CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Deze week werd ik plotseling gebeld op mijn cellular. Twee opmerkingen hierover:
1. Eigenlijk wordt men altijd plotseling gebeld.
2. Op Curacao noemen wij een mobieltje cellular.

Ik werd gebeld door mijn ex-collega Edgar Dijkhuizen, via Skype maar daar merkte je niets van. Dat was een verrassing. Ik had Edgar al een hele tijd niet meer gesproken. Ik ken weinig mensen die in een periode van pak hem beet acht jaar zoveel gebeurtenissen met impact hebben meegemaakt als hij.

In 1996 kwam Edgar op Curacao werken als Database Administrator (DBA). Zijn vriendin Jacqueline kwam met hem mee en kon ook bij ons bedrijf SQL Integrator aan de slag. In 1997 ging ik vier maanden voor het GBA in Amsterdam werken. Toen ik terugkwam vroeg men of Edgar mijn werk bij het GBA drie maanden wilde voortzetten. Daar had hij absoluut geen zin in, hij vermaakte zich uitstekend op Curacao!

Er is met hem gepraat. Heel veel gepraat. Uiteindelijk gaf Edgar toe, hij ging naar Nederland. "De Hel", noemde hij het in de maanden die daarop volgden. Na het afscheidsfeestje reed hij in zijn auto naar het vliegveld. Jacqueline was in haar auto al op Hato aangekomen en wachtte met een paar mensen op Edgar. Die kwam maar niet. Hij bleek met zijn auto geslipt te zijn en kon uiteindelijk nog net op tijd in het vliegtuig naar De Hel stappen.

Tussen Kerst en Nieuwjaar bezocht Jacqueline Edgar in Nederland. Toen zij terugkeerde vroeg de douane op Curacao wat zij hier kwam doen. "Op vakantie", antwoordde Jacqueline conform de bedrijfsinstructie. De verblijfsvergunningen waren namelijk nog niet rond. De douane-beambte vertrouwde het niet en bleef doorvragen. Toen bleek dat Jacqueline slechts iets van 200 gulden bij zich had werd zij stante pede terug op het vliegtuig naar Nederland gezet. Dat waren hilarische tijden.

Helaas werd dat snel minder. In 1998 werkte ik drie maanden in Zwitserland. Via mail bereikte mij het bericht dat Edgar op 18 oktober 1998 een zwaar auto-ongeluk had gekregen. Een tegenligger haalde in, Edgar week uit en reed tegen een boom. Hij was verlamd en kon niet meer praten.

Er volgde een aantal operaties. Het herstel ging langzaam en moeizaam. Na het ziekenhuis revalideerde Edgar in het Monseigneur Verriet instituut. Zijn relatie met Jacqueline was op de klippen gelopen. Regelmatig ging ik met ex-collega Teus van Lingen bij Edgar op bezoek. We dronken dan een flesje Amstel en kletsten wat over werk en andere dingen.

Langzaam ging het iets beter. Op een bepaald moment kon Edgar zelfstandig, met behulp van krukken, uit zijn bed komen. Een overwinning. Het herstel vorderde zodanig dat hij weer op zichzelf kon wonen. Ook begon hij weer te werken, maar dit bleek toch iets te zwaar. Edgar verhuisde naar Siberie, niet ver van het strand van Daaibooibaai.

Hij had daar een mooi huis waar Lucy, Luchiano en ik regelmatig een biertje gingen drinken. Edgar vermaakte zich wel met zijn PC en via ICQ leerde hij Rejane kennen, een Braziliaanse schone. Zij kwam een weekje op vakantie en daarna was het hek van de dam. Binnen de kortste keren trok zij met haar acht-jarige zoontje Rodrigo bij Edgar in.

Om een lang verhaal kort te maken, Edgar en Rejane verhuisden naar Nederland. Dat was geen succes. Na een paar maanden vertrokken zij naar Porto Alegre in Brazilie, waar zij trouwden. Een bruiloft die ik via de webcam heb gevolgd. Helaas zijn Edgar en Rejane inmiddels gescheiden en leeft Edgar weer in Nederland. Na een tijdje bij zijn moeder te hebben gewoond beschikt hij nu over zijn eigen flatje. Met PC en Skype. En toen belde hij.

Op de foto lijkt Edgar enigszins op Saruman uit de Lord of the Rings. Het was niet zijn beste periode. Gelukkig ziet hij er inmiddels weer een stuk beter uit, maar hij had geen bezwaar tegen plaatsing van dit portret.