CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Voor een dagje Efteling met het hele gezin mag men wel een flinke prijs in de Staatsloterij winnen. Gelukkig zijn er veel kortingsmogelijkheden. Wij maken gebruik van gespaarde Airmiles, zo hoef ik 'slechts' 50 euro bij te betalen om naar binnen te mogen. Voordeel in deze tijd is dat de Efteling open is tot acht uur 's avonds. Nadeel is dat het in deze tijd bijzonder druk is. Voordeel van dinsdag 16 augustus is dat het een enorm mooie, zonnige dag is. En zo kunnen we nog een tijdje doorgaan. Maar dat doen we niet.

Om ongeveer kwart over tien enteren we het Efteling-terrein. De eerste attractie is de Piraña en dat blijkt een schot in de roos. Diana (5) schatert het uit en gaat helemaal uit haar dak. Nu kan ik reeds voorwegnemen dat dat bij het tweede bezoek later die dag anders zal zijn...

Cliffhanger!

We nemen de bobsleebaan, eten een hapje en stomen door naar Joris en de Draak. Het is de eerste keer dat we deze attractie zien en het hoge houten gevaarte boezemt zeker respect in. Kan dat eigenlijk, respect inboezemen? We weten niet hoe lang de rij is en staan er uiteindelijk anderhalf uur in. De zon brandt op onze hoofden, maar het uitzicht op de twee dames voor ons verlicht het wachten, tenminste bij mij.

De minimumlengte voor Joris en de Draak is 1.10 meter. Diana meet sinds kort 1.11 meter. Als we eindelijk bij het apparaat staan waar we in moeten stappen, meet een Efteling-medewerker Diana voor de zekerheid even na, mijn complimenten trouwens daarvoor. Ze slaagt voor de test en mag erin. Het gevaarte wordt in rap tempo naar boven getakeld en dan begint de afdaling.

Van die afdaling heb ik niet veel meegekregen. Een of andere gek brulde gedurende de volle twee minuten als een aangeschoten gorilla! Bovendien had ik mijn ogen stijf dichtgeknepen. Wel dacht ik een paar keer aan die arme Diana, zou die deze helletocht wel overleven met haar tere halsje? Als we er eindelijk uit mogen, straalt Diana. Ze vond het prachtig. Luchiano (013) vond het heftiger dan hij van tevoren had gedacht. Ik ook.

Het is tijd voor wat rustiger vermaak, daar is de rest van de familie wel aan toe. We besluiten op zoek te gaan naar het Sprookjesbos. Dat valt om den drommel niet mee. Lucy heeft haar leesbril niet bij zich en daarom zijn we aangewezen op Luchiano. De Map-Meister laat ons kilometers lopen, maar het Sprookjesbos vinden we niet. "Ja, hier moeten we links. Over dat bruggetje heen en dan zijn we er. Hé, waar is die nou? Oh, zijn er meer bruggetjes in de Efteling!?!" Zo ging dat ongeveer.

Eerst maar een ritje in Droomvlucht. Ook dit wordt een van Diana's favorieten. Het loopt tegen vijven en Lucy neemt het heft in handen. Dat is gek, binnen drie minuten lopen we in het Sprookjesbos. "Puur geluk", zegt Luchiano. Eigenlijk zijn we alleen op zoek naar de Sprookjesboom, maar die komt pas ongeveer als laatste aan de beurt. Het hoogtepunt voor Lucy en Luchiano is de trol die een verhaal vertelt en dat op het laatst onder een luid gebrom een grote tegel begint te trillen. Omstanders kijken verbaasd en nieuwsgierig hoe Lucy zich met haar naaldhakken staande houdt op een halve centimeter van de spleet.

Daar is de Sprookjesboom! Het is er druk. Geinig en leuk dat deze supereenvoudige 'attractie' nog steeds zoveel kinderen trekt. Ook Diana is gebiologeerd door de pratende boom met zijn donkerbruine stem. Als de boom zijn verhaal voor de vierde keer verteld heeft, hangt ze nog steeds aan zijn lippen. "Kom, we gaan", zeg ik tegen haar.

We hebben ongeveer dertig kilometer afgelegd en mijn voeten doen zeer. We besluiten als laatste attractie nogmaals de Piraña in te gaan. Ondanks het late tijdstip staat er weer een rij van circa een half uur. We nemen plaats in de rubberen band en maken ons op voor een relaxt tochtje dobberen over het water. Echter, tegen de avond zet het Efteling-management de apparaten waarschijnlijk allemaal op een tandje ruiger.

Ineens gebeurt het en krijgt Diana een enorme klets water over zich heen. Wij lachen ons allemaal een bult, maar dat valt niet in goede aarde bij onze prinses. Even huilt ze, maar gelukkig herpakt ze zich snel en dan breekt de lach weer door. Die lach wordt nog hartelijker als een minuut later CasaSpider onder een plas water wordt bedolven. Ternauwernood kan ik de camera en de iPhone in veiligheid brengen.

Het is het besluit van een heerlijk intensief dagje. Strompelend leggen we de lange weg naar de auto af. Terug in Rijen rijden we eerst langs de Chinese Muur. Bekaf zitten we even later aan de Babi Pangang en de kipblokjes met mihoen. Het wachten is nu op de dag dat Diana de 1.20 meter (Vliegende Hollander) en 1.30 meter (Python/Vogelrok) passeert.

Het album Efteling 2011 staat met 48 foto's online. Enjoy!