de hand over mijn hart en gaf hem nogmaals tien minuten extra-time.

Ook deze kans verspeelde het jong. Hij keek naar de klok en zag in dat het wekelijkse Happy Meal er niet meer inzat. Tot mijn verbazing had hij vervolgens in minder dan drie minuten zijn bord leeg. Drie minuten op een totale etenstijd van 45, voor mij volkomen onbegrijpelijk!

Het deed mij terugdenken aan collega Walter van Geffen, tegenwoordig woonachtig in de States. Een aantal jaren geleden werkten we met een grote groep mensen van SQL Integrator bij Aqualectra, het Curacaose water- en electriciteitsbedrijf, aan een groot project. De regel gold dat iedereen voor negen uur binnen moest zijn. Te laat komen maakt een slechte indruk bij de klant. Als sanctie moest de telaatkomer op gebak tracteren.

Collega Walter kwam vaak te laat, maar hij deed dat op een Luchiano-manier: zijn arrival-time was één, twee of drie minuten over negen. "Man, als je dan toch te laat komt, kom dan om tien uur of half elf!", voegden wij hem toe als het weer eens zover was.

Ja, als je iets fout doet, doe het dan ook goed fout!

January 16, 2005

Eerste tand tanden eruit

Op 15.01.2005 verloor Luchiano zijn eerste tand, bij Pleincafe Wilhelmina!Het zat er al een tijdje aan te komen. Een van Luchiano's ondertanden was aan het wiebelen. Hij kon er niet afblijven met zijn tong, waardoor de tand nog losser zat en dat zal juist wel de bedoeling van de natuur zijn geweest.

Zaterdagavond zaten we voor het eerst sinds weken weer eens bij Pleincafé Wilhelmina. Aan de Triple van La Trappe. Luchiano (7) was met zijn tong met zijn tand aan het spelen.

Tevens wilde hij de losse tand aan het voltallige barpersoneel laten zien. In zijn belevingswereld was er op dat moment niets interessanter dan zijn losse tand.

"Mag ik hem eruit halen?", vroeg Luchiano opeens. Dat verbaasde ons een beetje, we dachten dat hij er bang voor zou zijn.

Bij America's Funniest Home Videos hebben wij een aantal leuke filmpjes gezien omtrent het verwijderen van tanden met behulp van honden, deuren en andere hulpmiddelen.

Luchiano trok zijn eigen tand eruit. Gefascineerd keek hij naar het kleine witte stukje. Toen ging zijn tong door het gat dat achtergebleven was. "Hé, dat voelt heel raar!" en "Hé, ik kan mijn lip naar binnen zuigen!" Hierna moest het voltallige barpersoneel het gat zien.

De tand naast het gat zit ook al een beetje los. De kleine man gaat een nieuwe fase in!

Update 16.01.2005 / 13:41
Het gaat hard met de nieuwe fase. Om 13:30 verwijderde Luchiano eigenhandig de wiebelende tand die zich naast het gat bevond. Het bloedde even flink, maar dat was snel afgelopen.

(Foto Luchiano zonder TWEE tanden)

Wij vermoeden dat hij later tandarts wordt.

January 1, 2005

Vuilnisbakdag

Mensen leven het leven in fases. Bij kinderen gaat dat sneller dan bij volwassenen en daar is natuurlijk een reden voor. Luchiano (7) is druk bezig zijn gevoel voor humor te ontwikkelen. Toen hij vier jaar was lazen wij elke avond een verhaaltje uit het Rode Boek. Daar stonden verhaaltjes, liedjes en moppen in.

Vaak vroeg Luchiano mij om een mopje voor te lezen. Ik antwoordde dan dat hij daar nog te jong voor was. Na lang aandringen las ik dan toch maar zo'n mop voor, om van het gezeur af te zijn. Luchiano snapte er niks van maar wist wel dat er om grappen gelachen werd. "Hahahahaha!", lachtte hij dan na afloop van de mop.

Inmiddels is dat wel veranderd. Het enige dat mij enigszins zorgen baart is dat Luchiano vooral van pesterige humor houdt, van wie zou hij dat hebben.

Op Oudjaarsavond of Nieuwjaarsdag zaten Luchiano en ik wat te kletsen. Dat het nu voorlopig afgelopen was met de feesten. "Ja, het volgende feest is op 7 januari", zei ik tegen hem. Lucy spitste haar oren. Wij weten alledrie drommels goed dat Lucy op 7 januari jarig is.

"Wat is er dan op 7 januari?", vroeg Luchiano aan mij terwijl hij sardonisch lachend naar zijn moeder keek. "Geen idee!", zei ik. Lucy voelde dat zij in moest grijpen: "Hé, 7 januari is mijn dag!"

Luchiano: "Mijn dag? Op 7 januari is het vuilnisbakdag! Hehehe!"

Lucy zat er niet zo mee, zolang er maar genoeg kado's in de vuilnisbak terechtkomen.

December 5, 2004

Per ongeluk handigheidje

Op mijn laptop surf ik al geruime tijd overwegend met Mozilla Firefox. Op onze oude thuis-pc heb ik het laatst geïnstalleerd. Luchiano (7) ziet zoiets meteen. "Hé, wat is dat, Mozilla Firefox?"

Ik legde hem uit dat dat een browser is, net als Internet Explorer, en liet hem wat leuke features zien. Vanaf dat moment surft Luchiano met Mozilla Firefox.

Op Original Copy, de Amerikaanse versie van Lulderij, ontdekte W8in per ongeluk een leuke feature van Firefox. Het gaat over url-completion. Als men in de adresbalk "CasaSpider" intikt probeert Firefox hier eerst casaspider.com en dergelijke van te maken. Maar dat deed Internet Explorer ook al.

Als het opgegeven adres niet tot een geldige url leidt, kiest Firefox via Google's I'm Feeling Lucky feature de site die het hoogste scoort. In het geval van "CasaSpider" komt men automatisch terecht op het CasaLog. Een simpele maar daarom niet minder leuke feature!

November 17, 2004

Groot en klein en niet eerlijk

Luchiano (7) en ik lazen de Donald Duck. Dat doen we iedere avond voor het slapen. Hij mag een verhaaltje uitkiezen en leest de eerste pagina zelf hardop voor, de andere zijn voor mij. Tot mijn verbazing las Luchiano gisteren het hele verhaal van Madam Mikmak in één ruk uit.

Calimero: Want zij zijn groot en ik is klein en dat is niet eerlijk!Er kwam het woord Bibelebontse pap in voor. Ik groef een diepe geul in mijn geheugen om het hele lied (of was het een versje?) naar boven te halen en kwam een aardig eind. Maar internet was beter.

Het nieuws kwam eraan en dus zei ik welterusten tegen de kleine man. Hij begint dan altijd te onderhandelen. Of we zijn favoriete spel Knussieknussieknusknusknus nog even kunnen doen, of Op een grote paddestoel of Alles op hem gooien. Ik vrees deze dingen als hij 32 is nog steeds te moeten doen.

"Neen, het is tijd. Nu slapen!", zei ik. "Altijd moet ik doen wat jij zegt, nooit wat ik wil. Dat is niet eerlijk!", vond Luchiano. "Hé, dat lijkt op Calimero!", schoot mij te binnen. Ik vertelde hem over het kuiken met de halve eierdop op zijn kop. Luchiano vond het fascinerend, maar dat kan ook komen omdat hij zo uitstel van executie kreeg met betrekking tot het slapen gaan.

Op internet had ik de Calimero-song snel gevonden. Ik riep Luchiano en was benieuwd wat hij van het liedje vond. Tot mijn verbazing stond hij met glinsterende ogen te luisteren, hij vond het geweldig. Met name de taalfout in de zin "want zij zijn groot en ik is klein". Zeker vier keer moest het nummer gedraaid worden.

Ik heb er maar meteen een CasaPoll van gemaakt: Wat is uw favoriete kinderprogramma? Hij is zoals gebruikelijk te vinden links onder het klokje.

Meer Calimero-info:

November 15, 2004

De Magneet

Het was zondagmiddag een beetje regenachtig en donker maar we gingen toch naar Kontiki Beach. In de auto gaf Luchiano al te kennen dat hij niet de zee in ging. "Tot 2006 ga ik niet meer in zee zwemmen!"

Dat komt door een klein stukje film dat hij laatst bij De Happenkar heeft gezien. Volgens mij was het een stukje uit Jaws, in ieder geval beet een haai het been van een zwemmer af. Luchiano en ik keken naar het afgescheurde onder het bloed zittende been dat langzaam naar de bodem zonk. Die scene heeft indruk op hem gemaakt. Volgens Luchiano duurt het tot 2006 voordat het fragment uit zijn hoofd is verdwenen.

Toen we op het strand lagen praatten we wat. Ik probeerde Luchiano de zee in te praten. Mijn argument dat er in de Caribische Zee geen grote witte haaien zwemmen maakte weinig indruk. Toen deed ik iets niet zo slims.

"Jij bent bang voor haaien hè? Nou, ik zal je eens wat vertellen, veel gevaarlijker dan een haai is het Portugese Oorlogsschip. Dat is een kwal met supergiftige tentakels van wel 30 meter. En omdat de wind op dit moment de andere kant op staat kunnen die kwallen heel gemakkelijk hier komen!"

Portugese Oorlogsschepen bedreigen Mambo Beach!Nu had Luchiano helemaal geen zin meer om nog een teen in het water te steken. Ja, dat had ik slim aangepakt.

Ik ging met Lucy het water in. Omdat Lucy's haar niet nat mocht worden moest ik met haar op mijn rug zwemmen. Hoe zegt men zoiets, ik zwom dus op mijn buik, maar Lucy hield zich aan mij vast en bevond zich op mijn rug. Niet dat we op onze rug(gen) zwommen.

Luchiano bekeek het tafereel van een afstand en voelde zich ietwat alleen en in de steek gelaten. Zonder dat hij het merkte zag ik hoe hij stiekem de zee inging en naar ons toe zwom. Hij zwom heel dicht tegen mij aan, het verhaal over het Portugese Oorlogsschip zat nog vers in zijn hoofd.

Een Portugees Oorlogsschip (Physalia physalis) is feitelijk geen kwal maar een verzameling kolonies van poliepengroepen waarbij iedere groep zijn eigen taak heeft. Ze werken samen om te kunnen zwemmen, eten en voortplanten (bron).

Toen we daar zo zwommen met Lucy op mijn rug en Luchiano vlak tegen mijn linkerzij aan leken we warempel zelf wel een Portugees Oorlogsschip!

Na het zwemmen staan we altijd nog wat in het water te spelen. Ik gooi Luchiano een paar meter verderop het water in of hij gaat op mijn schouders staan en springt er vanaf. Elke keer als ik Luchiano nu echter in zee gooide zwom hij zo hard hij kon naar mij toe en klemde zich aan mij vast. Het was een bijzondere variant. Op een bepaald moment noemde ik hem De Magneet.

Als iemand zo lang mogelijk zijn adem probeert in te houden is het niet het gebrek aan zuurstof dat uiteindelijk de ademprikkel activeert, maar het teveel aan koolzuur. Een buitenstaander die het tafereel met De Magneet gadesloeg zou wellicht denken dat Luchiano wel erg veel van zijn vader houdt.

Deze liefde was echter ingegeven door de angst voor het Portugese Oorlogsschip.

Het Nobel Effect

Alfred Nobel (1833-1896) ontdekte in 1866 het dynamiet. Met dynamiet is ontzettend veel goeds gedaan, maar helaas kan het ook ingezet worden voor minder nobele doelen.

Toen Alfred Nobel overleed bepaalde hij bij testament dat zijn fortuin aangewend diende te worden om ieder jaar op 10 december een prijs uit te rijken voor buitengewone prestaties op diverse terreinen. Als een soort compensatie voor de ellende die met zijn uitvinding was aangericht.

Luchiano tekent zijn moeder en mailt het resultaatOp zaterdag 13 november gaf ik Luchiano (7) een hotmail-adres en leerde hem emailen. Hij pikte het snel op en stuurde mailtjes naar zijn opa, zijn moeder en naar mij. Een dag later leerde ik hem hoe een attachment te versturen. Als beloning ontving ik een leuke tekening.

Luchiano is snel op de computer maar helaas niet met eten. Op zondagmorgen had hij een schamel boterhammetje met chocoladepasta verorberd.

Ik kookte vijf eieren. Drie voor mij, een voor Lucy en een voor Luchiano. Die had echter geen zin in een ei. Lucy dwong hem het ei op te eten, eerder mocht hij niet op de computer.

"Wacht maar! Wacht maar!" roepend at Luchiano nurks zijn ei op. Toen hij klaar was rende hij naar de computer. Er werd hard gewerkt en even later had Lucy mail. Met Paint had hij de hier afgebeelde figuur getekend en als attachment naar zijn mama gemaild.

Wel, ik heb heel even moeten helpen omdat hij het file niet zo snel kon vinden. Dat was in My Documents terechtgekomen. "Tja, ook bij computers moet je goed weten waar je je spullen opbergt", kon ik niet nalaten te zeggen.

Lucy vond het van de ene kant knap dat Luchiano zo snel een attachment kon mailen maar van de andere kant drie keer niks dat hij de zojuist aangeleerde techniek had aangewend om haar terug te pakken voor het ei.

Alfred Nobel kan erover meepraten.

November 8, 2004

Luchiano snapt een Paradox

Luchiano (7), terwijl hij een computer spelletje speelde: "Papa, wat is nieuwsgierigheid?"
CasaSpider: "Dat je graag dingen wilt weten. Waarom?"
Luchiano: "Dat vroeg de juffrouw."

Luchiano: "Wie is er nieuwsgierig?"
CasaSpider: "Ik denk dat iedereen wel nieuwsgierig is."
Luchiano: "Ik ben nieuwsgierig wat nieuwsgierig is."

Dat vond ik wel een leuke. Ik dacht er over na. Luchiano ook, dat kon ik zien. We keken elkaar aan en zeiden vrijwel tegelijkertijd allebei hetzelfde: "Neen, dat kan niet! Want als je nieuwsgierig bent naar wat nieuwsgierig is dan weet je al wat het is!"

October 24, 2004

Luchiano 7 jaar!

Ondanks dat Luchiano (7) niet de beste eter ter wereld is (eufemisme) heeft hij desalniettemin vandaag de leeftijd van zeven jaren bereikt. Vanaf deze plaats feliciteert CasaSpider zijn zoon hiermee: "Van harte, jongen!"

Luchiano, net 7 geworden, met zijn nieuwe verslaving: de GameBoy!Voor felicitaties alleen koopt men niets. Zaterdagmiddag hebben wij diverse zaken afgestruind op zoek naar Luchiano's favoriete kado, een GameBoy Advance SP. Toen we thuis kwamen wilde hij er meteen mee spelen, maar dat ging niet door. "Neen jongen, je bent morgen pas jarig!"

De GameBoy lag in een wit plastic tasje op tafel. Luchiano ging op de bank voor dat tafeltje zitten en staarde gehypnotiseerd naar het plastic tasje. Hij zei niets en bewoog ook niet meer. Uiteindelijk hebben we het plastic tasje maar ergens anders neergelegd. Na een tijdje kwam Luchiano weer zeuren, of hij echt niet even met de GameBoy mocht spelen. Met een simpel "Neen, kado's krijg je pas op je verjaardag", sloeg ik die hoop de bodem in.

"Waarom niet, dat is toch geen regel?", probeerde Luchiano nog. Op zich gunde ik het hem wel, toch had ik geen zin om toe te geven. Dan is straks het hek van de dam. (Ja, ja, hier komt vast weer commentaar op!) Bovendien moesten we om half acht naar luchthaven Hato. Mijn zus Pascale en haar man Luc kwamen twee weken op bezoek, speciaal voor Luchiano's verjaardag.

In plaats van om acht uur landde hun vliegtuig om negen uur. Iets voor tienen zaten we op de porch aan een koude Polar. Zus Pascale aan de cola, want zij is in blijde verwachting. We werden in de watten gelegd met kado's, parfum voor Lucy en een fles Beerenburg (met het oog op de koude winteravonden) voor mij. Ook Luchiano kreeg al kado's, niet voor zijn verjaardag maar zomaar. Familie, bedankt!

Verjaardagsontbijt op zondagmorgen, met Pascale en Luc!'s Nachts brak er een heftig onweer los, gelukkig op een kilometer afstand. Tot overmaat van ramp viel de stroom uit. Dat merkt men hier vrij snel aangezien de fans (ventilatoren) er dan ook mee uitscheiden. Het wordt dan heel snel heel warm.

Om kwart voor zeven was er weer stroom. Dat kwam goed uit, want zo kon ik live naar PSV-Ajax kijken. Op de stropdas van Ronald Koeman prijkte een fiere '1'. Na het vertrek van Louis van Gaal is er geen discussie meer over de hiërarchie. De 2-0 nederlaag van Ajax beschouwde ik als een kadootje voor mij. Helemaal nu Feyenoord met 4-0 van RKC blijkt te hebben gewonnen.

Luchiano werd als laatste wakker, ik denk om ongeveer half tien. Nog half versuft zat hij in zijn stoel. Wij zongen onze liederen voor hem. De vokale steun van muzikanten Luc en Pascale was hierbij zeer welkom! Het was tijd voor het overhandigen van de kado's.

Hierbij maakten wij een klein foutje, we begonnen namelijk met de GameBoy. Vanaf het moment dat het eerste en enige spel, Power Rangers, werd geactiveerd was Luchiano niet meer op deze wereld. We probeerden met spraak en lichtsignalen met hem in contact te komen. Het was vergeefs. Zelfs toen zijn oma uit Santo Domingo belde had hij geen tijd om haar te woord te staan.

Na een uur was Luchiano gelukkig weer in staat om de kado's uit Nederland in ontvangst te nemen. Lolly's (voor meer movies?), Woord-Rummikub, Lego, een boek, een wegwerpcamera en een mooi bedrag in Euro's... Luchiano was de koning te rijk. Op dit moment is hij aan het legoën met tante Pascale.

Tot nu toe vindt Luchiano het een zeer geslaagde verjaardag!

October 19, 2004

Drie-nationaliteit

Heel veel Curacaoenaars zijn minimaal viertalig: Nederlands, Papiamentu, Engels en Spaans. Het is verbazingwekkend hoe vloeiend men deze talen spreekt en hoe gemakkelijk er van de ene naar de andere taal wordt geswitched. Ik heb vergaderingen bijgewoond waarin Nederlands, Papiamentu en Spaans door elkaar werd gesproken. Het ligt er maar net aan wie het woord tot wie richtte.

De keerzijde van het beheersen van meerdere talen is dat men uiteindelijk geen een taal perfect spreekt. Met het Nederlandse lidwoord neemt men het hier niet zo nauw. Bijna alles is de. De water, de gordijn, de huis. Niet dat iedereen deze woorden van de het verkeerde lidwoord voorziet, maar het komt toch wel erg vaak voor.

Even een vraagje tussendoor. HONKBAL INTERESSEERT IN NEDERLAND ECHT GEEN ENE HOND, HÈ?

Het Nederlands van Luchiano (6) wordt sterk beïnvloed door zijn vriendjes. Ik blijf proberen het juiste lidwoord-gebruik erin te hameren. Dat doe ik bijna letterlijk, luister maar.

Luchiano houdt ervan om spelletjes te doen. 's Avonds moet ik hem regelmatig lidwoord-vraagstukken geven. Dan zeg ik "water" en dan moet hij zeggen "het water". Als hij het weet is hij door het dolle heen, heeft hij het fout dan mag ik hem op zijn billen slaan. Best hard ook. Voor het beste resultaat.

Koortsachtig zoek ik naar moeilijke woorden zoals nationaliteit. Inmiddels weet Luchiano wel dat het "de nationaliteit" is, maar soms zegt hij voor de spanning expres "het nationaliteit". Dan mag ik hem weer een pak slaag geven.

Laatst heb ik Luchiano uitgelegd wat drie-dimensionaal is. Dat vindt hij nog steeds fascinerend. Ik zat achter de computer en hoorde hem met zijn moeder praten. Hij vindt het geweldig dat hij beter Nederlands kan dan Lucy en grijpt iedere gelegenheid aan om dat te demonstreren. Ik was geconcentreerd bezig en ving af en toe wat flarden op.

Lucy: "Nee, dat kan niet... nationaliteit?"
Luchiano: "Ja, drie-nationaliteit... dat is net als een doos!"
Lucy: "Een doos? Drie-nationaliteit?"

Uiteindelijk kwam Luchiano naar mij toe en vroeg hoe dat ook alweer heette, het begon met een lijn, daarna een monitor en dan een doos. "Aha!", zei ik, "jij bedoelt drie-dimensionaal!" Moeilijke woorden kunnen voor verwarring zorgen. Ik heb hem deze keer maar niet op zijn billen geslagen.

October 14, 2004

Don't say Si, say Oui

We lagen wat te kletsen op bed. Het gesprek kwam op de Franse taal, een taal waar ik me niet veel meer van herinner. Ik vertelde Luchiano (6) over aujourd'hui, merci beaucoup en s'il vous plaît. Alle gespelde Franse woorden Ohne Gewähr.

"Ja, merci beaucoup ken ik, dat heb ik wel eens gezegd. Wat betekent het ook alweer, dankjewel hè? Wat praten ze in Frankrijk, English?", ratelde Luchiano.

"Neen, natuurlijk niet! In Frankrijk praten ze Frans, dat is toch logisch?" Zo logisch was dat echter niet voor onze jeugdige cartoon-specialist. Onmiddellijk verwees hij naar de Inspector (Clouseau). Deze zegt namelijk regelmatig: "Don't say Si, say Oui!"

Geen wonder dat Luchiano denkt dat Fransen een koddige variant van het Engels spreken. Eens kijken of hij dat beeld bijstelt na het bekijken van wat afleveringen 'Allo, 'Allo...

October 10, 2004

Zaterdagmiddag bij UTS

Dit weekend gingen twee projecten in productie. Met name voor het eerste project moest ik enige hand- en spandiensten verlenen. Het meeste kon ik met VPN (Virtual Private Network) vanuit thuis doen. Zaterdagmiddag ging ik toch maar even naar UTS, het was de laatste werkdag van mijn Cubaanse collega Yohanna.

Zondag vertrekt Yohanna weer naar Cuba...Ik nam Luchiano (6) mee. Hij pakte zijn tas in met een extra t-shirt, een wintertrui, een paar dobbelstenen en een Action-Man. In mijn kamer bij UTS is het namelijk altijd steenkoud, Luchiano deed al snel zijn wintertrui aan. Zelf heb ik altijd een warme trui over mijn stoelleuning hangen, voor het geval dat.

Yohanna was inmiddels gearriveerd. We werkten zo'n anderhalf uur en kletsten wat. Ik had haar al gewaarschuwd dat ik de camera mee zou nemen. Ik nam een paar foto's van haar. Het kwam goed uit dat ik Luchiano bij me had, want die kon nu een foto van ons tweeën maken. Soms zijn kinderen best nuttig!

Ik vind het erg jammer dat Yohanna teruggaat naar Cuba. Elke ochtend dronken we buiten voor de ingang ons kopje koffie en vaak 's middags ook. Qua werk kan men zich geen betere collega wensen, Yohanna weet bijzonder veel en werkt als een paard. De tijd van haar visum zit er echter op. Zelf zegt zij te vrezen dat ze niet snel opnieuw een visum krijgt. Cuba ziet het niet graag dat Cubanen met plezier naar het buitenland gaan. Yohanna werkt al zo'n vijf jaar (met tussenpozen) bij UTS op Curacao.

Veel mensen in Cuba zijn lid van De Partij. Dat geldt ook voor Yohanna, Reynaldo en Willy. Juist als men lid is van De Partij krijgt men minder snel toestemming om het land te verlaten. Partijleden dienen het goede voorbeeld te geven.

Luchiano geniet van de snelle internetverbindingHoe ging het intussen met Luchiano? Zeer goed! Een kleine quiz ertussendoor. Waarom wilde Luchiano graag met mij mee naar mijn werk? A. Hij houdt zoveel van zijn vader. B. Hij wilde afscheid nemen van Yohanna. C. Op de parkeerplaats mag hij even autorijden.

Neen! Niets van dit alles!

Luchiano zat achter mijn PC en tikte de url van cartoonnetwork in. Vervolgens laadde hij het eerste spel. Verbaasd riep hij uit: "Papa, als niemand dit spel ooit op deze computer heeft gespeeld, hoe kan het dan dat hij zo snel load?" Ik heb hem ooit de beginselen van caching bijgebracht. Waar wij thuis echter met een modem moeten inbellen beschikt UTS over een razendsnelle internetverbinding. Wij zitten direct op de Arcos-kabel die door ons gebouw heenloopt.

In plaats van vijf minuten wachten tot een spelletje geload is kon Luchiano nu naar hartelust spellen uitkiezen. Ze stonden in een mum van tijd klaar.

Het was tijd om naar huis te gaan. We moesten nog naar Punda om een kadootje voor Luchiano's klasgenoot Tariq te kopen die maandag zijn verjaardag viert. We namen afscheid van Yohanna, nou ja, ik nam afscheid van Yohanna. Luchiano was hier te verlegen voor. Zelfs voor een Happy Meal wilde hij haar geen kusje geven!

Thuis vroeg hij of hij maandagmiddag als ik naar mijn werk ga weer met mij mee mag. Men kan wel raden waarom.

October 5, 2004

Lolly, the Movie

Zondag was geen gewone zondag. Het was niet zo'n zondag dat als ik zeg: "Waar zijn wij altijd op zondagmiddag om vijf uur?" dat iedereen dan roept: "Op het Happy Hour van Mambo Beach!" Zondag regende het en wij waren thuis.

Lucy keek televisie, ik zat achter de computer (wie is er hier verslaafd) en Luchiano (6) liep wat door het huis. "Papa, kun je een filmpje van mij maken?", vroeg hij plotseling. Verstoord keek ik op, ik was net zo lekker bezig op de PC. "Wat voor filmpje, jongen?"

Luchiano wilde graag dat ik een kunstje dat hij al lang beheerst, namelijk het tussen de deurposten naar boven klauteren, eens digitaal vast zou leggen. Dat vond ik een goed plan. We bedachten er een verhaaltje bij. Een echt zondagmiddagverhaaltje.

Acteur en Draaiboek: Luchiano.
Camera en Regie: CasaSpider.
Stunts: Luchiano.

Luchiano is CasaSpider te slim af met lolly


Download Lolly, the Movie (Right mouseclick, Save Target As...) for free!
Size: 3,661,296 bytes.
Duration: 40 seconds.

Uiteraard is deze CasaMovie binnenkort ook in Google Video te aanschouwen.

Explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

October 3, 2004

Verslaving

Luchiano in sepia met hoofdlantaarnLuchiano (6) is dol op de computer, zo erg dat hij symptomen van verslaving aan het vertonen is. Het eerste wat hij tegenwoordig altijd vraagt is: "Mag ik op de computer?" We limiteren het computergebruik nu tot één uur per dag.

Toen zijn uurtje afgelopen was ging Luchiano op bed liggen. Niet begrijpend waarom hem dit plezier na een uur afgenomen moest worden. Ik ging naast hem liggen. "Weet jij wat verslaving is?", vroeg ik hem. Luchiano antwoordde ontkennend.

Ik vertelde over het klassieke voorbeeld van verslaving, de heroïnespuiter. Dat het eerste shot leuk is en het tweede ook. Maar dat daarna onvermijdelijk de periode aanbreekt dat de inmiddels verslaafde spuiter de heroïne nodig heeft. Het leuke is er dan wel vanaf.

Op Luchiano maakte dit verhaal indruk, temeer daar hij zelf doodsbang is van naalden en injecties. Iemand die zichzelf injecties wil geven, ja die moet wel ver heen zijn.

Ik schakelde over naar alcoholverslaving. "Kijk, papa en mama houden wel van een glaasje tequila of een biertje. Dat is niet zo erg, maar als je overdag al denkt van ik moet een borreltje! ik moet een borreltje!, ja dan ben je verslaafd."

"Ik weet wel wat jij leuk zou vinden!", zei Luchiano, "jij wilt natuurlijk dat ik zeg ik wil dictee! ik wil dictee!" Hij lachte er vrolijk bij. "Ja, dat zou ik erg leuk vinden, maar helaas bestaat er niemand op de wereld die verslaafd is aan dictee!"

Fijn vindt Luchiano het nog steeds niet dat hij minder computertime krijgt. Als methadon mag hij nu af en toe spelletjes op mijn mobieltje spelen. Volledig afkicken zit er waarschijnlijk toch niet in.

September 24, 2004

De vierde dimensie

Op de computer heeft Luchiano (6) een spelletje gevonden dat gebruik maakt van 3D-Projections. Ik kon erop wachten en vanmiddag bij het eten gebeurde het: "Papa, wat is 3D?"

Figuur 1: de derde dimensie!Ik had mijn macaroni met zilveruitjes toch al bijna op en dus begon ik over de eerste dimensie. "De eerste dimensie moet je je voorstellen als een lijn. Je kunt alleen van links naar rechts en weer terug lopen."

Luchiano: "En de tweede dimensie?"
CasaSpider: "De tweede dimensie is een blad papier of het scherm van je monitor. Je kunt je over het hele blad bewegen, maar alles is plat."

Luchiano: "Aha. De derde dimensie?"
CasaSpider: "De derde dimensie is waar wij in leven, je kunt van links naar rechts, van voren naar achteren en van boven naar beneden. Denk aan een kubus. Of aan een huis."
Luchiano: "Aha. Dan is de vierde dimensie zeker het dak?"

Neen.

Nu moest ik nog uitleggen wat 3D-projections is. "Wat ze proberen te doen is op een twee-dimensionale monitor iets drie-dimensionaals laten zien. Dat doen ze door je ogen voor de gek te houden."

Figuur 2: de derde dimensie!Ik kan absoluut niet tekenen. Om de abstracte stelling toch aan Luchiano duidelijk te maken tekende ik een landschap met een weg die in de verte verdwijnt. Blij verrast keek Luchiano naar de tekening. "Ja, het lijkt of het heel ver is!" Ik vroeg hem een doos te tekenen. Precies zoals ik had verwacht tekende Luchiano een viekant. Hij deed er nog wel twee sliertjes aan, dat waren de hengsels.

"Zal ik jouw doos eens drie-dimensionaal laten lijken?", vroeg ik. Verrast en met bewondering keek Luchiano toe hoe ik met een paar eenvoudige halen perspectief aan zijn doos toevoegde. "Ik kan mijn ogen niet geloven!", kon het jong nog uitbrengen. De vraag is wanneer de vierde dimensie ter sprake gaat komen.

De tijd zal het leren.

September 23, 2004

Cuckoo

Als kinderen boos zijn, zijn ze vaak op hun leukst. Dat geldt zeker voor Luchiano (6). Het jong is enigszins computer-verslaafd geraakt. Als ik hem van school haal vraagt hij meteen of hij "op de computer" mag. Vervolgens is hij er niet vanaf te slaan.

Op zich vind ik het best, maar zoals iedere vader wil ik ook graag dat hij later een goede weblogger wordt. Daarom probeer ik Luchiano verhaaltjes te laten schrijven. Met pen en papier. Zo traint hij meteen zijn (voor verbetering vatbare) schrijftechniek. Helaas vindt Luchiano schrijven drie keer niks. Ja, met fonts spelen in Notepad, dat vindt hij wel leuk.

Ik maakte de volgende eenzijdige deal met hem: "Jij schrijft een verhaaltje van vier regels met pen en papier en daarna mag je op de computer." Luchiano weigerde halstarrig en was vervolgens woedend op mij. Hij wilde me niet meer horen en niet meer zien en ik hoefde 's avonds ook geen verhaaltjes meer voor te lezen. Mijn reactie dat mij dat eigenlijk best goed uitkwam qua time-management maakte hem alleen maar bozer.

"Straks ga ik jouw hart breken!", zei hij. Dit wilde hij bewerkstelligen door een vaderdag-werkstuk in tweeën te scheuren. Op bed lagen we elkaar lekker te bedreigen. Luchiano begon weer over het verhaaltje. Ik probeerde hem te helpen. "Dan schrijf je toch een paar regels over dat je een verhaal moest schrijven en dat je daardoor heel boos op mij werd?"

"Ha! Als ik dat doe dan copieer jij dat en zet het op internet en dan denkt iedereen dat ik cuckoo ben!" Hierbij draaide hij cirkels rond zijn voorhoofd. Even later pakte hij een blad papier en een pen en hoorde ik woorden als "papa", "big" en "knorren". Het zal me een mooi verhaal opleveren!

September 20, 2004

Luchiano poseert op Mambo

Luchiano poseert op Mabo Beach

September 13, 2004

De aandachttrekkende herder

We waren iets vroeger naar het strand gegaan en dat was best lekker. Na het zwemmen met Luchiano (6) had ik nu tijd om wat zon te pakken op Kontiki Beach. Iets voor half vijf, de tijd dat wij naar Mambo Beach verkassen, schoot mij ineens te binnen dat ik vergeten was de video te programmeren voor Studio Sport. Dat begint bij ons om vijf uur.

Juist deze uitzending wilde ik niet missen, zo vaak gebeurt het niet dat Ajax tegen ADO een 0-3 voorsprong uit handen geeft en Feyenoord tegelijkertijd van FC Twente wint. Terwijl Lucy en Luchiano naar Mambo wandelden, racete ik naar huis. Precies bij het begin van het Happy Hour arriveerde ik op Mambo. "Da's handig!", vond ik zelf want nu kon ik meteen vier blikjes Amstel kopen. Nog handiger en vooral goedkoper was het geweest als ik vier koude blikjes Polar van thuis had meegenomen.

We dronken een biertje en Lucy ging op zoek naar een Chica de la Semana. Luchiano vermaakte zich uitstekend in zee. Tegen kwart voor zes kwam hij uit het water en ging lusteloos op een strandstoel zitten. "Wat is er?", vroeg ik bezorgd. "Niks", antwoordde Luchiano.

Toen Lucy terugkeerde van haar vergeefse speurtocht zag zij ook meteen dat er iets met Luchiano aan de hand was. Nu zei hij dat hij hoofdpijn had en zat erbij als een natte dweil. Wel kon hij nog uitbrengen graag bij McDonalds te gaan eten om een nieuwe Hot Wheels auto te krijgen. Het tweede Happy Hour bij Wet&Wild trok hij echter niet meer naar eigen zeggen.

Even later stonden we bij Wet&Wild. Luchiano lag voor pampus op een strandstoel, een meter of 30 van ons vandaan. Lucy ging af en toe bij hem kijken. "Nee, hij voelt zich echt niet goed. Laten we maar naar huis gaan." We gingen naar huis. Ik vroeg wat ik te eten moest halen. Luchiano wilde persé mee naar McDonalds. Ik was wat argwanend, maar vooruit dan maar.

Helaas was de Hot Wheels actie afgelopen. Net als vorige week reden we door naar KFC. Thuisgekomen zette Luchiano meteen de televisie aan: America's Funniest Home Videos! Terwijl ik zat te eten bekeek ik de wonderbaarlijke genezing eens rustig. Inmiddels stond Luchiano namelijk te schreeuwen en te springen. Hij vindt America's Funniest Home Videos leuk.

Toen het bedtijd was liet ik hem een verhaaltje uit de Donald Duck voorlezen. Wel zo gemakkelijk voor mij. Toen het verhaal uit was zei ik: "Nu zal ik jou een verhaaltje vertellen. Het gaat over een herder."

"Ja! Dat verhaal ken ik! De herder en de heks!", riep Luchiano enthousiast.
"Neen, neen, dit verhaal gaat over een herder en een wolf", zei ik.
Luchiano: "Ja, ja! Die ken ik ook!"
CasaSpider: "O ja? Nou, vertel dat verhaal dan maar eens aan mij!"

Luchiano vertelde zeer enthousiast het verhaal van de herder die zich wat verveelde en toen riep: "Help! Help! Een wolf! Help!" De dorpsbewoners schoten van alle kanten te hulp. Ze keken echter lelijk op hun neus toen de herder hen uitlachte. Er was helemaal geen wolf. Een paar dagen later kwam er een echte wolf die al twee schapen had gedood. Wederom riep de herder om hulp: "Help! Een wolf, help!" Ditmaal kwam er echter niemand van de dorpelingen opdagen.

Na een subtiele hint van mij zag Luchiano de analogie met zijn eigen gedrag. "Ik zal het niet meer doen, papa", zei hij tenslotte.

September 6, 2004

Hot Wheels (2)

Mambo Beach, zondagmiddag. Lucy had nog geen chica gevonden. Zij had wel een paar Nederlandse meisjes op het oog, maar nog niet de animo om ze aan te spreken. Luchiano (6) had zijn drie Hot Wheels bij zich en was ermee aan het spelen. In een vlaag van moederliefde wilde Lucy ineens dat hij de hele serie in zijn bezit zou krijgen.

De onderhandelingen werden gestart. Als Luchiano Lucy zou helpen met het aanspreken van chica's zouden we na het Happy Hour alle drie een Happy Meal nemen. Op voorwaarde dat er voldoende verschillende Hot Wheels op voorraad waren. Luchiano stemde meteen in.

Lucy wees op een vrouw die vlak naast onze bedjes op een handoek lag. Het was meer als een test voor Luchiano bedoeld, de betreffende dame was niet echt een kandidate. Met luide stem zei Luchiano: "Die dikke daar?" Gelukkig sprak hij Spaans, maar wij verslikten ons haast.

Het was tijd voor de les dat eerlijkheid niet altijd wordt gewaardeerd. Dat het soms beter is om bepaalde informatie weg te laten. Luchiano leek het te snappen.

We zetten Lucy thuis af en wij reden door naar McDonalds in Salinja. Ik probeerde Luchiano's enthousiasme te temperen. "Jongen, ik vrees dat ze geen andere modellen Hot Wheels hebben, gisteren hadden ze ook alleen zwarte en blauwe." Luchiano was ervan overtuigd dat ze ook groene hadden.

We gingen in de rij staan. Dezelfde rij als zaterdag. Er waren twee McDonalds medewerksters die deze rij bedienden, één daarvan was de dame die zaterdag koppig volhield dat er alleen nog maar zwarte Hot Wheels waren en gewoon geen zin had om een blauwe te halen. Luchiano keek gespannen, we waren bijna aan de beurt. Het leek erop dat diezelfde dame ons ging helpen. Voor iedereen duidelijk te verstaan riep Luchiano: "O nee! Die luie komt eraan!"

Ik draaide zijn oor eens hardhandig om. We werden geholpen door een andere, vriendelijke medewerkster. Helaas waren er alleen maar zwarte en blauwe Hot Wheels. Wij verlieten het pand en reden naar Kentucky Fried Chicken, zo was het met Lucy afgesproken.

Thuis probeerden we Luchiano wederom uit te leggen dat zijn eerlijkheid in dergelijke situaties niet handig is. "Wat denk je, als die mevrouw dat gehoord heeft (en ze had het gehoord), zou ze dan nog moeite voor je doen om ergens een gele of groene Hot Wheels voor je vandaan te toveren? Dacht het niet, hè!"

's Avonds bij het voorlezen in bed probeerde ik er nog een wijsheid in te stampen: "Het ene oor in, het andere oor uit", daar moest Luchiano wel om lachen. Kijken wat ervan is blijven hangen...

September 5, 2004

Hot Wheels

Neen, het gaat deze keer niet over de blauwe Toyota Corolla met moon-/sunroof. Dit om misverstanden te voorkomen. Vorige week zaterdag was ik eens alleen met Luchiano (6) op stap. Met het pontje naar Otrabanda, bananenshake gegeten, schoolspullen gekocht en domino gespeeld bij Pleincafé Wilhelmina.

Hierna hadden we honger. Luchiano stuurde erop aan om naar de McDonalds vestiging in Salinja te gaan, tegenover de KFC. Op zich bijzonder, want wij eten werkelijk nooit bij McDonalds. Als er toch gesnacked wordt houdt Lucy meer van kip (KFC) en ik van frikandellen (Happenkar).

Bij de grote McDonalds in Salinja kunnen de kinderen echter heerlijk buiten spelen. Ik dacht dat Luchiano daarom hier naar toe wilde. Toen ik binnen in de rij stond liep Luchiano al snel naar een vitrine met auto's, de zogenaamde Hot Wheels.

Luchiano's Hot Wheels verzameling!Luchiano is een op zich rustig kind. Op sommige momenten mag men dat rustig gerust vervangen door lui. Ook is hij van het type kat-uit-de-boom-kijken. Mensen die hem al te enthousiast benaderen negeert hij volkomen.

Soms gaat het mij iets te ver, dan lijkt het of hij erg verlegen is. Zo moet ik hem dwingen om 's morgens op school 'goedemorgen' te zeggen tegen de meisjes die al op het bankje zitten te wachten.

Op het moment dat Luchiano echt iets wil verandert het luie en verlegen gedrag op stel en sprong. Zo'n moment is bijvoorbeeld het in het oog krijgen van een verzameling Hot Wheels. Toen ik aan de beurt was om mijn bestelling door te geven was Luchiano me al voor. Hij gaf de dame van McDonalds een hand en begon te onderhandelen welke Hot Wheels er waren. De hele week was hij zielsgelukkig met zijn grijze exemplaar.

Geluk is relatief. Op school blijkt klasgenoot Michael maarliefst zeven Hot Wheels te hebben! De hele week zeurde Luchiano mij de kop gek om zaterdag wederom bij McDonalds te gaan eten. En zo zaten we gisteren met zijn drieën bij Pleincafé Wilhelmina te dominoën. Zeer tegen de zin van Luchiano die dat pure tijdverspilling vond.

Eindelijk stapten we in de auto. Jammer genoeg voor Luchiano wilde Lucy nog even wat loten kopen bij Robbie's Lottery. Wij bleven in de auto wachten. Luchiano was zeer opgewonden. "O, wat is mama dom! Kijk nou, ze gaat in de rij staan achter een mevrouw en daar is een lege rij! Speed-it-up, grandma! Speed-it-up!" Ja, hij is zeer complimenteus als de dingen niet zo gaan als hij graag wil.

Luchiano's Hot Wheels verzameling!Bij McDonalds aangekomen ging Lucy een vrij tafeltje zoeken, terwijl ik in de rij ging staan. Luchiano stond al bij de vitrine. Nerveus opgewonden kwam hij naar me toe. "Waarom sta je in deze rij, kijk daar is niemand, ga daar staan!"

Ik antwoordde hem dat die kassa niet open was. "Jawel, kijk daar staan ook mensen!" Ik zei dat die mensen iets vroegen of op iets wachtten: "Maar als jij het beter weet, dan ga je daar toch lekker in de rij staan?"

Dat liet Luchiano zich geen twee keer zeggen. Even later keerde hij onverrichterzake terug. "Ze hebben wel Hot Wheels, maar dan moet je een Happy Meal kopen. "Precies!", zei ik, "en daarom sta ik in deze rij."

Ik bestelde twee Happy Meals, Lucy gunde haar zoon een extra Hot Wheels. De dame die ons hielp had moeite zich in de wereld van een kind te verplaatsen. Ze gaf Luchiano namelijk twee dezelfde Hot Wheels, twee zwarte. Ik probeerde nog om er een te ruilen, maar dat kon niet. Ze hadden geen andere.

Toen we aan tafel aanschoven raadde Lucy Luchiano aan om toch te proberen een van de zwarte auto's te ruilen. Het jong ging op pad en keerde even later terug met een blauw exemplaar. Er was zeker net een nieuwe voorraad aangekomen.

Ik at een lekkere chicken salad. We vroegen ons af waarom Hot Wheels alleen bij hamburger-menu's geleverd werden. Waarschijnlijk omdat veel ouders geen zin hebben om bergen salade op te eten voor hun kinderen.

Na het eten heeft Luchiano nog een hele tijd buiten gespeeld, in de McDonalds speeltuin. Eigenlijk met afstand het beste onderdeel van deze onderneming!

September 4, 2004

A better world

Luchiano (6) is dol op internetten. Helaas moeten wij het nog doen met een trage inbelverbinding. Als ik bezig ben heb ik liever niet dat zoon ook druk aan het loaden is, dat gaat namelijk ten koste van mijn snelheid.

Luchiano had net naar de PowerPuff Girls gekeken, ging achter de computer zitten en was kennelijk in een filosofische bui:

Luchiano: "Papa, weet je hoe de wereld kon beter zijn?"
CasaSpider, denkend aan geen oorlog of andere mooie zaken: "Ik weet het niet."
Luchiano: "Als je kon internetten zonder te connecten. Dat je dan toch spelletjes kan zoeken."

Nog dit jaar wordt ADSL op Curacao geïntroduceerd. Het zal een betere wereld zijn.

August 29, 2004

Bijziendheid voor leken

Zelf ben ik nogal bijziend met ongeveer min zes aan beide ogen. Sinds mijn elfde draag ik een bril, ik weet gewoon niet meer beter. Voor een niet-bijziend persoon is het moeilijk te bevatten wat bijziendheid precies is.

Luchiano (6) vindt het fascinerend. Als we op bed liggen te kletsen heb ik mijn bril bijna nooit op. Soms staat Luchiano ineens op en steekt drie vingers in de lucht. "Hoeveel vingers steek ik op?", vraagt hij in de veronderstelling dat ik zijn hele hand niet eens kan zien. "Drie", zeg ik dan.

Ik zie hem nadenken. Vervolgens steekt hij twee vingers in de lucht, dan zes, maar steeds raad ik het met gemak. Op het laatst probeert hij vaak om mij erin te luizen door snel een vinger erbij te doen als ik geantwoord heb. Zelfs dat zie ik.

"Papa, wat staat er op dat schilderij aan de muur?" Het betreft een zelfgemaakt werkstuk van Luchiano ter ere van vaderdag dat aan de slaapkamermuur hangt. Het is een fotocopie van zijn twee handen en erboven staat: "Voor papa, van Luchiano". Ik kan het schilderij heel vaag zien, een soort paarse vlek, de letters zijn volkomen onzichtbaar voor mij.

Dit snapt Luchiano niet helemaal en dus wil hij mij helpen. Hij zegt dan heel langzaam: "Voor... pa...kom papa, ik zal je helpen om weer te kunnen zien..." Dat is heel aardig van hem.

Volgens mij moet er ergens wel een website zijn waar men een indruk krijgt van wat een bijziend persoon ziet en niet ziet. Tenslotte zijn er ook beelden van wat een slang, een vlieg en een tijger kan zien.

August 24, 2004

Sadui-Abarie

De meeste mensen die de foutief gespelde titel zien lezen desondanks hetgeen wordt bedoeld: Saidu-Arabie. Hè, weer fout! Een laatste poging, het land dat ik zoek is Saudi-Arabie.

Onze conclusies zijn over het algemeen gebaseerd op een beperkt aantal waargenomen feiten. De hersens vullen de rest aan en dat is maar goed ook, anders zou het bekijken van een tekenfilm voor veel hoofdpijn zorgen.

We deden boodschapen bij supermarkt Mangusa te Rio Canario. Luchiano (6) probeert altijd iets van me af te troggelen. Iedere keer zet hij hoog in, op een buikzaklamp van zeven gulden. Vervolgens zwakt hij zijn wensen af naar steeds betaalbaardere zaken. Nu kwam hij uit bij een plastic wereldbol annex spaarpot van 2,40 Antilliaanse guldens.

De wereldbol was gemaakt van doorzichtig plastic. Hierdoor waren de landen en hun namen niet echt goed zichtbaar. In de auto las Luchiano op wat hij zoal aantrof op de globe.

"Hey! Hier is Israel! En daar Egypte! En hier Sa... ah ik weet het al... Suid-Aruba!"

Nou ja, het jong kijkt veel naar tekenfilms dus zijn hersens zijn goed getraind in aanvullen.

August 23, 2004

Uw olie is opgeraakt

Toen wij op vakantie waren in de Dominicaanse Republiek verbleef Luchiano (6) gedurende ruim drie weken bij zijn oma. Het huis zat er vol met neven en nichten, varierend in leeftijd van twee tot vijftien jaar. Het zijn kinderen van de straat en Luchiano heeft er een hoop van geleerd.

De eerste week na terugkomst op Curacao moest hem een aantal van die dingen weer worden afgeleerd. Zoals het op zeer luide toon praten, alleen luisteren als je tegen hem schreeuwt en een aantal woorden die nog niet in zijn vocabulaire thuishoren. Gelukkig heeft Luchiano er ook leuke dingen geleerd. Zo zong hij de eerste avond uit volle borst zelfverzonnen levensliederen, in het Spaans maar enigszins op de manier van Het is uit het leven gegrepen met in elk couplet een nieuwe improvisatie.

Ook is Luchiano nu flink aan het rappen. Zijn favoriete nummer is El Bueno, el Malo y el Feo (The Good, the Bad and the Ugly) van Vico C. featuring Tego Calderon en Eddie D. De belangrijkste zin in dit overigens erg leuke nummer is: Se le acabo el aceite, a su lampara. Letterlijke vertaling: De olie van uw lamp is opgeraakt.

Degene wiens lampolie op is geraakt is letterlijk en figuurlijk impotent, hij is zijn macht kwijt. Dat geldt nog lang niet voor Luchiano. In dit korte filmpje zingt/rapped hij het volgende:

De Puerto Rico pal mundo es victoria
Haciendo cosas diferentes
Porque yo no estoy pegao yo le gusto ala gente
.... quieren tirar pa'ca
Se le acabo el aceite, a su lampara
.... letras tan sangana
Quien dijo que no quedaba na papa
.... quieren tirar pa'ca
Se le acabo el aceite, a su lampara

De mp3-versie van dit nummer is in mijn bezit, geïnteresseerden kunnen deze per mail aanvragen. De lyrics zijn online beschikbaar.

Luchiano rapped El Bueno, el Malo y el Feo (Se le acabo el aceite, a su lamapra)


Download AcaboAceiteLampara.mpg (Right mouseclick, Save Target As...) for free!
Size: 2,190,453 bytes.
Duration: 24 seconds.

Uiteraard is deze CasaMovie binnenkort ook in Google Video te aanschouwen.

Explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

August 5, 2004

Samen loaden

De volgende bewering durf ik wel te doen: "CasaSpider logt met de allerlaagste bps-rate van alle Nederlandse webloggers". Thuis werk ik met een inbel-verbinding. Nog knap dat er (bijna) iedere dag zo'n lap tekst verschijnt!

Wij beschikken over twee pc's, een desktop die thuis staat en mijn, nou ja hij is van mijn werkgever, laptop. Met behulp van de proxy van AnalogX en een geprepareerde netwerkkabel kunnen beide pc's tegelijk op het internet. De techniek staat voor niets. Het is duidelijk dat met zijn tweeën internetten de snelheid niet ten goede komt. En al helemaal niet als mijn internet-partner niet Lucy maar Luchiano is.

Luchiano (6) speelt tegenwoordig vooral spelletjes op cartoonnetwork, kidsnextdoor, powerpuffgirls en hoe al die sites mogen heten. Meestal betreft het spellen voor de Shockwave-plugin.

Gisterenavond was Lucy niet thuis en Luchiano en ik zaten achter de pc's. Ik was mijn log aan het bijwerken en sjongejonge wat ging dat langzaam.

Luchiano: "Ben jij ook aan het loaden?"
CasaSpider: "Ja, tenminste dat probeer ik. Maar jij zit me flink in de weg met die spellen van jou!"
Luchiano: "Ja, bij mij gaat het loaden ook langzaam. Door jou!"
CasaSpider, rood aanlopend: "Ik denk dat ik jou maar eens even van het internet afkieper!"
Luchiano, beseffend dat hij mij nu beter te vriend kon houden: "Samen loaden is gezellig hè?"

Ja, heel gezellig.

July 29, 2004

Emancipatie werkt!

Met Luchiano (6) was ik een kruiswoordpuzzle aan het oplossen in de Donald Duck. Kruiswoordpuzzles zijn bijzonder nuttig voor kinderen om een taal goed te leren. Voor volwassenen trouwens ook, u beheerst een vreemde taal pas echt goed als u er kruiswoordpuzzles in kunt oplossen!

Daar gaat het nu niet om. Via de puzzle kwamen we bij raadsels terecht. "Tijd voor een experimentje!", vond ik.

CasaSpider: "Jan is de zoon van dokter Janssen, maar dokter Janssen is niet de vader van Jan. Rara, hoe kan dat?"

Luchiano dacht even na, antwoordde eerst "zijn vriend" en gaf vervolgens het correcte antwoord: "Dokter Janssen is zijn moeder".

In mijn jeugd was dit een bijzonder moeilijk raadsel. Het emancipatie-proces werkt!

June 27, 2004

Een apart gevoel

Voor de tweede keer in vijf jaar ben ik een aantal dagen vrijgezel alleen. De eerste keer duurde het een week, nu maarliefst tien dagen. Gisteren zijn Lucy en Luchiano naar Santo Domingo, Dominicaanse Republiek, vertrokken. Op woensdag 7 juli (na het EK) reis ik hen achterna.

In de rij voor het incheckenEen vakantie naar Santo Domingo levert een flinke dosis stress op. Lucy moet van tevoren veel dingen regelen en kado's voor de familie kopen. Maar natuurlijk ook schoenen (dat moet altijd) en een grotere handtas waar de papieren in kunnen. Ook werd onze oude audio-installatie ingepakt, die is voor haar vader.

Vorig jaar had Lucy bijzonder slechte ervaringen met de bagage-afhandeling van Aeropostal. Pas na zes dagen had ze al haar koffers binnen, ze moest er twee of drie keer voor terug naar luchthaven Las Americas. Bij het inchecken smeekte ze de medewerkster derhalve haast of ditmaal wel alle koffers mee zouden gaan.

Er gaan veel Dominicanen naar Santo Domingo, dat is logisch, en deze mensen nemen gigantische vrachten bagage mee. Honderd, tweehonderd kilo is geen uitzondering. De medewerkster zag Lucy's vertwijfelde blik en pakte haar portofoon: "Robert! De volgende vijf koffers en dozen moeten persé mee! Ja, die nú op de band staan!" Wij bedankten haar. Tegen Lucy zei ik even later dat het heel goed mogelijk is dat die vrouw gewoon maar wat in een uitstaande portofoon had geroepen. Om van het gezeur af te zijn.

Na het inchecken was er nog even wat consternatie. De vlucht naar Santo Domingo zou vertraagd zijn. Ik keek op het scherm met Departures. Alle zes vluchten van onze lokale DCA waren met minimaal een uur vertraagd, ook bestemming Santo Domingo. Die van de Venezolaanse maatschappij Aeropostal vlogen tot onze opluchting allemaal stipt op tijd.

Laatste minuten met LuchianoWe aten wat kip en al snel was het tijd om door de douane te gaan. We namen afscheid en ik liep naar boven, waar achter tralies wat banken staan. Op Curacao worden de vliegtuigen niet door middel van slurven met de gates verbonden, neen, de passagiers moeten over het terrein naar hun vliegtuig lopen. Dat is leuk, want dan kan men nog even zwaaien.

Na het zwaaien hield ik het voor gezien, ging boodschappen doen en reed naar huis. Precies op tijd voor de kwartfinale Nederland-Zweden. De wedstrijd was niet best, maar bij vlagen wel spannend. De Zweden deden er niet veel aan en dat was maar goed ook. Potentieel vond ik ze namelijk stukken gevaarlijker dan de als los zand aan elkaar hangende Nederlandse ploeg.

Edgar Davids speelde niet goed. Ik stond al een kwartier "Wissel! Sneijder of Van der Vaart!" te schreeuwen. De wissel kwam, maar het werd Heijtinga! Het leek mij niet slim. Met de wissel van Makaay voor de onthutsend zwak spelende Van der Meyde was ik het wel eens, ook al kon Makaay geen potten breken.

Penalties. Een vreemd soort opluchting maakte zich van mij meester. "Tja, nu liggen we eruit..." Dat de eerste van Van Nistelrooy erin ging gaf mij een beetje hoop. Bij Zlatan schreeuwde ik "Liften! Liften!" tegen de televisie en hij schoot over. Bij Cocu vreesde ik met het hele land en terecht. En wat te denken van het eigen doelpunt van Van der Sar, ook nog nooit vertoond. Had ik in de goal gestaan, waren we al door geweest!

Lucy en Luchiano op weg naar het vliegtuigVan der Sar revancheerde zich echter op voortreffelijke wijze. Even later maakte onbetwiste uitblinker Arjen Robben het karwei af. Sensationeel! Wat schoot er door mijn hoofd? Dat Rome en Parijs wel degelijk op één dag gebouwd kunnen zijn en dat ik uranium kan pissen. Ja, Polar-bier is gevaarlijker dan men denkt.

Om half zeven had ik nog niets van Lucy gehoord. Ik checkte haar bankrekening en zag dat ze 3000 Peso's had opgenomen. Ze was dus goed aangekomen. Ik belde haar bij haar moeder en inderdaad was alles goed verlopen. Alle vijf stukken bagage waren meegekomen, een hele opluchting. Ook Luchiano was blij dat hij in Santo Domingo is.

Nog negen dagen...

June 21, 2004

Na unda e ko'i ta?

Wederom een Luchiano-story, ik kan het ook niet helpen. Op maandag gaan we altijd samen naar supermarkt Mangusa. Luchiano (6) is best een beetje verlegen. Behalve als hij een doel voor ogen heeft. Het is leuk (voor mij) om te zien hoe het jong zich ontwikkelt.

In plaats van mij te helpen met het zoeken van de boodschappen, speurt Luchiano de supermarkt af op voor hem interessante objecten. "Papa, kun je iets kopen van 6 gulden?" Steevast antwoord ik met: "Neen!"

Bij de broccoli kwam ik hem weer tegen. "Follow the leader! Follow the leader! Papa, follow me, I'm the leader!", klonk het. Luchiano had een soort kassabon in zijn handen. "Kijk, het kost maar drie gulden."

We liepen naar de drogisterij-afdeling. Daar heb ik zo'n hekel aan, omdat men er apart moet afrekenen en dus in de rij staan. Bovendien was het er druk. Luchiano baande zich een weg en liep naar een hem reeds bekende caissière toe. Op luide toon klonk het vervolgens: "Señora! Señora, na unda e ko'i ta?" (Mevrouw! Mevrouw, waar ligt dat ding?)

De vrouw liep naar een andere plaats en haalde een smiley-lamp en vier batterijen tevoorschijn. Voor iets meer dan drie gulden geen slechte deal. "Ok", zei ik tegen Luchiano. Alleen had ik geen zin om in de rij te gaan staan. Dat was geen probleem, hij nam het geld van mij aan en deed zijn eigen zaken.

Ik moest wel lachen om het onvervalste Papiamentu dat Luchiano spreekt en dacht even terug aan toen ik zes jaar oud was. Toch een heel verschil.

Praten tegen dingen

Zondag had Luchiano (6) zin om iets nieuws te doen op de computer. Bob the Builder kent hij nu wel. "Kun je zoeken naar Dragontales ofzo?"

Met hulp van Google zag ik dat ik op http://pbskids.org/dragontales/ moest zijn. "Ja, dat klopt", zei Luchiano, "Pie-bie-es-kids-dot-org". Een leuke site met veel spelletjes. Voor die spelletjes is echter de Shockwave versie-zoveel plugin vereist. Downloaden van een paar megabyte met een inbel-verbinding gaat niet snel. Bovendien was ik parallel op mijn laptop aan het surfen via de geweldige (gratis) proxy van AnalogX.

Luchiano: "Kun je niet stoppen met jouw internet?"
CasaSpider, kinderachtig: "Neen, want ik was eerst!"

Terwijl ik wat weblogs aan het afstruinen was, keek Luchiano naar de blokjes die de voortgang van het downloadproces van de Shockwave plugin aangaven. Zo af en toe kwam er een blokje bij.

Ongeduldig sprak Luchiano de computer toe: "Schiet een beetje op met downloaden!" Lucy zat ernaast en zei tegen Luchiano dat het nogal stom is om tegen een computer of dingen in het algemeen te praten.

Luchiano: "O ja? Papa doet het ook!"
Lucy: "Nee hoor, dat doet papa niet!"
Luchiano: "Wel waar, tegen stoplichten. Dan zegt hij: GROEN!!! GROEN!!! GROEN!!!"

June 19, 2004

Een fruitige dag

Luchiano (6 jaar) is dol op lezen, hij leest alles wat los en vast zit. Laatst zat hij in een oude agenda te bladeren.

Luchiano: "Papa, is het waar dat 1 januari Nieuwjaar is?"
CasaSpider: "Ja, dat klopt."
Luchiano: "En is het op 20 april Pasen?"
CasaSpider: "Dat zou best kunnen, jongen."
Luchiano: "En 1 mei is de Dag van de Aardbei!"

Nou ja, het is in ieder geval een rode vrucht...

June 11, 2004

Dagje vrij

Als ik een dagje vrij wil nemen heeft dat heel wat voeten in de aarde. Allereerst moet het kunnen, bij de klant waar ik gedetacheerd ben, vervolgens moet ik min of meer voor een vervanger c.q. overdracht zorgen en tenslotte ook nog een formulier invullen voor mijn werkgever. Een heel gedoe!

Vanmorgen belde Lucy mij. Ze nam een dagje vrij. Ja, zo gemakkelijk gaat dat als je de baas bent. Nadat ik Luchiano (6) van school gehaald had moest ik bij gebrek aan moeder zijn eten maken. Ik smeerde twee bruine boterhammen en belegde ze met kaas. Twee eitjes in de pan. Luchiano keek toe: "Papa, is dat het enige wat jij kan, een ei bakken?" Verontwaardigd antwoordde ik dat ik ook Chili con Carne klaar kan maken. "Neen, ik bedoel wat lekker is".

Binnenkort gaat Luchiano mij leren hoe een Johnny Cake, uitgesproken als Zjenniekeehkeh te bereiden. Na het eten mocht moest de kleine man naar de kleuteropvang Ienemienemutte. Voor tien gulden is hij daar een middag onder de pannen.

Als ik Luchiano vroeger, toen hij drie jaar was, mededeelde dat we naar Ienemienemutte gingen, barstte hij altijd in tranen uit. Met vier jaar gebeurde dat ook nog, met vijf begon hij hevig te mopperen en nu nam hij de zaak gelaten op. Er zit kennelijk vooruitgang in.

"Maar dat zijn allemaal kleine kinderen", was zijn enige verweer.
- "Ja, dan kun je met een meisje van vijf spelen, dat is leuk!"
"Hmm, dat is niet leuk, ik ben al zes."

Inmiddels weet ik dat als ik Luchiano straks om kwart over vijf ophaal hij zich hoogstwaarschijnlijk uitstekend vermaakt heeft. Beter zo dan andersom zullen we maar zeggen.

Al met al kost zo'n dagje vrij van de baas mij nog een hoop geregel!

June 7, 2004

Gele keukenhandschoenen

Als ik Luchiano (6) 's maandags om 12:15 van de Marnix Basisschool te Rio Canario heb opgehaald, gaan we samen boodschappen doen bij Mangusa. Tegenwoordig trek ik daarbij een denkbeeldige lange neus naar Centrum Supermarkt te Mahaai.

Om Luchiano bezig te houden in een saai iets als een supermarkt geef ik hem een paar opdrachten. Vandaag was de kleine man verantwoordelijk voor zout en kaarsen. Als ik hem niet bezig houd, gaat het jong op zoek naar een kadootje, voor zichzelf wel te verstaan.

In bijna iedere supermarkt verkopen ze wel plastic zakjes met wat snoep en een of ander plastic prulletje, voor de prijs van twee (Antilliaanse) guldens en vijf (Antilliaanse) centen. In de loop der tijd denk ik dat ik wel 50 van die zakjes heb gekocht. Lucy en ik besloten ermee te stoppen, met het kopen van dergelijke disparates (Spaans voor onzinnige dingen).

Luchiano is Oostindisch lui. Als ik de auto ergens parkeer dan stap ik uit, doe mijn deur dicht, doe Luchiano's deur open en wacht tot meneer is uitgestapt. Behalve als ik voor een speelgoedzaak parkeer, dan staat hij al voor de deur van de winkel terwijl ik mezelf nog niet uit mijn stoel heb gehesen. Waarschijnlijk is dit voor veel ouders erg herkenbaar.

Als Luchiano iets echt wil, wordt zijn inventiviteit geprikkeld. Sinds de disparates uit den boze zijn, heeft hij zijn werkterrein verlegd naar huishoudelijke artikelen. Zaklampen staan aan kop, op de voet gevolgd door centimeters of meetlinten of hoe heten die metalen meetinstrumenten die zichzelf kunnen oprollen. Rolmaat?

Vandaag waren de plastic keukenhandschoenen aan de beurt. Luchiano had het vooronderzoek afgerond en meldde mij de prijs: 1.95. Dat viel binnen de begroting, maar helaas liggen de keukenhandschoenen bij Mangusa op de drogisterij-afdeling. Die spullen dienen aldaar afgerekend te worden. "Neen, dan gaat het niet door", zei ik tegen Luchiano, "ik heb geen zin om twee keer in de rij te gaan staan".

Inmiddels stonden we bij de kassa om de boodschappen af te rekenen. "Maar als jij mij geld geeft, ga ik het daar kopen en dan wacht jij op mij", probeerde Luchiano. Ik zag geen bezwaren en gaf hem vijf gulden. Even later kwam de jonge consument terug met een zakje met gele keukenhandschoenen en met drie guldens in zijn hand. Zijn eerste officiële aankoop in een winkel. De ijsjes en hamburgers bij Mambo Beach tel ik niet mee.

In de auto probeerde hij de gele keukenhandschoenen meteen uit en was er blij mee. Inmiddels heeft Lucy haar oog op de keukenhandschoenen laten vallen. Tot nu toe houdt Luchiano voet bij stuk: "Het zijn mijn keukenhandschoenen!"

June 5, 2004

Scorcerer's Stone

Rechts naast mij loopt de Harry Potter video The Scorcerer's Stone uit 2001 net af. Luchiano (6) heeft er gefascineerd naar gekeken. Lucy en ik ook, gisterenavond, en dat had ik niet van mijzelf gedacht. Het is vast niet het enige ding, waarvan ik er zo'n beetje als laatste op Aarde achterkom dat het leuk is.

Harry Potter speelt Zwerkbal in de Scorcerer's StoneMet The Lord of the Rings is min of meer hetzelfde gebeurd. Toen leidde onze inhaalrace ertoe dat we het derde deel nog net in de bioscoop konden meepikken. Bij Harry Potter gaat dat ook lukken, want deel twee Chamber of Secrets uit 2002 staat voor vanavond op het programma. De video ligt al klaar.

Zojuist heb ik het halve internet met betrekking tot Harry Potter gedownload. Dat viel nog niet mee met mijn inbelverbinding! Schrijfster J.K. Rowling heeft hier echt een meesterwerk afgeleverd, al geef ik toe ietwat aan de late kant te zijn met deze opmerking. En dan heb ik het boek nog geeneens gelezen!

We hadden de Engelstalige versie gehuurd, zonder ondertiteling. Het is leuk om te zien hoe gemakkelijk Luchiano deze bepaald niet eenvoudige film toch grotendeels begrijpt. Termen als de Cloak of Invisibility rollen zo uit zijn mond, het resultaat van een paar jaar intensief Cartoonnet kijken.

De Scorcerer's Stone is op bepaalde momenten best spannend te noemen, zeker voor een zesjarige. Gek genoeg had Luchiano geen problemen met de soms gewelddadige scenes, zoals de driekoppige hond en het schaakspel aan het eind. Bij Finding Nemo durfde hij op soms niet te kijken, ja kinderen zijn vreemde mensen.

Inmiddels kijken wij reikhalzend uit naar de Chamber of Secrets!

May 30, 2004

Feestje op Cas Grandi

Cai had heel wat te vieren!Vrijdagavond moest Luchiano (6) zeer tegen zijn zin op een normale tijd naar bed. Om een uurtje of half negen. Ik had een leuke mededeling voor hem. "Morgen mag je zolang opblijven als je wilt. Dan hebben we een feestje." Voor kinderen telt het nu vele malen zwaarder dan het straks, maar uiteindelijk had de kleine man er toch vrede mee.

Het feest werd gegeven door Ariel en Cai in hun betrekkelijk nieuwe huis te Cas Grandi en was ter ere van Cai's 40e verjaardag. Wij komen eigenlijk nooit in Cas Grandi, de laatste keer was een jaar of vier geleden. Ook voor een feestje. De straten die Cai in zijn ietwat gebrekkige routebeschrijving had genoemd stonden niet op mijn kaart.

Het werd nog lastiger. We reden over de Weg naar Montaña, een grote en lange weg waar men op een bepaald moment rechtsaf naar Cas Grandi kan. Helaas bleek de rechter rijbaan veranderd te zijn in een diepe geul. Graafwerkzaamheden. Er stonden wel veel rood-witte paaltjes langs voor de veiligheid.

Ariel en Cai wonen in een heel mooi huis. De tuin was als feestruimte ingericht, compleet met dansvloertje en twee dj's. Het uitzicht vanaf de heuvel was wijds en mooi.

Cai had heel wat te vieren!Het was leuk om Larissa na heel lange tijd weer eens te zien en te spreken. Met Larissa, Cai en zijn toenmalige vriendin Yvonne vormden wij een paar jaar geleden het Papiamentu-clubje. Eenmaal per week gingen we naar Papiamentu-les en vervolgens naar het huis van een der clubleden. Daar werd gegeten, het Papiamentu-huiswerk gemaakt en dan kletsten we nog wat of kwamen de kaarten (Boerenbridge!) op tafel.

Larissa woont al weer een aantal jaren in Nederland en heeft een zoon van zes maanden. Haar vriend komt over anderhalve week naar Curacao. We gaan zeker nog een avondje boerenbridgen.

Luchiano hield zich uitstekend en genoot met volle teugen van mijn belofte van vrijdag en van zijn nieuwe kleren: "Nu ben ik een swa!" Aan het eind van het feest was hij de enige die steeds op de dansvloer stond. Tussendoor maakte hij nog foto's. Toen begon het te regenen, een mooi moment om af te bouwen.

De vraag was hoe we naar huis moesten rijden. De rijbaan van de Weg naar Montaña die wij nodig hadden was een diepe geul. Nu had ik honger en zin in Lomitu ku Batata (Ossenhaas met patat) van Nancy aan de Santa Rosaweg.

Precies op het punt waar de geul ophield en de Weg naar Montaña weer gewoon werd, draaide ik naar rechts richting Santa Rosa. Er stonden heel wat mensen te kijken. Ze keken niet blij. Er bleek een auto op zijn kop in de diepe geul te liggen. Ik had de indruk dat er geen gewonden waren. Wij reden door naar Nancy. De Lomitu ku Batata smaakte als vanouds.

May 17, 2004

Vrouwen zijn belangrijker

Sinds enige tijd vraagt Luchiano (6) zich af waarom er toch meer meisjes dan jongens zijn. Als ouders proberen Lucy en ik die vraag uiteraard zo goed mogelijk te beantwoorden.

Aangezien ik niet precies wist wat Lucy hem verteld had, vroeg ik 's middags op bed liggend aan Luchiano waarom er ook alweer precies meer meisjes dan jongens zijn.

Luchiano: "Uhm, omdat mevrouwen belangrijker zijn. Ze krijgen kinderen... ze maken eten voor je... en zo kunnen wij beter kiezen welke we willen hebben!"

De quiz-vraag van deze week luidt: Welke oorzaken van het feit dat er meer meisjes dan jongens zijn heeft Luchiano van Lucy geleerd en welke van CasaSpider?

Bonus-vraag: Welke redenen zijn er nog meer?

May 12, 2004

Ontelbaar

Luchiano (6) is al een tijdje in de fase dat hij van alles wil weten wat het sterkste, snelste of grootste is. Dat is gezellig, want zelf ben ik die periode nooit helemaal te boven gekomen.

Luchiano telt met gemak tot honderd. Hij weet van het bestaan van duizend, miljoen en miljard. Maar wat komt daarna, wat is het grootste getal? Triljoen, quadriljoen... tja, en dan kom ik ook niet verder dan ontelbaar.

Ontelbaar werd tot voor kort door Luchiano consequent ontelbaard genoemd, ik heb eigenlijk geen idee waarom. Vanmorgen in de auto hadden we een gesprek over de eigenschappen van getallen.

Luchiano: "Papa, is ontelbaar even of oneven?"
CasaSpider, na enig nadenken: "Als de definitie van even is dat je het door twee kunt delen, dan is ontelbaar oneven."
Luchiano: "Ik ga je een grappig verhaaltje vertellen over ontelbaar!"
CasaSpider: "Voor de dag ermee!"
Luchiano: "Kijk, ik geef 'o-n-t-e' aan het ene kindje en 'l-b-aa-r' aan een ander. Dan heb ik ontelbaar door twee gedeeld!"

We hadden nog even discussie over het feit of de 'aa' als één letter mocht worden geteld. Ik heb toegegeven.

In de nieuwe poll (links onder het klokje) kunt u uw mening over de USA en hun houding ten opzichte van Cuba kwijt. Stemt allen!

May 4, 2004

Met de Spider naar Carré (4)

(Werktitel: Ik ben een narcist)

Situatie: Thuis. CasaSpider gaat 's middags naar zijn werk. Luchiano neemt afscheid door zijn handen om Casa's middel te slaan (brood meenemen).

Scene 1
Luchiano: "Papa, ik vind jou heel lief!"
CasaSpider: "Ja jongen, ik vind mij ook heel lief!"
Luchiano: "Huh?!"

Doek.

May 3, 2004

Hoepelles

Ongeveer een jaar geleden hebben wij een hoepel aangeschaft. Ik gebruikte hem regelmatig in de hoop plaatselijk slanker te worden. Dat is niet gelukt, maar Lucy keek er graag naar. Zij vond mijn bewegingen op iets heel anders lijken.

Luchiano (6) is nu in zijn hoelahoepfase en hij gaat een stuk sneller vooruit dan ik. Inmiddels heeft hij de Derde Dan in hoepelen behaald en geeft nu hoepelles.

Een voorproefje.

Luchiano geeft tegenwoordig Hoepelles!


Download LuchianoHoepelt02.mpg (Right mouseclick, Save Target As...) for free!
Size: 2,348,099 bytes.
Duration: 25 seconds.

Uiteraard is deze CasaMovie binnenkort ook in Google Video te aanschouwen.

Explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

May 2, 2004

Manipulatie met zes

Yu-Gi-Oh! Nieuwe rage?Jonge honden hebben al snel door hoe ze dingen gedaan kunnen krijgen. Kinderen zijn een soort van slimme jonge honden. Luchiano (6) is fan van de tekenfilm Yugioh. Of is het een concept? Zoals gebruikelijk snap ik er als ouder helemaal niets van, behalve dat het Yugioh-gebeuren misschien Pokemon gaat aflossen als commercieel succes bij kinderen.

Van Yu-Gi-Oh bestaan kaarten en op die kaarten heeft Luchiano zijn zinnen gezet. Zaterdag regende het, mijn strandplannen konden daardoor direct de koelkast in. We keken wat televisie, Kopspijkers. "Zullen we straks naar Punda gaan?", vroeg ik aan Luchiano. Zijn ogen begonnen direct te stralen.

"Kunnen we dan naar die ene winkel gaan? Waar ze Yugioh-kaarten verkopen?"
"Dat denk ik niet, ga maar aan je moeder vragen of ze zin heeft om naar Punda te gaan."

Luchiano liep naar Lucy en vroeg met zijn allerliefste stemmetje of ze zin had om naar Punda te gaan. Lucy's eerste reactie is dan altijd: "Waarom?" "Ah, dan kunnen we mooie kleren voor je zoeken en schoenen", slijmde Luchiano erop los. Vijf minuten later stond Lucy onder de douche en Luchiano kwam heel aanhankelijk bij mij zitten. "Hmm, ik heb tegen mama gezegd dat we mooie kleren en schoenen voor haar gaan kopen." Hij lachte er samenzweerderig bij.

In Punda aangekomen zagen we al snel dat alle winkels dicht waren. 1 Mei, Dag van de Arbeid. Luchiano kon het niet geloven en verleidde ons tot een rondje lopen. Langs de Yugioh-winkel, die ook dicht was.

Nu word ik bewerkt om op zondag Yugioh-kaarten met hem te kopen.

April 23, 2004

Rangorde

Onze honden Scooby Doo en Spider maken deel uit van het gezin, dat heb ik zojuist weer eens ondervonden.

Ik lag even op bed uit te rusten, waarvan in 's hemelsnaam, en Luchiano (6) hield mij gezelschap. Hij vindt het leuk om over van alles en nog wat met mij te kletsen.

Dit keer was het thema: "Wie is de mooiste bij ons thuis?". Hier volgen de resultaten, afkomstig van Luchiano:

  1. Lucy
  2. Scooby Doo
  3. Luchiano
  4. Spider
  5. CasaSpider

U ziet het, bij ons thuis gaat het er precies zo aan toe als bij de Dutch Bloggies!
(Morgen prijsuitreiking)

April 13, 2004

Ik ben heet!

Wat zijn vrije dagen toch lekker, dit is nu nummer vier en ik voel me uitgerust. Vandaag, tweede Paasdag, zijn we thuisgebleven om nog wat meer uit te rusten. Heerlijk is dat, uitrusten! Er is maar één klein probleempje: Luchiano. Een kind van zes houdt niet van uitrusten, die wil spelen.

Desde Cali, Colombia: Chica de la Semana Mayra!Lucy keek naar de televisie, ik hield mij bezig met Mi Mujer (mijn vrouw) zoals Lucy de computer noemt. Tijd om aandacht aan de kleine man te besteden. "Luchiano, zullen we even gaan voetballen?", offerde ik mijzelf op. "Dat is goed, papa. Alleen één vraag. Waaróm?" Tja, bij het wijzer worden komen ook negatieve, maar noodzakelijke eigenschappen als achterdocht tot ontwikkeling. Mijn antwoord dat ik het voor hem deed was bevredigend.

Wat later in de middag wilde Luchiano Paasverstoppertje spelen. In plaats van een ei verstopten we om beurten een mandarijn, vanwege de (on)breekbaarheid. Ik verstopte de mandarijn in een la. Luchiano zocht ongestructureerd en was al even bezig. Ik besloot hem te helpen met het koud-warm-heet-concept. Het ging wat stuntelig, maar hij kwam eruit.

Luchiano verstopte de mandarijn. Toen ik twee stappen had gezet begon hij al warm te roepen. Nu hebben wij een hele grote la (eentje maar hoor) vol met troep. Daar moest de mandarijn ergens tussen liggen, maar ik had geen zin om hem eruit te halen. "Ga jij hem zelf maar halen, ik weet dat hij in die la ligt", zei ik tegen Luchiano. Terwijl hij naar de la liep schreeuwde Luchiano: "Ik ben heet!". Dat was wel koddig.

De titel sloeg ditmaal dus niet op het plaatje. Zondag zag het er wederom somber uit qua nieuwe aanvoer van een Chica de la Semana. Om 17:15 ontdekte Lucy echter een potentiële kandidate en ik had er zelf ook een op de korrel. Lucy's chica moest echter toestemming aan haar vader vragen en de mijne was aan het zwemmen. Toen zij eindelijk uit het water kwam, vroeg ze bedenktijd.

Uiteindelijk is het allemaal goedgekomen en heeft Lucy beide dames op de foto gezet. Deze week kunt u op LaChicaMerengue genieten van Mayra, afkomstig uit Cali, Colombia.

April 11, 2004

Brief aan Donald D.

Iedere avond lees ik een verhaaltje voor Luchiano. Heel vroeger Regenboog, het mooiste visje van de zee, vervolgens Het Rode Boek met vele verhalen en liedjes en tenslotte het erg leuke verhaal De Bende van Jutta Langreuter en Vera Sobat. Sinds ongeveer een jaar is de periode Donald Duck aangebroken, in vrij definitieve vorm. We zitten er middenin.

Het leuke van Donald Duck vind ik de gelaagdheid van de verhalen. Iedere leeftijdscategorie haalt er andere dingen uit. Het taalgebruik is complex en er zitten veel naamgrapjes in. Die laatste gaan (nog) volledig aan Luchiano voorbij, daar komt hij wel achter als hij dezelfde verhalen over drie jaar nog eens leest.

Klik op de foto voor een vergrotingDe rubriek Oom Donald's Brievenbus staat vol met leuke brieven van kinderen aan oom Donald, die er op zijn beurt snedig commentaar onder zet. Luchiano en ik hebben de stoute schoenen aangetrokken en een brief geschreven. Klik op de foto voor een vergroting.

Als beloning voor het schrijven van de brief, het moest zelfs twee keer, eenmaal in klad eenmaal in net, gingen we 's middags een horloge voor Luchiano uitzoeken. Dat was nog niet zo eenvoudig, de exemplaren die ik op het oog had (met analoge wijzerplaat) waren allemaal te groot voor zijn polsje.

Uiteindelijk kwamen we in een winkeltje terecht waar digitale horloges lagen met een klepje erop. In dat klepje zaten gaatjes en twee balletjes die in de gaatjes moesten. Dat was precies het horloge dat Luchiano wilde. Nu is hij de hele dag met zijn horloge bezig.

"Hoe laat is het bij jou, papa?", vroeg hij. "18:27", antwoordde ik. "Hoe kan dat? Bij mij is het 18:26!", vroeg Luchiano zich af. Ik legde hem uit dat niet alle klokken op aarde precies dezelfde tijd aanwijzen.

"Nu is het bij jou 18:33", voorspelde Luchiano zes minuten later. "Ja, dat klopt", zei ik terwijl ik me afvroeg of Luchiano's horloge het mijne aan het inhalen was. "Dat weet ik, want op mijn horloge is het 18:32", luidde de logische verklaring.

Nu is het afwachten. Staan we over een week of vier in de Donald Duck?

April 5, 2004

De kunst om te verliezen

Het spelen van spelletjes is een belangrijk onderdeel in de opvoeding van een kind. Bij spelletjes is er een winnaar en een verliezer. Op zich weinig opzienbarend, maar wel van belang voor de context.

Luchiano kan, zeker voor een zesjarige, vrij goed dominoën. Ik speel altijd op mijn best tegen hem, in de eerste plaats omdat ik graag win, maar ook omdat de geluksfactor bij dominoën met zijn tweeën relatief hoog is. De stand was 4-4 en we gaan tot de zeven. Door een foutje van Luchiano en wat geluk aan mijn kant, won ik met 7-4.

Als Luchiano aan de winnende hand is, gilt hij van plezier: "Domino!" en "Ik ben de beste domino-speler!". Van wie zou hij dat hebben. Toen hij met 6-4 achterstond, begon zijn bovenlip te trillen en bij de 7-4 barstte hij uit in gesnik. Daarmee was de ongelukkige jonge speler bij Lucy aan het verkeerde adres. Zij dwong hem tot nog een partij. Die hij ook verloor.

Op bed ging ik met Luchiano praten. De gebruikelijke dingen, dat verliezen er nu eenmaal bijhoort. En dat het beter is om na te denken hoe je de volgende keer wèl kunt winnen in plaats van te huilen. En dat je sportief moet zijn, geef de ander een hand en feliciteer hem.

Een dag later wilde Luchiano een kaartspelletje met mij doen: tres-dos. Ieder heeft vijf kaarten in zijn hand. Als je aan de beurt bent pak je een kaart van de stapel en gooi je er een weg. Doel is om drie en twee gelijken in je hand te hebben, dan heb je gewonnen.

Het eerste potje won ik. Beleefd stak Luchiano zijn hand uit: "Gefeliciteerd papa, je hebt goed gespeeld". Het tweede potje won ik ook en wederom werd ik netjes gefeliciteerd. Ik vond het tijd worden dat Luchiano een potje zou winnen en besloot hem te helpen.

Zelf had ik al twee achten in mijn hand en Luchiano gooide er een weg. Had ik hem genomen, had ik direct gewonnen. In plaats daarvan nam ik een kaart van de stapel. Luchiano won en was dolblij. Gehaast pakte hij mijn kaarten en keek ernaar. "Hé papa, je hebt dom gespeeld! Kijk, als je die acht had gepakt die ik weggooide, dan had jij gewonnen!".

Behalve dat ik hem had laten winnen moest ik nu ook nog toegeven dat ik dom had gespeeld. Dat had ik een paar jaar geleden nog niet gekund! Toen Luchiano uiteindelijk met 6-4 won, zei hij: "Als ik blij ben gaan mijn oren omhoog!".

Nou ja, zolang hij maar niet gaat kwispelen.

March 18, 2004

Ik zie, ik zie (2)

Op het verjaardagsfeestje van collega Bas sprak Engelse collega Paul mij aan. Hij moest de volgende dag zijn vrouw Janet en dochter Faith op het vliegtuig naar Engeland zetten voor een korte vakantie. Paul zou een hele week alleen zijn. Op welke dag hij kon komen eten, was zijn vraag.

Die vraag was niet zo brutaal als het lijkt. Al zeker tien maal heb ik Paul bijna uitgenodigd: "Ja, binnenkort kom je bij ons eten, we maken gauw een afspraak!". Het is er nooit van gekomen. Heel goed dat Paul doortastend optrad en zichzelf min of meer uitnodigde. Collega Chris stond erbij te kijken en zei heel zielig dat hij ook alleen was. "Ok, jij mag ook komen eten!".

Ja, op een feestje met wat bier worden vele afspraken gemaakt. Gisteren was het zover. Wij hadden een berg spare-ribs en twee kratten Polar in huis gehaald. 's Morgens vroeg werd ik gebeld door Paul. Hij voelde zich bepaald niet lekker en vroeg of we het etentje konden uitstellen. "Is goed", antwoordde ik, "maar bedenk wel dat het zomaar wéér twee jaar kan duren!". Daar had Paul op dat moment maling aan, hij voelde zich toch al bepaald niet lekker.

Ik besloot Chris te bellen om het hele etentje af te zeggen. Wat een toeval! Chris was óók ziek! Via MSN lichtte ik Lucy in. "Ja maar, ik ben de spare-ribs al aan het bereiden", sputterde zij tegen. "De Cubanen! Die moeten ons helpen!", was de enige oplossing die ik nog zag. Tegen Reynaldo zei ik dat we slecht nieuws hadden, onze eetgasten waren allebei ziek en nu zaten we met een berg spare-ribs in onze maag.

Reynaldo en Willy vonden het heel erg voor ons en waren bereid om te helpen. Zij kochten Belgisch bier (Hoegaarden Grand Cru) en wij zorgden voor het eten. Toen ik tegen Luchiano (6) zei dat Reynaldo en Willy kwamen eten was hij erg blij, maar toen ze er daadwerkelijk waren was hij een beetje stil. Zo gaat het altijd, Luchiano is iemand die de kat uit de boom kijkt en wat tijd nodig heeft om op gang te komen.

Helaas had hij gisteren die tijd niet, want hij moest al snel naar bed. Daar lag hij zachtjes te huilen. Dat kon ik ook weer niet aanzien, dus ik zei tegen hem dat hij nog tien minuten bij ons mocht zitten. Op voorwaarde dat hij daarna zonder morren naar bed zou gaan.

We speelden het spelletje Ik zie, ik zie. In het begin maakte Luchiano het ons te gemakkelijk, maar gaandeweg kwam hij op gang. Helaas waren zijn tien minuten toen om. Afspraak is afspraak en hij ging meteen met mij meer naar zijn bed, een stuk vrolijker dan voordien. Op bed wilde hij nog even doorgaan met Ik zie, ik zie.

"... en het issss... rood!". Dat was mijn sportbroek. Als uitsmijter kwam Luchiano met de volgende variant: "Ik zie, ik zie wat jij niet ziet en het is... heel vet". Dat vond ik iets minder leuk, want het was mijn buik.

Na het eten gingen we dominoën. Lucy won zowel met Reynaldo als met mij, Willy wist geen één keer tot winst te komen. Drie mannen verslagen door één vrouw. In het geval van Lucy vind ik dat echter geen schande.

March 8, 2004

Folders lezen

Luchiano leest Funmiles-folderLuchiano is dol op lezen, gelukkig maar. Iedere avond lees ik hem een verhaal voor. De ene keer uit Het Rode Boek, maar meestal uit de Donald Duck. Ik heb het vast al eens geschreven, maar de Donald Duck is taaltechnisch pittige kost voor een zesjarige!

Daarom is voorlezen ook zo belangrijk. Het kind krijgt woorden en zinsconstructies te horen die men normaliter nooit gebruikt. Bovendien heeft een kind de gave om een verhaal over zich heen te laten komen, zonder bij alles wat het niet begrijpt te vragen wat de betekenis is. Leest men het verhaal een tweede of derde keer voor (kinderen zijn dol op herhaling), dan sijpelen de vragen langzaam door.

Tot zover Dr. Spock. Inmiddels vindt Luchiano het ook leuk om zelf voor te lezen. Eigenlijk leest hij op dit moment alles wat los en vast zit. Laatst waren we bij de DA-drogist. Als Luchiano speelgoed ziet wil hij het hebben. Meestal verzin ik ter plaatse een reden waarom hij het bewuste stuk speelgoed nu niet krijgt. Zelf wordt het jong echter steeds handiger in dat soort discussies.

Luchiano: "Papa, kun je dat golfspel voor me kopen?"
Hmm, het was een heel eenvoudig setje van nog geen zes gulden. Een stok sorry club, een balletje en een hole compleet met vlaggetje. Alles van plastic.
CasaSpider: "Neen, dat lijkt me geen goed idee. Je speelt er vijf minuten mee en daarna ligt het in een hoek."
Luchiano: "Ja maar papa, als je dit voor me koopt, dan kan ik alleen spelen. Dan hoef je niet iedere keer met me te voetballen!"
CasaSpider: "Da's niet gek! Vooruit, maar dan wil ik je voorlopig ook niet meer horen over voetballen, begrepen?"
Luchiano verheugd: "Ja papa."

Luchiano leest Funmiles-folderWe waren nog steeds bij de DA-drogist. Er lag een stapeltje Funmiles-folders. Luchiano vroeg of hij zo'n foldertje mocht hebben. Dat mocht. Sinds dat moment leest hij de hele dag de Funmiles-teksten voor, zowel in het Nederlands als in het Papiamentu. Termen als deelnemers, sparen en inschrijfformulieren vliegen ons om de oren. Overal gaat het foldertje mee naar toe.

Toen we thuiskwamen werd het golf-ensemble direct uitgepakt. Na het balletje een keer of tien in de hole te hebben gemikt, zocht Luchiano zijn Funmiles-foldertje weer op. We gingen eten. Meteen na het eten vroeg Luchiano: "Papa, kom je voetballen?"

Als bonus een foto tijdens het eerste Happy Hour, bij Mambo Beach. Lezen is leuk, Luchiano moet echter geen boekenwurm worden!

March 2, 2004

Druk

In de auto van school naar huis. Na de splitsing Schottegatweg / Santa Rosaweg komen we in een kleine file terecht.

CasaSpider: "Het is druk".
Luchiano: "Ja papa".
CasaSpider: "En wat zegt papa dan normaal?".
Luchiano met ietwat vermoeide stem: "Het is drukkiedrukkiedrukkdrukdruk".
CasaSpider: "En, vind jij dat leuk?".
Luchiano: "Neen, dat vind ik niet leuk".

Tja. Marktbescherming is ook zo'n droog onderwerp.

February 29, 2004

Een ei is geen ei

Luchiano krijgt een ei op zijn kopDe tijd was aangebroken om Luchiano (6) aan een oude, beproefde truc bloot te stellen. Levenswijsheid kan men nooit genoeg opdoen en ik wilde ook wel eens lachen. Geen beter vermaak dan, in dat kader.

CasaSpider, inspelend op Luchiano's materialistische inslag: "Luchiano, wil jij vijf gulden verdienen?"
Luchiano: "Ja papa, wat moet ik doen?"
CasaSpider: "Als ik twee eieren op jouw kop kapot mag slaan, krijg jij van mij vijf gulden. Makkelijk hè?"

Luchiano keek enigszins wantrouwend naar zijn moeder, maar de hebzucht won. "Ok, doe maar!". We gingen naar de keuken en ik haalde twee eieren uit de koelkast. Luchiano ging op de grond zitten, in afwachting van de gebeurtenissen.

Ik brak het eerste ei kapot op Luchiano's krullenkop. Vervolgens pakte ik het tweede ei, keek er even naar en zei: "Neen, dat tweede ei, daar heb ik geen zin in. Sorry, maar dan hoef ik je dus ook niets te betalen!".

Het duurde even voor deze verschrikkelijke waarheid volledig tot Luchiano doordrong. Hij ging met Lucy naar de badkamer om de eierstruif te verwijderen. Bij terugkomst zat het jong vol wraakgevoelens, dat belooft nog wat. Binnen vijf minuten had ik al een ijsklont in mijn broek en hij zint op meer.

Een ei is geen ei, maar wie een kuil graaft voor een ander zal storm oogsten.

February 17, 2004

Lezen en Schrijven

Mijn collega Ino is een beetje ouderwets. Zo heeft hij nog een website in plaats van een weblog. In zijn tuin woont een dinosaurusje. Op zijn website las ik dat Ino naar de oogarts was geweest. De oogarts was zeer verbaasd dat Ino (40+) nog zonder leesbril kan lezen:

"Wat hem misschien nog meer verbaasde is dat ik nog niet aan een leesbril toe ben. "Boven de 40 krijgen toch veel mensen last met lezen". Nou, ik niet dus. Aan het einde van de controle wilde hij het toch voor zijn eigen nieuwsgierigheid nog even controleren. En ja hoor, ik kan nog prima lezen."

Natuurlijk ben ik zelf pas 29, natuurlijk, maar ik heb sinds enige tijd wel degelijk moeite met lezen. Het begon met de Nieuwe Revu. Er was een tijd dat de Nieuwe Revu meende haar columns op gekleurd papier af te moeten drukken. Zwarte letters op een blauwe, soms zelfs donkerblauwe of paarse achtergrond leest niet echt prettig. Ik moest aardig turen. Gelukkig is men inmiddels van die bevlieging teruggekomen.

Ik merk echter dat ik steeds meer moeite krijg met kleine lettertjes. Sinds mijn elfde levensjaar draag ik een bril tegen bijziendheid met jampotjes van -6 aan weerskanten. Regelmatig moet ik deze bril nu afzetten om te kunnen lezen. Het is maar goed dat ik blind kan typen, anders zou het maar stil zijn op het CasaLog!

Dat doet me denken aan een discussie tussen Luchiano van 6 en Tirso van toen 5 jaar. Luchiano zit in de eerste klas van de basisschool en Tirso in het laatste jaar van de kleuterschool. Tirso kwam bij Luchiano spelen en de jongens begonnen al snel op te scheppen over wat ze al konden.

Luchiano voelde zich een hele vent dat hij al kon lezen en schrijven. "Ik kan al lezen!", pochte Luchiano, "kun jij dat ook?". Tot mijn verbazing antwoordde Tirso onbedoeld gevat: "Neen, lezen kan ik nog niet, ik kan alleen schrijven!".

Was bovenstaand geneuzel allemaal goed leesbaar voor u?

February 9, 2004

Buenos dias, mi Amor

Elke morgen om kwart voor zeven breng ik Luchiano (6) naar school. De Marnix Basisschool. Als ik van de Dr. Maalweg rechtsaf de Caracasbaaiweg opdraai, stop ik even aan de rechterkant van de weg om een Vigilante te kopen voor Lucy. Kranten kan men op alle drukke straathoeken kopen. De verkopers zijn bijna altijd vrouwen en volgens mij voor het grootste gedeelte afkomstig uit de Dominicaanse Republiek.

Het is geen licht werk. De dames lopen met een flinke stapel kranten onder hun arm heen en weer naar auto's die even claxonneren, ten teken dat men een krantje wil kopen. Daar komt bij dat het hier sinds december vaak regent, dan moeten de dames behalve de kranten ook nog een paraplu zien vast te houden.

Net als aan de tandarts en de kapper (en aan Lucy niet te vergeten) ben ik trouw aan mijn krantenverkoopster. Soms staat ze op zaterdag op een andere kruising. Als ik haar te laat heb opgemerkt prefereer ik een blokje om te rijden en de krant alsnog bij haar te kopen in plaats van bij een vreemde krantenverkoopster.

Mijn krantenverkoopster heet Grecia, dat betekent Griekenland. Elke morgen voeren we een kort gesprekje. Grecia is een jaar of 35, heeft zwart krullend haar en kijkt altijd (vr)olijk. Op Curacao gaat het er amicaal aan toe. Zo noemde Grecia mij al snel dushi, wat zoveel als schatje betekent, en mi Amor. Dat zegt zij overigens tegen al haar klanten.

Soms praten we in het Papiamentu tegen elkaar, soms in het Spaans. Na een tijdje begon ik ook Hola mi Amor tegen Grecia te zeggen. Of Buenos dias, mi Reina (Goedenmorgen, mijn Koningin). Voor de gezelligheid. Niets aan het handje.

Totdat Luchiano de krantenverkoopsterkwestie eens ter sprake bracht bij zijn moeder. "Weet je dat papa altijd mi Amor of mi Reina tegen die mevrouw van de kranten zegt?". U begrijpt dat Lucy meteen verhaal kwam halen. "En hij heeft ook haar naam gevraagd enzo", ging de kleine rat onverstoorbaar verder.

Ik kon me nog net uit mijn penibele situatie redden door te stellen dat Nederlanders nu eenmaal wat warmbloediger zijn en dat dit soort woordjes er bij ons gewoon standaard inzit. Maar dan ook alleen omdat Lucy daarvan nogal in de lach schoot.

January 19, 2004

Luchiano kijkt Studio Sport

Als ik naar Studio Sport kijk (via BVN), kijkt Luchiano (6) vaak met een half oog mee. Vorige week zagen we Marianne Timmer Nederlands kampioene sprint worden. Ze won alle afstanden.

Gisteren was de tweede dag van de Wereldkampioenschappen Sprint in Nagano. Friesinger was bezig met haar race en de commentator zei dat Timmer straks die en die tijd moest rijden om haar voor te blijven. Luchiano's reactie: "Hmm, als Timmer rijdt hoef je niet te kijken. Timmer wint altijd!".

Zijn historisch besef gaat qua schaatsen niet verder dan een week terug. Van de Olympische successen van Marianne Timmer in Nagano heeft hij geen weet. Volgens mij is het overigens wel uniek dat iemand het Wereldkampioenschap Sprint wint met een vierde en drie derde plaatsen!

Na het schaatsen kwam het voetbal. Feyenoord speelde vriendschappelijk tegen Excelsior. Ik ergerde me groen en geel aan onze verdediging, met name aan Song. Luchiano was het voor een keer met mij eens: "Song is dom!". Hopelijk heeft Gullit het gehoord.

We gingen schansspringen. Een Oostenrijker maakte bovenop de schans een foutje bij het afzetten en kwam ten val. Dat is niet leuk op zo'n hoge schans, men kan er maar beter niet van afkukelen. De man schampte diverse zaken aan de rechterkant van de schans en probeerde uit alle macht te remmen. Flashback: dit doet mij denken aan een wintersport-avontuur begin jaren negentig, waar toenmalig collega Ronald een soortgelijke ervaring meemaakte. Vlak voor het einde van de schans kwam de ongelukkige Oostenrijker tot stilstand.

"Sjongejonge!", zei ik. Luchiano begreep niet helemaal wat er gebeurd was, keek mij aan en vroeg: "Zijn er cactussen?".

January 17, 2004

In de botika

Een botika is een gecombineerde drogisterij/apotheek. Het apotheekgedeelte is gescheiden van de drugstore. Luchiano (6) en ik komen vaak bij Botika Vredenberg, daar zijn wij bekend.

Dat komt door Luchiano, die altijd hele verhandelingen in de botika houdt. Terwijl ik op een recept stond te wachten bij de apotheek, liep hij gewoontegetrouw de drogisterij in en zocht een zakje chips uit. Dat doet hij altijd.

Met het zakje chips kwam Luchiano naar mij toe en keek onderzoekend of er in de apotheek iets van zijn gading was. De koffie- annex chocolademelkautomaat trok zijn aandacht.

Luchiano: "Papa, mag ik chocolademelk?".
CasaSpider: "Neen, je hebt al chips".
Luchiano: "Papa, jij zegt altijd neen als ik iets wil!".
CasaSpider: "Da's niet waar! Vraag maar eens of je zo naar bed mag".
Luchiano, na enig nadenken: "Papa, mag ik straks niet naar bed?".
CasaSpider: "Ja, als je het zo vraagt, moet ik wel neen zeggen".
Luchiano: "Zie je wel, je zegt altijd neen!".

January 13, 2004

Luchiano wil Trivianten

Als Luchiano iets in zijn kop heeft, moet het ook gebeuren. Nu had hij mijn Triviant-spel ontdekt. Ik moest hem onmiddellijk uitleggen hoe dat moest. Luchiano is echter pas net zes jaar en dat is toch echt te jong voor Triviant. Dat probeerde ik hem uit te leggen.

CasaSpider: "Luchiano, dat spel is echt nog te moeilijk voor jou".
Luchiano: "Nietes, ik ben bijna de slimste van de klas!".
CasaSpider: "Ja maar, ze vragen dingen die jij gewoon nog niet kunt weten".
Luchiano: "O ja, wat vragen ze dan?".
CasaSpider, na enig nadenken: "Bijvoorbeeld, wat is de langste rivier van Afrika?".

Luchiano zweeg, dacht een paar tellen na en vroeg: "Hoeveel waters hebben ze in Afrika?".
CasaSpider: "Geen idee, ik denk wel een paar honderd!".
Luchiano: "Hmm".
CasaSpider: "Nou?".
Luchiano: "Uhm, hebben ze ook namen, die waters?".
CasaSpider: "Ja, die hebben namen, natuurlijk hebben ze namen".
Luchiano: "Hoe heten ze dan?"
CasaSpider: "Nou bijvoorbeeld de Zambezi, de Nijl, enzovoorts".
Luchiano: "Het is de Nijl".

U begrijpt dat het hierna niet meeviel uit te leggen dat Trivianten te moeilijk is voor kinderen van zes.

January 6, 2004

Los Reyes Magos

6 Januari is de dag van Los Reyes Magos ofwel Drie Koningen. In Spaanstalige landen is 6 januari de belangrijkste dag van het jaar voor kinderen. Op die dag krijgen zij hun grote kado's.

Dat geldt niet voor Luchiano, hij woont immers niet in een Spaanstalig land. Lucy wilde er toch iets aan doen en kocht gisteren wat kadootjes. Normaliter heb ik 's morgens ongeveer tien minuten nodig om Luchiano wakker te krijgen. Vanmorgen deed hij of hij sliep en stak ineens zijn vuist omhoog. Als een echte He-Man.

Ik was het alweer vergeten, dat Lucy de kadootjes bij de deur had neergelegd. Luchiano niet, hij stond op uit zijn bed en liep direct de woonkamer in. Even later zat hij blij op de bank, een Transformer en een puzzle rijker.

Eigenlijk dient iedereen een brief aan de Koningen (Caspar, Melchior & Balthazar) te schrijven. In die brief staat wat men graag wil hebben. Tip: zet hier niet al te dure dingen op. Net als Sint Nicolaas bestaan ook de Drie Koningen niet, u zult de kado's echt zelf moeten kopen!

Op 5 januari loopt de hele bevolking 's avonds uit voor La Cabalgata de Reyes, de intocht van de Koningen te paard. Na afloop poetsen de kinderen hun schoenen en gaan slapen. De ouders versieren de kamer met balonnen, slingers en confetti.

Meer informatie vind u op deze Spaanstalige Drie Koningen Website.

Een van de gevolgen van een multi-cultureel gezin is dat de maanden december en januari op deze manier wel duur zijn: Sinterklaas, Kerstmis, Oud&Nieuw, Drie Koningen en tot overmaat van ramp als klap op de vuurpijl is Lucy morgen nog jarig ook.

Dat laatste is dan weer niet de schuld van het multi-culturele gezin.

January 5, 2004

Nieuwe spelling

Luchiano (6) stond met zijn moeder mee te kijken, terwijl zij aan het internetten was. Even later kwam hij enthousiast naar mij toe en zei trots dat hij nu wist hoe je goochelen spelt.

CasaSpider: "Nou, nou, goochelen is best een moeilijk woord! Zeg het maar, hoe spel je goochelen?".
Luchiano: "G-O-O-G-L-E".

January 2, 2004

Rommel

Op de eerste dag van het nieuwe jaar 2004 moest Luchiano (6) zijn rommel in de woonkamer opruimen. Troep maken doet hij vele malen sneller en efficiënter dan opruimen.

Om de minuut vroeg hij aan mij: "Papi, ben ik nu klaar?". Ik keek dan eens naar rechts en zag nog onthutsende hoeveelheden speelgoed. "Man, hoe kun je nou zeggen dat het klaar is, ik zie nog honderden stukken speelgoed, papiertjes en andere troep liggen!". Luchiano raapte dan weer een dingetje op en stelde dezelfde vraag.

Na een tijdje ben ik hem maar gaan helpen om het opruimen wat gestructureerder aan te pakken. Het leuke is dat als er vaart in komt, Luchiano het ook leuker vindt om zelf iets te doen. Hij was lekker bezig en op een bepaald moment leek het wel opgeruimd. Ik ging controleren en zag nog een stuk of zes papiertjes op de vloerbedekking liggen.

Demonstratief zette ik mijn bril af, ik heb -6 aan beide ogen, en wees op de papiertjes. "Hier, ik ben bijna blind en zelfs ik zie nog troep liggen! Jouw ogen zijn goed en jij ziet die papiertjes niet, hoe kan dat nou? Ik wil dat alle rommel zometeen weg is!". Luchiano begon aan mijn been te trekken. "Wat doe je nou?", vroeg ik. "O, je zei toch dat ik alle rommel moest weggooien?", antwoordde Luchiano.

December 25, 2003

Kleermakerszit

Ik zag Luchiano (6) in kleermakerszit op tafel zitten en zei dat hij wel een Boeddha leek. Ietwat gepikeerd keek hij me aan en vroeg wat ik daarmee bedoelde.

CasaSpider: "Boeddha is een dikke man die ook altijd zo zit".
Luchiano: "Zo, met gekruiste benen?".
CasaSpider: "Ja, hoe ken jij dat woord, gekruiste benen?".
Luchiano: "O, dat zegt de juffrouw altijd, dat wij zo moeten zitten".
CasaSpider: "En hoe heet dat nog meer, je zit dan in... in de...?".
Luchiano: "In de knoop".

December 22, 2003

Functies en Parameters

De titelbegrippen zijn voor automatiseerders gesneden koek. Weest u echter niet bang voor een technische verhandeling. Neen, in het echte leven worden Functies en Parameters aan de lopende band gebruikt, ook door niet-automatiseerders.

Net als Statistiek worden Functies en Parameters regelmatig bewust dan wel onbewust verkeerd toegepast. Luchiano (6) gaf laatst een leuk voorbeeld van onbewust verkeerd gebruik van functies en parameters, ook al voelde hij dat zelf niet zo. Hij was de kaart van Europa aan het bestuderen en vond dat Nederland maar een klein land was, vergeleken met Frankrijk en Spanje. Ietwat in mijn trots gekrenkt, vertelde ik hem dat Belgie toch echt kleiner is dan Nederland en Luxemburg helemáál.

Luchiano ging op zoek naar Luxemburg. Toen hij het gevonden had, schoot hij in de lach en zei: "Wie in Luxemburg woont, die hebt weinig plaats!".

Typisch een geval van een vergeten parameter, te weten het aantal inwoners.

Voor politici is het belangrijker dat zij hun begroting sluitend krijgen, dan dat er aan lange-termijn planning wordt gedaan. Een nieuwe parameter als de medicijnknaak is hier een voorbeeld van. Men gaat uit van het huidige aantal recepten, vermenigvuldigt dit met de medicijnknaak en schrijft de winst bij in de boeken. Dat de winst uiteindelijk veel lager uitvalt, doordat mensen van nature zo weinig mogelijk willen betalen, dat is zorg voor later.

Bij het verhogen van een parameter als Prijs van een treinkaartje kan parameter Aantal verkochte treinkaartjes per jaar lager uitvallen en daarmee ook het resultaat van de functie Jaaromzet.

In het spel Simcity, een simulatieprogramma van De Maatschappij, kan men oefenen met functies en parameters. Nog een jaar of tien en dan worden regeringsplannen niet meer doorgerekend door het Centraal Planbureau, dat er vooral vanuit boekhoudkundig perspectief naar kijkt, maar door computermodellen als Simcity.

Toekomstmuziek? Begin jaren 90 hoorde ik Hans Böhm zeggen dat een computerprogramma nooit, maar dan ook nooit de wereldkampioen schaken kan verslaan. Daarom zeg ik altijd zeg nooit nooit!

December 17, 2003

Over taal (en Smurfen)

Op het Amigoe-forum wordt regelmatig gediscussieerd over de positie van het Papiamentu. Papiamentu is de moedertaal van de Benedenwindse eilanden Aruba, Bonaire en Curacao. Een forum-post geschreven door ene Otrabandaboy is mij erg bijgebleven. Otrabandaboy beschreef daarin treffend hoe verschrikkelijk de Nederlandse taal een Antilliaan in de oren klinkt, als hij het voor het eerst hoort. Vaak is dat op school, waar de instructietaal Nederlands is.

Net als een echte Yu'Korsou (geboren Curacaoenaar) spreekt Luchiano (6) zijn talen: vooral Nederlands en Spaans, maar ook in het Papiamentu en Engels redt hij zich uitstekend. "Dat is handig", dacht ik bij mezelf, "zo ontwikkelt hij een groot taalgevoel en zal later ook andere talen gemakkelijker leren".

Zelf weet ik niet meer hoe ik erop gekomen ben, maar sinds twee dagen ben ik in de ban van de Smurfen. En dan met name van het Smurfenlied door Vader Abraham. De tekst van het Smurfenlied raakt het diepste van Het Zijn. Filosofenvoer!

Neem nu de volgende zinnen...

Hebben jullie ook een eigen taal,
ja die spreken wij allemaal.

... en denk daar eens diep over na. De vraag is menselijk, niets mee aan de hand. Het antwoord van de Smurfen bevat echter een universele waarheid van bijzondere schoonheid: "Ja die spreken wij allemaal". Om stil van te worden!

Of deze...

Waarom zijn de smurfen klein?
Omdat jullie groter zijn!

Is dat niet stukken duidelijker geformuleerd dan E=MC²? Hier halen de Smurfen Einstein links en rechts in!

Inmiddels heb ik ook de Duitse versie van het Smurfenlied te pakken. In het Duits heten Smurfen Schlümpfe. Op filosofisch terrein gaan de Schlümpfe nog een stapje verder dan hun Hollandse blauwe broeders.

Hoe ziet u eruit, hoe zou u zichzelf beschrijven? Ja, ik weet het zeker, op dit moment denkt u na over hoe u eruit ziet, geef het maar toe. Onbewust passeren neus, mond, gezicht, buik en billen de revue. Neen, dan de Schlümpfe:

Sehen alle da so aus wie Ihr?
Ja, wir sehen so aus wie wir.

"Ja, wij zien er zo uit als wij". Volgens mij het enige nauwkeurige en feitelijk juiste antwoord! Ik durf te wedden dat u hier niet opgekomen was en ik geef het grif toe, ik ook niet. Anders was ik wel een Schlumpf.

Luchiano kende de Smurfen eigenlijk helemaal niet, hij is meer van het tijdperk van de Powerpuff Girls en andere agressieve individuen. Aandachtig luisterde hij naar de Nederlandse versie. Hij vond het mooi. "Ik heb hem ook in het Duits!", deed ik enthousiast. "Die wil ik ook horen", zei Luchiano.

Mij klinkt Duits heel normaal in de oren, het lijkt veel op Nederlands. Het is me met de paplepel ingegoten. Bij de eerste woorden (Sagt mal, von wo kommt Ihr denn her? Aus Schlumpfhausen, bitte sehr) zag ik Luchiano's gezicht echter verkrampt samentrekken. Niet begrijpend wat hem overkwam fronste hij zijn wenkbrauwen en keek mij enigszins verschrikt aan. "Huh, wat is dit? Ik versta er niets van!".

Op dat moment kon ik mij een voorstelling maken van wat Otrabandaboy en andere Antillianen hebben meegemaakt toen zij voor het eerst met de Nederlandse taal werden geconfronteerd.

December 15, 2003

Gedachtensprongen

Waar mensen bij het ouder worden dingen gaan vergeten, zoals bijvoorbeeld de verleden tijd van bevreemden, leren jonge kinderen dagelijks dingen bij. Soms gaat dat ongemerkt, maar vaak denkt men: "Hé, zo heb ik hem nog niet uit de hoek zien komen". Hem is in mijn geval Luchiano. Dat had u wellicht al begrepen, want zo oud bent u niet!

Zelfs op Curacao regent het wel eens. Dat gebeurt met name in de regentijd, die globaal van augustus tot en met november duurt. Een grappig facet is dat het hier heel plaatselijk kan regenen. Zeg maar dat men zo van de regen de droogte in kan lopen. En dan bedoel ik niet dat men onder een afdakje gaat staan.

Erwin Kroll vindt zichzelf nogal grappig. Als hij het weer in de Cariben bespreekt, maakt hij vaak de volgende grap: "In de Cariben schijnt de zon en is het warm. Tuurlijk vallen er ook wel wat buien, maar ik weet niet of de buien net òp de eilandjes vallen, of net ernaast, ha ha".

Ok, ik geef het toe, ik moest er af en toe wel om lachen. Vanmorgen reden Luchiano en ik naar de Marnix school. Thuis was het kurkdroog, maar na kruispunt Biesheuvel bleek de Schottegatweg plotseling kletsnat te zijn. Natte wegen zijn vaak spiegelglad hier, niet te hard rijden dus!

Ik liet het gas los en zei: "Hé, het heeft geregend!". Normaliter zegt Luchiano niks op zo'n algemene opmerking, of op zijn hoogst: "Ja papa, het heeft geregend". Vandaag nam ik voor het eerst bewust een gedachtensprong van zijn kant waar.

Met een overdreven zware en harde stem antwoordde Luchiano: "Ja, wil je soms dat de planten doodgaan!".

Tja, wie wil dat nou?

December 9, 2003

Openhartig kind

Luchiano had ons (Lucy en mij) allebei een keer tuk op het strand. Zaterdag was ik aan de beurt. Wij hebben alle drie een abonnement om onbeperkt gebruik te maken van Mambo Beach. De strandbedjes vallen helaas niet onder dit abonnement en dienen apart te worden afgerekend. Ze kosten vijf gulden (drie US dollar) per stuk.

Nu arriveren wij meestal tussen drie uur en half vier op het strand. Tot half vijf moet er voor de bedjes betaald worden. Tien gulden betalen voor een uurtje liggen vind ik (te) duur. Zeker aangezien ik minstens de helft van die tijd met Luchiano aan het zwemmen ben en Lucy op zoek is naar een Chica de la Semana of Salsa Man.

Het meisje dat het geld voor de bedjes ophaalt, noemen wij La Usurpadora naar de gelijknamige Venezolaanse tele-novela (soap) die hier erg populair was. De hoofdrolspeelster, Gabriela Spanic, speelde een tweeling waarvan de ene helft goed- en de andere kwaadaardig was. De kwaadaardige stond bekend als La Usurpadora, wat zoveel betekent als Uitbuitster.

Hiermee is de link gelegd naar de strandbedjesverhuurster, in onze ogen uiteraard een echte Uitbuitster. Het is een sport om uit haar handen te blijven en aldus vijf of tien gulden uit te sparen. Lucy is in deze even Hollands en fanatiek als ik.

Chica de la Semana: Suzette!Zaterdag verscheen er plotseling een mannelijke Usurpadora, nou daar wilde ik al helemáál niet aan betalen. Tactisch wachtten we tot hij weg was, alvorens onze bedjes in te richten. Na even gezwommen te hebben, ging ik in het zonnetje liggen op mijn bedje. Lucy ligt altijd een meter of vijf achter mij, in de schaduw van een boom. Plotseling stond zij echter naast mij. "Uhm, wilde jij nog betalen vandaag? De Usurpador is al vlakbij!".

Ik schoot overeind en stond binnen een halve seconde naast mijn bed. Lucy wilde net haar ronde gaan doen, ik pakte Luchiano bij de hand en we beenden met zijn drieën het strand op. De Usurpador had ons volgens mij wel in de gaten, hij liep vlak naast ons, maar sprak ons niet aan. "Zo!", zei ik tegen niemand in het bijzonder, "Gezellig, samen met mama over het strand lopen!".

"Helemaal niet!", zei Luchiano op luide toon, "jij wilt gewoon niet betalen!". Lucy verslikte zich zowat en ik mag een boon zijn als de Usurpador onze kleine verrader niet gehoord heeft.

Zondag was het Lucy's beurt. Ditmaal was zij op zoek naar een Salsa Man. Lucy vindt het niet echt gemakkelijk om een man te vragen voor haar te poseren. "Voor je het weet denkt hij dat ik verliefd op hem ben", is haar redenatie in deze. Daar komt nog bij dat Lucy niet graag blauwtjes loopt.

In zee zag ze een potentiële Salsa Man. Vastberaden stapte ze het water in, Luchiano ging met haar mee. Met enige moeite trok Lucy de stoute schoenen aan en vroeg de man of hij wilde poseren, om wat foto's te maken. "Nee", zei de man, "daar heb ik geen zin in".

"Ha! Zie je nou wel? Ik zei het toch, die man houdt niet van jou!", riep Luchiano tot Lucy's verbijstering uit. Voor zover mogelijk kwam Lucy met een rood hoofd uit het water gelopen. Deze week dus geen Salsa Man.

Ja, zo'n bijdehante kleuter kun je er wel bijhebben. Gelukkig was het niet allemaal kommer en kwel. Dankzij ondergetekende kwam Lucy aan een bijzonder leuke Chica de la Semana. Ze heet Suzette, is tamelijk lang en heeft een zeer expressief gezicht.

Bij haar kon Luchiano gelukkig niets verzinnen om ons in verlegenheid te brengen.

December 7, 2003

Afgedroogd

Datum: zaterdag, 6 december 2003
Locatie: Wilhemina Pleincafé
Spel: Domino
Deelnemers: Lucy, Luchiano (6) & CasaSpider (29)

Degene die het eerst zeven potjes wist te winnen, mocht zich de Grote Domino Kampioen noemen. Ik wist zeker dat ik dat zou worden.

De eerste vijf partijen werden echter door Luchiano gewonnen. Lucy en ik keken elkaar aan. Neen, we speelden allebei echt voor de winst. Er was geen kruid tegen gewassen.

We kwamen allebei iets terug in de wedstrijd. Vaak is dat het breekpunt bij jonge kinderen, helaas niet bij de onze.

De eindstand:
1. Luchiano: 7
2. Lucy & CasaSpider: 4

We waren vakkundig afgedroogd. Daar hielp geen Duvel tegen!

November 28, 2003

Ik weet het niet

Volgens de Chinese horoscoop ben ik een Varken. Gelukkig woon ik niet in China en daarom trek ik mij van hun horoscoop niets aan. Ik val onder de normale horoscoop en volgens deze ben ik een Stier. Hetgeen stukken beter is!

Wat irriteert een stier? Waar wordt een stier nou echt woest van? Die vraag is eenvoudig te beantwoorden: een Rode Lap. Ieder levend wezen kent zijn of haar Rode Lap, wat is de uwe?

Toen ik Luchiano vanmorgen naar school bracht, veranderde hij ineens in een Rode Lap. Ik vroeg hem wat voor datum het was. "Ik weet het niet", zei Luchiano. Het is (mij) duidelijk dat hier enige informatie ontbreekt, om de link te leggen tussen het zojuist gegeven antwoord en de Rode Lap.

Ten eerste weet Luchiano heel goed wat voor datum het is. Zeker als hij even nadenkt. Ten tweede is Ik weet het niet op dit moment zijn standaard-antwoord op alles wat ik hem vraag. Lekker makkelijk voor hem, hoogst irritant voor mij!

Herhaling is erg belangrijk in relatie tot het Rode Lap proces. Gelooft u mij maar, al die zogenaamde relatiedeskundigen die boeken schrijven als Mannen komen van Mars en Vrouwen kopen schoenen, ze doen slechts aan symptoombestrijding. Basis van alle ellende in relaties is Herhaling, ten onrechte vaak Sleur genoemd.

Als uw vrouw iedere dag acht keer de afstandsbediening laat vallen, kan dit op zich onschuldige verschijnsel na 17 jaar huwelijk tot een enorme uitbarsting leiden. Een buitenstaander zal al snel denken: "Nou, nou, de afstandsbediening is een keertje gevallen, big deal!". Neen, de oorzaak was, zoals zo vaak, Herhaling.

In de auto heb ik Luchiano duidelijk gemaakt dat ik zijn standaard Ik weet het niet antwoord niet meer wens te horen. Hij moet maar eens afwisselen.

Een stier heeft in principe helemaal niets tegen een Rode Lap. Als een opgedirkt mannetje echter de hele dag zo'n stuk stof voor je snuit houdt en je daarna ook nog eens met een speer prikt, ja dan is het logisch dat je een hekel aan een Rode Lap krijgt.

Typisch geval van Herhaling!

November 21, 2003

Hé, wat ben jij daar...

Bij Centrum Supermarkt stonden Luchiano (6) en ik bij de bananen. Ik bij de plátanos, dat zijn groene bakbananen, Luchiano bij de guineos, de gewone zeg maar Chiquita's. "Ik wil banaan", schreeuwde Luchiano. In de supermarkt praat hij altijd nogal hard.

"Ok, pak maar een beetje groene tros", zei ik. Luchiano pakte een tros bananen en ik zocht drie mooie, grote, groene plátanos uit. "Hé, wat ben jij daar niks aan het doen?", hoorde ik Luchiano op luide toon zeggen. Eerst dacht ik dat hij het tegen mij had, maar zijn woorden waren gericht tot een wat oudere Centrum Supermarkt medewerker. De man leunde op een karretje dat gevuld was met bananen. Kennelijk moesten die trossen uit het karretje in de bak met bananen gelegd worden.

Volgens Luchiano moest die man dat meteen doen. "Ja zeg, dat mag hij toch zelf weten hoe en wanneer hij dat doet", probeerde ik de man te helpen. Deze zei niets, maar stond ietwat verbaasd te glimlachen. Luchiano ging onverdroten door: "Kijk, hier is nog plaats en hier en hier en daar!". Hij wees de plaatsen aan waar de medewerker de bananen neer diende te leggen.

Ik heb Luchiano maar snel meegenomen naar de vleesafdeling.

November 12, 2003

Animal Combat

Luchiano en ik moesten even op Lucy wachten. Haar les was nog niet afgelopen. Luchiano had twee pluchen beesten meegenomen, een pinguin en een slang. Om de tijd te doden stelde hij voor om een gevecht te houden met deze dieren.

Ik kreeg de pinguin, Luchiano de slang. Meteen zette ik de aanval in en begon met de snavel van de pinguin op Luchiano en de slang in te pikken. Dat was echter niet de bedoeling.

Gevechtstechnieken uit de prehistorie zijn inmiddels vervangen door High-Tech Combat Styles. Luchiano legde me uit dat de ogen van de pinguin laserguns waren en dat zijn vleugels beschouwd dienden te worden als freeze-rays, waarmee alles wat je raakt onmiddellijk bevriest.

Modern als ik ben begon ik meteen met de nieuwe wapens op de slang te schieten. Tot mijn verbazing zag ik Luchiano als een dolle stier met zijn slang in de rondte draaien. Het leek wel een ventilator. 'Je kunt mij niet raken, want ik heb de Save aangezet', riep Luchiano. De Save is een soort Protection Shield dat u misschien nog kent van Startrek en dat alle incoming attacks tegenhoudt.

Overigens beschikte ook de pinguin over een Save. Deze bevindt zich op zijn borst, ongeveer 5 centimeter onder zijn hals. Toen Luchiano de aanval inzette moest ik als een gek op dat plekje drukken, wat ik natuurlijk ook heb gedaan.

Het was een enigszins absurd gevecht daar in dat schoolgebouw.

October 22, 2003

Tijd is relatief

In de auto, vlak voor zes uur 's avonds. Luchiano kijkt op zijn horloge en zegt: 'Papa, het is bijna zes uur!'. Ik denk bij mezelf: 'Ha, het nieuws' en zet de radio aan.

Even later klinkt het tijdsein van zes uur. De nieuwslezeres zegt het ook nog eens: 'Het is nu zes uur'.

Van achteruit de auto hoor ik Luchiano terugroepen: 'Nee, het is al zes uur geweest!'.
'Nou, nou', zeg ik tegen hem, 'de mevrouw van de radio zegt anders dat het nu zes uur is'.

Luchiano heeft het laatste woord: 'Dat zegt zij wel, maar zij heeft het fout'.

October 21, 2003

Antillendag Quiz

Vandaag 21 oktober is het Antillendag, net als vorig jaar trouwens. Het levert een vrije dag op, maar verder maakt het weinig emoties los. De Antillen zijn in de harten van veel Antillianen ondertussen zo goed als dood.

De meeste Curacaoenaars schaffen deze feestdag met plezier af, als er maar wel een andere voor in de plaats komt. Een vrije dag is immers een vrije dag.

Gisteren zat ik op MSN met Luchiano. We speelden Checkers, daar is hij dol op. Tussendoor stuurt hij mij wat berichtjes. Ruim twee maanden lees- en schrijfles beginnen hun vruchten af te werpen. Roos, maan, vis leest en schrijft Luchiano zonder problemen. Nu is hij zover dat hij zelf probeert andere woorden fonetisch te schrijven.

Wat denkt u van een Antillendag Quiz? Wat probeert Luchiano aan mij te schrijven? Het voordeel is dat de oplossing van deze quiz (nog) niet via Google te vinden is! Om u een beetje te helpen heeft Luchiano symbolen toegevoegd om de tekst te verduidelijken.

On your marks...

Antillendag Quiz: wat schrijft Luchiano?

Opmerking: Luchiano was ingelogd als Lucy. Bonusvraag: wie heeft het potje Checkers gewonnen?

October 20, 2003

Boodschappen doen

Om kwart over vijf vertrokken Luchiano en ik om boodschappen te gaan doen. Een kort verslag.

Eerste Stop. De dierenarts, waar we twee ampullen Frontline kochten voor onze honden en tegen hun karpatten.

Op weg naar Tweede Stop supermarkt Mangusa te Rio Canario zagen we bij kruispunt Biesheuvel twee brandweerauto's met zwaailicht stilstaan. Er stonden een paar mannen wat te wijzen. Ondanks dat ik met lage snelheid, zoals het een ramptourist betaamt, voorbijreed kon ik geen chocola maken van deze situatie.

Bij Mangusa kon ik alles kopen wat op mijn lijstje stond, behalve een bezem. Die hadden ze niet. Dus reden we naar de Derde Stop, supermarkt Vreugdenhil. Toen we daar de parkeerplaats op wilden draaien werd ons de weg versperd door twee grote kranen. Hmmm? Wat bleek, een aanhangwagen was gekanteld. Ik parkeerde de auto een stukje verderop.

We kochten de bezem en aangezien we toch bij Vreugdenhil waren maakten we van de gelegenheid gebruik om ook nog wat Westmalle Dubbel en Duvel in te slaan. Toen we de supermarkt verlieten waren de kranen bijna met hun takelwerk begonnen. Luchiano wees me op drie auto's die half onder de aanhangwagen geplet lagen. Wat een sensatie op de maandagavond!

Nu moesten we nog naar de Vierde Stop, Kentucky Fried Chicken te Salinja. Toen ik vanaf de Dr. Maalweg links afsloeg naar de Caracasbaaiweg, zag ik dat aan de andere kant zojuist een botsing had plaatsgevonden. Dat was goed om te weten, want nu kon ik een andere weg naar huis nemen en de file vermijden.

De cola en de sprite van KFC stonden op de stoel naast mij. Luchiano had de zak met patat en kip op zijn schoot. Toen ik onze straat inreed, zei ik tegen hem: 'He, he, we zijn bijna thuis', waarop Luchiano antwoordde: 'Dat is goed, want mijn pikkie wordt al heet!'.

Om kwart voor zeven waren we thuis.

September 28, 2003

Koekje van eigen deeg

Luchiano is niet bepaald de snelste in sommige opzichten. Dan gaat het over bijvoorbeeld eten of zich aankleden. Andere dingen doet hij gelukkig wel snel.

Zondagmiddag is onze vaste stranddag. Normaliter maken we om half drie 's middags alles gereed om naar Mambo Beach te gaan. Uiteraard heeft Lucy de meeste tijd nodig. Luchiano moet zichzelf aankleden en ook dat kan tot enige vertraging leiden.

Dus maak ik er een wedstrijd van. 'Kijken wie het eerste klaar is, jij of ik', is meestal genoeg om het jong tot activiteit aan te sporen. 'Klaar voor de start af!' is het sein om met onze mini-wedstrijd te beginnen.

Tot mijn voldoening werkte mijn truc goed. Keer op keer won Luchiano. Toen deed ik iets doms. Om mijn overwinning nog groter te maken zei ik: 'Heel goed Luchiano, je hebt de Eerste Prijs gewonnen! Weet je wat de Eerste Prijs is?'. Verwachtingsvol keek Luchiano me aan: 'Nee, wat is het papa?'. 'Nou, wie het eerst aangekleed is mag de strandtas inpakken! Mwoahaha!', antwoordde ik semi-gevat.

Na een paar weken had Luchiano deze truc wel enigszins door en vandaag was ik ietwat gestressed. Net toen we naar het strand wilden gaan werd ik gebeld door het werk. Ik moest er snel naar toe om onze belangrijkste database weer in de lucht te brengen. Om iets na vieren was ik weer thuis. Lucy en Luchiano lagen op bed en ik maande hen tot spoed. Het was immers al bijna Happy Hour!

Snel zocht ik Luchiano's kleren bij elkaar en kleedde mijzelf om. Toen ik klaar was kwam Luchiano naar me toe. Hij had alles aan, behalve zijn T-shirt. 'Ben je al klaar, papa?', vroeg hij belangstellend. Ik, nog steeds gestressed, zei: 'Ja, ik ben klaar, jij ook?'.

'Je hebt gewonnen, papa, en weet je wat je prijs is?', vroeg Luchiano triomfantelijk. Daar had hij me tuk en ik moest lachen. 'Ja, ik weet het', zei ik, 'nu moet ik zeker de strandtas inpakken'. Luchiano: 'Ja precies, jij moet de tas pakken. Nu krijg je een koekje van eigen deeg!'.

Ik weet dat hij de uitdrukking een koekje van eigen deeg al een tijdje fascinerend vond. Vandaag was het moment aangebroken om hem te gebruiken, jammer genoeg ten koste van mij...

September 19, 2003

Chili

Het gaat best goed met Lucy's Nederlandse les, iedere morgen studeert ze een uurtje. Gisteren bracht ik haar naar school. Op de terugweg vroeg Luchiano aan mij wat we gingen doen: 'Kunnen we naar Burger King of De Tropen gaan, papa?'.

Nu had Lucy mij de opdracht gegeven om Chili con carne klaar te maken. Dat is zo'n beetje het enige gerecht dat ik echt goed kan bereiden. Toch was Lucy's verzoek vrij ongebruikelijk, sinds zij op Curacao is kook ik eigenlijk nooit meer.

Ik antwoordde Luchiano dus: 'Nee jongen, dat kan niet. Papa moet van mama koken!'. Uit Luchiano's reactie bleek dat het inderdaad al een hele tijd geleden was dat ik gekookt had: 'Papa, kunnen mannen koken?'.

Thuis bereidde ik in 25 minuten een overheerlijke Chili. Jammer genoeg kon Luchiano mijn kookkunst niet erg waarderen. Hij gaf te kennen liever mierenpoep te eten dan mijn Chili. Wat hem betreft was het de laatste keer dat ik het eten heb klaargemaakt.