« Optimaliseer je vrouw! | Main | Rosmijna »

Ik zie, ik zie (2)

Op het verjaardagsfeestje van collega Bas sprak Engelse collega Paul mij aan. Hij moest de volgende dag zijn vrouw Janet en dochter Faith op het vliegtuig naar Engeland zetten voor een korte vakantie. Paul zou een hele week alleen zijn. Op welke dag hij kon komen eten, was zijn vraag.

Die vraag was niet zo brutaal als het lijkt. Al zeker tien maal heb ik Paul bijna uitgenodigd: "Ja, binnenkort kom je bij ons eten, we maken gauw een afspraak!". Het is er nooit van gekomen. Heel goed dat Paul doortastend optrad en zichzelf min of meer uitnodigde. Collega Chris stond erbij te kijken en zei heel zielig dat hij ook alleen was. "Ok, jij mag ook komen eten!".

Ja, op een feestje met wat bier worden vele afspraken gemaakt. Gisteren was het zover. Wij hadden een berg spare-ribs en twee kratten Polar in huis gehaald. 's Morgens vroeg werd ik gebeld door Paul. Hij voelde zich bepaald niet lekker en vroeg of we het etentje konden uitstellen. "Is goed", antwoordde ik, "maar bedenk wel dat het zomaar wr twee jaar kan duren!". Daar had Paul op dat moment maling aan, hij voelde zich toch al bepaald niet lekker.

Ik besloot Chris te bellen om het hele etentje af te zeggen. Wat een toeval! Chris was k ziek! Via MSN lichtte ik Lucy in. "Ja maar, ik ben de spare-ribs al aan het bereiden", sputterde zij tegen. "De Cubanen! Die moeten ons helpen!", was de enige oplossing die ik nog zag. Tegen Reynaldo zei ik dat we slecht nieuws hadden, onze eetgasten waren allebei ziek en nu zaten we met een berg spare-ribs in onze maag.

Reynaldo en Willy vonden het heel erg voor ons en waren bereid om te helpen. Zij kochten Belgisch bier (Hoegaarden Grand Cru) en wij zorgden voor het eten. Toen ik tegen Luchiano (6) zei dat Reynaldo en Willy kwamen eten was hij erg blij, maar toen ze er daadwerkelijk waren was hij een beetje stil. Zo gaat het altijd, Luchiano is iemand die de kat uit de boom kijkt en wat tijd nodig heeft om op gang te komen.

Helaas had hij gisteren die tijd niet, want hij moest al snel naar bed. Daar lag hij zachtjes te huilen. Dat kon ik ook weer niet aanzien, dus ik zei tegen hem dat hij nog tien minuten bij ons mocht zitten. Op voorwaarde dat hij daarna zonder morren naar bed zou gaan.

We speelden het spelletje Ik zie, ik zie. In het begin maakte Luchiano het ons te gemakkelijk, maar gaandeweg kwam hij op gang. Helaas waren zijn tien minuten toen om. Afspraak is afspraak en hij ging meteen met mij meer naar zijn bed, een stuk vrolijker dan voordien. Op bed wilde hij nog even doorgaan met Ik zie, ik zie.

"... en het issss... rood!". Dat was mijn sportbroek. Als uitsmijter kwam Luchiano met de volgende variant: "Ik zie, ik zie wat jij niet ziet en het is... heel vet". Dat vond ik iets minder leuk, want het was mijn buik.

Na het eten gingen we dominon. Lucy won zowel met Reynaldo als met mij, Willy wist geen n keer tot winst te komen. Drie mannen verslagen door n vrouw. In het geval van Lucy vind ik dat echter geen schande.

Comments

reuze sympathiek van die cubanen, anders was 'heel vet' nog vetter geworden :)

Hahahahahah nou nou wat een mannetje die Luchiano. En Casa......je maakt me voor de 3de of 4de keer lekker met die spare-ribs. Zit nog steeds op het recept te wachten......

L. wil steeds "Ik denk, ik denk, wat jij niet denkt" spelen. Moeilijk, raden wat een 6 jarige denkt!

@Coert: betekent 'vet' ook niet 'wreed' in de zin van 'gaaf'?
@Tashita: nog even geduld, maar het recept komt eraan!
@Erwin: tja, wat volwassenen (vooral mannen) denken is veel gemakkelijker te raden... :-)

Eh, is dat een spel dat je speelt op een tafel?

He he weer eindelijk terug??? We hebben je logs gemist!