« Pequeño gran amor | Main | Antilliaanse Regering gevalllen »

De kunst om te verliezen

Het spelen van spelletjes is een belangrijk onderdeel in de opvoeding van een kind. Bij spelletjes is er een winnaar en een verliezer. Op zich weinig opzienbarend, maar wel van belang voor de context.

Luchiano kan, zeker voor een zesjarige, vrij goed dominoën. Ik speel altijd op mijn best tegen hem, in de eerste plaats omdat ik graag win, maar ook omdat de geluksfactor bij dominoën met zijn tweeën relatief hoog is. De stand was 4-4 en we gaan tot de zeven. Door een foutje van Luchiano en wat geluk aan mijn kant, won ik met 7-4.

Als Luchiano aan de winnende hand is, gilt hij van plezier: "Domino!" en "Ik ben de beste domino-speler!". Van wie zou hij dat hebben. Toen hij met 6-4 achterstond, begon zijn bovenlip te trillen en bij de 7-4 barstte hij uit in gesnik. Daarmee was de ongelukkige jonge speler bij Lucy aan het verkeerde adres. Zij dwong hem tot nog een partij. Die hij ook verloor.

Op bed ging ik met Luchiano praten. De gebruikelijke dingen, dat verliezen er nu eenmaal bijhoort. En dat het beter is om na te denken hoe je de volgende keer wèl kunt winnen in plaats van te huilen. En dat je sportief moet zijn, geef de ander een hand en feliciteer hem.

Een dag later wilde Luchiano een kaartspelletje met mij doen: tres-dos. Ieder heeft vijf kaarten in zijn hand. Als je aan de beurt bent pak je een kaart van de stapel en gooi je er een weg. Doel is om drie en twee gelijken in je hand te hebben, dan heb je gewonnen.

Het eerste potje won ik. Beleefd stak Luchiano zijn hand uit: "Gefeliciteerd papa, je hebt goed gespeeld". Het tweede potje won ik ook en wederom werd ik netjes gefeliciteerd. Ik vond het tijd worden dat Luchiano een potje zou winnen en besloot hem te helpen.

Zelf had ik al twee achten in mijn hand en Luchiano gooide er een weg. Had ik hem genomen, had ik direct gewonnen. In plaats daarvan nam ik een kaart van de stapel. Luchiano won en was dolblij. Gehaast pakte hij mijn kaarten en keek ernaar. "Hé papa, je hebt dom gespeeld! Kijk, als je die acht had gepakt die ik weggooide, dan had jij gewonnen!".

Behalve dat ik hem had laten winnen moest ik nu ook nog toegeven dat ik dom had gespeeld. Dat had ik een paar jaar geleden nog niet gekund! Toen Luchiano uiteindelijk met 6-4 won, zei hij: "Als ik blij ben gaan mijn oren omhoog!".

Nou ja, zolang hij maar niet gaat kwispelen.

Comments

Zou het zo zijn dat naarmate je langer dom speelt het eenvoudiger wordt om dit toe toegeven?

:-)

@Piet: Ik noem het liever "van de nood een deugd maken"... ;-)

*grijns* ;-)

Hoe moet dat later.

Lekker scheetje die paashaas van jullie. Mijn zoon
probeert altijd op allerlei manieren onder zijn verlies uit te komen.
Ik ga hem ook maar eens leren dat hij mij moet feliciteren.

wat ben je toch opvoedkundig-verantwoordelijk bezig. Het lijkt erop dat hij straks de enige in de familie is die zijn verlies dapper kan dragen, ik barst nog steeds in tranen uit.

niks ergers dan door je eigen kroost ingehaald te worden, lijkt me.

@Pascale: Niks opvoedkundig bezig, ik vind het gewoon geen gezicht als Luchiano huilt omdat hij verliest. Zelf kan ik er overigens ook nog steeds niet tegen, ik denk dat ik maar eens met mezelf in gesprek moet gaan... :-)
@Coert: Precies, ik hoop het toch nog een jaar of zes vol te houden. Maar het wordt moeilijk!