« Foto's met een verhaal (2) | Main | Bestuurlijk Overleg in Den Haag »

Opa en oma gingen weg

Dinsdag was het zover, de laatste dag van CasasPa en Truus op Curacao. 's Middags haalde ik hen op bij het Plaza Hotel. Het was de bedoeling om even naar de dierentuin te gaan, maar Truus wilde liever de laatste middag bij ons thuis doorbrengen. Zo konden we een laatste partij boerenbridgen, een partij die glorieus door Lucy werd gewonnen.

Yair van Star Lease belde. Mijn Toyota moest nog steeds gerepareerd worden van de schade die door collega E.Z. op de parkeerplaats van UTS veroorzaakt is. Een medewerkster was al op weg met een vervangende auto. Snel mestte ik de mijne uit en kort daarna stond er een grijze Toyota Corona voor ons huis.

De Champions League wedstrijden begonnen. Live op ESPN was Barcelona-Chelsea te zien. Via internet luisterden we naar PSV-Galatasaray. De wedstrijden eindigden om kwart voor zes, precies de tijd dat wij naar Hato International Airport wilden vertrekken.

Dinsdag 31.10.2006, afscheid CasasPa en Truus: Daar zitten ze dan voor Hato International Airport. Klik voor groter/sluiten.Maar het was pas iets over vieren, er was nog veel tijd over.

"Shit, &*$*%^! Ik ben vergeten mijn rijbewijs uit de auto te halen en ook de afstandsbediening voor het electrische hek!", riep ik bij het eten geven van de honden. Snel belde ik Yair die mij vertelde dat de auto al naar schadeherstelbedrijf No Limit Body Shop op Heintje Kool was gebracht. Dat is een heel eind weg en Yair legde me uit hoe daar te komen.

Wonder boven wonder reed ik er in één keer naar toe en sloot even later rijbewijs en remote control in de armen. Thuis werd het laatste gedeelte van Barcelona (2-2) en PSV (2-0) meegepikt. Truus zocht nog wat schelpen uit om mee te nemen en CasasPa deed de koffers definitief dicht. Ik bracht ze naar de grijze Toyota Corona en probeerde de achterklep open te doen.

"Shit, &*$*%^! De kofferbak gaat niet open, wat hebben ze me nu weer voor auto gegeven", brulde ik. De straat genoot mee. Ik draaide de sleutel naar links, naar rechts, drukte erop maar de kofferbak gaf geen krimp. In het ergste geval moesten de koffers maar op de achterbank.

CasasPa wilde het ook wel even proberen. Hij drukte op de knop en de kofferbak ging direct open. Er is teveel onrecht in de wereld. Meteen probeerde ik het ook. "Niet doen", zei Lucy nog. "Straks gaat hij weer niet open." Maar ik kan heus ook wel kofferbakken openmaken.

Lucy en Diana (5 maanden) bleven achter, de anderen reden naar Hato. We waren ruim op tijd. CasasPa en Truus hadden via internet ingecheckt en hun instapkaarten bij ons thuis uitgeprint, alleen de bagage moest nog worden afgegeven. Toen dat gebeurd was hadden we nog een beetje tijd. CasasPa vond het beter om maar meteen door de Document Check te stappen. Dat halve uurtje is toch alleen maar uitstel van het onvermijdelijke afscheid.

Luchiano had het moeilijk bij het afscheid nemen. We zwaaiden nog een keer toen CasasPa en Truus op de trap naar boven liepen. Toen gingen we naar de auto. Bij het oversteken zag ik dat Luchiano huilde en probeerde hem te troosten. Het waren twee leuke weken waarin hij veel met zijn opa en oma is opgetrokken.

Na het eten ging ik ietwat grieperig op bed liggen. Luchiano schreef zijn verhaaltje en kwam toen bij mij liggen om te lezen. De titel van zijn verhaal luidt Opa en oma gingen weg waarin hij zijn gevoel over het afscheid mooi beschrijft. Daarom gebruik ik dezelfde titel als Luchiano.

Comments

Ik heb het gelezen van Luchiano en ik vond het zo sneu voor hem. Als je zo intensief met elkaar in een korte tijd omga dan ga je elkaar dan ook echt missen. Gelukkig komt hij er wel gauw overheen.

BTW. Ik wist niet dat je zo onhandig was. Gelukkig voor je handige vader die met een druk op de knop de oplossing had hihahaha

Die nieuwe airport ziet er vrij donker uit. Moeten de lampen zelfs overdag aan? Ik vind het een oerlelijke gebouw. Het heeft iets weg van een vismarkt. :)

Aan alles komt een einde, dat is het goede van het kwade en het kwade van het goede.. maar ja, leg dat maar aan een 9-jarige uit! Jullie zullen CasasPa en Truus allemaal missen, en omgekeerd zullen ze jullie missen. Gelukkig is er internet!

Het is een mooie titel.
Afscheid is vervelend en moet niet te lang duren.

Ontroerend verhaal van Luchiano. Knap dat hij kan voelen dat huilen beter is dan inhouden! Zo spoel je de pijn weg.
Ik wil je nog even laten weten dat alles goed is gegaan met mijn uitvoer van schelpen e.d.

Ietsje beterschap.

Nou ik moet ook wel een beetje huilen van zo'n afscheid. Maar gelukkig hebben wij casaspa en truus weer bij ons.

Heintje Kool ? Waar blijft dat ergens in de buurt?
Afscheid is nooit leuk, heel knap van Luchiano om zijn gevoelens zo open te beschrijven.
Zo te horen is het nog steeds chaos wat betreft het afgeven van de koffers dus, wel jammer. Is het na die "document check" dat je de roltrap naar boven moet nemen ?

@Donna: Gelukkig betekent het ook dat Luchiano het erg leuk vond dat zijn opa en oma geweest zijn. Afscheid nemen hoort bij het leven. En ja, op zijn tijd ben ik best onhandig... :-)
@Boutie: Dat het er donker uitziet komt door het tijdstip. Om kwart over zes begint het hier al donkerder te worden. In werkelijkheid is het gebouw mooier dan op mijn foto. Een vismarkt is het zeker niet!
@Willisha: Precies en we hebben tegenwoordig allemaal een weblog... :-)
@Renesmurf: Klopt, eens heb ik mijn vliegtuig erdoor gemist in Santo Domingo...
@Truus: Ja, dat verbaasde mij ook. Heb jullie sms-je van 10:16 ontvangen en wist toen dat jullie veilig geland waren. En na het telefoontje van CasasPa ook dat jullie weer lekker thuis zijn. Zeiden ze helemaal niets over de schelpen? Dan kun je de exemplaren die nog hier liggen binnenkort ophalen... :-)
@Pascal: Dank je, het gaat ook alweer ietwat beter...
@Margriet: De een zijn verdriet is de ander zijn vreugd. Of zoiets... ;-)
@Curacaoenaar: Het is een zijstraat van de Schottegatweg-Zuid. Komend vanaf Rio Canario moet je bij Tiger Equipment rechtsaf, dan bij de t-splitsing links en dan links aanhouden en rechtdoor rijden in een onherbergzaam gebied tot je bij een blauwe muur komt.
Tiger Equipment is een van de laatste afslagen voor Palu Blanku.
Als er een 747 weg moet is het altijd een beetje chaos. Toch ging het zo een stuk beter dan voorheen, de rij was minder lang. Na de Document Check kun je inderdaad met de roltrap naar boven, als die het doet tenminste...

Te veel stress lees ik hier in je log. Tijd voor een hobbie zonder stress. Bekijk de video op mijn blog maar even.

Het 'normale' leventje gaat weer verder..

Wel wat sneu voor Luchiano!

Afscheid nemen is akelig maar Luchiano weet er goed mee om te gaan denk ik zo. Volgend jaar zien jullie elkaar weer in Nederland? Beterschap met je griepje.

@Brillie: Ik heb de video bekeken, maar dat is niet goed voor mijn rust. Dat je daar niet stapelgek van wordt... :-)
@GJ: Zo is het, de aarde draait door en Luchiano is er wel weer overheen. Gebeurt er nog wat in Glimmen?
@Carin: Luchiano doet dat goed maar heeft nu weer andere problemen, voetstappen op zijn gezicht... ( http://www.casaspider.com/latios/2006/11/voet_stappen_op_mijn_gezicht.html ) Het griepje is er nog, maar wordt gelukkig iets minder...