CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Woensdag 27 april vanaf een uur of twaalf 's middags is CasasPa aan zijn hart geopereerd. Er zijn drie of vier, men raakt al snel de tel kwijt, omleidingen aangelegd alsmede is een kunstklep aangebracht. Voor die omleidingen is een pees uit zijn rechter onderbeen gebruikt.

Maanden geleden merkte CasasPa (76) dat hij sneller moe werd bij het hardlopen. Ik word al moe als ik aan hardlopen denk, maar mijn vader is een stuk sportiever. Diverse doktoren hebben hem onderzocht, maar niets gevonden. Men concentreerde zich voornamelijk op de longen en daarmee was niets aan de hand.

Een vreemde zaak. Mijn neef Ronald Maatman is een autoriteit op het gebied van stamcellen, probeer dit stukje maar eens te begrijpen. Enfin, tijdens een familiebijeenkomst spraken Ronald en CasasPa over diens klachten en Ronald nodigde hem uit om even mee naar zijn laboratorium te gaan. Daar deed hij enkele bloedproeven en constateerde al vrij snel dat er waarschijnlijk iets met het hart niet in orde was.

De gegevens uit dat onderzoek overhandigde CasasPa aan zijn doktoren die nu ineens op het goede spoor waren. Vanaf dat moment is de behandeling ingezet, met medicijnen en een behandelplan dat uiteindelijk leidde tot de operatie. Zonder operatie en met medicijnen had hij waarschijnlijk nog een hele tijd door kunnen leven, maar CasasPa stelt hogere eisen aan zijn leven. Hij wil de komende tien jaar hardlopen. Vandaar dat hij bijzonder nuchter de operatie in ging en dinsdags nog snel even door het bos jogde.

Woensdag is een spannende dag. Je hoopt maar dat alles zonder complicaties verloopt, maar kunt daar verder weinig aan doen. Gelukkig is alles goed verlopen. Na de operatie verliest CasasPa iets teveel bloed, maar dat stopt op tijd. Donderdagochtend staat zijn hart even stil, de tijdelijk ingebouwde pacemaker was niet helemaal goed ingesteld.

Donderdagavond gaan wij op bezoek op de afdeling High Care van het Catharina-ziekenhuis in Eindhoven. Luchiano (013) en Diana (4) gaan mee, maar zij mogen niet op de zaal komen. Er geldt een minimum leeftijd van 16 jaar. We parkeren de kinderen in het restaurant met een blikje cola en een bord patat. Lucy en ik nemen Route 61 en staan even later voor een zware schuifdeur.

Een verpleegster laat ons binnen en begeleidt ons naar het bed van CasasPa. Hij zit half rechtop in zijn bed met het klassieke blauwe operatiehemd aan. Uit diverse plaatsen in zijn lichaam komen slangetjes. Dat ziet er altijd wat eng uit, maar verder is CasasPa goed bij. Hij herkent ons meteen en schudt de hand.

Eerder is gezegd dat een patient de dag na de operatie nog dermate dizzy is dat hij zich weinig kan herinneren van wat er gezegd wordt. Die indruk heb ik bij CasasPa niet. Zo nu en dan vergist hij zich in de dag en heeft het over gisteren als hij dinsdag bedoelt. Maar dat is logisch, immers één dag uit zijn leven is door de verdoving feitelijk weggewist.

Soms heeft hij even pijn op de borst, er is een soort van doorlopende druk die benauwdheid veroorzaakt. Geen wonder aangezien de borstkas is opengezaagd en nu met ijzeren pinnen weer aan elkaar zit. Lachen doet pijn en van Lucy mag ik geen grapjes meer maken. We worden opgeschrikt door geluiden uit het bed van de buurman die er duidelijk minder goed aan toe is. Tsja, men belandt niet op de Intensive Care om de polonaise te lopen.

De verpleegster verschijnt aan het bed. Elk uur noteert zij de waarden die op de monitor worden geprojecteerd in een handgeschreven grafiek. Waarom moet dat handmatig? Onwillekeurig denk ik aan Oracle Grid Control die de gezondheidstoestand van een database automatisch vastlegt en waarmee ik in een oogwenk kan zien welke queries er een week geleden om 14:15 liepen. Dat moet hier toch ook kunnen? "Neen, het blijft handwerk", zegt de verpleegster.

Die ochtend was mijn vaders hartcapaciteit slechts 30%, hetgeen mij vrij weinig lijkt. "Hoeveel is de hartcapaciteit nu?", vraag ik aan de verpleegster. "Want vanmorgen was die maar 30%". De verpleegster antwoordt: "En dat blijft die ook, dat verbetert niet meer."

Vanuit het bed protesteert CasasPa: "Maar het zou toch iets verbeteren..."
De verpleegster: "Neen, dat blijft zo."
CasasPa: "Maar de cardioloog zei dat het door die kunstklep weer iets beter kan worden..."
De verpleegster: "Nou, als de cardioloog het zegt, misschien dat het dan een klein beetje beter wordt."

Nadien legt zij uit dat een goed hart een capaciteit heeft van 50% en in dat licht bezien is 30% feitelijk een 6. Ondertussen gaat het goed met het geheugen van CasasPa die nauwkeurig beschrijft hoe de asperges en de zalm op Paaszondag zijn bereid. Ik probeer me te herinneren wat wij die zondag hebben gegeten.

Het is tijd om afscheid te nemen. We zijn blij dat CasasPa er relatief goed bij ligt en dat we hem even gezien hebben. Mijn zus Margriet woont in Portugal en heeft alleen telefonisch contact, dat is een van de moeilijke dingen als men emigreert. Beneden zit Diana bij Luchiano op schoot en ze doen een spelletje op de iPod Touch. Het bord patat is leeg.

Ziekenhuizen zijn gezelliger dan vroeger, desalniettemin is het zaak ze zoveel mogelijk te vermijden. CasasPa, beterschap!