Main

May 5, 2008

Diana twee jaar

05.05.2008: Prinses Diana wordt twee jaar op Bevrijdingsdag. Klik voor groter.Onze prinses is vandaag twee jaar geworden, net als ieder jaar is zij jarig op Bevrijdingsdag. Is er een toepasselijkere dag om ter wereld te komen?

Zondag vierden we Diana's verjaardag met de familie. CasasPa en Truus waren er, zus Monica met Marnix (11) en zus Pascale met Tom (3) en Sam (0). En wij natuurlijk.

Geen Margriet en Wiro jammer genoeg, immers zij zijn een maand of drie geleden naar Portugal geëmigreerd. Vrijdag arriveerde er een mailtje met een foto waarop zij voor het eerst in hun eigen zwembad rondplonzen. Het is gewoon jaloersmakend. Via de website mudanca.nl kan men een mooie vakantie boeken en het zwembad zelf uitproberen.

Gelukkig was het in Rijen ook prima weer, we hebben de hele middag buiten gezeten. Behalve toen Diana haar kado's mocht uitpakken en de twee kaarsjes op de taart uitblies, daarvoor waaide het buiten te hard. Er werd flink gezongen, dat hoort er nu eenmaal bij.

Maandagochtend deden Lucy, Luchiano (10) en ik het nog eens dunnetjes over. Het leven van Diana staat helemaal in het teken van Dora the Explorer, het is zelfs zo erg dat ik haar regelmatig Dora noem.

Nu is zij een Dora-bikini, Dora-bordjes, een Dora-shirtje en een Dora-computer rijker. Waarom verzin ik niet zo'n commercieel succes als Dora? Voor de volledigheid een foto van Diana's geboorte en een van toen zij één werd. Leuk voor later!

De zon schijnt en dankzij Brabant Water hoef ik niet te werken op Bevrijdingsdag. De sleutelwoorden van vandaag zijn derhalve tuin, bier, stokbrood met Brie en .........

May 3, 2008

Beter de Aloë Vera uit Curacao halen

Vrije dagen vliegen voorbij en dat is een goed teken. Immers, als vrije dagen voorbij kruipen is er iets mis. We spoken weinig uit, het duurde tot vrijdag alvorens we de reis naar AVRI Bloem- en Tuincentrum (website) in Oosterhout aanvaarden. Dit tuincentrum lijkt meer op een IKEA dan op een normaal tuincentrum als Gardenmaster (website) te Rijen.

Zo is de minimaal af te leggen loopafstand in de winkel 500 meter, als men de pijlen een keer gemist heeft loopt men een strafrondje. De prijzen maken me duizelig, voor een eenvoudig tuinameublement dan wel een grote vaas betaalt men al snel het equivalent van twee of meer Nintendo Wii's.

02.05.2008: Voor vier euro per stuk kochten we twee Aloe Vera plantjes bij AVRI in Oosterhout. Klik voor groter.Wij wilden slechts een Aloë Vera (Wikipedia) plant. Een week eerder waren ze er nog niet maar ene Adrie van AVRI ging op pad om deze geneeskrachtige plantjes in te kopen. Nu waren ze er wel maar nog erg klein. Vier euro moest een kabouter Aloë Vera kosten. "Huh, op Curacao zijn ze gratis", sputterde Lucy. "Nou, dan gaan we ze toch op Curacao halen", antwoordde ik.

Hoe vaak koopt men nu een plant? Op Curacao zijn de chips en de drinkyoghurt een stuk duurder dan hier. Dat is veel erger. Van de andere kant, de benzine is er wel verdomd goedkoop maar ja, wat kan men daar mee? Een extra rondje over het eiland scheuren wellicht?

Deze dagen staan in het teken van onze Diana (1). Vandaag is zij 729 dagen oud en op Bevrijdingsdag wordt ze twee jaar. Ik probeer haar dat te leren maar dat maakt haar boos: "Nee, geen twee!" Voorheen was ik in de veronderstelling dat vrouwen zich pas na hun 25e jonger willen voordoen. We zullen ze wel nooit begrijpen.

Afijn, Diana weet precies dat na 375 meter wandelen in AVRI Bloem- en Tuincentrum de aquaria opdoemen. "Visjes!", roept ze daarom voortdurend. Nu maar hopen dat we de tijd dat zij daadwerkelijk huisdieren wil nog een jaar of 18 uit kunnen stellen.

Zaterdag waren we zoals gebruikelijk in de Primera te vinden voor een kraslootje en de officiële lotto. Pure geldklopperij. Zo nu en dan heeft de lotto op zaterdag twee trekkingen en dat is gewoon misdadig. Immers, de meisjes van de Primera vragen dan netjes of we beide trekkingen willen spelen. Een retorische vraag want stel dat jouw cijfers net winnen in de trekking waar je niet aan meedoet. Dan word je toch ook helemaal gek?

Luchiano en Diana vermaken zich prima in de Primera. Eerstgenoemde door op zoek te gaan naar allerlei disparates (onbenulligheden) zoals een pijl en boog die ik hem altijd weiger. Zelfs de verkoopsters weten ondertussen al dat hij dol is op die pijl en boog maar ook dat hij hem nooit (zeg nooit nooit) zal krijgen. Neen, dan Diana. Zij roept meteen: "Lezen Dora!" en bladert vervolgens in haar Dora-, Zandkasteel- en Teletubbies-vakliteratuur.

Volgend jaar, zo vlak voor haar derde verjaardag verwachten we dat ze om Multatuli vraagt.

April 21, 2008

Even de bakbananen in de auto leggen

Zondag was de laatste competitiedag in de Eredivisie. Ik hinkte op twee gedachten, immers het Generaal Maczek museum in Breda was die middag open. Luchiano (10) heeft aanstaande dinsdag verkeersexamen en moet de route nog uit zijn hoofd leren. Lucy fietste met hem mee en na twee uur waren ze nog niet terug. Als je zelf niet beslist worden beslissingen voor je genomen.

Zaterdagmiddag gingen we op bezoek bij Belkis, een vriendin van Lucy uit de Dominicaanse Republiek die in Den Haag woont. De dames hadden elkaar veel te vertellen. Tussen de echtgenoot en mij klikte het gelukkig ook, alleen Luchiano verveelde zich stierlijk. Hetgeen hij herhaaldelijk ventileerde, een verbeterpuntje.

De vriendin woont al heel wat jaren in Nederland maar eet nog vrijwel iedere dag typisch Dominicaans. Rijst, bruine bonen, bakbanaan, bacalao (gezouten kabeljouw) en wat dies meer zij. Al rap stond er een bord gekookte bakbanaan met bacalao voor mijn neus. Het was goed te eten.

19.04.2008: Op bezoek bij Belkis in Den Haag met een uitstapje naar Afrikadag. Klik voor groter.Belkis wilde Lucy Habichuelas con dulce (zoete bruine bonen, recept) leren te bereiden. De inkopen deden we met zijn allen in winkelcentrum de Bazar aan de Hoefkade. Den Haag is andere koek dan Rijen, er is net iets meer te doen zeg maar.

Handig ook om een winkeltje op loopafstand te hebben waar men allerlei voedingsmiddelen uit het Caribisch gebied kan vinden. Voor thuis sloegen we flink wat bakbananen en ander grut in.

"Gooi de boodschappen maar meteen in de auto", zei Lucy. De echtgenoot van Belkis ging met me mee en de rest liep naar de flat. De auto stond op nog geen honderd meter daar vandaan. Ik legde de tas met boodschappen in de kofferbak. Dat was snel gepiept.

"Zal ik je nog even mijn winkel laten zien?", vroeg de man waarvan ik voorheen dacht dat zijn achternaam zijn voornaam was. We staken de weg over naar station Holland Spoor. Er stond slechts één tram en die was leeg. Beter gezegd nagenoeg leeg. Er was politie en er kwam een ambulance aanrijden. Wij volgden de zaak op een afstandje. Een hartaanval of een steekpartij?

Aan de andere kant van het station tegenover de Haagse Hogeschool ligt de boekhandel die al gesloten was. We keken door de ramen naar de studieboeken. We slenterden wat door de buurt en gingen de Haagse Hogeschool in, het was Afrikadag. Op het podium in de hal speelde een leuke band een soort van Zouk-muziek. Het klonk mij als Kassav in de oren.

Inmiddels was er ongeveer een uur verstreken. Toen we het gebouw uitliepen checkte ik mijn telefoon en ja hoor, missed calls. Luchiano begon zich ongerust te maken. Hoe lang kan het nu helemaal duren om een zakje met boodschappen in de auto te leggen? "We komen er zo aan", stelde ik hem gerust. Om kwart voor acht reden we Rijen in waar we een portie Babi Pangang kochten, de integratie ten top.

Okay, Generaal Maczek moet nog even wachten maar wat een prachtig weer was het zondagmiddag. Lekker buiten zitten met een koude Duvel en een bak Griekse salade. Het bovenlijf ontbloot (de dames willen ook wat) en Langs de Lijn op de radio. PSV is voor de vierde opeenvolgende keer kampioen, het was allemaal niet geweldig maar dat geldt voor het gehele Nederlandse voetbal, toch?

Dan is het tijd voor de bekendmaking van winnaars en posities in de voetbalpoule. Winnaar bij de Wegloggers is geworden team 1-0-1 van iemand met de merkwaardige naam CasaSpiderMepper. Hierachter gaat Kees Barneveld schuil, directeur SQL Integrator Curacao. Kees, gefeliciteerd met deze overwinning. In het overall-klassement eindigde CasaSpiderMepper op een verdienstelijke 29e plaats.

De Webloggers hebben het ook goed gedaan. In het subpoule-klassement bezetten wij de 14e plek, voor volgend jaar mikken we op een top-10 positie.

April 14, 2008

Zon op zondag

Zondagmiddag half drie. Ik lig languit op de bank naar de radio te kijken, Langs de Lijn. Het belooft een mooie middag te worden waarbij beslissingen in de lucht hangen.

Een van de voordelen van radio is dat er weinig te zien valt op het flatscreen. Een ideaal medium derhalve om huishoudelijke klusjes bij te doen. Ik begin aan de afwas.

13.04.2008: Diana op ons terras (haha) in Rijen. Klik voor groter.Als het aanrecht leeg is en blinkt werp ik een blik in de koelkast. Na een kwartierje wassen, snijden en mixen staat daar plotseling een grote schaal met Griekse salade.

Lucy komt naar beneden en ik gooi de tuindeuren open. De zon schijnt en buiten is het prima uit te houden. Weer een voordeel van radio, hij blijft gewoon hoorbaar. Wat een wonderlijk apparaat eigenlijk!

Even later genieten we met een ijskoude Jupiler, een bak Griekse salade en warm stokbrood met knoflooksaus van de lente. Luchiano (10) en Diana (1) dartelen rond in de tuin.

Eerstgenoemde probeert de bal hoog te houden, maar dat moet Casa <* Romario *> Spider toch even hoogstpersoonlijk voordoen. Zoiets heeft Diana nog nooit gezien.

FC Groningen-Ajax is een dieptepunt, ook voor de directie van Groningen en de brandweer uit die plaats. Het is een vreemd gezicht die ene man met een tuinslang in de weer te zien om het vuur te blussen.

's Avonds gaat de radio uit en de televisie aan. Weer een weekend is voorbij.

March 25, 2008

Vrouwenlogica

Even twijfelde ik over Belgie een nieuwe (17e) episode in de reeks Met de Spider naar Carré maar het is dus vrouwenlogica geworden. Vraag me niet waarom. De situatie: Tweede Paasdag en een tegoedbon voor vier gratis kaartjes voor het Natuurmuseum Brabant in de pocket. Om twaalf uur aten we brood met frikandellen als een soort van bodempje. Het geplande tijdstip van vertrek was 13:00, sharp.

Lucy: "Hmm... ik geloof dat we hier blijven, ik ben een beetje moe."
CasaSpider: "Okay, als jij moe bent dan blijven we."

(Een momentje stilte.)

CasaSpider: "Maar het is wel de perfecte gelegenheid om er even op uit te gaan. Om vier uur zijn we alweer terug."
Lucy: "Okay, we gaan."

(Lucy gaat naar boven om zich om te kleden. Buiten begint het te sneeuwen.)

Lucy: "Hey, het begint te sneeuwen. We blijven thuis!"

(CasaSpider belt naar het Natuurmuseum. Alle activiteiten zijn binnen, slecht weer is geen bezwaar.)

CasaSpider: "Alle activiteiten zijn binnen, het maakt niks uit dat het sneeuwt."
Lucy: "We blijven thuis."

(CasaSpider zit op zolder in La Oficina en Lucy belt hem via de interne telefoon.)

Lucy: "CasaSpider, waar is de camera?"
CasaSpider: "Hier, hij is aan het opladen. Waarom?"
Lucy: "Ik wil hem hebben want Luchiano (10) en ik gaan naar buiten."

(Hier breekt CasaSpider's klomp, ze wil niet in de auto naar een museum vanwege de sneeuw maar wel in een minirok buiten lopen en fietsen.)

De bijbehorende foto's:

  • Lucy en Luchiano, de een met een glas wijn en de ander met cola. In de sneeuw.
  • Lucy met een shawl om haar hoofd gedrapeerd. In de sneeuw.
  • Luchiano hapt naar de sneeuw. Uiteraard in de sneeuw.

Vergeleken bij de logica van de vrouw zijn problemen als dat van de scheidsrechterlijke dwalingen een peulenschil.

March 5, 2008

Een cursus naaien

"Een prettige avond en tot morgen", zei ik tegen mijn collega's bij de Druppel. "Ga je nog wat leuks doen?", vroeg Geoffrey. "Ja, om zes uur ga ik naar een cursus naaien."

De Toyota naaimachine die we zaterdag hebben gekocht is nog niet gebruikt. Lucy heeft de handleiding doorgelezen maar weet nog niet het naadje van de kous over al die knopjes, hendeltejs, spoeltjes, garentjes en naaldjes. Aan mij heeft ze wat dat betreft drie keer niets. Gelukkig bood de verkoper van Habotex zaterdag aan dat zij een cursus naaien bij hem mocht volgen, helemaal gratis. Neen, de man heet niet Lothar Matthäus.

04.03.2008: Lucy krijgt naailes bij Habotex Tilburg. Klik voor groter.Maandag aten we vroeg en zaten om 17:45 met zijn allen en de Toyota in de Volkswagen. Bij het programmeren van de TomTom (wie kan nog zonder?) schoot me iets te binnen.

"Hmm... laat me nog snel even binnen op internet kijken of die winkel eigenlijk wel open is op maandagavond." Maar Lucy antwoordde streng: "Neen, we zitten nu in de auto en nu gaan we ook!"

Om iets over zessen parkeerde ik de auto tegenover het Habotex-winkeltje. "Volgens mij is hij dicht", zei Lucy, "ga jij maar eens kijken." Luchiano (10) en ik gingen samen. Een donkere man kwam aanlopen. "Hij is dicht hè?", zei ik tegen hem.

Maar de deur ging open en daar stond mijn naaimachineverkoper. De winkel was echter inderdaad dicht ook al wilde hij bijna nog tijd voor ons vrijmaken. Dat ging dan ten koste van zijn sport en daar wilde ik niets van weten. "We komen morgen wel terug, geen probleem." We waren ruimschoots op tijd voor Lingo.

Dinsdag hadden we meer geluk. We waren de eerste klanten en de naaimachineverkoper nam alle tijd voor Lucy. Na de demonstraties mocht zij het zelf proberen en dat ging best goed. We kochten wat garen en accessoires waaronder een mooie tas voor de machine en reden naar Rijen.

Onderweg kwamen we in een soort van sneeuwstorm terecht. De in de koplampen oplichtende vlokken hebben een hypnotiserende werking. Geen pretje in ieder geval. Om 19:07 waren we thuis, precies op tijd om het laatste gedeelte van Lingo te zien. Binnenkort wordt dit programma overstemd door het gesnor van onze Toyota.

Nu nog even nadenken over wat ik woensdag tegen de collega's vertel aangaande de naaicursus.

February 23, 2008

Een vrije vrijdag

Is er een toepasselijkere dag om een dagje vrij te nemen dan vrijdag? Ja, wellicht maandag. Immers vrijdag is de dag van het vooruitzicht op het weekend, eigenlijk een nog leukere dag dan zondagavond. Het ligt er dan wel een beetje aan hoe laat op zondagavond.

22.02.2008: De nieuwe badkamer van CasasPa en Truus is bijna af maar mag er al zijn. Klik voor groter.Lucy en ik moesten bloed laten prikken, dan heeft onze nieuwe Rijense huisarts een idee in welke staat wij ons bevinden. Op Curacao hoefde ik daar nooit vrij voor te nemen, we deden het tussendoor bij het ophalen van Luchiano (10).

Na het bloedprikken deden we boodschappen en reed ik door naar Veldhoven om een handtekening te zetten bij een notaris. Ook iets wat men op Curacao er zo tussendoor doet. Dat gecombineerd met de nabijheid van strand en het altijd mooie weer verklaart waarom men er met minder vakantiedagen toe kan.

Van Veldhoven is het niet ver naar Valkenswaard. Ik ben een gewoontedier en heb de donkerzwarte Volkswagen Jetta tot nu toe altijd in Valkenswaard van binnen en van buiten gereinigd bij Carwash Mensinck aan de Leenderweg. Ja, het is mij bekend dat er meer wasstraten in Nederland zijn, zelfs Rijen beschikt er over minimaal twee. Maar ik ben nu eenmaal een gewoontedier.

Na bezoekjes aan Hallfords (fietstassen), de Hema (staafmixer) en Blokker (gewoon kijken) wipte ik even aan bij CasasPa en Truus in Dommelen. Trots showden zij hun nieuwe badkamer (hier de oude) die bijna klaar is. Er moeten nog een paar ramen worden vervangen, spiegels geplaatst en wat geschilderd. Zowel het bad als de inloopdouche kunnen echter al gebruikt worden, zelden zagen CasasPa en Truus er zo schoon uit.

Nog een broodje haring op de markt van Valkenswaard en de vrije vrijdag zat er weer op.

February 17, 2008

Verjaardagsfeest Tom en het afscheid van Margriet en Wiro

Tom (3), de zoon van mijn zus Pascale en zwager Luc en de broer van Sam (0) was dinsdag jarig. Driemaal raden hoe oud hij werd. Zijn verjaardag vierde hij zaterdag, gelijktijdig met het afscheid van zus Margriet en zwager Wiro die vandaag, zondag 17 februari volgens planning om 9 uur 's morgens naar Portugal vertrekken. Niet voor vakantie maar om er te wonen, emigreren dus.

Het vertrek is goed voorbereid. Eerst hebben zij hun huis in Rijen verkocht om vervolgens gedurende zeven maanden in te trekken bij Pascale en Luc in Borkel. Die beschikken over een groot huis met een vleugel (het lijkt wel een paleis) die leeg stond om opgeknapt te worden. Wij hebben zelf de eerste twee weken in dat huis doorgebracht, Pascale en Luc waren toen op vakantie, en hebben geconstateerd dat Margriet en Wiro ideale medebewoners zijn. Dat vinden Pascale en Luc ook, zij hebben nu weer de beschikking over hun hele huis maar gaan de vertrekkers zeker missen.

Margriet en Wiro hebben twaalf jaar in Rijen hebben gewoond, precies in de tijd dat wij op Curacao verbleven. En nu wonen wij in Rijen, iedere dag kom ik op weg naar het werk langs het vroegere huis op de hoek van de Hoofdstraat en de Hoeksestraat. Haha, dat is grappig. Via Google kom ik op deze pagina terecht en daar staat zowaar een foto van het huis.

16.02.2008: Afscheid van Margriet en Wiro, zij vertrekken van Borkel naar Portugal. Klik voor groter.Zaterdagmorgen gingen Luchiano (10) en ik samen op pad om een afscheidskado te kopen. We stapten de Gall & Gall binnen. Luchiano riep met luide stem en voor iedereen duidelijk verstaanbaar: "Papa, jullie drinken te veel alcohol!" "Stil, swa", zei ik tegen hem, "deze fles is voor Margriet en Wiro." Terwijl de verkoopster de fles inpakte zei hij: "Champagne? Ben je soms blij dat je zus weggaat?"

Een impressie van het gecombineerde verjaardags- en afscheidsfeest in tien foto's:

  • Tom is erg enthousiast over zijn lieveheersbeestjesparaplu.
  • Neef Marnix (11) met de drie weken oude Sam op schoot, hij is een soort van baby-fluisteraar.
  • Tom de Brandweerman met een drumstokje als spuit. Dat is wel zo veilig.
  • Margriet en Wiro krijgen een groot bot voor hun hond in Portugal die zoooo groot is. Hij heet trouwens Kips.
  • Het is gezellig druk in de vandaag ontruimde vleugel van Margriet en Wiro.
  • Een trotse moeder Pascale (doopnaam Theresa) met zoon Sam.
  • Margriet neemt het speechen voor haar rekening en Wiro zet zijn vrolijkste gezicht op.
  • Pascale en Luc krijgen als daklozenopvangers extra aandacht en een mooi kado.
  • Het is een door Wiro ontworpen loodzwaar zitmeubel dat heen en weer kan bewegen maar dat is niet zichtbaar op de foto.
  • Met het koken voor hun Portugese gasthuis komt het helemaal in orde gezien de kleur van de stokbroodjes.

Afscheid nemen is niet gemakkelijk voor degenen die gaan maar ook niet voor de achterblijvers. Van CasasPa weet ik dat hij enige moeite heeft (gehad?) met het vertrek van zijn dochter. Margriet is een grote steun voor hem geweest toen onze moeder Ilka met Alzheimer in het verpleegtehuis lag. Zaterdag sprak ik de moeder van Wiro. Zij maakt zich juist zorgen om haar zoon, logisch want iedereen kijkt vanuit zijn eigen viewpoint. Ze vertelde hoe Wiro altijd erg aan zijn familie en het gezin hing en dat hij in bed weleens wanhopig tegen haar had gezegd: "Maar mama, hoe moet dat dan later, als jullie er niet meer zijn. Wie moet er dan voor mij zorgen?"

Wij reden terug naar Rijen en konden nog net zien hoe Natalie op een wijze die niet onderdeed voor die van Tina Turner Proud Mary vertolkte. Wie meer wil weten over hoe de familie van CasaSpider in elkaar zit wordt verwezen naar het Latios-weblog van Luchiano.

Margriet en Wiro zijn nu onderweg met een volgepakte Mondeo en een flinke aanhangwagen er achteraan. Goede reis en laat maar weten wanneer jullie aangekomen zijn. Informatie over de gastenverblijven en mogelijkheden is te vinden op de website o vale da mudança.

February 16, 2008

Henriëtte

Het was frisjes zo tegen vier uur op de parkeerplaats. SQL Integrator collega's stonden in een groepje bij elkaar en wisselden wat nieuwtjes uit. We gingen naar binnen en tekenden het receptieboek. Er waren veel mensen en er hing die aparte sfeer die nu eenmaal bij een crematorium hoort.

In 1996 leerde ik Tom en Henriëtte Molenwijk kennen. Tom kwam als ontwikkelaar bij SQL Integrator op Curacao werken en wij deelden met zijn tweeën een kamer bij Kodela, tegenwoordig Aqualectra geheten. Regelmatig kwam ik bij hun over de vloer. Het klikte met Henriëtte, we konden over van van alles en nog wat praten.

In 1997 richtte Tom SQL Integrator Nederland op en het gezin vertrok van Curacao naar Leerdam. Hij vroeg mij om een paar maanden in Nederland voor hem te werken, om een goede start te kunnen maken met het nieuwe bedrijf. In die zin was ik zijn eerste werknemer en heb van juli tot oktober bij de Gemeentebelastingen Amsterdam (GBA) gewerkt.

Toen ik de familie Molenwijk in Leerdam bezocht was daar een vreemde sensatie, alles kwam mij vaag bekend voor. Bij de rondleiding door het huis kwamen we uit bij de badkamer. De douche was een soort van druipsteengrot. Op dat moment wist ik het, dat huis was in de zeventiger jaren van mijn ome Ben geweest.

Wat een toeval. Later namen Tom en Henriette een hond, die zij heel toepasselijk Ben noemden. "Ja, dat vonden de buren wel grappig", zei Henriëtte, "als ik op straat riep Ben kom hier! Dan dachten de buren direct aan jouw ome Ben dat ik hem op die manier riep."

14.11.1998: Tom en Henriette op bezoek bij CasaSpider in Zwitserland, Rheinfall Schaffhausen. Klik voor groter.In 1998 werkte ik wederom drie maanden voor Tom maar nu in Zwitserland bij Migros in Gossau. Het was een mooie tijd en in de weekends trok ik erop uit of kreeg bezoek uit Nederland. Ook Tom en Henriëtte kwamen in het kader van field-management op lokatie kijken. Het werd een gezellig weekend met bezoekjes aan de Rheinfall in Schaffhausen (zie foto), Zürich en Sankt Gallen.

Henriëtte kampte regelmatig met gezondheidsproblemen, vooral van haar rug had ze vrijwel altijd last. Uiteindelijk leek met een operatie de oplossing in zicht maar vervolgens werd bij haar kanker geconstateerd. Zaterdag 29 september van het vorige jaar, wij waren net in Nederland gearriveerd, organiseerden Tom en Henriëtte een barbecue ter gelegenheid van hun nieuwe huis. Wij waren daarbij en aan het eind heb ik een hele tijd met Henriëtte gepraat.

Kalm vertelde zij dat ze uitbehandeld was. Uitbehandeld in de negatieve zin van het woord. Hoe lang zij nog te leven had wist zij niet. In december vierde SQL het Sinterklaasfeest. Tom en Henriëtte waren net op vakantie geweest, op Curacao. Henriëtte zag er goed uit en was opgewekt.

Op donderdag 24 januari kregen de werknemers van SQL Integrator een email van Tom. Die dag kregen we te horen dat Henriëtte nog maar een paar weken te leven had. Het was tijd om afscheid te nemen. Diamond Piet en ik gingen er samen naar toe, het zijn geen gemakkelijke dingen en men kan elkaars steun daarbij goed gebruiken. Die zaterdag 2 februari hebben we een paar uur met Henriëtte doorgebracht en vooral herinneringen opgehaald.

Ondanks de steeds aanwezige doem was het ook gezellig, in Henriëtte's ogen zat nog volop leven. Een bizar moment was toen de post werd bezorgd. Daar zat de door haar zelf gekozen rouwkaart bij, een foto van een klip op Curacao gemaakt tijdens hun laatste vakantie. Toen zij haar eigen rouwkaart las stroomde er toch even een traan over haar wangen.

Op maandag 11 februari is Henriëtte Molenwijk overleden. Zij is slechts 56 jaar geworden. Nu schuifelden wij door de gang naar de zaal van het crematorium in Zoetermeer. We namen plaats en hoorden de afscheidswoorden van een buurvrouw uit Berkel en Rodenrijs, van een broer, van dochter Ainee die het toch teveel werd en van Tom. Tom sprak voor zijn doen snel en een beetje zacht, het is niet gemakkelijk woorden voor te lezen die zoveel beelden in je hoofd teweeg brengen.

De laatste muziek klonk, Henriëtte had gekozen voor Spaanstalige versies van My way en Time to say goodbye. Een lange rij maakte een laatste gang langs de kist waarin zij opgebaard lag. We namen voor het laatst afscheid van Henriëtte. Zij ruste in vrede.

February 11, 2008

Een zonnig sportweekend

Zo, dat waren lekker warme dagen zaterdag en zondag. Een jaar geleden had ik nog geschreven dat de ijstijd in aankomst was met een temperatuur van pakweg 13 graden. Maar toen woonden we nog op Curacao.

We gingen een eindje wandelen, van speeltuintje naar speeltuintje. Luchiano (10) zoefde aan een autoband van de ene naar de andere kant. Diana (1) speelde eerst met zand en was daarna niet van de schommel af te slaan.

Om te voorkomen dat zij achterover van de schommel afkukelde bewoog ik licht door de knieen gezakt ritmisch mee. Een ideale houding om het in de rug te laten schieten. Maar dat gebeurde niet. We kwamen tegelijkertijd thuis met Lucy die een ommetje op de fiets maakte.

10.02.2008: Lenteweer in februari levert blije gezichten op. Klik voor groter.Schaatsen kijken is verslavend. Het enige nadeel is dat het nogal lang duurt met een 1500 en 5000 meter dames en een 1500 en 10000 meter heren. En daarna het voetbal er overheen. "Eerst kijk je 80 uur schaatsen en daarna nog eens 50.000 uur voetbal op een dag", zei Lucy. Volgens mij was het een hint.

Terug naar het schaatsen. Jarenlang heb ik conform de opvoeding van CasasPa de tussentijden van alle ritten meegeschreven. Schriften vol. Het heeft ongeveer net zoveel zin als de bestede uren Latijn en Grieks op het gymnasium. Wel is het zo dat CasasPa en CasaSpider door het meeschrijven veel deskundiger zijn dan de commentatoren, in dit geval Herbert Dijkstra en Martin Hersman (?).

Dingen die zij op moment X constateren weten wij al op moment X - 10 minuten of daaromtrent. Niet alleen de tussentijd is van belang, maar zeker ook de rondetijden. En hoeveel deze rondetijden sneller dan wel langzamer worden. Dat laatste heet verval en de commentatoren hebben dit inmiddels ook opgepikt. Ritten lang werd er alleen nog maar over verval gepraat, helemaal bij de dames.

Hoe dan ook, Nederland is twee wereldkampioenen rijker. Paulien van Deutekom en Sven Kramer die zijn ereronde met de Friese vlag om zijn schouders reed. Eigenlijk een nationaal schandaal gezien de opschudding die de Surinaamse vlag veroorzaakte toen Jong-Oranje voor de tweede achtereenvolgende keer Europees kampioen werd.

Terug naar het verval. Vandaag is het maandag 11/2 ofwel de eerste Europese 112-dag. Iemand op wie verval geen enkele invloed lijkt te hebben is Diamond Piet en die is vandaag op 112-dag jarig. Piet, van harte gefeliciteerd!

Het is jammer voor Piet dat Adri Koster c.s. niet voor een passend kado zorgden maar afgezien van Heerenveen voetbalde Ajax van de top-5 toch het beste dit weekend. Over voetballen gesproken, voetbalpoule-deelnemer Kwel scoorde niet minder dan 71 punten en was hiermee deze week de absolute nummer een uit 12.344 deelnemers. De Webloggers staan mede dankzij hem op een elfde plaats in het poule-klassement.

De boer die op mij als de minst aantrekkelijke overkwam liet twee vrouwen huilen, een van blijdschap en een van verdriet. Hoe lapt boer Gerard hem dat? (Hij heeft wel een grote neus)

January 26, 2008

Sam van Deuren

Donderdag gebeurde er thuis iets geks. Een man van een jaar of 50, fors postuur met paardenstaart, type Hells Angel belde aan. Lucy deed open en de man wilde binnenkomen om dingen te bekijken. Hij liet een verfrommeld papiertje zien van Meeus, onze verhuurder. Lucy vertrouwde het niet. Op dat moment kwam Luchiano (10) de trap aflopen. De man zei: "Oh, maar ik hoef alleen maar even vanuit de tuin te kijken" en liep achterom. Lucy hield hem scherp in de gaten.

Toen hij na twee, drie minuten weer wegging volgde zij hem gelijk een detective. De man stapte in een bestelauto. 's Avonds vertelde ze me wat er gebeurd was en ik vond het ook een beetje vreemd. Die avond controleerden we of de knip goed op de deur zat. Toch kon Lucy niet goed slapen. De volgende dag belde ik naar Meeus om te vragen of het klopte dat er onaangekondigd iemand aan de deur stond.

25.01.2008: Om 08:49 wordt Sam van Deuren geboren. Hij weegt 3970 gram. Klik voor groter.Dat klopte inderdaad, want ze wilden onderhoud aan de daken verrichten en hadden daarvoor drie bedrijven om een offerte gevraagd. "Aha, dus er kunnen nog twee mannen komen kijken", zei ik. Inderdaad. Ik belde Lucy met het geruststellende nieuws. Het was op slag stil bij de Druppel, zo vaak horen ze daar nu ook weer geen Spaans. Er klonk wat gegrinnik en iemand riep: "Dos cerveza!" Net of Spaanstaligen zoveel drinken.

Nog geen half uur later klonk een van mijn favoriete songs aller tijden, El Hombre de tu Vida van Joe Veras. Dat is mijn ringtone. I'll make you an offer you can't refuse, hij is te bestellen voor 4 euro 50, u neemt dan drie ringtones per week af en opzeggen is niet mogelijk.

Het was mijn zus Pascale. Met opgewekte doch kalme stem deelde zij mij mee dat ik er een neefje bij heb. Vrijdag 25 januari 2008 om 08:49 is Sam van Deuren gebeuren geboren. Hij weegt 3970 gram en verkeert evenals zijn moeder in blakende gezondheid. Moeder Pascale, vader Luc en broer Tom: allemaal van harte gefeliciteerd. De bevalling verliep goed maar was zwaarder dan die van Tom die ruim een kilo minder woog.

Meteen na mijn werk reden we met zijn allen naar het Maxima Medisch Centrum in Veldhoven, hetzelfde ziekenhuis waar Luchiano al eens bij de Eerste Hulp is geweest. Een bevalling is een leukere aanleiding. In kamer 2.40 staan vier bedden waarvan er twee in gebruik waren. Dat was maar goed ook, want het was best druk.

Pascale zag er relaxed uit en mag zaterdag al naar huis. Even later kwam trotse vader Luc binnen, ook hij heeft de inspanningen goed doorstaan. Vrijdagnacht moet hij alleen thuis doorbrengen maar Pascale heeft van tevoren alles voorbereid door een fles goede whiskey achter te laten. Er waren meer kleine kinderen aanwezig die zich allemaal prima vermaakten. Om half acht was het bezoekuur ten einde en reden we terug naar Rijen.

Tot slot een vijftal foto's:

  • Pascale, Sam en zijn neefje Siem.
  • Vader Luc met zijn tweede zoon Sam.
  • Overzicht van een gezellige ziekenhuiskamer.
  • Luchiano kijkt blij met de kleine Sam in zijn armen.
  • Sam kijkt met open mond naar Lucy, of hij slaapt dat kan ook.

January 23, 2008

Geïnspireerd door een comment

Beste Casaspider, jullie zijn inmiddels al 4 maanden in Nederland. Wat ik in jouw verhalen tot nu toe niet terug zie komen is of jij of jouw gezinsleden Curacao missen. Is het allemaal echt zo gemakkelijk om de overgang (zeker voor Lucy en Luchiano) van een tropisch eiland naar Nederland te maken? Of laat je dat bewust weg in het weblog omdat het te prive is? Op enig moment zal ik ook met mijn gezin terugkeren naar Nederland en hoewel het niet te vergelijken is, zou ik het toch prettig vinden als je een beeld kan schetsen van evt. heimwee. Mocht het zo zijn dat dat te prive is, respecteer ik dat volkomen. Het kan natuurlijk ook dat Curacao jullie totaal niet dierbaar was. In dat geval zal je al gauw geen heimwee of gemis ervaren. Mocht je kunnen antwoorden hoor ik dat graag.

Aldus het integrale commentaar van Vjm op de post Euromast Rotterdam.

Een interessante vraag waar ik even over heb moeten nadenken. Wel, in het dagelijkse leven mis ik Curacao niet echt, het is gewoon te druk met andere dingen en het leven gaat nu eenmaal door. Dingen die ik 'daar' met veel plezier deed zijn vervangen door andere. Strand, Happy Hour, Wilhelminaplein... het was allemaal leuk maar vreemd genoeg mis ik het niet echt.

Het gekke is dat Lucy dat meer heeft. Zij was uitgekeken op Curacao, te veel routine, maar zegt nu dat ze zelfs ons wekelijkse uitstapje naar Pleincafe mist. Natuurlijk gaat Curacao me nog steeds ter harte en het komt regelmatig voor dat ik de Antillen moet verdedigen tegen ongefundeerde aanvallen ('ze moeten de kraan dichtdraaien!'). Ongefundeerd maar groter in aantal dan ik had gehoopt.

Luchiano (10) mist Curacao ook niet echt, hij heeft een nieuw leven hier. Ik geloof dat hij zijn vrienden van de Sint Servatiusschool in Borkel haast nog meer mist, dat is ook verser. Over Luchiano gesproken, ik merk wel dat we minder tijd samen doorbrengen dan op Curacao. Daar bracht ik hem naar school, haalde hem op en tussen de middag waren we samen. Nu zie ik hem pas om half zes 's avonds en dan gaan we boodschappen doen. Dat is een van de dingen waar we ons ritme nog in moeten vinden.

Lucy heeft het niet echt gemakkelijk. In haar ogen was Nederland het grote land waar veel te ontdekken is. Dat valt toch enigszins tegen als men de zorg heeft over een baby van 1 jaar oud. Ze maakt nu bijna elke dag een lange wandeling met Diana (1) en gaat er ook regelmatig met de fiets op uit. Zij zal niet snel terug willen naar Curacao maar mist toch een beetje de warmte en de (psychisch) kortere afstand tot haar familie.

Bij warm weer voelt Lucy zich nu eenmaal meer sexy. Thuis zetten we de verwarming daarom op 21.6 graden. We zijn allemaal op zoek naar ons nieuwe ritme. Allemaal behalve Diana want die vermaakt zich overal en past zich het gemakkelijkste aan. Maar dat is logisch.

Mijn tip is altijd naar de voordelen van een nieuwe situatie te kijken en niet naar die van de oude. Dat laat onverlet dat Curacao mij altijd dierbaar zal blijven, immers ik heb er met veel plezier een kwart van mijn leven doorgebracht.

January 13, 2008

In Oeganda zijn ze nieuwsgierig

Na een week keihard werken bij de Druppel wil men in het weekend graag een beetje bijkomen. Hoe kan men dat beter doen dan door een badkamer te slopen. Het toeval wil dat CasasPa en Truus een project Upgrade Badkamer zijn gestart. Voordat de nieuwe gebouwd kan worden moet de oude eruit.

Supervisor van het project is architect en zwager Wiro, samen met goede kennis Rens. Verder waren van de partij zwager Luc specialist in boorhamers en CasaSpider specialist in verslaglegging. Over dat laatste wordt weleens laatdunkend, ja zelfs smalend gedaan maar het komt nu goed uit. De opdrachtgevers bevinden zich namelijk al enige weken relaxed op vakantie in Oeganda.

CasasPa had nog wel een SMS-je gestuurd naar Wiro om ons succes te wensen, zeer sympathiek. Wiro SMS-te terug: "Huh? Het is toch volgende week?" Er kwam geen paniekreactie vanuit Oeganda.

12.01.2008: Luc trilt met de boorhamer de tegels van het laatste muurtje los. Klik voor groter.Over het slopen. Een badkamertje afbreken met vier man duurt toch niet zo lang? Jawel, dat duurt heel lang. De badkamer verzette zich hevig. Ongelofelijk hoeveel puin er uit zo'n kamertje kan komen. Bij de voordeur stond een grote container waar het puin via een stortkoker in terecht kwam.

Terwijl Luc met de grote boorhamer in de weer was voerden Wiro en ik het puin af. Met een schep in een emmer, de emmer naar de stortkoker lopen en daarin leeg kieperen. Na een tijdje blijkt dan dat ook stortkokers verstopt kunnen raken. In de container moet al het puin nogmaals geschept worden, deze keer naar de andere kant om ruimte vrij te maken voor nieuw puin.

Een hele dag puin scheppen is een aanslag op armen, rug en benen. Het is bijna net zo zwaar als DBA-werk. Zussen Margriet en Pascale zorgden voor een lekkere lunch om de bouwvakkers weer op krachten te krijgen en ook brachten ze zeer welkome oordopjes mee. Wel vonden ze het teleurstellend dat er geen bilspleten te zien waren maar men kan niet alles hebben. Wij zijn duidelijk bouwvakkers in de leer.

Tegen vijf uur hadden we het wel gehad. De vloer van de badkamer en de tegels in het toilet moesten er nog uit maar dat werd uitgesteld naar zondag. Tijd voor een biertje. Luc ging op zoek maar in geen enkel van de ons bekende schuilplaatsen van CasasPa was een flesje bier te vinden. Een minpuntje in de voorbereiding, toen hebben we ieder een fles hele goede Franse wijn soldaat gemaakt met ijsklonten.

Geintje. Neen, we reden naar Borkel om daar een lekker biertje (Westmalle Dubbel) te drinken met een kop erwtensoep. Eenmaal thuis in Rijen kwam ik niet zo soepel als gewoonlijk uit de auto. We keken naar Idols en genoten van de geweldige uitvoering van Staying Alive door een verkouden (!) Nathalie. Nathalie komt uit Congo. Dat is niet Oeganda maar wel Afrika.

January 1, 2008

Bapao en schansspringen

Oudjaar is mij niets tegengevallen. Vaak is het zo hoe wilder men begint hoe rustiger alles eindigt maar het omgekeerde is ook waar. Na een uur Geer en Goor is er niet echt sprake van een uitbundige feeststemming. We gaan met zijn drieën boerenbridgen. Luchiano (10) leert snel bij, met name op het gebied van niet kwaad worden als men verliest. Ja, of hij kan gevoelens van teleurstelling tegenwoordig goed verbergen.

31.12.2007: Lucy en Luchiano kijken wat angstig voor het vuurwerk vanuit de voordeur toe. Klik voor groter.De 80-er jaren CD gaat uit de speler en een Dominicaanse waar we eigenlijk nooit naar luisteren gaat erin. Het betreft Merengue-bands uit Lucy's jeugd, zo kan zij wat terugdoen voor mijn Boney M lessen. De muziek slaat in als een bom, precies op het juiste moment. Het volume gaat steeds verder omhoog, net zolang tot we de buren niet meer horen bonzen.

Lucy kleedt zich om en tot afgrijzen van Luchiano dansen we. "Zijn jullie gek geworden?" en "Ik moet overgeven", roept hij. "Vette pech", denken wij. Immers het is maar één keer Oudjaar 2007. Om twaalf uur gaan we naar buiten. Ik heb sterretjes gekocht, het maximaal haalbare bij ons op het gebied van vuurwerk. Lucy kan wat dat betreft zo aansluiten bij Groen Links.

Buiten is het niet druk. Hier en daar staan wat potten met vuurpijlen. Ondanks dat wij geen last hadden van mist staat het me allemaal niet zo geweldig goed meer bij. Vanmorgen bekeek ik de 's nachts gemaakte movies en zag vijf minuten zwarte lucht, hmm...

Over vanmorgen gesproken, wat was het allereerste dat men at op dinsdagmorgen 1 januari? In mijn geval is het een broodje Bapao met pikante Thai-saus. Het tweede ding is overigens ook een broodje Bapao.

Op televisie zien we het schansspringen in Garmisch-Partenkirchen, dat deden we op Curacao nou nooit. Ik verbaas me over de geweldige beelden, de nieuwe schans is uitgerust met een enorm bataljon aan camera's. De schansspringers lijken op deze wijze mee te doen in een computergame, heel surrealistisch allemaal.

Affijn, de kop is eraf. Morgen weer werken bij Brabant Tequila Water.

December 31, 2007

CasaSpider Jaarovericht 2007

Het jaar zit er bijna op. CasaSpider luistert in La Oficina met een kopje koffie naar de Top-2000 (livestream). Een goede tip van Hans, Piet en Paola. Wat het nieuwe jaar gaat brengen is niet bekend, wel dat er meer en meer beperkingen zullen worden opgelegd. Daarom is het goed nieuws dat het journaal zojuist bekend maakte dat in 2008 wildkamperen is toegestaan in Assen.

Hou me vast. Ik kan haast niet wachten.

Dat geldt ook voor het Jaaroverzicht, we gaan van start met januari.

Goede voornemens horen bij de eerste maand van het jaar. Zo kopen wij een spinning-bike. Een mooie blauwe. Ik weet precies hoe hij eruit ziet, want hij staat hier nu ongebruikt in een hoekje van mijn kantoor te verstoffen. Ook dat hoort bij goede voornemens.

Op zekere avond worden wij gegrepen door het Jumpstyle-virus. Met Patrick Jumpen (check zijn laatste hit The Secret, een geweldige videoclip) als leermeester beginnen wij enthousiast. Uiteindelijk is alleen Luchiano (10) erin geslaagd om een fatsoenlijk niveau te bereiken.

Terwijl ik hevig in de weer ben met een cursus Prince2 begeeft Lucy zich op het strand van Wet&Wild frank en vrij tussen de Hells Angels. Als de Angels enigszins achterdochtig vragen of haar man misschien bij de politie werkt knijp ik hem als een ouwe dief.

Februari. Een belangwekkend document dat in geen enkele officiele verhandeling over Curacao mag ontbreken is de post Stopcontacten op Curacao. Hierin beschrijft CasaSpider op Bert Haanstra-achtige wijze de problematiek rondom 127 volt, 220 volt en de vele verschijningsvormen van stopcontacten op het eiland. Nederlanders beseffen niet hoe fijn het is om gewoon 220 volt te krijgen en slechts uit twee types stopcontacten (geaard/niet geaard) te hoeven kiezen.

Het is de tijd van de Dutch Bloggies en Marten Hoepla is een van de leukste en oorspronkelijkste webloggers. Helaas voor hem was hij dat in 2005 en niet in 2007. Zonder beschuldigd te willen worden van nepotisme nomineer ik Luchiano als de nieuwe Marten Hoepla. Zijn post De wereld in karton is erg goed bedacht en uitgewerkt, helemaal door hemzelf.

Hoe doet Diana (1) het in 2007? Heel goed, sterker nog zij haalt haar eerste examen. Het betreft een gehoortest bij het Departamentu Salú Hubenil aan de Van Leeuwenhoekstraat 15. De prinses is negen maanden oud en zit bij mij op schoot. Van alle kanten worden geluidjes gemaakt waarop zij moet reageren. Op alle onderdelen scoort zij een '++' hetgeen zeker in de carnavalstijd ongebruikelijk is. Veel kinderen hebben dan last van tijdelijke doofheid.

Maart. Op 3 maart wordt mijn moeder 72 jaar maar zij viert haar verjaardag al lang niet meer. Zij lijdt aan de ziekte van Alzheimer. Speciaal voor haar verjaardag schrijf ik Mijn moeder. Misschien met ergens in het achterhoofd de gedachte dat het wel eens haar laatste verjaardag kan zijn?

Bijna gelijktijdig met die van de Dutch Bloggies vindt de uitreiking van de felbegeerde LogSpiders® plaats. Wel, het is er maar één dit jaar en hij gaat heel terecht naar Gin van The Vault. Zij deed bijna vier maanden veldwerk in Sierra Leone en schreef daar op indrukwekkende wijze over. Het land en de manier van leven hebben haar niet meer losgelaten en nu zit zij er weer en doet verslag in beeld en geluid.

De stembiljetten voor de Eilandsraadverkiezingen komen binnen en de meervoudsvorm van het woord stembiljet is bijzonder. Immers, voor het eerst mag Lucy doordat zij nu de Nederlands nationaliteit heeft stemmen. Maar zij haar twijfels want vroeger in de Dominicaanse Republiek kwam er altijd iets tussen waardoor zij nog nooit gestemd heeft.

Op woensdag 28 maart 2007 opent het eerste filiaal van Albert Heijn op Curacao. Het is er bomvol maar de Spiders zijn erbij. We kopen aardappelsalade en Duvel.

Op vrijdag 30 maart moeten wij noodgedwongen onze vakantieplannen (Santo Domingo) wijzigen. De toestand van mijn moeder is danig verslechterd. We boeken voor zaterdag 7 april en hopen Ilka nog in leven te kunnen zien. De kolibri is een heel bijzondere vogel. Zaterdagavond om tien over half zes Nederlandse tijd overlijdt mijn moeder.

April. Luchiano schrijft een mooie post getiteld mijn oma's dood, op verzoek van mijn vader leest hij hem later bij de begrafenis in de kerk voor.

Door de ongeplande vliegreis gaan de Eilandsraadverkiezingen aan Lucy's neus voorbij. Zij had al zo'n voorgevoel, immers er komt altijd iets tussen bij haar. Gelukkig gebeuren er ook leuke dingen. Zo wordt het CasaLog Site van de Dag op Dolfijn FM. Verder is Curacao in de ban van de Slotverklaring en kijkt men met spanning uit naar het alternatief, gepresenteerd door Caryl Monte.

Op Goede Vrijdag vliegen we in de namiddag naar Nederland waar we zaterdagochtend veilig landen. Diamond Piet haalt ons zoals altijd op. Het is de dag van de begrafenis van mijn moeder. De begrafenis kan precies uitgesteld worden tot zaterdag. Als men op grote afstand van elkaar woont zijn dit soort dingen niet gemakkelijk. Het doet ons goed dat wij er bij aanwezig kunnen zijn en mij dat ik Ilka's hand toch nog even aan kan raken.

Omdat de begrafenis plaats vindt op de eerste dag hebben we nog 15 dagen een soort van vakantie in Nederland. We bezoeken de Sint Janschool in Valkenswaard waar de basis voor mijn kennis is gelegd. Ook gaan we naar het vroegere ouderlijk huis aan de Pater Rijkenstraat. In de tussentijd wordt Lucy verliefd op Nederland: "Hier gaan wij wonen".

Mei. Deze maand staat in het teken van de gezondheid en doktersbezoekjes buiten kantoortijd. Lucy heeft last van een stijve nek en krijgt daardoor zelfs ademhalingsmoeilijkheden. De voorgeschreven medicijnen zijn 's nachts niet te krijgen, de volgende dag op de Dag van de Arbeid gelukkig wel.

Op 5 mei viert Diana haar eerste verjaardag. We maken er een leuk feestje van en nodigen Luchiano's vrienden uit. Diana vindt het allemaal prachtig en geniet met volle teugen. Dat geldt ook voor de CasaMovie over haar verjaardag die zij minstens 300 keer bekijkt. Het is wonderlijk hoe snel een baby een vast en onlosmakelijk onderdeel van het gezin wordt.

Tijdens mijn verjaardag op 18 mei is het Diana's beurt om ziek te worden. Ze voelt zich de hele dag al niet lekker maar 's avonds loopt de temperatuur op naar 39.4 graden, ondanks de medicijnen (antibiotica) die we wederom buiten kantooruren halen. Ik kan mij leukere verjaardagen herinneren. Bijna een week later krijgt zij een ander antibioticum van dokter Sonja Faries. Dit helpt gelukkig wel goed.

Op zondag 20 mei is er succes voor Luchiano, hij slaagt als tweede van de groep voor zijn oranje-band examen karate. Als zoveel ouders ben ik haast nog enthousiaster dan de pupil, zie het volgende citaat: "Nu op naar de groene band", zei ik tegen hem. "Vind je niet dat je nu aan het exaggeraten bent?", was daarop zijn laconieke antwoord.

Juni. Op de dag dat het Nederlands Elftal U-21, zeg maar van Foppe de Haan, met 2-2 gelijk speelt tegen Belgie waardoor Portugal naar huis mag gooi ik 's avonds een vuilniszak buiten in de kliko. Bij het betreden van de ietwat gladde porch gebeurt het, CasaSpider smakt tegen de stenen en valt op zijn linkerhand. Dat is op zaterdag en het doet tamelijk veel pijn.

Maandag is de situatie zodanig dat ik de Taams Kliniek met een bezoekje vereer. De pols blijkt gebroken en moet gezet worden. Omdat het al twee dagen geleden gebeurd is kan dit niet met verdoving. Eerlijk gezegd onderga ik het zetten liever onder algehele narcose. Gelukkig heb ik een Toyota met automaat en betreft het mijn linkerpols. Weer twee dagen later besluit dokter Taams mijn hele linkerarm in te gipsen.

Voor het overige is juni onze filmmaand van het jaar geworden. We zien achtereenvolgens Pirates of the Caribbean, The Ant Bully, The Sentinel, Mean Girls, Apocalypto en Night at the Museum.

Juli. We kopen twee dingen die we nog niet eerder gekocht hebben. Ten eerste een stretcher waar ik vanaf ongeveer elf uur 's morgens mee buiten in het zonnetje kan liggen en ten tweede een barbecue voor de snelle hap. De stretcher houdt het acht dagen uit, daarna is zijn metaal al moe. De BBQ is een groter succes alleen gaat koken op een fornuis toch echt een stuk sneller.

Woensdag 18 juli begint als een gezellig familiedagje waarop Luchiano en Diana CasaSpider naar de kapper vergezellen. 's Avonds vindt er echter een doorbraak plaats in het leventje van de prinses: Zij zet haar eerste stapjes, Diana loopt!

Aan het eind van de maand komen Piet en Emmie vakantie vieren op Curacao. Op 31 juli gaat eindelijk het gips van mijn linkerarm. Vanaf die dag is het gedaan met thuiswerken.

Augustus. Op de vijfde dag van deze maand maken de Spiders het nieuws bekend dat zij ergens in september naar Nederland verhuizen. Het levert niet minder dan 48 reacties dan wel vragen op. Vragen die voor een gedeelte worden beantwoord in deze motivatie.

Voor ons begint dan het gevecht met de autoriteiten, immers men kan Curacao niet zomaar verlaten. Daarvoor dienen stempels verzameld te worden en dat leidt tot vele bezoeken aan vooral de Immigratiedienst (Boek is weg) en de Belastingen.

Naar Nederland verhuizen heeft veel consequenties voor Luchiano, in totaal bezoekt hij dit jaar drie verschillende scholen. Half augustus begint de Marnix-school waar hij plaats neemt in de vijfde klas ofwel groep zeven.

September. Voor de laatste keer maken we een orkaandreiging mee op Curacao. Deze keer heeft hij de naam Felix. Eerder gingen Ivan (07.09.2004) en Emily (14.07.2005) bijna geruisloos aan ons voorbij en datzelfde lot is ook Felix beschoren. Gelukkig maar.

Op dinsdagmiddag 4 september scoort CasaSpider een hattrick tegen de instanties. Alle benodigde stempels zijn binnen en als klap op de vuurpijl hebben we recht op belastingrestitutie. We kunnen ons richten op het inpakken van de spullen en het naderende afscheid. Dat afscheid voelt heel onwerkelijk, na twaalf jaar Curacao.

Donderdag 13 september is mijn afscheid bij UTS waar ik vijf jaar gedetacheerd ben geweest. Het wordt een erg leuke middag die uitstekend is georganiseerd door Valesca en Lahrn, hopelijk doe ik hiermee niemand tekort. Ook het afscheidskado is verrassend, een digitale fotolijst die nu in La Oficina staat te pronken.

Vervolgens neemt Luchiano afscheid van de Marnix-school. Hij krijgt een mooie klassenfoto mee ter herinnering. Het huis is leeggehaald door de mannen van Caribbean Moving Services en dan is er het afscheid van SQL Integrator. Het bedrijf pakt flink uit met een catering service en diverse speciale genodigden. Als we uiteindelijk naar huis gaan is er het gevoel dat een periode op mooie wijze is afgesloten en zo hoort het ook.

En dan is het voorbij. Op maandagmiddag 17 september brengt collega Lahrn ons naar luchthaven Hato en op dinsdagochtend 18 september haalt Diamond Piet ons op van Schiphol. De Spiders zijn in Nederland. De eerste twee weken logeren we in het huis van zus Pascale en zwager Luc in Borkel, zij gaan een dag later op vakantie naar Spanje. We delen het huis met de andere thuislozen, zus Margriet en zwager Wiro die in februari 2008 naar Portugal emigreren.

Pascale zorgt ervoor dat Luchiano in Borkel naar de Sint Servatius school van meester Joop kan. Hij wordt er prima opgevangen en heeft het uitstekend naar zijn zin. Een hele zorg minder. Na enige testen blijkt hij het niveau van groep zeven goed aan te kunnen en mag daar aansluiten. Wij schrijven ons in bij de gemeente Valkenswaard en gaan op zoek naar een huis.

Oktober. We verhuizen naar het huis van CasasPa en Truus in Dommelen. Het is niet gelukt om per 1 oktober een huis te vinden en we zijn blij met hun gastvrijheid. Er worden ons twee huizen aangeboden in Rijen, twee huizen die achteraf op nog geen vijftig meter van elkaar liggen. Beide huizen zijn okay, maar het laatste wint. Grappig is dat zus Margriet en zwager Wiro twaalf jaar in Rijen hebben gewoond, bijna exact de periode dat ik op Curacao vertoefde. Nu gaan wij naar Rijen en zij naar Portugal, het kan verkeren.

In Valkenswaard amuseren wij ons verder prima, of het nu bij Venbergen is of op het Vogelverschrikkerfestival. Ook de kapper wordt na lange tijd bezocht. Neen, de georganiseerde manier van leven in Nederland bevalt ons wel.

Op 24 oktober wordt Luchiano tien jaar en het is voor het eerst dat hij zoveel familie over de vloer krijgt op zijn feestje. Veel familie betekent ook veel kado's en dat doet hem aan het eind verzuchten: "This was my best birthday ever!" De dag na zijn verjaardag gaat hij ook nog eens met neven Ruben en Marnix skien in het Montana Snowcenter.

Op 29 oktober vindt de sleuteloverdracht plaats van ons nieuwe huis in Rijen. "Tenemos casa!", roept Lucy verheugd uit. Zij is blij dat we nu eindelijk ons eigen plekje hebben. Niets ten nadele van CasasPa en Truus, maar ruim drie weken bivakkeren op een zolder is toch anders. Bovendien zijn zij zelf ook wel blij het huis weer eens voor zichzelf te hebben.

November. Er begint een periode van klussen, Ikea, Kringloopwinkel, aanhangwagens, Chinezen enzovoorts. We krijgen veel hulp. Van CasasPa en Truus, van Diamond Piet en niet te vergeten van Margriet en Wiro. Zonder hun hadden we nog steeds op matrassen op de grond geslapen en misschien één kastje in elkaar getimmerd.

Dinsdagavond 6 november verhuizen we daadwerkelijk naar Rijen. Eerst neemt Luchiano afscheid van de Sint Servatiusschool te Borkel. De volgende dag wordt hij op de Sint Jozefschool in Rijen verwacht, zijn derde school van dit jaar. De school ligt op 1.1 kilometer van ons huis en we oefenen de route zeker drie keer. Toch verdwaalt Luchiano donderdag al, dat hoort bij het leerproces. Verder verloopt het inrichten van het huis voorspoedig, de Ikea-vestiging in Breda wordt veelvuldig bezocht. Als de installateur langs is geweest om de door ons bestelde @Home-producten televisie, telefoon en internet te installeren voelen we ons echt thuis.

December. Het Sinterklaasfeest vieren we bij SQL Integrator in Rijswijk. Het wordt een leuke middag en het is leuk om de collega's te zien. Minpuntje is dat CasaSpider zelf nog steeds in de leegloop zit. In oktober en ook november was dat niet onaangenaam maar nu begint het te kriebelen. Ook bij onze Sales Claudine die bijna 24 uur per dag aan mij denkt, hetgeen niet zo leuk is voor haar vriend.

Puzzelstukjes vallen vaak vanzelf op hun plaats en dat gebeurt ook met mijn werkplek. Op maandag 17 december mag ik 's morgens om zeven uur de ruiten van de donkerzwarte Volkswagen Jetta ijsvrij krabben om vervolgens naar Den Bosch te rijden. Ik heb een opdracht bij een bedrijf met de codenaam Druppel. Okay, men mag de echte naam wel weten. Het is Brabant Water.

Eerste Kerstdag rijden we naar Borkel waar in het huis van Pascale en Luc een geweldig kerstmaal in elkaar wordt gezet. Het is voor het eerst sinds lange tijd dat we Kerstmis met de familie vieren en dat valt niets tegen.

Nu is het 31 december, de laatste dag van het jaar 2007. De Top-2000 speelt op de achtergrond. Het is een bewogen jaar geweest, zoals de meeste. De Champagne en de Tequila staan klaar. CasaSpider wenst iedereen een voorspoedig en gezond 2008 toe.

December 29, 2007

Kerstmis, Vimeo en Vista

Kerstmis lijkt alweer maanden of tenminste weken geleden. Wij vierden het voor het eerst sinds twaalf jaar in Nederland, in Borkel om precies te zijn. Een echt kerstgevoel heb ik in Nederland niet gehad en dat is een beetje vreemd, immers anderen zeggen dat dat gevoel juist op Curacao ontbreekt. Het tegendeel is waar. Mensen maken er hun tuin voor schoon en versieren het huis aan de buitenkant met lampjes.

Het was gezellig met de familie. De koks Luc en Wiro hebben zich enorm uitgesloofd en verdienden voor deze avond zonder overdrijven een Michelin-ster. Zelden heb ik zo lekker gegeten. Het gedeelte van het huis waar Margriet en Wiro tot hun emigratie naar Portugal bivakkeren was ontruimd en daar stond nu een lange tafel. De kroonluchter heb ik met gevaar voor eigen leven van de zolder gehaald.

25.12.2007: Casa's zussen, van links naar rechts: Pascale, Monica en Margriet. Klik voor groter.Mijn zussen houden van zingen. Van links naar rechts Pascale, Monica en Margriet zingen enthousiast alle kerstliederen die men maar kan bedenken. Fragmenten daarvan staan op film, fragmenten die wellicht nog ooit van pas komen. Neef Ruben kijkt het allemaal relaxed aan en ja, hij is echt zo lang. Dit is geen Photoshop-montage. Ook Lucy en Truus lieten het zingen liever aan de zussen over.

In de comments bij de laatste CasaMovie Wintertime raadde een zekere Bedz mij aan om movies voortaan met Vimeo te bekijken in plaats van YouTube of Google Video. Inderdaad is de kwaliteit veel beter. Dat komt omdat de films ongecomprimeerd worden weergegeven. Bij wijze van proef staat de Vimeo-versie nu online, bekijk hem en vergelijk zelf met YouTube.

Tegelijkertijd was ik bezig met Oracle DBMS-versie 11.1.0.6. Om half zes startte de download van 1.7 gigabyte en om half negen was alles geïnstalleerd. Voor Nederlanders wellicht heel normaal maar voor mij toch spectaculair. Daarna ging het helaas mis. Bij het installeren van de Service voor DbConsole (Enterprise Manager) bleef de zaak hangen. Dit gebeurde ook na opnieuw opstarten.

Op de PC draait Windows Vista. Mijn CasaSpider-account is administrator maar kreeg bij bijna iedere bewerking de melding: "Toegang geweigerd". Daar wordt men niet vrolijk van. Toch kent Vista ook een echt Administrator-account. Om dit te activeren dient men een command-prompt met de rechtermuisklik als administrator te openen. Vervolgens tikt men in: "net user administrator /active:yes". Na opnieuw opstarten verschijnt plotseling een Administrator-icoon en op deze wijze kon de hangende Service worden uitgeschakeld.

Inmiddels was het al bijna elf uur. Tegen twaalven kwam Luchiano (10) naar beneden met flinke buikpijn. "Ik geloof dat ik moet overgeven", zei hij. "Naar de WC!", antwoordde ik. Daar kwam inderdaad een hoop zurigheid naar boven. Vanmorgen zag de zaak er een stuk beter uit, waarschijnlijk heeft hij iets verkeerds gegeten.

December 21, 2007

Smoke on the Water

Werken geeft energie, men maakt nog eens wat mee. Ik ben gedetacheerd bij een bedrijf in Den Bosch met codenaam Druppel en zit tussen alleen maar mannen. De enige vrouwelijke collega is al de hele week ziek. Twee zinnen zonder enige relatie.

Op de afdeling heerst een Jiskefet-sfeertje. Twee mannen tegenover mij bespreken een probleem. De een vraagt de ander een oogje in het zeil te houden. "Ja, ik houd wel een zeiltje in het oog, ghe ghe ghe". In die trant.

Om te kunnen werken moet er eerst een stukje gereden worden. Vrijdag was het tamelijk mistig, zowel 's morgens als 's avonds. De afgelopen twaalf jaar heb ik geen mist gezien, op Curacao mist het nooit. Natuurlijk, mist is gevaarlijk maar het heeft ook iets moois.

Vooral op het stukje A59 net rechts van knooppunt Hooipolder dat onverlicht is. Daar zit men, alleen in de auto. De radio staat aan, de koplampen van de auto's aan de andere kant zorgen voor wat licht. De mijne laten soms de belijning van de weg zien, soms alleen maar een flard mist. Op de terugweg klinkt dan ineens uit de radio Smoke on the Water van Deep Purple. Het past precies bij de omstandigheden.

Even terug naar het werk. Plotseling tikt iemand mij op de schouder en roept: "Hé CasaSpider!" Het is mijn zwager Luc die voor Cisco zaken doet met de Druppel. Als hij weer weg is zegt mijn overbuurman: "Dat is ook wat. Jij zit hier nog maar een paar dagen en al ons bezoek kent jou al. Ja, zo is Brabant hè."

Zo, na een dagje werken is het weer tijd voor vijf dagen vakantie. Ook dat is Brabant, het is net Curacao.

December 18, 2007

TomTom en de Druppel op Hooipolder

's Morgens om tien over zeven slaat CasaSpider in het donker de voordeur achter zich dicht en speurt naar de donkerzwarte Volkswagen Jetta. Vreemd genoeg staat er alleen een witte. Rijp. Zwijgend opent hij het linker achterportier en vist de roze ruitenkrabber uit het opbergvak tevoorschijn.

Eerst krabben en dan pas de motor aanzetten, ammehoela! Dat hebben we maandag al gedaan, zonder enig resultaat. Neen, laat de ventilator maar lekker blazen tijdens het krabben. Onwillekeurig denk ik op dergelijke momenten aan Curacao. Daar hadden we ook wel eens problemen met het klimaat. Bijvoorbeeld als men om half een 's middags weg wil rijden en zijn vingers brandt aan het stuurwiel.

Luxe-problemen.

Tien over zeven is een betere tijd om te vertrekken dan half acht, het scheelt tientallen schoolgaande kinderen op de fiets. Om acht uur betreed ik het gebouw tegenover het station in Den Bosch. De sleutel die alle deuren opent en zelfs de printjobs start heet heel toepasselijk D'n Druppel. Driemaal raden waar CasaSpider is gedetacheerd.

05.12.2007: Lucy demonstreert haar door Sinterklaas geschonken laarzen. Klik voor groter.Twee werkdagen zitten erop en tot nu toe valt het niet tegen. Vrijdag ben ik eerst nog naar Riccio Kappers geweest waar Jessica mij tot volle tevredenheid (op alle fronten) heeft geholpen. Die avond kwamen zussen Margriet en Pascale met hun respectievelijke echtgenoten Wiro en Luc op bezoek.

Wel, dat is niet helemaal waar. Om een uur of tien moest zwager Wiro Margriet uit een café in Dongen halen, uit het café tegenover de kerk om precies te zijn. Dat vond hij niet zo erg, immers Lucy en ik dwongen het bezoek naar Sterren dansen op het ijs te kijken. Ja zeg, wij willen ook een beetje plezier hebben. Wiro deed verdacht lang over het korte ritje.

De beste uitvinding van de vorige eeuw zijn navigatiesystemen. Trouwe lezers weten hoe verknocht ik ben aan mijn TomTom. Vaak staan TomTom en het Volkswagen navigatiesysteem (iets van Blaupunkt) tegelijkertijd aan. Gezellig al die dames in de auto. Als de Belgische stem van de Volkswagen als eerste gebiedt rechtsaf te slaan zegt Lucy: "Ha! Dus zij weet het beter."

Maandagmiddag ontdekte ik zowaar een fout bij TomTom. Rijdend over de A59 van Den Bosch richting Zierikzee nadert het knooppunt Hooipolder (Wikipedia). Daar moet ik links de A27 op rijden richting Breda/Oosterhout. TomTom zegt echter rechts aan te houden. Toen ik dat deed en het knooppunt passeerde ging het apparaat direkt herberekenen. Dat is een teken dat men verkeerd zit. En ja hoor, hij liet me omkeren en vervolgens rechts afslaan richting Breda/Oosterhout.

Het bewijs ligt vast op de ietwat wazige foto, met dank aan Nokia N73. Duidelijk is te zien dat gedurende 4.2 kilometer rechts aangehouden moet worden terwijl de te kiezen weg naar links afbuigt. Op het wegdek staan pijlen naar links, de doorgaande weg gaat gewoon rechtdoor. Het Volkswagen navigatiesysteem zegt: "Linksaf". Op een of andere wijze denkt TomTom dat men zich al op de doorgaande A27 bevindt, maar dat is niet correct.

Luxe-problemen?

Luchiano (10) is sinds donderdag arbeidsongeschikt zeg maar ziek. Het begon met hoofdpijn en vanaf zaterdag hoest hij zich vooral 's nachts de longen uit het lijf. Heel zielig. Voor hem maar ook voor ons want geslapen wordt er bijna niet meer. Vanmiddag is hij voor het eerst weer naar school gegaan en vanavond heb ik een halve liter hoestdrank voor hem gekocht. Zo direkt gooien we er weer 15 ml in. En dan maar zien hoe we de nacht door komen.

December 6, 2007

Olie en Laarzen

Donderdagochtend had ik een afspraak met mijn zus Margriet in Borkel. Zij beheert de website mudanca.nl en had mij om assistentie gevraagd voor wat kleine punten. In februari emigreren zij en haar man Wiro naar Portugal. De site is net als hun woonhuis en appartement in aanbouw. Toevallig hebben Lucy en ik net naar een aflevering van Ik Vertrek gekeken.

Om een uur of twee wilde ik op mijn dooie akkertje naar Gilze Rijen met de markt van Valkenswaard als tussenstop. Lucy had zin in garnalen. Tot mijn verbazing of liever gezegd zelfs onthutsing brandde er een waarschuwingslampje in de donkerzwarte Volkswagen Jetta. Het kostte me wat moeite om het icoon te ontcijferen, dacht eerst dat het frituurvet vervangen moest worden maar het bleek om een te laag oliepeil te gaan.

05.12.2007: Lucy demonstreert haar door Sinterklaas geschonken laarzen. Klik voor groter.Paniek in de tent. Bij het branden van waarschuwingslampjes heb ik absoluut geen zin om de auto langs de kant van de weg te zetten. Integendeel, de neiging om het gaspedaal wat verder in te trappen overwint ongeveer net zoals men sneller gaat schrijven op het moment dat er te weinig ruimte op het papier overblijft.

Bij een Ford-garage vroeg ik of iemand kon helpen de olie op peil te brengen. Men wilde het instructieboekje erbij hebben. De tijden dat er gewoon olie in een carter gegooid kan worden zijn tegenwoordig wel voorbij. Uiteindelijk verwees de man me door naar de Volkswagen-dealer in Valkenswaard aan de Dragonder. Dat laatste is een straat.

Na het uitwisselen van gegevens vroeg de Volkswagenman om mijn sleutels. Persoonlijk houd ik er niet zo van om mijn sleutels af te geven en al helemaal niet aan een wildvreemde. "Anders loop ik wel even mee hoor", bood ik aan. "Neen, de auto wordt de garage ingereden en daar kijken we hem na", antwoordde de man onverbiddelijk.

Ik deed een laatste poging. "Maar weet u dan waar de auto staat?" Schamper zei de man: "Als u hem niet drie straten verder heeft geparkeerd dan vinden we hem wel." Een andere man grinnikte hardop. "Pas maar op met dat soort grapjes", dacht ik bij mijzelf. Een wijsheid verkregen door ervaring.

Vijf minuten later kwam er een monteur aan de balie. "Waar staat die auto? Ik kan hem niet vinden." Ik beet op mijn tong en ging met de man mee naar buiten. De auto stond vlak naast de ingang. De reden dat de monteur hem niet kon vinden was dat de geinponum achter de balie als type niet Jetta maar Transporter had opgeschreven.

Tien minuten later had ik alle damesbladen (Elegance, Elle en nog een paar) helemaal uit en was de auto nagekeken. Men had er een litertje olie bij gegooid. Dat schijnt normaal te zijn bij een auto van nog geen half jaar oud. Ik vind het maar vreemd. Zonder verdere raadselachtige iconen reed de Jetta mij naar Rijen.

Heeft Sinterklaas zich woensdag nog bij ons laten zien? Jazeker. Luchiano (10) is een microscoop rijker en Lucy een paar mooie laarzen die zij na Nürnberg-AZ (2-1) met plezier demonstreerde. Men kan het slechter treffen. Vraag dat maar aan Louis van Gaal.

December 2, 2007

Sinterklaas bij SQL in 15 foto's

Zaterdag overkwam mij iets raars, ja het is bijna zelfs vreemd te noemen. Ik liep wat rond in een supermarkt. Komt daar ineens een prachtige blonde jonge vrouw op mij af lopen. Me diep in de ogen kijkend beweegt ze sensueel haar vingers langs een slanke spuitbus en zegt: "Baby... whip cream or chocolate sauce?"

01.12.2007: SQL direkteur/fotograaf Tom neemt Sint en de Pieten op de korrel. Klik voor groter.Sommige mensen beweren dat Sinterklaas niet bestaat, anderen zien in hem de exponent van de blanke, mannelijke onderdrukker. Zelf had ik ook liever de dame uit de eerste alinea als Sinterklaas gezien maar dan wel met een beetje kortere tabbert. Keep on dreaming.

SQL Integrator vierde Sinterklaas met zijn werknemers en vooral hun kinderen. De Spiders waren erbij. Na de ontvangst met koffie en speculaas begon tot mijn verrassing een heus