Main

October 7, 2012

Wiro in de Steenfabriek

(Zondag 30.09.2012)

Wij wonen bijna vijf jaar in de gemeente Gilze-Rijen en toch had ik nooit gehoord van de Steenfabriek in Gilze. Iemand uit notabene Portugal stuurde een uitnodiging om daar op zondag 30 september 2012 een kijkje te komen nemen.

30.09.2012: Zwager Wiro van Vilsteren exposeert met zes andere kunstenaars in de Steenfabriek te Gilze. Diana (6), Luchiano (14) en CasaSpider (35x) zijn erbij. Klik voor groter.Wie was die iemand uit Portugal? Die iemand is niemand minder dan mijn zwager Wiro van Vilsteren, getrouwd met zus Margriet. Gedurende de twaalf jaren dat wij op Curacao woonden, waren zij inwoners van Rijen. En toen wij naar Rijen vertrokken namen zij de benen naar Portugal. Je zou er haast iets van gaan denken, neem maar eens een kijkje op hun website mudanca.nl.

Hoe dan ook, Wiro is architect, kunstenaar en nog veel meer dingen. Samen met zes andere kunstenaars, samen Zeven Kunstenaars derhalve, hield hij een expositie in de Steenfabriek te Gilze. Meer info over de Steenfabriek is te vinden op Wikipedia en zo ziet hij er nu uit.

Luchiano (14) en Diana (6) gingen verplicht mee. Gelukkig waren er een paar factoren om de cultuurbarbaren iets op te vrolijken. Zo was het prachtig weer, lag er tegenover de Steenfabriek een maisveld en zelfs een speeltuintje.

Wiro's vrije werk omvat autobiografische en poëtische beelden die gaan over verandering, tijd, herinnering en toekomst. Die laatste zin heb ik niet zelf verzonnen, neen die komt uit Het Stadsblad Breda, ere wie ere toekomt.

30.09.2012: Zwager Wiro van Vilsteren exposeert met zes andere kunstenaars in de Steenfabriek te Gilze. Tussendoor haalt Luchiano een frisse neus bij de maisvelden. Klik voor groter.Luchiano bevindt zich niet echt in een fase van zijn leven waarin veel plaats is voor autobiografische en poëtische beelden die gaan over verandering, tijd, herinnering en toekomst. De ornamenten met veel hout uit oude deuren toverden desalniettemin een glimlach op zijn gezicht.

Diana keek vooral naar de kleuren en een oude museumgrap konden wij niet aan ons voorbij laten gaan. Okay, even serieus. Bij de eerste aanblik van de kunstwerken had ik eerlijk gezegd ook mijn bedenkingen. Toen Wiro het verhaal achter een van zijn kunstwerken vertelde werden de dingen veel duidelijker. Misschien iets voor een tegeltje: "Oordeel niet te snel zonder kennis over de achtergronden".

Toen wij bijna terug wilden rijden naar Rijen, kwamen opa Harry (CasasPa) en oma Truus er net aan. CasasPa was zoals altijd druk in de weer met zijn camera, van wie heeft hij dat toch? Ook de Grote Kunstenaar zelf diende vereeuwigd te worden met Luchiano en Diana. Thuis blaften we van de honger en zette ik de frituurpan aan. Een mooi einde van een culturele dag.

Tot besluit een paar extra foto's:

  • Blik van de eerste verdieping naar de begane grond.
  • Diana kijkt vol verwondering naar een object met een blauwe staaf, let ook op de door Wiro zo mooi gestapelde stoelen op de achtergrond.
  • Luchiano heeft net een kunstwerk bekeken en denkt er het zijne van.
  • Ponygirl Diana vindt de zonnebloem een mooie plant.
  • Dit gele ding staat buiten en het heeft wel iets.
  • Luchiano in bijzondere pose bij het maisveld.
  • Visitekaartje van Wiro & Margriet, weet ze te vinden.

Tot zover.

July 24, 2012

Feyenoord Open Dag 2012

Luchiano (14) weigert met mij Studio Sport te kijken en is haast niet mee te slepen naar een wedstrijd van Rijen 1. Diana (6) gaat wel graag mee naar Rijen 1, maar doet dat vanwege de lekkere frietjes en als ze die op heeft vraagt ze wanneer we naar huis gaan. Lucy (??) kijkt wel naar de wedstrijden van het Nederlands Elftal, maar weet voor de rest wel leukere dingen dan voetbal.

Kortom, wij zijn een echt voetbalgezin. Geen wonder dat iedereen stond te springen en te feesten toen ik het goede nieuws bracht dat we naar de Open Dag van Feyenoord gingen. Luchiano: "O nee hè, mag ik alsjeblieft thuis blijven?" Lucy: "Het is zeker gratis".

12.07.2012: Feyenoord Rotterdam, Open Dag 2012 en Lucy en CasaSpider zijn erbij! Klik voor groter.Ooit waren er tijden waarin een roedelleider het gemakkelijker had, dat staat vast. Hoe dan ook, zondagochtend om half elf zaten we in de auto op weg naar Rotterdam, geboortestad van CasaSpider. Nu ja, om precies te zijn reden we naar parkeerplaats Beverwaard in/bij Ridderkerk. Daar kon men gratis parkeren en er reden pendelbussen naar de Heilige Voetbaltempel aka De Kuip.

We liepen wat rond De Kuip, bezochten een toilet, kochten Feyenoord-munten die tegenwoordig waardevaster zijn dan de Euro, wisselden die munten weer in voor een biertje en een ijsje en betraden het stadion. Rijkelijk vroeg vonden we vier mooie kuipstoeltjes in vak KK, vlak naast het Ere-terras. Onder het genot van een biertje en prima muziek als het onovertroffen Hand in Hand zagen we hoet stadion zich langzaam vulde.

Zo nu en dan klonk er luid gejuich vanuit Vak-S waar dan vuurwerk werd afgestoken. Regelmatig kwam de Wave voorbij. "De eerste keer dat ik echt met een Wave heb meegedaan", zei Lucy blij. Vanaf een uur of een begon het programma op het veld. Het Feyenoord-embleem werd op de middenstip gelegd en de A1 werkte een training af.

Het was de beurt aan de spelers. Eerst werden de keepers door speaker Peter Houtman op het podium geroepen, daarna de verdedigers, vervolgens de middenvelders en tot slot de aanvallers. O nee, als allerlaatsten kwam de technische staf met trainer Ronald Koeman tevoorschijn. Mooiste moment was toen Ron Vlaar verklaarde af te zien van een mogelijke transfer naar Aston Villa en het komende seizoen gewoon voor Feyenoord uit te komen.

Eerst zien, dan geloven. Zo leek ook Jean-Paul van Gastel te beseffen: "Het is nog lang geen 1 september". Populairste Feyenoord-speler van het moment is toch wel Jordy Clasie. En terecht. Het stadion juichte bij het horen van zijn naam en beantwoordde die scanderend met: "Messi, Messi, Clasie komt eraan!"

12.07.2012: Feyenoord Rotterdam, Open Dag 2012. Diana (6) is in haar nopjes met de nieuwe aanwinsten die uit de helicopter stappen. Klik voor groter.Toen moest het hoogtepunt nog komen. De helicopter met de nieuwe aanwinsten. Iedereen keek naar de lucht, house-muziek vermengd met helicoptergeluiden zweepte het publiek op en daar verscheen de schaduw van de wieken op de grasmat. Het was een schitterend gezicht de helicopter langzaam in De Kuip te zien landen, met die muziek en al dat volk.

Voor zover ik het goed kon zien tenminste, immers ik was druk aan het filmen. Vroeger had je dat grapje dat iemand een hele dag foto's had lopen maken en achteraf het lensdopje nog op de camera zat. Of dat er geen rolletje in zat. Anno 2012 kan dat niet meer, maar voor die malheur is een andere in de plaats gekomen. Wie kent die reclame met het Monster van Loch Ness? Welnu, dat overkwam mij deze keer.

Terwijl ik dacht dat ik druk aan het filmen was stond de camera op standby. Dat ontdekte ik 's avonds toen ik de beelden eens terug wilde zien, maar alleen een heel kort filmpje vond van mijn knie. Enfin, de nieuwe aanwinsten waaronder Ruud Vormer, Lex Immers en Omar El Abdellaoui waren vet onder de indruk van de ontvangst in Rotterdam. Bij ons genoot Diana met volle teugen van de heli.

Het officiele programma was afgelopen en De Kuip stroomde snel leeg. Buiten was het nog steeds enorm druk. Inmiddels was Luchiano's humeur opgeknapt: "Nee, dit was niet de vreselijkste dag van mijn leven" en zette Diana ons op de foto vanaf rij 1.

Tijd om naar huis te gaan. Wij begaven ons naar de pendelbussen waar reeds een lange rij stond te wachten. Engelse toestanden, in positieve zin wel te verstaan. Iedereen wachtte netjes op zijn beurt en voor we het wisten zaten we lekker vooraan in de bus om tien minuten later afgezet te worden bij parkeerplaats Beverwaard. De onbestemd rode Ford Focus had de hele dag in het zonnetje gestaan en was lekker voorverwarmd.

We sloten de geslaagde dag af met een tussenstop bij de McDrive in Oosterhout. O ja, het allerjammerste van de Open Dag 2012 was dat Lee Towers verstek moest laten gaan wegens een recente operatie. Vervanger Paul de Munnik deed zijn stinkende best, maar het Feyenoord-lied (Niets is sterker dan dat ene woord) en You'll Never Walk Alone kunnen echt niet beter gezongen worden dan door onze favoriete Litouwer.

We hebben twee Feyenoord-munten over.
Dat betekent dat we dit seizoen een keer terugkomen in De Kuip.
Promise!

July 15, 2012

Keek op de Week

Zaterdag was Kees van Kooten op televisie met een toespraak voor Gerrit Komrij (RIP) die het tijdelijke met het eeuwige heeft verwisseld. Vandaar de titel voor dit beperkte uittreksel van onze week. In de ochtend van zaterdag 7 juli brak Lucy haar teen, de voorlaatste van haar linkervoet om precies te zijn. Ze wilde nog snel iets uit de slaapkamer halen en knalde met haar voet tegen de hoek van het bed.

Ik belde de Huisartsenpost Oosterhout en maakte me op voor een half uurtje discussiëren. Maar het viel mee en we mochten meteen komen. Een aardige dokter (v) hielp Lucy en spalkte de gebroken teen tegen de middelste aan. Van de tenen wordt alleen de grote gegipst, maar die was nu eenmaal niet gebroken. Met de gespalkte teen deed het meteen een stuk minder pijn. Op de terugweg gingen we langs Scapino om twee paar slippers te kopen: Dag hoge hakken!

Dinsdag 10 juli reed ik met Luchiano (14) naar CasasPa en Truus in Valkenswaard. Voetbalvereniging De Valk (eerste klasse) speelde thuis tegen Vitesse en dat is altijd leuk om te zien. Na een heerlijke lasagne van Truus met ijs toe voegde neef Marnix (16) uit Utrecht zich bij ons en reden we naar het stadionnetje. Over de wedstrijd kunnen wij kort zijn, het werd 0-11 voor Vitesse. Feyenoord heeft het moeilijker tegen amateurclubs. In mijn eentje reed ik terug naar Rijen, Luchiano mocht twee dagen bij zijn opa en oma logeren.

14.07.2012: Juwelier Lucardi in Oosterhout schiet gaten in Diana's (6) oren voor twee schattig roze oorbellen. Klik voor groter.Lucy liep moeilijk met haar gebroken teen en zelf heb ik al een maand last van mijn linker enkel. Het is wat! Elke dag fiets ik naar het station in Rijen om de trein naar Den Bosch te nemen. Nu komt er iets geks. Het perron in Rijen is ongeveer 300 meter lang en ik loop altijd helemaal naar het eind om in het allerlaatste overdekte wachthokje plaats te nemen. Daar zit altijd een vrouw met rossig krulletjeshaar.

In Den Bosch komt de achterkant van de trein ongeveer uit bij de trap. De voorkant van de trein, daar waar ik instap, staat zo'n 150 meter verder. Dat betekent nogmaals een flinke trippel, wat niet erg handig is als men last heeft van zijn enkel. Dussss.... Donderdag kreeg ik ineens een inzicht: "Waarom loop ik eigenlijk altijd helemaal naar het eind van het perron als ik vervolgens in Den Bosch dat hele stuk nogmaals moet lopen?"

Toen zag ik 's ochtends in Rijen de vrouw met de rossige krulletjes zitten, in het eerste of tweede wachthokje vooraan op het perron. Ik groette haar en zei: "Ja, dat is een stuk dichterbij". Haar antwoord verraste me: "Nou, ik moet vandaag ergens anders heen." Zo zout heb ik heb ik het zelden gegeten. Dat is net of je vooraan in het vliegtuig eerder op Curacao bent dan als je achterin zit, toch? Enfin, een dag later zat ik ook aan het begin van het perron. Het is gewoon heerlijk om in Den Bosch uit de trein te stappen en meteen de trap op te kunnen lopen. Had ik jaren eerder moeten doen!

Woensdagavond 11 juli kwam er een FaceTime-oproep binnen van CasasPa. Luchiano gaf hem bijles om zijn iPhone optimaler te gebruiken. FaceTime had hij hem al een keer uitgelegd, maar dat was CasasPa vergeten. Ondertussen kreeg ik via WhatsApp een aantal foto's binnen uit een ver verleden. "Ben jij dat, pap?", vroeg Luchiano verbaasd. "Jazeker", antwoorddde ik. "Dat kapsel!", luidde Luchiano's reactie. Vermoedelijk betreft het een foto uit 1975 toen wij op vakantie waren op een boerderij in Freienhagen. Dat moeten we met Luchiano ook eens doen, dan leert hij wat werken is.

Donderdagmiddag 12 juli was ik vrij, speciaal om Diana (6) naar zwemles te kunnen brengen. Ik vroeg aan Lucy of ze meeging, ze was sinds haar gebroken teen het huis niet meer uit geweest. "Okay, ik ga mee", zei ze en deed haar open schoenen met hoge hakken aan. "Is dat wel verstandig?", vroeg ik. "Aaahhh, dit voelt veel beter. Ja, zo kan ik weer goed lopen". Wat een vrouw!

Zaterdag 14 juli was de grote dag voor Diana. Eindelijk kreeg ze oorbellen, met gaatjes in haar oren. We kozen voor juwelier Lucardi in winkelcentrum Arendshof te Oosterhout. Daar werden we uitstekend geholpen door een aardige dame die de toch ietwat gespannen Diana op haar gemak wist te stellen. Met een stift tekende ze een punt op haar oren en haalde daarna haar pistool tevoorschijn. Na de eerste knal keek Diana een beetje bedremmeld, maar gaf verder geen kik. Na de tweede stond ze op en wandelde resoluut de winkel uit. "Even wachten, we moeten nog betalen", zeiden wij.

Het leed was snel geleden en Diana is verguld met haar oorbellen. Inmiddels suddert het vlees in de pan, straks mag ik het snijden. Zal ik me eerst nog even douchen?

April 18, 2012

Lyoner

Tot mijn zestiende, zeventiende levensjaar ging ons gezin ieder jaar wel naar Duitsland, op vakantie bij opa en oma of bij tante Gesa. Mijn moeder is geboren in Sankt Wendel, Saarland (kaart). Ik heb daar best veel geleerd, bijvoorbeeld Duits.

Het lekkerste vond ik er echter een worst. Het is geen gewone worst en je kunt hem bijna nergens anders krijgen dan in Saarland, tenminste niet de originele. We hebben het over de onvolprezen Lyoner, ook wel als Lioner geschreven. Het recept komt oorspronkelijk uit Lyon waar de worst Cervelas genoemd wordt (Wikipedia).

17.04.2012: Tante Gesa op bezoek in Dommelen brengt Lyoner en Käsekuchen mee. Klik voor groter.Lyoner is een sappige, kruidige worst met precies de juiste massa waardoor hij zo fijn wegkauwt. Lyoner is op vele manieren te eten: uit het handje, in een hard wit broodje (Weck) met mosterd of Meerrettich (mierikswortel). Bij tante Gesa sneden we de Lyoner ook wel eens overdwars, vulden hem met kaas en grilden hem. Oh, oh, oh, wat was dat lekker!

Iedereen die dit leest is inmiddels helemaal gek van Lyoner, dat kan gewoon niet anders. Als Lyonerfanaten zijn we toe aan een volgende fase. Welkom bij de "Saarländische Zahltagshymne", een parodie op het refrein van de Schlager "Mitsou", u allen welbekend.

Heute Abend is Lyonerfeschd,
wo sich manches gut bereden lässt.
Bei Lyoner, Bier und Amora
sinn mir alle dicke da.

Vluchtige vertaling: Vanavond is het Lyonerfeest, waar je veel dingen goed kunt bespreken. Bij Lyoner, bier en Amor zijn wij allemaal vet aanwezig. Voor de laatste zin bestaat de volgende variant: "sinn mir Dicke alle da" ofwel "zijn wij vetten allemaal aanwezig". Wie durft er nog te beweren dat het dunste boek ter wereld iets met Duitse humor van doen heeft?

Dinsdagmiddag reed ik naar Dommelen. Tante Gesa was bij CasasPa en Truus op bezoek. We moesten wat dingen bespreken. Truus had lekker gekookt en inmiddels rammelde ik van de honger. Toen kwam de grote verrassing, tante Gesa had originele Lyoner meegenomen en CasasPa bakte hem lichtjes aan. Oude tijden herleefden, het was gewoon heerlijk.

Als toetje had tante Gesa een Käsekuchen gebakken. Wat wil een mens nog meer?

February 22, 2012

Spider anekdotes

17.02.2012: Eerste bezoek Luchiano (14) aan het St. Elisabeth ziekenhuis in Tilburg, om naar een wratje op zijn rechter middelvinger te laten kijken. Klik voor groter.Luchiano heeft een afspraak bij dr. Polderman in het Elisabeth ziekenhuis te Tilburg om naar een knobbeltje op zijn rechter middelvinger te laten kijken. Als ik van thuis weg wil rijden om hem van school te halen, zie ik twee pasjes van het Beatrix College op tafel liggen. "Wat een oen!", denk ik bij mijzelf. "Is hij weer zijn pasjes vergeten."

Ik stop de pasjes in mijn portemonnee en rijd naar het Beatrix College. Luchiano staat al te wachten. Als we bij het St. Elisabeth aankomen zeg ik: "Oen, je hebt je pasjes weer op tafel laten liggen!"

Luchiano: "Oh, dat geeft niks. Ik heb de reservepasjes bij me."
CasaSpider: "Heb je ook reservepasjes?"
Luchiano: "Ja, maar geef die andere ook maar."
CasaSpider: "Huh? Je gaat toch niet zowel de originele als de reservepasjes meenemen?"
Luchiano: "Jawel, dat is handig. Als ik uit de mediatheek kom heb ik nooit zin om de pasjes in mijn portemonnee te doen. Dan doe ik ze in mijn broek. Als ik ze later vergeet in mijn portemonnee te doen, heb ik de reservepasjes nog."

Hij kijkt me aan of hij het buskruit heeft uitgevonden. Met een "ach, zijn het niet juist andersdenkenden als een Leonardo da Vinci en een Michelangelo Buonarroti die de wereld later verbaasd hebben doen staan?" poog ik mijzelf moed in te spreken. Overigens heeft hij mij goed geholpen met een nasty probleempje aangaande het niet opstarten van iTunes. Het is Luchiano gelukt en daardoor kon ik afgelopen zondag de iPhone upgraden naar IOS-5. Het is gewoon heerlijk!

Toevallig (...) zijn we vandaag weer in het Elisabeth ziekenhuis geweest, deze keer voor de eerste behandeling met vloeibare stikstof. Zuster Anja voert de behandeling uit en Luchiano geeft geen kik. "Het voelt of er duizend mieren aan je knagen", luidt zijn commentaar.

Als je zo knap bent als de Spiders is het een uitdaging een programma te vinden dat ons iets meer op normale mensen laat lijken. We hebben een poging gedaan, zie hieronder het resultaat.


22.02.2012: De Spiders zijn de nieuwe Addams Family. Klik voor groter.

(Klik voor groter)


Het blijven knapperds, geef maar toe.
Of zijn de Spiders de nieuwe Addams Family?

Diana en ik kijken naar Pokémon.
Hoofdfiguur Ash en zijn drie vrienden komen aanlopen.
CasaSpider: "Weet jij hoe die vrienden van Ash heten?"
Diana: "Die met dat rode jasje en die zwarte broek, die ken ik niet."
CasaSpider: "Oh, en die andere twee?"
Diana: "Ook niet."

Tot besluit een foto van Diana die bij een Tilburgse winkel in de spiegel kijkt.

August 26, 2011

Patent

Net voor het eind van de zomervakantie gaat Luchiano (013) met zijn opa op stap. Donderdag komt CasasPa hem thuis ophalen en het eerste verzetje is het bezoeken van de Europa League kwalificatiewedstrijd PSV-SV Ried. In de eerste helft kan PSV het verschil nog niet maken, maar in de tweede denderen ze over de Oostenrijkers heen. CasasPa en Luchiano hebben het geluk dat zij dan dicht bij het doel van Ried zitten met prima zicht op de wereldgoal van Lens, hier te zien op YouTube.

Donderdagavond blijft Luchiano in Dommelen slapen. Hij laat wat dingen op zijn iPod zien aan Truus en CasasPa en leert ze Wordfeud. Vrijdag zitten ze op een terrasje. CasasPa's telefoonabonnement bij KPN loopt af en wij proberen hem al een tijdje over te halen over te stappen naar T-Mobile, met een HTC of iPhone. Die vrijdagmiddag hakt CasasPa ineens de knoop door en koopt een iPhone met T-Mobile abonnement. Meteen daarna bekijken ze samen de laatste Harry Potter in de bioscoop.

In Rijen aangekomen moet eerst de nieuwe iPhone geïnstalleerd worden. De tijdelijke mini-simcard van KPN gaat erin en vervolgens wil het apparaat obligaat eerst met iTunes connecten. Even later kan CasasPa bellen met de iPhone. Niet slecht voor een 77-jarige!

Woensdag 24 augustus 2011 is Steve Jobs afgetreden als CEO van Apple. Jobs is pas 56, maar helaas zijn gezondheidsproblemen de reden. Het 'ontslag' van Steve Jobs leidde tot het volgende Twitterbericht: "Niemand mag nog ontslag nemen op een woensdag, want daar heeft #Apple nu een patent op."

August 18, 2011

The Spiders go Efteling

Voor een dagje Efteling met het hele gezin mag men wel een flinke prijs in de Staatsloterij winnen. Gelukkig zijn er veel kortingsmogelijkheden. Wij maken gebruik van gespaarde Airmiles, zo hoef ik 'slechts' 50 euro bij te betalen om naar binnen te mogen. Voordeel in deze tijd is dat de Efteling open is tot acht uur 's avonds. Nadeel is dat het in deze tijd bijzonder druk is. Voordeel van dinsdag 16 augustus is dat het een enorm mooie, zonnige dag is. En zo kunnen we nog een tijdje doorgaan. Maar dat doen we niet.

Om ongeveer kwart over tien enteren we het Efteling-terrein. De eerste attractie is de Piraña en dat blijkt een schot in de roos. Diana (5) schatert het uit en gaat helemaal uit haar dak. Nu kan ik reeds voorwegnemen dat dat bij het tweede bezoek later die dag anders zal zijn...

Cliffhanger!

We nemen de bobsleebaan, eten een hapje en stomen door naar Joris en de Draak. Het is de eerste keer dat we deze attractie zien en het hoge houten gevaarte boezemt zeker respect in. Kan dat eigenlijk, respect inboezemen? We weten niet hoe lang de rij is en staan er uiteindelijk anderhalf uur in. De zon brandt op onze hoofden, maar het uitzicht op de twee dames voor ons verlicht het wachten, tenminste bij mij.

16.08.2011: The Spiders go Efteling, hier kijken we in het Sprookjesbos naar de Gouden Bal. Klik voor groter.De minimumlengte voor Joris en de Draak is 1.10 meter. Diana meet sinds kort 1.11 meter. Als we eindelijk bij het apparaat staan waar we in moeten stappen, meet een Efteling-medewerker Diana voor de zekerheid even na, mijn complimenten trouwens daarvoor. Ze slaagt voor de test en mag erin. Het gevaarte wordt in rap tempo naar boven getakeld en dan begint de afdaling.

Van die afdaling heb ik niet veel meegekregen. Een of andere gek brulde gedurende de volle twee minuten als een aangeschoten gorilla! Bovendien had ik mijn ogen stijf dichtgeknepen. Wel dacht ik een paar keer aan die arme Diana, zou die deze helletocht wel overleven met haar tere halsje? Als we er eindelijk uit mogen, straalt Diana. Ze vond het prachtig. Luchiano (013) vond het heftiger dan hij van tevoren had gedacht. Ik ook.

Het is tijd voor wat rustiger vermaak, daar is de rest van de familie wel aan toe. We besluiten op zoek te gaan naar het Sprookjesbos. Dat valt om den drommel niet mee. Lucy heeft haar leesbril niet bij zich en daarom zijn we aangewezen op Luchiano. De Map-Meister laat ons kilometers lopen, maar het Sprookjesbos vinden we niet. "Ja, hier moeten we links. Over dat bruggetje heen en dan zijn we er. Hé, waar is die nou? Oh, zijn er meer bruggetjes in de Efteling!?!" Zo ging dat ongeveer.

Eerst maar een ritje in Droomvlucht. Ook dit wordt een van Diana's favorieten. Het loopt tegen vijven en Lucy neemt het heft in handen. Dat is gek, binnen drie minuten lopen we in het Sprookjesbos. "Puur geluk", zegt Luchiano. Eigenlijk zijn we alleen op zoek naar de Sprookjesboom, maar die komt pas ongeveer als laatste aan de beurt. Het hoogtepunt voor Lucy en Luchiano is de trol die een verhaal vertelt en dat op het laatst onder een luid gebrom een grote tegel begint te trillen. Omstanders kijken verbaasd en nieuwsgierig hoe Lucy zich met haar naaldhakken staande houdt op een halve centimeter van de spleet.

Daar is de Sprookjesboom! Het is er druk. Geinig en leuk dat deze supereenvoudige 'attractie' nog steeds zoveel kinderen trekt. Ook Diana is gebiologeerd door de pratende boom met zijn donkerbruine stem. Als de boom zijn verhaal voor de vierde keer verteld heeft, hangt ze nog steeds aan zijn lippen. "Kom, we gaan", zeg ik tegen haar.

We hebben ongeveer dertig kilometer afgelegd en mijn voeten doen zeer. We besluiten als laatste attractie nogmaals de Piraña in te gaan. Ondanks het late tijdstip staat er weer een rij van circa een half uur. We nemen plaats in de rubberen band en maken ons op voor een relaxt tochtje dobberen over het water. Echter, tegen de avond zet het Efteling-management de apparaten waarschijnlijk allemaal op een tandje ruiger.

Ineens gebeurt het en krijgt Diana een enorme klets water over zich heen. Wij lachen ons allemaal een bult, maar dat valt niet in goede aarde bij onze prinses. Even huilt ze, maar gelukkig herpakt ze zich snel en dan breekt de lach weer door. Die lach wordt nog hartelijker als een minuut later CasaSpider onder een plas water wordt bedolven. Ternauwernood kan ik de camera en de iPhone in veiligheid brengen.

Het is het besluit van een heerlijk intensief dagje. Strompelend leggen we de lange weg naar de auto af. Terug in Rijen rijden we eerst langs de Chinese Muur. Bekaf zitten we even later aan de Babi Pangang en de kipblokjes met mihoen. Het wachten is nu op de dag dat Diana de 1.20 meter (Vliegende Hollander) en 1.30 meter (Python/Vogelrok) passeert.

Het album Efteling 2011 staat met 48 foto's online. Enjoy!

August 13, 2011

13 augustus 2011

De datum 13 augustus 2011 is een belangrijke, in meerdere opzichten. Vijftig jaar geleden werd tot ontzetting van de bewoners van Berlijn begonnen aan de bouw van de Berlijnse Muur.

Onder de Berlijnse Muur verstaat men een 100 m brede constructie van opeenvolgende obstakels die van 13 augustus 1961 tot 9 november 1989 West- en Oost-Berlijn van elkaar scheidde. De totale grens rond West-Berlijn was een onderdeel van de Duits-Duitse grens en was 167,8 km lang, waarvan 45,1 km werd gevormd door de Berlijnse Muur. De Berlijnse Muur was het bekendste symbool van de Koude Oorlog en de deling van Duitsland. Tijdens vluchtacties bij de Berlijnse Muur zijn tenminste 136 mensen om het leven gekomen. (Bron)

In 1978 was ik op vakantie in Berlijn met studiegenoot Duitse Taal- en Letterkunde Paul Spanjaart. Uiteraard bezochten we Oost-Berlijn, via de grenspost Friedrichstrasse. Een jaar later gingen we weer, deze keer vergezeld door een derde studiegenoot Ronald Korvers. Nu enterden we Oost-Berlijn via Checkpoint Charlie. Toen we om een uur of vijf 's middags terugkeerden naar het Westen en door allerlei stenen sluizen moesten lopen bij een grauwe lucht, voelde ik een beklemmend gevoel. Helemaal omdat we illegaal geld hadden gewisseld en er legio verhalen waren van Westerse studenten die tegen een hoge losprijs pas hun vrijheid terugkregen.

Het is allemaal goed afgelopen. Veel Duitsers herinneren zich de datum 13 augustus 1961. Bij de datum 13 autustus 2011 voel ik een zekere beklemming. Jammer, maar het is niet anders.

June 2, 2011

Viejo verde

Met het hele gezin gaan we naar Albert Heijn, dat is nog eens gezellig. Her en der rapen we onze boodschappen bij elkaar en dumpen ze in de kar. Groenten, vlees, fruit en daarna komt het brood. Standaard een of twee hele bruine broden en twee stokbroden met pitjes. Deze keer wil ik ook een wit stokbrood, immers donderdag gaan we BBQ-en.

Maar er zijn geen witte stokbroden! Dan ziet Lucy er een paar staan, achter de balie. Ik loop erheen en spreek het blonde meisje aan: "Hebben jullie witte stokbroden?", vraag ik het antwoord al wetend. "Ja, ze zijn net gebakken en helemaal vers", zegt het blonde meisje enthousiast. "Oh, dan moet ik ze zeker vandaag nog opeten", zeg ik een kwinkslag uitdelend. "Haha, nee hoor. Ze kunnen best een nachtje blijven liggen. Hoeveel wilt u er?" Normaal had ik er één genomen, nu kijk ik het meisje aan en zeg: "Doe er maar twee!" Compleet gekkenhuis.

Als ik met de twee stokbroden naar de kar loop, kijkt Lucy mij ondeugend aan. "Ahaaaa! Ineens wil je twee stokbroden hè?" Het wordt nog erger bij de melk. Tegenwoordig staan de zuivelproducten achter glazen deuren, wel praktisch maar niet handig. Een blond Albert Heijn-meisje is bezig om nieuwe pakken melk van anderhalve liter in te laden. De meeste rekken zijn netjes gevuld en ik vind het zielig voor haar als ik daar weer twee pakken uit haal. "Euhm, ik heb twee pakken melk nodig. Zal ik ze hier vandaan halen?" Nog voordat ik uitgesproken ben overhandigt het meisje me stralend twee pakken.

Weer kijkt Lucy me op een vreemde manier aan. "Viejo verde", knipoogt ze. Wat is een "viejo verde"? Wel, viejo staat voor oud en verde voor groen. De meest adequate vertaling is wellicht een oude man die van een groen blaadje houdt. Jaja, zo oud ben ik natuurlijk helemaal niet. We werken de laatste entries van het boodschappenlijstje af en stomen op naar de kassa.

Als ik keurig aansluit in de rij voor kassa één, vraagt Lucy: "Waarom ga je niet naar kassa drie? Die rij is veel korter." Dat is ook zo, maar achter kassa drie zit een man en achter één een donkerharige schone. Hoe red ik mij hieruit? "Ah, die jongen van kassa drie is niet zo ervaren, die is nogal langzaam."

Weer die blik.
Na twee stokbroden en twee pakken melk vreest Lucy dat ik nu om een dubbele rekening vraag.
Het had zomaar gekund.

May 28, 2011

Hart (4) en de Marathon Eindhoven

De derde update van 11 mei 2011 over de hartoperatie van CasasPa had eigenlijk de laatste moeten zijn. Donderdag 26 mei 2011 belt Truus echter uit Dommelen dat CasasPa die dag wederom is opgenomen in het Sint Anna-ziekenhuis te Geldrop. Nu zijn de kamers in dat ziekenhuis vakantiehuiswaardig, toch blijft men er indien enigszins mogelijk ver uit de buurt.

Die donderdag heeft CasasPa een gewone afspraak bij de cardioloog. Hij moet onder andere een fietstest doen. Voordat hij op de fiets stapt geeft hij aan zich de afgelopen dagen wat moe te voelen. De cardioloog neemt dit serieus en wil eerst enkele bloedwaarden bekijken. Die blijken hoger (of lager?) te zijn dan de bedoeling. Dit is op zich niet ongewoon, het kan de nasleep van de operatie zijn. Voor de zekerheid willen ze CasasPa die nacht in het ziekenhuis observeren. Hij moet er meteen naartoe.

Dat is even schrikken. Zus Pascale gaat er die avond heen om enkele spullen te brengen. CasasPa ligt in een tweepersoonskamer, hoe groot moet die dan wel niet zijn? Alleen het geluid van de televisie doet het niet, hiervoor is een koptelefoon nodig. Samen gaan CasasPa en Pascale op pad om er beneden in het ziekenhuis een te scoren. Inmiddels is CasasPa aangesloten op een monitor die in de vorm van een kastje op zijn lijf zit.

Onderweg naar beneden begint dat kastje ineens te piepen. "Zo'n vaart zal het niet lopen, kom we gaan gewoon die koptelefoon halen", zegt CasasPa. Pascale hoopt vreest dat een paar goedgetrainde bewakers boven op hun zullen duiken. Als ze weer op de afdeling komen, staat een verpleegster CasasPa op te wachten: "We waren u al kwijt!" Enfin, de volgende dag blijken de bloedwaarden iets beter en mag de patient na alsnog de fietstest te hebben gedaan weer naar huis.

In een eerder telefoongesprek wijst Pascale mij op enige turbulentie in de marathonwereld. CasasPa is meer dan zijn halve leven lang aktief in de atletiekwereld, eerst bij AVV Valkenswaard en vervolgens als bestuurslid en fondsenwerver bij de Marathon Eindhoven, zo ongeveer vanaf het ontstaan 28 jaar geleden.

Het nieuwe bestuur heeft een iets andere visie op hoe de Marathon Eindhoven eruit moet zien. Zij willen een snellere marathon met internationale toptijden en willen het parcours daarom voor een groot deel uit de binnenstad van Eindhoven halen. Dit tot ongenoegen van de oude iconen Cor Vriend (mirror), Theo van de Laar en CasasPa (mirror) volgens wie een dergelijk evenement in de binnenstad juist de aantrekkelijke factor is en die daarom de consequenties hebben genomen door op te stappen.

De iconen zijn geïnterviewd door het Eindhovens Dagblad en de een is wat openhartiger dan de ander. CasasPa heeft de afgelopen weken iets andere dingen aan zijn hoofd en hij houdt de boot een beetje af: "Hij wilde zijn vertrek niet inhoudelijk toelichten." Tegen mij geeft hij aan ook geen behoefte te hebben om personen zwart te maken. En dat spreekt voor hem.

Maar nu gaan wij genieten van de Champions League finale 2011 in Wembley Stadium tussen CF Barcelona en Manchester United.

May 23, 2011

BBQ met Piet en Emmie

Ter gelegenheid van CasaSpider's 34e verjaardag (hex) op woensdag 18 mei jongstleden bedenken Lucy en Luchiano (013) iets leuks. Bij wijze van surprise nodigen ze Diamond Piet uit voor de woensdagavond. Helaas is in de tussentijd een andere afspraak gemaakt en wel dat wij woensdagavond naar CasasPa in Dommelen, gemeente Valkenswaard, vertrekken om mijn verjaardag te vieren. Het is de laatste avond dat mijn speciaal uit Portugal overgekomen zus Margriet in Dommelen is, donderdags vertrekt zij weer richting het door financiële problemen geteisterde buurland van Spanje.

Overigens is Margriet niet speciaal voor CasaSpider overgekomen, neen dit deed zij ter ere van CasasPa's verjaardag op 14 mei en diens vervroegde vrijlating uit het Sint Anna-ziekenhuis in Geldrop na een openhartoperatie. Hoe dan ook, de surprise-party wordt verzet naar zaterdag 21 mei. Welk een inleiding en het is me allemaal wat.

21.05.2011: Zaterdag 21 mei verrassen Diamond Piet en zijn dochter Emmie (10) de Spiders met een verjaardagsbezoek. Klik voor groter.Zaterdags ben ik druk met allerlei dingen die verband houden met het verrassingsfeest. Bij de Biergrens in Baarle-Nassau slaan we flink wat bier in. Later rekent Luchiano voor dat we met de benzinekosten erbij toch een stuk voordeliger uit zijn dan bij Albert Heijn, los van het feit dat Westmalle per krat veel plezieriger is dan al die losse flesjes.

Niet lang nadat we alles in huis hebben gehaald parkeert Piet zijn donkerzwarte Alfa Romeo 159 tegenover ons huis. Even later zitten we aan de koffie. Emmie (10) en Luchiano vermaken zich met de computers en de Wii en Diana (5) doet vrolijk mee. Het is een prachtige dag met veel zon die met de parasol enigszins in toom wordt gehouden.

Langzaam nadert het hoogtepunt. "Steek jij de barbecue maar aan", commandeert Lucy. Ik hoef er alleen de lucifer bij te houden, de rest heeft zij allemaal geregeld. Duvel, vlees en knoflooksaus zijn een beproefde combinatie. We leggen een en ander op de foto vast en dankzij het befaamde statief verschijnt de fotograaf zelf ook plotseling ten tonele. Dan vallen we aan, graaauuwwww. Knor, knor.

We kletsen wat na en om tien uur is het nog steeds licht. Piet roept Emmie om naar huis te gaan, maar zij heeft geen zin. Dat is altijd een goed teken en de kinderen hebben zich goed vermaakt met verstoppertje spelen. Luchiano is er trots op dat hij de meisjes "ownde" met verstoppertje spelen. Hij "owned" erg graag de laatste tijd en vindt dat hij in ons huis de slimste is: "Papa, ik own jou op alle oppervlakten". Qua kennis van de Nederlandse Taal kan ik mij tegenover onze "owner" gelukkig redelijk staande houden.

Het was een lekker dagje en dat was het. Vanavond maken we de door Piet meegebrachte fles Tequila maar eens open, het is voor ons vast geen surprise hoe die smaakt.

May 19, 2011

34-hex

Ja, rigide structuren belemmeren initiatieven. Woensdag sta ik goedgemutst op. In de trein naar 's-Hertogenbosch feliciteert niemand mij. Ergens is dat een bummer, immers na 4,5 maanden forensen sluipen de vaste patronen erin. Dat meisje staat altijd precies bij dat hokje op het perron in Rijen, dat groepje mannen stapt altijd daar in en als ik naar Brabant Water loop kom ik altijd dezelfde personen tegen, eentje rennend.


18.05.2011 CasaSpider bereikt de eerbiedwaardige leeftijd van 34-hex en dat weten ze bij Brabant Water. Klik voor groter.

(Klik voor groter)

De DBA-kamer is prachtig versierd, zelfs mijn leeftijd staat er perfect op. Dank je wel, Judith. Vreemd genoeg verslikt bijna iedereen zich daarbij of schiet in het gunstigste geval in de lach. Er is een discrepantie tussen mijn presentatie en de perceptie van de bezoeker, zoveel is wel duidelijk. Misschien moet ik mijn haar eens gaan verven.

Luchiano (013) feliciteert mij tegenwoordig digitaal, via Twitter en zijn blog. Kan ik het over nog eens 34 jaar teruglezen.

May 11, 2011

Hart (3)

De voorlaatste update over CasasPa's hart dateert alweer van een week geleden. Hoe is het hem sindsdien vergaan? Redelijk goed. Vrijdag 6 mei is de tijdelijke pacemaker verwijderd en als wij zaterdag op bezoek komen, loopt er net een broeder kamer West 616 uit die zojuist de draden van die pacemaker uit CasasPa's lijf getrokken heeft. Ze bungelen uit zijn kontzak, maar dat valt onder dichterlijke overdrijving.

CasasPa is volledig draadloos en dat geeft meer mogelijkheden tot beweging. Hij kan nu bijvoorbeeld zelf naar het toilet. Het is de bedoeling dat hij binnen afzienbare tijd verhuist naar het Sint Anna-ziekenhuis in Geldrop om daar een paar dagen op krachten te komen. Gezien het feit dat de pacemaker er pas net uit is vindt CasasPa het best om nog twee dagen in het Catharina-ziekenhuis in Eindhoven te blijven.

Per maandag 9 mei verhuist hij naar Geldrop, route 95 kamer 328. Nu maar hopen dat dit klopt, immers bijna al mijn beweringen worden door een van mijn zussen gecorrigeerd. Zo ook mijn bewering dat CasasPa een kunstklep heeft gekregen. Zus Margriet stelt terecht dat het 'slechts' een reparatie betreft van een klep, maar dat er geen kunstklep is geplaatst. Waarvan acte.

Dinsdagavond vertrekken we met het hele gezin richting Geldrop. Als echte man ben ik topografisch globaal goed onderlegd en weet dat de hoofdstad van Honduras Tegucigalpa is. En jullie niet. Waar Geldrop uithangt is een heel ander verhaal. De TomTom dateert uit 2007 en heeft geen weet van de sterk gewijzigde situatie rondom Eindhoven. Twee keer word ik op het verkeerde been gezet en moet een stuk omrijden. Het feit dat Geldrop pas op zes kilometer voor het eerst op de ANWB-borden verschijnt helpt niet echt. Ditzelfde geldt overigens ook voor Valkenswaard, dan moet je maar net weten dat je er bij Waalre af moet. Het is schandalig.

Maar we zijn aangekomen. CasasPa ligt in een reusachtige kamer, toch zeker voor ziekenhuisbegrippen, in een mooi bed met een flatscreen boven zijn hoofd. Door middel van een afstandsbediening heeft hij toegang tot televisie, internet en telefoon. Op een tafeltje ligt een menukaart met gerechten waarvan het water je in de mond loopt. De doucheruimte is zeker vier keer groter dan die in ons huis. Tel daarbij op de verzorging door pikante verpleegsters en ik boek hier mijn komende vakantie voor zeker vier weken.

Geen wonder dat CasasPa er weer een stuk beter uitziet. Een probleem is voor hem dat hij nog steeds snel moe wordt. Voor het eerst is hij onder begeleiding van een arts een trap opgelopen en dat viel niet mee. Oefening baart kunst en juist door dingen te doen gaan ze uiteindelijk gemakkelijker.

Zaterdag 14 mei wordt CasasPa 77 jaar en de cardioloog zei meteen dat het streven is om hem vrijdag naar huis te laten gaan. Zus Margriet komt donderdag speciaal uit Portugal over voor het verjaardagsfeest. Aanvankelijk moest dit een verrassing blijven, maar ze heeft het CasasPa toch maar verteld. Een hartverzakking komt nu niet echt gelegen.

May 4, 2011

Hart (2)

Een update aangaande de status van CasasPa, zie de post Hart. Lag hij aanvankelijk op de High-Care afdeling, na enkele dagen kwam hij terecht op Mid-Care. Maandagmiddag belt zus Pascale, zij is net op bezoek geweest en meldt dat CasasPa nu op een normale afdeling ligt, in een privé-kamertje op "6-West" in het Catharina-ziekenhuis te Eindhoven.

Pascale vertelt dat het de patient allemaal niet meevalt en bovendien is er nog steeds sprake van wondvocht. Dat vocht werd eerst opgevangen in één drain, maar omdat men precies weten wil waar het vandaan komt vangen ze het vocht nu door middel van drie drains op. Gelukkig zijn de andere slangetjes uit diverse holtes verdwenen.

Als wij maandagavond 2 mei op bezoek gaan vragen we ons af of de kinderen deze keer wel mee mogen. De receptioniste weet het niet zeker en zegt dat we dat aan de verpleegster moeten vragen. We gaan naar de zesde verdieping en vinden met enige moeite, ik tenminste, kamer 16. Op de deur staat dat er maximaal twee bezoekers tegelijk bij de patient mogen zijn. Wij zijn met zijn vieren en Truus is er ook. Van de andere kant, wij zijn allemaal heel rustige personen.

Het eerste dat mij opvalt is dat CasasPa er goed uitziet, stukken beter dan een dag na de operatie. Hij kijkt helder uit zijn ogen en ziet er ontspannen uit. Zelf ziet hij dat toch iets anders, hij vindt dat het herstel veel te langzaam gaat en is vlug moe. Ja, geen wonder. Praten gaat hem een stuk beter af en ondanks de voortdurende druk op de borst, tussendoor laat CasasPa zijn indrukwekkende ritsluiting zien, heeft hij duidelijk minder last als hij bijvoorbeeld even moet lachen.

Het is gezellig druk in de kamer, Luchiano (013) en Diana (4, bijna 5) gedragen zich voorbeeldig en tussendoor belt zus Margriet uit Portugal. Wel een beetje gek is dat we geen verpleegster zien. Niemand die even komt informeren of checken. Als we een potje Twister met CasasPa willen spelen kraait daar geen haan naar. Niet dat we het doen, immers zo lenig ben ik nu ook weer niet.

Wat gaat er verder gebeuren? Een dezer dagen verhuist CasasPa naar het St. Anna Ziekenhuis in Geldrop. Daar wordt een start gemaakt met de revalidatie. De vraag is of de tijdelijke pacemaker ook meegaat en of eerst de laatste drain eruit moet zijn. De doktoren weten vast wel wat te doen, tenminste indien aanwezig.

Tot slot twee correcties op hetgeen ik eerder schreef. Er zijn geen drie, ook geen vier, maar niet minder dan vijf omleidingen aangelegd in het hart en er is geen pees uit het rechter onderbeen verwijderd maar een stuk ader dat gebruikt is om de omleidingen te fabriceren. Dat stuk ader groeit overigens gewoon weer aan, het is bijkans een wonder.

Alles verloopt redelijk volgens plan, al ziet de patient dat soms iets anders.
To be continued.

April 30, 2011

Hart

Woensdag 27 april vanaf een uur of twaalf 's middags is CasasPa aan zijn hart geopereerd. Er zijn drie of vier, men raakt al snel de tel kwijt, omleidingen aangelegd alsmede is een kunstklep aangebracht. Voor die omleidingen is een pees uit zijn rechter onderbeen gebruikt.

Maanden geleden merkte CasasPa (76) dat hij sneller moe werd bij het hardlopen. Ik word al moe als ik aan hardlopen denk, maar mijn vader is een stuk sportiever. Diverse doktoren hebben hem onderzocht, maar niets gevonden. Men concentreerde zich voornamelijk op de longen en daarmee was niets aan de hand.

Een vreemde zaak. Mijn neef Ronald Maatman is een autoriteit op het gebied van stamcellen, probeer dit stukje maar eens te begrijpen. Enfin, tijdens een familiebijeenkomst spraken Ronald en CasasPa over diens klachten en Ronald nodigde hem uit om even mee naar zijn laboratorium te gaan. Daar deed hij enkele bloedproeven en constateerde al vrij snel dat er waarschijnlijk iets met het hart niet in orde was.

De gegevens uit dat onderzoek overhandigde CasasPa aan zijn doktoren die nu ineens op het goede spoor waren. Vanaf dat moment is de behandeling ingezet, met medicijnen en een behandelplan dat uiteindelijk leidde tot de operatie. Zonder operatie en met medicijnen had hij waarschijnlijk nog een hele tijd door kunnen leven, maar CasasPa stelt hogere eisen aan zijn leven. Hij wil de komende tien jaar hardlopen. Vandaar dat hij bijzonder nuchter de operatie in ging en dinsdags nog snel even door het bos jogde.

Woensdag is een spannende dag. Je hoopt maar dat alles zonder complicaties verloopt, maar kunt daar verder weinig aan doen. Gelukkig is alles goed verlopen. Na de operatie verliest CasasPa iets teveel bloed, maar dat stopt op tijd. Donderdagochtend staat zijn hart even stil, de tijdelijk ingebouwde pacemaker was niet helemaal goed ingesteld.

Donderdagavond gaan wij op bezoek op de afdeling High Care van het Catharina-ziekenhuis in Eindhoven. Luchiano (013) en Diana (4) gaan mee, maar zij mogen niet op de zaal komen. Er geldt een minimum leeftijd van 16 jaar. We parkeren de kinderen in het restaurant met een blikje cola en een bord patat. Lucy en ik nemen Route 61 en staan even later voor een zware schuifdeur.

Een verpleegster laat ons binnen en begeleidt ons naar het bed van CasasPa. Hij zit half rechtop in zijn bed met het klassieke blauwe operatiehemd aan. Uit diverse plaatsen in zijn lichaam komen slangetjes. Dat ziet er altijd wat eng uit, maar verder is CasasPa goed bij. Hij herkent ons meteen en schudt de hand.

Eerder is gezegd dat een patient de dag na de operatie nog dermate dizzy is dat hij zich weinig kan herinneren van wat er gezegd wordt. Die indruk heb ik bij CasasPa niet. Zo nu en dan vergist hij zich in de dag en heeft het over gisteren als hij dinsdag bedoelt. Maar dat is logisch, immers één dag uit zijn leven is door de verdoving feitelijk weggewist.

Soms heeft hij even pijn op de borst, er is een soort van doorlopende druk die benauwdheid veroorzaakt. Geen wonder aangezien de borstkas is opengezaagd en nu met ijzeren pinnen weer aan elkaar zit. Lachen doet pijn en van Lucy mag ik geen grapjes meer maken. We worden opgeschrikt door geluiden uit het bed van de buurman die er duidelijk minder goed aan toe is. Tsja, men belandt niet op de Intensive Care om de polonaise te lopen.

De verpleegster verschijnt aan het bed. Elk uur noteert zij de waarden die op de monitor worden geprojecteerd in een handgeschreven grafiek. Waarom moet dat handmatig? Onwillekeurig denk ik aan Oracle Grid Control die de gezondheidstoestand van een database automatisch vastlegt en waarmee ik in een oogwenk kan zien welke queries er een week geleden om 14:15 liepen. Dat moet hier toch ook kunnen? "Neen, het blijft handwerk", zegt de verpleegster.

Die ochtend was mijn vaders hartcapaciteit slechts 30%, hetgeen mij vrij weinig lijkt. "Hoeveel is de hartcapaciteit nu?", vraag ik aan de verpleegster. "Want vanmorgen was die maar 30%". De verpleegster antwoordt: "En dat blijft die ook, dat verbetert niet meer."

Vanuit het bed protesteert CasasPa: "Maar het zou toch iets verbeteren..."
De verpleegster: "Neen, dat blijft zo."
CasasPa: "Maar de cardioloog zei dat het door die kunstklep weer iets beter kan worden..."
De verpleegster: "Nou, als de cardioloog het zegt, misschien dat het dan een klein beetje beter wordt."

Nadien legt zij uit dat een goed hart een capaciteit heeft van 50% en in dat licht bezien is 30% feitelijk een 6. Ondertussen gaat het goed met het geheugen van CasasPa die nauwkeurig beschrijft hoe de asperges en de zalm op Paaszondag zijn bereid. Ik probeer me te herinneren wat wij die zondag hebben gegeten.

Het is tijd om afscheid te nemen. We zijn blij dat CasasPa er relatief goed bij ligt en dat we hem even gezien hebben. Mijn zus Margriet woont in Portugal en heeft alleen telefonisch contact, dat is een van de moeilijke dingen als men emigreert. Beneden zit Diana bij Luchiano op schoot en ze doen een spelletje op de iPod Touch. Het bord patat is leeg.

Ziekenhuizen zijn gezelliger dan vroeger, desalniettemin is het zaak ze zoveel mogelijk te vermijden. CasasPa, beterschap!

March 3, 2011

Virtuele verjaardag

Vandaag op 3 maart zou mijn moeder Ilka 76 jaar oud worden. Het woord zou hoort niet thuis in schrijftaal, maar in dit geval weet ik geen beter. Immers, op 31 maart 2007 is Ilka overleden. Wij woonden toen op Curacao. 's Middags zagen wij een kolibri in de tuin. Niet veel later belde mijn vader met het trieste nieuws. Voor de begrafenis zijn we overgekomen naar Nederland en slechts vijf maanden later verlieten wij het eiland om ons in Rijen te vestigen. Indirect een gevolg van het overlijden van mijn moeder.


03.03.2011 CasaSpider's moeder Ilka met zus Monica in Rotterdam, 1962. Zie ook de billen van CasaSpider, links. Klik voor groter.

(Klik voor groter)


CasasPa is al enige weken bezig met het scannen van de negatieven van al zijn foto's, een ware Sisyphus-arbeid. Een paar keer per week krijgen mijn drie zussen en ik een email met een of meerdere foto's. Wij moeten raden wie erop staan, waar het was en wanneer. Een onderhoudend spel.

Op de zwart-wit foto zit Ilka met mijn zus Monica op schoot. Op het bankje haar ouders, mijn opa en oma. Van wie zijn die billen in de linker bovenhoek? Tot slot een andere foto van Ilka, deze is genomen in juli 1969 in de Pater Rijkenstraat 4 te Valkenswaard.

February 13, 2011

Twaalf

Op zondag 13 februari 2011 is ons bier op. Het is geen ramp, immers we zagen het aankomen. Bovendien is er een voor de hand liggende oplossing in de vorm van een ritje naar de Biergrens in Baarle-Nassau. In die heerlijke winkel laten we ons verleiden tot een kratje met diverse soorten Petrus-bier, waaronder de Gouden Tripel. We krijgen er twee gratis glazen bij.

Het is een beetje een bijzondere dag en we besluiten een fles Cognac te kopen. Welke moet het worden: Joseph Guy, Rémy Martin of Martell? Net als we gekozen hebben voor Rémy Martin, maakt Lucy een switch: "Nee, doe toch maar die fles Chivas Regal whiskey. Die kost nog minder ook."

Aldus geschiedt. In de auto op weg naar huis zegt Lucy: "Hé, dat is toevallig. Die fles Chivas Regal is twaalf jaar oud."

Meteen als we thuis zijn, gaan we ook weer weg. Het eerste van vv Rijen speelt tegen het sterke Sarto en we kunnen de tweede helft nog mooi meepikken. Rijen speelt niet slecht en komt verdiend op een 2-1 voorsprong die ze tot het eind vast weten te houden. Heel Rijen is blij en wij rijden door naar de Chinese Muur.

Thuis maakt Luchiano (013) een foto van Lucy en mij, met de fles Chivas Regal van twaalf jaar oud in onze handen. Jammer genoeg is dat op de foto niet goed te zien. Diana (4) daarentegen vliegt op topsnelheid de bocht door langs de koelkast en duikt prominent aan onze zijde op. Ach, laat haar maar.

Op zaterdag 13 februari 1999 zijn Lucy en CasaSpider in Santo Domingo getrouwd. Vandaag is dat precies twaalf jaar geleden.

Rectificatie

Er is een issue met betrekking tot de kale, objectieve werkelijkheid en de perceptie van die werkelijkheid door sommige mensen, in het bijzonder door CasaSpider. Volgens de meer gemeenschappelijke perceptie is de wedstrijd Rijen-Sarto niet geëindigd in 2-1, maar in 1-1. Zie hier een toelichting.

January 1, 2011

2011 is begonnen

Ja, het nieuwe jaar is begonnen. Al dient daaraan toegevoegd te worden dat het tempo, tenminste bij ons, laag ligt. We eten wat zelfgemaakte soep, kijken naar de Drie Musketiers met Mickey Mouse, Goofy en Donald Duck, slapen weer even in en nu kijkt de familie naar The Blue Lagoon waarin mijn jeugdliefde Brooke Shields speelt. Een overigens nooit beantwoorde jeugdliefde, maar dat is algemeen bekend. Anders was mijn naam destijds wel genoemd in de roddelbladen.

Vrijdag, oudjaarsdag, rijd ik al vroeg naar Rijswijk om de donkerzwarte Volkswagen Jetta met kenteken 89-XL-KN en 96.060 kilometer op de teller in te leveren bij SQL Integrator. Het is de laatste keer dat ik in die heerlijke auto rijd en voorlopig ook de laatste keer in een donkerzwarte. Om elf uur heb ik een afspraak met directeur Roy Thakoerdin. Tot mijn verrassing is onze Sales in de persoon van Claudine Broomans er ook, notabene op haar vrije dag.

31.12.2010: Lucy ziet er weer sexy en feestelijk uit op oudjaarsavond in Rijen. Klik voor groter.We spreken het afgelopen jaar nog eens door en mijn motieven om SQL Integrator in te ruilen voor Brabant Water. Claudine inspecteert de auto en vindt geen noemenswaardige gebreken. Ook de laptop is ingeleverd. Op een van de buro's ligt een kerstpakket voor mij klaar. Na ruim een uur nemen we afscheid van elkaar. Of het een definitief afscheid is? Ik zeg altijd zeg nooit nooit. Van beide kanten staat de deur open en dat is de meest plezierige manier van afscheid nemen. Roy en Claudine, bedankt daarvoor.

Toevallig is collega Thom Nijdam op kantoor en hij biedt mij een lift aan naar huis. Ik was al voorbereid op een moeizame tocht met de trein, maar kan nu in de Vectra van Thom stappen. Dat is nog eens comfortabel naar huis gaan. In de auto nemen we het leven in zijn algemeenheid door en trekken enige conclusies die in een volgend leven goed van pas komen. Alleen jammer dat ik niet in reïncarnatie geloof. Thom, nogmaals bedankt voor het thuisbrengen.

Thuis bulken we van het eten, met als hoofdmoot gefrituurde kippenbouten en spare-ribs met door mijzelf gemaakte knoflooksaus. Lucy trekt haar trouwjurk aan, die haar eigenlijk nog beter staat dan bijna twaalf jaar geleden. We spelen een partij domino en kijken naar Guido Weijers, gevolgd door de Staatsloterij Show. Ergens is een foutje gemaakt, want iemand anders gaat er met de grote prijzen vandoor.

Om precies twaalf uur knalt de champagnekurk en gaan naar buiten om ons vuurwerk af te steken. Het valt om den drommel niet mee de vuurpijlen met een lontje aan te steken. Per pijl kost het me bijna tien minuten en dat gehurk is niet fijn voor de knieën. De Paratroopers, gekleurde tollen die op het laatst een onverwachte richting inschieten, gaan een stuk beter en dat geldt ook voor de kanonslagen. Luchiano (013) en ik zijn er al met al een hele tijd mee bezig.

Soezelend met een Tequila op de bank en muziek op televisie gaan we de nieuwjaarsnacht in, die een stuk warmer is dan de -duik.

December 20, 2010

Witglad

Eskimo's kennen vele woorden voor sneeuw. Dat is algemeen bekend en ook logisch, immers ze worden er elke dag mee geconfronteerd. Gezien het aantal confrontaties is het in Nederland een kwestie van wachten voordat we er een paar synoniemen voor sneeuw bij hebben. Een voorzetje van CasaSpider: witglad, in de zin van aangekoekte, gladde sneeuw. Meer suggesties?

Zaterdag heb ik een paar nieuwe schoenen gekocht. Op zich niet zo opzienbarend. Bijzonder is wel dat ik na zoveel jaren besloten heb niet langer door het leven te gaan als een Maat-44, maar dacht laat ik eens gek doen en een maatje 45 passen. Sjonge, wat zitten die lekker! Mijn voeten hebben veel meer ruimte om te bewegen, het is gewoon heerlijk.

20.12.2010: Station Den Bosch. Een lichtpuntje tijdens de barre winter in Holland is CasaSpider's plotselinge besef dat hij niet maat 44 maar 45 heeft. Klik voor groter.Zondag wil ik met Luchiano (013) en Diana (4) naar mijn zus Pascale en zwager Luc in Borkel, gemeente Valkenswaard. Normaliter is het drie kwartier rijden, maar net als we willen vertrekken belt mijn Portugese zus Margriet. Ze is met de trein vanuit Amsterdam vertrokken en dreigt te stranden. We besluiten haar in Dordrecht op te halen. Aangezien haar auto in Geldrop bij het station geparkeerd staat, rijden we via Geldrop naar Borkel. In totaal een reis van 2,5 uur.

Bij Pascale en Luc is het lekker warm en hun kinderen Tom (5) en Sam (2) spelen verstoppertje met Diana, dit onder de vakkundige leiding van Luchiano. Opa en oma zijn er ook en hebben alvast kerstkado's bij zich. Buiten sneeuwt het flink, dat belooft wat voor de terugweg.

Om half acht vertrekken we en het is bar en boos. Op de snelweg kunnen we niet harder dan 60, rijdend in de sporen van de voorganger. Langs de weg zien we regelmatig een grote oplegger die auto's inlaadt. We zijn blij als de auto uiteindelijk voor ons huis geparkeerd staat.

Maandagochtend verwacht ik veel problemen, maar dat valt mee. De Hoofdstraat in Rijen is sneeuwvrij (gemaakt) en datzelfde geldt voor de A59. Hulde voor de mannen van Rijkswaterstaat, die goed werk hebben geleverd. Zodanig goed werk dat het een kwestie van tijd is voordat een slimme geest bedenkt dat we dit onderdeel moeten privatiseren. Immers, wie wil er nu geen lagere kwaliteit tegen hogere kosten?

In Den Bosch is het sneeuwruimen waarschijnlijk al een poosje geprivatiseerd. Als dat niet zo is, dan moet er een complot zijn van alle Nederlandse gemeentes tegen Den Bosch om de werking en het bestaan van strooizout geheim te houden. Ja, of Den Bosch wordt bestuurd door mensen met een communistische visie: grote wegen en kleine wegen krijgen een gelijke behandeling, waarbij geen ook gelijk is.

We glibberen wat af.

December 12, 2010

Rapunzel

"Zullen we weer eens naar de bioscoop gaan", stel ik vragend voor op zondagochtend. Men heeft er wel zin in. Naar welke film, is de logische vervolgvraag. Harry Potter? Te spannend voor Luchiano (013) en helemaal voor Diana (4). Narnia 3? Te lang en niet te begrijpen voor Diana. Rapunzel? Tikkeltje kinderachtig voor Luchiano, maar wel geschikt voor ons alle vier.

In maart zijn we naar de Prinses en de Kikker geweest, ook van Disney en deze kreeg een vette acht van ons. Bioscoopkaartjes kopen wordt meer en meer een online aangelegenheid. Op de Mustsee-website zie ik zelfs geen telefoonnummer meer voor reserveringen. We besluiten de gok te nemen en de kaartjes gewoon aan de kassa te kopen.

12.12.2010: De Spiders bekijken Rapunzel in Mustsee Tilburg, een film met een pikant tintje. Klik voor groter.Dat is meteen een tweede punt van kritiek. Waarom staan de prijzen nergens duidelijk vermeld? Tot mijn verbazing moet ik voor twee volwassenen en twee kinderen 42 Euro afrekenen. "Ja, het is een 3D-film", zegt de kaartjesverkoper. Ja, natuurlijk. Okay, we krijgen er wel vier 3D-brillen bijgeleverd, maar wat doet men daar verder in het dagelijks leven mee?

Genoeg typisch Hollands gezeur over kwartjes en dubbeltjes. Met popcorn en cola enteren we zaal 3. Als het voorprogramma van start gaat, wordt gevraagd om de 3D-brillen op te zetten.

Het is voor het eerst sinds bijna 20 jaar dat ik een 3D-film bekijk en het moet gezegd, het is fantastisch. Destijds was het zo'n groen-rood brilletje, maar dit is een grote bril met heldere glazen die comfortabel over mijn eigen bril heen gaat. Hetzelfde model staat ook Diana goed.

Dan begint Rapunzel. Wat zal ik ervan zeggen? Het is een mooie film, met verbluffende (3D-)effecten. Dialogen lijken zich op een meter afstand af te spelen en vooral in het geval van prinses Rapunzel is dat geen straf. Ik betrap mij erop regelmatig de V-blik te hanteren bij haar ranke figuurtje. De vrouwelijke bezoekers hebben met ridder Flynn evenmin weinig reden tot klagen. Het paard Maximus steelt echter de show met zijn hondse gedrag.

Dat hondse gedrag is een welkome afwisseling, voor mij is de film zeker aan het eind iets aan de zoetsappige kant. Nog lang niet zo erg als bij die vermaledijde Hobbits in de Lord of the Rings, maar toch aan de zoetsappige kant. Desondanks krijgt de film van mij een 7.75. Na afloop rijden we meteen door naar de Chinese Muur voor een portie Babi Pangang. Wat dat betreft lijkt Rapunzel wel op de voetbalklassieker Gilze - Rijen.

December 11, 2010

Brabanders, alstublieft en de ezel

Vrijdag rijd ik van Brabant Water in Den Bosch rechtstreeks naar Dommelen, gemeente Valkenswaard. CasasPa, mijn zussen Monica, Margriet en Pascale, alsmede ondergetekende hebben een eetafspraak. Zo vaak kunnen we niet met zijn allen eten, immers Margriet woont in Ferreira do Alentejo (Zuid-Portugal). Binnenkort meer daarover.

(Maar ik beloof niets)

Enfin, het restaurant waar het allemaal gaat gebeuren is Claire (website), aan de Kleine Berg 47 in Eindhoven. De Kleine Berg is typisch zo'n straat waar ik graag met een bloedrode cabriolet doorheen mag scheuren, maar vanavond is Laurent er toch niet. Tijdens het diner bieden we CasasPa als kado een foto-album aan, met veel zorg door Margriet en Pascale in elkaar gezet. Het betreft foto's uit mei 2009, toen CasasPa 75 jaar werd. Wij zijn toen met hetzelfde gezelschap een dagje naar Aken geweest en even later was er het officiële verjaardagsfeest waar veel mensen op af zijn gekomen. Al die foto's moesten ingeplakt worden en voor men het weet is er een jaar voorbij.

11.12.2010: CasaSpider doet boodschappen met Luchiano (013) en Diana (4), we lopen op het Wilhelminaplein in Rijen en zien een Ezel. Klik voor groter.Het boek valt in goede aarde en het diner kan nu echt van start. Restaurant Claire is modern ingericht, stijlvol maar daardoor ook een beetje koud. Dat heeft tot gevolg dat de akoestiek enigszins te wensen over laat, in die zin dat wij toch wel enige last hebben van de andere gasten.

Zus Monica heeft haar conclusie snel klaar: "Dat zijn vast Brabanders, die zijn vaak erg luidruchtig". Gelukkig heeft zij hier ook een voorbeeld van: "Nou, ik zat eens in de trein, eerste klas want het regende, en daar zat pontificaal een dikke Brabantse vrouw die duidelijk in de tweede klas thuishoorde en desalniettemin het hoogste woord had."

Schandalig eigenlijk, dat Brabanders überhaupt eerste klas mogen reizen! Pascale doet er een schepje bovenop: "Ik zat eens in de trein toen een vrouw uit Helmond ("Jaaaah, Helmond", schreeuwen wij eensgezind), een vrouw uit Helmond dus keihard zat te bellen. Ineens riep zij uit: "Oh, ik moet nu naar het toilet, want ik ga naar de verjaardag van mijn oma en moet mijn oksels nog ontharen!"

Compleet gekkenhuis. Over de bediening hebben we niet te klagen, het zijn keurige dames. Alleen zegt de leukste, met lang blond haar, telkens en consequent: "Alstublieft". Ook in situaties waar een "Dankuwel" eigenlijk meer op zijn plaats is. Zo gauw kan ik er geen voorbeeld van geven, hetgeen wel een beetje jammer is voor deze anekdote.

Het eten is heerlijk, hoe vaak eet men trouwens hertenbiefstuk? Neen, dat is niet zielig. Het is een gezellige avond en om half een rol ik moe en tevreden mijn bed in. De volgende dag moeten er boodschappen gedaan worden. Even naar de Primera voor de Lotto-formulieren, neen de jackpot is niet bij ons gevallen, en daarna een zakje oliebollen kopen. Hé, daar staat een ezel op het Wilhelminaplein. Diana (4) loopt er op de automatische piloot naartoe.

Het is dan ook een erg lieve ezel, ook voor capuchonjeugd.

November 20, 2010

Met de Spider naar Carré (27)

Situatie: In een droomwereld loop ik door de woonkamer van CasasPa in Dommelen.
Daar staat een grote bruine kast met een glazen vitrinegedeelte.
Het is een mooie, ouderwetse kast afkomstig van mijn opa en oma van moeders kant.

Achter het glas zie ik een bakje staan.
Het is een eenvoudig glazen kommetje en daar zitten witte dingetjes in, ongeveer ter grootte van een mossel. De dingetjes drijven in een soort van olie.

Subtitel: De zilveren lepel

Graag wil ik zo'n dingetje proeven, maar besef onmiddellijk dat je die dingetjes met iets van zilver uit het kommetje moet halen. Bijvoorbeeld met een zilveren lepel. Ik weet niet precies waar de zilveren lepels liggen en loop naar CasasPa om er een te vragen.

"CasasPa, heb jij een zilveren lepel voor mij om een van die witte dingetjes te proeven?", vraag ik.
CasasPa rommelt wat in de keukenla en haalt een merkwaardig gevormde gebaksvork tevoorschijn, met drie lange tanden. Erg onpraktisch om witte dingetjes mee uit een glazen schaaltje te halen.

"Nee, dat lijk mij niet zo handig", zeg ik en vraag nogmaals: "Heb je niet een zilveren lepel ofzo?"
CasasPa rommelt weer wat in de la: "Is dit iets?"
Deze keer heeft hij een knoflookpers in zijn handen, zet zijn nagel op het zeefgedeelte en beweegt dat een beetje heen en weer. Men moet wel erg handig zijn om op die manier een wit dingetje te grazen te nemen.

Langzaam begin ik wanhopig te worden.
"Maar heb je dan niet een zilveren lepel?", vraag ik voor de zoveelste keer.
"Ja, dan kun je het beste een zilveren lepel nemen", antwoordt Casaspa terwijl hij een andere la opentrekt en me een prachtige zilveren lepel overhandigt, van een design dat ik niet eerder in zijn huis heb gezien.

Doek.

October 31, 2010

Zomaar een weekend

Zaterdag gaan we na Luchiano's (013) voetbalwedstrijd (0-7) met zijn allen naar Oosterhout. Diana (4) heeft laarzen nodig en als een Imelda Marcos verheugt ze zich daar enorm op. Eerst valt ons oog op een paar mooie paarse laarzen in maat 26. Helaas heeft Diana tegenwoordig maat 27 en kiezen we een ander paar paarse laarzen uit. Verrukt stapt de kleine prinses ermee rond.

Een sprongetje door een Wormgat. Het loopt tegen twaalven als we naar bed gaan. Geen probleem, immers door de wintertijd winnen we een uur. Dat is al de tweede semi-drievoudige alliteratie in twee alinea's. Zondag meldt Teletekst dat Harry Mulisch overleden is, maar dat deden ze twee keer eerder ook en toen was het niet waar. Niet dat iemand hoopt dat het nu wel waar is, maar zonder bevestiging van een andere bron geloof ik het niet. Het blijkt echt waar.

Een unieke schrijver is niet meer onder ons. Bijna even uniek is dat ik bij mijn weten nooit een boek van de beste man heb gelezen. Wel bijna het hele oeuvre van Jan Wolkers, zo weet men meteen waar mijn interesses liggen. De kapsels van Luchiano en CasaSpider zien er ietwat Catweazelachtig uit. Komt dat even goed uit, dat we een uur extra hebben. Lucy neemt de tondeuse ter hand en even later zijn wij weer strak-strak.

Het zonnetje schijnt en we besluiten de tweede helft van Rijen 1 tegen SCO/TOFS 1 uit Oosterhout mee te pikken. Op de tribune is plaats genoeg. Luchiano is er met zijn nieuwe bal, kado van CasasPa en Truus, vandoor naar een van de kunstgrasvelden. Na twee minuten voetbal kijken begint Diana al om patat te zeuren. In de 60e minuut van de wedstrijd, wij zijn er dan een kwartier, geef ik toe en loop met haar naar de kantine. Het is een hele kunst om met twee plastic bekers bier, een plastic beker cola en een grote bak patat met mayonaise terug naar de tribune te lopen. Ik krijg ook heel wat commentaar van de toeschouwers: "Heb je dorst? Ga je dat helemaal alleen opdrinken?" En wat dies meer zij.

Gedurende het twaalf minuten verblijf in de kantine heb ik mooi het openingsdoelpunt van vv Rijen gemist. Het is geen hoogstaande wedstrijd, maar Rijen heeft toch de overhand. Een minuut of tien voor het einde van de wedstrijd breekt SCO/TOFS uit en dit leidt tot de gelijkmaker. Lucy schreeuwt het uit en Diana schrikt daar zo van dat ze de cola over haar kleren gooit. Hadden die lui van SCO/TOFS daar nou niet een beetje rekening mee kunnen houden?

De wedstrijd wordt enigszins onvriendelijk, maar dat kan ons niet schelen als Rijen kort voor tijd de 2-1 scoort. Helaas is de vreugde van korte duur, het doelpunt wordt afgekeurd wegens buitenspel en zo eindigt de wedstrijd in 1-1. Nog even en dan begint op televisie Een tegen Honderd. Daar kijken we met het hele gezin naar. Diana raadt altijd antwoord B. Ze vindt het prachtig als ik A heb gezegd en het toch antwoord B blijkt te zijn. Nou, zo slim is ze niet want ik heb het vaker goed dan zij. Dondersteen.

Regelmatig verpakken wij nu vragen in het A-B-C formaat. "Diana, wat wil je op je brood? A. Pindakaas B. Hazelnootpasta C. Kaas?" Ze raakt er al aardig op ingespeeld. Dat is heel mooi, want de herfstvakantie is afgelopen. Dat zei ik zaterdag nog tegen haar: "Diana, maandag moet je lekker weer naar school." Waarop Diana antwoordt: "Ja, en jij naar Den Bosch."

Was het eigenlijk wel zomaar een weekend?

October 27, 2010

Een allegaartje

Octopus Paul is dood. Op de radio hoor ik de reden. De inktvis pleegde zelfmoord na zondag een 1-2 overwinning voor Feyenoord te hebben voorspeld. Epic Fail en hier nog een. Wat heeft de ouders toch bezield toen ze hun zoon Con noemden, rekening houdend met het feit dat zijn achternaam Domen is? Sadisme.

Het nieuws gaat altijd door, sneller dan de ontvanger kan bevatten. De kinderen hebben herfstvakantie, elke morgen leg ik een A4-tje op tafel gericht aan Luchiano (013) met dingen die hij die dag moet doen. Over irritante vaders gesproken. Woensdag staat het (laten) repareren van zijn fietsketting op het programma. Dat moet toch te doen zijn.

Dinsdagavond zijn we bij CasasPa en Truus in Dommelen op bezoek geweest. CasasPa heeft een mooie scanner waarmee hij zijn oude fotonegatieven in kan scannen. Wellicht zijn er binnenkort foto's te zien van CasaSpider uit een tijd toen er nog lang geen Wikipedia bestond. Voor nu doen we het met vier foto's van de kermis in Rijen, zondagavond als besluit van Luchiano's verjaardag.

  • Diana (4) en Lucy in de Rups
  • Luchiano is niet weg te slaan bij de Cake-Walk
  • Het vuurwerk was niet helemaal te vergelijken met de Olympische Spelen of het WK Voetbal
  • De dames in de Octopus, het slechte nieuws over Inktvis Paul was nog niet tot ons gekomen

October 17, 2010

Just for the record

Als ik op zaterdagavond twee huisgenoten ieder onder een dekentje naar de televisie zie kijken gaat me ineens een lampje branden. Het is 2010 en die malle witte dingen onder de ramen vormen het verwarmingssysteem. Voor het eerst dit (na)jaar draai ik de thermostaat op 21 graden, tot dan wees hij 19 aan. Brrr! Een minuut of 20 later geven de twee huisgenoten van onder hun dekentjes commentaar: "Het ruikt hier verbrand!"

Just for the record, in het najaar van 2010 gaat de verwarming op zaterdag 16 oktober om 22:00 aan.

June 14, 2010

Gevangenissen in Zuid-Amerika

Er is heel wat te doen rondom Joran van der Sloot en zijn verblijf in de Castro Castro gevangenis te Lima, Peru. Joran wordt verdacht van de moord op de 21-jarige Stephany Flores. Inmiddels is ook in Nederland doorgedrongen dat het er in Zuid-Amerikaanse gevangenissen anders aan toe gaat dan in Nederlandse. Joran weet dit zelf al langer en probeert uit alle macht een verhuizing naar Aruba te regelen: "Dan vertel ik waar Natalee Holloway begraven ligt", zegt hij. Jammer is alleen dat het moeilijk is om die ene ware bewering uit 100 leugens te filteren.

In juli 2001 zijn wij op vakantie in Santo Domingo, de hoofdstad van de Dominicaanse Republiek. Op zondag 22 juli bezoeken Lucy, haar vader Henrique, haar halfzus Teresa en ik de beruchte Victoria gevangenis aan de rand van de stad. Ik ben de eerste Nederlander die ze daar zien, een situatie die inmiddels met dank aan de drugs flink is gewijzigd. Hier de betreffende alinea uit het verslag van onze vakantie in Santo Domingo 2001.

Zondag de 22e was ook een speciale dag. Sinds een maand of twee zit een familielid van Lucy in de gevangenis, La Victoria. Zonder in te gaan op details lijkt het voor 75% zeker dat hij daar onschuldig zit. Maar in Santo Domingo is de rechtspraak nogal primitief geregeld. Als men verdacht wordt en niet over de juiste advocaat beschikt, gaat men eerst maar eens de gevangenis in. Het proces kan wel twee jaar op zich laten wachten en al die tijd zit men dus. Mocht men uiteindelijk onschuldig blijken te zijn, dan hoeft men niet aan dingen als schadevergoeding te denken, neen integendeel, na de vrijspraak duurt het in de regel nog zes maanden voordat men uit de hechtenis ontslagen wordt. De vader van Lucy wilde graag dat zij het familielid zou bezoeken. En zo geschiedde op deze zondag. Samen met Teresa stapten we in de taxi die ons naar La Victoria bracht. Om binnen te komen moet al gauw heel wat geld over de brug komen. Indien een vrouw bijvoorbeeld een haarstukje heeft kost dat NAF 12,=. Ontbreken van een cedula eveneens NAF 12,=. De Spider om de wachtrij heenloodsen, NAF 12,=. Enzovoorts. Zo stond de CasaSpider al vrij snel vooraan in de mannenrij, met de hulp van een politieman die Teresa kende, en mocht aan twee mannen met een ouderwetse typemachine doorgeven wie hij was en wie hij kwam bezoeken. Hierna moest hij een kleine ruimte met een man of acht betreden. Het schijnt heel gebruikelijk te zijn dat deze acht mannen dan hun broeken moeten laten zakken, voor inspectie. Gelukkig bleef dit de Spider bespaard. Lucy en Teresa vonden dat maar niks, zij moesten in de vrouwenrij dit ritueel wel ondergaan. Gedrieën liepen wij nu het gevangenisterrein op. Meteen werd de Spider besprongen door gidsen, gevangenen dus, want die lopen daar gewoon los rond. Wat rode stempels op de onderarm onderscheiden de bezoekers van de hotelgasten. De Spider aan de hand houdend, leidde Teresa ons behendig naar de verblijfplaats van onze gastheer, Miguelito. La Victoria bestaat uit een groot aantal soort kazernes, ieder met zijn binnenplaats. Per kazerne zitten er ongeveer 100, 200 (?) gevangenen. De gevangenenverblijven zijn afgesloten met dekens. Het is er een hels kabaal, geschreeuw, gezang... En dan die hitte, er was nauwelijks schaduw op de binnenplaats, waar wij gingen zitten. De gids bleef hinderlijk in de buurt van de Spider. Snel gaf Casa hem 20 Pesos, in de hoop dat de andere gevangenen het niet zouden zien. Lucy en Teresa kenden nogal wat mensen daar: 'Kijk, die lange in dat blauwe T-shirt heeft een onderwijzeres vermoord.' Even later kwam deze man een praatje maken met Lucy... Tijdens het praten klonk er ineens een hoop gejoel: 'Agarralo! Agarralo!', zoiets als 'Houd de dief!' wat wel ludiek is in een gevangenis. Een man of 50 joegen achter een gevangene aan, die klaarblijkelijk een portemonnee gestolen had. Tien minuten later kwam de hele groep terug, samen met de dief die zo te zien wel wat klappen had gehad. Niet echt een prettig sfeertje. Na ruim een uur hielden wij het wel voor gezien. Na een keer of drie wat Pesos te hebben betaald om zijn paspoort wat eerder terug te krijgen en weer voor in de rij te komen, kon de Spider na ongeveer 15 minuten weer voet zetten buiten het gevangenisterrein. De dames hadden dat al wat eerder voor elkaar. Het was iets om niet snel te vergeten. 's Middags bij Lucy's huis nog wat na zitten praten en 's avonds zijn we met Teresa gaan eten bij El Buen Sabor.

Voor mij een interessante herinnering, voor Joran de nabije toekomst.

May 26, 2010

Goedbedoeld eufemisme

Op een salescursus van het befaamde Krauthammer instituut leerde men mij uit te kijken met het geven van een mening, hoe goedbedoeld ook. Voor men het weet neemt de ontvangende partij er aanstoot aan. We deden een rollenspel waarbij wij één voor één als salesman het kantoor van de direkteur van een potentiele klant binnenkwamen.

Aan de muur hangt een schilderij. Sommigen hebben de neiging, om het ijs te breken, te openen met een zin als: "Een mooi schilderij heeft u daar hangen!" Reactie van de docent alias direkteur, inwendig: "Man, wat heb ik een hekel aan dat schilderij. Van die man koop ik niets."

Inloggend op het My-gedeelte van een zekere site zie ik dit plaatje. Goedbedoeld, maar voor mij eufemistisch gezegd een eufemisme.

Het lijkt hier wel een Harry Potterfilm.

May 18, 2010

CasaSpider 33x


18.05.2010: CasaSpider bereikt de gedenkwaardige leeftijd van 33 jaren. Klik voor (iets) groter.

(Klik voor (iets) groter)


April 12, 2010

Trrrrruus en Peter Rrrrrr

Zondag viert Truus, de vrouw van CasasPa, haar verjaardag en iedereen minus de Portugal-connection is daarbij. Het is altijd opletten als je van Rijen naar Valkenswaard rijdt, rondom Eindhoven is het telkens een verrassing welke afslag je moet nemen. Voor je het weet ben je onderweg naar Nijmegen. Neen Laurent, je bent niet de enige.

Zoals op een verjaardagsfeest gebruikelijk beginnen we met koffie en taart. Zo vaak komt Diana (3) niet bij haar opa en oma, maar ze weet precies wat ze wil zien: de visjes in de vijver, samen met opa. Achter in de tuin is een heuveltje met een paadje en samen met mijn petekind Sam (2), hier met zijn vader Luc, verkent ze als een ware Dora het gebied. De maandag echt jarige Truus (gefeliciteerd!) loopt een paar rondjes mee, totdat de kinderen even uitrusten op een bankje.

11.04.2010: Diana (3) poseert bij een beeld in de tuin van CasasPa, we vieren de verjaardag van Truus. Klik voor groter.Sam, Diana en ik gaan voetballen. Op een bepaald moment wil Sam de bal niet afgeven, tot ergernis van Diana. Omdat ik al wat ouder ben weet ik een trucje: "Hé Sam, zie je die slang?" Hij kijkt opzij en snel ontfutsel ik hem de bal. De kinderen zoeken nog steeds de slang en Diana zegt uiteindelijk dat ze geen slang ziet.

"Dat was een truc van mij om Sam voor de gek te houden", leg ik uit. Even later heeft Sam de bal weer en nu zegt Diana: "Sam, kijk eens daar. Een slang!" Hij trapt er in. Dan komt zijn broer Tom (5) er op een loopfiets aanrijden, compleet met chloorbril.

In de woonkamer zingen we de gebruikelijke rapsodie van verjaardagsliederen voor Truus en niet veel later gaan we terug naar Rijen waar een lekkere portie spare-ribs op ons wacht. 's Avonds is het Peter R. de Vries-tijd. Natuurlijk, het is een (erg) ijdele man maar zijn reportages zijn uitermate degelijk, goed onderbouwd en opzienbarend. Van de politie is niet zo veel te verwachten, zelfs Antoinette Hertsenberg lost meer zaken op in haar programma Opgelicht.

Een week geleden startte de trilogie van Peter R. de Vries over Koos Hertogs uit Den Haag, de man die minimaal drie meisjes seksueel heeft misbruikt, gemarteld en afgeslacht. Hij zit (zat) in de TBS-kliniek te Vught en daar heeft De Vries een infiltrant naar binnen weten te loodsen, een oude gabber van Koos die zijn dagen in Thailand slijt en veel informatie uit hem weet te trekken. (Achtergrond)

Maar daar gaat het even niet om, de rechter heeft het uitzenden van de met verborgen camera beelden van Koos Hertogs verboden. Peter R. de Vries kiest er samen met Endemol en SBS6 voor om ze toch uit te zenden. Hierop staat een boete van "slechts" 15.000 euro, peanuts in vergelijking tot wat het oplevert qua kijkcijfers. Niet minder dan twee miljoen mensen hebben de uitzending gezien.

De vraag waar ik nu mee worstel is of je gewoon maling kunt hebben aan vonnissen als je maar genoeg geld hebt. Misschien een beetje naief, immers met geld heb je nu eenmaal bepaalde voorrechten. Maar toch, wat vindt Nederland hiervan?

March 24, 2010

De Prinses en de Kikker

Zondag zijn we naar de bioscoop geweest. Twee volwassenen, een jongen van 12 en een meisje van 3 limiteren de keuze. Geweld, complexiteit en harde porno zijn uitgesloten en daarom kiezen we voor de Disney-film De Prinses en de Kikker. Lokatie: Mustsee in Tilburg.

21.03.2010: De Spiders gaan naar de Mustsee bioscoop in Tilburg en bekijken De Prinses en de Kikker. Klik voor groter.Diverse media staan onder druk. Kranten, boeken, video's, cd's, iedereen die zich daar commercieel mee bezig houdt bevindt zich in een hevig veranderende markt. Dat is algemeen bekend. Met bioscopen is iets geks aan de hand. Van de ene kant is het steeds gemakkelijker om films te downloaden en op de huidige Home Entertainment Systems ziet het er allemaal puik uit.

Waarom dan toch de reis naar Tilburg maken? Het kost benzine, parkeergeld, kaartjes, popcorn en ga zo maar door. Met zijn vieren zijn we 50 euro kwijt. Toch staan er lange rijen en de voorstelling van Alice in Wonderland (3D) is al snel uitverkocht.

Dat geldt niet voor De Prinses en de Kikker. Met een portie nacho's voor Lucy en mij en een grote zak popcorn voor Luchiano (12) en Diana (3) lopen we de donkere zaal in. Er is nog plek genoeg. De film gaat wat langzaam van start maar hoe langer hij duurt, hoe beter hij wordt.

Prins Naveen is door de slechterik in een kikker veranderd. Als hij de serveerster Tiana tegenkomt bij een gekostummerd bal denkt hij dat zij een prinses is. Hij vraagt haar om hem te kussen. In ruil belooft hij Tiana geld voor haar grote droom, een eigen restaurant. Tiana overwint haar weerzin en kust de kikker, maar in plaats van dat hij een prins wordt verandert zij zelf in een kikker.

Tsja, hoe vaak moet ik het zeggen. Niet iedere verandering is een verbetering.

Enfin, er volgt een heel avontuur in de buurt van New Orleans met door Randy Newman verzorgde muziek. Hoogtepunt wat mij betreft is het door Mama Odie gezongen "Graaf een beetje dieper" (Dig a little deeper). Een stukje uit de Engelse versie:


And they all knew what they wanted
What they wanted me to do
I told 'em what they needed
Just like I be telling you

You got to dig a little deeper
Find out who you are
You got to dig a little deeper
It really ain't that far

When you find out who you are
You'll find out what you need
Blue skies and sunshine guaranteed
You got to dig (dig)
You got to dig (dig)


Wat wil je echt is de bottom-line. Het is geen verrassing dat de twee kikkers verliefd op elkaar worden, als prins en prinses met elkaar trouwen, het kwaad verslaan en een mooi restaurant openen. Maar ja, is het bouwen van een modelspoorbaan niet juist nog leuker dan het eindresultaat? Zo gaan die dingen.

Nog even over het kussen van kikkers, na het zien van deze film is wel duidelijk dat hier een risico aan kleeft. Via de Twitter van Paul de Leeuw komt een voor mij nieuwe openingszin binnen:

Jongen: "Mag ik je kussen?"
Meisje: "Neen."
Jongen: "Oh, dan blijf je toch lekker een kikker."

Succes gegarandeerd? Voor Diana is het haar eerste bioscoopbezoek en ze heeft van begin tot einde geboeid gekeken. Luchiano vindt het een vette film en dat geldt ook voor Lucy en mij. We geven de film daarom een vette 8. Een facet aan bioscoopbezoek dat meer mensen opvalt is dat men zich na afloop voorneemt vaker te gaan.

Om dit voornemen vervolgens weer in de kast te laten verdwijnen.

February 28, 2010

Casa the Iron Man

Bij het horen van de naam CasaSpider denkt men al snel aan K1, freefight en kooigevechten. Of anders toch aan de befaamde triatlon op Hawaii. Da's logisch en ook algemeen bekend. Op donderdag 11 februari activeer ik mijn Eredivisie Live abonnement, twee maanden gratis. Daarna wordt het stil. Op woensdag 24 februari ontvangen we een brief dat het abonnement per 18 februari is ingegaan. Warempel, we hebben beeld.

Het wordt nog mooier, want Ziggo heeft om onverklaarbare redenen het abonnement op naam van een persoon gezet die jaren geleden op ons adres heeft gewoond. Het is notabene niet eens de voorlaatste bewoner. Het geld schrijven ze vrolijk van zijn rekening af, helemaal geweldig. Toch besluit ik Ziggo te bellen om de zaak recht te zetten. Ze laten me echter zo lang aan de lijn hangen, wel gratis maar toch, dat ik afhaak. Immers, Luchiano (12) moet voetballen. Lucy handelt het gesprek verder af. Na bijna een half uur meldt Ziggo dat de zaak nu in orde is.

Zondag is de eerste dag met interessante wedstrijden. Om half een Ajax-FC Utrecht en om half drie FC Groningen-Feyenoord. Ja! Voetbal en bier, typisch dingen die passen bij een Iron Man als CasaSpider. Graaaauuuw. Hier het ongetemde beest live in action.

February 8, 2010

Het feestje van Tom en Sam

Zondag vieren Tom (bijna 5) en Sam (2) hun respectievelijke verjaardagen. De organisatie, logistiek en infrastructuur hebben zij uitbesteed aan hun ouders Pascale en Luc. Grote genade, dit klinkt haast als zo'n typisch kattenblog waarbij de rechtmatige eigenaren van het kattengebroed zich presenteren als hun personeel.

Enfin, bij een verjaardag viert men de geboorte en daarom even een korte terugblik. Tom is geboren op 12 februari 2005 om 21:30, woog 2800 gram en was klein van stuk. Tegenwoordig ziet hij er zo uit.

Sam is mijn petekind en geboren op 25 januari 2008 om 08:49 uur, woog 3970 gram en was ook klein van stuk. Hij is verzot op de 1-jarige dochter van Suus die hij graag mag aflebberen. Sam heeft de blonde krullen.

Het was een kinderfeest zoals het hoort te zijn, met veel familie, vrienden en vooral kinderen. O ja, en niet te vergeten de Chimay. 's Avonds aten we soep, hot-dogs en hamburgers en thuis kon ik nog net Feyenoord onterecht van AZ zien verliezen.

Buiten was het ongeveer drie graden Celsius maar wat een verschil is dat toch met de winterse temperaturen van een paar weken eerder. De kinderen hebben zich er goed vermaakt. Een impressie in 14 foto's.

  • #01 Luchiano (12) probeert met een voetbal zijn neef Marnix in het houten huisje te raken.
  • #02 Tom ziet er stoer uit op de step met een politiehelm op zijn kop.
  • #03 Diana (3) houdt de zaak van bovenaf in de gaten, de verrekijker helpt daarbij.
  • #04 Na het opzichterswerk mag Diana even ontspannen op de schommel.
  • #05 Neef Marnix (14) is op zoek naar een nieuwe Hyves profielfoto. Deze?
  • #06 Diana is dol op kippen en vroeg aan deze: "Leg eens een ei?"
  • #07 Idyllische overview met Luchiano, Diana en de blokhut op palen.
  • #08 Tijd om eten te koken in de kinderkeuken.
  • #09 Oma Truus en Luc pakken een discobal uit voor Tom.
  • #10 Pascale en Sam die net uit zijn bed komt begroeten diens lievelingsvriendin.
  • #11 Na het masker van Darth Vader probeert Diana het met Tom's politiehelm.
  • #12 Sam pakt ons kado uit en krijgt daarbij hulp van vele kinderen.
  • #13 Luchiano en Marnix in karakteristieke, liggende pose. Gamen kost kracht.
  • #14 Ook de oranje skelter ontsnapte niet aan Diana's aandacht.

Tot zover Borkel dat volgens KPN min of meer in Belgie ligt.

February 5, 2010

Casa is een druktemakertje (2)

Op zaterdag 23 januari 2010 heeft de firma Edda Glas BV (website) in onze straat de neuslatten vervangen. Wat in vredesnaam is een neuslat?

Neuslat. Het Meramti hardhouten latje bij een raamkozijn. De neus moet minimaal 5 mm oversteken vanaf de rand van de dorpel tot het begin van de neus, met andere woorden: ventilatieruim.

Zelf verkeerde ik in de veronderstelling dat we nieuwe kozijnen kregen maar het betrof dus een neuslat. Bij het plaatsen van de nieuwe neuslat beschadigde de werkman onze dubbelglazen ruit. Hij ging dit zelf melden, wij hoefden niets te doen, er wordt een nieuwe ruit geplaatst.

Maar niet in de wereld van druktemakertje CasaSpider. Neen, in dat universum denkt de werkman: "Shit, alweer een ruit verknald. Die mensen zien er niet al te snugger uit, die vergeten dat vast. Ik zeg mooi niks tegen de baas. Toedeledokie."

Aangezien we verder ook niets meer vernemen van Edda Glas BV besluit Casa eens poolshoogte te nemen. De man van Edda Glas BV weet meteen waarover het gaat. "Ja, dat is gemeld en de ruit is al besteld. Morgen zijn we toevallig toch in Rijen. Schikt het als we hem zaterdagochtend plaatsen?"

Zo, dat is ook weer geregeld door het kleine druktemakertje. Zijn er dan helemaal geen dingen waar men zich terecht druk over kan maken? Geloof me, die zijn er ook.

November 20, 2009

De wonderen zijn de wereld nog niet uit

Woensdag 18 november ben ik benieuwd hoe ons betaalpasje de weg naar Santo Domingo aflegt onder begeleiding van UPS/Koefnoen-personeel. We houden ons hart vast. En terecht! Die woensdagochtend staat op de website van UPS dat de bestemming van het pakketje niet Santo Domingo is maar Sabana Iglesia. Vuile honden Hoe is dit mogelijk?

Ik bel UPS en krijg Koefnoen-medewerker Bernd M. (naam en adres bij redactie bekend) aan de lijn. Hij vindt het ook vreemd en verandert Sabana Iglesia in Sabana Perdida, immers zo heet de wijk in Santo Domingo waar onze familie woont. Tevens vertelt Bernd dat UPS mij op zeer korte termijn terugbelt. Dat gebeurt inderdaad en wel door Robert H. (naam en adres bij redactie bekend). Deze man is speciaal aangesteld voor de moeilijke gevallen.

19.11.2009: UPS aka Koefnoen maakt een ware thriller van het bezorgen van een pakketje, maar het komt aan. Klik voor groter.We hebben een lang gesprek en wat er volgens Robert gebeurd is is het volgende. De medewerker die de vrachtbrief in het computersysteem heeft ingebracht verkeerde waarschijnlijk in de veronderstelling dat Sabana Perdida de stad en Santo Domingo het land is. Aangezien er in de Dominicaanse Republiek geen stad met de naam Sabana Perdida ligt koos deze persoon volstrekt willekeurig Sabana Iglesia uit de lijst met alternatieven.

Niemand heeft ooit van Sabana Iglesia gehoord maar het ligt een kilometer of 200 ten noorden van Santo Domingo. Het is te vergelijken met de situatie dat iemand in de Dominicaanse Republiek een pakketje naar de Bijlmer in Amsterdam wil sturen en dit als Beilen in het systeem wordt ingevoerd.

Volgens Robert komt nu alles op zijn pootjes terecht. Mijn naam is Thomas, eerst zien dan geloven. Nu ik hem toch aan de lijn heb vraag ik naar de garantie dat het pakketje donderdag geleverd wordt en zo niet, geld terug. Helaas, Robert meldt dat er wel een geld-terug garantie is maar die staat op vrijdag 20 november. Mij verbaast het al lang niet meer. Telefonisch lichten we de familie in dat de pas waarschijnlijk pas vrijdag arriveert.

In het tracking-systeem staat echter dat de betaalpas donderdag 19 november al om 08:49 van Miami op weg is naar Santo Domingo, een vlucht van ongeveer een uur. Het wordt spannend als hij om 13:11 de Destination Scan Santo Domingo passeert. Thuis vertel ik dat er dus toch een kans is dat de pas die dag bezorgd wordt. Rondom het huis in Sabana Perdida is het altijd vrij druk, er lopen veel mensen rond. Mijn grote angst is dat UPS het pakketje aan de eerste de beste aflevert. Niet dat de ontvanger er veel aan heeft maar het zou ons de nodige hoofdbrekens kosten. Die avond horen we verder niets meer, maar in Santo Domingo is het zes uur vroeger dan in Nederland.

Vrijdagochtend check ik als eerste het tracking-systeem en zie tot mijn verbazing dat het pakket geregistreerd staat als "delivered" op donderdag 19 november om 16:35. Dat is half elf 's avonds Nederlandse tijd en niemand heeft ons toen gebeld. Ik vrees het ergste. Pas 's middags hoor ik het goede nieuws, de betaalpas is in ontvangst genomen door zwager Miguelito en inmiddels daar waar hij wezen moet. Tsja, de wonderen zijn echt de wereld nog niet uit. Wat mij betreft mogen er nog wel een paar plaatsvinden. Ja, geef CasaSpider een vinger.

November 11, 2009

We moeten het allemaal zelf doen

De Albert Heijn in winkelcentrum De Laverije te Rijen is grondig verbouwd en heringericht. Onderdeel van de nieuwe inrichting vormen een paar rekken met zelfscanapparaten. Een vriendelijke dame legt aan de consument uit hoe het werkt en hoe men zelfscannend toch gebruik kan maken van bonus-, 35%- en andere aanbiedingen.

Wat zijn de voordelen van zelfscannen? Consumentenorganisatie ConsuCasa zet ze even op een rijtje:

11.11.2009: CasaSpider scanned zijn boodschappen bij Albert Heijn voor het eerst zelf, het valt niks tegen. Klik voor groter.

  • De boodschappen kunnen meteen in de tas, dat scheelt tijd en stress ten opzichte van de lopende band bij de oude kassa's.
  • Men heeft direkt een overzicht van wat de boodschappen kosten. Zo was ik verbaasd over de prijs van een grote fles Euroshopper (dat wel) slasaus, 49 eurocent!
  • Huh? Ben ik al aan het einde van de voordelenlijst?

Eens kijken of er ook nadelen kleven aan het zelfscannen:

  • Het eerstgenoemde voordeel is niet zo voordelig als het lijkt. Het is zaak om de zware boodschappen eerst te zoeken, anders wordt het een drama met het direkt inpakken van de tassen.
  • Al met al kost het heel wat tijd, dat zelfscannen. Ik deed nu 45 minuten over de boodschappen waar normaliter 25 volstaan.
  • Waar blijft het contact met een mooie caissiere? Okay, vandaag had ik drie encounters met AH-medewerksters in verband met het zelfscannen. Uiteindelijk is het toch de bedoeling van Albert Heijn dat er personeel uit kan.
  • De groente moet men weer ouderwets zelf wegen, back to the future?
  • Thuis lees ik op de kassabon dat ik recht heb op VIER SNEEUWWITJES en die ben ik VERGETEN! Dat overkomt me niet bij een caissiere.

Verder heeft het wel iets, dat gescan en gebliep. Bij het richten van de scanner op mijn streepjesoverhemd bleek ik een bonusaanbieding te zijn, gratis af te halen. Ja het is de elfde van de elfde, een heel andere dag dan de dertiende van de tweede. De hele maatschappij ontwikkelt zich richting individualisering en zelf doen. Het is niet anders en daarom is het zaak hier maar zo snel mogelijk op te anticiperen.

Bliep.

November 6, 2009

De kies

Veel mensen zijn van mening dat het lelijkste onderdeel van prins Willem Alexander zijn gebit is. Zelf heb ik een kies die al een paar jaar los zit. Nou ja, los in die zin dat ik hem met mijn vingers wel maar met mijn tong niet kan bewegen. Daarom blijf ik er maar vanaf met mijn vingers. Niet zo lang geleden zei mijn tandarts in Rijen toen zij mijn gebit controleerde, doelend op bovengenoemde kies: "Die heeft zijn langste tijd wel gehad."

Vandaag heb ik een belangrijke afspraak gemaakt. Neen, niet met de tandarts maar op een bepaald moment weet men dat er geen toekomst meer is met een loszittende kies. Of niet soms? Camarón que se duerme, se lo lleva la corriente. Een slapende garnaal wordt meegenomen door de stroming. Of hij wordt verneukt, zoals Willem Alexander het zo mooi per ongeluk (ingegeven door Máxima?) zei in Mexico: "Camarón que se duerme, se lo lleva la chingada".

Ach, de Mexicanen kunnen er wel om lachen en ik ook. Als een boer met kiespijn?

November 1, 2009

CasasPa op stap met Luchiano

Daar zit je dan, de dingen die je te horen krijgt verbazen soms. Wat is verbazing of wat leidt ertoe? Dingen die je absoluut niet verwacht en dat is natuurlijk hier niet het geval. Wat niet vaak gebeurt maar toch niet tot verbazing leidt is dat CasasPa vroeg of hij een middagje met Luchiano (12) op stap mocht. Het was tenslotte herfstvakantie.

Natuurlijk mocht dat, Luchiano is dol op zijn opa en oma. Bovendien had CasasPa hem voor zijn verjaardag een substantieel bedrag gegeven om de aankoop van een waveboard, waarover later meer, te bekostigen. Ik hoefde nog maar 30 euro bij te leggen voor dit veredelde skateboard. Donderdag 29 oktober was het zover, om een uur of een in de middag haalde CasasPa Luchiano op.

Die middag zijn ze eerst naar het Beatrix College in Tilburg geweest en vervolgens doorgereden naar Breda. Wie de foto's aan een nauwkeurig onderzoek onderwerpt ziet haast geen verschil in Luchiano's gelaatsuitdrukking, of hij nou voor zijn school staat of voor de Bart Smit, in het bezit van een waveboard. Zie je nu wel dat die jongen dol is op school?

In Breda gaan ze ook samen naar de juwelier. Siebel, een winkel waar CasaSpider eigenlijk nooit iets te zoeken heeft. Luchiano mag een horloge uitzoeken en hij is tamelijk kritisch. Maar als de verkoopster een Diesel met blauwe wijzerplaat tevoorschijn haalt zegt hij: "Prachtig!" De twee besluiten het middagje bij McDonalds. 's Avonds bekijkt CasasPa de training van de D4 van vv Rijen.

Beiden hebben genoten van hun uitstapje, tenminste daar ga ik vanuit. Als bonus nog een door CasasPa gemaakte foto van oma Truus met haar kleindochter Diana (3) toen de Duitse tantes op bezoek waren: "Talk to the hand!"

October 28, 2009

Spiders denken ook in de Efteling

Het is herfstvakantie, tenminste in Zuid-Nederland dan toch. Het uitgelezen tijdstip om een pretpark te bezoeken, jammer is alleen dat veel mensen op hetzelfde idee komen. Best een vreemd proces, dat mensen onafhankelijk van elkaar hetzelfde bedenken. Het is de basis van een leuk en complex raadsel dat zomaar in de Efteling kan spelen.

In een groot gebied wonen honderd kabouters. Alle kabouters hebben een puntmuts op en die puntmuts kan rood of blauw zijn. De kabouters kunnen wel zien wat voor kleur puntmuts de andere kabouters op hebben maar er is geen enkele, ik herhaal geen enkele mogelijkheid dat een kabouter kan zien of hij zelf een rode dan wel een blauwe puntmuts op zijn kop heeft. Van belang is dat er minimaal één kabouter is met een rode puntmuts en minimaal één met een blauwe. Verder is niet bekend hoeveel rode en blauwe er zijn.

In het gebied staat een kasteel en daarin woont een koning. Elke dag, ik herhaal elke dag gaan alle kabouters naar een open plek in het bos. Op zekere dag hangt daar aan een boom een bericht van de koning:

"Over maximaal honderd dagen (mag ook eerder) verwacht ik ALLE, ik herhaal ALLE kabouters met een rode puntmuts tegelijkertijd bij mij in het kasteel. Als er ook maar één te weinig is of er één verschijnt met een blauwe puntmuts dan worden alle kabouters op gruwelijke wijze afgeslacht. Tot zover, jullie koning."

Vraag mij niet waarom. De basis van de oplossing is dat de kabouters allemaal op precies dezelfde wijze denken. In de tussentijd stappen de Spiders in de auto naar Kaatsheuvel. De trip wordt gedeeltelijk gesponsord door Airmiles, daar heb ik twee entreebewijzen bij elkaar gespaard. 28 Euro per kaartje is niet niks en we hebben geluk dat Diana (3) pas drie jaar is en gratis naar binnen mag.

Het is die maandag 26 oktober een tikkeltje regenachtig, maar dat is niet erg. We gokken erop dat de meerderheid van de mensen die allemaal hetzelfde denken denken dat ze beter op woensdag kunnen gaan, immers de vooruitzichten zijn dat er dan minder kans op neerslag is. Uiteindelijk zijn er nog heel wat mensen die zo denken als wij, maar de drukte valt alleszins mee.

26.10.2009: Lucy en Diana (3) hebben veel plezier in de Piranha (Efteling). Klik voor groter.Bij onze eerste attractie Droomvlucht dreigen we een half uur in de rij te staan. Na vijf minuten roept een vriendelijke vrouwenstem om dat er een technisch probleem is en kunnen we weer vertrekken. Villa Volta is heftiger dan we dachten c.q. ons herinnerden. Diana houdt zich echter goed in de ronddraaiende woonkamer.

Dan staan we in de rij voor Vogel Rok. Nu heb ik destijds wel hard gelachen om de foto van Diamond Piet, maar helaas het bijbehorende verhaal eigenlijk niet zo goed gelezen. Een jongetje zegt plotseling tegen ons: "Hey, maar dat meisje (Diana, red.) mag er niet in hoor. Zij is te klein." Lucy en Diana verwijderen zich daarop uit de rij en wachten buiten op Luchiano (12) en mij. De opmerking van het jongetje had iets van achterdocht in me los moeten maken.

Enfin, na een duizelingwekkende rit in het donker maar dat maakte verder niet uit want ik had mijn ogen stijf dicht geknepen zijn we er toch levend uitgekomen. Het begint te regenen en dat komt goed uit want we hebben honger. Als we het restaurant verlaten is het praktisch droog, welk een timing.

Tijdens het eten hebben we Lucy overgehaald om samen met Luchiano Vogel Rok te bezoeken en dat doet ze dapper. Diana en ik kijken naar een voorstelling van Tita Tovenaar. Door onze verhalen is Lucy goed voorbereid op Vogel Rok en valt het haar mee wat wel jammer is. Overigens had ook zij haar ogen dicht. Dan is deze idyllische scene toch minder eng.

Even later mag ze weer aan de bak of liever gezegd "De Boot" in. Typisch een attractie die er gewoontjes uitziet maar toch wel heftig is. Dat herinner ik me nog wel uit 1995 of daaromtrent en daarom bied ik snel aan om met Diana op het bankje te wachten. Daar verschijnen de helden en al snel begint het schip te zwiepen. Pas later als we weer thuis zijn zie ik op de uitvergroting hoe leuk Lucy het heeft gevonden. Het lijkt wel een scene uit Scream.

Als wisselgeld mag ik met Luchiano in de Python. Helemaal lekker voel ik me niet in de wachtrij. Een meisje zegt tegen een jongen: "Ik ben blij als we straks thuis zijn. Hier krijg ik altijd zo'n pijn van in mijn rug." Een tikkeltje blasé. We zijn aan de beurt en stappen in de ijzeren slang.

De eerste scherpe bocht naar links herinner ik me nog. Dan duiken we naar beneden richting de dubbele looping om daarna bulderend naar rechts geslingerd te worden in de aanloop naar de kurkentrekker. En dan is het alweer afgelopen. Op de foto die onderweg door de Efteling gemaakt is lijkt het alsof ik in de foetushouding zit maar schijn bedriegt. Ik was gewoon druk bezig mijn veters te strikken en ondertussen Luchiano aanwijzingen te geven niet in paniek te geraken. Het gekke is dat hij dit verstond: "Aaaaaaaaarrrrrrrrrrrgggggggggggghhhhhh". Toch maar eens beter leren articuleren.

Kijk eens hoe relaxed we uit de attractie komen. Luchiano heeft zelf even later behoorlijk last van het ritje. In de kurkentrekker is zijn hoofd een paar keer flink tegen de stootkussens geknald en hij heeft er flinke hoofdpijn aan overgehouden. Toch doen we de Piranha er meteen achteraan. Lucy en Diana genieten met volle teugen.

De dag zit er bijna op. We eten een suikerspin, zien een ganzenoptocht en doen een hernieuwde poging bij Droomvlucht maar inmiddels staan er zoveel mensen dat we het laatste uur in de draai- en zweefmolens doorbrengen. Vanaf twee uur heb ik de Nokia Sportstracker aangezet en tot mijn verbazing hebben we in die ruim drie uren meer dan zeven kilometer gelopen. Later realiseer ik me dat het ritje in de Piranha daar ook bij is opgeteld.

Vermoeid maar tevreden rijden we naar huis. En, zijn we eruit wie de rode puntmutsen op hebben? De koning wacht!

October 27, 2009

Gesa, Gertrud und die Vogelscheuche

"We gaan zondag naar Dommelen", zeg ik tegen Luchiano (12).
- "Oh, naar opa en oma", antwoordt de slimmerik.
"Ja, en weet je wie er ook zijn? Tante Gesa en tante Gertrud uit Duitsland."
- "Oh, en spreken die alleen maar Duits?"
"Ja, die kunnen alleen maar Duits."
- "Vet!"

Sinds twee maanden heeft Luchiano Duits op school en zo nu en dan gooit hij er zomaar een zinnetje uit: "Sind Sie neu hier?" En meer van dat geneuzel. Het is leuk beide tantes na lange tijd weer eens te spreken. Veel herinneringen passeren de revue maar Luchiano heeft zijn Duits niet geoefend. Liever speelt hij op CasasPa's laptop, samen met zijn neven Marnix en Ruben.

25.10.2009: Tante Gesa en tante Gertrud op bezoek in Dommelen, da koennen wir mal wieder Deutsch reden. Klik voor groter.Om half vijf stelt zus Pascale voor om een rondje te lopen over het terrein van het Internationaal Vogelverschrikker Festival in Valkenswaard. Twee jaar geleden waren wij daar ook al eens, kennelijk betreft het het enige culturele evenement in Striepersgat?

De Duitse tantes gaan mee en ik moet even zoeken naar het Duitse woord voor vogelverschrikker: Vogelscheuche. Sowieso is mijn Duits iets teveel doorspekt met Spaans, maar daar kan helemaal niemand iets aan doen. Dat laatste is het actuele stopzinnetje van Martin Jol.

Volgens de tantes lijk ik sprekend op mijn (overleden) opa. Maar dan natuurlijk wel in de tweeëndertigjarige uitvoering. Er komt een fotoboek op tafel met foto's van opa en oma toen eerdergenoemde zus Pascale net geboren was. We schrijven 1972.

Ook brengen zij pentekeningen mee, gemaakt door mijn opa in Rothenburg ob der Tauber dat vooral beroemd is om de houtsnijkunst van Tilman Riemenschneider (Wikipedia) en daterend uit februari 1945. Mijn familie van moederskant woonde overigens in Sankt Wendel, Saarland. Zie alhier de pentekeningen: 1, 2 en 3 (origineel).

In een dergelijke Casa Cultuur Clash vergeet men haast het evenement van de dag, dat van de Vogelverschrikkers. We sluiten af met een samenvatting in zes foto's.

Morgen nog meer cultuur, die zijdelings ook met vogels te maken heeft. Wie heeft een idee?

September 7, 2009

Bolduque

So, wat is het donker op maandagmorgen om 06:50 uur. Voor het eerst moeten de lichten van de auto aan. Zo donker was het een dag eerder nog niet, helemaal niet toen we een rondje van 6.5 kilometer door Rijen liepen. Dat is het grote voordeel van gadgets als de Sportstracker, je krijgt gewoon zin om iets te doen. Wel jammer dat het GPS-signaal pas na ongeveer 500 meter werd opgepikt. Een volgende keer leg ik de telefoon buiten en gaan we pas lopen als hij weet waar hij is.

Luchiano (11) heeft nog wat spullen nodig voor het nieuwe schooljaar. Ja, wij zijn er altijd graag op tijd bij! Tilburg en Breda hebben geen koopzondag op 6 september maar 's Hertogenbosch, in de volksmond Den Bosch genoemd, wel. We zetten allemaal even Brabant van Guus Meeuwis op en leren dat Eindhoven de qua aantal inwoners grootste stad van Noord-Brabant is (212.679 inwoners / 88.84 km2), gevolgd door Tilburg (203.492 inwoners / 119.15 km2), dan Breda (172.219 inwoners / 129.15 km2) en op een eervolle vierde plaats 's Hertogenbosch (137.777 inwoners / 39.98 km2). De data dateert grotendeels van 31 mei 2009.

06.09.2009: Op een mooie zondagmiddag maken de Spiders het centrum van 's Hertogenbosch onveilig. Klik voor groter.'s Hertogenbosch is de hoofdstad van Noord Brabant, waarom eigenlijk? Verrassend is dat de bewoners van de hoofdstad hun vierkante kilometers met veel meer mensen moeten delen dan die van Breda. Het is een van de oudste steden van Nederland en verkreeg haar stadsrechten in 1184. Droge kost, nietwaar? O ja, in het Spaans heet 's Hertogenbosch Bolduque. Dan weten we dat ook weer.

Om half twee arriveren we en ik stal de auto in parkeergarage Paleiskwartier. Het is tijd dat mijn gezin eens weet waar ik de dag doorbreng. Even later poseren ze met gepaste tegenzin voor het Brabant Water gebouw aan de Magistratenlaan 200. We lopen via het station naar het centrum. Overal zingen koortjes, nooit geweten dat Den Bosch zo muzikaal was. We doen onze inkopen en eten hete kippenbouten op de marktplaats.

Het is lekker weer en ik loods de familie naar de Parade waar we een vrij tafeltje vinden bij Stadsherberg 't Pumpke. De Westmalle Tripel in prachtige bijpassende glazen smaakt er heerlijk. Naast ons zitten twee dames, door Diana (3) meteen oma's genoemd. De dames kunnen er wel om lachen. Ze keuvelen gezellig met ons mee en beklagen zich over hun mannen die zelfs op afstand hun pingedrag in de gaten houden.

We besluiten een tweede Westmalle te nemen en Lucy vraagt zich af waarom wij wel in Rijen maar niet in Den Bosch wonen. Gelukkig helpt Luchiano me uit de brand. "Weet je", zegt hij, "ik voel me gewoon veilig in Rijen." De kinderen hebben honger en zo ontkomen we niet aan een bezoek aan McDonalds.

We eindigen met een foto op de stationstraverse en niet veel later rijden we als ware Ridders van de A59 richting Hooipolder waar de afslag A27 is afgesloten. Toch bereiken we, niets houdt ons tegen, restaurant de Chinese Muur in Rijen en kijken met Babi Pangang op schoot naar Nederland-Engeland. Onze dames gaan eerlijk gezegd terecht met 2-1 ten onder, al is het zuur dat dit vier minuten voor het einde van de verlenging gebeurt.

September 1, 2009

L-a-n-g

Zaterdag liepen we door een overdekte winkelgalerij in het centrum van Tilburg. Het was er druk, het zag oranje van de studenten. Vreemd genoeg, alhoewel waarom is zoiets vreemd, trokken veel vooral vrouwelijke studenten hun kleren uit. Als sterreporter van het CasaLog moest ik hier het fijne van weten.

Nadat ik twee dames op de foto had gezet vroeg een andere aan mij of ik ook mijn kleren uit wilde trekken. Ach, dat overkomt me zo vaak maar deze keer had ik geen zin. De bedoeling was om een zo lang mogelijke sliert van kleren door de winkelgalerij te leggen. Als Luchiano (11) iets onzinnigs goed kan vraag ik altijd: "Krijg je daar een punt voor op je rapport?"

Een beetje lange inleiding voor iets anders dat ook lang is. Maandagmiddag ben ik vrij en we doen boodschappen. De zon brandt alsof het nog hartje zomer is en op de terugweg gaan er stemmen op om te bbq-en. Net thuis besluiten we het te doen en we rijden met zijn allen richting C1000 alwaar men het beste bbq-vlees verkoopt.

29.08.2009: Gratis striptease in het centrum van Tilburg. Klik voor groter."Zullen we even snel langs de Gall & Gall rijden voor een flesje cognac, dat is lekker bij de koffie?" Iedereen vindt het een goed plan. Ik ga in mijn eentje de Gall & Gall in en de rest wacht in de auto, met draaiende motor en de airco aan. Een overblijfsel van ons verblijf op Curacao zullen we maar zeggen.

De Marquis cognac is zowaar in de aanbieding, van 23 voor 18 euro. Verheugd neem ik een fles van het schap en loop naar de kassa. Er staat een vrouw met een kind en de Gall & Gall baas is voor haar een wijnpakket aan het inpakken.

En dat gaat l-a-n-g-z-a-a-m.... h-e-e-l l-a-n-g-z-a-a-m. Hij pakt een stuk papier in zijn hand en v-o-u-w-t dat heel langzaam en p-r-e-c-i-e-s naar de bovenkant. Dan pakt hij een plakbandje en p-l-a-k-t dat heel voorzichtig op het papier. Dan s-t-r-i-j-k-t hij het zojuist gevouwen papier plat en pakt weer een plakbandje en dan een minuut of acht later (zo langzaam kan geen mens typen) is één zijde van het pakket bedekt met rood papier.

Kalm, immers er is tijd genoeg, reken ik uit hoeveel zijden een kubus heeft. De uitkomst is zes. Zes keer acht minuten staat gelijk aan achtenveertig. Redden we het bbq-en diezelfde dag nog wel? De man is inmiddels bijna halverwege de tweede zijde. "Zit ik misschien in een aflevering van Bananasplit?", vraag ik mij af al speurend naar een plots opduikende Ralph Inbar.

Af en toe werp in een blik in de auto, maar daar ziet alles er nog kalm uit. Dan gaat men calculeren, moet ik blijven wachten of is het beter om weg te gaan. Dat laatste is zonde van de verloren tijd en ik sta er al zeker 25 minuten. De Gall & Gall man ligt iets voor op schema want na een half uur is het pakket ingepakt. "Hehe!", denk ik opgelucht, "Eindelijk!"

Dan pakt de in rood uniform gehulde Gall & Galler doodkalm een paar linten en begint die met een schaar in k-r-u-l-l-en te v-e-r-a-n-d-e-r-e-n. Er onstaat lichte aandrang om een gigantische Jalapeno peper in de man's aars te rammen. Maar het is geen onvriendelijke kerel en hij straalt ontegenzeggelijk rust uit, meer dan ik. Na de gekrulde linten zoekt hij zorgvuldig een Gall & Gall sticker uit en plakt die h-e-e-l s-e-c-u-u-r in een hoek van het pakket.

Nu slaak ik hardop een zucht van opluchting, de fase van deze Jiskefetaflevering grappig te vinden ben ik reeds lang voorbij. "Kom op, moven mensen. Ik wil mijn cognac betalen. Over betalen gesproken, heeft die vrouw nu al afgerekend of moet dat ook nog gebeuren?"

Maar het wordt nog erger. De Gall & Gall man haalt twee kleine flesjes onder het pakket vandaan. "Is dit ook een kado?", vraagt hij. Zonder blikken of blozen antwoordt de vrouw dat die twee flesjes inderdaad ook een kado zijn. Gall & Gall pakt nu een lange strook doorzichtig plastic en begint dat in s-l-o-w m-o-t-i-o-n om het eerste flesje te w-i-k-k-e-l-e-n.

Okay, er gebeuren echt wel ergere dingen in de wereld maar relativering is even aan mij niet besteed. Dan zie ik Lucy vanuit de auto heftig gebaren. Ik zet de fles Marquis terug in het schap en been de zaak uit, zonder een woord. In de auto moeten we allemaal even bijkomen. Nog stoom afblazend neem ik een verkeerde afslag, dat kan er ook nog wel bij. Toevallig, maar wat is toeval, rijden we daardoor langs een slijter die we niet kennen.

"Hier ga ik de cognac kopen en het maakt me geen donder meer uit wat hij kost", roep ik vol bravoure. De winkel is behoudens de winkelier leeg, dat is alvast een pluspunt. Bij de cognac's aangekomen schrik ik van de prijzen, 35 euro is toch wel veel. "Heeft u ook Marquis?", vraag ik. "Dat zouden we wel moeten hebben maar als hij er niet tussen staat niet." Daar heeft men iets aan. "Daag!", roep ik.

In de auto lacht Luchiano zich een bult. "Haha, ja hier ga ik die cognac kopen het maakt niet uit hoeveel hij kost. En dan komt hij terug met nou die was toch wel erg duur. En nog steeds geen cognac." Kinderen hebben een vreemd gevoel voor humor.

Eindelijk komen we aan bij de C1000. Het vlees is zo gekocht en ik zoek een likeur uit voor bij de koffie. Dan hebben we toch nog wat. Mijn oog valt op de Passoa ook al vindt Lucy acht euro eigenlijk te veel. Enfin, de bbq is een succes, het vlees smaakt heerlijk en het weer werkt ook al mee. Dan zet ik koffie en schenk de Passoa in. "Wat? Is dat spul roze?"

Wij drinken nooit Passoa en in plaats van een met Tia Maria of Baileys vergelijkbare likeur staat er nu een mierzoete roze ranja voor onze neus. Die is uiteindelijk voor de gootsteen. Het is wel een lang verhaal, maar wat is nu de moraal?

August 24, 2009

Twee dagen weg of twee jaar

Zondag brengen Diana (3) en ik Luchiano (11) naar het huis van CasasPa en Truus. Hij logeert daar tot dinsdag samen met neef Marnix (12) en maandag gaan ze met zijn allen kanoën op de Dommel. Dat zijn nog eens leuke vooruitzichten. Zondagmiddag is het prachtig weer en we zitten lekker in de tuin of lopen een rondje in het enge bos. Geen vuiltje aan de lucht of het moeten de velletjes van de pinda's zijn die bij sommigen in de luchtweg blijven steken.

Voetbaltechnisch is het ook een leuke dag, tenminste als men Feyenoord supporter is. Toch waken wij voor euforie, want dat Feyenoord in vier wedstrijden geen doelpunt heeft toegestaan mag met een dergelijke defensie een even groot wonder heten als dat Jezus (of Mozes) de Rode (of de Dode) Zee deed splijten. Ach, geluk dwingt men af zeggen ze. Men kan trouwens nog steeds meedoen met de Webloggers poule van voetbalpoules.nl. Schrijft allen in!


23.08.2009: Diana (3) en CasasPa kijken naar de vissen in de vijver. Klik voor groter.

(Klik voor groter)


Een kwestie waar ik niet echt een standpunt in kan bepalen is die van de 13-jarige Laura die in haar eentje gedurende twee jaren de oceanen wil bevaren. De exacte omstandigheden ken ik niet, maar gelukkig weerhoudt dat mij niet een oordeel te vormen. Dat oordeel valt negatief uit voor Laura en haar vader en dat komt door hun advocaat, een man met een lelijke mond. Uit een lelijke mond komen zelden mooie dingen, let daar maar eens op.

De man betoogde dat het niet de vader maar juist Laura was van wie het idee uit ging. Zij had haar ouders weten te overtuigen en daarom was het wat de advocaat betreft allemaal in orde. In ieder geval een meisje met overredingskracht, denk ik dan. Ouders laten zich door hun kinderen wel eens overhalen cq. in de luren leggen waardoor ze een uurtje of twee later thuis kunnen komen. Maar je kind van 13 gedurende twee jaar in haar eentje de wereld te laten rondzeilen is het andere uiterste.

Regeren is vooruitzien. Wat als het doemscenario zich voltrekt dat Laura onderweg omkomt in bijvoorbeeld een zware storm? Wie neemt dan de verantwoording op zich? Nou ja, Luchiano is nu twee dagen weg maar wil normaliter nooit ergens heen. Dat probleem hebben wij in ieder geval niet.

July 20, 2009

Herinneringen aan een eetkamer

Vandaag maandag 20 juli 2009 is een historische dag. Feitelijk is iedere dag een historische dag maar vrij naar George Orwell zijn sommige historische dagen meer historisch dan andere. Het is niet anders.

Wij schrijven 20 juli 1969, CasaSpider is dan nog lang niet geboren, en bevinden ons im Eßzimmer ergens in Sankt Wendel, Saarland. Het ouderlijk huis van mijn moeder kende vele kamers, maar het strikte onderscheid tussen das Wohnzimmer, die Küche en das Eßzimmer staat mij nog goed bij.

Normaliter is de woonkamer de chique kamer, maar daar speelden mijn zussen en ik Mühle en andere spellen. We aten in de keuken en keken televisie in de eetkamer. Wel een beetje gek als men erover nadenkt, maar toen voelde het als vanzelfsprekend.

De kleine blonde jongen is dan tien jaar oud en voelt dat er die avond in de nacht van 20 op 21 juli 1969 iets bijzonders te gebeuren staat. Met zijn allen zitten we im Eßzimmer, opa Stoll in zijn leunstoel en de anderen aan de grote tafel waar zoals gebruikelijk de Salzstangen klaar staan. Chips kennen de Duitsers in die tijd nog niet echt maar zij hadden dan weer Currywurst.

In de beleving van de blonde tienjarige jongen is het half een, of misschien één uur. In werkelijkheid is het drie minuten voor drie (02:56:20) in de ochtend van 21 juli 1969 als Neil Armstrong, gezagvoerder van de Apollo 11, de maanlandingsmodule Eagle op de maan heeft geparkeerd en als eerste mens ter wereld voet op de maan zet, de legendarische zin uitsprekend: "That's one small step for a man, one giant leap for mankind".

Okay, die zin kan ik mij niet meer herinneren. Alleen de schimmige zwart-wit beelden en de spanning die zo merkbaar is in de eetkamer. Iedereen voelt dat hier geschiedenis wordt geschreven, ook al is het belang van bemande ruimtevaarten later veel minder groot gebleken dan men toen dacht.

Alleen omdat ontdekker Ries Brouwers zich garant stelt durft platenmaatschappij Dureco het aan om bij het uitbrengen van Vaarwel, ik zal geen traan meer om je laten op 2 mei 1969, ruim twee maanden voor de heldendaad van Neil Armstrong, Edwin "Buzz" Aldrin en Michael Collins, Corrie Konings voortaan zowel op bühne als op plaat door de Rekels te laten begeleiden.

Op dezelfde dag dat wij Harry Potter en de Halfbloed Prins in de MustSee bioscoop aan het Chasséveld te Breda zien staan er reclameborden met de boodschap dat die avond Corrie Konings precies daar een concert geeft ter gelegenheid van haar 40-jarig jubileum. Over parallelle universums gesproken.

Im Eßzimmer ergens in Sankt Wendel, Saarland, heeft de tienjarige blonde jongen in de nacht van 20 op 21 juli 1969 nog geen notie van het bestaan van Corrie Konings, laat staan de Rekels. Veel draden van het web moeten dan nog gesponnen worden. Hoeveel mensen weten waar ze waren op 20 juli 1969? Mooi was die tijd.

July 8, 2009

Wacko afbeeldingen

06.07.2009: Diana (3) verzorgt het vlees op de barbecue, ideaal zo'n dochter. Klik voor groter.Ook al is hij donderdag 25 juni 2009 overleden, Michael Jackson is en blijft een fenomeen. Daarom keken we dinsdagavond vanaf half zeven naar de afscheidsceremonie, afwisselend op Nederland 3 en SBS6.

Een laatste afscheid heeft iets speciaals en men kan het nooit meer overdoen. Het openingslied en het plaatsen van de kist waren veelbelovend maar daarna viel een lange stilte. Een te lange stilte.

In het schema was iets misgegaan of veranderd met een helicopter en waar de ouders van Michael waren en dergelijke. Allemaal niet onbelangrijk maar wat ons betreft verliep de ceremonie hierdoor enigszins teleurstellend. Ook bij later terugswitchen kon ik er niet meer goed inkomen. We hoorden Mariah Carey, een man van Motown, Stevie Wonder en Lionel Ritchie.

Emotie zit meer dan wat dan ook tussen de oren. Wat men voelt is een door de eigen geest gecreëerde afbeelding van de werkelijkheid. Bij het afscheid van André Hazes in september 2004 was ik in ieder geval een stuk beter in het creëren van deze afbeelding.

De wereld van Michael Jackson was natuurlijk al een tamelijk bizarre. In een Duits ochtendprogramma vroeg de presentatrice zich af of hij überhaupt wel in die kist lag. Ik durf er zijn hoofd niet voor in het vuur te steken.

Terugkomend op Wacko (Jacko) in combinatie met afbeeldingen, wat valt hiervan te denken:

  • Luchiano (11) roostert het vlees op de barbecue.
  • CasaSpider doet ook een poging.
  • Wat doet Diana (3) met het zand?

Wie krijgt de prijs voor de meest Wacko Spider? Gelukkig is er ook een keurige overzichtsfoto van de barbecue. Michael, Rest In Peace.

July 6, 2009

Plannen is vooruitzien

De buren die naast ons wonen hebben zowel zaterdag als zondag gebarbecued, ons weekend was iets minder met een bezoek aan McDonalds nog als hoogtepunt. De weerberichten geven aan dat het voorlopig afgelopen is met het mooie weer. Toch hebben Lucy en Luchiano (11) het plan opgevat om precies vandaag op maandag 6 juli te barbecueën.

Probleem is alleen dat we nog geen fijne buitentafel hebben. Bij Formido zagen we een klein setje staan bestaand uit een rond tafeltje en vier stoelen. "We kunnen beter even bij Karwei in Dongen kijken", adviseer ik. We zien er geen tafels maar even later worden we door een uiterst vriendelijke jongeman geholpen. Eerst lijkt het een hardhouten exemplaar te worden maar Lucy vindt de aluminium tafel met glazen blad toch praktischer.

De Karwei-medewerker haalt een soort hoogwerker tevoorschijn om een ingepakte tafel uit de stelling te halen en brengt deze ook nog eens naar de kassa. "Hmm, past die wel in mijn auto?", vraag ik. "Heeft u een trekhaak?", vraagt de Karwei-man. Aangezien de donkerzwarte Volkswagen Jetta geen trekhaak heeft meten we eerst de breedte van de tafel welke 93 centimeter bedraagt en vervolgens het smalste gedeelte van de opening van de kofferbak welke neerkomt op ongeveer 97 centimeter. Dat moet dus passen. Wel moet de achterbank nog even plat.

06.07.2009: Een dag na het weekend met uitstekend bbq-weer gaan wij bbq-en. Wel moet er eerst nog een tafel met 32 schroeven in elkaar worden gezet. Maar het vuur brandt. Klik voor groter.Voorzichtig rijden we naar huis, immers Diana (3) zit illegaal voorin bij Lucy op schoot. Niet het moment om te kijken of de airbags werken. Dongen ligt vlakbij Rijen dus we zijn er zo. Als we vanaf de Hoofdstraat linksaf de Hoeksestraat inrijden horen we ineens een rinkelend geluid. Rinkelend niet als in de telefoon gaat over maar meer als van er breekt een glas. Nu komt het verschil tussen mannen en vrouwen. "Shit!", roep ik. "Die glasplaat is gebroken. We moeten meteen terug naar Karwei!"

"Hoe weet je nu zeker dat die glasplaat gebroken is?", vraagt Lucy. "En bovendien, als de verpakking nog dicht is wat denk je dan dat ze bij Karwei zeggen? Neen, laten we eerst thuis maar eens rustig kijken." We rijden dus gewoon rustig naar huis en leggen het pakket voorzichtig op de tegels in de achtertuin. Behoedzaam snijden we het karton open en de glasplaat blijkt gewoon helemaal intact te zijn. Ineens zie ik beelden voor me van een briesende CasaSpider bij de Karwei in Dongen met een zogenaamd kapotte glasplaat.

De bbq-boodschappen doen we bij de C1000. Thuis maakt Lucy een knoflooksaus en bekijk ik de Tour de France via de puike website van de NOS: NOS Tour 2009 Live (screenshot). Ja, anno 2009 zijn we echt zover dat het bekijken van evenementen als de Olympische Spelen, Wimbledon en de Tour de France beter via internet gaat dan gewoon op televisie. Alle informatie is direct zichtbaar, grafisch en in tekst. In een woord geweldig. Ik had de Tour al bijna achter me gelaten maar zo wil ik ze nog wel een kansje geven.

Intussen is Lucy in de tuin aan de slag gegaan om de tafel in elkaar te zetten. Dat is geen sinecure en de Karwei-man had er al voor gewaarschuwd. Omdat de tafel ook geschikt is voor een niet egale ondergrond zitten er heel veel stelschroeven in. In totaal een stuk of 32. Dan wordt het ineens snel een stuk donkerder heel korte tijd later gevolgd door een enorme hoosbui. Ik sprint naar beneden en help de spullen naar binnen te brengen. Men kan zeggen over het weerbericht wat men wil maar deze keer lijkt het toch te kloppen.

Gelukkig is het nu weer droog en schijnt de zon. Lucy gaat onverdroten door met het indraaien van de schroeven, ik mag daar niet bij aanwezig zijn, vraag me niet waarom. Uiteindelijk moet ik wel alle schroeven aandraaien en de plastic beschermdopjes erop doen. Het resultaat mag er zijn. Een andere vraag, tikkeltje wiskundig: Wat is de som van de drie hoeken van een driehoek? En is dit altijd zo?

Smakelijk eten!

July 3, 2009

Change

Stilstaan is achteruitgang dat is algemeen bekend. Toch zitten veel mensen niet op veranderingen te wachten, ja het winnen van de staatsloterij is een leuke verandering. Andere veranderingen rimpelen het gemakkelijke leventje en tonen hun positieve effecten pas op termijn. Zoals altijd is het sleutelwoord Balans.

Lucy loopt al een maand lang elke ochtend een rondje van ongeveer 8, 9 kilometer en doet daar bijna anderhalf uur over. CasaSpider verhoudt zich tot lopen als de Taliban tot de Opzij-redactie maar soms krijgt men de kolder in de kop en denkt: "Change! Laat ik eens gek doen." Tegen Lucy vertaalde ik dat woensdag in: "Zal ik eens een keer met je meelopen?"

Dat was goed. We gaan langzaam van start en zien er dan nog fris uit. Na een half uur bereiken we de Rijksweg N282 en de afstand tussen twee stoplichten bedraagt ongeveer 1300 meter. Dat stuk loopt Lucy altijd hard en dat doen we deze keer ook. Change, gaat CasaSpider er hier vandoor? Juist als we de spoorwegovergang oversteken rinkelt mijn telefoon. Het gaat over werk. Change?

Die 1300 meter hardlopen zijn me niet in de koude kleren gaan zitten. Het laatste stuk voel ik mijn benen maar hey, eigenlijk is dat best lekker. Voelen dat men nog ledematen heeft. Thuis doe ik net of ik moe ben, voor de foto. Immers, vrijwel meteen daarna mag ik weer op pad om Diana (3) van school te halen. Ja, lopend.

Am I just as good as a bad man
Sleeping while the rest are dying?
Or am I just as bad as a good man
Saying there's no use of trying?

Daniel Merriweather, Change (YouTube). Schreef ik niet al eerder over Daniel Merriweather? Dit is trouwens een retorische vraag.

's Middags ging Luchiano (11) voor het eerst in Nederland naar de tandarts. We hebben er een gevonden in de Hoofdstraat en ik verwachtte een oude man aan te treffen. De tandarts blijkt een jongedame te zijn die Debbie (of Debby) heet. Sommige tanden van Luchiano staan een beetje scheef door ruimtegebrek. Nu ben ik enorm wantrouwend jegens tandartsen die tegenwoordig, althans dat is mijn perceptie, blindelings een beugel voorschrijven. Zo niet Debbie en dat geeft mij vertrouwen voor de toekomst. Wel moet Luchiano terugkomen om een gaatje te laten vullen.

Maar dat is een verandering van niets.

June 21, 2009

Uitgesteld verjaardagsfeest Diamond Piet leidt indirekt tot oprichting SFBUA

Mensen die in de winter geboren zijn hebben het vergeleken met lente- en zomermensen niet gemakkelijk. Verjaardagsfeestjes vinden altijd binnen plaats en niet zelden moet het bezoek de plek waar het allemaal te doen is met behulp van sneeuwkettingen bereiken. In de slimheidspyramide staat de Koningin bovenaan, gevolgd door politici, commissarissen van banken, Cristiano Ronaldo, een leger managers (m/v), dan een hele tijd niets, transseksueel Kelly en onderaan komen we de DBA's tegen.

Het is daarom niet onlogisch dat juist Koningin Beatrix bedacht heeft haar verjaardag niet op 31 januari maar gewoon op die van haar moeder te vieren. Dit idee is nu nageaapt door Diamond Piet (blog) die op 11 februari geboren is maar zijn feest op zaterdag 20 juni viert. Zomers gekleed, daar was het immers allemaal om te doen, stappen wij in de auto en rijden op aanwijzingen van TomTom richting Utrecht Terwijde.

20.06.2009: Diamond Piet (lichtblauw shirt) organiseert en viert zijn verjaardag op prima wijze. Klik voor groter.Vlak voor de laastste afslag op de A2 raakt TomTom de kluts kwijt, dat gebeurt steeds vaker en is een indicatie dat er in Nederland druk aan het wegennet wordt gewerkt. Wat het verband is weet ik niet maar het gaat slecht met TomTom. Dat is te merken aan de grote hoeveelheid reclame-mail met zogenaamde aanbiedingen die het bedrijf stuurt met kaart-updates en dergelijke. "Doe dat gratis", denk ik dan in mijn simpelheid.

Over reclame en colportage gesproken, laatst was er weer eens een anonieme beller, deze keer de Staatsloterij. "Ik wil u een aanbieding doen", zegt de callcentermedewerkster. "Alleen als u mij vertelt dat ik een prijs heb gewonnen", antwoord ik.

"Oh, doet u al mee?"
- "Ja."
"Oh, maar ik kan u toch een aanbieding doen. U koopt een straatje van tien vijfde loten, zo heeft u gegarandeerd prijs!"
- "Duh!"
"En ik mag u een gratis lot aanbieden."
- "Neen, dank u wel."
"Mag ik vragen waarom niet?"
- "Ja. Als ik ooit nog eens minister-president van Nederland word is een van mijn eerste acties een wet instellen die deze manier van colportage en callcenters in het algemeen aan banden legt."

Het is even stil aan de andere kant van de lijn.

"Nou, gelukkig bent u geen minister-president."
- "Nog niet..."
"Een fijne dag verder."

Sinds Lucy weet hoeveel een lid van de Tweede Kamer verdient en hoe weinig hij/zij daarvoor hoeft te doen begrijpt zij niet waarom ik nog steeds geen lid van de Tweede Kamer ben. Hoogste tijd om de slimheidspyramide eens te beklimmen. Geachte leden van de Staten-Generaal, voor de eerstvolgende verkiezingen annonceren wij met gepaste trots een nieuwe partij aangevoerd door niemand minder (maar ook niet meer) dan CasaSpider: SFBUA!

Wat betekent SFBUA? SFBUA staat voor Solid Frame Bottom Up Approach. Kort en bondig reguleert De Staat de peilers Wonen, Gezondheidszorg en Onderwijs. Andere zaken worden bottom-up benaderd, als issues. Uiteraard zit er wel een globale gedachte achter waardoor issues consistent worden behandeld en niet, zoals men nu steeds meer ziet gebeuren, als reactie op wat het electoraat van een standpunt vindt. Het laatste woord over SFBUA is nog niet gezegd.

Laten we het voor nu echter gezellig houden, immers we zijn op weg naar Diamond Piet in Terwijde. Er zijn al aardig wat mensen en wij nemen plaats in de tuin die als feestruimte is ingericht met voor de zekerheid enige party-tenten. Al snel moet ik mijn trui tevoorschijn halen en trek die over mijn t-shirt aan. Terwijde ligt duidelijk een stuk noordelijker dan Rijen.

20.06.2009: Tafel met Martin, Cynthia, CasaSpider en Ronald op verjaardagsfeest Diamond Piet. Klik voor groter.Het is leuk om een aantal mensen uit mijn Utrechtse tijd te spreken. Joris die we kennen van de Detamborrels in Het Hart van Utrecht, Hetty, Cynthia, Ronald en Renée (links). Luchiano (11) en Diana (3) vermaken zich op de parkeerplaats met Emmie (8) en de andere kinderen, voornamelijk voetballend.

Piet heeft zich flink uitgesloofd, Lucy wist tot op heden niet dat een man ook goed kan schoonmaken. Aan de ene kant van de tuin staan de salades en het stokbrood, aan de andere de grote barbecue. Diana roert zo nu en dan in het ijs dat de bierflesjes koud houdt. En er is tenminste een dame die met liefde voor de camera poseert.

Een geslaagd feest van Diamond Abraham, zelf kan ik mij hier nog geen voorstelling van maken. Om half elf zijn we terug in Rijen waar ik inmiddels smacht naar een koude Westmalle Tripel. Zondagochtend slapen we uit, het is Vaderdag. Lucy en Luchiano gaan naar beneden om koffie te zetten en Diana komt naar me toe. "Papa, ik heb een bruine computer voor je. Die ga ik heel voorzichtig halen." Ze doelt op mijn nieuwe laptop die op zolder in The Office staat en het lijkt mij geen geweldig idee dat ze die naar beneden brengt.

Dan klinkt op volle oorlogssterkte het Feyenoord-lied, gezongen door Lee Towers. Lucy en Luchiano komen de trap op met een dampende mok koffie. "Gefeliciteerd met Vaderdag", klinkt het nog net boven Lee's zoetgevooisde stem uit. Het belooft een mooie dag te worden. CasaSpider wenst CasasPa en alle andere vaders op aarde een hele goede Vaderdag toe.

June 19, 2009

Berichten van de bank (1)

Is niets doen leuk? Neen, niets doen is niet leuk. CasaSpider zit vanaf 1 juni op de bank, hetgeen in de detacheringswereld wil zeggen dat men op een nieuwe opdracht wacht. Op zich kwam dat niet eens zo slecht uit met de komst van Sugey maar daarover later meer. Er komt minder uit mijn handen dan ik zou willen en dan kunnen er gekke dingen gebeuren.

17.06.2009: Sugey en Lucy op Eindhoven Airport, Sugey vliegt naar Madrid. Klik voor groter.Wie had nu ooit gedacht dat ik nog eens naar Vis TV keek? Vis TV, een spetterend programma. Haha. Presentatoren Ed Stoop en Marco Kraal doen hun uiterste best om van het oersaaie vissen iets spetterends te maken, een beetje in de stijl van Top Gear.

Toch past het welhaast overdreven enthousiasme beter bij een dodemansrit in een Ferrari dan bij het uitgooien van een hengeltje in een wak van 15 bij 15 centimeter. Tenminste dat vind ik. Toch heb ik het programma uitgekeken. Als ze me missen ben ik vissen.

Ook de meeste wedstrijden voor de Confederations Cup heb ik bekeken, een toernooi dat feitelijk nergens over gaat. Het meeste opzien baart nog wel de vuvuzela. Bij de ultiem slechte openingswedstrijd tussen Zuid-Afrika en Irak viel het irritante geluid als ware het stadion een grote zoemende bijenkorf mij (en niet alleen mij) al op.

De hiervoor verantwoordelijke plastic toeter heet dus vuvuzela. Geloof mij, duizenden doedelzakken of didgeridoo's in een stadion klinken hiermee vergeleken als engelengezang. Een heuse kwestie met het oog op het wereldkampioenschap volgend jaar ligt op de loer.

Waar is Sugey? Woensdag hebben we Sugey naar Eindhoven Airport gebracht vanwaar zij naar Madrid is gevlogen, op bezoek bij vrienden. Diana (3) is tegenwoordig dol op foto's maken en schoot deze bijzondere compositie. Even later liep ze blij rond met haar nieuwe Dora-ballon. Plannen veranderen snel. Dat vereist een zekere mate van flexibiliteit en anticipatievermogen.

June 7, 2009

El Sapo El Sapo (50)

1.

Verliefd
Tijdens haar verblijf in Nederland heeft Sugey voornamelijk het enerverende Rijen gezien. Samen met Lucy loopt zij elke dag een rondje van ongeveer 9 kilometer. Tijd om eens naar een iets grotere stad te gaan. Zaterdag rijden we naar Breda en daar proeft Sugey voor het eerst van haar leven de Hema-worst. Ze vindt hem lekker. Als de dames een schoenenzaak inlopen blijven Luchiano (11), Diana (3) en CasaSpider (32x) buiten wachten.

In een etalage ziet Luchiano haar en ineens is hij verdwenen. Tot mijn verbazing staat hij even later in de etalage naast zijn nieuwe liefde en lijkt zielsgelukkig. "Eigenlijk helemaal geen slechte keuze, zo'n mooie pop", mompel ik in mijzelf. Later drinken we wat op het terras van Café Vulling. Diana loopt rond en ziet twee jongetjes. Op de ene (helemaal rechts op de foto bijna het beeld uitrennend) is zij direkt stapelgek. Ook zij heeft haar liefde voor een dag gevonden.

Als we terug naar huis rijden moet Lucy ineens ontzettend plassen. We maken een noodstop bij, hoe toepasselijk, Brabant Water in Breda waar zij achter een vrachtwagen haar blaas leegt. Welk een opluchting nadien.

2.

Voetbal
's Avonds is er voetbal op televisie, IJsland-Nederland. In de eerste helft speelt Nederland verrassend goed. Luchiano stelt een interessante vraag: "Is dit vrijwillig?" "Neen, ze worden gedwongen", antwoord ik. Maar hij bedoelt natuurlijk vriendschappelijk. Uiteindelijk wordt het 1-2 voor Nederland. Heel knap, maar toch begrijp ik er niets van hoe wij op de tweede plaats (Mirror) van de Fifa Wereldranglijst terecht hebben kunnen komen. Een team dat jarenlang geen halve finale heeft gehaald op een EK of WK hoort daar niet thuis. Also sprach CasaSpider.

3.

Déjà vu
Sommige dingen heeft men al eens gezien of meegemaakt, zo lijkt het. Het voordeel van een blog is dat deze dingen vastliggen. Neem nu bijvoorbeeld ons terrasbezoek aan Café Vulling. Daar zaten wij ook op 11 oktober 2008 en het is echt niet zo dat Café Vulling onze stamkroeg is. Integendeel, dit was pas de tweede keer. Maar wat is nu het bijzondere? Die avond speelt het Nederlands Elftal thuis tegen... IJsland. We winnen met 2-0 en Michel Vorm is blij dat hij de drankjes uit de minibar niet zelf hoeft te betalen.

Een iets minder spectakulair Déjà vu is dat Lucy al eens eerder ontzettend moest plassen. Dat gebeurde bijvoorbeeld tijdens de Curacao Airshow bij Caracasbaai op 2 september 2001. Zie hier het bewijs.

4.

Blaffen
Nederlandstalige honden blaffen zo: "Waf-woef" of gewoon "Waf-waf". Spaanstalige honden verstaan hier niets van en blaffen als volgt: "Hau-hau". Er zijn van die momenten dat men verder niets meer wil zeggen.

May 17, 2009

Een dagje Aken met CasasPa

Waarschuwing: dit is een familiepost en bevat derhalve een hoog "om dit leuk te vinden moet je er waarschijnlijk bij geweest zijn" gehalte. Mensen met een allergie voor de Duitse taal wordt sterk afgeraden verder te lezen. Raadpleeg in twijfelgevallen uw (nij)huisarts.

Even voorstellen, het gezin waarmee CasaSpider (31 hex) is opgegroeid. Van links naar rechts Margriet (45), Monica (49), Pascale (37), CasasPa (75). Als enige zoon temidden van drie zussen, dat verklaart een hoop. De creativiteit zit duidelijk bij de dames. Ter gelegenheid van CasasPa's 75e verjaardag op donderdag 14 mei bedachten zij dat het leuk is om een dagje samen op stap te gaan.

15.05.2009: Een dagje Aken met CasasPa, vlnr Margriet, Monica, Pascale en CasasPa. Klik voor groter.Gelukkig kunnen we vrijdag allemaal vrijnemen. Bijzonder is dat Margriet speciaal voor deze dag uit Portugal overkomt, dat is meteen de eerste surprise voor CasasPa. Waar gaan we heen en wat gaan we doen? Diverse opties passeren de revue. De Keukenhof haalt het evenals Antwerpen net niet.

Al snel is duidelijk dat het Duitsland wordt, het land waar onze moeder Ilka is geboren. Vroeger reden we elk jaar minstens een keer van Valkenswaard via Aken, Monschau, Prüm (Wurstweck!), Bitburg en Trier naar Sankt Wendel in Saarland waar onze Duitse familie vandaan komt.

Deels vanwege de afstand en deels vanwege de bezienswaardigheden kiezen we voor Aken. Vrijdagochtend verzamelen we om half tien in het huis van CasasPa te Dommelen en zitten redelijk snel in de auto. De TomTom is ingesteld maar het feestvarken zelf weet nog van niets. Via een vanuit de achterbank geleid raadspelletje komt hij er na ongeveer een half uur achter dat we naar Aken gaan.

Konditorei Leo van den Daele

We parkeren de donkerzwarte Volkswagen Jetta in parkeergarage Rathausplatz, het is dan ongeveer half twaalf. We lopen iets achter op schema want een half uur eerder hadden we al in de beste Konditorei van Duitsland moeten zitten met de typisch Duitse naam Leo van den Daele. Naar verluidt maakt men hier de beste Apfelstrudel maar de Käse- en Stachelbeerenkuchen zijn toch echt lekkerder.

Het leukste van de Konditorei is de inrichting die uit allemaal kleine kamertjes bestaat. Wij hebben er een voor onszelf ook al staat er een bordje Reserviert op de tafel. "Ja, reserviert für Sie", zegt de serveerster vriendelijk.

15.05.2009: Een dagje Aken met CasasPa, Konditorei Leo van den Daele. Klik voor groter.Wij kletsen wat over het verleden, onder ander over onze tante Rita die veel mensen kende. CasasPa: "Tante Rita was echt het, hoe noem je dat daar is iets speciaals voor, het humhum und Angelpunkt." Wij kijken hem nietbegrijpend aan, die uitdrukking is ons onbekend.

Een verhaal van CasasPa over een crematorium leidt om tot dusverre onbekende redenen tot een slappe lachaanval van Monica en Margriet. "Nu moeten we eigenlijk kaarten", vervolgt de oudste man van het gezelschap meelachend. Tot zijn verbazing zet Margriet een tas op tafel en haalt daar een spel kaarten uit. Het is het Mad-spel, een soort pesten. Tussendoor genieten we natuurlijk van onze taart.

Het loopt tegen enen, volgens het strakke programma tijd voor een lichte lunch maar die slaan we even over. Als de ober komt afrekenen vragen we hem naar de uitdrukking met het Angelpunkt. De man heeft duidelijk geen idee waar het over gaat en lijkt van Franse afkomst. "Kunt u het in het Frans zeggen?", vraagt hij. Hoopvol kijken we naar Pascale die tenslotte doctorandus Frans is. Maar dat is alweer een tijdje geleden.

Dom und Schatzkammer

Via een plein waar Margriet haar man Wiro meent te ontwaren en nog meer moois te bezichtigen is lopen we naar de Dom. Het is geen gigantische Dom in de zin van groot maar hij is wel bijzonder mooi ingericht en bewerkt. Er is veel goud te zien. Om te mogen fotograferen moeten we twee euro betalen.

Via de Dom lopen we naar de belendende Domschatzkammer. Als we de entree betalen vragen we wederom naar het humhum und Angelpunkt. De man slaat zijn hand voor zijn gezicht en kermt dat hij dat moet weten maar er even niet op kan komen. "Weet jij het?", vraagt hij aan een collega en dan ineens schiet het hem te binnen. "Dreh- und Angelpunkt!", roept hij uit. CasasPa reageert verheugd. "Ja! Dat is het!" Een momentje van euforie daar bij de entree van de Domschatzkammer, we gaan nog net niet grouphuggen.

15.05.2009: Een dagje Aken met CasasPa, de Dom van binnen. Klik voor groter.We zijn best een tijdje in de Domschatzkammer waar veel gouden spullen uit omstreeks het jaar 1000 zijn tentoongesteld. Vooral veel dingen van Karel de Grote die op 28 januari 814 in Aken is gestorven en begraven (Wikipedia). Aan zijn mantel, borstbeeld en vooral hand te zien deed Karel zijn naam eer aan. Margriet staat erop om even met Karel, zijn hand dan toch, high-five te doen.

Voor de rest zijn dergelijke musea tamelijk saai, vooral voor de wat jongere bezoekers. Ik verveel me dood. Nu loopt er ook een gids rond en Pascale heeft iets afgeluisterd. Later vertelt zij aan ons wat er zo bijzonder is aan een bepaald beeld. Het gezicht van het beeld heeft namelijk precies de goede kleuren maar dat is er niet opgeschilderd, neen men heeft stenen met exact de juiste kleuren uitgezocht. Zoals Pascale het vertelt hangen we aan haar lippen. Het irriteert de gids danig dat anderen leuker kunnen vertellen en hij komt vanuit de andere kamer op ons aflopen: "Stil zijn alstublieft!"

Bij een geschilderd paneel neemt Monica de uitleg voor haar rekening. Het moet gezegd, met uitleg klinkt het al een stuk interessanter. Geldt dit misschien voor meer dingen? Tegen half vijf verlaten we de Domschatzkammer, sommigen de indrukken verwerkend, anderen enigszins opgelucht.

King's College

We kunnen twee dingen doen, door Aken gaan lopen of een kroeg induiken. Aangezien het een beetje begint te miezeren is het niet moeilijk kiezen. Op zoek naar een geschikte lokatie valt mij het grote aantal print-shops op. "Wordt er in Aken zoveel geprint of hebben die mensen geen printer thuis of wat is dat?", vraag ik mij af. Het betreft echter de beroemde (?) Aachener Printen, een soort van speculaas met Braille-opdruk (Wikipedia).

Daar zien we een aardig café met de naam King's College, ze verkopen er Guiness. Als Bob mag ik er twee drinken en laat ze me goed smaken. De spelletjestas komt boven tafel en deze keer is het Triviant. Na de eerste vraag Welke wezel struint graag door de kruinen? waarop Monica het antwoord schuldig moet blijven zit de stemming er meteen goed in. Het antwoord is trouwens boommarter.

Terugkerend thema is het Dreh- und Angelpunkt en inmiddels is er discussie of het der Dreh- und Angelpunkt is of das. Ook de ober van King's College is erg aardig en behulpzaam, hij geeft een hele verhandeling over het woord Punkt dat duidelijk mannelijk is. Der Dreh- und Angelpunkt derhalve. Ik complimenteer de man en vraag hem of hij als hobby misschien elke avond Der Duden helemaal uitleest. Maar neen, de Duden is in zijn ogen niet meer helemaal up-to-date.

We hebben een prima tijd in deze kroeg en CasasPa geniet met volle teugen. En daar is het allemaal om begonnen. Bij het weggaan vragen we waar de leuke restaurants van Aken zich bevinden. Het personeel raadt ons aan de Pontstrasse in te lopen. Na een kwartier bereikt men het Ponttor en nog een kwartier later zit men in een draaiend restaurant boven op een berg met uitzicht over Aken. Mocht men niet zover willen lopen dan zijn er in de Pontstrasse ook genoeg restaurants. We zeggen dank je wel voor de tip en lopen de Pontstrasse in.

Die Pontstrasse und der Bus

De barkeeper heeft niets te veel gezegd, in de Pontstrasse stikt het van de eetgelegenheden. Aken is sowieso een toeristische stad met naar eigen zeggen in de zomer een Italiaans-Spaanse uitstraling. Opgewekt lopen we door de straat en bereiken al na tien minuten het Ponttor.

15.05.2009: Een dagje Aken met CasasPa, afsluitend diner in restaurant Magellan. Klik voor groter.Dan begint het zachtjes te regenen. "Ach, kom op laten we doorlopen. Tot dat restaurant is het vast ook maar tien minuten", spreken we elkaar moed in. Na vijf minuten lopen kijken we eens naar boven en zien daar heel ver en boven op een berg het draaiende restaurant liggen. Als we al zo ver kunnen lopen duurt het toch tenminste een uur of twee, drie zo begroten wij. Het gaat harder regenen en wij besluiten unaniem rechtsomkeert te maken.

Als we net weer door het Ponttor doorgelopen zijn begint het te hozen. Snel zoeken we dekking bij de ingang van een winkel. Hoe lang kan zo'n bui duren? Voor onze neus staat een bushalte en er stopt een bus. "Zal ik even vragen of we met die bus mee kunnen?", vraagt Pascale. Goed idee, ook al heb ik de indruk dat de bus de verkeerde kant opgaat. Pascale stapt in en dan realiseren wij ons dat zij de pot met geld bij zich heeft. "Die gaat er vandoor!", zonder een sekonde na te denken wringen wij onszelf razendsnel tussen de reeds dichtklappende deuren.

Pascale koopt een dagkaart voor ons vijven. Deze kost slechts iets meer dan zeven euro en daarmee kunnen we tot twaalf uur onbeperkt gebruik maken van alle bussen in Aken. De conducteur geeft ons tips hoe we weer op de Markt moeten komen. Deze bus gaat namelijk naar de Kaiserplatz en de conducteur vindt ons er niet uitzien als mensen die daarheen willen. "Drugs en alcohol", zo spreekt hij.

Op de Kaiserplatz nemen we lijn 4 terug naar de Markt waar we onze zoektocht naar een geschikt restaurant als afsluiter van de dag starten.

Magellan

Als boommarters struinen we de kruinen van de Markt af en sturen in diverse gelegenheden twee verkenners vooruit die steeds nee-schuddend teruglopen. Uiteindelijk lopen we voor de tweede keer de Pontstrasse in. CasasPa heeft daar een restaurant gezien waar ze Spargeln bereiden. Dat restaurant ziet er niet slecht uit en heet Magellan.

15.05.2009: Een dagje Aken met CasasPa, afsluitend diner in restaurant Magellan. Klik voor groter.Terwijl we op het voorgerecht wachten spelen we het derde spel, het Oranjespel. Het is een soort Triviant maar dan met vragen over het Koninklijk Huis, behoudens Maxima niet mijn sterkste kant. Gelukkig komt het voorgerecht snel.

We zitten er goed in stevige, loodzware houten stoelen. Als hoofdgerecht kiezen Pascale en ik voor Ali Nazik, CasasPa voor de Spargeln en Monica en Margriet voor Rumpfsteak. Het smaakt allemaal prima maar we moeten ook nog twee spellen spelen.

Het grote restaurant is inmiddels bijna helemaal volgelopen. Margriet haalt een voetbalspel uit de tas. Het betreft een groen wandje met twee witte circels waar men van een afstandje met duim en wijsvinger een bal tegenaan moet schieten. Monica ziet meteen voor zich wat hier allemaal mis kan gaan en oppert dat we dit spel misschien beter in de tas kunnen laten.

CasasPa mag beginnen. Hij mikt op het wandje en knalt de bal met duim en wijsvinger in een rechte lijn op het tafeltje van de mensen naast ons. De bal mist hun tomatensoep op een haar na. Het dagje uit begint warempel op een vrijgezellenparty te lijken. Toch worden we steeds geoefender in het schieten waardoor de andere bezoekers minder overlast van ons ondervinden.

Als de koffie op tafel komt wisselen we het voetbalspel in voor dominostenen. Daarmee kan niet veel misgaan en de obers halen opgelucht adem. Het dagje Aken met CasasPa zit erop en we lopen van Magellan naar de parkeergarage, plaats 321.

Om tien uur zijn we weer thuis in Dommelen. Een culturele, sportieve en vooral leuke dag in Aken is voorbij. Rest de vraag waar we over 25 jaar naartoe gaan. En wie dan der Dreh- und Angelpunkt is!

April 13, 2009

Habichuela con Dulce

Zo tegen Pasen komen bij Lucy bepaalde herinneringen naar boven uit de Dominicaanse Republiek. Ineens heeft zij ontzettende zin in Habichuela con Dulce, een gerecht gebaseerd op bruine bonen met kokosmelk en suiker. Het wordt bij voorkeur koud gegeten. Habichuela is bruine bonen en dulce zoet, zie hier het recept. Lucy en Luchiano (11) zijn er dol op.

05.04.2009: Diana (2) in Dommelen achter een badmintonracket. Klik voor groter.In Breda hebben we laatst toko Avatar ontdekt aan de Haagdijk, gerund (?) door Hindoestanen die een connectie hebben met Curacao. We vinden er tenminste allerlei dingen die we van daar kennen, zoals diverse soorten kokosmelk, bakbanaan, blikken gecondenseerde melk, blikken met cheeseballs, typisch Curacaose lolly's en last but not least Maltin Polar. Dat is een maltbier uit Venezuela zonder alcohol en kost hier vijf euro voor zes blikjes.

Met een hele tas vol spullen komen we thuis waar Lucy meteen begint met de bereiding van haar Habichuela con Dulce. Zoals gezegd is het koud het lekkerst maar daar krijgt het gerecht de tijd niet voor. Het is duidelijk een succes want het is op nog voordat ik er een foto van kan maken. Binnenkort een nieuwe poging.

Zondag gaan we voor de tweede achtereenvolgende week naar Dommelen, deze keer ter gelegenheid van de 61e verjaardag van Truus. Het is een relaxte middag met twee van mijn zussen met aanhang. Ook leuk voor Luchiano en Diana (2) om met hun neven te spelen. We zingen de gebruikelijke medley van verjaardagsliederen voor Truus waarbij mij spontaan een taalgrapje te binnen schiet: "Abuela con Dulce".

Abuela is Spaans voor oma en dat ze ook zoet is blijkt wel uit de foto met Diana en neef Sam (1).

January 19, 2009

RBD: Salvame

Dit is geen vrolijk lied, maar dat zijn vaak de mooiste. Ach, emotie is een chemisch proces en niet meer dan een afbeelding in het hoofd zelf gecreëerd van een feitelijke situatie. Alhoewel, we zijn allemaal mensen (m/v) en maken derhalve vaak dezelfde dingen mee.

Poco a poco el corazon
Va perdiendo la fe..... perdiendo la voz

Salvame del olvido..... salvame de la soledad

Salvame van Rebelde (RBD) met hier de lyrics voor degenen die mee willen zingen. Zet hem maar flink hard.


Aha, niet iedere lezer van het CasaLog verstaat Spaans:

Langzaam maar zeker is het hart
zijn vertrouwen aan het verliezen..... en zijn stem

Red mij van de vergetelheid..... red mij van de eenzaamheid

De engelachtige zangeres heeft een mooie, platte buik. Tenminste dat is het eerste dat mij aan haar opvalt. Gek eigenlijk, want vleugels ziet men bij mensen veel minder.

Salvame del hastio......no me dejes caer jamas

January 13, 2009

Sam van Deuren gedoopt

Zondag 11 januari 2009 is de dag dat Sam van Deuren, zoon van mijn zus Pascale en zwager Luc en de broer van Tom (3), is gedoopt. Het gebeurde tijdens de mis van half tien in de Sint Servatiuskerk te Borkel, gemeente Valkenswaard. Om iets over zevenen zitten Luchiano (11) en ik in de auto, hij knapt nog een uiltje op de achterbank. Bij CasasPa en Truus in Dommelen ontmoeten we behalve hen ook het gezin van zus Monica en de speciaal uit Portugal overgekomen zus Margriet en haar man Wiro. Rara, hoeveel zussen heeft CasaSpider?

11.01.2009: Sam van Deuren wordt gedoopt in de Sint Servatiuskerk te Borkel. Klik voor groter.De volgende etappe is het huis van Pascale en Luc in Borkel. Van daaruit loopt bijna iedereen naar de kerk die op pak hem beet 300 meter afstand aan dezelfde Dorpsstraat ligt. Bijna iedereen want Luchiano en CasaSpider zijn wel goed maar niet gek en pakken de auto. Margriet en neef Marnix gaan met ons mee, we hebben te maken met de iets slimmere loten van onze stamboom. Een kwestie van evolutie.

In minder dan dertig seconden arriveren we bij de kerk. Er is slechts een probleem en dat is dat de parkeerplaats vol is. Kennelijk beschikt Borkel over meer slimme mensen. "Jongens, bij het uitstappen allemaal mank lopen", roep ik naar de passagiers onderwijl de donkerzwarte Volkswagen Jetta behendig op de invalidenparkeerplaats neerzettend. Zelden hebben omstanders zulke vrolijke invaliden gezien.

Sedert de begrafenis van mijn moeder in april 2007 bezocht ik vaker een kerk dan gedurende de tien jaren ervoor. Als rationeel mens ben ik niet gelovig, alles bestaat uit quarks en that's it. Dat is enigszins in strijd met het positieve gevoel dat ik telkens aan een kerkbezoek overhoud. Misschien komt het door de jeugdjaren, de opvoeding of iets anders maar de sfeer in de kerk raakt mij nog altijd.

Dat geldt voor Latijnse liederen (ook al zijn die er deze keer niet bij) en dat geldt voor het gevoel van verbondenheid dat (onbewust?) gekweekt wordt. In de mis tijdens welke Sam wordt gedoopt zijn er communicantjes die oefenen voor hun Eerste Heilige Communie. Een van de thema's van de dienst is dat iedereen een naam heeft en dat die naam ook gekend moet worden. In een steeds anoniemere en individualistischere wereld is dat een lichtpuntje.

De pastoor, hoe wrang maar ik ken zijn naam niet, is al wat ouder. Dat is gebruikelijk bij pastoors, immers zij zijn steeds dunner gezaaid. Het is een sympathieke man die vertelt over hoe Jezus gedoopt is in de rivier de Jordaan, een doop die toevallig op die dag zondag 11 januari wordt gevierd.

11.01.2009: Luc, Sam van Deuren (1, dopeling), Pascale en Tom (3). Klik voor groter."Wij hebben nu geen rivier bij de hand om Sam te dopen, maar ik herinner mij nog goed hoe ik 600 man in een rivier doopte in Indonesie. Ja, ieder afzonderlijk dus het duurde heel lang maar het was een onvergetelijke gebeurtenis die ik nooit zal vergeten." Aldus de pastoor met de woorden zoals ik ze kan reproduceren.

Dan is het zover. De familieleden worden bij de doopvont geroepen. Eerst moeten de ouders Pascale en Luc de doopbelofte afleggen, daarna is het de beurt aan de peetouders. Ik ben trots om als peetoom uitgekozen te zijn, samen met zus Margriet die peettante is. We lezen zoveel mogelijk gelijktijdig onze doopbelofte voor waarin we beloven dat Sam altijd bij ons te rade kan komen.

De rituelen van water over het hoofd en zout in de mond (pekelvlees bederft nooit!) vinden plaats. De oefenende communicantjes vergapen zich aan de baby, CasasPa spreekt enige woorden en steekt een kaars aan, er klinkt muziek en aan het eind van de plechtigheid applaus vanuit de volle kerk. Sam van Deuren is gedoopt.

Na de mis rijden wij en loopt de rest terug. Tijd voor kado's, enerzijds ter gelegenheid van de doop en anderzijds omdat Sam op 25 januari 1 jaar oud wordt. De rest van de middag drinken we wat, eten we wat, kletsen we wat en zien we Sven Kramer voor de derde achteropeenvolgende keer Europees Kampioen worden.

Dan stappen Luchiano, hier op de foto met Wiro, en ik in de auto en rijden via de McDonalds in Tilburg-Noord terug naar Rijen. Het was een mooie zondag, voorlopig de laatste met ijs en sneeuw. De dooi heeft ingezet.

January 4, 2009

Crash

Ik zit in een vliegtuig. Of ik zie het eerst op de landingsbaan en klim er daarna in, dat is niet geheel duidelijk. Het is een groot vliegtuig dat eigenlijk meer op een soort van cruise-schip lijkt.

Ik loop de trap op naar het bovendek. Niet lang na het opstijgen begint het vliegtuig om zijn as te draaien. Dan zie ik gelijk Harry Potter in zijn beste film The prisoner of Azkaban van buitenaf hoe het vliegtuig ronddraait. Ik heb een glas cola in mijn handen met een temperatuur van 55 graden Celsius. Het is cola van het bovendek dat kennelijk in brand staat.

Ik ben kalm en rustig maar houd mijn oren dicht, op de keper beschouwd tamelijk zinloos, in afwachting van de crash.

January 1, 2009

2009 is ingeluid

Woensdag vertrek ik om half vier bij Brabant Water met als doel om op de terugweg het winkelcentrum in Tilburg Noord aan te doen. Daar hebben we ooit heerlijke spare-ribs gekocht en wat is er nu lekkerder op oudjaarsavond dan spare-ribs?

01.01.2009: Lucy luidt 2009 op haar eigen speciale wijze in en CasaSpider geniet ervan. Klik voor groter."Nou jongen", spreekt collega Ben mij wijs toe, "Vergeet het maar. Alle winkels zijn om vier uur dicht, geloof mij."
- "Maar met kerstmis waren ze in Rijen gewoon tot vijf uur open", sputter ik tegen.
"Kan zijn, maar nu is het oudjaar dan is iedereen vrij."
- "En wij dan?"
"Wij toevallig niet, maar mijn vrouw bijvoorbeeld is de hele dag vrij."
- "Ik ga het toch proberen."
"Probeer het maar en als het lukt mag je me bellen, haha."

Ja, die Ben is mij er eentje. De winkels in Tilburg Noord zijn (vanzelfsprekend) gewoon open en bij de slager ligt nog een hele bak met warme spare-ribs. "Pikant of gewoon?", vraagt het slagersmeisje. "Doe maar twee pikant en een gewoon". Na de slager ga ik pinnen en koop vervolgens doodleuk een fles Tequila. Ja Ben, ook de Gall&Gall is nog gewoon open. Net als alle winkels trouwens. Het is natuurlijk wel 2008 2009!

Thuis heeft Lucy zich uitgesloofd met het bereiden van een nieuwe stapel Sushi. Het blijkt een smakelijke combinatie: Sushi, Oliebollen, Spare-Ribs en Lucy in haar Rode Jurk. Smakelijke dingen schrijft men het best met hoofdletters.

Na het eten begint de oudjaarsavond. Lucy en Luchiano (11) zijn druk aan het gamen op de Wii terwijl de Bachata-Muziek, erg smakelijk vandaar, op hoog volume door de huiskamer klinkt. De artiest van de avond is Antony Santos, daar hebben we een belabberd opgenomen dubbel live-cd van. En toch heeft dat iets, iets tsja... wat zal ik zeggen... iets authentieks. Mijn favoriete song is Consejo de Padre (Advies van Vader). Deze YouTube-opname klinkt (nog) valser dan onze cd maar mits hard afgespeeld voel je het in je bloed, ik tenminste wel.

Tegen twaalven zetten we de televisie aan, de Top-2000 ofzo. We zien Child in Time, Bohemian Rhapsody en dan is het tijd om de kurken te laten knallen. We blijven kijken en luisteren naar Nederland 3 en horen niets van het vuurwerk en ook niet van de buren. Dat is op Curacao wel anders. Als Lee Towers aan de beurt is raakt Lucy in extase. Niet voor het eerst maar ach, Lee is ook een Rotterdammer. Het wordt nog een lange nacht.

December 27, 2008

Sushi en 3xHP

Kerstmis zit er weer op. We zijn lekker uitgerust, alhoewel... het vuilnisophaalschema in Rijen is gewijzigd. Omdat Eerste Kerstdag op een donderdag viel werden de grijze vuilnisbakken zaterdagochtend geleegd. Ik was net lekker aan het computeren toen het geluid van de vuilniswagen door het dakraam van La Oficina (Het Kantoor) naar binnen drong.

27.12.2008: Diana (2) met de vlag van Curacao, door haar de vlag van de sterretjes genoemd. Klik voor groterBeneden hoorde ik Lucy Luchiano (11) al aansporen. Voor de zekerheid rende ik zelf ook naar beneden en dat was maar goed ook. In noodsituaties acht De Nieuwe Afellay (DNA) het nodig om eerst op zijn gemak de schoenen aan te trekken.

Neen, dan De Oude Moulijn (DOM). Binnen drie seconden verplaatste hij zich van de zolder naar de begane grond, stormde op zijn sokken de voordeur uit, groette de verbouwereerde vuilnismannen en stoof linksom de hoek om op zoek naar Luchiano met de vuilnisbak.

We waren net op tijd, eigenlijk al wel een hoogtepuntje (HP). Een van de lekkerste dingen die we met Kerstmis aten was de door Lucy zelfgemaakte Sushi: Dushi Sushi di Lucy. Zoek zelf maar op wat dat betekent. Luchiano nam er onder dwang eentje en wil de rest van zijn leven geen Sushi meer. Ja, hij is een moeilijke eter.

Drie avonden achtereen keken wij Harry Potter. Of het nu kwam door de Home-Cinema, door het Kerstfeest of doordat ik wijzer ben geworden geen idee, maar we vonden ze allemaal erg goed. Dat terwijl we The Goblet of Fire eind 2005 nog in de bioscoop op Curacao hebben gezien en ik een niet zo heel positieve recensie schreef.

Een recensie waar ik overigens nog steeds achter sta, alleen heb ik deze keer dus meer van de film genoten. Zo kan men de ene keer zeggen dat patat diverse nadelen heeft zoals dat men er dik van wordt maar er op een ander moment flink van smullen. Zoiets.

Diana wilde mij in La Oficina gezelschap houden. Eerst tekent ze altijd wat en dan stevent ze op de twee vlaggetjes van Curacao af. "Dat is de vlag van Curacao", leg ik haar uit. "Neen, dat is de vlag van sterretjes", legt Diana mij uit. Een hoogtepuntje toch terwijl de laatste dagen van 2008 linksom draaiend door de gootsteen wegsijpelen.

October 12, 2008

Keeping up Appearances

Een tussendoortje, immers het juridisch geneuzel om Sugey een vakantie in het gastvrije Nederland te bezorgen is voor de buitenstaander tamelijk vermoeiend. Winkelen op een zonnige zaterdagmiddag in oktober is derhalve een welkome afwisseling.

Eerst reden we naar Tilburg. Wie raadt er in het zand van welke straat Diana (2) hier rondbanjert? Neen, het is niet de Vijzelstraat. Vanuit Tilburg kozen we voor de A58, toch duidelijk een stuk minder dan de geweldige A59, richting Breda. Tegenwoordig parkeren we altijd op de Houtmarkt, het bordje "Vol" deerde ons niet. Immers, het was half vier en dan gaan veel mensen alweer naar huis.

11.10.2008: De Spiders rusten even uit met een Leffe Tripel bij Cafe Vulling in Breda, Keeping up Appearances. Klik voor groter.Bij V&D kochten we een stoere jas voor Luchiano (10) en nog wat kleren. Door het mooie weer was het druk in de stad. Wij waren zowat de enigen met echte jassen aan. Boeien!

Tijd om even bij te komen op een van de bomvolle terrasjes. Helemaal vooraan was nog een tafeltje vrij. "Die is voor ons", zei ik tegen Luchiano die er vervolgens op afsprintte.

We moesten wel lang wachten op de bediening, wat zeg ik erg lang wachten. Na tien minuten kwam een jongedame de asbak legen en wat opruimen. "Kunnen we bij u ook bestellen?", vroeg ik. "Neen, we hebben geen terrasbediening. U moet binnen bestellen." Aha, vandaar dat het zo lang duurde.

Even later zaten we gezellig naast elkaar aan de Leffe Tripel, Keeping up Appearances. Westmalle verkopen ze niet bij Café Vulling, dat is wel een beetje dom. Diana speelde op het plein met een meisje (jongetje?) met rode krullen. Dat had ze nog niet eerder gezien en trok de aandacht.

's Avonds was er de wedstrijd Nederland-IJsland. We wonnen met 2-0, kunst winnen van een failliet land. In De Pers stond een leuke opmerking van Michel Vorm over het verschil tussen Oranje en Jong Oranje. Bij Jong Oranje moet je wat je uit de minibar haalt zelf betalen, bij Oranje vullen ze hem gratis weer aan.

Goed dat ik dat weet!

October 5, 2008

Piet, Emmie, Felix en Achmed

In de jaren '90 keek (bijna) heel Nederland naar het door RTL4 uitgezonden televisieprogramma het Rad van Fortuin, gepresenteerd door Hans van der Togt. Het hoogtepunt voor mannelijk Nederland was altijd de opkomst van de enige, echte Leontine. Wat zou ze nu weer aan hebben?

Het spel zelf was niet bijzonder boeiend maar een aflevering staat nog in mijn geheugen gegrift. Het was in de tijd dat de PvdA zich net als nu in zwaar weer bevond en in 1992 kiest men voor een nieuw fenomeen, het duo-voorzitterschap. Felix Rottenberg en Ruud Vreeman leiden schouder aan schouder de partij, maar in het land spreken zij niet echt aan.

Dat blijkt op die bewuste avond bij het Rad van Fortuin. De te raden personen zijn "Felix Rottenberg en Ruud Vreeman" en bijna alle letters zijn reeds ingevuld. Je kon het zo oplezen. Toch lukt het geen van de drie kandidaten om de ontbrekende letters op te noemen. Het was een teken aan de wand.

04.10.2008: Diamond Piet en dochter Emmie (8) komen bij de Spiders op bezoek en spelen Wii-Fit. Klik voor groter.Op 29 september jongstleden zag ik deze foto van Rene van der Gijp op de TV van Willemijn. Willemijn plaatst regelmatig een screenshot van een televisieprogramma en levert daar leuk commentaar bij. Zo staat er onder de foto van Rene van der Gijp:

"de meeste mensen gaan er slimmer uitzien wanneer ze een bril opzetten. rene van der gijp is de uitzondering die de regel bevestigt."

In De Wereld Draait Door dat dankzij de afgang het optreden van Frits Spits en vooral het telefoontje met Giel Beelen de volgende dag waarschijnlijk een flinke boost heeft gekregen zat laatst Felix Rottenberg aan tafel om commentaar te leveren op de kredietcrisis. Hij had zijn bril op. Ik moest direct aan Rene van der Gijp denken. Deze foto geeft een idee maar in werkelijkheid was de gelijkenis echt veel groter.

Op mijn werk komt regelmatig Achmed the Dead Terrorist ter sprake. Die is zo grappig, dat filmpje moet je zien. Heb je dat filmpje nu al gezien? Neen, nog niet maar vanavond ga ik hem bekijken. Maar dan had ik weer geen tijd en begon het verhaal van voorafaan. Vrijdagmiddag was voor collega-DBA Judith de maat vol en moest ik stante pede naar Achmed kijken. En inderdaad, het is een leuke act met het steeds terugkerende "Silence, I kill you!"

Zaterdag kwamen Piet en Emmie (8) op bezoek. Het huis was aan kant en ik lag op de bank wat uit te rusten vanwege lichte keelpijn. Luchiano (10) zat achter de computer. "Hey, zoek in YouTube eens Achmed the Dead Terrorist op", zei ik tegen hem. "Dat is leuk." Tot mijn verbazing antwoordde hij: "Ken ik al: Silence, I kill you!" Ben ik nu echt de laatste Nederlander die van Achmed the Dead Terrorist heeft gehoord? Het filmpje had Luchiano echter nog niet gezien, dat is die middag nog vele malen afgespeeld.

Piet en Emmie moesten er natuurlijk ook aan geloven qua Wii-Fit. Het hoepelen ging Piet goed af maar bij het ski-springen heeft Franz Krienbühl zijn tweede broer gevonden. Filmmateriaal houd ik nog even achter de hand, men weet nooit wanneer men wisselgeld nodig heeft. Bij Emmie was het juist andersom, tot ieders verbazing sprong zij al heel snel 186 meter. Grote klasse. Om een uur of tien hielden de directeur van Van Zijtveld Consultancy en zijn dochter het voor gezien. We zijn benieuwd wanneer de Nintendo Wii zijn intrede bij hun doet.

September 28, 2008

Effe geen tijd wegens hevig sporten

De Spiders zijn even heel druk aan het sporten, onder andere skien: slalommen en een mooie immitatie van Garmisch-Partenkirchen. Maar dan met Westmalle Tripel in plaats van Champagne. Het populairst zijn de balance-games, yoga is toch meer voor vrouwen. Lucy kan het erg goed. De muscle-excersises zijn zwaarder dan gedacht. Vandaag kreeg ik echter complimenten van mijn trainster. Ze had me eens bezig moeten zien.


27.09.2008: De Spiders zijn druk in de weer met de Wii-Fit. Klik voor groter.

(Klik voor groter)


Binnenkort meer over onze ervaringen met de Wii-Fit.

September 25, 2008

De grafsteen voor Ilka

Op zaterdag 31 maart 2007 is mijn moeder overleden. Vanuit Curacao hadden wij net een vlucht geboekt met aankomst in de ochtend van de zaterdag erop. CasasPa kreeg toestemming van de burgemeester om de begrafenis uit te stellen tot die dag. Met dank aan Diamond Piet waren we precies op tijd.

In de anderhalf jaar die vervolgens verstreek is er veel gebeurd, onder andere twee grensoverschrijdende verhuizingen. In september 2007 zijn wij van Curacao naar Nederland verhuisd en in februari 2008 emigreerden mijn zus Margriet en haar man Wiro naar Portugal. Als wij in Dommelen, gemeente Valkenswaard, waren bezochten we het graf van mijn moeder. Het lag er netjes onderhouden bij maar er ontbrak iets: de grafsteen.

24.09.2008: Het plaatsen van de grafsteen voor mijn moeder Ilka, Diana (2) loopt vrolijk tussen de graven door. Klik voor groter.Mijn vader CasasPa was hier wel mee bezig, het ontwerp was uitbesteed aan Wiro. Woensdag 24 september werd de grafsteen geplaatst. Margriet en Wiro waren hiervoor speciaal uit Portugal overgekomen, okay ze moesten ook wat andere zaken regelen. Zoals naar de tandarts gaan in Rijen.

Om kwart voor zes waren we present op het kerkhof gelegen naast de Sint-Martinuskerk. De grafsteen lag reeds op zijn plaats maar de plantjes voor de opening in de steen lagen er nog naast. Zo konden wij het graf mooi optuigen. CasasPa en Truus waren hiermee druk doende, CasaSpider toonde zijn groene vingers door ook een plantje in de aarde te steken.

Bijzonder aan de steen is de tekst die in mooie letters op drie zijden is aangebracht.
Aan de linkerzijde: Ik denk aan je in mijn droom
Aan de voorzijde: Waarin je terugkeert
Aan de rechterzijde: Zoals ik jou, Ilka, gekend heb

Het plaatsen van een grafsteen laat je niet koud, zeker CasasPa niet. Maar toch was het geen trieste gebeurtenis. De kinderen liepen vrolijk rond en speelden verstoppertje op het kerkhof. Luchiano (10) liet zich met plezier in de houdgreep nemen door tante Margriet, op de achtergrond Lucy met neef Sam (8 maanden). Hier Sam nogmaals met zijn moeder Pascale.

We lieten het graf netjes en schoon achter, het was goed zo. CasasPa ging met Margriet en een paar kinderen Chinees halen bij Peking-Osaka. Aan de grote tafel verorberden we de maaltijd. Tijd om naar Rijen te rijden. Het gebied rondom Eindhoven is niet meer TomTom-proof en dat merkten wij. Ergens bij Leende (?) konden we omkeren om de A2 in noordelijke richting op te rijden. Thuis zagen we Feyenoord ploeteren tegen TOP-Oss.

September 6, 2008

Kijk op de week

"Wel, het is natuurlijk even wennen dat samenwonen, zo was meteen de badkuip verstopt. Nou was dat niet helemaal Lucy's schuld, er zat namelijk al geruime tijd een prop in. Maar ja, als een vrouw gaat baden schijnt dit toch vaak een enorme ravage tot gevolg te hebben. Enfin, de badkuip is nu weer helemaal op orde. Iets minder vond de Spider het dat Lucy voornemens is om samen met hem de tuin eens een beurt te geven. Tot nu toe heeft Casa dit 3,5 jaar uit kunnen stellen en nu zou dit ineens moeten gebeuren... Het moet dan maar..."

02.09.2008: Juffrouw Wendy (niet op de foto) legt het digitale schoolbord uit in klas 7c/8c van de KBS Sint Jozef te Rijen. Klik voor groter.Geschreven door CasaSpider ergens begin september 1999 (bron). Woensdag 3 september 2008 wonen Lucy en ik negen jaar samen. Quizvraag: wanneer en waar zijn wij getrouwd? In een tijd van globalisering aan de ene kant (ondernemers, rijken) en blokkades aan de andere (armen) is het geen gemakkelijke weg die we gaan.

Het lijkt een beetje op het beklimmen van een berg, naarmate men dichter bij de top komt wordt het moeilijker. Een dergelijk gemengd huwelijk is niet aan te bevelen maar we, okay ik dan, zouden het zo overdoen. Lucy, te quiero muuuuuuucho!

Dinsdagavond was er ouderavond op de Sint Jozefschool. Zo maakte ik kennis met de nieuwe juf van Luchiano (10), juf Wendy. Zij legde uit wat er dit jaar te gebeuren staat en welke methodieken en hulpmiddelen gebruikt worden.

Het meest in het oog springend is het digitale schoolbord. Dat ziet er goed uit en het befaamde knerpende, snerpende geluid van het krijtje is voltooid verleden tijd.

Dit schooljaar staat voor groep 8c in het teken van de Cito-toets begin februari 2009. Daarnaast krijgen de kinderen seksuele voorlichting, we zijn benieuwd. Het regende toen ik naar huis reed en op de voordeur zat een zwarte vlek. Die Schnecken greifen an! De volgende dag waren ze even snel (...) verdwenen als ze de avond ervoor gekomen waren.

Op het werk bij Brabant Water gaat het zijn gangetje. Collega-DBA Geoffrey heeft een nieuw mobieltje. Nu is het de sport om elkaar ongemerkt te fotograferen en vervolgens de foto via Bluetooth naar het slachtoffer over te seinen. Zelfs aan de leestafel in het bedrijfsrestaurant is men niet veilig. Gelukkig neemt CasaSpider hier een hap van een salade.

Update 07.09.2008 / 09:52

Het commentaar van Bout over de zogenaamde gelijkenis van CasaSpider met Gerard uit het reclamefilmpje voor Hertog Jan deed mij in de lach schieten. Voor de zekerheid vroeg ik het aan mijn gezinsleden. Luchiano zei direct: "Die lijkt op jou!" Lucy was mijn redding, in de verte lijkt Gerard misschien wat op mij bij het uitstappen maar voor de rest is hij dikker en vooral veel ouder. Grappig bedoelde opmerkingen dat Lucy nodig eens naar de oogarts moet mogen achterwege blijven!

June 10, 2008

Maandag aten we Italiaans

Okay, alles zat mee maar wat een wedstrijd! Niemand verzaakte, ook Ruud van Nistelrooy was deze keer scherp tenminste toch in de eerste helft. En hij gaf een weergaloos voorbeeld aan anderen door zich niet te laten vallen. Het stond toen nog 0-0, acht minuten later volgde de beloning. We hebben maandagavond macaroni gegeten, verdad.

Uit angst voor een tsunami aan voetbalverslagen op het CasaLog suggereerde Cyberjunk het voetbal te vermengen met de andere dingen des levens. Voor zover die er nog toe doen natuurlijk.

08.06.2008: Diana (2) loopt de kamer van tante Monica in waar oma Truus naar Nadal-Federer kijkt. Klik voor groter.Dat treft, zondag zijn we op verjaardagsvisite geweest bij neef Marnix die op dinsdag 10 juni 12 jaar is geworden, nogmaals gefeliciteerd. Neef Marnix hebben we overigens nauwelijks gezien, die verdween onmiddellijk naar zijn zolderkamer om te gamen.

Over gamen gesproken, onze Nintendo Wii wordt voornamelijk door Luchiano (10) gebruikt. Elke avond spelen wij samen twee partijtjes tennis tegen de computer. Luchiano's speelsterkte ligt inmiddels boven de 500, de mijn is 311. O ja, mijn Wii-leeftijd is 66 (!) en die van Luchiano 36. Het leuke van de Wii-leeftijd is dat men nog wel jonger kan worden.

Diana (2) was verrukt van de konijnen bij Marnix. In het Duits betekent verrückt overigens iets anders maar dat geldt andersom net zo goed. Zie het klassieke voorbeeld Der Zug donnerte vorüber. De Polen die in 2012 eindelijk omkeren hebben wellicht ook het gevoel gehad dat er een trein over hun heen reed. Op de keper beschouwd was de Podolski-express zelfs een Poolse trein.

"Hallo konijn", zei ze steeds. Een van de konijnen heeft een soort van verlamd pootje, misschien dat hij daarom geen antwoord gaf. Of het konijn zwijgt in afwachting van het proces dat de Dierenbescherming gaat aanspannen wegens de te kleine behuizing. Bij konijnen weet men het nooit maar van de andere kant bij wie wel?

Het Nederlands Elftal kende maandagavond tegen Italie geen zwakke plekken. Het elftal knokte en dat zag ik met plezier gebeuren. Want zo slecht speelde Italie niet, de Azzurri kregen zeker vier, vijf goede kansen.

Maandag aten we macaroni, voor vrijdag staat er uiensoep op het menu. Bon Appétit!

June 1, 2008

CasaMovie: Princess Diana 757 Days

Subtitle: I Luv You

De dagen gaan voorbij en sommige momenten wil men vasthouden. Dingen en omstandigheden kunnen dat gevoel danig versterken. Diana (2) begint steeds meer te praten, soms zelfs in grammaticaal correcte zinnen als: "Ik heb mijn jas nodig". Vanmorgen toen ik haar haar schoenen aandeed zei ze "Opschieten!" tegen me.

We besloten op zaterdag 31 mei wat opnames te maken van onze kleine prinses. Natuurlijk zegt ze dan net niet de dingen die ze anders heel vaak zegt maar het geeft toch een beeld. Het vertrouwen in haar broer Luchiano (10) is komisch als hij haar adviseert om over de dichte poort te springen.


Tevens beschikbaar in hogere kwaliteit op Vimeo. Aanrader.



Een beetje problematisch waren de ondertitels. Dingen die goed te verstaan zijn kregen een Engelse vertaling, de onduidelijke zinnen een Nederlandse. De muziek is Procura van Chichi Peralta, een mooi Dominicaans nummer. Je moet er wel van houden natuurlijk.

Tijd om naar deze nieuwste CasaMovie te kijken, hij duurt maarliefst 5:14 minuut. Echt een film voor een regenachtige zondagmiddag in juni.

Besides Princess Diana 757 Days there are a lot more CasaMovies to be watched in Google Video, Vimeo and YouTube.
You can also explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

Thank you for watching this (C)asaMovie.

May 25, 2008

Piet en Ronald komen BBQ-en

Zaterdagmiddag was er hoog bezoek uit de provincie Utrecht. Piet en Ronald kwamen mijn verjaardag vieren. Lucy haalde de barbecue uit het vet, zelfs de houtskool hadden we uit Curacao meegenomen. Het was de eerste keer dat we het apparaat in Nederland gingen gebruiken.

De heren namen plaats in de drie nagelnieuwe tuinstoelen die door Casas "Overtoom" Pa en Truus afgelopen week zijn bezorgd. Ze zitten prima. Er stond een flinke bries waardoor de kolen heftig gloeiden. Iets te heftig voor de saté-stokjes die als eerste op de BBQ gingen, de meeste waren aardig zwart. Knoflooksaus camoufleert veel.

24.05.2008: Piet en Ronald komen BBQ-en met als toetje geen Nederland-Oekraine maar het Eurovisie Songfestival. Klik voor groter.Maar het ging steeds beter, volgens Luchiano (10) omdat hij het vlees omdraaide. Jaja, het zal wel. 's Morgens hadden we wat Oranje-materiaal in het dorp gekocht, oranje hoeden en een oranje sjaal. Twee oranje toeters completeerden het geheel. "Boeren! Boeren!", klonk het en daar verscheen Luchiano als een soort van Johan Vlemmix ten tonele. Het blijft gek om een PSV-supporter "Boeren!" te horen roepen.

Hij probeerde de slogan aan Diana (2) te leren maar die hield wijselijk haar mond. Piet en Ronald hadden het wel naar hun zin, ze keken ten minste op commando gezellig. Zo tegen half acht werd het toch wat frisjes en leek het zelfs of het begon te regenen. Nu zijn de heren grote voetballiefhebbers en kwam dat even mooi uit, de oefeninterland Nederland-Oekraine stond op het punt van beginnen.

Gelukkig hadden wij nog een mooie verrassing in petto, de finale van het Eurovisie Songfestival. Na het zien van de Armeense inzending was Piet het leed snel vergeten. Mijn hormonen juichten meer voor de Griekse Kalomira en verder herinneren we ons alleen de Oekraine die het net niet redde en tweede werd. Hun voetballers deden het een stuk slechter want ze verloren met 3-0 van Nederland. Ronald nam de wedstrijd even met Diana door.

Aanvankelijk zag het er zonnig uit voor Griekenland maar toen zagen we hoe de blokvorming werkt bij de juryleden. Het was niet moeilijk te voorspellen wie de 12, de 10 en de 8 punten kregen. Rusland bleek zich in het grootste blok te bevinden en ging er met de hoofdprijs vandoor.

Piet en Ronald moesten toen nog naar Utrecht rijden. Zondagochtend was Luchiano er reeds vroeg uit. "Kijk papa, ik heb mijn verhaal al af", zei hij. De titel wekt enige interesse: piet (+ronald)erbij-werkstuk goed-eindelijk de goocheldoos.

May 19, 2008

Circus Bongo

Van Albert Heijn kreeg ik een mooi verjaardagskado, vier vrijkaartjes voor Circus Bongo (website) op zondagmiddag. Die kaartjes kosten 200 euro per stuk, dus het was een best kado. Okay, in totaal heb ik voor 800 euro boodschappen bij Albert Heijn moeten doen om de vier entreebewijzen in mijn bezit te krijgen. Maar ja, eten moet men toch. We besloten naar het Burgemeester Sweensplein te lopen, een afstand van bijna een kilometer. De Spiders zijn liefhebbers van Extreme Sports en gelukkig scheen het zonnetje.

18.05.2008: Ter ere van de verjaardagen van CasaSpider (37) en Bongo (30) huurde Albert Heijn te Rijen Circus Bongo af. Klik voor groter.De tent van Circus Bongo is niet erg groot, een stuk kleiner dan die van Circus Suarez dat we in juli 2004 op Curacao zagen en tegenwoordig de Nederlandse voetbalvelden onveilig maakt. Bij de ingang kregen we een verpakte ontbijtkoek en een sapje, allemaal van Albert Heijn die het circus voor vier voorstellingen over twee dagen had afgehuurd.

Luchiano (10) begon meteen om een suikerspin te zeuren, dat hoort nu eenmaal bij een circus ook al weten wij dat hij hem nog niet voor de helft op krijgt. Het was het eerste bezoek aan een circus voor Diana (2). Ze gedroeg zich voorbeeldig en klapte enthousiast mee als er muziek werd gemaakt.

Zoals gezegd is het een klein circus. De voorstelling wordt aan elkaar gepraat door een vrouwelijke clown die Klein Dropje (?) heet. O neen, ik versta het verkeerd het is Clown Dropje en zij wil een verjaardagstaart maken voor Beer Bongo die precies op die dag tegelijkertijd met CasaSpider jarig is. Beer Bongo werd 30 jaar.

Tussendoor zagen we acts met acrobatiek, jongleren, rolschaatsers, kamelen, Charleston, honden/geiten/eenden en een motor. Al met al een onderhoudend programma, zelfs Luchiano die eigenlijk een hekel heeft aan circussen (dat was mij trouwens nooit opgevallen) genoot ervan. Wilde dieren in het circus zijn tegenwoordig een hachelijke zaak, Clown Dropje verontschuldigde zich ervoor dat de kamelen er gehavend uitzagen. Dat kwam niet door een slechte verzorging maar omdat een zomerjasje nu de wintervacht vervangt.

Na anderhalf uur stonden we weer buiten in het zonnetje en aanvaardden de terugreis. Nogmaals Extreme Sports.

May 18, 2008

SF Part 2: Raumschiff Orion

"Was heute noch wie ein Märchen klingt, kann morgen Wirklichkeit sein. Hier ist ein Märchen von übermorgen: Es gibt keine Nationalstaaten mehr. Es gibt nur noch die Menschheit und ihre Kolonien im Weltraum. Man siedelt auf fernen Sternen. Der Meeresboden ist als Wohnraum erschlossen. Mit heute noch unvorstellbaren Geschwindigkeiten durcheilen Raumschiffe unser Milchstraßensystem. Eins dieser Raumschiffe ist die ORION, winziger Teil eines gigantischen Sicherheitssystems, das die Erde vor Bedrohungen aus dem All schützt. Begleiten wir die ORION und ihre Besatzung bei ihrem Patrouillendienst am Rande der Unendlichkeit."

In 1968 zitten mijn moeder en ik op de bank in ons huis aan de Pater Rijkenstraat 4 te Valkenswaard. De zwart-wit televisie staat afgesteld op de ARD, Duitsland 1. Op plechtige toon worden de woorden uit bovenstaande alinea uitgesproken. Episode nummer één (Angriff aus dem All) van Raumpatrouille ofwel Raumschiff Orion gaat van start.

18.05.2008: CasaSpider wordt 37 en denkt terug aan 1968, Raumpatrouille op de ARD. Klik voor groter.De eerste uitzending van deze geweldige Duitse Science-Fiction serie die uit slechts zeven episodes bestaat vond plaats op 17 september 1966, wij keken naar de herhaling.

De zeven episodes worden mooi beschreven op de Duitse Wikipedia-pagina over Raumpatrouille. Bij het doorlezen besefte ik ze me nog verrassend goed te herinneren.

Met vriendjes als Kees van den Hout speelden we Raumschiff Orion na op de speelplaats. Allemaal wilden we Cliff Allister McLane (Dietmar Schnöherr) zijn, immers hij was de Comander. Voor ons minder interessant maar wel legendarisch was de futuristische dans die de aardbewoners beneden op de zeebodem (daar woonden ze) in het Starlight Casino uitvoerden.

Later heb ik regelmatig teruggedacht aan Raumpatrouille maar kon er nooit iets over terugvinden. Dat is het mooie van Wikipedia en YouTube, de geschiedenis komt terug. Een grappige constatering in het kader van Science-Fiction.

Het doet me ook terugdenken aan mijn moeder. Zij verafschuwde geweld en kon absoluut niet naar geweldadige films kijken. Haar favoriete programma was Lingo, maar eind jaren '60 was dat dus anders. Zo intens als Raumschiff Orion heeft zij op televisie later alleen Peyton Place beleefd.

Sommige mensen hebben CasaSpider gefeliciteerd met zijn verjaardag, altijd een heikel punt. Bij Brabant Water weet niemand wanneer ik jarig ben (43 juli, haha), alleen dat ik 37 wordt. "Wat?", zei collega-DBA Judith J., "Ben jij 37?"
- "Neen, 36. Ik wórd 37", antwoordde ik. Meer mensen schatten mij jonger in.

Websites

YouTube

  • Begin van de tweede episode inclusief de gesproken woorden uit de eerste alinea.
  • Orion 7 launch Raumpatrouille (Space Patrol).
  • Tamara Jagellovsk gives an order.
  • Futuristische ruimtedans in het Starlight Casino.
  • Robot draait door, uit de derde episode Hüter des Gesetzes.

May 14, 2008

Een jarige, verse asperges en de vogelaar

Vandaag woensdag 14 mei is CasasPa jarig en bereikt de respectabele leeftijd van 74 jaren. Dat is een felicitatie waard, gefeliciteerd CasasPa. Afgelopen zondag nodigden hij en Truus ons ter gelegenheid van zijn verjaardag uit om verse asperges te komen eten.

Het was een hete middag en we zaten lekker in de tuin. De kinderen speelden in het zwembadje. We dronken Trappistenbier van de Achelse Kluis en het was jammer dat ik nog moest rijden. Neef en baby-fluisteraar Marnix (11) vermaakte zijn neef Tom (3) en nicht Diana (2). Luchiano (10) deed gezellig mee. Neef Sam (0) sliep alleen en dronk melk, het leven van een baby is lekker overzichtelijk.

De schaal met asperges kwam op tafel. Ze waren diezelfde ochtend nog bij de aspergeboer vandaan gehaald, verser kan haast niet. De asperges waren boterzacht, precies zoals een asperge moet zijn. Ik zat naast Truus en ineens vroeg zij aan mij: "Kun je niet een keer op je weblog schrijven over de Bonte Vliegenvanger?"

12.05.2008: CasasPa (74) viert zijn verjaardag op zondag met een voortreffelijk asperge-diner. Klik voor groter.Ik verslikte me in een asperge antwoordde dat de lezers van het CasaLog niet bekend staan als grote vogelliefhebbers. "Misschien komt dat wel omdat je er nooit over schrijft", zei Truus terecht. Zij vertelde er een mooi verhaal bij dat als ik het goed heb onthouden ongeveer zo gaat:

"De Bonte Vliegenvanger is een heel leuk vogeltje dat uit Zuid-Afrika komt. De mannetjes vliegen naar Europa en zoeken een territorium. Daar richten ze hun nest in en daarna gaan ze fluiten, net zolang tot er een vrouwtje helemaal uit Afrika in het territorium komt. Zij beoordeelt vervolgens of het mannetje en het nest aan haar eisen voldoen."

"Misschien fluit de Bonte Vliegenvanger wel van blijdschap, dat hij nog iedere avond met zijn vrienden op stap kan", bracht ik naar voren. Maar neen, Truus was zeer beslist. De Bonte Vliegenvanger fluit alleen om een vrouwtje aan de haak te slaan.

Op dat moment was onze Bonte Vliegenvanger net even uithuizig maar ik kon wel een foto van zijn nest maken. Truus beloofde me een foto van de Bonte Vliegenvanger te mailen en zij heeft woord gehouden, zie hier de Bonte Vliegenvanger van Dommelen.

Nu is CasaSpider geen vogelaar maar hij onderzoekt wel van alles. Het vreemde is dat volgens Wikipedia en andere sites de Bonte Vliegenvanger die in het Latijn Ficedula hypoleuca heet helemaal niet uit Afrika komt. De Bonte Vliegenvanger is een zangvogel en behoort het tot de familie van de vliegenvangers (Muscicapidae).

"Bonte Vliegenvangers zijn in Nederland en België minder talrijk dan de Grauwe Vliegenvanger. Hun voornaamste leefgebieden zijn Scandinavië, het voormalig Oostblok en Spanje. In Nederland zijn naar schatting 14 000 tot 18 000 broedparen." (Wikipedia)

Het verhaal van de vogel die helemaal uit Afrika komt is wel heroïscher maar de asperges smaakten er niet minder om. Nu ben ik nieuwsgierig naar het vogelaargehalte (niet Ella) onder de lezers van het CasaLog.

May 5, 2008

Diana twee jaar

05.05.2008: Prinses Diana wordt twee jaar op Bevrijdingsdag. Klik voor groter.Onze prinses is vandaag twee jaar geworden, net als ieder jaar is zij jarig op Bevrijdingsdag. Is er een toepasselijkere dag om ter wereld te komen?

Zondag vierden we Diana's verjaardag met de familie. CasasPa en Truus waren er, zus Monica met Marnix (11) en zus Pascale met Tom (3) en Sam (0). En wij natuurlijk.

Geen Margriet en Wiro jammer genoeg, immers zij zijn een maand of drie geleden naar Portugal geëmigreerd. Vrijdag arriveerde er een mailtje met een foto waarop zij voor het eerst in hun eigen zwembad rondplonzen. Het is gewoon jaloersmakend. Via de website mudanca.nl kan men een mooie vakantie boeken en het zwembad zelf uitproberen.

Gelukkig was het in Rijen ook prima weer, we hebben de hele middag buiten gezeten. Behalve toen Diana haar kado's mocht uitpakken en de twee kaarsjes op de taart uitblies, daarvoor waaide het buiten te hard. Er werd flink gezongen, dat hoort er nu eenmaal bij.

Maandagochtend deden Lucy, Luchiano (10) en ik het nog eens dunnetjes over. Het leven van Diana staat helemaal in het teken van Dora the Explorer, het is zelfs zo erg dat ik haar regelmatig Dora noem.

Nu is zij een Dora-bikini, Dora-bordjes, een Dora-shirtje en een Dora-computer rijker. Waarom verzin ik niet zo'n commercieel succes als Dora? Voor de volledigheid een foto van Diana's geboorte en een van toen zij één werd. Leuk voor later!

De zon schijnt en dankzij Brabant Water hoef ik niet te werken op Bevrijdingsdag. De sleutelwoorden van vandaag zijn derhalve tuin, bier, stokbrood met Brie en .........

May 3, 2008

Beter de Aloë Vera uit Curacao halen

Vrije dagen vliegen voorbij en dat is een goed teken. Immers, als vrije dagen voorbij kruipen is er iets mis. We spoken weinig uit, het duurde tot vrijdag alvorens we de reis naar AVRI Bloem- en Tuincentrum (website) in Oosterhout aanvaarden. Dit tuincentrum lijkt meer op een IKEA dan op een normaal tuincentrum als Gardenmaster (website) te Rijen.

Zo is de minimaal af te leggen loopafstand in de winkel 500 meter, als men de pijlen een keer gemist heeft loopt men een strafrondje. De prijzen maken me duizelig, voor een eenvoudig tuinameublement dan wel een grote vaas betaalt men al snel het equivalent van twee of meer Nintendo Wii's.

02.05.2008: Voor vier euro per stuk kochten we twee Aloe Vera plantjes bij AVRI in Oosterhout. Klik voor groter.Wij wilden slechts een Aloë Vera (Wikipedia) plant. Een week eerder waren ze er nog niet maar ene Adrie van AVRI ging op pad om deze geneeskrachtige plantjes in te kopen. Nu waren ze er wel maar nog erg klein. Vier euro moest een kabouter Aloë Vera kosten. "Huh, op Curacao zijn ze gratis", sputterde Lucy. "Nou, dan gaan we ze toch op Curacao halen", antwoordde ik.

Hoe vaak koopt men nu een plant? Op Curacao zijn de chips en de drinkyoghurt een stuk duurder dan hier. Dat is veel erger. Van de andere kant, de benzine is er wel verdomd goedkoop maar ja, wat kan men daar mee? Een extra rondje over het eiland scheuren wellicht?

Deze dagen staan in het teken van onze Diana (1). Vandaag is zij 729 dagen oud en op Bevrijdingsdag wordt ze twee jaar. Ik probeer haar dat te leren maar dat maakt haar boos: "Nee, geen twee!" Voorheen was ik in de veronderstelling dat vrouwen zich pas na hun 25e jonger willen voordoen. We zullen ze wel nooit begrijpen.

Afijn, Diana weet precies dat na 375 meter wandelen in AVRI Bloem- en Tuincentrum de aquaria opdoemen. "Visjes!", roept ze daarom voortdurend. Nu maar hopen dat we de tijd dat zij daadwerkelijk huisdieren wil nog een jaar of 18 uit kunnen stellen.

Zaterdag waren we zoals gebruikelijk in de Primera te vinden voor een kraslootje en de officiële lotto. Pure geldklopperij. Zo nu en dan heeft de lotto op zaterdag twee trekkingen en dat is gewoon misdadig. Immers, de meisjes van de Primera vragen dan netjes of we beide trekkingen willen spelen. Een retorische vraag want stel dat jouw cijfers net winnen in de trekking waar je niet aan meedoet. Dan word je toch ook helemaal gek?

Luchiano en Diana vermaken zich prima in de Primera. Eerstgenoemde door op zoek te gaan naar allerlei disparates (onbenulligheden) zoals een pijl en boog die ik hem altijd weiger. Zelfs de verkoopsters weten ondertussen al dat hij dol is op die pijl en boog maar ook dat hij hem nooit (zeg nooit nooit) zal krijgen. Neen, dan Diana. Zij roept meteen: "Lezen Dora!" en bladert vervolgens in haar Dora-, Zandkasteel- en Teletubbies-vakliteratuur.

Volgend jaar, zo vlak voor haar derde verjaardag verwachten we dat ze om Multatuli vraagt.

April 21, 2008

Even de bakbananen in de auto leggen

Zondag was de laatste competitiedag in de Eredivisie. Ik hinkte op twee gedachten, immers het Generaal Maczek museum in Breda was die middag open. Luchiano (10) heeft aanstaande dinsdag verkeersexamen en moet de route nog uit zijn hoofd leren. Lucy fietste met hem mee en na twee uur waren ze nog niet terug. Als je zelf niet beslist worden beslissingen voor je genomen.

Zaterdagmiddag gingen we op bezoek bij Belkis, een vriendin van Lucy uit de Dominicaanse Republiek die in Den Haag woont. De dames hadden elkaar veel te vertellen. Tussen de echtgenoot en mij klikte het gelukkig ook, alleen Luchiano verveelde zich stierlijk. Hetgeen hij herhaaldelijk ventileerde, een verbeterpuntje.

De vriendin woont al heel wat jaren in Nederland maar eet nog vrijwel iedere dag typisch Dominicaans. Rijst, bruine bonen, bakbanaan, bacalao (gezouten kabeljouw) en wat dies meer zij. Al rap stond er een bord gekookte bakbanaan met bacalao voor mijn neus. Het was goed te eten.

19.04.2008: Op bezoek bij Belkis in Den Haag met een uitstapje naar Afrikadag. Klik voor groter.Belkis wilde Lucy Habichuelas con dulce (zoete bruine bonen, recept) leren te bereiden. De inkopen deden we met zijn allen in winkelcentrum de Bazar aan de Hoefkade. Den Haag is andere koek dan Rijen, er is net iets meer te doen zeg maar.

Handig ook om een winkeltje op loopafstand te hebben waar men allerlei voedingsmiddelen uit het Caribisch gebied kan vinden. Voor thuis sloegen we flink wat bakbananen en ander grut in.

"Gooi de boodschappen maar meteen in de auto", zei Lucy. De echtgenoot van Belkis ging met me mee en de rest liep naar de flat. De auto stond op nog geen honderd meter daar vandaan. Ik legde de tas met boodschappen in de kofferbak. Dat was snel gepiept.

"Zal ik je nog even mijn winkel laten zien?", vroeg de man waarvan ik voorheen dacht dat zijn achternaam zijn voornaam was. We staken de weg over naar station Holland Spoor. Er stond slechts één tram en die was leeg. Beter gezegd nagenoeg leeg. Er was politie en er kwam een ambulance aanrijden. Wij volgden de zaak op een afstandje. Een hartaanval of een steekpartij?

Aan de andere kant van het station tegenover de Haagse Hogeschool ligt de boekhandel die al gesloten was. We keken door de ramen naar de studieboeken. We slenterden wat door de buurt en gingen de Haagse Hogeschool in, het was Afrikadag. Op het podium in de hal speelde een leuke band een soort van Zouk-muziek. Het klonk mij als Kassav in de oren.

Inmiddels was er ongeveer een uur verstreken. Toen we het gebouw uitliepen checkte ik mijn telefoon en ja hoor, missed calls. Luchiano begon zich ongerust te maken. Hoe lang kan het nu helemaal duren om een zakje met boodschappen in de auto te leggen? "We komen er zo aan", stelde ik hem gerust. Om kwart voor acht reden we Rijen in waar we een portie Babi Pangang kochten, de integratie ten top.

Okay, Generaal Maczek moet nog even wachten maar wat een prachtig weer was het zondagmiddag. Lekker buiten zitten met een koude Duvel en een bak Griekse salade. Het bovenlijf ontbloot (de dames willen ook wat) en Langs de Lijn op de radio. PSV is voor de vierde opeenvolgende keer kampioen, het was allemaal niet geweldig maar dat geldt voor het gehele Nederlandse voetbal, toch?

Dan is het tijd voor de bekendmaking van winnaars en posities in de voetbalpoule. Winnaar bij de Wegloggers is geworden team 1-0-1 van iemand met de merkwaardige naam CasaSpiderMepper. Hierachter gaat Kees Barneveld schuil, directeur SQL Integrator Curacao. Kees, gefeliciteerd met deze overwinning. In het overall-klassement eindigde CasaSpiderMepper op een verdienstelijke 29e plaats.

De Webloggers hebben het ook goed gedaan. In het subpoule-klassement bezetten wij de 14e plek, voor volgend jaar mikken we op een top-10 positie.

April 14, 2008

Zon op zondag

Zondagmiddag half drie. Ik lig languit op de bank naar de radio te kijken, Langs de Lijn. Het belooft een mooie middag te worden waarbij beslissingen in de lucht hangen.

Een van de voordelen van radio is dat er weinig te zien valt op het flatscreen. Een ideaal medium derhalve om huishoudelijke klusjes bij te doen. Ik begin aan de afwas.

13.04.2008: Diana op ons terras (haha) in Rijen. Klik voor groter.Als het aanrecht leeg is en blinkt werp ik een blik in de koelkast. Na een kwartierje wassen, snijden en mixen staat daar plotseling een grote schaal met Griekse salade.

Lucy komt naar beneden en ik gooi de tuindeuren open. De zon schijnt en buiten is het prima uit te houden. Weer een voordeel van radio, hij blijft gewoon hoorbaar. Wat een wonderlijk apparaat eigenlijk!

Even later genieten we met een ijskoude Jupiler, een bak Griekse salade en warm stokbrood met knoflooksaus van de lente. Luchiano (10) en Diana (1) dartelen rond in de tuin.

Eerstgenoemde probeert de bal hoog te houden, maar dat moet Casa <* Romario *> Spider toch even hoogstpersoonlijk voordoen. Zoiets heeft Diana nog nooit gezien.

FC Groningen-Ajax is een dieptepunt, ook voor de directie van Groningen en de brandweer uit die plaats. Het is een vreemd gezicht die ene man met een tuinslang in de weer te zien om het vuur te blussen.

's Avonds gaat de radio uit en de televisie aan. Weer een weekend is voorbij.

March 25, 2008

Vrouwenlogica

Even twijfelde ik over Belgie een nieuwe (17e) episode in de reeks Met de Spider naar Carré maar het is dus vrouwenlogica geworden. Vraag me niet waarom. De situatie: Tweede Paasdag en een tegoedbon voor vier gratis kaartjes voor het Natuurmuseum Brabant in de pocket. Om twaalf uur aten we brood met frikandellen als een soort van bodempje. Het geplande tijdstip van vertrek was 13:00, sharp.

Lucy: "Hmm... ik geloof dat we hier blijven, ik ben een beetje moe."
CasaSpider: "Okay, als jij moe bent dan blijven we."

(Een momentje stilte.)

CasaSpider: "Maar het is wel de perfecte gelegenheid om er even op uit te gaan. Om vier uur zijn we alweer terug."
Lucy: "Okay, we gaan."

(Lucy gaat naar boven om zich om te kleden. Buiten begint het te sneeuwen.)

Lucy: "Hey, het begint te sneeuwen. We blijven thuis!"

(CasaSpider belt naar het Natuurmuseum. Alle activiteiten zijn binnen, slecht weer is geen bezwaar.)

CasaSpider: "Alle activiteiten zijn binnen, het maakt niks uit dat het sneeuwt."
Lucy: "We blijven thuis."

(CasaSpider zit op zolder in La Oficina en Lucy belt hem via de interne telefoon.)

Lucy: "CasaSpider, waar is de camera?"
CasaSpider: "Hier, hij is aan het opladen. Waarom?"
Lucy: "Ik wil hem hebben want Luchiano (10) en ik gaan naar buiten."

(Hier breekt CasaSpider's klomp, ze wil niet in de auto naar een museum vanwege de sneeuw maar wel in een minirok buiten lopen en fietsen.)

De bijbehorende foto's:

  • Lucy en Luchiano, de een met een glas wijn en de ander met cola. In de sneeuw.
  • Lucy met een shawl om haar hoofd gedrapeerd. In de sneeuw.
  • Luchiano hapt naar de sneeuw. Uiteraard in de sneeuw.

Vergeleken bij de logica van de vrouw zijn problemen als dat van de scheidsrechterlijke dwalingen een peulenschil.

March 5, 2008

Een cursus naaien

"Een prettige avond en tot morgen", zei ik tegen mijn collega's bij de Druppel. "Ga je nog wat leuks doen?", vroeg Geoffrey. "Ja, om zes uur ga ik naar een cursus naaien."

De Toyota naaimachine die we zaterdag hebben gekocht is nog niet gebruikt. Lucy heeft de handleiding doorgelezen maar weet nog niet het naadje van de kous over al die knopjes, hendeltejs, spoeltjes, garentjes en naaldjes. Aan mij heeft ze wat dat betreft drie keer niets. Gelukkig bood de verkoper van Habotex zaterdag aan dat zij een cursus naaien bij hem mocht volgen, helemaal gratis. Neen, de man heet niet Lothar Matthäus.

04.03.2008: Lucy krijgt naailes bij Habotex Tilburg. Klik voor groter.Maandag aten we vroeg en zaten om 17:45 met zijn allen en de Toyota in de Volkswagen. Bij het programmeren van de TomTom (wie kan nog zonder?) schoot me iets te binnen.

"Hmm... laat me nog snel even binnen op internet kijken of die winkel eigenlijk wel open is op maandagavond." Maar Lucy antwoordde streng: "Neen, we zitten nu in de auto en nu gaan we ook!"

Om iets over zessen parkeerde ik de auto tegenover het Habotex-winkeltje. "Volgens mij is hij dicht", zei Lucy, "ga jij maar eens kijken." Luchiano (10) en ik gingen samen. Een donkere man kwam aanlopen. "Hij is dicht hè?", zei ik tegen hem.

Maar de deur ging open en daar stond mijn naaimachineverkoper. De winkel was echter inderdaad dicht ook al wilde hij bijna nog tijd voor ons vrijmaken. Dat ging dan ten koste van zijn sport en daar wilde ik niets van weten. "We komen morgen wel terug, geen probleem." We waren ruimschoots op tijd voor Lingo.

Dinsdag hadden we meer geluk. We waren de eerste klanten en de naaimachineverkoper nam alle tijd voor Lucy. Na de demonstraties mocht zij het zelf proberen en dat ging best goed. We kochten wat garen en accessoires waaronder een mooie tas voor de machine en reden naar Rijen.

Onderweg kwamen we in een soort van sneeuwstorm terecht. De in de koplampen oplichtende vlokken hebben een hypnotiserende werking. Geen pretje in ieder geval. Om 19:07 waren we thuis, precies op tijd om het laatste gedeelte van Lingo te zien. Binnenkort wordt dit programma overstemd door het gesnor van onze Toyota.

Nu nog even nadenken over wat ik woensdag tegen de collega's vertel aangaande de naaicursus.

February 23, 2008

Een vrije vrijdag

Is er een toepasselijkere dag om een dagje vrij te nemen dan vrijdag? Ja, wellicht maandag. Immers vrijdag is de dag van het vooruitzicht op het weekend, eigenlijk een nog leukere dag dan zondagavond. Het ligt er dan wel een beetje aan hoe laat op zondagavond.

22.02.2008: De nieuwe badkamer van CasasPa en Truus is bijna af maar mag er al zijn. Klik voor groter.Lucy en ik moesten bloed laten prikken, dan heeft onze nieuwe Rijense huisarts een idee in welke staat wij ons bevinden. Op Curacao hoefde ik daar nooit vrij voor te nemen, we deden het tussendoor bij het ophalen van Luchiano (10).

Na het bloedprikken deden we boodschappen en reed ik door naar Veldhoven om een handtekening te zetten bij een notaris. Ook iets wat men op Curacao er zo tussendoor doet. Dat gecombineerd met de nabijheid van strand en het altijd mooie weer verklaart waarom men er met minder vakantiedagen toe kan.

Van Veldhoven is het niet ver naar Valkenswaard. Ik ben een gewoontedier en heb de donkerzwarte Volkswagen Jetta tot nu toe altijd in Valkenswaard van binnen en van buiten gereinigd bij Carwash Mensinck aan de Leenderweg. Ja, het is mij bekend dat er meer wasstraten in Nederland zijn, zelfs Rijen beschikt er over minimaal twee. Maar ik ben nu eenmaal een gewoontedier.

Na bezoekjes aan Hallfords (fietstassen), de Hema (staafmixer) en Blokker (gewoon kijken) wipte ik even aan bij CasasPa en Truus in Dommelen. Trots showden zij hun nieuwe badkamer (hier de oude) die bijna klaar is. Er moeten nog een paar ramen worden vervangen, spiegels geplaatst en wat geschilderd. Zowel het bad als de inloopdouche kunnen echter al gebruikt worden, zelden zagen CasasPa en Truus er zo schoon uit.

Nog een broodje haring op de markt van Valkenswaard en de vrije vrijdag zat er weer op.

February 17, 2008

Verjaardagsfeest Tom en het afscheid van Margriet en Wiro

Tom (3), de zoon van mijn zus Pascale en zwager Luc en de broer van Sam (0) was dinsdag jarig. Driemaal raden hoe oud hij werd. Zijn verjaardag vierde hij zaterdag, gelijktijdig met het afscheid van zus Margriet en zwager Wiro die vandaag, zondag 17 februari volgens planning om 9 uur 's morgens naar Portugal vertrekken. Niet voor vakantie maar om er te wonen, emigreren dus.

Het vertrek is goed voorbereid. Eerst hebben zij hun huis in Rijen verkocht om vervolgens gedurende zeven maanden in te trekken bij Pascale en Luc in Borkel. Die beschikken over een groot huis met een vleugel (het lijkt wel een paleis) die leeg stond om opgeknapt te worden. Wij hebben zelf de eerste twee weken in dat huis doorgebracht, Pascale en Luc waren toen op vakantie, en hebben geconstateerd dat Margriet en Wiro ideale medebewoners zijn. Dat vinden Pascale en Luc ook, zij hebben nu weer de beschikking over hun hele huis maar gaan de vertrekkers zeker missen.

Margriet en Wiro hebben twaalf jaar in Rijen hebben gewoond, precies in de tijd dat wij op Curacao verbleven. En nu wonen wij in Rijen, iedere dag kom ik op weg naar het werk langs het vroegere huis op de hoek van de Hoofdstraat en de Hoeksestraat. Haha, dat is grappig. Via Google kom ik op deze pagina terecht en daar staat zowaar een foto van het huis.

16.02.2008: Afscheid van Margriet en Wiro, zij vertrekken van Borkel naar Portugal. Klik voor groter.Zaterdagmorgen gingen Luchiano (10) en ik samen op pad om een afscheidskado te kopen. We stapten de Gall & Gall binnen. Luchiano riep met luide stem en voor iedereen duidelijk verstaanbaar: "Papa, jullie drinken te veel alcohol!" "Stil, swa", zei ik tegen hem, "deze fles is voor Margriet en Wiro." Terwijl de verkoopster de fles inpakte zei hij: "Champagne? Ben je soms blij dat je zus weggaat?"

Een impressie van het gecombineerde verjaardags- en afscheidsfeest in tien foto's:

  • Tom is erg enthousiast over zijn lieveheersbeestjesparaplu.
  • Neef Marnix (11) met de drie weken oude Sam op schoot, hij is een soort van baby-fluisteraar.
  • Tom de Brandweerman met een drumstokje als spuit. Dat is wel zo veilig.
  • Margriet en Wiro krijgen een groot bot voor hun hond in Portugal die zoooo groot is. Hij heet trouwens Kips.
  • Het is gezellig druk in de vandaag ontruimde vleugel van Margriet en Wiro.
  • Een trotse moeder Pascale (doopnaam Theresa) met zoon Sam.
  • Margriet neemt het speechen voor haar rekening en Wiro zet zijn vrolijkste gezicht op.
  • Pascale en Luc krijgen als daklozenopvangers extra aandacht en een mooi kado.
  • Het is een door Wiro ontworpen loodzwaar zitmeubel dat heen en weer kan bewegen maar dat is niet zichtbaar op de foto.
  • Met het koken voor hun Portugese gasthuis komt het helemaal in orde gezien de kleur van de stokbroodjes.

Afscheid nemen is niet gemakkelijk voor degenen die gaan maar ook niet voor de achterblijvers. Van CasasPa weet ik dat hij enige moeite heeft (gehad?) met het vertrek van zijn dochter. Margriet is een grote steun voor hem geweest toen onze moeder Ilka met Alzheimer in het verpleegtehuis lag. Zaterdag sprak ik de moeder van Wiro. Zij maakt zich juist zorgen om haar zoon, logisch want iedereen kijkt vanuit zijn eigen viewpoint. Ze vertelde hoe Wiro altijd erg aan zijn familie en het gezin hing en dat hij in bed weleens wanhopig tegen haar had gezegd: "Maar mama, hoe moet dat dan later, als jullie er niet meer zijn. Wie moet er dan voor mij zorgen?"

Wij reden terug naar Rijen en konden nog net zien hoe Natalie op een wijze die niet onderdeed voor die van Tina Turner Proud Mary vertolkte. Wie meer wil weten over hoe de familie van CasaSpider in elkaar zit wordt verwezen naar het Latios-weblog van Luchiano.

Margriet en Wiro zijn nu onderweg met een volgepakte Mondeo en een flinke aanhangwagen er achteraan. Goede reis en laat maar weten wanneer jullie aangekomen zijn. Informatie over de gastenverblijven en mogelijkheden is te vinden op de website o vale da mudança.

February 16, 2008

Henriëtte

Het was frisjes zo tegen vier uur op de parkeerplaats. SQL Integrator collega's stonden in een groepje bij elkaar en wisselden wat nieuwtjes uit. We gingen naar binnen en tekenden het receptieboek. Er waren veel mensen en er hing die aparte sfeer die nu eenmaal bij een crematorium hoort.

In 1996 leerde ik Tom en Henriëtte Molenwijk kennen. Tom kwam als ontwikkelaar bij SQL Integrator op Curacao werken en wij deelden met zijn tweeën een kamer bij Kodela, tegenwoordig Aqualectra geheten. Regelmatig kwam ik bij hun over de vloer. Het klikte met Henriëtte, we konden over van van alles en nog wat praten.

In 1997 richtte Tom SQL Integrator Nederland op en het gezin vertrok van Curacao naar Leerdam. Hij vroeg mij om een paar maanden in Nederland voor hem te werken, om een goede start te kunnen maken met het nieuwe bedrijf. In die zin was ik zijn eerste werknemer en heb van juli tot oktober bij de Gemeentebelastingen Amsterdam (GBA) gewerkt.

Toen ik de familie Molenwijk in Leerdam bezocht was daar een vreemde sensatie, alles kwam mij vaag bekend voor. Bij de rondleiding door het huis kwamen we uit bij de badkamer. De douche was een soort van druipsteengrot. Op dat moment wist ik het, dat huis was in de zeventiger jaren van mijn ome Ben geweest.

Wat een toeval. Later namen Tom en Henriette een hond, die zij heel toepasselijk Ben noemden. "Ja, dat vonden de buren wel grappig", zei Henriëtte, "als ik op straat riep Ben kom hier! Dan dachten de buren direct aan jouw ome Ben dat ik hem op die manier riep."

14.11.1998: Tom en Henriette op bezoek bij CasaSpider in Zwitserland, Rheinfall Schaffhausen. Klik voor groter.In 1998 werkte ik wederom drie maanden voor Tom maar nu in Zwitserland bij Migros in Gossau. Het was een mooie tijd en in de weekends trok ik erop uit of kreeg bezoek uit Nederland. Ook Tom en Henriëtte kwamen in het kader van field-management op lokatie kijken. Het werd een gezellig weekend met bezoekjes aan de Rheinfall in Schaffhausen (zie foto), Zürich en Sankt Gallen.

Henriëtte kampte regelmatig met gezondheidsproblemen, vooral van haar rug had ze vrijwel altijd last. Uiteindelijk leek met een operatie de oplossing in zicht maar vervolgens werd bij haar kanker geconstateerd. Zaterdag 29 september van het vorige jaar, wij waren net in Nederland gearriveerd, organiseerden Tom en Henriëtte een barbecue ter gelegenheid van hun nieuwe huis. Wij waren daarbij en aan het eind heb ik een hele tijd met Henriëtte gepraat.

Kalm vertelde zij dat ze uitbehandeld was. Uitbehandeld in de negatieve zin van het woord. Hoe lang zij nog te leven had wist zij niet. In december vierde SQL het Sinterklaasfeest. Tom en Henriëtte waren net op vakantie geweest, op Curacao. Henriëtte zag er goed uit en was opgewekt.

Op donderdag 24 januari kregen de werknemers van SQL Integrator een email van Tom. Die dag kregen we te horen dat Henriëtte nog maar een paar weken te leven had. Het was tijd om afscheid te nemen. Diamond Piet en ik gingen er samen naar toe, het zijn geen gemakkelijke dingen en men kan elkaars steun daarbij goed gebruiken. Die zaterdag 2 februari hebben we een paar uur met Henriëtte doorgebracht en vooral herinneringen opgehaald.

Ondanks de steeds aanwezige doem was het ook gezellig, in Henriëtte's ogen zat nog volop leven. Een bizar moment was toen de post werd bezorgd. Daar zat de door haar zelf gekozen rouwkaart bij, een foto van een klip op Curacao gemaakt tijdens hun laatste vakantie. Toen zij haar eigen rouwkaart las stroomde er toch even een traan over haar wangen.

Op maandag 11 februari is Henriëtte Molenwijk overleden. Zij is slechts 56 jaar geworden. Nu schuifelden wij door de gang naar de zaal van het crematorium in Zoetermeer. We namen plaats en hoorden de afscheidswoorden van een buurvrouw uit Berkel en Rodenrijs, van een broer, van dochter Ainee die het toch teveel werd en van Tom. Tom sprak voor zijn doen snel en een beetje zacht, het is niet gemakkelijk woorden voor te lezen die zoveel beelden in je hoofd teweeg brengen.

De laatste muziek klonk, Henriëtte had gekozen voor Spaanstalige versies van My way en Time to say goodbye. Een lange rij maakte een laatste gang langs de kist waarin zij opgebaard lag. We namen voor het laatst afscheid van Henriëtte. Zij ruste in vrede.

February 11, 2008

Een zonnig sportweekend

Zo, dat waren lekker warme dagen zaterdag en zondag. Een jaar geleden had ik nog geschreven dat de ijstijd in aankomst was met een temperatuur van pakweg 13 graden. Maar toen woonden we nog op Curacao.

We gingen een eindje wandelen, van speeltuintje naar speeltuintje. Luchiano (10) zoefde aan een autoband van de ene naar de andere kant. Diana (1) speelde eerst met zand en was daarna niet van de schommel af te slaan.

Om te voorkomen dat zij achterover van de schommel afkukelde bewoog ik licht door de knieen gezakt ritmisch mee. Een ideale houding om het in de rug te laten schieten. Maar dat gebeurde niet. We kwamen tegelijkertijd thuis met Lucy die een ommetje op de fiets maakte.

10.02.2008: Lenteweer in februari levert blije gezichten op. Klik voor groter.Schaatsen kijken is verslavend. Het enige nadeel is dat het nogal lang duurt met een 1500 en 5000 meter dames en een 1500 en 10000 meter heren. En daarna het voetbal er overheen. "Eerst kijk je 80 uur schaatsen en daarna nog eens 50.000 uur voetbal op een dag", zei Lucy. Volgens mij was het een hint.

Terug naar het schaatsen. Jarenlang heb ik conform de opvoeding van CasasPa de tussentijden van alle ritten meegeschreven. Schriften vol. Het heeft ongeveer net zoveel zin als de bestede uren Latijn en Grieks op het gymnasium. Wel is het zo dat CasasPa en CasaSpider door het meeschrijven veel deskundiger zijn dan de commentatoren, in dit geval Herbert Dijkstra en Martin Hersman (?).

Dingen die zij op moment X constateren weten wij al op moment X - 10 minuten of daaromtrent. Niet alleen de tussentijd is van belang, maar zeker ook de rondetijden. En hoeveel deze rondetijden sneller dan wel langzamer worden. Dat laatste heet verval en de commentatoren hebben dit inmiddels ook opgepikt. Ritten lang werd er alleen nog maar over verval gepraat, helemaal bij de dames.

Hoe dan ook, Nederland is twee wereldkampioenen rijker. Paulien van Deutekom en Sven Kramer die zijn ereronde met de Friese vlag om zijn schouders reed. Eigenlijk een nationaal schandaal gezien de opschudding die de Surinaamse vlag veroorzaakte toen Jong-Oranje voor de tweede achtereenvolgende keer Europees kampioen werd.

Terug naar het verval. Vandaag is het maandag 11/2 ofwel de eerste Europese 112-dag. Iemand op wie verval geen enkele invloed lijkt te hebben is Diamond Piet en die is vandaag op 112-dag jarig. Piet, van harte gefeliciteerd!

Het is jammer voor Piet dat Adri Koster c.s. niet voor een passend kado zorgden maar afgezien van Heerenveen voetbalde Ajax van de top-5 toch het beste dit weekend. Over voetballen gesproken, voetbalpoule-deelnemer Kwel scoorde niet minder dan 71 punten en was hiermee deze week de absolute nummer een uit 12.344 deelnemers. De Webloggers staan mede dankzij hem op een elfde plaats in het poule-klassement.

De boer die op mij als de minst aantrekkelijke overkwam liet twee vrouwen huilen, een van blijdschap en een van verdriet. Hoe lapt boer Gerard hem dat? (Hij heeft wel een grote neus)

January 26, 2008

Sam van Deuren

Donderdag gebeurde er thuis iets geks. Een man van een jaar of 50, fors postuur met paardenstaart, type Hells Angel belde aan. Lucy deed open en de man wilde binnenkomen om dingen te bekijken. Hij liet een verfrommeld papiertje zien van Meeus, onze verhuurder. Lucy vertrouwde het niet. Op dat moment kwam Luchiano (10) de trap aflopen. De man zei: "Oh, maar ik hoef alleen maar even vanuit de tuin te kijken" en liep achterom. Lucy hield hem scherp in de gaten.

Toen hij na twee, drie minuten weer wegging volgde zij hem gelijk een detective. De man stapte in een bestelauto. 's Avonds vertelde ze me wat er gebeurd was en ik vond het ook een beetje vreemd. Die avond controleerden we of de knip goed op de deur zat. Toch kon Lucy niet goed slapen. De volgende dag belde ik naar Meeus om te vragen of het klopte dat er onaangekondigd iemand aan de deur stond.

25.01.2008: Om 08:49 wordt Sam van Deuren geboren. Hij weegt 3970 gram. Klik voor groter.Dat klopte inderdaad, want ze wilden onderhoud aan de daken verrichten en hadden daarvoor drie bedrijven om een offerte gevraagd. "Aha, dus er kunnen nog twee mannen komen kijken", zei ik. Inderdaad. Ik belde Lucy met het geruststellende nieuws. Het was op slag stil bij de Druppel, zo vaak horen ze daar nu ook weer geen Spaans. Er klonk wat gegrinnik en iemand riep: "Dos cerveza!" Net of Spaanstaligen zoveel drinken.

Nog geen half uur later klonk een van mijn favoriete songs aller tijden, El Hombre de tu Vida van Joe Veras. Dat is mijn ringtone. I'll make you an offer you can't refuse, hij is te bestellen voor 4 euro 50, u neemt dan drie ringtones per week af en opzeggen is niet mogelijk.

Het was mijn zus Pascale. Met opgewekte doch kalme stem deelde zij mij mee dat ik er een neefje bij heb. Vrijdag 25 januari 2008 om 08:49 is Sam van Deuren gebeuren geboren. Hij weegt 3970 gram en verkeert evenals zijn moeder in blakende gezondheid. Moeder Pascale, vader Luc en broer Tom: allemaal van harte gefeliciteerd. De bevalling verliep goed maar was zwaarder dan die van Tom die ruim een kilo minder woog.

Meteen na mijn werk reden we met zijn allen naar het Maxima Medisch Centrum in Veldhoven, hetzelfde ziekenhuis waar Luchiano al eens bij de Eerste Hulp is geweest. Een bevalling is een leukere aanleiding. In kamer 2.40 staan vier bedden waarvan er twee in gebruik waren. Dat was maar goed ook, want het was best druk.

Pascale zag er relaxed uit en mag zaterdag al naar huis. Even later kwam trotse vader Luc binnen, ook hij heeft de inspanningen goed doorstaan. Vrijdagnacht moet hij alleen thuis doorbrengen maar Pascale heeft van tevoren alles voorbereid door een fles goede whiskey achter te laten. Er waren meer kleine kinderen aanwezig die zich allemaal prima vermaakten. Om half acht was het bezoekuur ten einde en reden we terug naar Rijen.

Tot slot een vijftal foto's:

  • Pascale, Sam en zijn neefje Siem.
  • Vader Luc met zijn tweede zoon Sam.
  • Overzicht van een gezellige ziekenhuiskamer.
  • Luchiano kijkt blij met de kleine Sam in zijn armen.
  • Sam kijkt met open mond naar Lucy, of hij slaapt dat kan ook.

January 23, 2008

Geïnspireerd door een comment

Beste Casaspider, jullie zijn inmiddels al 4 maanden in Nederland. Wat ik in jouw verhalen tot nu toe niet terug zie komen is of jij of jouw gezinsleden Curacao missen. Is het allemaal echt zo gemakkelijk om de overgang (zeker voor Lucy en Luchiano) van een tropisch eiland naar Nederland te maken? Of laat je dat bewust weg in het weblog omdat het te prive is? Op enig moment zal ik ook met mijn gezin terugkeren naar Nederland en hoewel het niet te vergelijken is, zou ik het toch prettig vinden als je een beeld kan schetsen van evt. heimwee. Mocht het zo zijn dat dat te prive is, respecteer ik dat volkomen. Het kan natuurlijk ook dat Curacao jullie totaal niet dierbaar was. In dat geval zal je al gauw geen heimwee of gemis ervaren. Mocht je kunnen antwoorden hoor ik dat graag.

Aldus het integrale commentaar van Vjm op de post Euromast Rotterdam.

Een interessante vraag waar ik even over heb moeten nadenken. Wel, in het dagelijkse leven mis ik Curacao niet echt, het is gewoon te druk met andere dingen en het leven gaat nu eenmaal door. Dingen die ik 'daar' met veel plezier deed zijn vervangen door andere. Strand, Happy Hour, Wilhelminaplein... het was allemaal leuk maar vreemd genoeg mis ik het niet echt.

Het gekke is dat Lucy dat meer heeft. Zij was uitgekeken op Curacao, te veel routine, maar zegt nu dat ze zelfs ons wekelijkse uitstapje naar Pleincafe mist. Natuurlijk gaat Curacao me nog steeds ter harte en het komt regelmatig voor dat ik de Antillen moet verdedigen tegen ongefundeerde aanvallen ('ze moeten de kraan dichtdraaien!'). Ongefundeerd maar groter in aantal dan ik had gehoopt.

Luchiano (10) mist Curacao ook niet echt, hij heeft een nieuw leven hier. Ik geloof dat hij zijn vrienden van de Sint Servatiusschool in Borkel haast nog meer mist, dat is ook verser. Over Luchiano gesproken, ik merk wel dat we minder tijd samen doorbrengen dan op Curacao. Daar bracht ik hem naar school, haalde hem op en tussen de middag waren we samen. Nu zie ik hem pas om half zes 's avonds en dan gaan we boodschappen doen. Dat is een van de dingen waar we ons ritme nog in moeten vinden.

Lucy heeft het niet echt gemakkelijk. In haar ogen was Nederland het grote land waar veel te ontdekken is. Dat valt toch enigszins tegen als men de zorg heeft over een baby van 1 jaar oud. Ze maakt nu bijna elke dag een lange wandeling met Diana (1) en gaat er ook regelmatig met de fiets op uit. Zij zal niet snel terug willen naar Curacao maar mist toch een beetje de warmte en de (psychisch) kortere afstand tot haar familie.

Bij warm weer voelt Lucy zich nu eenmaal meer sexy. Thuis zetten we de verwarming daarom op 21.6 graden. We zijn allemaal op zoek naar ons nieuwe ritme. Allemaal behalve Diana want die vermaakt zich overal en past zich het gemakkelijkste aan. Maar dat is logisch.

Mijn tip is altijd naar de voordelen van een nieuwe situatie te kijken en niet naar die van de oude. Dat laat onverlet dat Curacao mij altijd dierbaar zal blijven, immers ik heb er met veel plezier een kwart van mijn leven doorgebracht.

January 13, 2008

In Oeganda zijn ze nieuwsgierig

Na een week keihard werken bij de Druppel wil men in het weekend graag een beetje bijkomen. Hoe kan men dat beter doen dan door een badkamer te slopen. Het toeval wil dat CasasPa en Truus een project Upgrade Badkamer zijn gestart. Voordat de nieuwe gebouwd kan worden moet de oude eruit.

Supervisor van het project is architect en zwager Wiro, samen met goede kennis Rens. Verder waren van de partij zwager Luc specialist in boorhamers en CasaSpider specialist in verslaglegging. Over dat laatste wordt weleens laatdunkend, ja zelfs smalend gedaan maar het komt nu goed uit. De opdrachtgevers bevinden zich namelijk al enige weken relaxed op vakantie in Oeganda.

CasasPa had nog wel een SMS-je gestuurd naar Wiro om ons succes te wensen, zeer sympathiek. Wiro SMS-te terug: "Huh? Het is toch volgende week?" Er kwam geen paniekreactie vanuit Oeganda.

12.01.2008: Luc trilt met de boorhamer de tegels van het laatste muurtje los. Klik voor groter.Over het slopen. Een badkamertje afbreken met vier man duurt toch niet zo lang? Jawel, dat duurt heel lang. De badkamer verzette zich hevig. Ongelofelijk hoeveel puin er uit zo'n kamertje kan komen. Bij de voordeur stond een grote container waar het puin via een stortkoker in terecht kwam.

Terwijl Luc met de grote boorhamer in de weer was voerden Wiro en ik het puin af. Met een schep in een emmer, de emmer naar de stortkoker lopen en daarin leeg kieperen. Na een tijdje blijkt dan dat ook stortkokers verstopt kunnen raken. In de container moet al het puin nogmaals geschept worden, deze keer naar de andere kant om ruimte vrij te maken voor nieuw puin.

Een hele dag puin scheppen is een aanslag op armen, rug en benen. Het is bijna net zo zwaar als DBA-werk. Zussen Margriet en Pascale zorgden voor een lekkere lunch om de bouwvakkers weer op krachten te krijgen en ook brachten ze zeer welkome oordopjes mee. Wel vonden ze het teleurstellend dat er geen bilspleten te zien waren maar men kan niet alles hebben. Wij zijn duidelijk bouwvakkers in de leer.

Tegen vijf uur hadden we het wel gehad. De vloer van de badkamer en de tegels in het toilet moesten er nog uit maar dat werd uitgesteld naar zondag. Tijd voor een biertje. Luc ging op zoek maar in geen enkel van de ons bekende schuilplaatsen van CasasPa was een flesje bier te vinden. Een minpuntje in de voorbereiding, toen hebben we ieder een fles hele goede Franse wijn soldaat gemaakt met ijsklonten.

Geintje. Neen, we reden naar Borkel om daar een lekker biertje (Westmalle Dubbel) te drinken met een kop erwtensoep. Eenmaal thuis in Rijen kwam ik niet zo soepel als gewoonlijk uit de auto. We keken naar Idols en genoten van de geweldige uitvoering van Staying Alive door een verkouden (!) Nathalie. Nathalie komt uit Congo. Dat is niet Oeganda maar wel Afrika.

January 1, 2008

Bapao en schansspringen

Oudjaar is mij niets tegengevallen. Vaak is het zo hoe wilder men begint hoe rustiger alles eindigt maar het omgekeerde is ook waar. Na een uur Geer en Goor is er niet echt sprake van een uitbundige feeststemming. We gaan met zijn drieën boerenbridgen. Luchiano (10) leert snel bij, met name op het gebied van niet kwaad worden als men verliest. Ja, of hij kan gevoelens van teleurstelling tegenwoordig goed verbergen.

31.12.2007: Lucy en Luchiano kijken wat angstig voor het vuurwerk vanuit de voordeur toe. Klik voor groter.De 80-er jaren CD gaat uit de speler en een Dominicaanse waar we eigenlijk nooit naar luisteren gaat erin. Het betreft Merengue-bands uit Lucy's jeugd, zo kan zij wat terugdoen voor mijn Boney M lessen. De muziek slaat in als een bom, precies op het juiste moment. Het volume gaat steeds verder omhoog, net zolang tot we de buren niet meer horen bonzen.

Lucy kleedt zich om en tot afgrijzen van Luchiano dansen we. "Zijn jullie gek geworden?" en "Ik moet overgeven", roept hij. "Vette pech", denken wij. Immers het is maar één keer Oudjaar 2007. Om twaalf uur gaan we naar buiten. Ik heb sterretjes gekocht, het maximaal haalbare bij ons op het gebied van vuurwerk. Lucy kan wat dat betreft zo aansluiten bij Groen Links.

Buiten is het niet druk. Hier en daar staan wat potten met vuurpijlen. Ondanks dat wij geen last hadden van mist staat het me allemaal niet zo geweldig goed meer bij. Vanmorgen bekeek ik de 's nachts gemaakte movies en zag vijf minuten zwarte lucht, hmm...

Over vanmorgen gesproken, wat was het allereerste dat men at op dinsdagmorgen 1 januari? In mijn geval is het een broodje Bapao met pikante Thai-saus. Het tweede ding is overigens ook een broodje Bapao.

Op televisie zien we het schansspringen in Garmisch-Partenkirchen, dat deden we op Curacao nou nooit. Ik verbaas me over de geweldige beelden, de nieuwe schans is uitgerust met een enorm bataljon aan camera's. De schansspringers lijken op deze wijze mee te doen in een computergame, heel surrealistisch allemaal.

Affijn, de kop is eraf. Morgen weer werken bij Brabant Tequila Water.

December 29, 2007

Kerstmis, Vimeo en Vista

Kerstmis lijkt alweer maanden of tenminste weken geleden. Wij vierden het voor het eerst sinds twaalf jaar in Nederland, in Borkel om precies te zijn. Een echt kerstgevoel heb ik in Nederland niet gehad en dat is een beetje vreemd, immers anderen zeggen dat dat gevoel juist op Curacao ontbreekt. Het tegendeel is waar. Mensen maken er hun tuin voor schoon en versieren het huis aan de buitenkant met lampjes.

Het was gezellig met de familie. De koks Luc en Wiro hebben zich enorm uitgesloofd en verdienden voor deze avond zonder overdrijven een Michelin-ster. Zelden heb ik zo lekker gegeten. Het gedeelte van het huis waar Margriet en Wiro tot hun emigratie naar Portugal bivakkeren was ontruimd en daar stond nu een lange tafel. De kroonluchter heb ik met gevaar voor eigen leven van de zolder gehaald.

25.12.2007: Casa's zussen, van links naar rechts: Pascale, Monica en Margriet. Klik voor groter.Mijn zussen houden van zingen. Van links naar rechts Pascale, Monica en Margriet zingen enthousiast alle kerstliederen die men maar kan bedenken. Fragmenten daarvan staan op film, fragmenten die wellicht nog ooit van pas komen. Neef Ruben kijkt het allemaal relaxed aan en ja, hij is echt zo lang. Dit is geen Photoshop-montage. Ook Lucy en Truus lieten het zingen liever aan de zussen over.

In de comments bij de laatste CasaMovie Wintertime raadde een zekere Bedz mij aan om movies voortaan met Vimeo te bekijken in plaats van YouTube of Google Video. Inderdaad is de kwaliteit veel beter. Dat komt omdat de films ongecomprimeerd worden weergegeven. Bij wijze van proef staat de Vimeo-versie nu online, bekijk hem en vergelijk zelf met YouTube.

Tegelijkertijd was ik bezig met Oracle DBMS-versie 11.1.0.6. Om half zes startte de download van 1.7 gigabyte en om half negen was alles geïnstalleerd. Voor Nederlanders wellicht heel normaal maar voor mij toch spectaculair. Daarna ging het helaas mis. Bij het installeren van de Service voor DbConsole (Enterprise Manager) bleef de zaak hangen. Dit gebeurde ook na opnieuw opstarten.

Op de PC draait Windows Vista. Mijn CasaSpider-account is administrator maar kreeg bij bijna iedere bewerking de melding: "Toegang geweigerd". Daar wordt men niet vrolijk van. Toch kent Vista ook een echt Administrator-account. Om dit te activeren dient men een command-prompt met de rechtermuisklik als administrator te openen. Vervolgens tikt men in: "net user administrator /active:yes". Na opnieuw opstarten verschijnt plotseling een Administrator-icoon en op deze wijze kon de hangende Service worden uitgeschakeld.

Inmiddels was het al bijna elf uur. Tegen twaalven kwam Luchiano (10) naar beneden met flinke buikpijn. "Ik geloof dat ik moet overgeven", zei hij. "Naar de WC!", antwoordde ik. Daar kwam inderdaad een hoop zurigheid naar boven. Vanmorgen zag de zaak er een stuk beter uit, waarschijnlijk heeft hij iets verkeerds gegeten.

December 21, 2007

Smoke on the Water

Werken geeft energie, men maakt nog eens wat mee. Ik ben gedetacheerd bij een bedrijf in Den Bosch met codenaam Druppel en zit tussen alleen maar mannen. De enige vrouwelijke collega is al de hele week ziek. Twee zinnen zonder enige relatie.

Op de afdeling heerst een Jiskefet-sfeertje. Twee mannen tegenover mij bespreken een probleem. De een vraagt de ander een oogje in het zeil te houden. "Ja, ik houd wel een zeiltje in het oog, ghe ghe ghe". In die trant.

Om te kunnen werken moet er eerst een stukje gereden worden. Vrijdag was het tamelijk mistig, zowel 's morgens als 's avonds. De afgelopen twaalf jaar heb ik geen mist gezien, op Curacao mist het nooit. Natuurlijk, mist is gevaarlijk maar het heeft ook iets moois.

Vooral op het stukje A59 net rechts van knooppunt Hooipolder dat onverlicht is. Daar zit men, alleen in de auto. De radio staat aan, de koplampen van de auto's aan de andere kant zorgen voor wat licht. De mijne laten soms de belijning van de weg zien, soms alleen maar een flard mist. Op de terugweg klinkt dan ineens uit de radio Smoke on the Water van Deep Purple. Het past precies bij de omstandigheden.

Even terug naar het werk. Plotseling tikt iemand mij op de schouder en roept: "Hé CasaSpider!" Het is mijn zwager Luc die voor Cisco zaken doet met de Druppel. Als hij weer weg is zegt mijn overbuurman: "Dat is ook wat. Jij zit hier nog maar een paar dagen en al ons bezoek kent jou al. Ja, zo is Brabant hè."

Zo, na een dagje werken is het weer tijd voor vijf dagen vakantie. Ook dat is Brabant, het is net Curacao.

December 18, 2007

TomTom en de Druppel op Hooipolder

's Morgens om tien over zeven slaat CasaSpider in het donker de voordeur achter zich dicht en speurt naar de donkerzwarte Volkswagen Jetta. Vreemd genoeg staat er alleen een witte. Rijp. Zwijgend opent hij het linker achterportier en vist de roze ruitenkrabber uit het opbergvak tevoorschijn.

Eerst krabben en dan pas de motor aanzetten, ammehoela! Dat hebben we maandag al gedaan, zonder enig resultaat. Neen, laat de ventilator maar lekker blazen tijdens het krabben. Onwillekeurig denk ik op dergelijke momenten aan Curacao. Daar hadden we ook wel eens problemen met het klimaat. Bijvoorbeeld als men om half een 's middags weg wil rijden en zijn vingers brandt aan het stuurwiel.

Luxe-problemen.

Tien over zeven is een betere tijd om te vertrekken dan half acht, het scheelt tientallen schoolgaande kinderen op de fiets. Om acht uur betreed ik het gebouw tegenover het station in Den Bosch. De sleutel die alle deuren opent en zelfs de printjobs start heet heel toepasselijk D'n Druppel. Driemaal raden waar CasaSpider is gedetacheerd.

05.12.2007: Lucy demonstreert haar door Sinterklaas geschonken laarzen. Klik voor groter.Twee werkdagen zitten erop en tot nu toe valt het niet tegen. Vrijdag ben ik eerst nog naar Riccio Kappers geweest waar Jessica mij tot volle tevredenheid (op alle fronten) heeft geholpen. Die avond kwamen zussen Margriet en Pascale met hun respectievelijke echtgenoten Wiro en Luc op bezoek.

Wel, dat is niet helemaal waar. Om een uur of tien moest zwager Wiro Margriet uit een café in Dongen halen, uit het café tegenover de kerk om precies te zijn. Dat vond hij niet zo erg, immers Lucy en ik dwongen het bezoek naar Sterren dansen op het ijs te kijken. Ja zeg, wij willen ook een beetje plezier hebben. Wiro deed verdacht lang over het korte ritje.

De beste uitvinding van de vorige eeuw zijn navigatiesystemen. Trouwe lezers weten hoe verknocht ik ben aan mijn TomTom. Vaak staan TomTom en het Volkswagen navigatiesysteem (iets van Blaupunkt) tegelijkertijd aan. Gezellig al die dames in de auto. Als de Belgische stem van de Volkswagen als eerste gebiedt rechtsaf te slaan zegt Lucy: "Ha! Dus zij weet het beter."

Maandagmiddag ontdekte ik zowaar een fout bij TomTom. Rijdend over de A59 van Den Bosch richting Zierikzee nadert het knooppunt Hooipolder (Wikipedia). Daar moet ik links de A27 op rijden richting Breda/Oosterhout. TomTom zegt echter rechts aan te houden. Toen ik dat deed en het knooppunt passeerde ging het apparaat direkt herberekenen. Dat is een teken dat men verkeerd zit. En ja hoor, hij liet me omkeren en vervolgens rechts afslaan richting Breda/Oosterhout.

Het bewijs ligt vast op de ietwat wazige foto, met dank aan Nokia N73. Duidelijk is te zien dat gedurende 4.2 kilometer rechts aangehouden moet worden terwijl de te kiezen weg naar links afbuigt. Op het wegdek staan pijlen naar links, de doorgaande weg gaat gewoon rechtdoor. Het Volkswagen navigatiesysteem zegt: "Linksaf". Op een of andere wijze denkt TomTom dat men zich al op de doorgaande A27 bevindt, maar dat is niet correct.

Luxe-problemen?

Luchiano (10) is sinds donderdag arbeidsongeschikt zeg maar ziek. Het begon met hoofdpijn en vanaf zaterdag hoest hij zich vooral 's nachts de longen uit het lijf. Heel zielig. Voor hem maar ook voor ons want geslapen wordt er bijna niet meer. Vanmiddag is hij voor het eerst weer naar school gegaan en vanavond heb ik een halve liter hoestdrank voor hem gekocht. Zo direkt gooien we er weer 15 ml in. En dan maar zien hoe we de nacht door komen.

December 6, 2007

Olie en Laarzen

Donderdagochtend had ik een afspraak met mijn zus Margriet in Borkel. Zij beheert de website mudanca.nl en had mij om assistentie gevraagd voor wat kleine punten. In februari emigreren zij en haar man Wiro naar Portugal. De site is net als hun woonhuis en appartement in aanbouw. Toevallig hebben Lucy en ik net naar een aflevering van Ik Vertrek gekeken.

Om een uur of twee wilde ik op mijn dooie akkertje naar Gilze Rijen met de markt van Valkenswaard als tussenstop. Lucy had zin in garnalen. Tot mijn verbazing of liever gezegd zelfs onthutsing brandde er een waarschuwingslampje in de donkerzwarte Volkswagen Jetta. Het kostte me wat moeite om het icoon te ontcijferen, dacht eerst dat het frituurvet vervangen moest worden maar het bleek om een te laag oliepeil te gaan.

05.12.2007: Lucy demonstreert haar door Sinterklaas geschonken laarzen. Klik voor groter.Paniek in de tent. Bij het branden van waarschuwingslampjes heb ik absoluut geen zin om de auto langs de kant van de weg te zetten. Integendeel, de neiging om het gaspedaal wat verder in te trappen overwint ongeveer net zoals men sneller gaat schrijven op het moment dat er te weinig ruimte op het papier overblijft.

Bij een Ford-garage vroeg ik of iemand kon helpen de olie op peil te brengen. Men wilde het instructieboekje erbij hebben. De tijden dat er gewoon olie in een carter gegooid kan worden zijn tegenwoordig wel voorbij. Uiteindelijk verwees de man me door naar de Volkswagen-dealer in Valkenswaard aan de Dragonder. Dat laatste is een straat.

Na het uitwisselen van gegevens vroeg de Volkswagenman om mijn sleutels. Persoonlijk houd ik er niet zo van om mijn sleutels af te geven en al helemaal niet aan een wildvreemde. "Anders loop ik wel even mee hoor", bood ik aan. "Neen, de auto wordt de garage ingereden en daar kijken we hem na", antwoordde de man onverbiddelijk.

Ik deed een laatste poging. "Maar weet u dan waar de auto staat?" Schamper zei de man: "Als u hem niet drie straten verder heeft geparkeerd dan vinden we hem wel." Een andere man grinnikte hardop. "Pas maar op met dat soort grapjes", dacht ik bij mijzelf. Een wijsheid verkregen door ervaring.

Vijf minuten later kwam er een monteur aan de balie. "Waar staat die auto? Ik kan hem niet vinden." Ik beet op mijn tong en ging met de man mee naar buiten. De auto stond vlak naast de ingang. De reden dat de monteur hem niet kon vinden was dat de geinponum achter de balie als type niet Jetta maar Transporter had opgeschreven.

Tien minuten later had ik alle damesbladen (Elegance, Elle en nog een paar) helemaal uit en was de auto nagekeken. Men had er een litertje olie bij gegooid. Dat schijnt normaal te zijn bij een auto van nog geen half jaar oud. Ik vind het maar vreemd. Zonder verdere raadselachtige iconen reed de Jetta mij naar Rijen.

Heeft Sinterklaas zich woensdag nog bij ons laten zien? Jazeker. Luchiano (10) is een microscoop rijker en Lucy een paar mooie laarzen die zij na Nürnberg-AZ (2-1) met plezier demonstreerde. Men kan het slechter treffen. Vraag dat maar aan Louis van Gaal.

December 2, 2007

Sinterklaas bij SQL in 15 foto's

Zaterdag overkwam mij iets raars, ja het is bijna zelfs vreemd te noemen. Ik liep wat rond in een supermarkt. Komt daar ineens een prachtige blonde jonge vrouw op mij af lopen. Me diep in de ogen kijkend beweegt ze sensueel haar vingers langs een slanke spuitbus en zegt: "Baby... whip cream or chocolate sauce?"

01.12.2007: SQL direkteur/fotograaf Tom neemt Sint en de Pieten op de korrel. Klik voor groter.Sommige mensen beweren dat Sinterklaas niet bestaat, anderen zien in hem de exponent van de blanke, mannelijke onderdrukker. Zelf had ik ook liever de dame uit de eerste alinea als Sinterklaas gezien maar dan wel met een beetje kortere tabbert. Keep on dreaming.

SQL Integrator vierde Sinterklaas met zijn werknemers en vooral hun kinderen. De Spiders waren erbij. Na de ontvangst met koffie en speculaas begon tot mijn verrassing een heus toneelstuk. Het was een soort John Lanting-klucht maar dan met Sinterklaas-thema. Hieronder de kortste beschrijving die ik ervan kan maken.

Sint en zijn Pieten logeren in hotel Trippeltrap. Twee Pieten die liever lui dan moe zijn (...) horen dat Grote Piet een paar dagen bij de brandweer gaat werken, hij is ondanks zijn hoogtevrees namelijk van origine brandweerman. Een zekere sergeant Huppelup neemt voor Grote Piet waar. De sergeant laat de twee luie Pieten hard werken. Links, rechts!

De slimste van de twee luie Pieten verzint een list, ze gaan de sergeant in de schoonmaakkast opsluiten. Hiervoor moet een witte doek over zijn hoofd gegooid worden, anders weet de sergeant wie het gedaan heeft. Mevrouw Wandel komt het hotel binnen, zij heeft veel gewandeld (...) en wil wat uitrusten. Net als sergeant Huppelup draagt zij een barret op haar hoofd.

De twee Pieten zien de barret, gooien de witte doek over haar heen en stoppen haar in de schoonmaakkast. Ze denken het er nu van te kunnen nemen maar zien tot hun ontzetting sergeant Huppelup achter zich opduiken. De hoteleigenaresse en Huppelup nemen wraak door net te doen of mevrouw Wandel een echt spook is. De twee luie Pieten schrikken wel van haar maar drukken op de verkeerde bel, het brandalarm.

De brandweer met Grote Piet komt binnen. De hele zaak wordt rechtgezet en Grote Piet stuurt zijn twee luie werknemers voor vijf minuten naar hun kamer. Sinterklaas heeft van het tumult niets gemerkt.

01.12.2007: Sinterklaasfeest bij SQL Integrator te Rijswijk. Klik voor groter.Jaja, dat was me een verhaal. De kinderen (en de ouders) mochten even op adem komen en vermaakten zich met de flipperkasten in de kantine. Al snel kwam de echte Sinterklaas. Ondanks herhaald aandringen van zowel Sint als de Pieten weigerde Luchiano (10) zijn muts af te zetten. Inmiddels wil hij naar de kapper.

Het Sinterklaasteam deed het leuk. Tussendoor werd er gedanst (jumpstyle), zongen de vrouwen om het hardst tegen de mannen (drie keer raden wie er won), nam Sint Claudine eens gezellig op schoot en moesten de kinderen en hun vaders limbo dansen waarbij CasaSpider zijn record verbeterde tot 1.95 meter.

Diana (1) vermaakte zich prima als jongste deelneemster en gedroeg zich voorbeeldig. Het uitdelen van de kado's was slim aangepakt. Alle kinderen kregen in hoog tempo tegelijkertijd hun presentje en moesten het daarna zo snel mogelijk uitpakken. Binnen vijf minuten was het gepiept.

De afterparty, zonder alcohol dat is ook weer eens nieuw voor mij bij een SQL-feest, ging van start in de kantine. Tegen vier uur hielden we het voor gezien. Beladen met kado's reden we terug naar Rijen waar we patat met frikandellen (en peultjes) aten.

"Both", antwoordt CasaSpider zonder met zijn ogen te knipperen.

November 18, 2007

Klussen met de mannen

Zaterdag, mannendag. Stipt om tien uur ging de bel en stonden Diamond Piet (website) en Ronald voor de deur. Ze waren zo vroeg omdat de primaire missie van de dag het wegbrengen van zoveel mogelijk grof vuil naar de Milieustraat was. De Milieustraat sluit al om 11:30, zus Margriet en ik hebben er al eens met een volle kliko voor een gesloten deur gestaan.

Ons berghok puilde uit van het karton en de spullen die van Lucy weggegooid moeten worden. Kilo's boeken over Turbo-C, Turbo-Pascal, databases, stratenboeken, landkaarten, kleding waaronder twee ski-pakken en toebehoren, het heeft allemaal twaalf jaar bij CasasPa op zolder gestaan.

17.11.2007: Piet en Ronald kwamen klussen, nadien keken we voetbal. Het is mannen-zaterdag. Klik voor groter.Het meeste is nu weg. In een van de dozen troffen we een bijna volle fles Chivas Regal whiskey aan van twaalf jaar oud. Die was nu dus 24 jaar, het dubbele van twaalf en precies de helft van mijn leeftijd, wat een toeval. Na voorzichtig snuiven moest hierop gedronken worden. De whiskey is in prima conditie.

Afijn, twee ritten met de Avensis en de donkerzwarte Jetta later en twee strippen op de Afvalknipkaart minder zien huis en berging er een stuk opgeruimder uit. Wel jammer was dat ik enkele pezen of spieren van mijn rechterarm heb verzwikt (?) bij het in de container slingeren van een grote, zware doos. Het is nooit leuk om krak te horen op een dergelijk moment. Ook niet voor Piet en Ronald want die mochten vervolgens alles dragen.

We aten een boterham, dronken koffie en reden met zijn drieën naar de Karwei in Dongen. Daar kochten we planken en staanders voor de kamers van Luchiano (10) en Diana (1). Over Luchiano gesproken, die vermaakte zich de hele dag prima met Emmie (7). Ze hebben drie keer een uur in de kou ge-skate of ge-skeelerd. Tussendoor bekeken ze spannende YouTube-filmpjes over haaien, voornamelijk met de ogen afgewend onder een grote teddybeer.

Het is leuk om met drie mannen door de Karwei te lopen. Het klusgevoel maakt instincten los. Thuis gingen we meteen aan de slag en even later hingen de vier planken onder toezicht van Lucy praktisch loodrecht in de twee kinderkamers. Tijd voor een biertje. Bovendien begon het voetballen al bijna. Schotland-Italie (1-2) en Nederland-Luxemburg (1-0). Kan een zaterdag mannelijker worden ingevuld?

Om half elf zat het erop en vertrokken de heren samen met Emmie richting Utrecht. Wij relaxten nog wat na op de bank.

November 15, 2007

Terug naar Curacao?

Snotterend en hoestend kabbelen de dagen voort. Diana (1) is een heel eind opgeknapt. Haar Elmo-knuffel is uit een van de Curacaose dozen tevoorschijn gekomen. Daar loopt ze de hele dag mee rond ondertussen op een bijzondere manier voortdurend "Elmo, Elmo" roepend.

Woensdagavond was Lucy ineens niet lekker, hoofdpijn. Die middag was zij in de tuin het gras aan het maaien. Misschien toch wat te veel van het goede in dit barre klimaat. Van de andere kant, de achtertuin ligt er nu een stuk mooier bij.

14.11.2007: Lucy maait ons het gras voor de voeten weg. Klik voor groter.Luchiano (10) en ik bezochten de Ikea, voor de vijfde keer alweer. Twee items die we zaterdag hadden aangeschaft gingen terug. Het deurtje van een keukenkastje was beschadigd en de plinten voor de voorraadkast gebruiken we niet.

Dit meldden we bij de klantenservice. Geen enkel probleem, voor de plinten kreeg ik mijn geld terug en met een nieuwe bon kon ik vijf minuten later een nieuw keukendeurtje afhalen.

Een uitstekende service die uiteindelijk waarschijnlijk goedkoper uitpakt dan steggelen met de klant.

Als men toch bij Ikea is kan men er net zo goed even doorheen lopen. Hiervoor moest ik wel Luchiano omkopen met een kookwekker (!), een hotdog en een cola.

Een paar opbergsystemen rijker voor La Oficina (Het Kantoor) reden we van Breda via Dorst terug naar Rijen. Foto met dank aan terug van weggeweest: Het Statief.

Bij de plaatselijke Formido kennen ze me inmiddels wel. Bij het afrekenen vroeg de caissiere of ik koopzegels wilde. Neen, die wilde ik niet. Hierop overhandigde ze mij toch een paar witte zegels met blauwe opdruk. Die zegels had ik al eerder gezien, bij Albert Heijn en andere winkels.

"Wat zijn dat eigenlijk voor zegels?", vroeg ik.
- "Oh, dat zijn zegels van de winkeliersvereniging."
"En wat kan ik daarmee krijgen?"
- "Als u de kaart vol heeft kunt u een reis naar Curacao winnen."

In de auto likte ik de zegels nauwgezet op de kaart.

November 5, 2007

Een dag voor de verhuizing

Er is doorgewerkt en veel heen en weer gereden de afgelopen dagen, heen en weer naar Rijen. Een paar highlights.

Aanhangwagen

Donderdag 1 november haalden we de tienerkamer voor Luchiano (10) op bij vrienden van Luc en Pascale. Een tienerkamer past niet in de kofferbak van de donkerzwarte Volkswagen Jetta. Zus Margriet en zwager Wiro hebben een Mondeo met trekhaak en, niet onbelangrijk, een aanhangwagen.

01.11.2007: De aanhangwagen vakkundig ingepakt door Wiro met een hele tienerkamer en een tweepersoonsbed. Klik voor groter.Aan mij de eer om deze combinatie naar Rijen te rijden. Margriet ging voor de zekerheid mee. We laadden de tienerkamer in en reden naar Dommelen om de rest van het gezin op te pikken. CasasPa had bij de Kringloop in Valkenswaard een aardige eethoek gezien, daar gingen we eerst even heen.

De eethoek was snel gekocht en er stond ook een mooi bed met kastjes voor weinig geld. Dat kwam onder andere omdat een aantal latten ontbrak voor de versteviging. Wiro keek de zaak eens aan en zei al snel dat dat geen probleem was. Bij de Formido kochten we vier planken en diezelfde avond zou Wiro langskomen om een en ander in elkaar te zetten.

Het was de eerste keer dat ik met een aanhanger reed. "Er is geen kunst aan", zei Margriet. "Immers de aanhangwagen rijdt gewoon achter je aan." Een geweldig concept. Na vijf minuten was de plankenkoorts al bijna omgeslagen in overmoed. Het moeilijkste van een aanhangwagen is trouwens het inpakken.

De tienerkamer lag er al in en het bed van de Kringloop namen we direct mee. Met verbazing keken wij toe hoe Wiro onderdeel na onderdeel op de aanhanger legde. Waar in mijn geval perfect passend lijkende stukken nooit passen klopte bij Wiro alles precies. Wat een geluk heeft die man!

Ikea

Het uitpakken in Rijen was een fluitje van een cent. Het bed was nog niet in elkaar gezet maar we wilden alvast matrassen, dekbedden, kussens, hoeslakens, slopen en wat dies meer zij hebben. Margriet stelde voor om naar Ikea in Breda te gaan.

Als ik ergens een hekel aan heb zijn het wel Ikea-verhalen. Eens beloofde ik mijzelf plechtig nooit over een bezoek aan Ikea te schrijven. Maar ja, ik zou ook nooit een bonuskaart van Albert Heijn of Airmiles nemen en nu heb ik ze allebei.

Het was zowel voor Lucy als voor mij ons eerste bezoek aan een vestiging van Ikea. Zonder er verder veel woorden aan vuil te maken, het is een geweldig bedrijf. In een uur en een kwartier lag alles waar we voor kwamen in de auto.

Het Bed

Om een uur of zeven arriveerde Wiro, de Man van Het Bed. Met een lege maag kan men niet werken, daarom verorberden we eerst een portie Chinees. Het bed lag in onderdelen in de woonkamer. Wiro overzag de situatie en wees de onderdelen aan die als eerste naar boven moesten.

Die eerste onderdelen konden gewoon aan elkaar geschoven worden. Toen begon het moeilijke gedeelte, het construeren van de verstevigingsconstructie. Eigenlijk zat deze heel snel in elkaar. We legden een bedbodem in het bed en Wiro zei direct: "Hmm... welke maat matrassen hebben jullie gekocht?" "200x90", zei ik achteloos. Dat stond ook op de bedbodems.

02.11.2007: Wiro eet Chinees en zijn fan Diana (1) kijkt bewonderend toe, Het Bed ligt nog in onderdelen verspreid in de woonkamer. Klik voor groter."Dan is het bed te lang", sprak Wiro. Hij mat het na en inderdaad, het bed was 212 centimeter lang. "Wat nu?", vroeg ik iets minder achteloos. "We gaan het bed inkorten", sprak Wiro.

Hij schroefde de zaak weer los en zaagde met een ietwat botte decoupeerzaag 10 centimeter van de zijkanten van het bed alsmede de steunplank af. Drie kwartier later had hij de zaak weer in elkaar geschroefd.

We legden een bedbodem in het bed en deze paste nu een stuk beter. Toch was Wiro niet tevreden: "Hmm... de bedbodem steekt boven de zijkant van het bed uit." "Is dat erg?", vroeg ik ongerust.
"Ja, want dan schuift de matras eraf."
- "Ojee, en wat kunnen we daaraan doen?"
"De verstevigingsconstructie laten zakken."

Wiro voegde de daad bij het woord en schroefde het geheel voor de tweede keer los. Een half uur later zaten de planken weer vast maar deze keer een centimeter of tien lager. We legden beide bedbodems erin en bekeken met voldoening het resultaat. Tijd om de matrassen erop te leggen.

Om ongeveer half elf was Het Bed klaar.

Diamond Piet

Zaterdag hadden we een afspraak met Diamond Piet die kwam helpen klussen. Lucy had bij de Kringloop in Valkenswaard een zwarte driezitsbank gezien die zij graag wilde hebben. We kochten hem en hadden het geluk dat Margriet en Wiro zondag toch in Rijen moesten zijn voor een verjaardagsfeest bij hun oude overburen.

03.11.2007: Diamond Piet zet tienerkamer Luchiano (10) in elkaar met Super Tools. Klik voor groter.Piet heeft (nog) geen TomTom maar was er met zijn uitgeprinte routebeschrijving toch een kwartier eerder. Bij de voordeur had hij een mooi pakket met Duvel en Westmalle Tripel neergezet, waarvoor onze hartelijke dank. Het doel was om de tienerkamer van Luchiano af te krijgen. Dat hield in het in elkaar zetten van een bed en een hang- en legkast.

Probleem was dat al het materiaal in de woonkamer stond. Kom er maar eens achter welke onderdelen bij het bed horen en welke bij de kast. Helemaal als men deze meubels nooit in gemonteerde toestand heeft gezien en beide in dezelfde kleur groen geschilderd zijn.

We begonnen met het bed en warempel, na niet al te lange tijd waren losse planken daadwerkelijk getransformeerd tot een bed. Piet had zijn klusmateriaal meegenomen en dat was spul waar een professional jaloers op is. Dat bleek zondag wel toen Wiro langskwam, die keek zijn ogen uit.

Na het bed moesten Lucy en ik even op pad voor een keukenkastje, een gasstel, een wasmachine en een televisie. Het keukenkastje is bij Formido besteld en de overige spullen worden dinsdag door Mikro afgeleverd. Wij zijn benieuwd. We haalden Chinees en daarna begonnen Piet en ik aan de kast.

Het was een hele klus (voor ons) maar ook de kast staat. Er was alleen iets geks, we hielden twee grote groene planken over. Na uitgebreid passen en meten concludeerden we dat die toch echt niet in de kast konden. Het geeft altijd een vreemd gevoel als men onderdelen overhoudt, maar zowel bed als kast zagen er respectievelijk uit als een bed en een kast.

We bedankten Piet voor de support en de gezelligheid. Hij reed terug naar Utrecht en liet zijn Super Tools bij ons achter.

Beren

Vrijdag waren Margriet en ik een ochtend alleen naar Rijen gereden om de eethoek erheen te brengen. Die eethoek moest eerst bij de Kringloop worden opgehaald. Terwijl wij hem vastsjorden met zes gele spanbanden stopte er een auto vlak bij de ingang van het magazijn.

Er stapte een vrouw uit die vroeg of ze een oude pick-up (draaitafel) kon achterlaten. Daarna sleepte zij twee enorme pluchen beren uit de kofferbak. Margriet zei direct: "Hey, is dat niets voor Diana (1)?" De man van de Kringloop die ons hielp vond dat een goed idee: "Neem maar mee!" We hoefden er niet voor te betalen en waren twee beren rijker.


04.11.2007: Diana (1) is verguld met haar twee Kringloopberen. Klik voor groter.

(Klik voor groter)


Diana is ermee in haar nopjes.

Zondag

Zondag waren wij om iets over enen in Rijen. Margriet en Wiro kwamen er al snel aan met de aanhanger met daarop de eerdergenoemde zwarte driezitsbank en een salontafel van CasasPa. Ze wilden de tienerkamer van Luchiano zien en vonden dat die er goed uitziet.

Ik wees op de twee overgebleven planken. "Hmm... dat is vreemd", zei Wiro. Na even nadenken concludeerde hij dat dat onderdelen waren van een la voor onder het bed. In de tussentijd had Margriet contact gelegd met de vorige eigenaren en die bevestigden dit.

Met behulp van Diamond Piet's Super Tools was het eenvoudig, ja zelfs een plezier voor Wiro om de beddenla onder het bed te bevestigen. Toen zij naar hun verjaardagsfeestje gingen reden wij naar Ikea in Breda. Hier was het een drukte van belang maar we slaagden zonder daar veel woorden aan vuil te maken erin om pannen, borden, glazen en bestek aan te schaffen.

Verhuizing

Ons huis wordt steeds bewoonbaarder en het moment van verhuizen is bijna aangebroken. Dinsdag wordt de eerste keer dat we er blijven slapen en woensdag gaat Luchiano voor het eerst naar de Sint Jozefschool in Rijen. UIteraard neemt hij dinsdag afscheid van de Sint Servatius in Borkel, de school waar hij gedurende onze eerste tijd in Nederland met veel plezier naar toe is gegaan.

Het wordt ook een afscheid van CasasPa en Truus die ons ruim een maand gastvrij onderdak hebben geboden. Maar vandaag is het maandag. Dinsdag en woensdag zijn nog toekomst. We zullen zien hoe de dingen lopen.

October 29, 2007

Tenemos casa!

"Tenemos casa!", roept Lucy blij uit. "We hebben een huis!" Het is ongeveer 15:45 en we zijn alleen in ons nieuwe huis te Rijen. De vorige bewoonster alsmede de man van de eindcontrole van Meeùs zijn zojuist vertrokken. De sleuteloverdracht heeft plaatsgevonden. Het is een heerlijk gevoel om in het lege huis rond te lopen, ook Diana (1) krijgt er geen genoeg van.

Om twee uur 's middags hadden we een afspraak met het hoofd van de St. Jozefschool, de heer Cor Zijlmans. Het was een gesprek om wederzijds te kunnen inschatten of de school bij Luchiano (9 10) past en Luchiano bij de school. Cor Zijlmans doet mij een beetje aan meester Joop denken, het hoofd van de St. Servatius in Borkel waar Luchiano ook deze week naar toe gaat.

29.10.2007: Sleuteloverdracht voor ons nieuwe huis in Rijen. Klik voor groter.Beide schoolhoofden vinden het belangrijk dat het kind zich goed ontwikkelt en ook leert om zelfstandig te worden. Beiden hanteren hiervoor de methodiek van weektaken. De leerling krijgt een aantal taken die hij in een week af moet krijgen. Wanneer hij wat doet moet hij zelf maar uitzoeken. Een gedeelte van de lesuren is de leerling zelfstandig bezig in de hal om zijn taken te volbrengen.

Na de rondleiding vroeg Cor Zijlmans wat wij ervan vonden. Wij vinden de school okay. De volgende stap is dat informatie wordt ingewonnen bij de St. Servatiusschool en daarna wordt een overdrachtsmoment afgesproken. Wat ons betreft ergens begin volgende week.

Om drie uur waren wij present bij ons nieuwe huis, voor de sleuteloverdracht. Er was nog niemand en we liepen de straat uit om de omgeving alvast te verkennen. Aan het einde van de straat beginnen de weilanden wat een ruim gevoel geeft. Iris, de vorige bewoonster, kwam aanrijden en even later meldde ook de werknemer van Meeùs zich. We maakten een rondje door het huis en schreven op wat de afwijkingen waren. In het hele huis ligt al een soort vinyl en ook zijn de rolgordijnen blijven hangen.

Het is altijd afwachten hoe een huis er uitziet als het leeg is. In dit geval leverde dat een positieve verrassing op. Alles is netjes schoon en behang en plafonds zien er heel redelijk uit. Een kwestie van schilderijtjes en foto's op de juiste plaats hangen zeg maar.

Een paar vanuit-foto's om een indruk te geven:

  • Ons huis vanuit de achtertuin, Lucy en Diana zijn enthousiast.
  • Een banaan etende Diana achter glas.
  • De woonkamer vanuit de keuken gezien met zicht op de achtertuin.
  • Uitzicht over onze de landerijen vanuit het zolderraam.
  • Uitzicht op de donkerzwarte Volkswagen Jetta vanuit het keukenraam.
  • Even tussendoor een blije Lucy en Diana achter glas.
  • Tenslotte een view op de voorkant van het huis, het is duidelijk dat de voortuin nog winterklaar gemaakt moet worden.

Morgenvroeg gaan we wederom op pad naar Rijen. Om schoon te maken en de eerste spullen aan te schaffen.

October 28, 2007

Een goede week voor Luchiano

Vorige week was niet geweldig voor Luchiano (9) met twee blessures en bijbehorende doktersbezoeken. Deze week is het een ander verhaal.

Woensdag 24 oktober was meneer jarig en bereikte de respectabele leeftijd van tien jaar. Een van de voordelen van in Nederland jarig zijn is dat er familie in de buurt woont, althans de familie van mijn kant. Alle drie zussen kwamen langs. Margriet en Pascale uit Borkel en Monica uit Utrecht.

Ook de respectievelijke mannen en kinderen waren present, behalve zwager Wiro van Margriet die in Portugal de voortgang van hun huis in aanbouw aan het bekijken is. Luchiano vond het prachtig, zoveel aandacht. Met zijn neven Ruben (14) en Marnix (11) kan hij het uitstekend vinden en zij bleven een nachtje logeren.

24.10.2007: Luchiano viert zijn tiende verjaardag en krijgt veel kado's waaronder deze skeelers. Klik voor groter.Tijd voor een aantal foto's:

  • Van Lucy en mij kreeg Luchiano een paar skeelers (of zijn het skates?).
  • Opa en oma hadden veel kado's voor de jarige, waaronder beschermmateriaal voor tijdens het skeeleren.
  • Oma Truus snijdt de verjaardagstaart aan.
  • In de namiddag kwam Pascale met zoon Tom (2) het feest opluisteren.
  • Op de bank van links naar rechts: Luchiano met weggedraaide oogbollen, zus Pascale, haar zoon Tom en neef Marnix.
  • Marnix is erg zorgzaam voor Diana (1), Luchiano houdt zijn nieuwe PSV-voetbal stevig vast.
  • Luchiano met zijn PSV-etui, Pascale (ook een PSV-fan) kijkt half bewonderend toe.
  • Wat zit hier nu weer in lijken Luchiano en Diana te denken.
  • Een spel! Het Huis Anubis ziet er mooi uit maar eerlijk gezegd was ik blij toen het afgelopen was.
  • Zus Margriet en neef Ruben met engelachtige blikken.
  • CasaSpider bedreigt Diana met een zoen.
  • Vaste prik tegenwoordig aan tafel: Hap, hap, hap. Dat zal lekker smaken. Of zoiets.

De skeelers zijn een groot succes. CasasPa nam Luchiano en Marnix een aantal malen mee naar het Eurocircuit waar een wielerbaan van precies anderhalve kilometer is aangelegd, een perfect rondje om te skaten (skeeleren?). Woensdag deed Luchiano er 9:47 minuten over en zaterdag 8:46.

Donderdag waren de neven er nog steeds en was het tijd voor een uitstapje op uitnodiging van CasasPa naar Montana Snowcenter bij de Kempervennen. De eerste keer dat Luchiano op ski's stond. Ruben en Marnix zijn ervaren en mochten vrij skien, Luchiano ging de beginnersklas in.

Boven vanuit het restaurant konden wij zien hoe hij het er vanaf bracht. Zoals gebruikelijk met vallen en opstaan. Aan het eind ging het een stuk beter dan aan het begin en is dat niet precies het idee van les krijgen?

"En, hoe vond je het?", vroeg ik nieuwsgierig. "Niks aan, ik ga nooit meer skien!", was het voor mij verrassende antwoord. "Maar de sneeuw dan, vond je die niet leuk?" "Neen, dat was geen sneeuw, dat was ijs."

Maar wij vonden het wel leuk en dat is natuurlijk het belangrijkste.

"Skeeleren is iets anders dan skaten. Het verschil is het aantal wieltjes en het doel. Skeelers hebben 5 wieltjes en skates 3 of 4. Met skaten gaat het om de bochtjes en kunstjes. Bij skeeleren gaat het om de snelheid en om het verbeteren van de conditie. Dit is nodig om goed voorbereid te zijn op het schaatsseizoen en/of mee te doen met skeelerwedstrijden." (Bron)

October 24, 2007

Met de Spider naar Carré (15)

Situatie: Het is maandagavond 22 oktober en we zijn aan het boerenbridgen. Deelnemers: CasasPa, Truus, Aly, Heiko, Lucy en CasaSpider. CasasPa heeft zojuist Cognac ingeschonken voor de mannen en voor Lucy.

Aly tegen Lucy: "Vind jij dat nou lekker, Cognac?"
Lucy: "Jawel."
CasaSpider: "Eigenlijk is Cognac een mannendrankje."
Truus: "Een mannendrankje?"
CasaSpider: "Ja, vrouwen drinken eerder bessenjenever."
Truus: "Ja, of een likeurtje."
Lucy: "IK BEN EEN BUURRRVRRROUW!"

De overigen kijken elkaar ietwat verbaasd aan.

Lucy tegen CasaSpider: "Hoe heet dat ook alweer in het Nederlands, campesina?"
CasaSpider: "Boerin."
Lucy: "Oh, dan heb ik het verkeerd gezegd."
Lucy: "IK BEN EEN BOERIN!"

Vandaar dat zij van Cognac houdt. Voor mij betekende het de vervulling van een geheime fantasie, met de buurvrouw naar bed gaan.

October 20, 2007

Curacao en Nederland vergeleken

Post en statiegeld zijn interessante thema's en er zijn er nog meer. Na ruim een maand Nederland is het tijd voor wat observaties. Veel langer moet dat niet duren, immers hoe gek het ook klinkt... Curacao is ver weg. Luchiano (9) heeft hetzelfde waardoor Lucy schamperde: "Ha, en jullie wilden zo graag blijven en gaven mij de schuld van ons vertrek."

Telefoon
Bij de KPN-winkel vroeg ik hoe ik mijn uninvoiced charges op het internet kan zien. Uninvoiced charges zijn de kosten gemaakt in de lopende maand die nog niet gefactureerd zijn.
"Dat kan niet meneer, u kunt alleen uw rekening online bekijken."
- "Hmm, wat ouderwets..."
"Ja meneer, dat biedt niemand aan. Misschien komt dat later nog wel eens."
Op Curacao kunnen clienten van UTS via de Mikuenta-website al sinds jaar en dag naast de rekeningen ook hun uninvoiced charges bekijken. Geen wonder, immers de website is door SQL Integrator gebouwd.

Statiegeld
Statiegeld kent men niet op Curacao. Ja, van heel vroeger herinner ik me de kartonnen dozen met flesjes Amstelbier. Die dozen mocht men alleen terugbrengen naar de winkel waar men ze gekocht had. Daarom diende men de aankoopbon goed te bewaren. De Curacaoenaar gooit plastic, glas en blik liever in de kliko. Vrijdag bracht ik nog 64 flesjes Leffe terug naar de Plusmarkt in winkelcentrum de Belleman, als iedereen dat doet scheelt het toch een slok op de borrel qua vuilnis. Inleveren bij een andere supermarkt mag natuurlijk ook.

Ziekenhuis
In het Sehos ziekenhuis op Curacao doet men vast goed zijn best maar het is niet te vergelijken met het Máxima Medisch Centrum in Veldhoven. Het Sehos kampt met grote financiele problemen, is sterk verouderd daardoor inefficient en ook vervuild. Ik ken persoonlijk vier mensen die een dierbare in het Sehos hebben verloren zonder direkte aanleiding. Bij adequaat ingrijpen had geen van hen hoeven te overlijden. Vandaag kregen we een brief van het Máxima Medisch Centrum waar Luchiano donderdag naar zijn schouder liet kijken. "O, o, de rekening", dacht ik bij mijzelf. Niets van dit alles. Men schreef dat onze huisarts nog niet bekend is en of wij de begeleidende brief met een samenvatting van de ondernomen acties aan de nieuwe huisarts wilden overhandigen, voor zijn dossier. Ik sloeg steil achterover.

Post
Onze brievenbus aan de Socratesstraat op Curacao was bijna altijd leeg. Zelden lag er eens post in. Vooral door het internet is post een uitstervend genre, dacht ik. Hoe anders is de situatie in Nederland. De brievenbus van CasasPa puilt dagelijks uit en regelmatig zit er post bij voor mij. Soms wel drie of vier stukken op één dag. Post is alive and kicking. Op Curacao heerst de indruk dat post onbetrouwbaar en langzaam is. Een brief naar een lokaal adres doet er gemakkelijk een week over, als hij al aankomt. In de meeste gevallen is het eenvoudiger om geschreven stukken persoonlijk af te leveren. Dat gaat een stuk sneller en Curacao is er klein genoeg voor.

Auto's
Ik kwam net terug van het postkantoor in de Valkenierstraat en wilde linksaf de drukke Eindhovenseweg (N69) opdraaien. Daar zag ik een gaatje en schoot alvast de rechter weghelft op in de verwachting dat de auto's die naar links reden mij er wel tussen zouden laten. Inmiddels weet ik wel beter, wat een onbehouwen boeren zeg. "Wat doet die kerel daar midden op de weg, het is wel MIJN beurt, IK heb VOORRANG, hij wacht maar, ZIJN probleem" of iets in die trant moet er door de norse hoofden gespookt hebben. De Curacaose automobilist is werkelijk minstens 34 keer zo sociaal als de Nederlandse. Claxonneren, handen opsteken en vriendelijk lachen. Zo gaat het daar. Wanneer is de Nederlandse automobilist het plezier in autorijden verloren?

Tot zover. Gelukkig blijven sommige dingen altijd hetzelfde. Onze Leffe Dubbel dronken we zaterdag bij Bora Bora aan de Markt van Valkenswaard. Alle café's aan de Markt hebben hun open terras veranderd in een luxe serre. Vanwege de kou maar vooral vanwege het eerder genoemde drukke verkeer met daaraan gepaard gaande herrie op de N69.

Zo, het is tijd om te gaan Boerenbridgen. CasasPa en Truus zijn terug uit Winschoten en hebben de ouders van Truus meegenomen. En die houden erg van kaarten.

October 15, 2007

Venbergen revisited en de C19

Zondag waren CasasPa en Truus bij de Marathon van Eindhoven. Het was zoals in Nederland te doen gebruikelijk schitterend weer, heel andere koek dan op Curacao waar het stortregent en de temperatuur tot een laagterecord van 25 graden is gedaald.

Als ik iets leuk en/of lekker vind blijf ik het net zolang doen tot dat gevoel weg is. Lucy is anders, zij wil afwisseling voordat dit gebeurt. We gingen voor de tweede opeenvolgende zondag naar Venbergen. Oppassen dat het geen sleur wordt. Maar wat smaakt die Trappist van de tap toch lekker.

Diana (1) vermaakt zich met naar de ganzen (of zijn het hele grote eenden?) kijken. Ja, totdat zij de cola van Luchiano (9) in het vizier krijgt. Dan is ze niet meer te houden. Binnenkort maken we daar een reclamespotje van.

Een voordeel van Venbergen ten opzichte van bijvoorbeeld de Markt van Valkenswaard is de aanwezigheid van een speeltuin. Terwijl ik wat nadenk en rondkijk is de rest van het gezin lekker aan het wippen.

14.10.2007: Voor de tweede achtereenvolgende zondag bezoeken de Spiders de Venbergse Molen. De sleur staat op de loer. Klik voor groter.Tegen een uur of zes haalde ik de telefoon uit de borstzak en bestelde de C19. Neen, dit is niet het nieuwe topmodel van Citroen. Immer, wij zijn tevreden met onze donkerzwarte Volkswagen Jetta. Speciaal voor GJ staat hij nu op de foto, in drievoud:

  • De donkerzwarte Volkswagen Jetta in al zijn glorie bij een ondergaande zon.
  • Dezelfde Jetta met enige Spider-gezinsleden in een bijzondere pose.
  • Deze wildvreemde man wilde graag met de Jetta op de foto. Door de lichtinval is goed te zien dat we eens de afslag Wasstraat moeten nemen.

Tot zover het autonieuws, verder met de C19. C19 staat bij Chinees-Indisch restaurant Peking ("Welkom in het Oosters Paradijs in het hartje van Valkenswaard. Uw gastvrouwen: Sonja & Fanny.") voor Babi Pangang met Tjap Tjoy, Kow Lou Yuk, garnalen en saté. Ik bestelde een gerecht C19 met nasi.

Twee weken eerder haalden we ook om een uur of half zeven Chinees. Sjonge sjonge, wat was het druk. De Nederlandse Chinees is de Curacaose Kentucky Fried Chicken. Net voor De Wedstrijden of hoe dat programma tegenwoordig heet is heel Valkenswaard te beroerd om zelf te koken, het is een schande.

Ook deze keer stond er een lange rij uitgehongerde luilakken in het afhaalgedeelte. Ik stond er nog geen tien seconden of er werd omgeroepen: "Eenmaal C19 met nasi". Dat moest voor mij zijn en zo was het ook. Thuis namen we er een flesje Grolsch bij en het smaakte in één woord geweldig.

Voor de broodnodige afwisseling staat voor volgende week een bezoek aan de Markt gepland met aansluitend Grieks. Psst, dit is een verrassing voor Lucy.

October 14, 2007

Rubens 14e verjaardag

Zaterdag heeft neef Ruben, zoon van mijn zus Monica en haar man Peter, de respectabele leeftijd van 14 jaar bereikt. Gefeliciteerd Ruben. Qua lengte hoeft hij niet meer te groeien, immers hij is groter dan CasaSpider.

Het feestje was in Utrecht, de stad waar ik van 1977 tot 1995 heb gewoond. Okay, de eerste twee jaren eigenlijk in Zeist, maar ik studeerde in Utrecht. Vanaf de Veemarkt reden we de Kardinaal de Jongweg op en na een paar rotondes doemden de flats van de Van Liefland- en Willem Schuylenburglaan op, het studentencomplex in Tuindorp waar ik begin tachtiger jaren vooral buiten de studie het een en ander heb opgestoken.

13.10.2007: Peter, Ruben (14), Marnix (11) en Luchiano (9) op Rubens 14e verjaardag aan de mosselen en de patat. Klik voor groter.We waren de eersten. Al snel volgden mijn andere zussen en meer genodigden. Ruben wilde absoluut niet gekust worden hetgeen sommige vrouwen ietwat onzeker maakt. Het was voor zus Margriet in ieder geval een opluchting dat hij ook Lucy's zoenen had geweigerd.

De gezellige middag liep ongemerkt over in de avond. Lucy wilde een shoarmatent opzoeken maar toen Monica zei dat we mosselen gingen eten was zij snel overgehaald en verdween met mijn zus in de keuken.

Ondertussen was het Nederlands Elftal in Roemenie begonnen aan de kwalificatiewedstrijd voor het EK-2008. Deze keer liet de mazzel bondscoach Van Basten in de steek en verloren we met 1-0.

De patat ging er bij de kinderen soepeler in dan de mosselen. Sommige dingen moet men zogenaamd leren eten. Waarom eigenlijk? Tegen negen uur stapten wij in de donkerzwarte Volkswagen Jetta om ruim een uur later in Dommelen aan te komen. Bijna precies de speelduur van de door mij vervaardigde CD met favoriete mp3's.

Het zonnetje schijnt op deze zondagmiddag. Zojuist is de Marathon van Eindhoven afgelopen waar CasasPa veel werk voor heeft verzet. Winnaar Philip Singoei, natuurlijk uit Kenia, verbeterde zijn eigen parcoursrecord tot 2 uur 7 minuten en 55 seconden. Om dat te vieren gaan wij straks of naar Venbergen of naar de Markt in Valkenswaard en drinken een glas Trappist op deze prachtige overwinning en daarna nog een tweede op de tweede dag van Rubens 14e levensjaar.

October 12, 2007

De trainer van Dommelen 1

Ik wist het wel, ik wist het. Als men denkt ik denk dat dingen normaal verlopen komt er altijd een kink in de kabel. Vrijdagmorgen belde ik Meeùs om het huurcontract voor onze beoogde woning in Rijen te tekenen. Meeùs heeft echter een aantal documenten nodig zoals een werkgeversverklaring, een copie van mijn paspoort, een uittreksel uit het Bevolkingsregister van Valkenswaard en... een loonstrook.

"Ja maar, ik ben net begonnen met werken in Nederland", sputterde ik tegen. "Hoe doen mensen dat dan die hier nooit eerder hebben gewerkt?" Koel antwoordde de Meeùs-medewerkster dat die niet bij Meeùs kunnen huren. Gelukkig kan onze direkteur waarschijnlijk over een paar dagen voor een loonstrook zorgen. Dat is heel aardig voor iemand die deze maand slechts vier uren heeft gewerkt. Ja, sorry Piet.

Het uittreksel uit het Bevolkingsregister diende op het gemeentehuis in Valkenswaard geregeld te worden. Daar moest ik toch al zijn om te vragen hoe het met de sofinummers van Lucy en de kinderen staat, dit in verband met de zorgverzekering. De receptie verwees me door naar de Senioren.

Na een tijdje wachten mocht ik alweer voor de vierde keer kamer 13 betreden. Het lijkt wel of daar net als in Curacao alleen vrouwen werken. Nemen zij soms stiekem de macht over in de wereld? Neen, dat idee krijgt pas vaste grond als de nieuwe trainer van Ajax een vrouw blijkt te zijn.

De dame die mij vriendelijk verwelkomde opende met de woorden: "CasaSpider... ik ken jou. Jij was een vriend van onze Tonny!" Meteen wist ik het weer, zij was Elly van den Dungen en met haar broer Tonny heb ik vele uren samen gevoetbald, ongeveer veertig jaar geleden. Corry Konings zingt dan dingen als: "Mooi was die tijd..." maar CasaSpider is wat minder goed bij stem.

We haalden herinneringen op en wat gek eigenlijk dat men direct zo'n band heeft met mensen van zolang geleden. Inmiddels heb ik het telefoonnummer van Tonny die trainer is van Dommelen 1. Dat is nog eens andere koek dan Glimmen 3, of niet GJ?

Met een dergelijke gemeenschappelijke achtergrond is het goed zaken doen en dat bleek ook wel. Het uittreksel van het Bevolkingsregister was geen probleem, tenminste als ik 6.50 euro wilde neertellen. De sofinummers van mijn gezin zijn binnen en zelfs zijn we al aan elkaar gekoppeld zonder huwelijks- en geboorteactes te overleggen. Hierdoor kan reeds nu de kinderbijslag worden aangevraagd. Op Curacao bedraagt die ongeveer 60 gulden per kind per jaar. Toen Lucy het bedrag hoorde dat in Nederland voor kinderen wordt neergeteld wilde zij direct aan een nieuwe beginnen.

's Middags reed ik met de zwarte Jetta naar CARe Schadeservice in Eindhoven. Toen de Jetta in mijn handen kwam zat hij aan de linkerflank namelijk onder de vogelpoep. Dit leidde tot lelijke plekken, zonde van zo'n mooie auto. De linker achterkant en het deksel van de kofferbak moeten worden overgespoten en dat kost de leasemaatschappij 800 euro. Vervelend, maar de vlekken irriteren mij gewoon enorm.

Dingen lopen en ik krijg de tijd om ze te regelen. Dat is mooi en geeft een rustig gevoel. We zijn nu 25 dagen in Nederland en beseffen geluk te hebben met familie, werkgever en vrienden. Nederland is nog steeds een beetje vakantie maar van de andere kant voelt het of ik er nooit ben weggeweest. En dat verbaast me nog het meeste.

October 11, 2007

Vijftig meter verderop

Donderdagochtend hadden Zeeland, Noord Brabant en Limburg te lijden van dichte mist. In Dommelen was de buitentemperatuur 7 graden en op de wegen tussen de weilanden naar Borkel waar Luchiano (9) nog steeds naar school gaat was het zicht minder dan 50 meter.

Luchiano was onder de indruk. "God", zei hij. De airco stond op 19 graden maar toch bliezen de ventilatieroosters warme in plaats van koude lucht. Een gekke wereld.

Diana (1) is gelukkig weer beter en daarom gingen zij en Lucy samen met mij op pad om het tweede huis in Rijen te bezichtigen. Bij het naderen van de bestemming dacht ik even de TomTom verkeerd geprogrammeerd te hebben en wel met het adres van mevrouw Kleinmoedig die woensdag werd bezocht.

En zowaar, we reden door haar straat en langs haar huis om vijftig meter verderop voor het andere huis te parkeren. Mevrouw van Heusden deed enthousiast de deur open. Zij was met haar moeder druk bezig met inpakken. Ook dit huis ziet er keurig uit. In plaats van vloerbedekking ligt overal laminaat, in Lucy's ogen een voordeel met het oog op onze twee kinderen.

Een ander voordeel is dat de achtertuin netjes afgesloten is. Zo kan Diana daar ongestoord rondlopen. Lucy ziet het huis helemaal zitten. We reden terug naar Valkenswaard en overlegden even. Ja, het tweede huis wordt ons nieuwe huis. Helaas was de verhuurafdeling van Meeùs om twee uur al niet meer bereikbaar. Die wordt morgen gebeld en dan hopen we de zaak rond te krijgen.

Nu is het zoeken naar een school in de buurt voor Luchiano. Die heeft overigens een nieuwe hobby en het is een hobby die mij enigszins verbaast. Wie het raadt mag het zelf ook doen.

Aan mij de taak om de twee dames te bellen. Mevrouw van Heusden was blij en mevrouw Kleinmoedig een tikkeltje teleurgesteld. Nu weet zij nog steeds niet of ze de woning in de oorspronkelijke staat moet achterlaten of dat de nieuwe huurder de huidige situatie prefereert.

Ondanks dat vroeg ik haar wat zij met de Curacaose brievenbus gaat doen.

October 10, 2007

Een huis met een Curacaos tintje?

Is het nu een Curacaos of een Curacaosch tintje? Wie het weet mag het zeggen. Maandag stond een aantal punten op de actielijst. Meteen nadat Luchiano (9) bij de St. Servatius in Borkel was afgezet reed ik door naar Rijswijk. Het primaire doel was het ruilen van de lease-auto en het secundaire dat er diezelfde middag een klus op mij lag te wachten bij VTL in Alphen aan den Rijn.

10.10.2007: Wordt dit het nieuwe huis van de Spiders in Rijen? Let op de brievenbus. Klik voor groter.En zo genoot ik om een uur of zes in de file tussen Utrecht en Den Bosch van de voortreffelijke geluidsinstallatie van mijn zwarte Volkswagen Jetta waarop drie plakken witte vogelpoep schril afsteken.

Lucy vermaakte zich met Truus in de tuin. Er werd gesnoeid en er lagen veel bladeren wat niet vreemd is voor het jaargetijde, tenminste in Nederland. Zij had bij het opruimen daarvan veel schik van en met de blower en voelde zich een halve Rambo.

Op diezelfde maandag belde een medewerkster van Meeùs dat er twee huurwoningen vrij kwamen in de gemeente Rijen. Zij gaf mij de gegevens van de huidige huursters waarmee ik afspraken maakte op woensdag en donderdag.

Vandaag is het woensdag en vanmorgen ben ik op bezoek geweest bij mevrouw Kleinmoedig in Rijen. Lucy kon helaas niet mee omdat Diana 's nachts koorts had. Kleinmoedig is een typisch Curacaose achternaam en het verbaasde me daarom niet echt dat een Curacaose dame de deur opende. Haar vader is een neef van Mario Kleinmoedig bij wie ik in 1995 een cursus Papiaments heb gevolgd.

We maakten een ronde door het huis en het sprak mij direct aan. Een voordeel is dat het er erg netjes uitziet, tenminste op het eerste gezicht. Dit betekent dat wij er vrijwel direct in kunnen wonen, zonder al teveel gedoe van vloerbedekking leggen, schilderen etc.

Een leuk detail is de brievenbus van het huis. Die was mij bij binnenkomst al opgevallen, hij kwam me bekend voor. Het is namelijk een echte Curacaose brievenbus, precies hetzelfde model als wij in de Socratesstraat hadden. Sommige mensen zeggen in zo'n geval: Het heeft zo moeten zijn.

Voor donderdagochtend staat er een bezichtiging gepland in het andere huis dat vrij komt. Eerlijk gezegd kan ik mij niet voorstellen dat dat er beter uitziet, maar ik zeg altijd zeg nooit nooit. Hoe dan ook ziet het er naar uit dat we per 1 november een huis hebben en dat is goed nieuws.

October 8, 2007

Halfords en Venbergen

Wat een prachtige dag was het zondag en dat in oktober. Is er een plek onder de zon waar het klimaat beter is dan in Nederland? Dacht het niet.

Halfords

Zaterdag was het ook mooi weer en samen met Luchiano (9) en Diana (1) gingen we naar de grote stad. Valkenswaard dus. Luchiano wilde Pokemonkaarten en ik een TomTom. Hoe gaat dat gezegde ook alweer van toys for boys, het had iets met de prijs te maken. Van de week werden we bij Halfords uitstekend geholpen door een dame met lang donker haar. Ze verkocht ons een kinderzitje en wist veel van navigatie-apparatuur. Daarom besloot ik de TomTom bij Halfords te kopen.

Had ik dat maar nooit gedaan!

Mijn oog was gevallen op de TomTom 3rd Edition Europe voor 249 euro. In de zaak keek ik voor de vorm naar wat andere modellen en zag dat bij de mijne Benelux Software Included niet was aangevinkt en bij een ander model wel. Daar wilde ik het fijne van weten. In plaats van de verkoopster met de lange donkere haren stond een mannelijke employee mij te woord.

CasaSpider: "Kunt u mij zeggen wat het verschil is tussen Benelux Software Included aangevinkt of niet?"
Mannelijke Halfords employee: "Nou eh... Benelux... dat is Nederland, Belgie en Luxemburg. En eh... die software zit erbij."
CasaSpider: "Goh, wat vertelt u me nu!"

Ik wees op de TomTom 3rd Edition Europe en zei tegen de mannelijke Halfords employee dat ik die wilde hebben. Hij pakte de doos, liep naar de kassa en maakte de rekening op. Ik herinnerde mij het plakaat op de deur van Halfords waarop geschreven staat dat men voor 10% aan waardebonnen geeft op de aanschaf van navigatie-apparatuur.

CasaSpider: "En ik heb natuurlijk recht op 10% aan waardebonnen van het aankoopbedrag."
Mannelijke Halfords employee: "Neen, die korting geldt niet voor dit model. Alleen op oude modellen."
CasaSpider: "Dat is misleiding! Ik voel mij verneukt!"

De mannelijke Halfords emplohee deed er het zwijgen toe en ging verder met het schrijven van de bon. Tussendoor vroeg ik of de korting dan wel gold voor de TomTom 720, ook een heel nieuw (en duur) model. "Oh, dat weet ik zo niet uit mijn hoofd", zei de man.

Wat heb ik een hekel aan dergelijke akties. En wat heb ik een nog grotere hekel aan mijzelf. Had ik achteraf de TomTom daar maar laten staan met de woorden: "Ik koop hem wel bij Dixons (of een andere zaak), ook al is hij daar tien euro duurder."

Maar dat deed ik niet. Toch gaat Halfords dit nog merken. Nooit maar dan ook nooit koop ik daar meer iets totdat de hele 249 euro ergens anders zijn besteed. Wij dachten dat dit soort laffe praktijken alleen op Curacao voorkwamen, met name bij kledingzaak Rasonable, maar niet dus. Een dikke vette min voor Halfords.

07.10.2007: De Spiders bezoeken Venbergen. Klik voor groter.Venbergen

Gelukkig gebeuren er ook leuke dingen. Zondagmiddag was het zoals in Nederland gebruikelijk stralend weer. We besloten naar de Venbergse Molen te gaan. Aan de telefoon vroeg mijn zus Pascale eerst of we lopend gingen, toen fietsend en tsja, dan blijft er alleen nog maar met de auto over.

De Venbergse Molen is een watermolen en ligt in het beroemde natuurgebied De Malpie (Wikipedia). Venbergen is een begrip in Valkenswaard, er is namelijk een mooi terras bij de watermolen waar men heerlijk Trappistenbier kan drinken.

Vroeger gingen wij daar nog wel eens op de fiets naar toe. Samen met Paul Janssen en Frank Maas heb ik er wel een paar glazen Westmalle Dubbel achterover geslagen.

Met grenadine trouwens. Dronk Bor de Wolf dat ook niet in het Praathuis? De Fabeltjeskrant maakt net als Alfonso Alves (7 goals tegen Heracles!) en wij een come-back. Lucy en ik startten met een Westmalle Tripel en de kinderen deelden een cola. Diana was aanvankelijk gefascineerd door de eenden ("Kwaak kwaak") maar was even later net als haar broer niet uit de speeltuin weg te slaan.

Iedereen weet dat CasaSpider houdt van Pleincafé Wilhelmina maar Venbergen verzacht het gemis aanzienlijk. Als afsluiter namen we een Westmalle Dubbel van de tap maar zonder grenadine. Immers, we zijn Bor de Wolf niet. CasasPa was inmiddels onderweg naar de Chinees en dus werd het tijd om op te stappen. We slenterden naar de parkeerplaats waar Lucy nog een artistieke foto van een onwelwillende Luchiano maakte.

October 7, 2007

Housewarming Luc en Pascale

Wij wonen sinds donderdagavond 4 oktober in Dommelen bij CasasPa en Truus. Vrijdagavond hebben we geboerenbridged maar helaas ben ik vergeten wie er gewonnen heeft.

Zaterdag waren we alweer in Borkel. Zus Pascale en zwager Luc hielden een housewarming-party. Eigenlijk had dit feest plaats moeten vinden op 31 maart, de verjaardag van Pascale. Wegens familie-omstandigheden moest het toen helaas afgelast worden. Toevallig is Luc ongeveer een half jaar later jarig, namelijk op 3 oktober waardoor de houswearming toch met een verjaardagsfeest gecombineerd kon worden.

De festiviteiten startten om drie uur. De tent en de bar, er werd overigens Jupiler geschonken, waren geïnstalleerd en er was voor een overvloed aan diverse hapjes gezorgd. 's Middags kwamen de mensen met kinderen en 's avonds het ruige volk.

06.10.2007: Housewarming Party bij Luc en Pascale in Borkel. Klik voor groter.

  • Terwijl de ouders van koffie met gebak genieten spelen de kinderen in de zandbak.
  • Zus Margriet en Lucy kijken een tikkeltje verbaasd naar de roze ballonnen.
  • Lucy, Diana (1) en Luchiano (9) in de tuin, rechts van hun drie kinderen.
  • Neef Ruben wordt op 13 oktober 14 jaar en Luchiano 11 dagen later 10. Kan hij het verschil in lengte nog goedmaken?
  • Eindelijk ontmoet Diana een kindje dat kleiner is dan zij.

Bij een feest horen kado's. Luc en Pascale hebben een electrische grasmaaier maar die is niet echt praktisch vanwege het snoer. Naar verluidt is men in Belgie bezig met draadloze electriciteit. Voor het zover is lijkt een benzinemaaier een redelijk alternatief.

Wij hadden een mooie motorgrasmaaier op het oog maar wisten niet zeker of deze bij Pascale en Luc in de smaak zou vallen. Daarom gaven we hun een tegoedbon. Om toch een indruk van het kado te geven had de vader van Luc een model in elkaar geflanst. Lucy was daarvan niet op de hoogte en vroeg ongerust aan mij of dit het kado was.

  • De vader van Luc presenteert vol trots de grasmaaier aan Luc en Pascale.
  • Lucy vond het een beetje frisjes.

Binnen, in de grote keuken werd intussen druk gekokkereld. Worstjes, saté, Franse kaas, gevulde eieren, alles was er in ruime mate. De moeder van Luc en zwager Wiro nemen het ervan. De gasten bleven binnenstromen en daarmee ook de kado's. Pascale was blij met haar nieuwe laarsjes ("In de Malpie moet men ook een beetje hip rond kunnen stappen") en het schilderij van een kip.

Het huis is goed opgewarmd. Vandaag maar eens informeren hoe de mensen en de dingen een en ander hebben doorstaan.

October 4, 2007

Flamenco Diana

04.10.2007: Freestyle gitarist Tom (2) begeleidt Diana (1) als Flamenco danseres. Klik voor groter.Het zijn drukke tijden in ons huis te Borkel. Woensdag was onze huisbaas Luc jarig maar hij zat toen nog met mijn zus Pascale ergens in Spanje. We hebben hem telefonisch gefeliciteerd en er 's avonds een Westmalle op genomen.

Donderdagochtend kwamen ze aan op Eindhoven Airport. Zus en mede-dakloze Margriet haalde ze op. Het huis is nu lekker vol. Pascale en Luc (links) brachten een leuk kado mee voor Diana (1), een heuse Flamencojurk die natuurlijk meteen gepast moest worden. Neef Tom (2) begeleidt haar op zijn groene electrische gitaar.

Om kwart over twaalf kwam Luchiano (9) thuis van school. "Ik treed in jouw voetstappen", sprak hij trots. Ik vroeg mij af of hij daarmee bedoelde een groot schrijver of een geniale automatiseerder te worden.

"Vanmiddag om kwart over drie moet ik nablijven", was het enigszins ontluisterende vervolg. Hij had samen met klasgenoot Joey zitten vervelen. Een puike prestatie om binnen twee weken op een nieuwe school al straf te krijgen.

Inmiddels zijn we ons boeltje aan het pakken. Zometeen rijden we van Borkel naar Dommelen, beide gemeente Valkenswaard. In Dommelen gaan we een paar weken van de gastvrijheid van CasasPa en Truus genieten. Daarna is het echt tijd voor een eigen huis en haard...

October 1, 2007

Lucy ziet Nordic Walkers

In Borkel gebeuren soms vreemde dingen. Zo zijn wij al diverse malen de Solex-club tegengekomen, een groep van ongeveer 30 personen in lange bruine leren jassen op Solex brommers. Dat is toch een beetje vreemd?

Zondagmorgen kwam Lucy naar beneden. "Wat is dit nu weer, ik zag een hele groep mensen met stokken lopen. Wat is dat?"
CasaSpider: "Ah, je hebt Nordic Walkers gezien..."
Lucy: "Nordic wat?"
CasaSpider: "Nordic Walkers, dat zijn oudere mensen met teveel geld die net doen of ze door de sneeuw lopen."
Lucy: "Oh. Ik vroeg mij af wat doen die, eerst dacht ik dat ze blind waren maar een vrouw stak plotseling de weg over."

Even later vertelde ik deze anekdote aan mijn zus Margriet die in de lach schoot. "Ja en toen zei ik tegen Lucy dat de rest van Nederland de draak steekt met deze mensen." Toen moest Margriet nog harder lachen: "Nou, Wiro en ik doen toevallig ook aan Nordic Walking, kijk hier liggen onze stokken."

Zwager Wiro die meeluisterde: "Oudere mensen met teveel geld, hehehe."

September 28, 2007

Een bijzondere manier van fluiten

Donderdagavond waren we voor het eten uitgenodigd bij CasasPa en Truus in Dommelen. Even wat geografische informatie tussendoor, zowel Dommelen als Borkel behoren tot de gemeente Valkenswaard. Commercieel als hij is, familie kan niet weigeren, nam Luchiano (9) zijn kinderpostzegels mee en warempel, hij sloeg Truus aan de haak.

Prinses Diana en Koningin Lucy hoefden alleen maar mooi te zijn.

CasasPa legde de laatste hand aan de zalm en even later waren we lekker aan het eten. De rest van de avond brachten we door met Boerenbridge, voor het eerst tijdens onze vakantie (r)emigratie naar Nederland. Omdat Luchiano om negen uur in bed moest liggen waren we op tijd thuis voor de tweede aflevering over Ruud en Linda Moerman uit Valkenswaard in de serie Ik vertrek.

27.09.2007: CasasPa en Truus verzorgden een heerlijke maaltijd met zalm en Boerenbridge toe. Klik voor groter.Wij hebben allemaal wel iets met dat programma. De buren van Margriet en Wiro in Portugal hebben aan het programma meegedaan en ook ik voel me regelmatig als een Ik vertrek-ker.

Het programma dramatiseert de gebeurtenissen nogal maar toch vroegen wij ons allemaal af wat mensen in het algemeen en het gezin Moerman in het bijzonder bezielt om een verwaarloosde camping in Frankrijk over te nemen.

Van ons vieren heeft Luchiano zich tot dusverre het beste aangepast in Nederland. Wilde hij eerst niet van Curacao weg, nu wil hij juist niet meer terug. Elke dag speelt hij met andere vriendjes, vandaag was Bruce aan de beurt.

Bruce woont een heel eind de andere kant op, in het dorpje Schaft. Hij had een extra fiets geregeld voor Luchiano en met zijn tweeën vertrokken ze vanuit ons huis. Ik reed er voor de zekerheid met de auto achteraan, ook om te weten waar die Bruce precies woont.

Om vijf uur haalde ik Luchiano op. De kinderen hadden leuk gespeeld. Nu kan Luchiano op een hele vreemde manier fluiten, hij trekt het vel onder zijn onderlip iets naar voren, blaast en dan klinkt er een schel geluid. "Papa, ik ben de enige op school die dat kan!", riep hij trots uit. "Krijg je daar een punt voor op je rapport?", reageerde ik kritisch.

Bruce, zijn broer en zijn zus vonden het echter prachtig en allemaal trokken ze aan het vel onder hun onderlip. Zonder het gewenste resultaat. Mocht het ooit lukken de kinderen van Borkel op deze manier aan het fluiten te krijgen zie ik in een verre fantasie ooit nog wel eens een standbeeld van Luchiano op het Borkelse dorpsplein verschijnen: Hij die ons leerde fluiten door aan het vel onder de onderlip te trekken.

Op zijn Latios weblog beschrijft Luchiano met welke geluiden hij nog meer indruk maakt in Borkel.

September 25, 2007

Luchiano gaat naar de St. Servatius

Maandag heb ik het reeds voorweggenomen, het was onmogelijk om te wachten. De eerste schooldag van Luchiano (9) op de St. Servatiusschool te Borkel. 's Morgens was hij enigszins gespannen, deels vanwege het nieuwe en deels vanwege de vele toetsen die op hem afkwamen. In zijn hoofd zit dat een advies voor groep 6 een enorme degradatie zou zijn, het moet en zal groep 7 worden.

We werden opgevangen door meester Joop en al snel nam ik afscheid van Luchiano. De hele ochtend was er de nieuwsgierigheid hoe het ging. Om twaalf uur gaat de school uit en ruim op tijd stond ik onder een boom te wachten, de camera in de aanslag. Daar was Luchiano en gelijk een Joop van Tellingen schoot ik een aantal verborgen foto's: 1, 2, 3. Hij voelt zich al aardig thuis en de wachtende moeders zullen wel gedacht hebben.

24.09.2007: Luchiano (9) heeft de eerste ochtend op de St. Servatiusschool in Borkel erop zitten. Klik voor groter.De vraag brandde op mijn lippen: "Hoe ging het, jongen?" "Goed", antwoordde Luchiano. Ondertussen werd hij door alle kinderen gegroet. "Dat Luchiano!", "Hai Luchiano!", "Dag Luchiano!" Ik vond de kinderen erg vriendelijk en aardig dat ze zo groetten. Luchiano ook, maar: "Ja, alleen dat doen ze de hele tijd." Hij wordt er een beetje moe van.

De testen verlopen uitstekend, hij vindt ze erg gemakkelijk. Dan vraag ik mij af waarom hij toch een paar domme fouten maakte maar daar doet onze wijsneus niet zo moeilijk over. Het feit dat hij een weblog heeft maakte indruk op zowel docenten als medescholieren.

Om tien over een begon de middagsessie. Luchiano kon niet wachten om te gaan. Telkens keek hij op de klok en eindelijk was het zover. Toen ik hem 's middags wilde ophalen begon het vies te regenen en daarom nam ik de auto voor die luttele 250 meter. Immers, dat waren we op Curacao ook zo gewend. Ondanks de auto vond Luchiano het afzien, die regen. Maar ook de middag is hem uitstekend bevallen.

Hij was nauwelijks thuis of ging alweer op pad om te spelen met de drie (3!) overbuurmeisjes. Om half zeven was hij nog niet terug en ging ik hem halen. Daar zat meneer aan de eettafel speklappen te eten. Het viel nog niet mee om hem bij deze gezellige familie vandaan te krijgen, sterker nog bijna zat ik zelf aan de spekjes.

We zijn echter al lang blij dat meneer het goed naar zijn zin heeft, zowel op school als daarbuiten. Dinsdagmorgen wilde hij alleen naar school, ik mocht niet meer mee. Om twaalf uur kon ik hem niet eens ophalen, want CasasPa en Truus kwamen met Ryanair uit Bergamo terug. Met de Garmin nüvi was het een fluitje van een cent.

Eindhoven Airport is een kleine en leuke luchthaven die een beetje aan Hato oude stijl doet denken. Slurven kennen ze er niet, de passagiers wandelen naar de vliegtuigen. Het restaurant beschikt over een mooie soort veranda waar men de vliegtuigen kan zien landen en opstijgen.

Om kwart voor een was ik alweer in Borkel, precies op tijd om afscheid van een van ongeduld trappelende Luchiano te nemen. Die wilde weer naar school. Ja, het zijn vreemde tijden. Zojuist kwam hij thuis, gaf een Nieuwsbrief waar hij zelfs in genoemd wordt af en rende naar de meisjes van de overburen. Nu is er eentje bij ons aan het spelen.

Hmm... Lucy heeft meer kleren nodig. Must dash.

September 23, 2007

Montana: door de stoel gezakt

Wat is het toch een prachtig weer in Nederland. Zaterdagmorgen zaten we allemaal buiten in de tuin en ik las de krant. Het was allemaal zo relaxed en vredig. The silence before the storm, want ineens klonk er luid gekraak. Ik voelde mijzelf wegzakken. De houten tuinstoel was met donderend geraas in elkaar gestort. De komende week maar geen chips meer eten. Okay, nog een één bakje dan.

22.09.2007: De Spiders bezoeken Montana Snowcenter in de Kempervennen. Klik voor groter.We gingen even kijken bij Montana, het nieuwe Snowcenter op het terrein van de Kempervennen. Vanuit het restaurant heeft men goed uitzicht op de piste. Het ziet er allemaal aardig uit maar de sfeer ontbrak een beetje. Nu konden wij niet horen of er misschien goede muziek (Anton aus Tirol?) in de sneeuw werd gedraaid.

Luchiano (9) heeft nog nooit sneeuw gezien en dacht aanvankelijk dat het wit zand betrof. Hij wilde meteen snowboarden, wie weet komt het er nog eens van. Toen we de wintersporters uit de ijskoude (-5 graden) hal zagen komen riep Lucy uit dat er echte sneeuw op hun schoenen zat.

De boodschappen deden we bij Albert Heijn in Valkenswaard. Boeien. Wat ons opvalt is dat de winkels zo vroeg sluiten. Door de week om zes uur, maar toen wij vrijdag om half zes de Hema binnen liepen en nog zo'n vette rookworst wilden kopen waren de dames alles al aan het opruimen en schoonmaken.

Gelukkig lag er nog een warme worst klaar en wilde de verkoopster ook nog wel ergens mosterd vandaan halen. Toch was de winkel al vrijwel helemaal leeg. Is dat een kwestie van dat de boodschappendoeners in Valkenswaard beter plannen en ruim op tijd klaar zijn?

Thuis liepen we meteen de tuin in. Ik zocht een plaatsje op de planken van de zandbak, het houten tuinmeubilair vertrouw ik niet meer. Zus Margriet zei dat ze de planken kon zien doorbuigen. "Laten we een Leffe Dubbel drinken", stelde Lucy voor. Een goed plan en het deed denken aan ons vertrouwde Pleincafé Wilhelmina op de zaterdagmiddag. De tuin van het huis van Pascale en Luc noemen we vanaf heden Pleincafé Borkel.

Is deze lang genoeg, Renesmurf?

August 18, 2007

CasaMovie: Piet & Emmie on Curacao

Het is even geleden dat Piet en Emmie (toen 6, nu 7) op Curacao waren. Wat zeg ik? Piet is al bijna weer op weg naar Italie, zijn volgende vakantiebestemming. Some guys have all the luck.

Voor ons was het een leuke tijd waarbij Piet en Emmie elke avond langskwamen. Emmie en Luchiano (9) speelden de hele tijd terwijl de mannen de toestand van de wereld bespraken. Van dat laatste zijn gelukkig geen beelden beschikbaar, maar van sommige andere hoogtepunten wel. Te denken valt aan Pleincafé Wilhelmina en vooral de Curacao Dolphin Academy op Seaquarium Beach.




Voor het eerst heb ik gekozen voor YouTube ook al is deze CasaMovie uiteraard ook in Google Video te bewonderen. YouTube ziet er toch net iets gelikter uit en is ook veel populairder. Verder maken we niet veel woorden vuil aan de movie, 4 minuten en 2 seconden beeldmateriaal zegt meer dan 1000 palabras.

Alle posts van Piet & Emmie's vakantie op Curacao staan gebundeld in de category met de toepasselijke naam Piet en Emmie 2007.

Besides Piet & Emmie on Curacao there are a lot more CasaMovies to be watched in Google Video.
You can also explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

August 12, 2007

Dingen die Diana doet

Diana (1) is vandaag zondag 12 augustus 2007 464 dagen oud ofwel ruim 15 maanden. Tijd voor een statusoverzicht, het vorige dateert van 5 maart.

Ons valt op dat zij vooral oog heeft voor dingen waarvan wij liever (nog) niet hebben dat zij er oog voor heeft. Een blikje Polar, een schaar, chips, popcorn, de muis van de computer zijn allemaal voorwerpen waar Diana vastbesloten op af gaat. Eten is nog steeds een probleem, alleen rommel van de grond zit zo in haar mond. Of het nu vogelveertjes zijn of zomaar een stukje losliggend vuil of kleine keukenmagneetjes, het gaat erin als koek.

Lucy heeft toch geen geheime relatie met een Hoover gehad?

11.08.2007: Diana (1) is dol op telefoneren. Klik voor groter.Diana's lievelingsgadget is de telefoon. Vooral de mobieltjes van Lucy en mij, vanwege de ringtones die zij zelf kan veranderen als wij de juiste menu-optie hebben ingesteld. De huistelefoon wordt niet vergeten. Ook ander speelgoed van hetzelfde formaat houdt zij tegen haar oor en voert dan hele gesprekken. Het vreemde is dat als wij haar echt bellen er geen woord uit komt.

In onze badkamer gaat het licht aan en uit door middel van een touwtje. Luchiano (9) en ik lagen op bed en Lucy kwam net uit de badkamer. Diana dribbelde bij haar rond. "Moet je eens opletten", zei Lucy en vervolgde: "Diana, apaga la luz!" (Diana, doe het licht uit!)

Als een robotje draaide Diana zich om, liep naar de badkamer en trok aan het touwtje. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Wel, ik was eind dertig voor ik dat zinnetje kon verstaan. Lucy heeft haar ook geleerd om prullen in de vuilnisbak te gooien, dat gaat dus de goede kant op.

Zaterdagmiddag gingen we naar Pleincafé Wilhelmina. Met enige weemoed denk ik terug aan de tijden dat Luchiano nog klein was. Met zijn drieën kletsten we wat en speelden domino. Als we nu gaan zitten houdt Luchiano direct zijn hand op. Hij wil vijf gulden om aan de overkant van de straat in het Wilhelminapark op de luchtkussens (Bouncer) te springen. Die zien we vervolgens niet meer terug.

Blijven over Lucy en Diana. Waar laatstgenoemde vroeger nog wel eens in slaap viel in de kinderwagen is zij tegenwoordig zeer actief. Ze wil alleen maar lopen en wel richting de overkant waar behalve luchtkussens een treinbaantje is. Lucy gaat met haar mee en zo zit CasaSpider in zijn eentje achter twee halflege glazen Duvel.

Ik had dus alle tijd om een gesprekje te hebben met Trezeguet die op Curacao vakantie viert. Maar zij kwam niet opdagen. Ik nipte aan mijn Duvel, luisterde wat gesprekken af en speurde naar mooie dames. Uitstekend uit te houden maar wel anders dan vroeger.

Ach, over een jaar of twee, drie is Diana groot genoeg om te leren dominoën.

August 7, 2007

Wie A zegt...

Ja, schrijven dat we er vandoor gaan is niet zo gek moeilijk. Maar dan komen de vragen, het waren er veel meer dan ooit verwacht. Mensen willen antwoorden en dat is menselijk. Dus... waarom vertrekken wij van het paradijselijke Curacao naar het Koude Kikkerland?

Een goede moppenverteller ben ik niet. Een toerist vroeg eens aan een arme man op een tropisch eiland waarom hij niet een baan zocht in bijvoorbeeld Nederland en daar hard ging werken. "Waarom zou ik?", counterde de arme man. "Dan kun je op vakantie naar zo'n eiland als dit", antwoordde de toerist.

Het is een combinatie van factoren. De met afstand belangrijkste is Lucy. Zij is geboren in de Dominicaanse Republiek en woont op 3 september aanstaande precies acht jaar met mij op Curacao. Lucy heeft het hier wel gezien. Het eiland is te klein, steeds doen we dezelfde dingen en Dominicaanse vrouwen liggen bepaald niet goed bij Curacaose vrouwen. Dat merkte zij regelmatig in winkels, bij de immigratiedienst en de chauffeuses van minibusjes.

Ooit las ik dat een relatie tussen personen van verschillende nationaliteit een hogere kans van slagen heeft als men zich vestigt in het land van de vrouw. Nu is Nederland ook niet Lucy's land maar de mogelijkheden zijn er toch veel groter. De toekomst zal leren of die kansen ook benut worden, maar veel langer blijven was geen optie. Als ik ooit nog een hoofdprijs in een willekeurige loterij win verhuizen we naar Santo Domingo, the best of both worlds.

En heeft CasaSpider dan niets in te brengen? Uiteraard, immers ik ben wel de man in huis ja! Toen ik in 1995 naar Curacao emigreerde was dat in eerste aanleg voor een jaar of drie. Het leven hier bevalt mij uitstekend waardoor men misschien bepaalde oogkleppen opgezet krijgt. Mannen zijn sowieso niet echt veranderingsgericht, zeker niet zolang alles goed loopt. Altijd zijn het de vrouwen die op de achtergrond sturen.

Dushi Korsou... Klik voor groter.Het was even nadenken. Nederland zit in de lift, de economie draait er als een tierelier. De euro is peperduur voor ons met de Antilliaanse gulden direct gekoppeld aan de dollar. Tien jaar geleden was het een stuk gemakkelijker om Nederlanders voor een baan naar Curacao te halen dan nu. Door de globalisering ziet men werk op Curacao verdwijnen naar goedkopere Zuid-Amerikanen uit bijvoorbeeld Colombia. Ook India is een geduchte concurrent.

Probleem van een kleine arbeidsmarkt op een eiland met slechts 150.000 inwoners is dat men moeilijker kan job-hoppen. Ik heb via SQL Integrator zeven jaar voor Aqualectra, het water- en electriciteitsbedrijf, gewerkt en vijf jaar voor UTS, telecombedrijf numero uno op Curacao. Daarmee zijn de belangrijkste klanten voor een fulltime Oracle-DBA wel genoemd.

Men zou het niet zeggen maar ook CasaSpider wordt er niet jonger op. Nu is er nog tamelijk veel interesse in mij, op de arbeidsmarkt wel te verstaan. Dat kon over vijf jaar wel eens een ander verhaal zijn. Voorts ben ik naar eigen zeggen flexibel en weet van vrijwel iedere situatie het beste te maken. Een verwachte chronische verkoudheid gedurende de eerste maanden baart me nog de meeste zorgen.

En dan is er de school. Voor Luchiano (9) en straks Diana (1) is het niet slecht dat zij in Nederland onderwijs gaan genieten. Op Curacao is het erg moeilijk om een kind op een school met Nederlands als instructietaal geplaatst te krijgen. Er zijn slechts drie scholen die dit bieden en zij hadden voor het aankomende schooljaar gezamenlijk 258 plaatsen (bron). Niet minder dan 813 (!) kinderen visten achter het net.

En onze zoon, Luchiano? Die heeft er wel zin in. Waarom weet hij ook niet, ja dat hij dichter bij zijn familie is. Zijn Nederlandse familie wel te verstaan. "Zeg maar dat ik het leuk vind om weer in een vliegtuig te zitten", riep hij zojuist.

Ik voel mij verbonden met Curacao en ga het eiland zeker missen. De warmte, de zee, de relaxedheid van de mensen en de bijzondere humor. Sommige dingen moeten gewoon gebeuren en als men gekozen heeft dient men ook 100% voor die keuze te gaan. Nederland maak je borst maar nat!

Gelukkig wonen daar ook gelijkgestemde zielen zoals Diamond Piet die hier zojuist tien dagen op vakantie is geweest met zijn dochter Emmie (6). Maar ook zie ik ernaar uit om eens kennis te maken met GJ van Camarados die een mooi stukje heeft geschreven over het aanstaande vertrek van de Spiders.

En zo zijn er meer mensen die ineens binnen bereik komen. Toch zal het even duren voor de merknaam CasaSpider net zo bekend is in Nederland als op dushi Korsou. We genieten nog maar even van de ventilator op de naakte huid tijdens het schrijven.

July 22, 2007

CasaMovie: Diana Camina

De maand juli is er een van beslissende momenten. Neem bijvoorbeeld de aanschaf van een stretcher en een barbecue ook al heeft de stretcher het inmiddels begeven. En wat te denken van Diana (1) die op woensdag 18 juli zelfstandig haar eerste stapjes heeft gezet, te vergelijken met wat Neil Armstrong 21 juli 1969 op de maan deed. En zo zijn er meer beslissende momenten in aantocht.

Niet van alles is een film te maken, vraag dat maar eens na in Hollywood. Een lopende Diana is echter dankbaar materiaal. Als een volleerd actrice herhaalt ze dit kunstje net zo vaak als de cameraman wil. Okay, het is wederom een kleffe familiefilm à la The Waltons geworden maar wat stelt 4 minuut 25 vanuit een luie stoel in eigen huis nu helemaal voor ten opzichte van een zes uur durende dia-avond bij de Spiders? Zoals men dat vroeger deed.




Vermeldenswaardig is ook het einde van de movie waarin onze BBQ live in beeld komt. Eerlijk gezegd verliep de eerste BBQ-sessie soepeler dan deze maar het hele leven gaat in golfbewegingen. Er is dus nog hoop voor Diamond Piet die vanaf aanstaande donderdag met zijn dochter Emmie vakantie komt vieren op Curacao.

De scenes waarin Diana rondhuppelt in Albert Heijn te Zeelandia en het BBQ-gedeelte zijn opgenomen op zaterdag 21 juli 2007. Op de kop af 38 jaar later dan Neil's eerste stappen op de maan. Is het niet mooi? Ook mooi is dat deze CasaMovie te zien is op YouTube, voor de liefhebber.

Besides Diana Camina there are a lot more CasaMovies to be watched in Google Video.
You can also explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

July 19, 2007

Woensdag met Diana en Breaking News

Mijn haar werd te lang en dan krijgt het trekjes van een Afro-kapsel. Gelukkig is de oplossing niet moeilijk en wel dichtbij: Kapsalon Chadé in Bloempot Shopping Center. Er moesten ook de nodige boodschappen gedaan worden, daarom besloten we er een leuk uitje van te maken. Lucy bleef thuis maar Diana (1) ging mee en Luchiano (9) natuurlijk ook.

18.07.2007: Debbie van Kapsalon Chade houdt Diana (1) in haar armen alvorens aan CasaSpider te beginnen. Klik voor groter.Debbie en Dolly waren verrast om voor de eerste keer Diana te zien. Zonder problemen liet zij zich door Debbie in de armen nemen. Ik mocht plaatsnemen in de hoek waarna het snoeiwerk kon beginnen. Het eindresultaat was zoals gebruikelijk perfect, beter kan gewoon niet. We gingen met Diana naar het speeltuintje dat voor de kapperszaak is gelegen.

Diana op de glijbaan, Diana in de draaimolen, Diana kruipt door een ton... een dag Euro Disney is er niets bij. Maar aan alle plezier komt een einde, wij moesten door naar Centrum Supermarkt te Mahaai. Wie de meeste boodschappen in onze kar goed raadt heeft gewonnen. Na Centrum waren we nog niet klaar want een paar boodschappen kunnen alleen bij Albert Heijn worden gehaald. Bijvoorbeeld drinkyoghurt.

Toen we van huis weggingen was Diana al moe, een toestand die door de enerverende gebeurtenissen en de autoritjes tussendoor verergerde. Onderweg naar Albert Heijn viel zij dan ook in diepe slaap. Ik droeg haar de winkel in en zette haar in een winkelwagentje. Diana kon haar ogen niet openhouden en haar hoofd knikkebolde van links naar rechts en van voor naar achter. Een paar AH-medewerksters keken toe en moesten lachen. Gelukkig hadden we de camera bij ons, materiaal voor een nieuwe CasaMovie.

Thuis sliep Diana nog steeds als een roosje. Iedereen deed zijn dingen en het waren niet de minst interessante. Zo bootste Luchiano een loempia na door zich in een deken te wikkelen. Toen Diana hem zag viel ze direct aan om even later vredig op hem te gaan liggen. We aten een biefstukje met broccoli en wat huzarensalade.

Ik keek naar het NOS-journaal van half acht. Lucy en Luchiano waren met Diana in de weer. "CasaSpider, kom eens kijken", riep Lucy plotseling. De tijd van het Breaking News is aangebroken.

Continue reading "Woensdag met Diana en Breaking News" »

July 15, 2007

Twee kinderfeestjes

Zaterdag vonden er twee kinderfeestjes waar Luchiano (9) voor was uitgenodigd precies tegelijkertijd plaats. Kiezen is moeilijk en daarom gingen we naar allebei. Eerst naar Roland en Barbara in het Santa Rosa Resort waar dochter Kyra drie jaar is geworden. Met vier jongedames personeel en een popcorn-machine was men voorbereid op een groot feest.

De binnenkomende kinderen hadden het zwembad al snel gevonden. Dat was een beetje jammer voor Luchiano want die had zijn zwembroek niet bij zich, we zouden toch niet zolang blijven. "Ga maar in je onderbroek zwemmen", moedigden wij hem aan. Maar op zijn leeftijd is dat werkelijk humiliating. Aangezien ik in een leuk gesprek met Michel Bon van IBIS Management verwikkeld was zag ik niet dat Luchiano met zijn ziel onder zijn arm in zijn eentje op een stoel zat te wachten.

14.07.2007: Arwin Cuppen viert zijn vijfde verjaardag in de speeltuin achter de kerk van Santa Rosa. Klik voor groter.Om half vijf namen we afscheid en reden naar de speeltuin achter de kerk van Santa Rosa. De speeltuin hoort bij het Sint Jozef Weeshuis. Onderweg zei Luchiano nog dat we net zo goed naar huis konden rijden, het werd toch niets meer die dag. Maar Arwin zeurt volgens zijn moeder Loes al weken wanneer hij weer eens met Luchiano kan spelen en vierde zijn vijfde verjaardag.

Bovendien beschikt de speeltuin over een aantal grote skelters. Al snel had Luchiano er een geconfisceerd en was er niet meer vanaf te krijgen. Zo'n speeltuin is een heel relaxte hangplek voor ouders die met een Polartje in de hand wat rondlopen en kletsen terwijl iedereen met één oog de kinderen in de gaten houdt.

Een leuk gesprekje gehad met Chantal de Kruif van Funbini dat met hun bustours feitelijk een concurrent is van de taxichauffeurs maar dit zo wist om te buigen dat een groot aantal taxi's nu voor hun het invalidenvervoer uitvoert. Een mooi voorbeeld van een win/win situatie.

Was het thema vorig jaar Power Rangers, dit jaar moest het Pokémon zijn. Volgens Loes is Pokémon echter uit de mode, er zijn nauwelijks feestartikelen van te verkrijgen. De piñata was daarom een gewone 5 maar daar kan evenveel snoep in.

Met verbeten gezichten haalden de kinderen uit. Als de piñata uiteindelijk zijn inhoud prijsgeeft begint het grondgevecht. Luchiano en Brian verlieten met de grootste zak snoep het slagveld, zo werkt nu eenmaal het recht van de sterkste. Een meisje kwam er bekaaid af maar bleef lief glimlachen.

De verjaardagstaart was wel in Pokémon-style. Er werd gezongen en toen mocht Arwin de denkbeeldige kaarsjes uitblazen. Wel, de kaarsjes waren echt maar door de wind konden ze niet aangestoken worden. Na een interessante uiteenzetting over de logistieke problemen van Albert Heijn was het tijd om naar huis te gaan.

Ondanks de bergen snoep die Luchiano aan beide feestjes heeft overgehouden wilde hij ook nog een Happy Meal van McDonalds. Toen nam ik zelf ook maar een BigMac. Neen, het was niet de gezondste dag uit onze levens maar wel een leuke.

July 13, 2007

De barbecue

Twaalf jaar op Curacao en nooit een barbecue gehad, een barbecue in de zin van het apparaat wel te verstaan. Het is gewoon ongelofelijk. Als er ergens een barbecue in de zin van vlees eten is zijn het altijd dezelfden die achter het apparaat gaan staan om het vlees te bereiden. Mij heeft het nooit zo aangetrokken en alleen het aansteken van de kolen leek al een onoverkomelijk probleem.

Maar toch... op een zondagmiddag heeft het wel iets om om een uur of drie de BBQ aan te steken en een half uurtje later de eerste lomito (ossenhaas) erop te leggen. Een beetje naar het langskomende verkeer kijken, Bachata-muziek op de achtergrond en een Polar onder handbereik. Ja, het broeide al een tijdje en donderdag barstte de bom.

Het liep al tegen vier uur 's middags en we zouden rijstschotel met kipfilet eten maar Lucy had de kipfilet nog niet uit de diepvries gehaald. "Weet je wat?", zei ik, "We gaan nu die BBQ halen bij Goisco, kopen wat biefstuk en dan hebben we een snelle hap." Even later reden we met zijn vieren naar Goisco.

12.07.2007: De Spiders BBQ-en voor het eerst thuis op de nieuwe Vortex. Klik voor groter.Bij Centrum Supermarkt te Mahaai haalden we wat BBQ-gereedschap zoals een tang, een schep, kolen, aanmaakolie en niet te vergeten biefstuk en kippenpootjes. Om iets over vijven waren we thuis. We maakten de doos open waar de Vortex 19-inch BBQ in zat en troffen een enorme hoeveelheid stokjes, schroefjes, flensjes, boutjes en wat dies meer zij aan. "Die snelle hap kun je wel vergeten", zei Lucy.

Terwijl ik de gebruiksaanwijzing probeerde te ontcijferen begon zij met het inelkaar zetten van het apparaat. En zowaar, na een half uur leek het ding sprekend op het demo-model bij Goisco. Zelfs de wielen deden het. Terwijl Diana (1) met haar fietsje liep legden wij een laag kolen op de bodem, goten er aanmaakplie overheen en staken de zaak in de hens.

Na een minuut of twee waren de vlammen gedoofd en gloeide er nog geen een kool. We stopten er wat papier onder, goten er olie overheen en probeerden het opnieuw. Na ongeveer een kwartier opstarten begonnen er een paar kolen te gloeien. Lucy maakte er een mooi stapeltje van en even later gloeide onze Vortex als een puber die voor het eerst een naakte tiet ziet.

Lucy spoedde zich naar de keuken, prepareerde de kogelbiefstukken en maakte een grote kom met knoflooksaus. Aan mij de eer om de biefstukken op de BBQ te leggen. Na drie minuten draaide ik ze om en tot mijn verbazing waren ze al erg mooi bruin. De andere kant was ook zo gepiept en vol spanning maakten we ons op voor het proeven.

En sjonge, sjonge, wat waren deze biefstukken lekker!

Luchiano (9) nam de positie achter de BBQ over en begon met de kippenpootjes. Daarna volgden nog meer biefstukken en tenslotte de karbonades. Normaliter doen wij vier dagen met deze hoeveelheid vlees, maar er is maar één eerste keer op de eerste eigen BBQ. Stokbrood, gekleurde macaronie, groentenspiezen en rode wijn maakten de zaak af.

Een klein verbeterpuntje volgens Lucy is dat we de volgende keer wegwerpservies en -bestek gebruiken. Precies toen wij geen hap eten meer door onze keel konden krijgen waren de kolen aan het doven. Het was inmiddels half negen, een snelle hap is het dus niet geworden.

Wat Luchiano betreft BBQ-en we vanaf nu iedere dag. Misschien geen slecht idee, want zelden heeft hij zoveel en zo snel gegeten.

July 11, 2007

Stamppot (van dingen)

Van zaterdag tot en met dinsdag hebben wij andijviestamppot gegeten. Iedere portie lag als een steen op de maag en zo hoort dat bij een goede stamppot. Maar vandaag eten we iets anders, al weet ik nog niet wat.

"Wat is de letter waai in het Engels?", vroeg Luchiano (9).
- "Dat is de Griekse Y mijn zoon", antwoordde ik.
"Oh, maar wat is dan de letter W in het Engels?", luidde de logische vervolgvraag.

Nog best veel Nederlanders denken dat dat de wie is. Dinsdagavond vond de eerste halve finale plaats van de Copa América tussen Brazilie en Uruguay. Het was geen geweldige maar wel spannende wedstrijd waarin voor iedere meter werd gestreden. Brazilie is zonder Kaká en Ronaldinho niet op oorlogssterkte, maar de invallers zouden in de Nederlandse competitie geen slecht figuur slaan.

Wat zeg ik, een van die invallers speelt zelfs in de Nederlandse competitie. Het is Afonso Alves die in de 79e minuut mocht invallen voor een speler met de prachtige naam Vágner Love. Zulke mensen hebben bij geboorte al een streepje voor. Oh, het blijkt slechts een bijnaam te zijn. Eigenlijk heet hij gewoon Vágner Silva da Souza. Het is een onderdeurtje van 172 centimeter dus drie keer raden waarom de dames maar ware schoonheid zit van binnen.

10.07.2007: Brazilie verslaat Uruguay na strafschoppen (2-2 / 5-4) in de eerste halve finale van de Copa America 2007. Klik voor groter.Het was niet de beste dag uit het leven van Afonso Alves die in Nederland voor Heerenveen uitkomt. Hij viel in de 79e minuut in en incasseerde één minuut later al een gele kaart wegens een Schwalbe. Na 90 minuten stond er 2-2 op het scorebord en bij de Copa América betekent dat direct strafschoppen. Verlengen daar doen ze niet aan.

Man van de wedstrijd Diego Forlán miste de eerste strafschop voor Uruguay en hierdoor liep dit team voortdurend achter de feiten aan. In de strafschoppenserie stond het 3-2 voor Brazilie en de vierde schutter legde aan. Het was Afonso Alves en hij miste. De eerste serie van vijf strafschoppen eindigde in 4-4.

Toen Fernando de eerste sudden-death penalty miste voor Brazilie had García de ideale mogelijkheid Uruguay naar de finale te schieten. Maar ook hij faalde jammerlijk. Even later kon Brazilie juichen. De kanaries wonnen de strafschoppenserie met 5-4. En vanavond zitten we aan de buis gekluisterd voor de klapper tussen Mexico en Argentinie, de twee sterkste teams van deze Copa América. De Leffe Dubbel is zojuist gehaald en mein Geheimtip is een klassieke finale tussen Brazilie en Argentinie.

Woensdagmorgen gingen we met Diana (1) naar het Consultatiebureau. Ze is nu 79 centimeter lang en weegt precies 9 kilo, een toename van respectievelijk 1 centimeter en 230 gram ten opzichte van 8 juni. Maar ze mag rustig wat meer wegen. Het was ook tijd voor haar laatste vaccinatie, deze keer in de linkerarm. Na het bezoek aan het Consultatiebureau reden we door naar Supermarkt Vreugdenhil waar ze PediaSure in blikvorm verkopen, waarschijnlijk als enige winkel op Curacao. We schakelden meteen ook over naar Nutrilon-3.

Het zijn enerverende tijden en dan hebben we het niet eens gehad over onze speurtocht naar de barbecue met de beste prijs/kwaliteitsverhouding van het eiland. 's Middags werd ik ook nog gebeld door de Taams Kliniek. Dokter Maarten Taams heeft een vervanger gevonden die mij omstreeks 25 juli naar het Sehos mag doorverwijzen om het gips los te zagen. Om kwart voor vier was de vervanger echter niet telefonisch te bereiken voor een afspraak. Morgen verder.

Is er een mooiere manier om af te sluiten dan met een Haitiaanse wijsheid? Ik dacht het niet. "Kay koule twonpe soley, men li pa twonpe lapli." Een lek dak kan de zon misleiden, maar niet de regen.

July 10, 2007

De stretcher

09.07.2007: Eerste sessie CasaSpider op nieuwe stretcher. Klik voor groter.Menigeen vraagt zich af hoe het met de stretcher is die wij zaterdag bij Kooyman hebben aangeschaft. Niet dat er expliciete verzoeken binnenkomen om extra informatie, maar als men (heel) goed tussen de regels door kan lezen weet men genoeg.

De stretcher is inmiddels tweemaal gebruikt van ongeveer half twaalf tot kwart over twaalf 's middags. Dan staat de zon recht op de patio achter ons huis en doen mijn schouders pijn van een hele ochtend werken. Een vitamine-D injectie van drie kwartier is in dat geval welkom.

De foto's zijn gemaakt door Luchiano (9) bij het begin van de eerste sessie. Inmiddels ben ik al een stuk roder, aan het einde van de week volgt een update. En bevalt de stretcher? Nou en of. Wel kraakten de pootjes vandaag een beetje.

Dat is vreemd want bij een natuurkundeles is mij eens geleerd dat een mannenschoen bij een gewicht van 80 kilo een veel geringere afdruk achterlaat in een tuin met aarde dan een naaldhak met een draagster van 50 kilo.

De stretcher is op de foto's helaas niet zo goed te zien maar is dat erg? Tussen de regels door is immers duidelijk te lezen dat men toch liever naar CasaSpider kijkt.

Alhoewel deze Electrically Operated General Purpose Stretcher van Alibaba.com er ook mag zijn.

July 7, 2007

Zaterdag 07-07-07

Het was een dag vol verschillende emoties die zaterdag 07-07-07. Hij begon niet best, nou ja ik zat met een kop koffie achter de computer. Diana (1) was op de andere pc voor de 23.765-ste keer naar haar verjaardagsmovie aan het kijken. Lucy wilde haar in de gootsteen baden en slaakte een gil. Diana's buik zat onder de bulten en ook onder haar oksel en haar rechteroog zat er een.

Een allergie? Een venijnige mug of mier? We namen het zekere voor het onzekere en gingen naar de dokter. Gelukkig had de praktijk waar Lucy heen gaat weekenddienst, die is namelijk om de hoek. Op de autoradio stond Dolfijn FM aan met live-reportages vanuit de diverse Live Earth concerten. De dokter stelde een allergie als diagnose en schreef een siroop voor. Na een uur waren de bulten vrijwel weg.

In de namiddag gingen we voor de tweede opeenvolgende dag op pad voor een stretcher. Zijn stretchers soms niet meer in de mode of zitten ze misschien zelfs in de taboesfeer? Feit is dat we minimaal zeven zaken zonder enig resultaat hebben bezocht. De laatste kans was Kooyman te Zeelandia. Eigenlijk had ik de stretcher al op mijn buik geschreven maar we moesten toch die kant op voor Albert Heijn. En bovendien stond Lucy erop.

Gek is dat maar soms heb je van die dingen. Ik liep Kooyman in, keek naar rechts en zag twee soorten stretchers. Ook in het gangpad rechtdoor stonden stretchers, eerlijk gezegd heb ik nog nooit zoveel stretchers bij elkaar gezien. We hebben nu dus een stretcher.

Bij Albert Heijn kochten we ingredienten voor andijviestamppot. Omdat de spekblokjes daar weerzinwekkend duur zijn en de olijven trouwens ook besloten we langs Centrum Supermarkt te Mahaai te rijden. Uiteindelijk pakte dat veel duurder uit want Lucy kocht er een halve kilo jumbo-shrimps. En dan laten we de benzine nog buiten beschouwing.

07.07.2007: La Vinotinto krijgt voetballes van Uruguay in de kwartfinales van de Copa America 2007. Klik voor groter.We waren maar net op tijd thuis voor weer een andere emotionele gebeurtenis op 07-07-07 en wel de kwartfinale van de Copa América tussen La Vinotinto ofwel gastland Venezuela en Uruguay. Gedurende de eerste acht minuten was Uruguay oppermachtig, het leek wel of ze tegen Glimmen-3 aan het spelen waren. La Vinotinto was verstijfd, alle passes waren te zacht en men had al met 4-0 achter kunnen staan.

Luchiano (9) vond Uruguay ook veel beter en besloot hun te supporten. "Als het betere team zijn kansen niet benut valt de goal vaak aan de andere kant", leerde ik hem een oude voetbalwijsheid en sprak mijzelf tegelijkertijd moed in. Na 37 minuten scoorde Diego Forlán echter de verdiende 0-1 voor Uruguay.

Lucy had de andijviestamppot inmiddels bereid en kwam Venezuela aanmoedigen. "Sorry hoor, maar ik zie niet hoe die vanavond een goal gaan maken", zei ik met een kennersoog tegen haar. Nog geen minuut later viel de gelijkmaker uit een vrije trap van sterspeler Juan Arango.

In de tweede helft leek het erop dat Venezuela de wedstrijd in zijn greep kreeg maar in de 65e minuut kwam Uruguay wederom op voorsprong door een knap afstandsschot van Pablo García. Het verzet van Venezuela was gebroken, het kwaliteitsverschil was te groot. In de slotminuten werd het via Cristian Rodríguez en nogmaals Diego Forlán uiteindelijk 1-4 voor Uruguay. Een sprookje ten einde.

Waarom heeft coach Richard Páez van La Vinotinto publiekslieveling Edder Pérez niet opgesteld? Een vraag waar we nooit een antwoord op krijgen. Of was hij misschien geschorst? De andere kwartfinale van vanavond tussen Chili en Brazilie is in de 64e minuut aanbeland en de tussenstand is 0-4. De einduitslag is 1-6, zo lang duurt het redigeren van een post.

Het wachten is op 08-08-08 voor weer zo'n emotionele dag.

July 4, 2007

De winterschilder

Woensdag werd ik bij de Taams Kliniek verwacht alwaar dokter Maarten Taams het bovenste stuk van het gips ging verwijderen. Uiteraard vergezelde Luchiano (9) mij, wij gaan overal samen naar toe.

Na een half uurtje wachten was het mijn beurt. Aanvankelijk wilde dokter Taams zoals gezegd alleen het bovenste gedeelte van het gips loszagen maar dat vond dokter CasaSpider geen goed plan. Ten eerste zat het gips door het afnemen van de zwelling bij de gebroken pols een stuk losser en ten tweede kon ik daardoor mijn neus eens in de opening bij mijn bovenarm steken. Van de geur werd ik niet bepaald opgewonden.

04.07.2007: Dokter Maarten Taams brengt nieuw gips aan bij CasaSpider, nu alleen om de onderarm. Klik voor groter.Even later zaagde Maarten Taams met een circelzaag het gips open. Af en toe raakten de zaagtanden mijn huid hetgeen voor een aangenaam kriebelend gevoel zorgde. Het is dan ook een speciale circelzaag dus don't try this at home or at least don't say I didn't warn you.

Als na ruim twee weken het gips eraf gaat ziet zo'n armpje met zo'n polsje er enigszins deerniswekkend uit. Het was fijn dat hij gewassen werd, immers bij UTS zeggen ze altijd: "Het wordt gewassen... en je kunt het opnieuw gebruiken." Curacaose humor.

Het nieuwe gips ging er omheen. Maarten Taams deed het ietwat wild, de spetters vlogen me om de oren. Het gips om mijn onderarm moet drie weken blijven zitten. Als het eraf mag is dokter Taams op vakantie.

Hij verwees me daarom naar een andere dokter die me vervolgens door zal verwijzen naar de poli van het Sehos. Het alternatief is dat dokter Taams het gips al over een week doorzaagt zodat ik het er twee weken later zelf af kan halen. Nou neen, dank u wel.

Ik moest wel mijn Röntgenfoto's meenemen, die zouden gearchiveerd zijn bij de Röntgenafdeling hetgeen plausibel klinkt. Terwijl we daar aan het wachten waren keken twee Röntgenmedewerksters me lachend aan. "Zo, ze hebben u flink te pakken gehad", zei de ene. Het was inderdaad alsof de winterschilder over me heen was geweest.

De Röntgenfoto's waren niet in het archief, ik moest maar terug naar de afdeling van dokter Taams. De secretaresse aldaar vond na enig zoeken een envelop met de foto's van 18 juni alsmede een lege envelop zonder de foto's van 20 juni. Ze gaat verder op zoek en zal mij bellen.

Wie oh wie zit nu elke avond heimelijk naar de Röntgenfoto's van Casa's gebroken polsje te kijken?

June 24, 2007

Spanning anders gedefinieerd

Met de linkerenkel gaat het uitstekend (dank u) en daarmee tevens met het lopen. Aan een gipsarm went men ook, nog even en ik kan niet meer zonder. Flauwekul natuurlijk, zondagmorgen was er zelfs een paniekmomentje. Kort tevoren droomde ik in een gevecht verwikkeld te zijn en daardoor waren mijn spieren in het echt ietwat aangespannen. Er dreigde een krampaanval in mijn linker arm. Het feit dat ik die niet kan strekken zorgde voor enige onrust.

24.06.2007: Diana (1) in de kinderhoek van het Albert Heijn filiaal te Zeelandia. Klik voor groter.Een storm in een glas water. Bovendien, als het erop aankomt zullen we nog wel eens zien of die arm niet gestrekt kan worden. Desnoods verf ik me eerst groen.

Veel tijd wordt in huis doorgebracht. De arm stimuleert het erop uit trekken niet echt. Daar komt bij dat Lucy nu Diana (1) de auto in- en uit moet sleuren. Neen, voorlopig bevalt het best thuis.

Zondagmiddag begon het toch te kriebelen. Waar 20-jarig aanstormend toptennistalent normaliter de vrije uurtjes paraglidend of tenminste dansend op de bar van een hippe disco op Tenerife doorbrengt zagen de Spiders zich genoodzaakt een andere definitie van spannend te hanteren. We gingen naar Albert Heijn.

Albert Heijn is op zondag geopend van acht tot acht. Rond vier uur waren er tamelijk veel klanten. De verrassende salades waren de eerste stop. Rustig slenterden we door de gangpaden. Geen last van zandkorrels tussen de tenen en geen harde muziek. Onbegrijpelijk dat er mensen zijn die op zondag liever naar het strand gaan dan naar Albert Heijn.

Onze Lieve Heer heeft vreemde kostgangers.

Luchiano (9) wilde Diana meteen meenemen naar de kinderhoek maar dit hoogtepunt bewaarden wij tot het laatst. Ze was er bijna niet uit weg te slaan krijgen. De enerverende middag werd besloten met een Happy Meal voor Luchiano die van de gelegenheid gebruik maakte om zich als Shrek te laten vereeuwigen. Ook als diens vrouw doet hij het heel aardig.

June 11, 2007

The Sentinel en Vaderdag

Het was niet helemaal wat ik me ervan had voorgesteld, vaderdag 2007. Lucy feliciteerde me 's morgens en Luchiano (9) zei: "O ja, je kado krijg je maandag wel. Ik bedoel dinsdag." Dat is ook niet leuk.

10.06.2007: De Spiders kijken naar The Sentinel (2006)"Waarom krijg ik het kado pas dinsdag?"
- "Nou, dan maken we het af in de handenarbeidles. Het zijn twee dingen van klei, een peer en een paar slangen. En dan schrijven we erbij Papa is een toffe peer!"
"Leuk! Maar wat gek dat het pas dinsdag klaar is dan."

Verder besteedden we hier geen aandacht aan en deden onze dingen. 's Avonds keken Lucy en ik naar The Sentinel, een film met Michael Douglas in de hoofdrol. Sentinel betekent letterlijk schildwacht en Pete Garrison is er eentje. Hij redde al eens het leven van Ronald Reagan.

Nu is er echter een mol binnengedrongen in de Geheime Dienst en het doel is de president van de USA te vermoorden tijdens de G8 te Toronto. Complicerende factor is dat Garrison een verhouding heeft met de vrouw van de president die overtuigend wordt gespeeld door Kim Basinger. Die vrouw dan.

Op zoek naar de mol valt Garrison door de mand aan de leugendetector bij de vraag of hij het leven van de president de afgelopen zes maanden in gevaar heeft gebracht. Hij dacht hoogstwaarschijnlijk aan diens vrouw.

Garrison wordt aangehouden maar ontsnapt vrijwel onmiddellijk. Zijn vriend/vijand Breckinridge gespeeld door Kiefer Sutherland leidt de klopjacht. In een andere recensie (dit is er ook één!) wordt op dat punt het routinematige van het script duidelijk gemaakt. Breckinridge instrueert de agenten namelijk met dooddoeners als: "you're chasing your worst nightmare" en "he knows exactly how you think and will use that against you."

Nog ergerlijker is het plot en de ontknoping. Dit gebeurt allemaal zo dun en ongeloofwaardig dat Lucy en ik elkaar meesmuilend aankeken. Knoeiwerk. We geven hem een 5 voor de moeite.

Maar er was ook een lichtpuntje. Lucy keek nog even wat televisie en riep ineens uit: "Hé, het is vandaag helemaal geen vaderdag. Dat is pas volgende week." Heb ik toch nog iets om me op te verheugen.

June 10, 2007

Sushi en frikandel

Vrijdag hebben we twee dvd's gehuurd bij Movie Time. The Ant Bully voor Luchiano (9) en The Sentinel voor ons. Om een uur of negen zaten we met zijn vieren knus rondom de laptop. Ja, met zijn vieren want Diana (1) zat bij Lucy op schoot. We dachten laat haar maar even vijf minuten kijken, dan valt ze wel in slaap. Maar ze was helemaal gebiologeerd door het scherm en als er water vloeide riep ze luidkeels: "Awa!"

08.06.2007: De vier Spiders bekeken de dvd The Ant Bully. Klik voor groter.De film gaat over mieren, neen over een jongetje dat niet lekker in zijn vel zit. Hij heet Lucas en wordt gepest door zijn vriendjes. Uit verveling en frustratie spuit hij water in een mierennest. Als zijn ouders op vakantie gaan wil hij geen dag zeggen tegen zijn moeder. Hij blijft alleen met zijn zus en zijn oma in huis achter.

Een slimme mier heeft een toverdrankje bereid en daarmee willen ze Lucas straffen. 's Nachts gieten ze een druppel van het drankje in zijn oor en dan wordt Lucas net zo groot klein als een mier. Ze nemen hem mee en richten een tribunaal in. Lucas verdedigt zich door te zeggen dat hij toch niet kon weten dat mieren ook gevoel hebben en familie.

Hij moet met de mieren verder leven en bewijst per toeval zijn nut als ze worden aangevallen door een kolonie libelles. Per toeval, want eigenlijk is hij nog steeds de egoistische Lucas van vroeger. Een nieuwe vijand doemt op, the Ant Bully. Dit is een man met een insectenverdelgingsbedrijf, gespecialiseerd in mieren.

Na een spannende (ahum) strijd waarin de mieren en de libelles hun krachten bundelen weten de zij een druppel van het toverdrankje in het oor van the Ant Bully te krijgen. Uiteindelijk fietst hij schreeuwend en tierend op een driewielertje weg. De mieren vinden dat Lucas genoeg heeft geleerd en geven hem het drankje om weer groter te worden. Wel adviseren zij hem om het drankje buiten het mierennest op te drinken.

Het dikke jongetje dat Lucas altijd pestte komt eraan met zijn gang. Maar Lucas is niet meer bang en blijft staan als het dikke jongetje beveelt: "Met zijn allen op hem." De andere kinderen kiezen nu partij voor Lucas en met zijn allen verjagen ze de dikkerd.

09.06.2007: Zaterdag hadden we Happy Hour bij ons thuis met Duvel, sushi en frikandellen. Klik voor groter.Als de vader en moeder van Lucas thuiskomen geeft hij zijn moeder een extra knuffel. Ja, het is natuurlijk wel een kinderfilm en nog een Amerikaanse ook.

Wij hebben ons met de film geamuseerd en geven hem derhalve een 7 uit 10.

Zaterdagmiddag ging Luchiano bij Gerard, een vriendje van de karateles, spelen. Lucy had geen zin in Pleincafé Wilhelmina en daarom reed ik naar Albert Heijn om wat lekkere dingen te kopen.

Sushi en frikandel, een prima combinatie die me terug doet denken aan het huwelijk van mijn zus Pascale met zwager Luc in september 2000.

Tijdens het feest werden veel mooie acts opgevoerd maar degene die het meeste indruk maakte was die van de Pimpelmezen, het orkest waar ook Pascale en Luc deel van uitmaakten. Zij hadden een lied gecomponeerd met in het refrein de boodschap dat Pascale van olijven houdt en Luc van friet. Dat deze op het oog merkwaardige combinatie toch kan werken toonde men aan met het bijbehorende kado, een potje olijvenmayonaise. Of zoiets.

Om half zes was Luchiano thuis en begonnen we aan ons Happy Hour. Een ijskoude Duvel en mozarella in zoetzure paprika als aperitief. Tijdens het dominoën begonnen we aan de sushi, Osaka style. Die viel niets tegen, neen die was zelfs lekker. En datzelfde gold voor de frikandellen met ketchup en mayonaise (mosterd voor Lucy!) die we een uur of twee later aten.

Aan de hoofdfilm van de avond zijn we niet meer toegekomen. The Sentinel bekijken we vandaag. Hoe heet het eigenlijk als woorden overeenkomen qua klank zoals bij de films Bully en Sentinel en de gerechten sushi en frikandel?

May 24, 2007

Een ezel stoot zich in ’t gemeen...

Eigenlijk moet Luchiano (9) op turnen. Hij is tamelijk lenig en niet bang. Toen hij klein was (...) zeg maar een jaar of zes sprong hij al met een salto uit de vensterbank op zijn bed. Nu is hij fanatiek aan het oefenen om op zijn handen te kunnen lopen.

Ongeveer een half jaar geleden wilde Luchiano een kunstje laten zien. We moesten nog naar de supermarkt en hadden haast. Daarom deed hij het kunstje iets te vlug en kwam hardhandig met zijn hoofd op de stenen vloer terecht. Dat herinnert hij zich nog goed, want hij heeft er een aantal weken last van gehad.

Sinds mijn elfde ben ik officieel visueel gehandicapt. Bij een GGD-controle constateerde de arts dat ik bijziend was. Geweldig nieuws voor mij, want nu kreeg ik een bril. In de loop der jaren zijn mijn ogen slechter geworden en momenteel hebben beide ogen een afwijking van ongeveer -5.5. Zich kunnen aanpassen is een van de beste menselijke eigenschappen. Veel dingen kan ik zonder bril en dat begint al bij het wakker worden. Blindelings grijp ik in één keer goed. Ook in het donker de weg in huis vinden gaat me uitstekend af.

24.05.2007: Een ezel stoot zich in 't gemeen geen tweemaal aan dezelfde steen. CasaSpider daarentegen doet dit wel met een salontafel. Klik voor groter.Nu Luchiano zo druk aan het oefenen is om op zijn handen te kunnen lopen heeft hij bedacht dat als hij onverhoopt een keer valt hij beter zacht kan vallen. Liever op vloerbedekking dan op stenen. Een gedeelte van de woonkamer heeft vloerbedekking. Er staan twee banken, een hoektafel en een salontafel op. Luchiano verplaatst de salontafel richting de slaapkamer en kan zo prima de handstand oefenen op de vloerbedekking.

Dinsdagavond ging ik als laatste naar bed. Alle lichten waren uit en ik liep de gebruikelijke route naar de slaapkamer. Mijn handen tastten in het rond, altijd beducht voor gevaarlijke obstakels. De deur van de slaapkamer was bijna bereikt toen #$%%^$#%##%#!!! een helse pijn door mijn rechter scheenbeen schoot samen met een enorm lawaai van een schuivende salontafel en gevolgd door een serie forse vloeken.

Ja, Sonja Faries kan misschien mooi tekenen maar CasaSpider kan er ook wat van. Klik op het plaatje of anders hier voor het volledige beeld. De volgende dag vroeg Luchiano ietwat angstig of hij het tafeltje terug moest zetten na de oefeningen. "Neen jongen, dat hoeft niet. Het was ook niet jouw schuld, ik moet gewoon uitkijken waar ik loop."

Als wekker gebruik ik het mobieltje dat we in Nederland hebben gekocht, ermee bellen kan op dit moment toch niet. Op woensdagavond was de batterij leeg en moest het ding opgeladen worden. Omdat het een Nederlands mobieltje is heeft het een stopcontact nodig met 220 volt. Dat hebben wij onder andere bij de wasmachine. Die nacht gebruikte ik mijn eigen mobieltje als wekker.

Om een uur of vijf 's morgens realiseerde ik mij dat het Nederlandse mobieltje bij de wasmachine drie minuten voor het mijne met een oorverdovend Kukelekuuuu op de wasmachine af zou gaan. "Laat ik hem daar maar even weghalen en de wekker uitzetten", prevelde ik in mijzelf. Het was nog tamelijk donker en ik haalde het mobieltje met de charger uit het stopcontact. Teruglopend naar mijn bed tuurde ik op het display om de wekker te de-activeren toen #$%%^$#%##%#!!! een helse pijn door mijn rechter scheenbeen schoot samen met een enorm lawaai van een schuivende salontafel en gevolgd door een serie forse vloeken.

Gelukkig gaat het met Diana (1) alweer een heel stuk beter.

May 19, 2007

Er zijn betere verjaardagen geweest

"Hoe was je verjaardag?", vraagt menigeen als iemand gisteren jarig is geweest. De mijne hield niet over. Een hoogtepuntje was de gratis advertentie in de Extra, dat doen we tegenwoordig standaard. Wel mooi dat Luchiano (9) en Lucy samen voor de tekst hebben gezorgd. Het is altijd fijn als iemand je leukheid toewenst of niet soms?

Voor de rest voelde ik mij niet optimaal en heb een aantal malen een uurtje moeten slapen. Erger was dat Diana (1) steeds zieker werd. Haar temperatuur steeg tot 39.5 en ging niet echt omlaag na het inbrengen van een zetpil. Haar oogjes zijn ontstoken en iedere keer wrijft ze erin, wat de zaak niet beter maakt. Als we met haar rondliepen hing ze als een zak aardappelen over de schouder en geluid maakte ze ook al niet.

19.05.2007: Diana (1) is ziek, heeft 39.4 graden koorts en ziet eruit als een zielig vogeltje. Klik voor groter.Als avondeten had Lucy spare-ribs met knoflooksaus klaargemaakt, een van mijn favoriete gerechten. Zeker met een glas koude Duvel ernaast. Terwijl we aan het eten waren belde mijn Cubaanse collega Yohanna om me te feliciteren. Zij vraagt altijd naar Diana en toen ik vertelde dat ze al de hele dag koorts had raadde zij ons aan om naar de dokter te gaan.

Wij volgden dat advies op en even later meldden we ons bij dokter Lichtveld die avonddienst had in winkelcentrum Colon. Hij schreef antibiotica voor alsmede zetpillen, iets tegen slijm en druppels voor de ogen.

We reden door naar de apotheek, Botica Cerrito in winkelcentrum Promenade. Door een luikje in de deur werden recepten en geneesmiddelen uitgewisseld. Op het muurtje voor de apotheek zaten al vier personen te wachten. Om half negen waren we thuis met de geneesmiddelen.

Lucy ging met Diana op bed liggen en ik keek nog wat televisie op mijn verjaardagsavond. Een concert te Santo Domingo van Johnny Ventura, El Canario en de geweldige Celia Cruz kikkerde me in combinatie met een paar Tequila's weer iets op.

Zaterdagmorgen, na het geven van antibiotica en een zetpil, zakte Diana's koorts van 39.5 naar 38.0 graden. Ze was ook alweer iets levendiger. Zojuist gaf de thermometer echter alweer 39.4 aan. Als de toestand maandag niet verbeterd is gaan we die dag naar kinderarts Sonja Faries.

Luchiano (9) had zijn laatste karateles voor het oranje-band examen op zondagmorgen. De laatste dagen heeft hij redelijk hard getraind en dat werpt zijn vruchten af. Sensei Anthony corrigeerde nog een aantal punten, hopelijk onthoudt Luchiano ze allemaal. Na afloop van de les zei Anthony tegen mij: "Hij is wel een beetje lui." Dat kon ik beamen.

Tijdens de les schoot ik wat filmmateriaal, deels om te gebruiken bij het oefenen en deels voor wellicht een nieuwe CasaMovie. Deze foto met zowel Sensei Anthony als Sensei Ivonne erop heeft wel iets. De quizvraag van vandaag luidt: "Hoe laat is het op de klok van de dojo?"

May 18, 2007

Luchiano is moe Diana is ziek Casa is jarig

Schoolgaande kinderen hebben dankzij Hemelvaartsdag vier dagen vrij, een soort van minivakantie. Okay, ik heb ook vier dagen vrij maar de vrije dag van vandaag die toepasselijk vrijdag heet is voor eigen rekening.

Vier dagen achter elkaar vrij, Luchiano (9) was ermee in zijn nopjes. Dat duurde maar heel even en stopte toen ik zijn dagprogramma met hem communiceerde. Meneer heeft binnenkort een boekbespreking waar hij nog niets aan gedaan heeft, maandag moet een werkstuk KDN (Kennis Der Natuur) af zijn waar hij nog niets aan gedaan heeft en zondag is er het oranje-band examen karate. Ook daar moeten de puntjes nog op de i gezet worden.

Het KDN-werkstuk had de eerste prioriteit. "Kan dat niet zaterdag of zondag?", was meteen het commentaar van de heer ijverig is my middle name. Vandaar ook dat het citaat van Ton Zijp me zo aanspreekt. Het werkstuk gaat over dieren die op Curacao leven.

17.05.2007: Zelden heeft Luchiano zo hard gewerkt als op de vrije Hemelvaartsdag. Klik voor groter.De kinderen moeten vier tot zes dieren behandelen. Het moge duidelijk zijn dat Luchiano kiest voor vier dieren. Hij begon met de kolibri en was daar drie uur later nog steeds mee bezig. Maar goed dat we al op donderdag begonnen zijn.

's Middags hebben we samen een half uur de stof voor zijn karate-examen getraind en daarna was het tijd voor wat ontspanning. De mannen gingen naar het strand, Lucy en Diana (1) bleven thuis. Luchiano nam zijn snorkelset mee. Na het snorkelen kwam hij een paar vriendjes tegen met wie hij zich goed heeft afgemat.

Thuis maakte hij de pagina over de kolibri af, at een bord spaghetti met een frikandel en begon aan zijn tweede dier, de geit. Om een uur of acht was hij daarmee klaar.

Luchiano sleepte vier klapstoeltjes naar het televisiegedeelte van de woonkamer. Die zette hij op een rij en ging erop liggen. Hij was zo moe. Betweterig zei ik: "Als je nu terugkijkt op deze dag ben je vast heel trots, want je hebt veel gedaan." Luchiano gaf geen antwoord en bleef roerloos liggen. Later vond hij toch wat reserve-energie over om zijn verhaal te schrijven voor Latios.

's Nachts schrokken we wakker. Diana voelde zich niet lekker, ze had overgegeven en lag er voor pampus bij. We namen haar temperatuur een aantal malen op en die liep snel op naar 38.4. Tijd voor een zetpil. Ook vandaag is ze nog helemaal niet lekker, tevens is haar neus verstopt. Een beetje grieperig luidt mijn diagnose.

Vandaag vrijdag 18 mei ben ik jarig. Het idee om de komende tien jaar voor 37 door te gaan is nu reeds mislukt. Anderzijds is het ook wel leuk om precies dezelfde sterrenbeelden te hebben als prinses Máxima, zowel bij onze gewone horoscoop als bij de Chinese. Een eenvoudige quizvraag daarom: Wat zijn de sterrenbeelden van prinses Máxima en CasaSpider? En de bonusvraag, passen deze sterrenbeelden bij hun?

May 13, 2007

Moederdag 2007

Het klinkt wellicht ietwat paradoxaal als men op zaterdag 7 april voor het laatst afscheid heeft genomen van zijn moeder. Toch is er niets op aarde dat het leven meer symboliseert dan juist een moeder. Zonder moeder is er geen leven.


13.05.2007: Lucy met een bloem van crêpepapier in haar mond, een kado van Luchiano (9). Diana (1) kijkt toe. Klik voor groter.

(Klik voor groter)


De bloem van crêpepapier is door Luchiano (9) gemaakt tijdens de handenarbeidles. Diana (1) vindt het een mooie bloem. Vanzelfsprekend heeft Lucy van mij ook een kado gekregen. Neen, het is niet iets waar de Kijkshop tegenwoordig speciaal voor Moederdag mee adverteert. Geen idee trouwens waar men een dergelijk artikel op Curacao kan verkrijgen.

Hoogste tijd om de strandtas tevoorschijn te halen. Wij gaan zwemmen. CasaSpider wenst alle moeders waar ook ter wereld een hele fijne dag toe.

May 11, 2007

CasaMovie: Princess Diana 1 Year

Behalve foto's zijn er van Diana's (1) eerste verjaardag ook korte filmfragmenten geschoten. Een eerste verjaardag is een onvergetelijk iets, op het moment zelf voor de ouders en jaren later ook voor de jarige. Tenminste als er het een en ander is vastgelegd van deze gebeurtenis.

Als er iemand van vastleggen houdt is het CasaSpider wel al is het meeste camerawerk deze keer door Lucy verricht. Jammer genoeg heeft het Papiamentstalige Lang zal zij leven de final cut niet gehaald, we moeten het doen met de Spaanse en Nederlandse versies.




Behalve de capriolen van Diana is er aandacht voor Luchiano (9) in deze movie. Waar Patrick Jumpen eens met een geest (!) aan het jumpen was doet Luchiano dit met een baby. En ze doen het nog op dezelfde muziek ook, Magic Melody van Anonymous. Het laatste stuk van dit nummer moest er wel afgeknipt worden wegens niet helemaal adequaat voor een verjaardagsfilm van een eenjarige.

Schenk een lekker drankje in, vergeet de chips met dipsaus niet en leun 3 minuten en 53 seconden achterover met de speakers op vol volume. Enjoy!

Besides Princess Diana 1 Year there are a lot more CasaMovies to be watched in Google Video.
You can also explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

May 4, 2007

Spantenbier in Marbella

Bennoelle is een duo in beweging, vrijwel nooit staan zij stil. Hun website daarentegen beleefde tot voor kort een kleine impasse, maar Benno heeft een en ander rechtgezet en de site is weer vol leven. Mijn complimenten. Op zich is de stilte rondom de website goed te verklaren, immers Benno en Noëlle zijn druk op vele vlakken. Het grootste project is hun nieuwe huis in villapark Marbella.

Op dit moment wordt Marbella vooral geassocieerd met het Spaanse miljonairsstadje dat vooral bekendheid geniet door Jesus Gil, de voormalige voorzitter van Atletico Madrid. Binnenkort is het een en al het Curacaose Marbella dat de klok slaat, onder impuls van Benno en Noëlle.

04.05.2007: Spantenbier bij Benno en Noelle in Marbella, Curacao. Klik voor groter.Dinsdag kwam per email het bericht binnen dat het dak van het huis erop zit. Met andere woorden dat we vrijdag van half vijf tot half zeven Spantenbier mochten komen drinken, een mooie reden om die middag eens wat eerder van mijn werk weg te gaan.

Lucy en Diana (nog één dag 11 maanden) bleven thuis, eerstgenoemde zit nog onder de antibiotica. De mannen gingen alleen op pad.

Op de Caracasbaaiweg richting Jan Tiel begon het controlelampje voor de benzine te branden. Dat kwam niet zo goed uit want ik had geen idee waar dat Marbella precies ligt en voorzag een half uurtje ronddolen. Immers, een echte man vraagt nooit de weg.

Onderweg luisterden we naar Dolfijn FM en toevallig hoorden we Noëlle verwikkeld in een of andere prijsvraag. Zij moest vragen beantwoorden over de Fabeltjeskrant waaronder het opnoemen van vijf dieren uit het dierenbos. Na Meneer de Uil en Truus de Mier bleef zij steken bij Bor de Bever. Niemand heeft daar ooit van gehoord maar Noëlle bleef erop hameren dat Bor de Bever wel degelijk bestaat. Uiteindelijk won Noëlle met veel geluk toch de prijs, een gratis catamaranles.

Aan de rechterkant van de weg doemde een enorm bord op met Marbella erop geschilderd. In een impuls stuurde ik de auto naar rechts. "Hier is het?", vroeg Luchiano (9) verbaasd. "Dit lijkt wel de middle of nowhere!" Toch was het daar. Het hele terrein is nog tamelijk onontgonnen, de echte infrastructuur ontbreekt. Over de verharde weg reden we door de toegangspoort en zagen aan onze linkerhand al snel een huis met bierdrinkende mensen erin.

Luchiano en ik maakten beiden foto's van de Spantenbier-fiesta, zie hier de resultaten.

  • Benno verwelkomt ons in gezelschap van andere gasten.
  • Rick Hart van Radio Hoyer, CasaSpider en SQL-collega Mark drinken er eentje op de spanten.
  • Een moeder en haar zoon.
  • De kinderen vermaken zich buiten, maar wat is buiten in het geval van spanten?
  • Een blik op de woonkamer.
  • Vlnr: Mark, Roland, Kyra, Noëlle en Barbara.
  • Uitzicht op het huis van Benno & Noëlle vanaf een klein heuveltje.
  • Uitzicht vanaf het domein van Noëlle de keuken, alleen Barbara en Noëlle hebben het in de gaten.
  • De twee zusjes Kyra en Alicia van Roland & Barbara.
  • Het wordt al donkerder, uitzicht op de porch en weer heeft Barbara oog voor de camera.

Na zijn rondje foto's maken kwamen er gelukkig meer kinderen voor Luchiano. Buiten speelde hij tikkertje en andere spelletjes, we hadden er geen kind aan. Zijn verhaal is allang klaar, Luchiano schrijft nu eenmaal wat sneller dan zijn vader. Allebei waren we zeer tevreden over het Spantenbierfeest. Dat moet wel een fijn huis worden om in te wonen.

May 1, 2007

's Nachts op zoek naar medicijnen

Lucy en Luchiano (9) waren maandagavond verdiept in Super Mario World, een vredig tafereeltje. Toch liep het uiteindelijk anders. Lucy kreeg steeds meer last van een stijve nek met ongeveer dezelfde symptomen als Luchiano eerder had. Ik smeerde wat tijgerbalsem en creme op haar nek en dacht dat het alweer iets beter ging. BVN-voetbal begon net en ik wilde de ontknoping in de Eredivisie graag zien.

Lucy lag in bed en toen ik even later bij haar kwam kijken schrok ik. Haar nek deed veel pijn en ze had moeilijkheden met ademhalen en kon bijna niet meer praten. Ik ben niet goed in dat soort situaties, dacht koortsachtig na en besloot de huisarts te bellen. Die had geen dienst op Koninginnedag maar via het antwoordapparaat kreeg ik het nummer van de dienstdoende arts.

Deze arts nam de telefoon direct op. Hij sprak geen Nederlands maar kon wel wijs uit mijn Papiaments. Later bleek het een Cubaan te zijn. Na het aanhoren van de klachten adviseerde hij ons langs te komen. Lucy voelde zich een klein beetje beter maar het leek raadzaam toch te gaan. Luchiano en Diana (11 maanden) gingen ook mee en om ongeveer half twaalf stopten we voor de dokterspraktijk aan de Totolikaweg.

Heet van de naald! Van ongeveer 15:00 tot 17:00 uur Curacaose tijd ofwel 21:00 tot 23:00 Nederlandse tijd lag het CasaLog eruit. Er was een zware crash waarover mijn Hosting Provider vooralsnog geen bijzonderheden wil geven. Feit is dat zelfs de url van de provider niet meer te bereiken was om een Support Ticket aan te maken. Toen het CasaLog weer te benaderen was bleek de MySql database die de motor vormt van dit weblog corrupt te zijn. Voor deze vorm van corruptie ontvangt men echter geen rooie cent. Het Support Center van TotalChoice Hosting heeft de zaak vakkundig gerepareerd en nu werkt alles weer. Voor de zekerheid wel een backup maken...

De arts komt zoals gezegd uit Cuba en boezemde direct vertrouwen in. Hij keek in Lucy's keel, ze hoefde zich niet eens uit te kleden, en zag wat witte afscheiding. Het gevolg van een ontsteking die doortrok tot in de nek. De dokter schreef drie dingen voor, een antibioticum, een gel om in de nek te smeren en een pijnstiller. De dichtstbijzijnde apotheek die dienst had was Botica Zuikertuintje.

Het kostte ons enige moeite om deze botica te vinden, immers het hele Zuikertuintje-complex wordt op dit moment verbouwd. Bij café De Heeren was het druk maar daar hadden wij geen oren naar. De apotheek bleek binnen Zuikertuintje verplaatst naar de andere kant, in de buurt van de wasserette.

Ik drukte op de bel, een vrouwelijke apotheker verscheen in mijn beeld en opende een raampje in de deur om het recept aan te nemen. Na een blik op het papier sprak zij: "Oh, maar dat eerste artikel hebben wij niet en dat is juist het belangrijkste. De antibiotica."

Grrr!

Zonder medicijnen liep ik terug naar de auto en deelde Lucy het slechte nieuws mede. De enige andere mogelijkheid was Botica de Savaan die vlakbij Centrum Piscadera is gelegen. Een heel eind rijden en het was niet zeker of men daar wel over het antibioticum beschikte. We besloten naar huis te gaan. Lucy voelde zich iets minder ellendig en probeerde het vol te houden tot de volgende ochtend acht uur. Dan kon ik terecht bij Botica Brievengat.

Het was een nacht met niet al teveel slaap en daarom is het maar goed dat wij vrij hebben op de Dag van de Arbeid. Om iets over achten haalde ik de benodigde medicijnen in Brievengat. Een uur na inname van de antibiotica en de pijnstiller voelde Lucy zich zienderogen opknappen. De vraag blijft alleen wat men moet doen als het werkelijk urgent is en de benodigde medicijnen nergens vandaan gehaald kunnen worden.

April 30, 2007

Koninginnedag 2007

We deden het eens helemaal anders op Koninginnedag. Waar we vroeger om een uur of negen op pad gingen en vervolgens in de grootst mogelijke drukte terechtkwamen, zowel op de parkeerplaats aan het Waaigat als in de straten, reden we nu om twee uur 's middags richting Punda. Een goede keuze want zeker met de Evenflow Hummer is het moeilijk manoeuvreren tussen de menigte door.

De Vrijmarkt sloegen we over, te druk. Bovendien waren de beste koopjes allang weg. Op het Wilhelminaplein was geen stoel onbezet. We slenterden wat rond en rustten uit op het Keukenplein, bij Time Out Café en het etablissement daartegenover. Dat was lekker zitten met een Amstel, een frikandel en twee ezels.

30.04.2007: Koninginnedag op Curacao. Diana (11 maanden), Luchiano (9) en CasaSpider bij Time Out op het Keukenplein. Klik voor groter.Collega Chris Oudeman en hoogzwangere Claire kwamen langslopen. Over twee weken is zij uitgerekend. Dat deed ons terugdenken aan Koninginnedag 2006 toen wij op precies dezelfde plaats zaten maar in een andere situatie. Lucy was hoogzwanger en zou vijf dagen later van Diana (11 maanden) bevallen. En niet te vergeten was Sugey erbij.

Toen we destijds terugliepen naar de auto kreeg Lucy het even te kwaad en moest gaan zitten om een beetje cola te drinken. Een paar oudere Antilliaanse dames waren bezorgd en vroegen of we de babytas wel bij ons hadden. Dat hadden we niet. De babytas van Chris en Claire stond ook gewoon thuis. "Maar ik had toen wel hoge hakken aan", zei Lucy. Claire droeg witte gezondheidsslippers.

Om toch iets te kopen kochten we een nieuw GameBoy-spel, Super Mario World. Vooral Lucy is een grote fan van Super Mario. Op weg naar de auto kwamen we langs de Handelskade waar Refineria Isla de standplaatsen voor de Venezolaanse groenten- en fruithandelaren mooi heeft opgeknapt. De succesvolle middag werd afgesloten met een grote portie nasi van Sun-Lee.

's Avonds was er op televisie veel aandacht voor Koninginnedag, zowel vanuit Nederland als Curacao. Koningin Beatrix stipte staand op een bordes naast de ijdele burgemeester Ton Rombouts van 's-Hertogenbosch de afwezigheid van prinses Máxima aan. In geen jaren heb ik haar zo vrolijk gezien nu de knappe Argentijnse de show eens niet voor haar neus wegkaapte. Verder toonden de beelden vanuit Nederland schitterend zomers weer, het leek wel Curacao. Nog even en we verbouwen sinaasappels in de Betuwe.

Op Sint Maarten is het Carnaval en dat is ook een mooi feest. Aan Lucy en Luchiano heb ik geen kind, zij zijn verdiept in Super Mario World.

April 6, 2007

Spreken is zilver, zwijgen is...

Een korte RealWrite™ uitzending vlak voordat wij door collega Lahrn opgehaald worden om naar Aeropuerto Hato te vertrekken. We zijn als een dolle stier aan het inpakken en hopen geen belangrijke dingen te vergeten. Over wat belangrijk is lopen de meningen soms uiteen.

"Bederf mijn dag niet", zei Lucy. "Voor je gaat douchen smeer ik even dit in je haar."
"Okay", antwoordde ik gedwee.

Nadat het spul in mijn haar was gesmeerd douchte ik mij en keek vervolgens nieuwsgierig in de spiegel. Ze zeggen wel eens, een ezel stoot zich niet tweemaal aan dezelfde steen...

Continue reading "Spreken is zilver, zwijgen is..." »

April 1, 2007

Overpeinzingen op zondag

De 1-april grappen schieten er een beetje in bij ons vandaag. Evenals het wekelijkse uitje naar Pleincafé Wilhelmina zaterdag en het Happy Hour bij Wet & Wild zondag. Het zijn twee dagen waarin weinig uit mijn handen komt. Gelukkig wacht daar morgen weer het werk.

Zojuist heb ik Luchiano (9) geleerd hoe hij embedded pictures in zijn weblog kan opnemen. Hij pikt dit soort dingen snel op en heeft na een keer toekijken geen hulp meer nodig. Zijn verhaal gaat over het overlijden van zijn oma. Als ik het voor Lucy in het Spaans vertaal merk ik dat het me toch weer aangrijpt.

Diana (10 maanden) kan papa en mama zeggen. Vandaag probeerde ik haar boek te leren. Tot dusverre tevergeefs. Deze week moet er nog heel wat geregeld worden voordat we vrijdagmiddag naar Nederland vertrekken. Wat mag men tegenwoordig meenemen? Diana heeft wel melk nodig onderweg en mag een flesje water? Dingen die ik dinsdag als de tickets opgehaald kunnen worden moet navragen.

Kan me nog herinneren dat we in februari 1994 met drie collega's vanuit Nederland naar Miami en Curacao vlogen. Op die vlucht had ik proviand voor een week bij me, immers men weet maar nooit. Een nagelschaartje was toen ook geen probleem.

Hoe ziet vliegen eruit in 2017?

March 31, 2007

De kolibrie

30.03.2007: Een kolibrie bij onze Aloë Vera. Klik voor groter.Vrijdagmiddag tegen zes uur was Luchiano (9) buiten aan het spelen. Een overbuurmeisje kwam vragen of hij met hun mee wilde doen. Een beetje verlegen keek hij mij aan. "Ga!", zei ik.

Even later kwamen de twee meisjes en een jongetje bij ons in de tuin spelen. Vlak voordat ze weggingen haalde Lucy de camera tevoorschijn en maakte een foto. Met de buurmeisjes spelen luidt de titel van Luchiano's verhaal.

Toen de buurmeisjes weg waren stond ik nog even buiten met Diana (10 maanden) in mijn armen. Plotseling zag ik een kolibrie bij een van onze Aloë Vera planten. Snel riep ik Lucy die hem een aantal malen kon fotograferen.

De kolibrie is een bijzondere vogel die vliegt ongeveer als een helikopter. Net als een helikopter en ook een insect kan de kolibrie stil in de lucht hangen door zijn vleugels in een horizontaal vlak te bewegen. Om vooruit te komen moet hij zijn lichaam een beetje kantelen.

Het is de enige vogel die achteruit kan vliegen. Hiervoor moet hij zijn vleugels enorm snel bewegen, afhankelijk van de soort halen kolibries tussen de 15 en de 90 slagen per seconde. Dat is sneller dan ik kan typen.

Zojuist belde mijn vader, CasasPa. Vanavond om tien over half zes Nederlandse tijd is mijn moeder overleden. Precies op de verjaardag van haar jongste dochter Pascale. Ilka is 72 jaar geworden.

March 30, 2007

Een trieste aanleiding

Het plan was om in de zomervakantie met het hele gezin naar Nederland te gaan. Dat plan stond op losse schroeven, Lucy wilde ook wel heel graag naar Santo Domingo. Daar zijn we in 2004 voor het laatst geweest, het jaar daarop was er een grote conversie op het werk en in 2006 werd Diana (10 maanden) geboren.

Een dubbeltje kan men maar een keer uitgeven en daarom werd Santo Domingo ons vakantiedoel voor het jaar 2007. De mens wikt en God beschikt. Op 26 maart kwam er een email binnen van CasasPa. Mijn moeder heeft zondag 25 maart een epileptische aanval (insult) gehad en het was niet goed met haar. Nadien leek zij enigszins te herstellen, kreeg weer wat kleur op het gezicht en een beetje kracht in de handen.

Donderdag belde mijn vader. Ilka, mijn moeder, had weer een terugslag en was in een soort van comatueuze toestand gekomen. Ze at en dronk niet meer. Gezien het feit dat zij al ongeveer 14 jaar aan Alzheimer lijdt was dit ooit te verwachten. Maar toch komt het altijd onverwachts. Lucy vond dat ik zo snel mogelijk naar Nederland moest gaan.


30.03.2007: De Spiders gaan naar Nederland maar de aanleiding is een trieste. Klik voor groter.


Op dat moment was er nog plaats op zaterdag 31 maart maar het business-class ticket kostte 4500 gulden, ongeveer € 2000. Terwijl ik in dubio stond loste het probleem zich vanzelf op, even later bleek de vlucht namelijk volgeboekt. De eerstvolgende datum met vrije plaatsen was vrijdag 6 april. Vrijdagmiddag heb ik ons vieren op deze vlucht geboekt.

Zaterdagmorgen 7 april om tien over negen komen we aan op Schiphol. We blijven 16 dagen in Nederland. Toch Nederland dus maar de aanleiding is een trieste. Ik hoop mijn moeder nog even te kunnen zien.

March 25, 2007

De stembiljetten zijn binnen

Lag er vrijdag een cheque in de brievenbus zaterdag waren het twee stembiljetten. Natuurlijk zijn stembiljetten erg belangrijk, maar cheques ontvangen is nog leuker. Echter, het kan niet alle dagen feest zijn.

Het telwoord in de eerste zin is van belang, het waren inderdaad twee stembiljetten. Eentje is voor Lucy en het is haar eerste stembiljet op Curacao. In Santo Domingo heeft zij nooit gestemd, iedere keer kwam er iets tussen. Het is daar ook vaak een kwestie van uren in de rij staan. Zoals het er nu naar uitziet gaat Lucy op 20 april 2007 stemmen voor de nieuwe Eilandsraad.

Stembiljetten Eilandsraadverkiezingen 20.04.2007 voor Lucy en CasaSpider zijn binnen. Klik voor groter.Op Bonaire zijn drie Nederlandse paspoorten van genaturaliseerde Dominicanen ingenomen en ook op Curacao is men bezig met een onderzoek. Anthony Godett van Frente Obrero (FOL) deed het voorkomen dat hier massaal paspoorten werden ingenomen om de betrokken Dominicanen niet te laten stemmen.

Gezaghebber Lisa Richards-Dindial spreekt deze stelling krachtig tegen, slechts zeven paspoorten zijn voor onderzoek tijdelijk ingetrokken. Betrokkenen mogen echter wel degelijk stemmen.

Naar aanleiding van deze kwestie op Bonaire heb ik de Nederlandse Ambassade in Santo Domingo gemaild met de vraag wat hier aan de hand is. Men beantwoordde mijn mail heel netjes, alleen is het antwoord diplomatiek en derhalve nietszeggend. Vanwege de privacy mag men geen mededelingen doen en ik had echt niet om namen en adressen van de gedupeerde Bonairianen gevraagd.

Lucy is kennelijk door de screening gekomen en mag dus stemmen. Als het meezit verschijnen hier voor de afwisseling eens foto's van iemand anders dan een stemmende CasaSpider zoals op deze collage is te zien. Als het meezit, want het is verboden om mobiele telefoons met camera mee te nemen naar de stemcomputer. Het schijnt dat er partijen zijn die mensen op bepaalde wijze belonen als zij hun stem op de betreffende partij uitbrengen. Als bewijs wil men een foto zien en stelt daarvoor tijdelijk een cellular (mobieltje) met camera ter beschikking.

Onze Sony V3 staat vooralsnog niet op de lijst van verboden apparatuur.

March 24, 2007

Wij hebben gewonnen (De Zilvervloot)

Wie sprak de woorden: "Het doet mij wee daer op gaan duinckend [denkend] soo schone occasy voorbij hebbe moeten gaen door het manckement van assestentie"?

Dat was Piet Hein tijdens zijn tweede WIC-expeditie (1626-1627) toen hij bij de zuidpunt van Florida de Spaanse Zilvervloot langs zag varen maar niet kon aanvallen wegens gebrek aan assistentie.

Google Adsense cheque voor de Spiders is geen Zilvervloot. Klik voor groter.Bij de derde expeditie (1628-1629) slaagde Piet Hein wel, ook al bleef de grote Zilvervloot (Terra Firma) in de haven van Peru liggen omdat men gewaarschuwd was.

De Sint Jacobsvloot uit Mexico werd op 8 september bij de Slag in de baai van Matanzas onderschept en buitgemaakt. Dit leverde het in die tijd astronomische bedrag op van 11.509.524 guldens. (Bron: Wikipedia)

Piet Hein kreeg de Sint Jacobsvloot op betrekkelijk eenvoudige wijze in handen, de wind dreef haar direct in handen van de Nederlanders. Op soortgelijke wijze wapperde donderdag een envelop onze brievenbus in.

De envelop bevatte een cheque van niet zomaar de eerste de beste maar van Google zelf. Hun compensatie voor CasaSpider's deelname aan het adsense reclameprogramma.

Een beetje jammer is dat de opbrengst niet geheel in verhouding staat tot de Zilvervloot. In het jaar 1628 had het nog iets geleken maar zelfs destijds was het geen hoofdprijs. Enigszins teleustellend is dat we de beoogde nieuwe auto dientengevolge hebben moeten afbestellen.

Over een paar uur begint de wedstrijd Nederland-Roemenie. Wij hopen dat zo halverwege de tweede helft het Zilvervloot-lied op de tribunes wordt aangeheven.

March 20, 2007

El Sapo El Sapo (36)

1.

Dat de update van het CasaLog even op zich liet wachten heeft niets met PSV te maken. Er is wel het een en ander gebeurd in de eredivisie. Belangrijker nog dan de heren voetballers is de voetbalpoule. Het zat er al een tijdje aan te komen, eindelijk is Team Tjebbe van de eerste plaats verdrongen door Zidane United. Er is goed gescored door de Webloggers hetgeen in de stand van de subpoules geleid heeft tot een 20e plaats. Zo hoog stonden we nog nooit.

Zelfportret CasaSpider (Pablo Jamin) uit 1979. Klik voor groter.Vorige week was het consequent voorspellen van 0-0 voldoende voor de eerste plek in het Algemeen Klassement. Deze week dacht CasasPa aka Faas Wilkes jr: "Dat kan ik ook!" Overal vulde hij 0-0 in, behalve bij Feyenoord-Willem II en Heracles-AZ. Laten dit nu precies de enige wedstrijden zijn geweest die in 0-0 eindigden.

2.

Stokjes, de naam alleen al, zijn drie keer niks. Heel soms neem ik er eentje aan, als er een leuk verhaal achter zit of als het wordt aangereikt door een vrouw waar men geen neen tegen kan zeggen. Dat laatste is nu gebeurd met Paool. Maar het is wel het allervreemdste stokje ever. Immers, er is geen verhaal, er is niets over terug te vinden bij voorgangers kortom het is een groot raadsel.

Met enige fantasie is te bedenken dat dit ghakste stokje om een zelfportret gaat maar dan iets anders dan anders. Vandaar een foto van een door mijn alter ego Pablo Jamin geschilderd zelfportret. En ja, in 1979 had ik zwart haar. Voor alle partijen is het het beste als het stokje hier eindigt.

3.

Over een paar uur begint de uitreiking van de Dutch Bloggies 2007, een evenement waarbij de Oscars verbleken. Ondanks dat het CasaLog in twee categorieën is genomineerd heeft mij geen persoonlijke uitnodiging bereikt om hierbij aanwezig te zijn. Laat staan vliegtickets. Dit is vast geen goed voorteken.

Op het allerlaatste moment worden de beste troeven uitgespeeld. Daarom gooien wij er speciaal voor de categorie Beste Persoonlijke Weblog twee familiefoto's tegenaan, genomen op de stranden van Mambo en Wet&Wild. Eerst Diana (10 maanden), Luchiano (9) en Lucy vlak voordat we de zee ingingen en tot besluit Diana samen met CasaSpider aan de Polar tijdens het Happy Hour.

Als dit de jury niet over de streep trekt dan weet ik het ook niet meer.

March 17, 2007

Met de voeten in het zand

Vrijdag was Marleen jarig, ze werd X jaar en dat moest gevierd worden. Normaliter werkt zij de woensdagavonden bij Wet & Wild, daarom is het niet verwonderlijk dat deze lokatie werd uitgekozen voor het feest. Er staat normaliter omdat Marleen een paar weken geleden in de buurt van de toiletten bij Wet & Wild onderuit is gegaan en daarbij haar pols heeft gebroken. Het witte gipsarmpje vergemakkelijkt wel de herkenning op de foto's. Sorry Marleen.

In de haast was ik mijn camera vergeten maar gelukkig hebben wij Luchiano (9) die de zijne had ingepakt. Vandaar de nu volgende impressie in 12 foto's.

16.03.2007: Marleen viert haar X-te verjaardag op Wet & Wild Curacao. Klik voor groter.

  • Marleen (links) met twee dames en het strand van Mambo/Wet & Wild op de achtergrond.
  • Lucy met prinses Diana (10 maanden), hier nog met de ogen open.
  • Nathan was die middag bij Luchiano op bezoek en pikte het feestje mooi mee.
  • CasaSpider met wederom reclame voor de Marathon Eindhoven en La Chica Merengue.
  • Mark, Noelle, Benno, Luchiano en Natascha vormen het eerste groepsportret.
  • Marleens hoofd is ietwat topzwaar, rechts de moeder van Wladek en Marie Jose.
  • Luchiano houdt de nu slapende Diana in de gaten.
  • Wladek en zijn moeder die helaas haar password voor het internet is vergeten.
  • Marleen wisselt op romantische wijze een drankje uit met een Italiaans ogend type.
  • Jackeline leent op elegante wijze haar rug uit om de verjaardagskaart te tekenen.
  • De twee grote vriendinnen Natascha en Marleen, op dit moment precies even oud.
  • het tweede en laatste groepsportret met de mannen op de achtergrond, zoals het hoort.

Het was een gezellig feestje compleet met twee soorten verjaardagstaart, pikaballen en karbonaadjes. Met de voeten in het zand. Muziek en publiek was er in voldoende mate. Moe maar voldaan kwamen wij thuis. Marleen, bedankt voor de party en nogmaals van harte gefeliciteerd.

Tot slot de weekend-quiz: wat is de waarde van X?

March 15, 2007

En een speciale goedemiddag...

"En een speciale goedemiddag voor CasaSpider", klinkt het woensdagmiddag op Radio Dolfijn FM uit de mond van Yves Cooper. Net na deze zin stapten Luchiano (9) en ik in de auto om van school naar huis te rijden.

Yves praat nog even door met Egon Sybrandy over het CasaLog en specifiek over de post Hondenkop en Varkenskop. Hij vindt het een beetje jammer dat vooral wordt ingegaan op zijn uiterlijk, waar nu eenmaal weinig aan te doen is, in plaats van hoe hij het doet bij het journaal. Yves realiseert zich dat hoge bomen veel wind vangen en heeft een uitgebreid commentaar bij de post geplaatst. Tevens legt hij uit hoe en waarom hij zijn Nederlandse paspoort heeft ingeleverd.

Voor een opname van het bewuste gesprek dient men op deze pagina te kiezen voor Klik hier om de audio te beluisteren en vervolgens voor Yves Cooper 14 maart. Het klinkt ingewikkeld maar is toch heel eenvoudig.

Net als Yves Cooper heeft Luchiano het vermogen om gewone onderwerpen bijzonder te doen klinken. Toen we vandaag thuiskwamen van school was Lucy haar zwabber kwijt. Hij was over het muurtje in de tuin van de buurvrouw gevallen. Luchiano klom over de muur en gaf haar de zwabber aan. Deze zat echter vast aan een bloempot met daarin een cactus. Behoedzaam maakte Lucy de zwabber los van de cactus en Luchiano klom via een grote uitstekende spijker terug naar ons perceel.

Meer kan ik er niet van maken, maar bij Luchiano is het een heus avontuur.

March 8, 2007

05.03.2007: Farra Rebecca

Ik bekeek de foto's en las het verhaal over de geboorte van Anna-Maria op 31 januari 2005. Op maandag 5 maart 2007 ligt mijn Cubaanse collega Yohanna wederom in kamer 8 van het Advent ziekenhuis. Wederom is haar moeder juist uit Cuba overgekomen. En wederom is het een meisje geworden en ze heet Farra Rebecca.

07.03.2007: Op kraambezoek bij de familie Figaroa-Valdes om de nieuwe aanwinst Farra Rebecca te bewonderen. Klik voor groter.Yohanna's man Figaroa heeft de naam uitgekozen en eigenlijk was het de bedoeling dat de baby Farrah met een 'h' aan het eind zou heten, net als Farrah Fawcett. Bij de verificatie is er echter iets misgegaan en Farra is in ieder geval een stuk unieker.

Een verschil met de bevalling van twee jaar geleden was dat deze keer van meet af aan is besloten tot een keizersnee. Het voordeel daarvan is dat men van tevoren weet wanneer het gaat plaatsvinden. Op maandagmorgen om 08:12 zag Farra het levenslicht, ze woog 3600 gram.

De bevalling was desalniettemin tamelijk ingrijpend en Yohanna klonk de volgende dag nog erg vermoeid. Daarom besloten wij haar woensdagavond te bezoeken. 's Middags kochten we baby-kleertjes bij Kriss Kross aan de Dr. Maalweg.

Een prima zaak alleen is men enorm langzaam bij het afrekenen en inpakken. Het positieve is dat men het gekochte tenminste wel als een kado in wil pakken, dat is vrij ongebruikelijk op Curacao. De verkoopster deed het nog mooi ook.

Om zeven uur vertrokken we met ons vieren richting het Advent ziekenhuis. Yohanna's moeder was er, een zekere Laura en natuurlijk Yohanna. Even later kwamen er meer bezoekers waaronder de trotse vader Figaroa met inmiddels oudste dochter Anna-Maria (2).

Aanvankelijk vond Diana (10 maanden) het allemaal prima, maar opeens werd de drukte haar toch teveel en begon ze te huilen. Het liep al tegen achten en wij namen afscheid. CasaSpider zou CasaSpider niet zijn als hij niet een aantal foto's had geschoten.

  • We beginnen met de officiële geboortefoto die overigens niet van mijn hand is.
  • 08.03.2007: Internationale Dag van de Vrouw 2007
  • Yohanna's moeder geeft Farra Rebecca de fles.
  • Figaroa (rechts) met trotse schoonmoeder en de pasgeboren Farra.
  • Anna-Maria op bed bij Yohanna, rechts de moeder van Figaroa en een andere dame.
  • Figaroa met Farra Rebecca op zijn schouder. En een uitvergroting.
  • Moeder en dochter wisselen een blik van verstandhouding.
  • Het hele gezin Figaroa-Valdes met elkaar op bed.

Ja, het is weer een heel baby-gebeuren op het CasaLog. En dat op de Internationale Dag van de Vrouw. Maar het is ook een beetje voor de familie en vrienden in Cuba die snakken naar fotomateriaal van Farra Rebecca. Especialmente para las personas de Cuba espero que disfruten las fotos y pronto les pondré mas, si Yohanna permite.

Ben benieuwd of ze een berichtje achterlaten, die Cubanen.

March 3, 2007

Mijn moeder

Het is voor mij niet moeilijk een verhaal te schrijven over Doritos en vuilniszakken. Een stuk gemakkelijker dan over mijn moeder. Mijn moeder heet Ilka en Diana (9 maanden) is naar haar vernoemd. Omstreeks 1993, het precieze tijdstip is moeilijk vast te stellen, begon mijn moeder aan de ziekte van Alzheimer te lijden.

Mijn vader liep tegen de VUT aan en de kinderen waren het huis uit, een mooi moment om met zijn tweeën een nieuwe fase in te gaan. Het is anders gelopen. Alzheimer is een sluipende ziekte die te vergelijken is met een spiraal waarin men alleen naar beneden kan gaan.

CasasPa, Ilka en CasaSpider in Dommelen, ergens in november 1998. Klik voor groter.In het begin was Ilka gewoon alleen thuis als mijn vader werkte. Langzaam maar zeker werd dat steeds moeilijker. Mijn ouders kochten regelmatig een kistje goede wijn bij een handelaar. Op zekere dag belde de man op om te vragen of er nog wijn nodig was. Hij kreeg mijn moeder aan de telefoon en zij zei overal ja op. De handelaar meende de dag van zijn leven te hebben, zoveel had hij waarschijnlijk niet eerder aan een particulier verkocht. 's Avonds kon mijn vader de zaak uitleggen en het grootste gedeelte van de bestelling annuleren.

Op 26 augustus 1995 emigreerde ik naar Curacao. Op Schiphol was een hele club vrienden aanwezig om mij uit te zwaaien en zo ook mijn ouders. Helemaal beseffen deed Ilka het allemaal niet, maar ze moest wel huilen bij het afscheid.

Een jaar later kwamen beiden bij mij op vakantie, voor vier weken. Het was een waardevolle maar ook enigszins moeizame vakantie. Regelmatig gingen we uit eten en dan zat Ilka er maar een beetje bij. "Ik ben er ook nog", zei ze af en toe. Dat zinnetje had ze geleerd omdat mensen al snel de neiging hebben een Alzheimer-patient te vergeten. In die tijd begon ook het bekende fenomeen dat zij het gevoel had dat anderen haar sieraden stalen. Er misten ook veel sieraden in huis maar die had ze zelf verstopt. Het is het machteloze gevoel geen controle meer te hebben.

Op een dag tijdens de vakantie reden we naar het Christoffelpark. Een parkmedewerker vertelde over leguanen en had een groot exemplaar ter demonstratie meegebracht. De leguaan lag op zijn schouder. Wij stonden een beetje achteraf. "Wie durft de leguaan even vast te houden?", vroeg de man. Tot onze verbazing liep mijn moeder gedecideerd op hem af en keek hem vragend aan. Ze kreeg de leguaan op haar schouder en liep er zeker vijf minuten verguld mee rond. Ze was helemaal gefascineerd door het dier. Jaren later, toen de ziekte al een stuk was voortgeschreden, had ze het nog over de leguaan.

In 1998 moest ik voor mijn werk drie maanden naar Zwitersland. In november reed ik vanuit Wil naar Valkenswaard waar CasasPa woont. Wel, eigenlijk woont hij in Dommelen maar dat is gemeente Valkenswaard. Met mijn moeder liep ik een rondje door de achtertuin. "Dit kon wel eens de laatste keer zijn dat je hier zo met je moeder kunt lopen", zei mijn vader. Ilka was inmiddels ingeschreven voor een verzorgingstehuis. Daar is zij in 1999 ook terechtgekomen.

Lucy en Ilka in verzorgingstehuis Taxandria te Valkenswaard, ergens in september 2000. Klik voor groter.Op zaterdag 16 september 2000 trouwde mijn zus Pascale met Luc. Daar wilden wij graag bij zijn en zo vertrokken we met ons gezin naar Nederland. Luchiano (9) was toen bijna 3 en wat ik me nog goed herinner is hoe koud hij het had. Vooral 's morgens na het douchen rende hij rillend terug naar zijn bed om onder het donzen dekbed bij te komen.

Op een avond gingen Lucy en ik samen op de fiets bij mijn moeder op bezoek. Voor de duidelijkheid, mijn vader bezoekt Ilka sinds zij in het verzorgingstehuis zit iedere dag minimaal een keer. En als hij er niet is wordt er voor goede vervanging gezorgd. Affijn, het fietsen van Dommelen naar Valkenswaard was een avontuur op zich met en voor Lucy.

Van oudsher heeft mijn moeder iets bijzonders, zij is dol op donkere mensen. Mensen met een donkere huidskleur kunnen in haar ogen geen kwaad doen. Nu vind ik dat een beetje overdreven maar Lucy kan zich helemaal in dat standpunt vinden. We waren benieuwd hoe Ilka zou reageren. Lucy en ik waren op dat moment anderhalf jaar getrouwd.

En inderdaad was Ilka heel hartelijk met Lucy, ze liet zich gewillig aan haar hand meevoeren tijdens een rondwandeling door het gebouw. In de gemeenschappelijke ruimte zat Ilka naast een man die ook aan Alzheimer leed. Deze man heette Harry Zebregs en is inmiddels overleden maar had toen overal commentaar op. Ik zei tegen mijn moeder: "Kijk, dit is Lucy, wij zijn getrouwd." Waarop Harry Zebregs reageerde: "Hij liegt dat hij barst!"

Dat is nu ruim zes jaar geleden. Nadien zijn wij niet meer in Nederland geweest en hebben we mijn moeder dus ook niet meer gezien. Inmiddels is zij flink achteruit gegaan en kan eigenlijk niets meer, zelfs staan lukt niet. Vanaf 1993 zijn we nu 14 jaar verder en haar toekomst, wel die is er eigenlijk niet.

Vandaag op 3 maart is mijn moeder jarig, zij is 72 jaar geworden.

March 2, 2007

De schuld van de vuilniszakken

Riemen vast voor een adembenemend en waargebeurd verhaal over Duvel, Doritos en vuilniszakken. Maandag stonden Luchiano (9) en ik in supermarkt Mangusa te Rio Canario. De kar was al tamelijk vol. "Moeten we geen Doritos kopen, want Chris komt vrijdag", vroeg Luch. Ik legde hem uit dat als we op maandag Doritos kochten deze de vrijdag echt niet ongeschonden zouden halen.

Doritos Nacho Cheesier met Jalapeño Cheese Dip... simply irresistable!Ons huisvuil wordt op donderdagochtend opgehaald, meestal tussen zeven uur en half acht. Om zes uur wurmde ik de volle vuilniszak uit onze afvalemmer, deponeerde hem in de kliko van Selikor en zette deze buiten. Netjes als ik ben wilde ik een lege vuilniszak in de afvalemmer stoppen. Helaas, de vuilniszakken waren op.

Geen mens kan zonder vuilniszakken, dat is algemeen bekend. Na school reden Luchiano en ik derhalve door naar Centrum supermarkt te Mahaai. Normaliter gaan we daar op vrijdag heen, onder andere om Duvel te halen maar nu dus op donderdag speciaal voor de vuilniszakken. Die zijn daar lekker goedkoop. Okay, ze scheuren wat eerder uit van onderen maar desalniettemin is het pure winst.

Nu we toch bij Centrum waren kochten we ook de andere spullen zoals Duvel, kookworst voor op witte harde bolletjes en niet te vergeten de cola en de Doritos voor vrijdagmiddag als Chris en zijn broertje Emil bij Luchiano komen spelen. Thuisgekomen bereidde ik meteen twee witte harde bolletjes met kookworst, één voor Lucy en één voor mij. Het was echt heerlijk.

Later in de middag zag ik Lucy op Yahoo Messenger. Ze was een glaasje wijn aan het drinken en had tevens de zak Doritos geopend. 's Avonds na het eten en de koffie had ik ineens ook ongelofelijk veel zin in Doritos. Lucy en Luchiano deden met mij mee. O ja, we hadden er een pittige Jalapeño Cheese Dip bij.

De flesjes Duvel gingen open en de zak Doritos werd alsmaar leger. Luchiano begon al angstig te kijken. Op het laatst zaten er nog maar acht Doritos in de zak. Dat is toch bijna drie per kind. Toen Luchiano sliep haalde ik de zak weer tevoorschijn. Drie Doritos per kind is ook niks, dan kon ik ze maar beter zelf opeten.

Nu hebben we geen Doritos meer en dat is allemaal de schuld van die vuilniszakken.

February 25, 2007

Schrijf jij maar over Jan Bols

Zaterdagochtend tijdens de karateles leerde Luchiano (9) een nieuwe techniek, kette gyakuzuki. Het is een speciale stand waarbij de karateka in een diepe zit van links naar rechts en vice versa steeds één voetstap naar voren schuift. Iedere keer staan de tenen van de achterste voet op een lijn met de hiel van de voorste. Het lijkt een beetje op lange afstanden schaatsen. Er hoort ook een stoottechniek bij maar die is nu even irrelevant.

Thialf Heerenveen 23.01.1971: Jan Bols wisselt verkeerd op de 5000 meter en wordt gediskwalificeerd.Dagelijks schrijft Luchiano op zijn Latios weblog en dat doet hij verrassend goed. Vooral in het weekend ontbreekt soms de inspiraratie. Als ik hem vraag of hij al een verhaaltje heeft antwoordt hij vanuit zijn televisiestoel met verveelde stem van niet en of ik misschien iets weet.

De kunst van dagelijks webloggen is het uitvergroten van kleine dingen. De techniek van associaties maakt huis-, tuin- en keukenverhaaltjes net iets interessanter. Regelmatig lopen Luchiano en ik samen met Diana (9 maanden) door de kamer. We zingen dan eerst Heb je wel gehoord van de zeven de zeven en vervolgen met de meezinger Heya Jan Bols, heya Jan Bols, heya heya heya Jan Bols.

"Weet jij eigenlijk wel wie Jan Bols is?", vroeg ik vanmiddag aan Luchiano. Neen, die kende hij niet. Jan Bols was een uitstekend schaatser in de tijd van Ard Schenk en Kees Verkerk. In het jaar 1971 werd hij Nederlands kampioen en was kanshebber voor het Europees kampioenschap. Op de 5000 meter wisselde Jan Bols echter verkeerd en ondanks dat hij daardoor een extra buitenbocht reed werd hij gediskwalificeerd.

"Kijk jongen, als je dat nu allemaal combineert... de kette gyakuzuki van de karateles, het heya Jan Bols zingen voor Diana en de achtergrondinformatie over de befaamde schaatser... dan heb je een interessant verhaal." Luchiano ging met enige tegenzin achter de computer zitten. "Ik ga niet schrijven over Jan Boring", zei hij recalcitrant. Een paar minuten later was hij klaar met een ietwat overdreven verhaal over Diana. Overdreven omdat zij helemaal geen koorts had en zondagmiddag juist in een uitstekende bui verkeerde, maar affijn.

"Schrijf jij maar over Jan Bols", besloot de jonge Mulisch.

February 24, 2007

De Spiders ontmoeten Donna's moeder

Stelling: complottheorieën halen het slechtste in de mens naar boven. Snel naar een aangenamer onderwerp derhalve. Zaterdagmiddag om ongeveer vijf uur vertrokken wij traditiegetrouw richting Punda.

Op zaterdagmiddag 24 februari 2007 ontmoeten de Spiders de moeder van Donna op Pleincafe Wilhelmina. Klik voor groter.Het Pleincafé was ons doel, HPOD. Diana (9 maanden) was de hele middag een beetje huilerig. Op het terras gedroeg zij zich aanvankelijk voorbeeldig.

Toen de eerste Duvels alsmede het dagmenu bestaande uit een halve kip op tafel stonden leek de kleine prinses wel uitgehongerd. Zij bleef aanvallen. Luchiano (9) was verdiept in zijn GameBoy die hij na een paar dagen straf eindelijk weer terughad.

Wij zaten aan een tafeltje op de hoek, vlak bij de straat vanwege de bereikbaarheid met de Evenflow Hummer. Er stopte een rode cabrio vlak achter onze rug. Een met respect ietwat oudere dame stapte uit en tikte mij op de schouder. "Bent u de familie Spider?", vroeg zij. "Jazeker", antwoordde ik en vervolgde: "Dan moet u de moeder van Donna zijn."

Met iets andere woorden hadden wij een Stanley meets dr. Livingstone experience.

Donna's moeder nam plaats en we praatten over kinderen, het leven op Curacao en niet te vergeten Donna. Na een minuut of tien nam zij afscheid, haar chauffeuse zat te wachten en de dames hadden nog wat boodschappen te doen in Punda. Donna, ik kan niet anders zeggen dat je een hele leuke en vitale moeder hebt. Soepel stapte zij in de rode cabrio.

Na het eten startten Lucy en ik onze domino-match. Helaas begon Diana zich te vervelen, dat bemoeilijkte het spel. Net voordat ik de eindoverwinning kon behalen besloot Lucy dat we naar huis gingen. Weer niet gewonnen.

Ter afsluiting een door Lucy gemaakte foto met Luchiano en Diana daterend van woensdag 21 februari.

February 19, 2007

Paarden denken beter

Carnavalsmaandag is dus een vrije dag op Curacao. Om 12:10 meldde Lucy dat de Nutrilon-2 op dreigt te raken en niet meer voldoende is tot dinsdagmorgen. Wat is Nutrilon-2? Fabriceren de Spiders thuis kernwapens? Neen, het betreft hier melkpoeder voor baby's vanaf negen maanden.

Ik wilde meteen naar Mangusa te Rio Canario maar Lucy zei terecht dat de winkels misschien wel dicht waren. Mangusa bevindt zich op zeven kilometer van ons huis tegenover 500 meter voor de Pita supermarkt. Maar ja, ik vind dat geen fijne supermarkt. Een slim plan bracht uitkomst. Als Pita open is geldt dit ongetwijfeld ook voor Mangusa.

Zo reed ik eerst langs Pita die inderdaad open was. Vol gas door naar Mangusa te Rio Canario. De parkeerplaats daar was leeg, een veeg teken en inderdaad was Mangusa gesloten. De klok sloeg bijna half één. Terwijl de Toyota terugstoof richting Pita schoot het door mijn hoofd dat deze met mijn geluk misschien om half één ging sluiten.

Had ik de Nutrilon-2 nu maar bij Pita gekocht. Dat krijg je ervan als je nadenkt. Vroeger zeiden ze al tegen mij, je moet niet denken. Denken moet je overlaten aan een paard. Immers die heeft een grotere kop.

Ik kon me wel voor de mijne slaan maar had me weer eens voor niets druk gemaakt. Pita was gewoon open en het zag er niet naar uit dat ze snel gingen sluiten. Voor de zekerheid kocht ik twee blikken Nutrilon-2.

Na dit spannende avontuur is het hoogste tijd om een paar uurtjes te gaan bijkleuren op het strand.

February 18, 2007

Photo-shoot op Mambo Beach

Zondag 18 februari 2007 was de dag van de Gran Marcha, de grote carnavalsoptocht in Otrabanda. Wij gingen niet maar bleven wel thuis. Over een paar maanden als Diana (9 maanden) ouder dan een jaar is beginnen we met een oppas.

Wat dat betreft heeft collega Nathaniel het een stuk gemakkelijker, zowel zijn ouders als die van zijn vrouw vechten bij wijze van spreken om op te mogen passen.

18.02.2007 dag van de Gran Marcha, Diana kijkt ietwat nurks op Mambo Beach. Klik voor groter.Wij gingen traditioneel naar Mambo Beach waar het opvallend rustig was. Pas later bij Wet & Wild werd het wat drukker, mensen die naar carnaval waren geweest kwamen binnendruppelen.

Diana houdt absoluut niet van zand. Lucy zette haar neer op het strand en zij trok direct haar voetjes hoog op om geen enkele zandkorrel te hoeven voelen.

Na een tijdje ging het iets beter maar nog steeds niet van harte. Een photo-shoot in zesvoud.

  • Diana en Lucy vredig op het strand liggend.
  • Is dit een eigenwijze blik of is dit geen eigenwijze blik?
  • Diana reikt naar het lege ijsbekertje.
  • Diana kijkt ietwat nurks.
  • Lucy, verdere woorden overbodig.
  • Lucy onderneemt een nieuwe poging om Diana's voeten met het zand te laten kennismaken.

Maandag is heel Curacao vrij. Ooit heeft men besloten Tweede Pinksterdag als vrije dag in te ruilen voor carnavalsmaandag. Wat is een zondag toch veel fijner in de wetenschap dat men de volgende dag vrij is.

February 17, 2007

Drie kwesties tegelijk

Er gebeurt veel in Nederland hetgeen op zich niet vreemd is met net een nieuw kabinet in de steigers. Drie dingen springen het meest in het oog, hier komen ze in (niet geheel) willekeurige volgorde.

  • Met stip op één de Croissantenkwestie. Twee agenten sommeren een vrouw die in de Amsterdamse metro een croissantje eet mee naar buiten te komen en slingeren haar op de bon. 50 Euro. GeenStijl ziet als een van de weinigen de ernst van de zaak in: "Zelfs een klein kind weet namelijk dat croissants kruimen bij het het leven."
  • We vervolgen met de kwestie Bram Moszkowicz, een achternaam die ik nooit in één keer goed schrijf. Goed aangeschreven staat de advocatuur sowieso niet als beroepsgroep en de Moszkowiczen dragen daar aardig aan bij. Op 12 mei 2006 schreef ik in De twee karaffen over de integriteit van Bram Moszkowicz. Inmiddels is bekendgemaakt dat Moszkowicz de verdediging van Willem Holleeder neerlegt. Waarschijnlijk neemt Gerard Spong deze taak over. Spong heeft geen banden met wijlen Willem Endstra maar voor de rest is het lood om oud ijzer.
  • Last but not least de dubbele nationaliteitenkwestie. De beoogde PvdA-staatssecretarissen Ahmed Aboutaleb en Nebahat Albayrak bezitten behalve de Nederlandse ook respectievelijk de Marokkaanse en de Turkse nationaliteit. Volgens PVV-leider Geert Wilders is dit onacceptabel, immers door het feit dat men ook over een ander paspoort dan het Nederlandse beschikt kan men in bepaalde gevallen nooit 100% de belangen van Nederland behartigen. Deze kwestie breidt zich als een sneeuwbal uit en heeft nu het koningshuis bereikt. Prinses Máxima moet volgens sommigen met Rita Verdonk op kop afstand doen van haar Argentijnse paspoort. Complicerende factor is dat Argentinie het Argentijnse staatsburgers niet toestaat om hun nationaliteit op te geven. Ditzelfde geldt overigens ook voor Marokko.

Croissants eten we eigenlijk nooit, van advokaat hou ik niet maar we hebben in ons gezin van vier personen wel zes paspoorten. Daarom de mening van CasaSpider over de dubbele nationaliteitenkwestie.

Allereerst dit. Indien er wettelijk niets op tegen is dat een staatssecretaris twee paspoorten heeft moet men daar ook niet over zeuren. Datzelfde geldt voor het Argentijnse paspoort van prinses Máxima.

Als ik het voor het zeggen had en er moest een nieuwe wet gemaakt worden met betrekking tot dit issue, wel in dat geval pleit ik ervoor om de aanvrager bij het verkrijgen van de Nederlandse nationaliteit de oorspronkelijke verplicht op te laten geven. Als iemand Nederlander wil worden moet dat niet alleen uit praktische overwegingen zijn, neen men moet daar bewust voor kiezen en de consequenties aanvaarden.

In het geval bepaalde landen als Marokko en Argentinie niet toestaan dat hun burgers de nationaliteit opgeven dient er druk op de betreffende regeringen te worden uitgeoefend. Als de Europese Unie als een geheel optreedt en nationalisatieverzoeken afwijst op deze grond kiest men hoogstwaarschijnlijk snel eieren voor zijn geld.

En wat betreft ons gezin. Indien er geen druk is gaan wij natuurlijk geen moeite doen en kosten maken om de Dominicaanse nationaliteit van Lucy en Luchiano (9) op te laten heffen.

February 14, 2007

Baas boven baas

13.02.2007: Lucy verslaat CasaSpider overtuigend met klaverjassen op de dag van hun 8-jarig huwelijk. Klik voor groter.Dinsdagmiddag haalde ik onder anderen garnalen welke 's avonds door Lucy werden bereid. Voor de afwisseling aten we buiten, ter ere van ons achtjarige huwelijk. Buiten eten doen we niet vaak en dat is eigenlijk wel een beetje vreemd ja misschien zelfs raar. Immers, het is lekker zitten in de buitenlucht en gezinstechnisch ook beter.

Desondanks eten we vanavond hoogstwaarschijnlijk weer binnen.

Later op de avond gingen Lucy en ik klaverjassen, ook buiten. Met een glaasje koude witte wijn. Lucy haalde alles uit de kast om te winnen en tegen alles, maar dan ook echt alles uit de kast ben ik niet opgewassen. Zij won en wilde als overwinningspremie een foto. Bij deze, Lucy mi ganadora.

Woensdagmorgen moest Diana (9 maanden) naar het consultatieburo. Wij besloten met haar mee te gaan, immers we waren erg benieuwd naar haar gewicht en andere ontwikkelingen.

Op 20 december woog zij 7580 gram en dat was nu 8230. Nog steeds iets onder het gemiddelde maar wel de lijn volgend.

Terwijl Diana in de weegschaal lag begon zij ineens te plassen, het was behoorlijk veel. Toch werd het gewicht niet minder, hoe kan dat? Ze is inmiddels 73 centimter lang en ligt voor het overige prima op schema. Op 20 februari krijgt zij een officiële gehoortest. Wat zegt u? Een gehoortest.

Woensdag Valentijnsdag. Via een tip van Cockie stuurde ik Lucy deze Valentijnskaart. Het was inderdaad too good to be true, want hij is niet aangekomen. Tot slot een bonusfoto van Luchiano (9) en Diana samen in bad.

February 13, 2007

Foto's met een verhaal (4)

In de serie Foto's met een verhaal wordt elke keer een foto getoond waar op een of andere manier een verhaal achter zit. Dat is niet zo moeilijk, want dit geldt voor bijna iedere foto. Het idee is om foto's te gebruiken ouder dan vijf jaar. Alle posts over dit onderwerp zijn gebundeld in de category Foto's met een verhaal.


Datum: 13.02.1999
Locatie: Juzgado de Paz (soort gemeentehuis) Santo Domingo
Personen: Lucia en CasaSpider
Bijzonder: Casa's broek


13.02.1999: Lucy en CasaSpider trouwen in Santo Domingo. Klik voor groter.

(Klik voor groter)


Heden, dinsdag 13 februari 2007, zijn Lucy en ik op de kop af acht jaar met elkaar getrouwd. Toen ik haar vanmorgen zoende zei ik: "Acht jaren, met jou lijken het slechts vijf dagen..."
"Mentiroso!", was Lucy's antwoord.

Onze trouwdag staat bij mij nog steeds in de boeken als een van de meest hectische dagen uit mijn leven. Nederlanders zijn zo een ongelofelijk regelneverig volk. Alles moet altijd tot in de puntjes van tevoren geregeld zijn, vooral bruiloften. Zo ben ik dus niet. Op vrijdagavond 12 februari 1999 arriveerde ik in Santo Domingo. Het eerste dat we deden was het bestellen van de bruidstaart. De avond werd doorgebracht met familie en enkele flessen Presidente.

Zaterdagochtend, de dag van de bruiloft, gingen we in gezelschap van Sugey en achternicht Jacqueline op pad om versiering te kopen voor het feest van die avond. Lucy had in die tijd een klein restaurantje en dat was een goede locatie. De dames deden er vrij lang over om de versieringen te kopen. Ergens begon ik ietwat nerveus te worden, immers Lucy's hele outfit moest nog gekocht worden en zo ook de ringen. Ja, gelukkig is CasaSpider niet zo'n regelneverige Nederlander.

Na de versieringen was het plan om naar de supermarkt te gaan om het eten voor het feest in te slaan. Maar eerst moesten we geld pinnen. Dat was mijn taak. Pinnen ging altijd heel gemakkelijk in Santo Domingo maar uitgerekend op deze dag niet. Mijn pinpas werd geweigerd. In het hotel lag mijn credit-card, maar dat was ongeveer drie kwartier rijden. Drie kwartier heen en drie kwartier terug.

Uiteindelijk zat er niets anders op. Met flinke vertraging werden de boodschappen gedaan. Om vier uur bevonden Lucy en ik ons in El Conde, een van de grote winkelstraten. Enige haast was geboden, want de trouwerij stond gepland om kwart over zes. En we moesten nog een jurk, schoenen en ringen kopen. Vreemd genoeg slaagden we snel maar helaas is Lucy nogal van het afdingen. Het scheelde een haar of ze had de zojuist uitgezochte spullen laten staan.

Om half zes arriveerden we in het restaurantje. Lucy moest haar haar laten doen en in de tussentijd haalde ik mijn broek op bij de stomerij. Er was geen tijd meer voor het colbert dat nog in het hotel lag. Ik kleedde me om en ging uiteindelijk samen met Lucy naar het Juzgado de Paz de la 3ra Circunscripción del Ensanche Luperón (archieffoto 2001). Het was kwart voor zeven. We waren niet het enige paar dat ging trouwen, er stond een hele rij.

"Waar heb jij de ringen eigenlijk gelaten?", vroeg ik aan Lucy. "Ojee, de ringen!", antwoordde zij. Die lagen nog in de kapsalon. We hadden nog even tijd en dus schoot Lucy met haar trouwjurk een taxi in om de ringen te halen. Ik drentelde wat heen en weer. Een man tikte mij op de schouder. "Meneer, uw broek."

"Wat is er met mijn broek?"
- "Er zit een scheur in uw broek."

Ik voelde en warempel, ik kon mijn hand er met gemak doorheen steken. Vanaf dat moment schuifelde ik gelijk een krab achterwaarts over het terrein, overal dekking zoekend voor mijn achterkant. Toen Lucy terugkwam met de ringen bracht ik haar op de hoogte. Zij zag er de humor wel van in.

Een man ging de in de rij staande bruidsparen langs om gegevens te noteren. Bijvoorbeeld wie de getuigen waren. Lucy gaf de namen op. "Zijn deze mensen familie van u?", vroeg de man. Een getuige was inderdaad familie en dat mag dus niet. We kwamen plotseling een getuige tekort. Kordaat sprak Lucy het paar na ons in de rij aan. Of ze ons een getuige konden lenen. Na kort overleg wilde hun getuige ook wel bij ons getuigen.

Eindelijk stonden we voor de ambtenares van Burgelijke Stand. In die tijd was mijn Spaans iets minder dan het nu is. Ze vroeg me naar mijn beroep. Database Administrator was haar onbekend en na wat heen en weer praten werd het uiteindelijk computer. Ook een mooi beroep.

De exacte tijd ben ik vergeten, maar vermoedelijk rond 19:40 zijn Lucy en ik in de echt verbonden. De feestavond erna verliep uitstekend en zowaar zonder verdere incidenten.

February 11, 2007

Disco Party bij Ino & Bente

Ieder jaar ergens in januari of februari vieren Ino en Bente hun verjaardagen die eigenlijk in december vallen. De feesten hebben altijd een thema. In 2004 Vicars & Tarts, in 2005 Arabian Nights, in 2006 Mexican Party en in het jaar 2007 gaan wij terug naar de jaren '70 en '80 van de vorige eeuw met een Disco Party.

In ons gezin speelt omtrent de feesten van Ino en Bente nog een ander thema, dat van de naaimachine. Ieder jaar wil Lucy wel iets moois maken, maar daarvoor heeft ze een naaimachine nodig. In 2005 hadden we er bijna een, maar helaas was het gewenste model toen net uitverkocht. Daarna is het er niet meer van gekomen. De outfits voor de Disco Party hebben we derhalve gewoon in Punda gekocht.

10.02.2007: Disco Party bij Ino en Bente. Hier Bente en Simona met hun respectievelijke pruiken. Klik voor groter.Tegen half tien arriveerden wij op de feestlocatie aan de Stakamahachiweg te Montaña. Er waren al wat mensen aanwezig en zij waren uitgedost in wonderlijke outfits. Wonderlijk in die zin dat ik dergelijke kledij in mijn tijd nooit in de disco tegen ben gekomen. Het leek meer op Woodstock, het enige wat ontbrak was de geur van marihuana.

We hadden Diana (9 maanden) bij ons en Luchiano (9) natuurlijk ook. Hij vermaakte zich in de hangmat met zijn GameBoy totdat hij in slaap viel. Dat deed Diana niet, Lucy is daardoor steeds in haar nabijheid gebleven. Vanaf een afstandje kon zij mij goed in de gaten houden terwijl ik aan het fotograferen was, vooral dames. Een impressie in zeven foto's.

  • Er waren veel pruiken te zien, de blauwe van Bente en de blonde van Simona combineren goed.
  • Oudere jongeren Ino en Bente presenteren enkele van de talrijke zelfgemaakte hapjes.
  • Disco-dames mogen gezien worden, van links naar rechts Loes, Bente en Jackeline.
  • Mark en Kees hebben plaats genoeg onder hun zwarte pruiken, het was ergens ver weg in de vorige eeuw dat zij nog over hoofdhaar beschikten.
  • Een overzicht van de kleurige feestlocatie.
  • Benita is een echt danstype en het maakt haar niet uit of de muziek Arabisch, Mexicaans of Disco is.
  • Ino denkt al aan het thema van volgend jaar, Farao's en Cleopatra?

Over foto's gesproken. Was CasaSpider voorheen de enige die op feesten en partijen rondging met de camera, tegenwoordig ondervindt hij serieuze concurrentie van Loes van Tellingen. Regelmatig liep zij me voor de voeten en schoot de betere plaatjes. Tot overmaat van ramp stonden het verhaal en de foto's van het feest enkele uren eerder op haar weblog Beslommeringen dan op het mijne. Iets om in de gaten te houden.

Al met al was het een uitstekende editie in de serie van Ino & Bente feesten. Tips voor het thema van volgend jaar zijn welkom. Het album met 35 foto's getiteld 10.02.2007 Ino & Bente Disco Party staat online.

February 4, 2007

Anna-Maria 2 jaar

Een weekend in het teken van Win some, lose some. Feyenoord natuurlijk, Robertico Balentien die het Curacaose Tumbafestival won met de Tumba Karnaval Metamorfósis en zo zijn er meer die iets gewonnen dan wel verloren hebben... Bij de Dutch Bloggies is het stemmen voor de eindronde pas begonnen. Weest echter niet bevreesd, ik doe geen oproep om op het CasaLog te stemmen. Met twee nominaties (hier en daar) is het doel al ruimschoots bereikt. Mijn oprechte dank daarvoor.

Sinds vorige maand wacht een fotoreportage om geplaatst te worden. Aangezien het een reportage van 31 januari betreft is het toch slechts vijf dagen geleden. Op 31 januari was niet alleen koningin Beatrix jarig, neen precies twee jaar geleden op diezelfde dag werd Anna-Maria geboren, dochter van mijn Cubaanse collega Yohanna die over anderhalve maand wederom gaat bevallen. De kleine meid loopt inmiddels als een kievit en zit op kinderdagverblijf Pinky & Ponky achter supermarkt Vreugdenhil. Op woensdagmorgen stond aldaar een verjaardagsfeestje gepland en Yohanna vroeg mij foto- en filmmateriaal te schieten.

Woensdag 31 januari, speelschool Pinky & Ponky: Anna-Maria viert haar tweede verjaardag. Klik voor groter.Een impressie in tien foto's. Voor de niet-kenners, de party stond in het teken van een zekere Elmo.

  • Yohanna, Anna-Maria en een ander meisje bij de blauwe verjaardagstaart.
  • Het kostte enige moeite om het kaarsje uit te blazen, het is hier juist gelukt.
  • Terwijl Anna-Maria haar vingers aflikt kijken de overige kinderen uitgehongerd toe.
  • Twee vrolijke kindergezichtjes.
  • De activiteitenbegeleidsters verrichtten uitstekend werk en hadden er nog plezier in ook.
  • De juffrouws deden ook mee aan de wedstrijden, tot groot vermaak van de kinderen.
  • Welke man wil niet ruilen met een van beide kinderen?
  • Deze wedstrijd is gewonnen door het rechter kind, de begeleidster applaudiseert.
  • Anna-Maria lachend op haar lichtblauwe stoel.
  • Het feest is afgelopen en we keren terug naar de auto's.

Uiteraard gebeurde er nog veel meer op het feestje. Wat mij vooral opviel was de inzet van de activiteitenbegeleidsters. Ze zongen met de kinderen, vertelden een spannend verhaal en organiseerden diverse wedstrijdspelletjes. Dat was grappig omdat de kinderen nog iets te jong zijn om het wedstrijdelement goed te begrijpen. Als de muziek uitging tijdens het stoelendansen bleven de meeste kinderen wat besluiteloos voor de stoelen drentelen terwijl de volwassenen hen toeschreeuwden dat ze moesten gaan zitten.

Sommigen zullen beweren dat hiermee bewezen is dat competitiedrang iets aangeleerds is. Hoe dan ook was het een leuk feest en is Anna-Maria's tweede verjaardag goed gevierd.

Update dd. 05.02.2007 / 07:55

Speciaal voor lezeres Donna een foto van haar Tante Mireya die het kinderdagverblijf Pinky & Ponky leidt. Is ze het echt?

January 19, 2007

Ennia Medicard

De functie van de vroegere ziekenfondsen in Nederland wordt op Curacao ingevuld door de Sociale Verzekerings Bank (SVB). Via mijn werkgever zijn wij collectief verzekerd tegen ziektekosten bij Ennia, voorheen De Amersfoortse. Per 1 januari 2005 is De Amersfoortse namelijk overgenomen en heet officieel Ennia Caribe Zorg. Ennia Caribe Zorg valt onder de Ennia Caribe Holding en deze zit weer in de Delta Lloyd groep.

Het leek me wel even interessant om dit te melden.

Hoe werkt de ziektekostenverzekering op Curacao? De verzekerde (bijvoorbeeld ik) betaalt de huisarts, de apotheek, het laboratorium en de specialist contant. Vervolgens levert hij een declaratieformulier in en wacht af tot er een cheque klaar ligt. Zelf declareer ik één keer per jaar en zie dit als een soort spaarsysteem. Okay, een spaarsysteem zonder rente maar als ik het niet doe is het geld ook weg.

Vier Ennia Medicards voor de Spiders, twee met en twee zonder foto.Ennia is er al een tijdje mee bezig en nu is het er dan echt, de Ennia Medicard. Voorlopig werkt hij alleen in de botika's (drogist/apotheek) en wel als volgt. Elk geneesmiddel dat men er op recept koopt wordt geswiped, met andere woorden men haalt de Ennia Medicard door een speciaal apparaatje. Er vindt een controle plaats of het geneesmiddel wel voor vergoeding in aanmerking komt en als dat het geval is mag men het zo meenemen.

Het voordeel voor de klant is dat hij de geneesmiddelen niet meer hoeft voor te financieren en tevens vervalt de administratie van het declareren. Men hoeft geen rekeningen meer te bewaren in een envelop ergens in een laatje en het declaratieformulier is overbodig geworden. Nadeel voor de klant is dat zijn verkapte spaarsysteem in elkaar stort.

Het voordeel voor Ennia is dat men een veel actueler overzicht heeft hoeveel er per verzekerde op een bepaald moment is gedeclareerd. Administratief scheelt het het uitpluizen van stapels ingeleverde rekeningen en het na goedkeuring van de declaratie uitschrijven van cheques. Helemaal als over een tijdje ook huisartsen, specialisten en laboratoria gaan deelnemen.

Het is mij niet duidelijk wat het voordeel is voor de apotheken. Immers waar zij voorheen contant betaald werden voor de medicijnen moeten zij nu wachten tot Ennia betaalt. We gaan er maar vanuit dat dit snel gebeurt. Collega Ino is gedetacheerd bij Ennia en nauw betrokken bij het Medicard-project. Hij vertelde dat het hele verhaal begonnen is bij onze Botika Vredenberg die inmiddels wereldwijd bekend is door hun End of Year Party op zaterdag 30 december 2006.

Affijn, donderdagmiddag werden wij met het hele gezin bij Ennia verwacht om onze Medicards te laten maken. Jammer genoeg wordt er van kinderen onder de 12 jaar geen foto op de kaart geplaatst. De hele procedure verloopt snel en efficient. Lucy nam als eerste plaats en haar foto lukte meteen. De mijne werd door de Ennia-medewerkster in eerste instantie afgekeurd. "U kijkt alsof u erg geschrokken bent." De tweede kon haar goedkeuring wegdragen. "Ja, bij de tweede keer schrik ik altijd minder."

We besloten het uitstapje met een Happy Meal van McDonalds voor Luchiano (9). Het wachten is nu op het moment dat we voor het eerst kunnen swipen.

January 17, 2007

Sporty Spinning Spiders

We moesten eens wat meer bewegen en neen, dat heeft niets met het nieuwe jaar te maken. "Je hebt twee opties", zei Lucy, "ofwel kopen we een home-trainer ofwel gaan we drie keer per week lopen." Nu heb ik een broertje dood aan lopen, immers de rechter voet is door God geschapen om gas te geven. Dat is algemeen bekend.

Zaterdag gingen we naar De Jongh Sporthuis, the place to be als het om sportartikelen gaat. Veel keus was er echter niet op home-trainergebied. Van Ino & Bente hoorden we dat ze bij Coshel, een soort van dumpzaak op Zeelandia, goed ogende en toch goedkope fitness-apparatuur verkopen.

CasaSpider test of de Spinning Machine ook extreem hoge snelheden aan kan. Klik voor groter.Dinsdag na het werk reden we er met een volle auto naar toe. Lucy zag direct allerlei leuke dingen zoals een luxe mixer, draagbare telefoons en andere snuisterijen. Maar we kwamen voor een home-trainer. Er stond een mooie blauwe glimmende fiets, meer een model om mee te spinnen dan te home-trainen. Voor de gein ging ik er eens op zitten en dat viel mij niets tegen. Het ding voelde massief en stabiel aan.

Een voordeel van De Jongh Sporthuis is dat men de artikelen thuis bezorgt en in elkaar zet. Dat doet Coshel niet, maar de Venezolaanse of Colombiaanse verkoper beweerde bij hoog en bij laag dat het een fluitje van een cent was. Nou, dan kent hij CasaSpider nog niet.

Lucy voerde de prijsonderhandelingen en bedong 15% korting. De verkoper frotte het apparaat met de nodige moeite in de Toyota. Lucy moest voorin zitten met Diana en voorzichtig reden we terug naar huis. Na het eten begon zij met het in elkaar zetten. Zo nu en dan mocht ik een bout aandraaien of een zwaar ding tillen. Een grappig moment was toen Lucy vroeg waar de rem was.

Was ik vooraf sceptisch, tijdens de constructiewerkzaamheden kwam daar enthousiasme voor in de plaats. Alle onderdelen zaten in de doos, inclusief gereedschap. En alle onderdelen pasten naadloos en klikten in één keer vast. Wehkamp, neem daar eens een voorbeeld aan.

Woensdagavond begon ik aan mijn eerste spinning-sessie. Een half uur leek mij wel een mooie start. Na twee minuten werd het halve uur bijgesteld tot 20 minuten en een minuut later tot 10. Nog minder zou een regelrechte blamage betekenen. Bekaf finishte ik, de benen begonnen al aardig te verzuren. Dat krijgt men met topsport.

Luchiano (9) is gek met de fiets en heeft zijn verhaal ook klaar. Het is wat filosofischer dan het mijne met een mooie gedachtensprong van de home-trainer naar het helpen van mensen in het algemeen.

January 13, 2007

Dat is even schrikken

Ja, dat is even schrikken als het CasaLog er op zaterdagmorgen 13 (!) januari ineens uit blijkt te liggen. Als site-owner heb ik direct maar even contact gezocht met mijn hosting provider. Een onverlaat bleek shell-scripts op mijn domain te hebben geplaatst die stoute dingen deden. Genoeg technisch geneuzel, na twee uur heen en weer schrijven met de helpdesk was de zaak opgelost.

Vrijdag hadden we een feestje bij Benno en Noëlle. Een feestje met maarliefst vijf redenen:

  • Verjaardag Noëlle
  • Verjaardag Carin
  • Het inluiden van het nieuwe jaar
  • Afscheid van het huis
  • Vijfjarig bestaan Bennoëlle op Curacao

Luchiano (9) is erg moe bij het feest van Benno en Noelle op 12 januari 2007. Lucy ondersteunt hem en Diana (8 maanden) kijkt toe. Klik voor groter.Dat hadden natuurlijk ook vijf afzonderlijke feesten kunnen zijn. Om kwart over vijf moesten alle vier de Spiders Punda in om een nieuwe jurk voor Lucy te zoeken. Zij slaagde wel maar droeg die avond toch een andere mooie jurk bij haar nieuwe schoenen.

Luchiano (9) had iets vreemds, hij was bijzonder slaperig en had weinig zin die avond. Dat kwam ook omdat hij het enige kind was op het feest. Gelukkig had Sensei Ivonne vrijdag de karateles van zaterdagochtend afgebeld doordat er tegen witte mieren gespoten was. Dat scheelde weer bij het opstaan.

Voor de rest was het gezellig, alles was traditiegetrouw tot in de puntjes verzorgd bij de Van Leeuwens. Lucy had nog een slim idee: "Laten we de box meenemen, dat is beter voor Diana (8 maanden)." Wij hebben zo'n opvouwbare reis-box. Erg handig, maar dan moet men wel weten hoe dat ding op te vouwen dan wel in elkaar te zetten.

Op de handigheidslijst komt mijn naam niet eens voor, maar zelfs Lucy ging dit boven de pet. Gelukkig hebben wij Luchiano. Op wonderbaarlijke wijze weet hij de box zowel in elkaar te vouwen als ook weer op te bouwen.

Bente en Natascha zijn wel een foto waard gezien de gesprekken waar ik zo nu en dan inviel. Bijvoorbeeld over hoe vaak een vrouw zich dient te scheren. Na mijn vraag of er hartjes of andere figuren geschoren worden bleek het om de benen te gaan. Verder schijnt de loodgieter in Desperate Housewives tamelijk aantrekkelijk te zijn. Zelfs aantrekkelijker dan Fred Emmer.

Het was het laatste feest aan de Tamanacostraat. In februari verhuizen Benno en Noëlle (1e van rechts en 2e van links) naar hun nieuwe huis. Jammer dat het immense zwembad niet op passende wijze uitgeluid is. Dat moeten we maar met het nieuwe doen, inluiden. Is er eigenlijk wel een zwembad bij het nieuwe huis?

January 7, 2007

Girasoles para Lucía

Girasoles para Lucía op haar verjaardag zondag 7 januari 2007. Klik voor groter.Lucy is niet echt van de telenovelas (soap-series) maar er zijn er een paar die springen eruit. Zoals ieder genre zijn diamantjes kent.

Een van de eerste telenovelas die Lucy volgde sinds zij op 3 september 1999 bij mij is komen wonen is Girasoles para Lucía. In deze Peruviaanse serie speelt Lucía Trevi (Gianella Neyra) de hoofdrol.

Girasoles zijn zonnebloemen en, wat een toeval, Lucy is dol op zonnebloemen. Een keer nam ik een plastic exemplaar voor haar mee, maar daar was ze helemaal niet blij mee. Romantiek is net als veel andere dingen een kwestie van timing.

Vandaag is Lucy in een opperbest humeur ondanks dat ze jarig is. "Ik geloof dat ik op mijn xx-ste levensjaar rijper ben geworden." Nu ik nog.

We gingen naar buiten om een paar foto's te maken op deze mooie zondag 7 januari 2007. Een zonnebloem ging mee.

Zaterdagavond zaten we traditioneel aan de Duvel bij Pleincafé Wilhelmina. Tijdens het dominoën kregen we gezelschap van collega-DBA Wim Jans uit Belgie. Zondagmorgen maakte Luchiano een kunstwerk in Paint voor zijn moeder.


Lucy, van HARTE gefeliciteerd en nog heel veel jaren!

Hiep Hiep Hoera!
((c) Vigilante)

January 6, 2007

Curacao's Most Wanted

Lucia, La Chica Merengue, is jarig op zondag 7 januari 2007. Klik voor groter.Vrijdag was de dag dat Diana 8 maanden werd, Luchiano (9) al weer twee dagen aan het bloggen is op Latios en CasaSpider de gehele dag doorbracht met herinstalleren van zijn op het tandvlees lopende en daardoor gecrashte laptop.

Tussendoor diende een aantal dingen geregeld te worden voor de verjaardag van Lucy aanstaande zondag. We schakelen over in RealWrite™ mode en schrijven zaterdagochtend 09:04 AM. Lucy leest de Vigilante die ik haar gedienstig met een kop koffie heb aangereikt.

Wat zij niet weet is dat ik vrijdagmiddag stiekem met mijn memory-stickje naar het kantoor van Vigilante ben gereden om een foto met tekst af te leveren. Om haar te feliciteren. Hetzelfde heb ik overigens ook in de Extra gedaan, maar daar kon het via een email geregeld worden.

09:06 AM. Lucy is verdiept in een artikel over een man en een vrouw die ruzie hebben gehad. Luchiano kijkt naar CartoonNetwork terwijl hij op zijn GameBoy speelt. Ik neem een slok koffie.

09:13 AM. "Huhhh??? Ben ik dat? Heb jij dat gedaan?" Ik antwoord bevestigend. "Dank je wel! Wat een verrassing, eerst dacht ik dat ik gezocht werd. Was namelijk net aan het lezen over een vrouw die uit de gevangenis is ontsnapt." Luchiano: "Yeah, most wanted." En ergens klopt dat ook wel.

In de Vigilante staat zij op pagina 8, de politieke pagina. Ik laat haar de advertentie in de Extra zien op pagina 41 en Lucy is er blij mee.

January 1, 2007

CasaMovie: End of Year Party at Botica Vredenberg Curacao

Op zaterdagavond 30 december 2006 waren de Spiders aanwezig bij de End of Year Party georganiseerd door Botika Vredenberg. Het was een erg leuke avond die werd afgesloten met een knallende Pagara. Na de Pagara ging ik naar huis en speelde de band nog een tijdje door. Beter zo dan andersom.

Vooral van het optreden van de band is veel (ruw) filmmateriaal beschikbaar. Het filmen was niet eenvoudig wegens het ontbreken van voldoende licht. Nu heeft de Sony-camera wel een night-shot mode maar zelfs die heeft nog een beetje licht nodig. Bovendien zijn de beelden minder duidelijk en ietwat groenig.

Desalniettemin geeft de nieuwste CasaMovie een aardige indruk van de ambiente op de parkeerplaats bij Botika Vredenberg, zet ter compensatie het geluid maar iets harder. In de CasaMovie Pagara was reeds duidelijk te zien wat een Pagara is. Maar dat was overdag. Deze keer kan men de slang van vuur en bommen in het donker zien. Een belevenis die niet velen willen missen.




Dit was allemaal op 30 december. Onze echte oudjaarsavond op zondag 31 december verliep kalm, een stuk rustiger dan gebruikelijk. We aten (heel) veel jumbo-shrimps en dronken champagne. Luchiano (9) kreeg zijn halve blikje Polar. Om twaalf uur kwamen de overburen groeten, maar zij gingen daarna naar een ander feest. Wij keken buiten even naar het vuurwerk, Diana (7 maanden) vond de knallen niet leuk maar hield zich goed.

Dat gold ook voor de honden. 's Morgens had ik tranquilizers voor ze gehaald. Ofwel heb ik de gewichten verkeerd ingeschat, ofwel hebben Spider en Scooby Doo een afwijkend metabolisme maar slapen deden ze voor geen meter. Volgend jaar geef ik wel 80 kilo op in plaats van 35. Lucy zegt net dat ze nu, zondagmiddag om half een, wel slapen. Een beetje trage reactie dus. Rest ons nog één ding:

De Spiders wensen eenieder een heel gelukkig, gezond en voorspoedig 2007 toe!

Besides End of Year Party at Botica Vredenberg Curacao there are a lot more CasaMovies to be watched in Google Video.
You can also explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

December 27, 2006

Filosofisch moment na diefstal tuinameublement

"Ik weet een vraag die jij niet kunt beantwoorden", zei Luchiano (9) in de auto van supermarkt Mangusa op weg naar huis. "What is the meaning of life?"

Daar had ik inderdaad geen pasklaar antwoord op. "Alle andere dingen hebben een meaning", vervolgde Luchiano. "Light laat je dingen beter zien en door darkness heb je geen last van het licht als je wilt slapen."

CasaSpider: "Zo redenerend kun je zeggen dat de Meaning of Life is om plezier te hebben."
Luchiano: "Ja, maar er is het probleem van geld. Ik wil Pokemon Esmerald Edition en jij hebt geen geld."
CasaSpider: "Geld, geld. Vind je niet dat gezondheid belangrijker is dan de Esmerald Edition?"
Luchiano: "Ik niet. En besides, toen de mensen kamen is ook de Evil gekomen. Dieven, moordenaars en dierenbeulen."

Daar heeft hij wel een punt. Zeker gezien het telefoontje dat ik op woensdagmorgen van Lucy kreeg dat onze tuinstoelen zijn gestolen. Hier nog te zien op archiefbeeld van 28 februari 2004. Ons plastic tuinameublement staat al 11 jaar buiten en nog nooit is het gestolen. Dat is het gekke met dingen, ze worden meestal maar één keer gestolen.

Toen ik thuiskwam zag het er inderdaad leeg uit op de porch. Alleen de ronde plastic tafel stond er nog. Lucy zei mij de tafel binnen te zetten, anders kwam het geboefte vast terug om hun set compleet te maken. Dat laatste hoorde Luchiano en hij trok zijn eigen conclusie.

"Papa, als die dieven zien dat de tafel er niet staat en ze de set niet compleet krijgen, denk je dat ze dan de stoelen weer terugzetten?"

We gingen op weg naar supermarkt Mangusa, ik grinnikend in mijzelf.

December 25, 2006

Heksen op Eerste Kerstdag

Rustig opstaan met een kopje koffie om elf uur gevolgd door een grote kom Chinese tomatensoep (Unox) en vier boterhammen met kaas om erin te dopen. Er zijn slechtere manieren om een maandagmorgen mee te beginnen.

Diana (7 maanden) was wat onrustig, daarom ging ik met haar op bed liggen. Op TeleCuracao was een live kerkdienst. Toen die afgelopen was sliep de kleine prinses vredig met haar been tegen mij aan.

Wie van deze twee mevrouwen is de heks? Klik voor groter.Er begon een echte kerstfilm met veel drama. Een doodzieke maar natuurlijk erg goede vrouw met een zoontje en een echtpaar waarvan de man zijn werk in eerste instantie belangrijker vindt dan zijn gezin.

Op het laatst komt alles goed, immers het is kerstmis. Ik vond het niet eens vervelend om die film te zien, de ogen afwisselend gericht op de televisie en Diana. Tevredenheid alom. Helemaal met de wetenschap dat een grote staaf lomito (ossenhaas) in de keuken aan het ontdooien is.

Luchiano (9) was aan de beurt voor een beetje aandacht, we gingen samen lezen. Omdat hij klaar is met De brief voor de koning zijn we zaterdag naar de bibliotheek geweest. Deze keer zochten we boeken uit in de kast voor 10 tot 12 jarigen. Onder anderen kozen we voor De Heksen van Roald Dahl.

Het boek begint met een inleiding over heksen in het algemeen. Waar heksen in sprookjes zwarte hoeden dragen en rondvliegen op bezemstelen zijn zij in het echt veel moeilijker te herkennen. "Echte heksen hebben doodgewone kleren aan en zien er net zo uit als doodgewone vrouwen."

Stiekem wezen Luchiano en ik naar Lucy en grinnikten, mannen onder elkaar. Nieuwsgierig kwam het lijdend voorwerp kijken wat er aan de hand was. Maar wij zeiden niets. Het boek vervolgt: "Kijk maar eens goed naar het plaatje hieronder. Welke mevrouw is de heks? Dat is een moeilijke vraag die ieder kind moet proberen te beantwoorden."

Het antwoord staat er helaas (nog) niet bij. Maar wie van beide dames is de heks? Eén ding is zeker, het is in ieder geval niet Diana.

December 24, 2006

Kerstwens 2006 van de Spiders

De electronische wenskaarten stromen op diverse manieren binnen. Dan kunnen de Spiders niet achterblijven. Maar ja, op welke wijze moeten wij onszelf portretteren?

Luchiano (9): "Mag ik op je laptop?"
CasaSpider: "Neen, eerst moet je iets leuks voor onze kerstkaart verzinnen."
Luchiano: "Ik weet niks. Mag ik nu op je laptop?"


De Spiders wensen eenieder mooie kerstdagen en een voorspoedig en sportief nieuw jaar toe. Klik voor groter.

(Klik voor groter)


De hele ochtend had ik naar Langs de Lijn geluisterd en opeens weet je het. Wij zijn een sportief gezin. Immers, we hebben heel wat sportshirts in huis.

De Spiders bestaande uit Lucia aka La Chica Merengue, Luchiano, Diana (7 maanden) en CasaSpider wensen alle huidige en potentiele lezers van het CasaLog v2 hele mooie kerstdagen toe en alvast een voorspoedig en sportief 2007!

Synchronisatie over 8000 kilometer

Zojuist las ik bij Diamond Piet dat hij via internet bij Langs de Lijn semi-live meemaakte dat Ajax in luttele minuten een 0-2 voorsprong tegen Vitesse kwijtraakte. Dat is grappig, want precies hetzelfde gebeurde hier ook. Beiden wachten we nu op het onvermijdelijke Amsterdamse geluk in de 93e minuut.

Snel posten dus.

Vrijdag hebben wij de kerstboodschappen gedaan bij Centrum Piscadera. Diana (7 maanden) was er ook bij. Ik deed de kofferbak open en wilde de kinderwagen eruit halen. Maar de kofferbak was leeg. Een vloek ontsnapte aan mijn lippen, niet echt conform de kerstgedachte.

Lucy zag het minder somber in. "We zetten haar gewoon in het winkelwagentje", zei ze. Volgens mij was Diana daar nog te klein voor, de praktijk bewees het tegendeel. Ze paste prima en gedroeg zich gedurende het halve uur boodschappen doen voorbeeldig.

09:20 Vitesse scoort de 3-2!

Snel posten dus. Nog twee minuten te gaan in de Gelredome.

Update 09:25

Vitesse-Ajax 4-2

December 22, 2006

Een geduchte tegenstander

Luchiano (9) heeft een nieuw tijdverdrijf. Hij gooit een tennisbal tegen de muur en moet de terugstuiterende bal opvangen. Lukt dat niet dan heeft de muur een punt. Als de muur de bal niet tegenhoudt scoort Luchiano. Dat laatste komt echter nooit voor.

Daarom heeft hij een heilig respect voor de muur. "Het is moeilijk om van die muur te winnen, die muur is goed man! Hij houdt alles tegen."

Superlatieven schieten tekort om de kwaliteiten van de muur te beschrijven. Luchiano besluit: "Papa, die muur is zo... murig!"

Just for the record, we zijn vrijdagmorgen naar Kranshi geweest om een nieuwe sedula (identiteitskaart) voor Lucy te halen. De oude was nog wel geldig maar daarop stond als nationaliteit Dominicaanse vermeld. Nu is Lucy ook op haar sedula een echte Nederlandse.

December 19, 2006

CasaMovie: Crawling & Standing

Regelmatig maken wij korte filmpjes van Diana (7 maanden). Probleem van filmpjes maken is dat het ruwe materiaal snel bewerkt moet worden. Het lijkt wel verse groente. Doet men dit niet dan staat de harddisk binnen de kortste keren vol met ongesorteerd en daardoor onbruikbaar materiaal.

Diana bevindt zich in een interessante fase. Behalve zitten kan zij nu ook staan, tenminste als ze zich vasthoudt, en kruipen. Dat maakt de zaak een stuk dynamischer en vereist ook aanmerkelijk meer aandacht.




In de movie met de toepasselijke titel Crawling & Standing, alhoewel zoveel wordt er niet in gestaan, komen fragmenten voor van 6 november (badje, 185 dagen), 18 november (wieg, 197 dagen), 26 november (kruipen zonder vooruit te komen, 205 dagen), 11 december (staan, 220 dagen) en 12 december (effectief kruipen, 221 dagen).

Zoals gebruikelijk bij dit type CasaMovies is het Family-Alert gehalte hoog.

Besides Crawling & Standing there are a lot more CasaMovies to be watched in Google Video.
You can also explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

December 16, 2006

El Sapo El Sapo (33)

1.

Wim Jans (uit Belgie) komt spare-ribs eten, Duvel drinken en domino spelen. Klik voor groter.Vrijdagavond kwam mijn Belgische collega-DBA Wim Jans spare-ribs met knoflooksaus bij ons eten. Een van mijn absoluut favoriete gerechten, kwam dat even goed uit.

Diana (7 maanden) at met ons mee. Ook zij is dol op spare-ribs, met een beetje fantasie lijken de botten op het hout van haar wieg. Waarover later meer.

Voordat we overschakelden op de Polar waren er een paar ijskoude Duvels. In totaal gingen er genoeg calorieën doorheen om een dozijn dokwerkers voor een dag van energie te voorzien.

Daarom moest er na het eten gesport worden, domino. Het voordeel van dominostenen boven kaarten is dat ze niet wegwaaien en tegen nattigheid kunnen. Nadeel is dat het schudden, hetgeen gebeurt door met twee handen de stenen over de tafel te bewegen, veel lawaai maakt. Diana werd er iedere keer wakker van.

2.

De overblijfselen van haar wieg na Diana's beveraanval. Klik voor groter.In de vorige El Sapo stond dat Diana een bever is, wat ontbrak waren de foto's. Dat is bij deze goedgemaakt.

Speciaal voor de foto zette ik haar op de juiste plaats in de wieg waar zij direct begon te knagen. Don't try this at home!

Het is niet zo dat Diana verder geen eten van ons krijgt, neen na een paar happen hout is zij gewoon in haar nopjes.

De zijkant van de wieg doet inmiddels enigszins denken aan de muur van een gevangenis waarop de gevangene streepjes zet om bij te houden wanneer hij eruit mag.

3.

De verloedering slaat toe, Talpa op Curacao. Klik voor groter.We hebben Talpa. Nou ja, op kanaal 20 van TDS zijn diverse Talpa-programma's te bekijken.

Zaterdagmorgen keek Lucy naar Deal or NO Deal met Beau van Erven-Dorens. Meteen daarna kwam Linda de Mol met een soortgelijke koffertjes-show.

Op zondag 17 december gaat het echte programma van start. In de Extra stond dat er extra voor betaald moet worden. Voor de gewone programma's 12 gulden (€ 5.25) en voor de sport met De Wedstrijden 20 gulden (€ 8.70) per maand.

Daar beginnen wij dus niet aan. Helemaal nu niet, immers de Eredivisie gaat vanaf morgen de winterpauze in.

December 6, 2006

Luchiano en de Snotgun

Luchiano (9) oogt gevaarlijker dan Rambo met zijn nieuwe Snotgun. Klik voor groter.Drie personen in ons gezin geloven niet (meer) in Sinterklaas en Diana (7 maanden) is er nog te klein voor. Luchiano (9) weet dat ik de kado's koop en daarom waren wij dinsdag partners in crime. Bij Goisco mocht hij zelf zijn kado uitzoeken. Het werd een snotgun, zo'n geweer waar met behoorlijke kracht groene smurrie uitkomt. Ghostbusters!

Bij de kassa vroeg Luchiano plotseling wat wij toch met die wortels deden die hij vroeger voor het paard van Sinterklaas in zijn schoen stopte. "Zo gauw jij in bed lag haalden wij die er vlug weer uit." Achter me hoorde ik besmuikt gegrinnik van een andere klant. "En aten jullie die dan gewoon weer op?", vroeg Luchiano. "Ja en jij dus ook."

We gingen naar Penha om parfum te kopen voor Lucy. Eens maar nooit weer maakte ik de vergissing om parfum bij de DA-drogist te kopen. Het is een stuk goedkoper, maar drie keer gebeurde het dat we naar Pleincafé Wilhelmina gingen en dat ik vroeg of er misschien ergens een aangebroken blikje bier rondslingerde. Na de derde keer gooide Lucy de parfum weg zodat deze per centiliter uiteindelijk toch duurder uitkwam.

"Wilt u iets nieuws proberen?", vroeg de dame van Penha. "Neen, liever iets klassieks." Het werd Chanel Allure, een lekker geurtje. Luchiano schrok nogal van de prijs. "Zoveel? En er zit bijna alleen maar water in!" Ja jongen, vertel dat maar eens aan de vrouwen.

De kado's vielen in goede aarde en Luchiano voelde zich een ware Rambo met zijn snotgun. Een apparaat waar wij nog veel plezier van gaan beleven.

December 2, 2006

Sinterklaas bij SQL

Nauwelijks bekomen van de Mariachi-party bij Roland en Barbara stond het volgende evenement op het programma. Vrijdagavond vereerde Sint Nicolaas in het gezelschap van twee Zwarte Pieten (sorry Boutie, Xaviera en vele anderen) SQL Integrator met een bezoek.

Glunderend neemt Luchiano (9) zijn zelf uitgekozen kado in ontvangst. Klik voor groter.De vraag is altijd wie Sinterklaas speelt. Toen de Goedheiligman uiteindelijk binnenkwam met vlak erachter Kathleen dacht ik in eerste instantie dat haar man Rob Kabel Sinterklaas was. Ondanks de baard was hij echter onherkenbaar. Een uurtje later voegde Rob zich bij het gezelschap en Sint zat nog steeds op de bank. "Zo'n grote neus heb ik toch niet?", was Robs commentaar op mijn eerdere suggestie.

Sinterklaas is er voor de kinderen en die vonden het allemaal leuk. Donderdag had Luchiano (9) zelf zijn kado uitgezocht bij Highlights, hij gaf het ook zelf af aan het organisatie-comité. Maar of hij nu 100% van zijn geloof is afgevallen is niet geheel duidelijk. Wellicht schrijft hij hierover op zijn Latios-weblog.

Diana (6 maanden) vond het allemaal interessant maar ging toch zonder kado huiswaarts. Kristi is een jongedame aan het worden en haar favoriete kleur is roze. Lohrangel begeeft zich in hogere sferen en ook de kinderen van Jaresca zien er tevreden uit. Er was veel rood en veel chaos, de ideale ingredienten voor een leuk feest. Claire en Chris hadden groot nieuws en wellicht daardoor speciale interesse voor dit kinderfeest.

Omdat het regende, ja de regentijd is begonnen op Curacao, vonden de festiviteiten binnen plaats. Nadat Sint vertrokken was konden we weer naar buiten in de frisse lucht. Daar volgde een tweede hoogtepunt (...), het afscheid van Pierre. Ted hield een leuke toespraak waarin hij mooie woorden sprak voor de afscheidnemende stagiair die van zijn kant een leuke tijd bij SQL heeft gehad.

Toen wij naar huis wilden gaan kwam Luchiano huilend binnen. Van Sinterklaas had hij een opvoedkundig uitermate verantwoord kado gekregen, namelijk een oorlogsuitrusting bestaande uit een geweer en een pistool ieder met drie pijlen, communication-equipment, een secret mission badge en nog wat tierelantijnen.

Drie van de zes pijlen waren onvindbaar, geen wonder als een horde kinderen er in het donker lukraak mee in het rond schiet. Inmiddels is het leed geleden, immers men kan toch maar één pijl tegelijk afvuren.

Een album met 39 foto's getiteld SQL Sinterklaas staat online.

December 1, 2006

Mariachi bij Roland en Barbara

Donderdagavond om half zeven gaven Roland en Barbara een feestje ter ere van de geboorte van hun dochter Alycia op 6 november 2006 en tevens om alvast de verjaardag van Barbara's moeder te vieren. Zij is vandaag jarig, nogmaals van harte gefeliciteerd.

Roland filmt Barbara met Alycia en Kyra doet Britney Spears na.Alycia is nu bijna vier weken oud en is volgens Roland een gemakkelijke baby die alleen huilt als ze honger heeft en bij een volle pamper. Ideale baby. Kyra (2) beseft dat ze een zusje heeft en helpt al een beetje mee.

We moesten op tijd zijn want om zeven uur was er een verrassing. Deze verrassing bestond uit een optreden van een Mariachi-band met typisch Mexicaanse muziek. Lucy kende heel wat van de oude liederen die ten gehore werden gebracht en zong vrolijk mee.

Meteen na het muzikale optreden of was het ervoor startte het Surinaams buffet. Het was een voortreffelijk buffet. Door het vroege aanvangstijdstip en het feit dat het feest mede ter ere van een baby werd gevierd waren er veel kleine kinderen aanwezig. Barbara en Roland hebben veel Curacaoenaars in hun kennissenkring, dat zorgde voor een leuke mix.

Een paar foto's (Roland & Barbara-alert) van dit zeer geslaagde feest:

  • Roland en Alycia (24 dagen) wisselen een blik van verstandhouding uit.
  • Barbara met Alycia op haar arm, Kyra (2) op de stoel en de resten van haar Surinaamse maaltijd.
  • Roland filmt Barbara met Alycia en Kyra doet Brittney Spears na.
  • Twee van de Mariachi-mannen met hun gitaar.
  • Diana (6 maanden) telefoneert met een bakeliet-telefoon en ja, ze kan al staan!
  • Een Mariachi-man en Roland met Kyra op zijn schouder.

Uiteraard werd er her en der flink gediscussieerd over de Slotverklaring, met een biertje op menen wij allen een politicus te zijn. Gedurende de hele donderdag ontving ik diverse mailtjes om te stemmen op www.slotverklaring.com. Vrijdag presenteert de site de einduitslag, voor wat het waard is.

Om tien uur was het echt tijd voor ons om naar huis te gaan, immers Luchiano (9) moest de volgende dag gewoon weer om 06:04 AM uit de veren. Hij schrijft trouwens een stuk filosofischer over dit soort feestjes dan ik.

November 8, 2006

De Samsonite, de ezel en het vastzittende autoraampje

Mijn Samsonite en ik hebben een sterke band. Dat komt onder anderen omdat het een kado is van mijn moeder. Toen zij met CasasPa afscheid nam na een mooie vakantie in 1996 op Curacao wilde ze mij iets geven. Mijn moeder was toen al een paar jaar aan het dementeren. Terwijl zij op de laatste vakantiedag bij de kapper zat kochten mijn vader en ik de Samsonite. Bij het vliegveld vond de officiële overhandiging plaats. Mijn moeder was echter een beetje in de war, gaf de Samsonite aan mijn vader en liep weg. Gelukkig deed mijn vader niet flauw en gaf de Samsonite toch aan mij.

Wat doet men met een Samsonite? Er kan een heleboel in, papieren, agenda's, visitekaartjes, cd's en niet te vergeten het dagelijkse brood. Om de zoveel maanden wordt het moeilijk om hem fatsoenlijk dicht te doen en is het tijd om de Samsonite uit te mesten. Twee of drie keer tilde ik hem op terwijl hij niet dicht was. Dat zorgt voor een verrassend grote chaos op de grond.

Vergeleken met Luchiano (9) heb ik een suf leven. Elke dag ben ik benieuwd wat hij nu weer in zijn weblog schrijft, de titel is vaak al een klein verhaal. Dinsdag had hij voor de tweede keer deze week een onvoldoende voor zijn Taalmap, maandag was het een vijf en nu een tweeëneenhalf.

Iedereen kan fouten maken, maar ik kan slecht tegen mensen die twee keer dezelfde fout maken.

Yair van Star Lease belde. Het liep tegen vijven en het was druk op het werk. Mijn Toyota was klaar, of men hem even kon komen ruilen tegen de Corona. Geen probleem. Ik herinnerde mij nog heel goed wat er precies een week eerder gebeurd was. Toen kwam de Corona en ging de Corolla, samen met mijn rijbewijs en de afstandsbediening van het electrische hek. In alle haast kon ik die toen gaan ophalen bij No Limit Body Shop, vlak voordat CasasPa en Truus naar Hato International Airport gebracht moesten worden.

Wat een stress.

Deze keer was ik beter voorbereid en haalde de auto op mijn gemak leeg. Diverse papieren, het rijbewijs en de remote control. Yair belde nog een keer, nu om te vertellen dat per ongeluk de autopapieren niet in de Corolla lagen. Die zouden de volgende dag gebracht worden. De medewerker van Star Lease verscheen en we ruilden van auto.

Ik moest nog even werken en plotseling schoot me te binnen dat ik een plastic zakje met kleingeld, ongeveer tien Antilliaanse guldens, in een opbergvakje links voorin had laten liggen. "Och, qua benzine spring ik er gunstig uit dus laat ze die guldens maar voor iets leuks gebruiken", dacht ik onbekommerd.

Tijd om naar huis te gaan. Ik deed de laptop in de tas en liep naar de kast waar mijn Samsonite altijd ligt. Op de kast lag echter niets. "Shit, &*$*%^!" Vaak laat ik de Samsonite 's middags in de kofferbak van de auto liggen, immers mijn brood eet ik 's morgens op. En zovaak heb ik geen cd of iets anders nodig.

Wat kan een mens kwaad zijn op zichzelf. Dat werd er niet beter op toen bleek dat het raam aan de bestuurderskant niet meer met een lichte tik automatisch naar boven en beneden zoeft, neen nu moet ik de knop vasthouden. En dan te bedenken dat alleen de motorkap heel licht geraakt is bij de aanrijding op de parkeerplaats van UTS. Het linker voorportier had er helemaal niets mee van doen en het raam functioneerde uitstekend. Maar nu dus niet meer.

Woensdagochtend mag ik Yair bellen om mijn Samsonite terug zien te krijgen. Ezel die ik ben.

October 15, 2006

Benno 35

Vrijdag de 13e werd Benno 35 jaar. Benno is een nuchter type maar vierde voor de zekerheid zijn verjaardag op zaterdag de 14e. Wij wilden maar even gaan, Diana (5 maanden) is een beetje klein voor wilde feesten.

Lucy zorgde voor Diana en Luchiano (8) hielp met de catering. Toen hij daarmee klaar was maakte hij een eerste ronde met de camera. Zondagmorgen wilde hij mij zelfs het vervelende karwei uit handen nemen om de rode oogjes op de foto's te verwijderen. Het wordt nog eens wat met mijn favoriete zoon.

Het feest was leuk omdat er veel verschillende soorten gasten waren. Collega's en vrienden van Benno, collega's en vrienden van Noelle en gewoontegetrouw was de SQL-club daarbij goed vertegenwoordigd.


Verjaardagsparty Benno 35 op 14.10.2006: Benno en Noelle stralend voor hun huis. Klik voor groter/sluiten.

(Klik voor groter)


Bovenstaande foto is door Luchiano gemaakt. Door zijn (relatief) geringe lengte overziet hij de wereld anders. Zo zie ik Ino nooit vanuit dit perspectief waarbij de twee gezichten bovenin ook op aparte wijze uitkomen. De dames zagen er weer mooi uit. Hier nogmaals Bente en Barbara die over ongeveer drie weken gaat bevallen, nu met Luchiano.

Benno was op zijn eigen feest druk aan het bbq-en, een van zijn vele specialiteiten. Met enige moeite kon ik hem op verzoek van een schalkse Natascha even van deze activiteit wegrukken zodat zij het kado kon overhandigen. Deze ceremonie werd afgesloten met een zoen.

Wie dacht dat CasaSpider de snelste blogger van Curacao is heeft het mis. Het feest bij Benno en Noelle is vanmorgen reeds vastgelegd op Latios, het weblog van Luchiano.

October 12, 2006

CasaMovie: Sunday at Mambo

Bijna elke zondag gaan wij zwemmen bij Mambo Beach. Zo ook zondag 8 oktober. Het oprijden van de parkeerplaats, het uitpakken van de EvenFlow-Hummer, het met deze kinderwagen Mambo binnenrijden, ja dat zijn toch gebeurtenissen waar de wereld op zit te wachten.

Zaterdagavond viel het optreden van de Afro Cuban All Stars op Mambo in het water door een enorme hoosbui. Daarom deden de Afro Cuban All Stars het concert op zondagmiddag nog eens over. Het goede nieuws is dat dit concert gratis was, zelfs de entree voor Mambo Beach hoefde niet betaald te worden.

Geweldig nieuws voor Nederlanders. Het slechte nieuws is dat niemand mij dit verteld heeft. Toen wij op onze gebruikelijke tijd om iets over half vijf het parkeerterrein opdraaiden viel het ons op dat er zoveel auto's stonden. "Het is druk", zeiden wij derhalve tegen elkaar.




We vonden het vreemd dat rondom het podium geen strandbedjes stonden. Later hoorden we dus dat het concert net afgelopen was. Om toch live-muziek in de nieuwe CasaMovie te verwerken heb ik wat in mijn archieven gegrasduind. In augustus 2002 was er een live-concert van een grote Nederlandse artiest op Mambo Beach waar Lucy en ik bij zijn geweest. Nu mag iedereen daarvan meegenieten.

Behalve van Litouwers viel er toch ook nog van iets Cubaans te genieten die zondagmiddag. Collega Yohanna kwam namelijk langs met haar dochter Anna-Maria. We zwommen wat, we voetbalden wat en we dronken een biertje. O ja, het rode bikinibroekje dat Diana (5 maanden) voor het eerst draagt tijdens haar zwemsessie heeft zij van Yohanna gekregen.

Besides Sunday at Mambo there are a lot more CasaMovies to be watched in Google Video.
You can also explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

October 10, 2006

Foto's met een verhaal (1)

In de serie Foto's met een verhaal wordt elke keer een foto getoond waar op een of andere manier een verhaal achter zit. Dat is niet zo moeilijk, want dit geldt voor bijna iedere foto. Het idee is om foto's te gebruiken ouder dan vijf jaar. Alle posts over dit onderwerp zijn gebundeld in de category Foto's met een verhaal.


Datum: 11.06.2000
Locatie: Mambo Beach, Curacao
Personen: Luchiano (2) en CasaSpider
Bijzonder: Zwart haar


Curacao, 11.06.2000: Luchiano (2) en CasaSpider met zwart haar zwemmen bij Mambo Beach. Klik voor groter/sluiten.

(Klik voor groter)


Wat is het verhaal achter deze foto? Luchiano is een kleine vier maanden op Curacao. Hij heeft veel watervrees en alleen voorzien van diverse floating devices voelt hij zich een beetje veilig. In het water vertrouwt hij alleen op zijn vader, kennelijk voelt een kind of iemand wel of niet goed kan zwemmen. Handig in noodgevallen.

Wat valt het eerste op aan CasaSpider, dat zijn haar lang is of de kleur? Vanaf het moment dat Lucy voet op Curacao zette en dat was op 03.09.1999 mocht ik haast nooit meer naar de kapper. Lucy vond vindt lang haar mij beter staan en eerlijk is vals ze heeft nog gelijk ook. Helaas voel ik mij met lang haar een slappe miet.

Op mijn verjaardagsfeest ergens in mei 2000 hadden de collega's leuke kado's voor mij. Onder anderen een webcam. Voordat ik die in ontvangst mocht nemen moest echter eerst mijn haar zwart geverfd worden. Lucy vond het een prima idee en ging meteen aan de slag.

Toen ik de volgende ochtend met een lichte kater naar het toilet ging keek ik met een scheef oog in de spiegel en sprong van schrik een halve meter omhoog: "Wie is die enge vent, die Herman Brood in zijn nadagen lookalike?" Het was ook nog eens hele goede verf, veelvuldig wassen hielp niet. Na een maand of twee was het zwart er eindelijk uitgegroeid en kon ik mijn haar bij kapster Debbie laten millimeteren.

Luchiano (8) heeft dezelfde foto vandaag ook gebruikt op Latios.

October 8, 2006

El Sapo El Sapo (30)

1.

Wie weet waar Eindhoven ligt? Voor veel Nederlanders een eenvoudig te beantwoorden vraag. Na de Marathon van Eindhoven die zondag 8 oktober werd gelopen luidt het antwoord echter: "Bij Nairobi linksaf".

Het spektakel met in totaal meer dan 13.000 deelnemers werd gewonnen door Philip Singoei uit Kenia in een nieuw parcours-record van 2:08:18 uur. Onder de eerste 20 lopers bevonden zich niet minder dan 16 Kenianen. Die mensen moeten wel erg goed kunnen hardlopen.

Beste Nederlander was Jeroen van Damme. Hij eindigde als 16e in een tegenvallende 2:19:44. Wellicht schrijft CasasPa maandag op zijn weblog een inhoudelijk verslag uit eerste hand over dit Nederlandse sportevenement.

2.

De zondagmiddag brachten wij traditioneel door op Mambo Beach. Deze keer kregen wij gezelschap van mijn Cubaanse collega Yohanna en haar dochter Anna-Maria. De tijd vloog om waardoor wij het tweede Happy Hour aan ons voorbij lieten gaan.

Een impressie in zeven foto's.

  • Groepsportret met van links naar rechts Luchiano, Lucy met Diana (5 maanden) en Yohanna met Anna-Maria.
  • Anna-Maria, ook wel Anita bonita genoemd, vermaakt zich in zee met haar drijfobject.
  • Diana heeft al gezwommen en rust hier samen met Lucy uit op een strandbedje.
  • Luchiano (8), Yohanna en Anna-Maria met op de achtergrond zeilschip de Insulinde.
  • Luchiano doet een canonball. De Insulinde maakt veel water maar blijft uiteindelijk net drijven.
  • De twee jonge dames hebben een onderonsje. Links Anna-Maria en rechts Diana.
  • Anna-Maria gebruikt haar groene emmertje als hoofddeksel. Een idee voor Beatrix?

Tegen zeven uur ploegden we de twee kinderwagens door het rulle zand richting uitgang. De kip met bruine bonen is reeds verorberd en nu kijken we met één oog naar de uitslagen van de vekiezingen in Belgie. Het ziet ernaar uit dat het Vlaams Belang niet meer de grootste partij in Antwerpen is.

3.

Op zondagmorgen nam ik met Luchiano wat theorie door met betrekking tot pixels en bytes van images. Het kon hem nauwelijks boeien en hij deed net of hij in slaap viel. Het was de voorbereiding op een praktijkles om plaatjes in zijn Latios weblog op te kunnen nemen.

Toch is er iets van de saaie theorie blijven hangen, want Luchiano heeft geheel zelfstandig twee foto's als popup in zijn laatste post opgenomen. De volgende stappen zijn embedded images en het gebruik van thumbnails. Vakantie is iets heel moois, maar er moet wel gewerkt worden.

October 6, 2006

De kinderen, een status update

Gisteren werd Diana vijf maanden, vandaag is zij alweer 154 dagen. Vooral als zij in haar kinderstoel zit lijkt het al een echt dametje in plaats van een baby. Lucy maakt tegenwoordig met de blender zelf groentehapjes en stopt die in de Olvarit-potjes. Een etiket erop en we kunnen ze verkopen.

Diana is dol op zitten. Ook als zij in de Evenflow-Hummer ligt gaat ze regelmatig rechtop zitten. Het wachten is op het moment dat ze over de rand kruipt.

Diana eet Lucy's zelfgemaakte groentehapje in haar nieuwe kinderstoel. Klik voor groter/sluiten.Luchiano (8) had vandaag zijn laatste schooldag voor de herfstvakantie. Er stond nog wel een toets op het programma, over het menselijk lichaam.

Hij moet nu weten waar de schedel zit en de bovenkaak, de ellepijp, het heiligbeen, de lendewervels, de voetwortelbeentjes en de vingerkootjes zich bevinden.

"Alle vingers hebben drie kootjes", orakelde hij in de auto. "Behalve de duim, die heeft er twee."
- "Heel goed", antwoordde ik. "Weet je waarom jullie meester dat zo goed weet van die kootjes?"
"Neen?"
- "Nou, hij heet meester Peter van Kooten."
"Haha, dat ga ik aan mijn vrienden vertellen."

De humor ligt op straat meneer.

Om kwart over twaalf haalde ik Luchiano op. Hij had zijn eerste tussenrapport in zijn hand. Het is een goed rapport, wat mij betreft zijn lezen en rekenen de belangrijkste vakken. Gevolgd door Nederlandse Taal. "Waarom heb je maar een voldoende voor Nederlands?", vroeg ik hem. "Oh, omdat ik altijd Engels praat in de klas."

Dat verklaart een hoop. Thuis verbaasde Lucy zich erover dat Luchiano nu een voldoende voor Godsdienst heeft waar hij vroeger altijd een goed scoorde. Gezien het veelvuldig gebruik van bold en HOOFDLETTERS is Luchiano trouwens wel aan vakantie toe.

September 29, 2006

Emma en Yohanna

Twee dames, dat belooft een foto-update maar eerst volgt een vergelijking. Wat zijn de verschillen en overeenkomsten tussen Emma en Yohanna?

UTS 28.09.2006: Yohanna op de zilvergrijze motorfiets van George Broos, vooraangezicht. Klik voor groter/sluiten.Emma is al erg oud en sukkelt na haar heupoperatie een beetje met de gezondheid. Yohanna is in de kracht van haar leven en bijna vier maanden zwanger. Emma laat over zich lopen, iedere keer weer terwijl Yohanna goed van zich af kan bijten. Waar Yohanna's huid erg gevoelig is voor de zon kan Emma er urenlang in blijven liggen.

Maar er zijn ook overeenkomsten. Beide dames zijn erg populair en zien er puik uit. Als ze er een tijdje niet zijn worden ze door veel mensen gemist. Zowel Cubaanse Yohanna als Nederlandse Emma, na haar laatste operatie dan toch, zijn soepel in de heupen en bewegen graag.

Op 12 mei was er de feestelijke opening van de Koningin Emmabrug, in de volksmond Pontjesbrug genoemd, na een ongeveer negen maanden durende volledige restauratie. Bewegingsproblemen leidden ertoe dat de brug zaterdag 22 juli op non-actief werd gesteld.

Het duurde even voordat de financiering voor het herstel rond was, maar op 4 september werden de reparatiewerkzaamheden gestart. En sinds donderdagmiddag 28 september is de Koningin Emmabrug terug, bijna drie weken voor de komst van CasasPa naar Curacao.

Over de onderhoudshistorie van Yohanna is mij niets bekend. Donderdagmiddag stonden we even buiten te kletsen. Yohanna had haar fototoestel bij zich. Rechts van ons stond de zilvergrijze motorfiets van collega George Broos. Daar had zij haar oog op laten vallen. We maakten er een spontane fotosessie van, een sessie waar de beste George nog steeds geen weet van heeft.

  • Yohanna op de zilvergrijze motorfiets van George Broos, vooraangezicht.
  • Yohanna gezien vanaf de zijkant op de zilvergrijze motorfiets van George Broos.
  • Yohanna tussen de grote UTS-antennes, geen idee waar zij tegen aanduwt.
  • Yohanna bij een van de weinige planten die op het UTS-terrein te Vredenberg groeien.
  • Yohanna en CasaSpider, poserend bij de grote UTS-antennes.

Voor de liefhebber van Papiamentstalige teksten staat hier het artikel uit de Vigilante van vrijdag over de terugkeer van de Koningin Emmabrug. Met een vergroting van de detailfoto's van het laatste onderhoud.

September 21, 2006

Liefe kinderen 2: Donkey Diana

Een snelle CasaMovie tussendoor, de beelden zijn van zondag 17 september 2006. Diana (4 maanden) wordt steeds meer een echt mensje. Niet dat ze eerst geen mens was, maar er is wel degelijk verschil te zien. Met name in het reageren op de omgeving. Als ik een maand geleden 'Diana' riep terwijl ze bij Lucy was, reageerde ze pas als ze mij daadwerkelijk zag. Tegenwoordig draait haar hoofd alle kanten uit waar maar een geluid vandaan komt.

Van de rug naar de buik omrollen gebeurt in luttele tellen. Een eerste aanzet tot kruipen is er ook al, Diana beweegt haar kont omhoog en spartelt met haar benen. De energie wordt echter nog niet effectief omgezet in een voorwaartse beweging. Veel baby's schijnen overigens te beginnen met achteruitkruipen.




Diana's of liever gezegd Lucy's grootste probleem is dat de prinses nauwelijks slaapt. En dat terwijl er geen erwt onder de matras ligt. Ook heeft ze een beetje last van haar mond, misschien dat er al tandjes op doorbreken staan? Ze zuigt regelmatig hard op haar onderarmen.

Voor de zekerheid hebben we een middeltje gekocht: Baby Orajel Teething Pain Medicine. Van mijn Cubaanse collega Yohanna had ik al gehoord dat dat bijzonder heftig spul is. Zij smeerde eens één druppeltje op haar tong en die was direct een aantal minuten niet meer te gebruiken. Dat zei ik tegen Lucy die het vervolgens ook meteen uitprobeerde, met exact hetzelfde effect. Geweldig!

Nog even over de film, hij is voorbij voor men het in de gaten heeft. De doorlooptijd van 55 seconden is inclusief razendsnelle aftiteling. Wel zijn wij benieuwd naar de betekenis van de geluiden die Diana uitstoot.

Deze CasaMovie is reeds in Google Video te aanschouwen, klik op de Play-button om de film te starten. Explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

September 20, 2006

Liefe kinderen 1: Luchiano the Poet

Luchiano (8) doet het best goed op school. Zijn hobby's thuis zijn GameBoy, televisie en computer. Vreemd genoeg staat huiswerk niet in dit rijtje. Twee tot drie keer per week krijgen de kinderen huiswerk mee. Dat moet ik goed in de gaten houden.

Maandag moest hij uit het Taalmaatje een halve bladzijde leren. Het betrof onder anderen meervouden van woorden die op een 'f' eindigen. Standaard verandert de 'f' bij de meervoudsvorm in een 'v'. Brief, brieven.

De regel dat men met 20% van de inspanning 80% van het werk doet en andersom heeft Luchiano al goed door. Toen ik 's avonds bij het overhoren met een uitzondering (fotograaf) begon viel hij dan ook direct door de mand. Ik was boos, ja zelfs laaiend. Het was dan ook al de derde keer dat hij er zich met een Jantje van Leiden vanaf had gemaakt.

Als straf mocht Luchiano drie dagen niet met zijn GameBoy spelen, dat hakt er wel in. Dinsdagmiddag begon hij op zijn eigen wijze te lobbyen om de straf ongedaan te maken. Hij kriebelde onder mijn voeten en zei dat hij dat wel de hele avond wilde doen. Als hij tenminste weer op zijn GameBoy mocht. Sterker nog, hij wilde alles voor mij doen.

"Okay, dan ga je nu een verhaal schrijven waarin alle woorden voorkomen waar je het meervoud van moest leren", stelde ik voor. Op dat soort vervangende taakstraf is Luchiano niet bijzonder gesteld. Hij probeerde er onderuit te komen maar ik hield voet bij stuk. "En als je klaar bent mail je mij het verhaal", besloot ik.

En zowaar druppelde al om 14:38 een mailtje binnen, dat was snel. Uiteraard was hij een paar woorden vergeten en schreef hij de uitzondering vlooien verkeerd, maar het is toch een mooi verhaal geworden. Mooi genoeg om de straf ongedaan te maken.

Luchiano's strafwerk:

"papa ik schrijf je een brief ik hoop dat ik een atwoord krijg van je ik wil mijn neven weer zien maar dan wil ik door een schip vaaren dat is leuker er zijn veel vloien en ze kunnen je eten vies maken zoals druiven.
oh ja......................ik wil ook in golf maar dat kan niet als ik naar een ander land ga ze vragen me wat is een korf maar dat weet ik zelf niet en ook slurf weet ik niet maar de mensen die mij dat vragen zijn zo donker als een raaf.
mama maakt nu eten op haar stoof het is popkorn nu dat ik klaar ben met eten kan ik verder gaan met m'n verhaal.
wat is de difrens van dief en boef dat snap ik niet.
in de kleuter kon ik nog graven met zand nu niet meer.
mama maakt een ei dat zet ze op een schaaf het is lekker.
maar ik ben geen slaaf.ik kan vechten met een staaf."

Als ik een keer geen inspiratie heb is een beetje extra streng zijn tijdens een overhoring met bijpassende opstelstraf wellicht een goede oplossing. En als Ali B er een songtekst in ziet mag hij contact opnemen.

September 13, 2006

CasaMovie: Two Faces

Vandaag woensdag is Diana 131 dagen oud. Waar blijft de tijd. Voor een fanatiek party-fotograaf heb ik eigenlijk veel te weinig foto- en filmmateriaal van haar. Gelukkig halen Lucy en Luchiano (8) 's middags de camera regelmatig te voorschijn. Het filmmateriaal van de maanden juli, augustus en september 2006 is nu gebundeld tot een middellange CasaMovie met de titel Two Faces.

De hoofdrol in deze movie wordt vertolkt door prinses Diana, maar ook de muziek verdient speciale aandacht. Gekozen is voor het salsa-nummer Amor y Control (lyrics) van Rubén Blades (Wikipedia). De naam van deze interessante en veelzijdige uit Panama afkomstige man mag zowel op zijn Spaans als op zijn Engels uitgesproken worden.


12.09.2006 CasaMovie: Two Faces


In Amor y Control ziet een man een gezin langskomen. De zoon heeft problemen veroorzaakt en de vader schreeuwt tegen hem. De vader zegt dat ondanks dat de jongen fout is geweest het gezin de plicht heeft hem te helpen.

"Sólo quien tiene hijos entiende que el deber de un padre no acaba jamás."

Alleen hij die kinderen heeft begrijpt dat de verantwoordelijkheid van een vader nooit ophoudt. Familie is familie. Two Faces is dan ook een echte familiefilm. CasaSpider goes The Waltons. Maar dan wel met een scherp randje.

Download Two Faces (Right mouseclick, Save Target As...) for free!
Size: 14,863,320 bytes.
Duration: 4.53 minutes.

Uiteraard is deze CasaMovie binnenkort ook in Google Video te aanschouwen.

Explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

September 8, 2006

Aandacht voor de Marathon van Eindhoven

Op zondag 8 oktober 2006 wordt de 23e editie van de Marathon Eindhoven gelopen. Op 9 oktober 2005 werden vele records gebroken. Het parcoursrecord werd door Usisuvu gebracht op 2.08.45 en ook het parcoursrecord op de halve marathon werd gebroken. Vanderlei Lima liep 1.03.29 en bij de dames liep Nadja Wijenberg 1.14.28. Het totaal aantal deelnemers bedroeg 12.500 en 150.000 mensen langs het parcours genoten van dit grootste eendaags sportevenement in Eindhoven.

Bovenstaande informatie is afkomstig van de officiele Marathon van Eindhoven website.

Sinds jaar en dag zit mijn vader CasasPa in de organisatie van dit steeds groter wordende evenement. Tegenwoordig is hij perschef. De functie perschef heeft veel met communicatie te maken. Verleiden ook. CasasPa is weliswaar al 72 maar laat zich nog steeds graag door vier vrouwen tegelijk verleiden.

Op 29 augustus is hij derhalve op de website van het Eindhovens Dagblad een weblog begonnen over de Marathon Eindhoven. Verhalen over vrijwilligers, organisatorische problemen en wellicht leuke anekdotes rondom dit grote jaarlijkse sportgebeuren in Eindhoven is wat de lezers verwachten.

Ik was er graag bij geweest op zondag 8 oktober maar blijf nu middels CasasPa's weblog van dichtbij op de hoogte van wat er allemaal speelt.

September 6, 2006

Joe Veras op Curacao

Woensdag zijn Joe Veras en Yoskar Sarante aangekomen op Curacao. Op vrijdag 8 september treden zij op in het Curacao Festival Center. Joe Veras en Yoskar Sarante zijn bekende bachata-zangers uit de Dominicaanse Republiek.

In de comments bij de post Herstel Koningin Emmabrug van start is al heel snel door Donna een zijweg ingeslagen, namelijk waar de namen Casa en CasaSpider vandaan komen. Nu is dat op zich bijzonder interessant, maar zoals in de comments gemeld haalt de werkelijkheid het niet bij het instandhouden van het mysterie. Zoals zo vaak.

In 1998 kocht ik de cd Con más Amor van Joe Veras. Behalve de muziek viel mij nog iets op. Bijna bij ieder nummer presenteert Joe Veras zich als volgt: "Joe Veras, el hombre de tu vida". Dat getuigt van humor. Later gebruikte hij een andere spreuk, de tekst daarvan is mij ontschoten. Het was een beduidend mindere.

Op dat moment eigende ik mij zijn eerste subtitel toe en sindsdien is het CasaSpider, El Hombre de tu Vida... Toch nog een tipje van de sluier opgelicht.

Als speciale service zijn hier tekst en muziek te vinden van El hombre de tu vida door Joe Veras.

September 3, 2006

El Sapo El Sapo (28)

1.

We gaan terug in de tijd naar vrijdag 3 september 1999. 's Middags had ik met een goede reden vrij genomen. Immers, mijn wettelijke echtgenote stond op het punt op Curacao te arriveren. Lucy en ik zijn op zaterdag 13 februari 1999 in Santo Domingo getrouwd, maar het duurde nog even voordat haar vergunning om naar Curacao op vakantie te kunnen komen rond was.

Feitelijk hadden we zelfs geluk dat de vergunning überhaupt werd verleend vanwege de grote kans dat Lucy zou proberen te blijven. Vóór het huwelijk hadden we al iets moeten regelen met betrekking tot haar verblijf op Curacao, maar dat is er door alle stress bij ingeschoten. Hoe dan ook, op vrijdagmiddag 3 september 1999 waren we samen. Luchiano (8) bleef nog even achter bij zijn oma, hij was op dat moment bijna 2 jaar oud.

Zeven jaar is een hele tijd. Iedere relatie gaat door bepaalde fases heen en het getal zeven speelt daarbij een belangrijke rol. Veel relaties stranden precies na zeven jaar. De koek is op.

Een relatie beginnen is relatief gemakkelijk. De indivduele ontwikkeling van de beide partners gaat echter gewoon door. Het is een hele kunst om dat pad gedurende jaren zo synchroon te laten verlopen dat de aantrekkingskracht blijft bestaan. De natuur kan hierbij een handje helpen met het onderdeel kinderen. Kinderen scheppen ontegenzeggelijk een band tussen de ouders, maar als men alleen bij elkaar blijft vanwege de kinderen doet men uiteindelijk iedereen tekort.

In het geval van Lucy ben ik zeker niet vanwege de kinderen bij haar gebleven. Lucy is de vrouw van mijn leven, dat heeft ze me immers vaak genoeg gezegd. De moraal van dit belerende stukje is dat men nooit achterover kan leunen. De toekomst zal het uitwijzen: Que será, será!

2.

Volgende week zaterdag is er geen karateles. Op die dag worden er namelijk wedstrijden gehouden. Sensei Ivonne vroeg wie daar aan mee willen doen. Tot mijn verbazing stak Luchiano onmiddellijk zijn vinger op. Ook later toen de namen genoteerd werden was hij van de partij.

Na afloop van de les vroeg ik aan Ivonne hoe en wat. Zij antwoordde dat ze me belt voordat de definitieve lijst wordt opgestuurd. "Sommige kinderen bedenken zich namelijk."

In de auto praatten Luchiano en ik over de wedstrijden. Ik vertelde hem dat het er in een wedstrijd een stuk harder aan toe gaat dan op de club. De jonge Bruce Lee was niet erg onder de indruk: "I say bring it on!"

3.

Voordat we naar Pleincafé Wilhelmina gingen moesten we nog wat door de winkelstraten van Punda slenteren. Lucy paste een leuk jurkje dat ik een tikkeltje te sexy vond, wat kunnen mannen toch veranderen in zeven jaar. Ze koos een ander, iets geslotener exemplaar. "Ja, die staat je goed", zei ik enthousiast.

Bij het pashokje kletste Lucy met de verkoopster en riep tegen mij: "Ik neem ze allebei!" Dat moest dan maar. De verkoopster zei tegen Lucy dat ze maar geluk had met zo'n man. "Pff, dat is eenmalig. Hij koopt bijna nooit iets voor me."

Bij Pleincafé zaten Ino & Bente al aan de grote tafel, daar pasten wij gemakkelijk bij. Luchiano verveelde zich, hij had zijn GameBoy in de auto laten liggen en wij hadden geen zin om die te halen. Bovendien was het wel eens goed voor hem om iets anders te doen dan GameBoyen.

Bijvoorbeeld foto's maken:

  • Van een lachende prinses Diana in de Evenflow-Hummer.
  • Van CasaSpider en Ino aan de grote tafel van Pleincafé Wilhelmina met een glas Duvel.
  • Van Lucy met Diana zittend op dezelfde grote tafel.

August 4, 2006

Twee uit drie

Donderdagmiddag om twee uur hadden wij drie afspraken lopen voor het aanvragen van een Nederlandse paspoort. Ruim op tijd meldden we ons bij Kranshi, de Burgerlijke Stand. We ontvingen de nummers 220, 221 en 222 en werden verzocht in de wachtruimte plaats te nemen.

Volgens de bonnetjes waren er twee personen voor ons. De tijd verstreek en op het electronische scorebord zag ik diverse series nummers voorbij komen, maar niet de verwachte 219. Na een half uur wachten, Diana (12 weken) sliep gelukkig, besloot ik navraag te doen. Een dame van de receptie liep met mij mee naar de loketten en wapperde met onze nummers. Dit was kennelijk het signaal voor een ambtenaar om de betreffende serie te activeren.

Na een minuut of vijf werd inderdaad nummer 219 aangegeven. Het leek mij sterk dat de persoon met nummer 219 nog in de zaal zat en dat klopte ook. Een veiligheidsbeambte riep met luide stem: "Wie komt er hier voor een paspoort?"
- "Ikke!", riep ik.
"Welk nummer heeft u?", vroeg de beambte.
- "220", antwoordde ik naar waarheid.
"Neen, dan bent u niet aan de beurt. Nu is nummer 219.", zei de man.

Ja, dat wisten wij ook wel. Gelukkig was er toch iemand die uiteindelijk besloot om nummer 220 op te laten lichten. Bij de slager doet men dat toch sneller.

Met licht bonzende harten liepen wij naar de balie. Bonzend, omdat bij het afwikkelen van dergelijke formaliteiten van alles fout kan gaan. Weliswaar zijn Lucy en Luchinao (8) nu Nederlanders en dat is het allerbelangrijkste, maar dit wordt hun eerste Nederlandse paspoort en wij hadden al een paar afwijzingsredenen in ons hoofd.

We begonnen met Lucy. Op het moment dat ik haar pasfoto aan de vrouwelijke paspoortbeambte gaf was het al mis. "O nee, die achtergrond is niet goed." "Wat?", riep ik uit, "die foto is gemaakt bij Fotostudio Tramm." Alsof dat enige indruk maakte. "En ze glimt op haar voorhoofd, die foto is overbelicht." Dat kon er ook nog wel bij.

Toen legde de vrouw de foto onder het RODE TRANSPARANT MAATVOERING FOTOMATRIX MODEL 2006: "Het gezicht is te klein." Foto afgewezen. Geheel toevallig heeft Don Amaro vandaag een post over de FotoMatrix geschreven en de eerste alinea daarvan slaat dus meteen de spijker op de kop.

Het heeft allemaal te maken met een chip in het nieuwe paspoort waarin een gezichtsopname is opgeslagen. Aan de foto die men hiervoor gebruikt worden strenge eisen gesteld en die eisen kan men vinden in de Fotomatrix.

De paspoortdame wilde de foto's van de andere twee kandidaten zien. Eerst schudde ze van neen met haar hoofd, daarna werden de foto's grondig bekeken en onder de BLAUWE TRANSPARANT MAATVOERING FOTOMATRIX MODEL 2006 gelegd. De blue pill is voor kinderen tot en met tien jaar, de red pill voor personen vanaf elf jaar.

Uiteindelijk werden de foto's van Luchiano en Diana goed bevonden. Tussendoor kwam een oudere man een nieuwe foto brengen, ook de zijne was eerder afgewezen. Nu moesten de documenten van Luchiano overhandigd worden. Dominicaans paspoort, geboorte-akte, verklaring van erkenning en de kennisgeving van het Nederlanderschap. Vooral de geboorte-akte uit Santo Domingo werd nauwkeurig bekeken. Alles bleek in orde. O ja, we moesten Luchiano meten, hij is 1 meter 34.

Met Diana ging het van een leien dakje. De paspoortbeambte geloofde de opgegeven lengte van 61.5 centimeter op mijn blauwe ogen. Op donderdag 17 augustus kunnen we de twee paspoorten ophalen. In de tussentijd gaan wij terug naar Fotostudio Tramm om Lucy desnoods met behulp van Adobe Photoshop 7 er goed op te krijgen.

We zijn verder dan we ooit geweest zijn.

August 3, 2006

Consultatieburo en pasfoto's

Dinsdag was Diana (12 weken) niet helemaal lekker. Ze had iets weg van een dood vogeltje. Zelfs op mijn hallo... hallooooo.... halloooooooooo reageerde ze niet terwijl ze daarvan normaliter toch in de lach schiet. Iedereen voelt zich weleens minder lekker, maar in het geval van een baby maakt men zich direct grote zorgen.

Woensdagmorgen ging het gelukkig iets beter, er kon al één klein lachje af. Om half elf hadden we een afspraak bij het Consultatieburo. Diana weegt nu 6.3 kilo en is 61.5 centimeter lang. Als we die gegevens als perfect beschouwen en extrapoleren moet mijn lengte 1.07 meter bedragen. Concluderend ben ik met 1.86 veel te dun.

De Nederlandse vervangster van de Venezolaanse arts en tevens vrouw van Charles Cooper deed haar werk goed. Ze onderzocht Diana secuur en zei dat het een gezond meisje is.

We lieten het Consultatieburo achter ons en reden naar fotostudio Tramm om pasfoto's te laten maken voor Lucy, Luchiano (8) en Diana. Het was druk bij Tramm. Na een minuut of tien wachten mocht Luchiano als eerste het podium beklimmen. Hij was zeer verbaasd over de recente regel dat er op een pasfoto niet gelachen mag worden.

Diana was de nummer twee. De medewerkster van Tramm zette een soort balustrade op het podium en daar moest Diana op plaats nemen. Heel vreemd, want eigenlijk kan zij nog helemaal niet zitten. Daarom moest ik haar van achter de balustrade hurkend ondersteunen zonder daarbij in beeld te komen.

Dat viel nog niet mee. Tijdens het hurken raakte ik met mijn billen het scherm dat zich ongeveer een meter achter de balustrade bevond. Met kletterend geraas ging het scherm tegen de vlakte. Kennelijk ben je niet de enige, Paola. Nadat het scherm weer opgebouwd was duurde het een eeuwigheid voordat Diana's positie de fotografe naar de zin was.

"Ja, ze zijn heel streng tegenwoordig met pasfoto's", zei de Tramm-medewerkster. Ik vroeg mij af hoe ze dat dan met pasgeboren baby's doen.

Als laatste was Lucy aan de beurt. Bij haar was het probleem dat ze te veel glom. Dat is een bekend probleem bij een donkere huidskleur in combinatie met flitsen. Er werd poeder gehaald om de huid wat matter te maken. Bepoederd nam Lucy plaats op de kruk. Juist toen de fotografe af wilde drukken viel de stroom uit.

Met een welgemeend "wij komen vanmiddag wel terug" namen we afscheid. Waar zijn de tijden gebleven dat men voor drie gulden vier pasfoto's kon laten maken in zo'n cabine op het station of in de V&D?

Fotostudio Tramm bevindt zich op loopafstand van ons huis. 's Middags ging Lucy er met de twee kinderen te voet naar toe. De pasfoto's zijn binnen. Nu de paspoorten nog.

July 28, 2006

Opsporing verzocht

Donderdag kreeg ik een automatisch mailtje van Plaxo met de mededeling dat Lieke Lim de volgende dag jarig was. Nu heb ik Lieke al heel lang niet meer gesproken laat staan gezien, daarom begon ik direct aan een verjaardagsmail.

Met oude email-adressen weet men nooit of die nog gebruikt worden, dat geldt zelfs voor de actuele adressen van een aantal vooraanstaande Curacaose politieke partijen. Om die reden hield ik het relatief kort. Dat was maar goed ook, want er blijkt helemaal geen email-adres van Lieke in mijn Contacts te staan.

De kans is niet bijster groot dat een email zonder adres bij de juiste persoon terecht komt.

Nu wonen de CasaLog-lezers verspreid over heel Nederland, van Brabant tot Groningen, van Rotterdam via Amsterdam tot Putten. En in Leiden. Dat laatste is niet onbelangrijk want daar woont Lieke Lim als ze tenminste niet is verhuisd.

CasaSpider op zoek naar Lieke Lim #1. Klik voor groter/sluiten.Even terug in de tijd. In mijn beginjaren op Curacao lag ik veel vaker dan nu op het strand van Mambo Beach te bakken. Elke zaterdag, elke zondag en elke donderdagmiddag tussen 12:30 en 13:30. Lieke was het meisje van de strandstoelen en een opvallende persoonlijkheid, niet in het minst dankzij haar haar dat zij tot op haar billen droeg.

We hadden een leuk contact en kwamen elkaar wel eens tegen op feestjes en dergelijke. Eind 1996 of begin 1997 moest Lieke plotseling en overhaast terug naar Nederland. We hebben geen afscheid kunnen nemen.

In de zomer van 1997 kwam ik voor drie maanden terug naar Nederland om bij de Gemeentebelastingen Amsterdam te werken. Ik belde Lieke en we maakten een afspraak bij haar thuis in Leiden. Het was een erg leuke middag, vraag me echter niet op welk terras we hebben gezeten.

Een jaar later was ik wederom in Nederland en zocht haar opnieuw op. In Leiden kochten we een Nederlands Elftal shirt voor het WK in Frankrijk. Dat shirt draag ik nog steeds, tenminste als Nederland speelt.

In 1999 vierde ik mijn 20e, 30e 40e verjaardag. Dit geschiedde op 19 juni in de Kleine Geer te Houten, samen met drie vrienden uit hetzelfde geboortejaar: Jannie, Renee en Piet. Opgeteld waren we 160 jaar geworden, inmiddels naderen we de 200. Tot mijn verrassing kwamen er veel mensen die ik van Curacao kende en een van die gasten was Lieke.

Over verjaardagen gesproken... Lieke, op deze bijzondere wijze feliciteer ik jou van harte met je verjaardag!

Maar nu moet zij nog wel even opgespoord worden. Wie kent Lieke Lim? Men kan ook stellen, wie kent haar niet. Zij is een extraverte en opvallende persoon, heeft op Curacao Ursul de Geer nog eens topless een biertje geserveerd en goede contacten met onder anderen Jack van Gelder en Bennie Wijnstekers. Ga er maar aanstaan! Belangrijkste uiterlijke kenmerk is zoals reeds vermeld haar lange haar.

Op het internet heb ik foto's van Lieke gevonden tot in het jaar 2004. Ze ziet er nog precies hetzelfde uit als toen hetgeen niet verkeerd is. Nu nog haar emailadres, wie biedt uitkomst?

O ja, er is nog iets verrassends gebeurd. Luchiano (8) kan in principe door Marco van Basten opgeroepen worden, daarover later meer.

July 20, 2006

Lekkerbekjes

Na het werk reed ik woensdagavond direct door naar Centrum Supermarkt te Mahaai. Al voor de tweede of derde keer zonder Luchiano (8), dat is te ver omrijden. Diverse mensen bij Centrum vragen al waar hij toch is. "Volgende week neem ik hem weer mee", antwoord ik dan.

Sinds een paar weken staat het Vispaleis met een stand in de supermarkt. Voorheen stond het Vispaleis in Toko Zuikertuintje, maar die is in oktober 2005 failliet gegaan. Aangezien wij daar nooit boodschappen deden was ik ook geen klant van het Vispaleis.

En dat terwijl het Vispaleis goed aangeschreven staat. Ik had zin om Lucy, die erg veel van vis houdt, eens te verrassen en vroeg drie lekkerbekjes aan de aardige verkoopster. Ze zocht drie grote voor mij uit, pakte ze in en deed er twee bakjes van die lekkere witte saus bij. Om het helemaal af te maken kocht ik een bos bloemen.

Thuis haalde ik de boodschappen uit de auto en zette ze bij de koelkast. Lucy bergt de spullen altijd op, zo weet ze namelijk waar ze zich bevinden. De lekkerbekjes, volgens Van Dale gepaneerde en gebakken schelvisfilet, vielen in goede aarde. Snel bereidde Lucy een portie tostones, gefrituurde in schijfjes gesneden groene bakbanaan, die zeer goed smaken met een beetje zout en tomatenketchup (recept).

Bij het zien van de bos bloemen viel ze steil achterover van verbazing. "19 Juli, geen bijzondere dingen en jij neemt bloemen voor mij mee? Dat mag wel in je weblog genoteerd worden!"

Bij deze dus.

July 15, 2006

4:44

Luchiano (8) en ik hadden het druk zaterdagochtend. We moesten naar de bibliotheek, een koffiezetapparaat en een personenweegschaal voor onszelf en een verjaardagskado voor Arwin kopen. Het grappigst was het koffiezetapparaat. We waren al in twee winkels geweest en eindigden in LA Curacao te Salinja. Er stonden twee apparaten die me bevielen, een met een ronde filterhouder en een met een puntige. "Hoeveel kost deze?", vroeg ik aan een medewerker wijzend op het exemplaar met de ronde filterhouder.

De man keek er even onder en noemde een prijs van 27 Antilliaanse guldens, ongeveer 12 euro. Dat is niet veel en we sloten de koop. "Betaalt u hier maar, dan haal ik hem even van boven", zei de man. Even later overhandigde hij mij de koffiezetter.

Wat had ik een zin in lekkere koffie. 's Morgens had Lucy provisorisch koffie gezet door water te koken en de koffiekan au-bain-marie in een koekenpan te parkeren. Snel opende ik de doos en haalde onze nieuwe gadget eruit. Een vloek klonk door ons huis. Ze hadden me het verkeerde apparaat gegeven, namelijk het exemplaar met de puntige filterhouder.

Tijd heelt alle wonden en na een uurtje ging het wel weer. Om drie uur werden we verwacht bij het speelterrein achter de kerk van Santa Rosa. Daar vierde (!) Arwin Cuppen zijn vierde verjaardag. Het getal vier speelt een belangrijke rol bij de familie Cuppen.

Loes heeft het goed naar haar zin bij het aansnijden van de verjaardagstaart ter ere van Arwins vierde verjaardag. Klik voor groter/sluiten.Vier jaar geleden waren wij op vakantie in Santo Domingo. Per mail bereikte ons het bericht dat op 15 juli Arwin Cuppen geboren was, precies op de verjaardag van zijn vader Peter die in dat jaar 44 werd. Het tijdstip van geboorte was 4:44. En vandaag werd Arwin dus vier. De quiz-vraag van vandaag luidt: Welk cijfer komt het meeste voor op schoolrapporten van de Cuppens? En de bonusvraag: Hoe oud is Rembrandt vandaag geworden? Precies, 400 jaar.

Het speeltuintje achter de kerk van Santa Rosa is een mooie plek voor een kinderpartijtje. Het gebied is goed overzichtelijk en afgesloten door middel van een hek. Er staan diverse speeltoestellen, een paar grote tafels en er waren twee skelters. Al weet ik niet zeker of die bij de speeltuin horen of door Peter en Loes zijn meegebracht.

De jarige gastheer en de gastvrouw hadden voor meer dan voldoende voedsel en drank gezorgd. Al snel stonden de tafels vol met lege flesjes Polar hetgeen hier vrij normaal is op een kinderfeestje. Loes vroeg aan mij of ik een paar kikkererwten, op Surinaamse wijze klaargemaakt, wilde proeven. Collega Jeroen die naast mij stond zei dat ze lekker waren en dus wilde ik er wel een paar. Loes schepte een hele bak vol. Ze waren inderdaad lekker, maar na de kikkererwten had ik een hele tijd geen honger meer.

Hier loopt Arwins broertje Kishan recht op de fotograaf af, verder hadden we naar de kinderen geen omkijken. Dat gebeurde pas weer bij het afranselen van de piñata. Immers, voor men het weet wordt een onschuldige toeschouwer geraakt en verschijnt men in America's Funniest Video's. Het hele feest stond in het teken van de Power Rangers, zo ook de piñata. Eerst mochten de kleintjes slaan, daarna de groteren. Luchiano sloeg het ding vakkundig aan gort.

Direct na het stukslaan dook iedereen op de grond om zoveel mogelijk snoep en speelgoed te vergaren. Waren kinderen ook maar zo snel met het opruimen van hun spullen. We gingen door naar de Power Rangers taart. In diverse talen werden (verjaardags)liedjes gezongen. Door de toch wel harde wind konden de vier kaarsjes niet aangestoken worden.

Benno en Noelle waren wat aan de late kant. Richard Visser, de man die altijd het piñata-spel doet, keek naar het fleurige t-shirt van Benno en zei: "Hé man, jij lijkt wel een piñata!" Aan Peter de eer om het snoepgoed eruit te slaan, Benno onderging het allemaal laconiek.

Wederom wilde Luchiano niet met mij mee naar huis, daar zijn we inmiddels wel aan gewend. O ja, hoe is het afgelopen met ons koffiezetapparaat? Wel, we hebben er nog steeds geen. Na een korte woordenwisseling in LA Curacao heb ik mijn geld teruggeëist en hen te verstaan gegeven niets meer in dat filiaal te kopen.

Ze waren diep onder de indruk.

July 13, 2006

Twee foto-albums

Donderdag was een rustige dag. Diana heeft weinig last gehad van de vaccinatie, maar ziet een beetje bleekjes. De rest van de familie is moe. Zelf ben ik bezig met mijn tweede Westmalle Tripel, de derde staat in het vriesvak koud te worden.

Desalniettemin is er hard gewerkt. Twee achterstallige foto-albums zijn online gezet. Het betreft:

  • 07.07.2006 Borrel SQL Remco Claassen, 37 foto's
  • 08.07.2006 Verjaardag Kyra (2) en Roland, 20 foto's

    Het is bijna 22:00 uur. Tijd voor Chocolate con Pimienta, onze dagelijkse soap. Veel mensen uit met name Chili zoeken naar foto's over deze serie en komen dan (uiteraard) bij CasaSpider terecht.

July 9, 2006

WK2006 30/31 Zaterdag 8 juli 2006

De titel dekt de lading tot opluchting van velen niet. Vrijdag 7 juli was de laatste dag van de cursus Effectief Leiderschap gegeven door Remco Claassen. De deelnemers van zowel de Curacaose als de Nederlandse vestiging sloten een vermoeiende maar inspirerende week af met een borrel op ons kantoor.

Borrel bij SQL ter ere van Remco Claassen

Kees Barneveld en Remco Claassen huggen wat. Klik voor groter/sluiten.Aangezien de cursisten er geen genoeg van kregen en pas na zeven uur arriveerden, moest de werkende SQL-bezetting alvast beginnen. Thuis had ik Lucy, Luchiano (8) en Diana opgehaald. Tegen zeven uur vond Lucy het beter naar huis te gaan, Diana begon zich te roeren. Snel bracht ik de beide dames via KFC weg.

De borrel was ouderwets gezellig, ook de toespraken waren goed te verduren. Foto's zeggen meer dan woorden, hier een kleine impressie. Het album komt ergens in de loop van de week online ook al is dat geen belofte.

  • Cursussen van Remco Claassen staan altijd in het teken van jongleren. Hier toont Andrew Solomon zijn kunsten.
  • Voor de achterblijvers in Nederland die zich afvragen wat Piet uitspookt op Curacao. Wel, hij amuseert zich prima met Jaresca en Manja.
  • Remco Claassen en Beertje tonen affectie. Klik voor groter/sluiten.
  • The beauty and the beast is al te voor de hand liggend in deze, maar wie weet een betere titel?
  • Andre in gesprek met Marlieke terwijl kleine Vincent jongleerballen uitpoept.
  • Kees en Remco huggen als eersten.
  • Andre is 50 geworden, maar viert eigenlijk alleen veelvouden van zeven. Het kado neemt hij niettemin in ontvangst.
  • Remco Claassen met zijn mooie vrouw Marita uit het Leonoradal te Dommelen.
  • Tijdens iedere cursus heeft Remco een favoriet, Beertje viel ditmaal deze eer te beurt.
  • Marita Claassen met haar drie kinderen.
  • We sloten de avond af met een Lomito bij de gezellige snack El Canario.

Troostfinale: Duitsland-Portugal 3-1

Zaterdagmiddag om 14:45 haalde ik Piet op bij het Plaza Hotel. Hij ging met ons mee naar Roland en Barbara die een kinderfeestje organiseerden ter ere van het twee jaar worden van hun dochter Kyra. 's Avonds vierde Roland zelf zijn 41e verjaardag.

Toen we om ongeveer 15:20 de huiskamer binnenliepen zaten alle mannelijke bezoekers rond de televisie. De troostfinale Duitsland-Portugal was bezig. Feitelijk doet deze finale er niet toe, behalve dan voor de deelnemers aan de voetbalpoule. Piet voorspelde een 3-0 overwinning voor Duitsland. In de tweede helft dreigde hij gelijk te krijgen. In de 85e minuut scoorden de Portugezen onverwachts een tegendoelpunt.

Oliver Kahn verdedigt het Duitse doel in de troostfinale tegen Portugal. Klik voor groter/sluiten.Vermeldenswaardig over de troostfinale is dat eerste keeper Lehmann de eer gaf aan reservedoelman Oliver Kahn. Waarschijnlijk was het de laatste wedstrijd van Kahn voor het Duitse elftal. Het afscheid van een grote keeper, de beelden van zijn pep-talk voor concurrent Lehmann vlak voor de beslissende strafschoppenreeks tegen Argentinie staan bij iedere voetballiefhebber nog op het netvlies.

Eigenlijk was het een kinderfeestje. De kinderen zwommen en speelden in het zwembad. De vrouwen kletsten wat en liepen rond met hapjes en de mannen keken voetbal. Soms heeft men het gevoel dat alles klopt.

De stand in de voetbalpoule. Hier het eerste en hier het tweede rijtje. In het algemeen klassement zijn de Webloggers wederom gezakt, ditmaal van de 64e naar de gedeelde 66e positie. Hopelijk is hiermee de bodem bereikt.

Verjaardagsfeest Roland & Kyra na het voetballen

Na afloop van de troostfinale kon iedereen zich op Kyra's feestje concentreren. Dat was ook leuker voor Barbara die wel wat hulp kon gebruiken. We namen een duik in het zwembad waar het uitkijken was voor rondvliegende ballen en visjes. Opeens liep iedereen naar binnen. Het was tijd voor de piñata en de taart. Hier een kleine impressie.

Roland en Kyra, twee bijna jarigen. Klik voor groter/sluiten.

  • Uiteraard mag de jarige Kyra (2) als eerste proberen de piñata aan gort te slaan.

  • Als het snoep er eindelijk uitvalt stort de hele menigte zich met plastic tasjes op de buit.

  • Roland met Kyra in zijn armen, net voor het aansnijden van de taart.

  • Barbara helpt Kyra om haar eigen taart aan te snijden, het exemplaar met de klaverjas-kaarten is voor later.

Om zes uur was het kinderfeest officieel afgelopen en gingen we geruisloos over op Rolands verjaardagspartijtje. Voor Lucy en Diana was het een lange zit en om kwart voor tien hielden wij het voor gezien. Er was maar een probleem, Luchiano wilde nog niet naar huis.

"Papa, kun je mij dan straks weer terugbrengen als je mama en Diana naar huis hebt gebracht?" Het wordt steeds gekker. "Idioot, je bent pas acht en je gaat zo slapen", antwoordde ik tot zijn grote teleurstelling.

Het is nu 14:02. Zinedine Zidane heeft een minuut geleden middels een (versierde?) penalty Frankrijk op 1-0 gebracht tegen Italie.

Update dd. 13.07.2006 / 21:31

De foto-albums zijn zojuist online gegaan. Het betreft:

June 18, 2006

Vaderdag 2006

Lucy notabene op vaderdag tegen CasaSpider: "Man, ik had me toch een nachtmerrie vannacht. En het was niet eens over jou."
CasaSpider: "Wat? Ik word jaloers."
Sugey: "Tante, je lijkt op die vrouw van Married with Children."

May 28, 2006

El Sapo El Sapo (24)

1.

Zegt Luchiano (8) nog wel eens leuke dingen? Afgelopen maandag heeft hij de caissières van supermarkt Mangusa te Rio Canario laten lachen. Zoals gebruikelijk rekenden wij onze boodschappen af bij onze favoriete kassadame Audrey. Zij vraagt altijd aan Luchiano hoe het op school gaat (goed) en nu ook hoe het met zijn zusje is (goed) en met zijn moeder.

"Oh, wel goed. Ze kan alleen niet bukken."

Zaterdagmorgen op de karateles heeft hij erg goed zijn best gedaan, aldus sensei Anthony. Toen aan het einde van de les de kinderen gesorteerd op kleur band allemaal naast elkaar stonden vroeg sensei Ivonne wat karate eigenlijk betekent. Diverse kinderen staken hun hand op, maar Luchiano wist het juiste antwoord: "Ku man bashi" ofwel "Lege hand". Zonder wapens dus.

Ivonne legde uit dat er naast de fysieke ook een spirituele betekenis in het woord karate zit: "Je hoofd leeg van slechte bedoelingen". Je mag karate alleen gebruiken om jezelf te verdedigen of anderen te helpen. Niet om ruzie te zoeken. Volgende week wordt iedereen geacht de twee betekenissen te kennen.

2.

Om kwart over tien waren we thuis en om half elf kwamen Roland, Barbara en Kyra (1) langs. Kyra is net hersteld van een longontsteking en liep bijzonder levendig door onze tuin. Of het expres was weet ik niet maar zowel Roland als Barbara waren in het rood gekleed en dat ziet er extra stralend uit.

Barbara is vier maanden in verwachting. Dat gecombineerd met hun kraamvisite, wat een leuke schoentjes trouwens, levert veel gespreksstof op met betrekking tot baby's en hun verzorging. Het is dan wel zaak om goed te onthouden hoe het bijna twee jaar geleden ook alweer precies zat met de melk en het slaapritme.

Een van de redenen waarom ik een weblog bijhoud.

3.

Tegen vijf uur reden we met de hele familie naar Punda. Vlak voor de McDonalds stapten Lucy en Sugey uit. Niet om te snacken, maar om klerenwinkels te bezoeken. Lucy en ik hebben een iets andere perceptie over haar zwangerschapsperiode. Volgens haar heeft zij nu helemaal geen kleren, volgens mij zijn haar kleren na ongeveer zes maanden niet gebruikt te zijn juist weer als nieuw. De dames gingen de klerenwinkels in.

Ik parkeerde de auto vlak voor Pleincafé Wilhelmina, zette de Evenflow-Hummer in elkaar en klikte de reiswieg met Diana erop. Ino & Bente zaten er al. Zij waren wat vroeger omdat zij diezelfde avond naar het concert van Marc Anthony gingen. Vrijdag zijn Marc Anthony en Jennifer Lopez op Curacao aangekomen. Het was een hele happening. Tashita vroeg in een commentaar of ik nog wat roddels wist, maar ik heb Jennifer met de hand op het hart beloofd niets te vertellen.

In de Papiamentstalige krant La Prensa las ik dat Marc Anthony ergens in de beginjaren '90 toen hij nog niet bekend was al een concert heeft gegeven in het Festival Center op Curacao. Het publiek was uitzinnig en dit emotioneerde Marc Anthony. Zelfs toen de regen met bakken uit de lucht kwam zette hij zijn concert voort.

Waarschijnlijk is Marc Anthony die gebeurtenis nooit vergeten en wil hij Curacao op deze wijze bedanken voor toen. Het doet mij denken aan Bono van U2 die ik in 1981 op Pinkpop zag. Ik had net de LP Boy gekocht met I will follow. Op het Pinkpop-terrein werden duizenden petjes uitgedeeld met U2/Bono erop en het publiek ging helemaal uit zijn dak. Het was de eerste keer dat U2 zo'n groot en enthousiast publiek had en Bono was hierdoor duidelijk verrast en aangedaan.

4.

Lucy en Sugey kwamen rustig aanwandelen met hun nieuwe aanwinsten. Even later vertrokken Ino & Bente. Laatstgenoemde heeft zondag een optreden als Flamenco-danseres in het WTC. Daar vindt een vier uur durende dansmarathon plaats, georganiseerd door Bente's danslerares Gloria, waarin bijna alle dans- en muziekstijlen aan bod komen.

Wij gingen dominoën. Doen wij ooit wel eens iets anders? Ja, maar nu gingen wij dominoën. Lucy gaf ondertussen Diana de borst en recht voor mij zat een man die plotseling een leguaan op zijn hoofd had en een andere op zijn schouder. De Leguanenman van Curacao loopt vaak rond in de buurt van Pleincafé Wilhelmina, op zoek naar touristen die voor een bepaald bedrag met zijn leguaan op de foto willen.

Omdat wij locals zijn mocht Luchiano van hem gratis op de foto met een leguaan.

5.

Wij sloten de zaterdagavond af met een pizza met extra cheese. Vandaag zondag is het in diverse landen moederdag. Onder anderen in de Dominicaanse Republiek en in Frankrijk.

Moeders in diverse landen, van harte gefeliciteerd!

May 14, 2006

Zondag 14 mei 2006

De dagen kabbelen rustig voorbij maar iedere dag is toch op zijn geheel eigen wijze een bijzondere. Zondag was het moederdag. Nu wil het toeval dat deze haan met Lucy en Sugey niet minder dan twee moeders in zijn kippenhok heeft. Dubbele kosten! Geintje, voor beide moeders was er een klein presentje en Luchiano (8) had op school een surprise met gedicht voor Lucy gemaakt.

Yohanna en Anna-Maria, Luchiano bekijkt het zaakje vanaf zijn hooggelegen positie op de bank. Klik voor groter/sluiten.Niet alleen de moeders vierden feest vandaag, ook CasasPa was jarig. Hij bereikte de eerbiedwaardige leeftijd van 72 jaren.

Toen we hem belden klonk hij ietwat neusverkouden, waarschijnlijk heeft hij zaterdag in de tuin te lang op de tocht gezeten. CasasPa, nogmaals van harte!

's Middags kwam Yohanna met haar dochter Anna-Maria. Leuk om te zien hoe groot zo'n meisje na ruim 15 maanden is geworden.

Ze loopt als een kievit en is bijzonder snel met haar handen. Opletten geblazen en we weten meteen wat voor drukke tijden ons te wachten staan.

Luchiano keek zoals gebruikelijk de kat uit de boom maar toen hij in de gaten kreeg dat Anna-Maria hem wel grappig vond, vooral als hij haar zogenaamd liet schrikken, heeft hij zich een hele tijd met haar geamuseerd. Voor de foto drapeerde hij zich stoer bovenop de bank.

In de namiddag kwam onze ietwat oudere achterbuurvrouw op bezoek. Zij heet Cecilia Penso en heeft een hele tijd met Lucy gepraat. Zo leren wij dankzij Diana onze buren beter kennen.

Na het eten heb ik Sugey als een extra moederdagkado gratis dominoles gegeven.

April 15, 2006

Bleekselderij, chips en domino

"Ja lekker, rauwe bleekselderijstukjes met mierikswortelsaus", riepen Ino & Bente verrast uit. Of woorden van gelijke strekking. Nauwlettend hield ik het schaaltje met de rauwe bleekselderijstukjes in de gaten. Het aantal stukjes nam niet bijzonder snel af, het ging ongeveer in het tempo waarin Luchiano (8) normaliter zijn gewone eten opeet.

"Zal ik eens wat chips halen?", vroeg ik. "Och ja, chips is ook wel lekker", zei Ino nonchalant. Binnen vijf minuten waren de chips op en konden we aan het hoofdgerecht beginnen. Puur voor de volledigheid: gehaktballetjes met knoflook- dan wel Thai Chilli-saus, rode kool en aardappelpuree. "Da's lang geleden dat wij Hollands hebben gegeten", vonden de Benino's.

Op zijn kop een glas water drinken helpt tegen de hik en men gaat er nog beter van dominoën ook! Klik voor groter/sluiten.Na het ijs gingen we dominoën. Puur voor de volledigheid de eindstand van het eerste spel:

  1. CasaSpider (7)
  2. Ino (3)
  3. Bente (1)
  4. Lucy (0)

In het tweede spel stonden Ino en ik al snel weer op twee gewonnen partijen. Lucy won er ook één en alleen Bente bleef op nul staan. Tot overmaat van ramp kreeg zij de hik. Het is altijd een koddig gezicht om iemand te zien die de hik heeft. Alleen voor de hikkende zelf is het iets minder.

We haalden een glaasje water voor Bente. Nu heeft zij van Ino een trucje geleerd om van de hik af te komen. Het water dient namelijk op zijn kop gedronken te worden. Het is een beetje gek gezicht maar het helpt wel. Bente hikte niet meer.

Een onbedoeld neveneffect van het op zijn kop drinken was dat zij vanaf dat moment begon te winnen met dominoën. In de eindfase hadden Lucy, Bente en ik zes winstpartijen en Ino vijf. Met haar laatste steen, de 4-2, maakte Bente een eind aan deze ronde. Puur voor de volledigheid de eindstand van het tweede spel:

  1. Bente (7)
  2. Lucy (6)
  3. CasaSpider (6)
  4. Ino (5)

We borgen de dominostenen op en bespraken de belangrijke thema's van de wereld. Lucy had inmiddels wat last van haar achterste door het langdurig zitten op een harde stoel. Het valt ook niet mee met zo'n buik en een kind erin dat behoorlijk beweegt. Het is mooi om te zien hoe de voetjes en/of handjes van de baby soms door de buikwand heen lijken te komen. Nog een kleine drie weken...

Ino & Bente namen afscheid. Toen zij in de auto zaten kon ik mij met enige moeite beheersen om de resterende stukjes rauwe bleekselderij met mierikswortelsaus op te eten.

April 14, 2006

Rauwe Bleekselderijstukjes met Mierikswortelsaus

Het liefelijke Armoracia Rusticana (Mierikswortel) plantje heeft meer pit dan men denkt! Klik voor groter/sluiten.Vanavond komen Ino & Bente aka de Benino's een hapje bij ons eten. Het Statief heeft er nu al zin in. Lucy kan redelijk goed koken, tenminste dat vind ik, en daarom neemt zij de Main Course voor haar rekening.

Ik doe voor- en nagerecht. Het nagerecht is ijs en als voorgerecht had ik eerst chips bedacht. Onbegrijpelijk dat koks altijd zolang over koken doen, mij kost het nooit meer dan enkele minuten.

Het nadeel van chips is echter dat ze (a) niet gezond zijn en (b) teveel vullen. De echte honger is wel weg na de chips.

Daarom heb ik deze keer voor iets geheel anders gekozen en wel Rauwe Bleekselderijstukjes met Mierikswortelsaus. Dit voorgerecht heeft louter voordelen, het is (a) supergezond en -lekker, geeft (b) niet zo'n vol gevoel in de maag en is (c) vrijwel even snel te bereiden als het opentrekken van een zak chips.

Rauwe Bleekselderijstukjes met Mierikswortelsaus, daar gaan wij vast nog meer van horen. Al klinkt het Duitse Meerrettich en het Engelse Horseradish net een stukje krachtiger.

April 11, 2006

Hoe heet zo'n ding ook alweer

Bij het programma Herexamen dat nu bezig is tussen de hockey-vrouwen en de misdaad-auteurs kwam een microscoop ter sprake.

CasaSpider: "Hoe heet zo'n ding ook alweer, waar je kleine dingen mee kunt bekijken?"
Lucy: "Een microscoop."
CasaSpider: "O ja. En hoe heet zo'n ding ook alweer, waarmee de dokter naar je hart luistert?"
Lucy: "Een stethoscoop."
CasaSpider: "O ja. En hoe heet zo'n ding ook alweer, waarmee je naar de sterren kunt kijken?"
Lucy: "Een telescoop."
CasaSpider: "O ja. En hoe heet zo'n ding ook alweer, waarmee je door de muur kunt kijken?"
Lucy: "Huh? Een röntgenapparaat?"
CasaSpider: "Neen, een raam."

Lucy schuddebuikte.

February 12, 2006

Ino & Bente, Mexican Party

Het jaarlijkse themafeest bij Ino & Bente (website helaas tijdelijk uit de lucht) is inmiddels een vaste traditie geworden. Op 17 januari 2004 was er Vicars & Tarts en vorig jaar op 12 februari de Arabian Nights. Zaterdagavond was hun huis aan de Stakamachiweg gehuld in Mexicaanse sferen.

Dit zijn geen echte Mexicanen maar gasten van Ino & Bente op hun Mexican Party. Klik voor groter/sluiten.Ons overkwam precies hetzelfde als vorig jaar. Lucy wil graag een naaimachine hebben, onder anderen om iets leuks in elkaar te naaien voor het themafeest. We waren er nu eerder bij, maar helaas is de naaimachine die wij op het oog hebben nog steeds niet aangekomen. Een week geleden hebben we drie hoeden gekocht en Lucy gaf aanwijzingen om tenminste enigszins authentiek Mexicaans over te komen.

De gasten op het feest overziende blijken er veel vooroordelen te bestaan over Mexico en de Mexicanen. Bijna iedereen had een hoed op en was gewapend. Met degen, pistool of geweer. De meeste dames hadden zwierige rokken aan en er was een heuse Zorro in de persoon van Nathaniel. Die outfit had hij later op de avond nodig voor een Jump-Up.

Opvallend was niet het aantal maar wel het formaat van de snorren die twee heren, Graham en Roland, opgeplakt hadden. Als het thema volgend jaar Village People is kunnen ze hem zo weer gebruiken.