« Een misplaatste advertentie | Main | Guess who's back »

De Samsonite, de ezel en het vastzittende autoraampje

Mijn Samsonite en ik hebben een sterke band. Dat komt onder anderen omdat het een kado is van mijn moeder. Toen zij met CasasPa afscheid nam na een mooie vakantie in 1996 op Curacao wilde ze mij iets geven. Mijn moeder was toen al een paar jaar aan het dementeren. Terwijl zij op de laatste vakantiedag bij de kapper zat kochten mijn vader en ik de Samsonite. Bij het vliegveld vond de officiële overhandiging plaats. Mijn moeder was echter een beetje in de war, gaf de Samsonite aan mijn vader en liep weg. Gelukkig deed mijn vader niet flauw en gaf de Samsonite toch aan mij.

Wat doet men met een Samsonite? Er kan een heleboel in, papieren, agenda's, visitekaartjes, cd's en niet te vergeten het dagelijkse brood. Om de zoveel maanden wordt het moeilijk om hem fatsoenlijk dicht te doen en is het tijd om de Samsonite uit te mesten. Twee of drie keer tilde ik hem op terwijl hij niet dicht was. Dat zorgt voor een verrassend grote chaos op de grond.

Vergeleken met Luchiano (9) heb ik een suf leven. Elke dag ben ik benieuwd wat hij nu weer in zijn weblog schrijft, de titel is vaak al een klein verhaal. Dinsdag had hij voor de tweede keer deze week een onvoldoende voor zijn Taalmap, maandag was het een vijf en nu een tweeëneenhalf.

Iedereen kan fouten maken, maar ik kan slecht tegen mensen die twee keer dezelfde fout maken.

Yair van Star Lease belde. Het liep tegen vijven en het was druk op het werk. Mijn Toyota was klaar, of men hem even kon komen ruilen tegen de Corona. Geen probleem. Ik herinnerde mij nog heel goed wat er precies een week eerder gebeurd was. Toen kwam de Corona en ging de Corolla, samen met mijn rijbewijs en de afstandsbediening van het electrische hek. In alle haast kon ik die toen gaan ophalen bij No Limit Body Shop, vlak voordat CasasPa en Truus naar Hato International Airport gebracht moesten worden.

Wat een stress.

Deze keer was ik beter voorbereid en haalde de auto op mijn gemak leeg. Diverse papieren, het rijbewijs en de remote control. Yair belde nog een keer, nu om te vertellen dat per ongeluk de autopapieren niet in de Corolla lagen. Die zouden de volgende dag gebracht worden. De medewerker van Star Lease verscheen en we ruilden van auto.

Ik moest nog even werken en plotseling schoot me te binnen dat ik een plastic zakje met kleingeld, ongeveer tien Antilliaanse guldens, in een opbergvakje links voorin had laten liggen. "Och, qua benzine spring ik er gunstig uit dus laat ze die guldens maar voor iets leuks gebruiken", dacht ik onbekommerd.

Tijd om naar huis te gaan. Ik deed de laptop in de tas en liep naar de kast waar mijn Samsonite altijd ligt. Op de kast lag echter niets. "Shit, &*$*%^!" Vaak laat ik de Samsonite 's middags in de kofferbak van de auto liggen, immers mijn brood eet ik 's morgens op. En zovaak heb ik geen cd of iets anders nodig.

Wat kan een mens kwaad zijn op zichzelf. Dat werd er niet beter op toen bleek dat het raam aan de bestuurderskant niet meer met een lichte tik automatisch naar boven en beneden zoeft, neen nu moet ik de knop vasthouden. En dan te bedenken dat alleen de motorkap heel licht geraakt is bij de aanrijding op de parkeerplaats van UTS. Het linker voorportier had er helemaal niets mee van doen en het raam functioneerde uitstekend. Maar nu dus niet meer.

Woensdagochtend mag ik Yair bellen om mijn Samsonite terug zien te krijgen. Ezel die ik ben.

Comments

Zelfkennis is de eerste stap op weg naar verbetering, wist je dat Casa?

Wat betreft die Samsonite, zoals jij dit beschrijft noem ik het een attachékoffer. Samsonite beschouw ik als een merk. Ik heb twee koffers, een hele grote en een wat kleinere, iemand duidde het tegenover mij eens aan als vliegtuigkoffers. Volgens dezelfde persoon was het merk van die koffers Samsonite. Is het cadeau van jouw moeder een attachékoffertje van het merk Samsonite of is Samsonite een algemene aanduiding voor het koffertje dat jij gebruikt? Het is te hopen dat je het terugkrijgt omdat jullie- zoals jij dat beschrijft- een sterke band hebben. Heel begrijpelijk overigens.

Als jij slecht tegen mensen kunt die tweemaal dezelfde fout maken ben je op dat punt precies zoals ik. Ik kan razend worden als iemand zo dom is om niet van een fout te leren en domweg nogmaals dezelfde fout te maken. En dat merkt de "dader" dan ook, ik schiet dan behoorlijk uit mijn slof. Lukt het jou om kalm te blijven als Luch zo dom is? Of laat jij je dan leiden door je drift?

Ik dacht in het begin dat het ging om een reiskoffer. Vond het al wat aan de grote kant. Net als Cyberjunk kwam die gedachte bij me op toen je het merk noemde.

Ataché koffers zijn net kinderkamers, zo bij tijd en wijle moeten ze een keer uitgemest worden.

De mijne is alleen geen Samsonite maar een merkloos ding van de Makro :-)

De SAMSONITE!!! Memories...
Toen ik op Cur woonde was de samsonite erg in! Vanaf zesde klas lagere school, mavo, havo, iedereen had een samsonite. En die dingen waren vroeger best duur. Je zag natuurlijk de kinderen van rijke ouders ermee lopen en de rest wilde er ook een hebben. Het was echt een gek gezicht dat kinderen die naar school gaan met een samsonite rondliepen. M'n zus heeft er toen ook een gekregen en ik moet zeggen als je er een koopt zijn die dingen voor eeuwig. Ze heeft 'm nu nog en het ziet er nog steeds als nieuw uit. Dat ding is nu al bijna 30 jaar oud.

Heb jij die van jouw terug gekregen?

@Cyberjunk: Samsonite is inderdaad een merknaam, maar ongeveer net zo bekend als Aspirine. Het slecht tegen mensen kunnen die tweemaal dezelfde fout maken slaat in dit verhaal eigenlijk nog meer op mijzelf dan op Luchiano. Ik was ook kwader op mijzef dan op hem met zijn 2,5...
@Meneer Helffer: Het is inderdaad een attachékoffer. Mijn reiskoffer is overigns ook van Samsonite, het beste merk op gebied van koffers...
@Jan: Steeds meer sleep je mee en het enige wat je gebruikt zijn de boterhammen. En zo nu en dan een cd'tje. Die van de Makro zijn vast ook heel goed...
@Donna: Wat leuk dat jij zoveel herinneringen hebt aan Samsonite! Om naar school te gaan lijken ze me niet echt praktisch: stijf en zwaar. Maar ze zijn inderdaad voor eeuwig als je ze niet in een leenauto achterlaat tenminste. Heb net contact gehad met Star, als het goed is krijg ik hem vanmorgen nog terug...

Ooit, in een ver én grijs verleden, heb ik ook 's een Samsonite attaché-kist gekocht. Dat moet zo omstreeks 1970 geweest zijn en ik weet nog wel dat dat kreng destijds schreeuwend duur was. Maar afgezien daarvan was het ook onverslijtbaar. Ik heb het mee gesleept waar ik ook ging. Sinds 2002 is het gepensioneerd, net als ik.

Attachékoffers zijn altijd schreeuwend duur geweest. Samsonite is sowieso een duur merk, juist omdat het zo toonaangevend is. Als je waar voor je geld krijgt- en dat krijg je bij Samsonite echt- dan mag het van mij ook best duur zijn. Goedkoop is duurkoop, want als goedkope dingen te snel verslijten en je moet spullen daardoor vaak vervangen dan ben je even duur uit dan wanneer je direct iets goeds koopt dat flink aan de prijs is.

Ik kan slecht tegen mensen die ergens slecht tegen kunnen.
Van fouten moet je leren, maar toch, het kan altijd nog eens en nog eens.

Die Samsonite hoort gewoon bij je, zoals elk mens dingen heeft.

@Martin: Ik neem aan dat je gepensioneerde Samsonite een mooi plekje in de woonkamer heeft gekregen?
@Cyberjunk: Goedkoop is duurkoop, daar heb je helemaal gelijk in. Ik ben dan ook danig in mijn sas met mijn Samsonite!
@Renesmurf: Je kunt dus slecht tegen jezelf, dat is grappig! Zonder mijn Samsonite voel ik me naakt, dat is waar. Hoe zou het met de Samsonite zijn...

Ik mis in jouw verhaal de geluiden die er bij geslaakt zijn. Het zal wel een herhaling geweest zijn van de achterklep van je auto vorige week.
De Samsonite van je moeder moet je toch maar zuinig op zijn. CasasPa

Een ezel zal nooit twee keer struikelen over een balk. Dus je mag je zelf geen ezel noemen. Toch doen dat vele mensen wel. Das vreemt.

Zo'n koffertje heb ik ook. Die zet ik iedere morgen in mijn Porsche, om daarna weer naar binnen te gaan.

Immers ik werk al jaren niet meer. Tenminsten, niet voor geld.

En dan tegen de avond haal ik het koffertje weer uit mijn Porsche.

Eigenlijk heel erg vreemt, omdat ik er niets in heb zitten. Maar het staat zo belangrijk, voor mijn buurvrouw.

Die vreemt genoeg, niet eens kan zien dat ik het koffertje in mijn Porsche zet.

Ja, ik weet ook wel dat het vreemd moet zijn, maar dat is om je even wat: slecht tegen gevoel te geven.

Of wel, je kan maar beter met een klapzak naar je werk gaan. Een zakdoek en een stok, kan je altijd wel missen.

@CasasPa: Er zijn zeker een aantal geluiden voortgebracht en er waren inderdaad overeenkomsten met de achterklep van de auto... :-)
Het nieuws over de Samsonite komt eraan...
@Brillie: Dus eigenlijk moet men juist slimme mensen ezel noemen. Misschien moet je je Samsonite eens op het dak van je Porsche zetten als je er toch niet mee rijdt. De buurvrouw kan hem dan beter zien... :-)

@ Casa: Dan moet ik ook mijn Porsche op blokken zetten. De heg met daarom schrikdraad, is nogal hoog.

ik zeg niks, ik kan maar beter gewoon niks zeggen als miep wazig zijnde die heus heul vaak dezelfde fouten maakt :-)