vandaag gingen mijn opa en oma weg ik vond het niet leuk want ik moest huilen wanneer ze met het vliegtuig weg gingen en nu,zijn ze weg ik ben nog steeds aan het huilen want als ik niet huil heb ik meer pijn dan als ik huil dat snappen jullie wel en nu heb ik alleen nog hun cadautjes verder,
heb ik niets dat mij kan stoppen en nu moet ik zeggen dag dag allemaal.
« niet kunnen gaan naar de dierentuin | Main | mijn tand is los. »
opa en oma gingen weg.
Search
About
This page contains a single entry from the blog posted on October 31, 2006 8:15 PM.
The previous post in this blog was niet kunnen gaan naar de dierentuin.
The next post in this blog is mijn tand is los..
Many more can be found on the main index page or by looking through the archives.
Powered by
Movable Type 3.33
Movable Type 3.33
Comments (8)
Ooh, lieve Luchiano,
Ik begrijp je helemaal. Ik weet precies hoe je je voel, maar weet je, je opa en oma zullen je net zoveel missen als jij hun mis. En geloof me je verdriet zal gauw overgaan. Want je moet denken aan al die leuke dingen dat je samen met je opa en oma hebt gedaan dan wordt je weer vrolijk. Weet je wat ook wel helpt een foto van je opa en oma naast je bed zetten en dan kan je elke avond naar ze kijken.
Posted by Donna | November 1, 2006 9:21 AM
Posted on November 1, 2006 09:21
afscheid van elkaar nemen is soms heel moeilijk he luchiano.... ik denk dat opa en oma ook wel een beetje moeten huilen omdat ze jouw missen.... Net wat Donna zegt, denk maar aan de mooie en leuke dingen die jullie hebben gedaan...dat maakt het misschien wat makkelijker......
Posted by paola | November 1, 2006 11:56 AM
Posted on November 1, 2006 11:56
Het valt niet mee hè, dat begrijpen we allemaal hoor. Maar steeds als je op je mooie fiets denk je zeker weer aan ze!
Posted by Willisha | November 1, 2006 3:36 PM
Posted on November 1, 2006 15:36
Dag Luchiano, van de ene kant fijn dat je ons nu mist, maar niet fijn als je verdriet hebt. Wij vonden het ook niet leuk jou achter te moeten laten. We zijn nu weer thuis, het was wel lang in het vliegtuig. Nu toch maar weer aan de leuke dingen denken en volgend jaar zien we je weer. Opa en Oma.
Posted by CasasPa | November 1, 2006 4:31 PM
Posted on November 1, 2006 16:31
lieve luchiano, Nu ik je verhaaltje lees voel ik me ook weer een beetje verdrietig. Ik heb tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel.
Het is niet zo fijn om verdrietig te zijn, maar wel fijn dat ik kan voelen dat ik jou zo lief vind en dat het heel fijn met jou was!
Oma Truus
Posted by truus | November 1, 2006 5:36 PM
Posted on November 1, 2006 17:36
Ik woonde toen ik zou oud was als jij ook ver (maar zeker niet zo ver als jij) van mijn opa en oma vandaan. Ik voelde me altijd heel leeg en alleen als ze weer weg gingen. Toch wende het altijd weer en voelde ik me weer sterk alleen.
Ik zie dat je hier(boven) alweer aandacht van ze krijgt.
Sterkte.
Posted by Pascal | November 1, 2006 5:54 PM
Posted on November 1, 2006 17:54
Een extra goede reden om zo snel mogelijk naar Nederland te komen.
Posted by margriet | November 1, 2006 6:08 PM
Posted on November 1, 2006 18:08
Naar dat je nu verdrietig bent maar je hebt nu wel heel mooie herinneringen om aan te denken. En je hebt een eigen weblog waar je opa en oma op kunnen reageren. Dat was er vroeger niet. Dat is wel heel mooi. Toen ik net zo oud was als jij woonde mijn broer twee jaar op Curacao en toen moesten we heel lang op brieven wachten en was de telefoon nog heel erg duur. Toen heb ik mijn broer ook erg gemist en was ik ook wel eens erg verdrietig. Fijn dat er nu e-mail, webcams en weblogs zijn!
Posted by carin | November 2, 2006 8:08 AM
Posted on November 2, 2006 08:08