CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Zondag 11 januari 2009 is de dag dat Sam van Deuren, zoon van mijn zus Pascale en zwager Luc en de broer van Tom (3), is gedoopt. Het gebeurde tijdens de mis van half tien in de Sint Servatiuskerk te Borkel, gemeente Valkenswaard. Om iets over zevenen zitten Luchiano (11) en ik in de auto, hij knapt nog een uiltje op de achterbank. Bij CasasPa en Truus in Dommelen ontmoeten we behalve hen ook het gezin van zus Monica en de speciaal uit Portugal overgekomen zus Margriet en haar man Wiro. Rara, hoeveel zussen heeft CasaSpider?

De volgende etappe is het huis van Pascale en Luc in Borkel. Van daaruit loopt bijna iedereen naar de kerk die op pak hem beet 300 meter afstand aan dezelfde Dorpsstraat ligt. Bijna iedereen want Luchiano en CasaSpider zijn wel goed maar niet gek en pakken de auto. Margriet en neef Marnix gaan met ons mee, we hebben te maken met de iets slimmere loten van onze stamboom. Een kwestie van evolutie.

In minder dan dertig seconden arriveren we bij de kerk. Er is slechts een probleem en dat is dat de parkeerplaats vol is. Kennelijk beschikt Borkel over meer slimme mensen. "Jongens, bij het uitstappen allemaal mank lopen", roep ik naar de passagiers onderwijl de donkerzwarte Volkswagen Jetta behendig op de invalidenparkeerplaats neerzettend. Zelden hebben omstanders zulke vrolijke invaliden gezien.

Sedert de begrafenis van mijn moeder in april 2007 bezocht ik vaker een kerk dan gedurende de tien jaren ervoor. Als rationeel mens ben ik niet gelovig, alles bestaat uit quarks en that's it. Dat is enigszins in strijd met het positieve gevoel dat ik telkens aan een kerkbezoek overhoud. Misschien komt het door de jeugdjaren, de opvoeding of iets anders maar de sfeer in de kerk raakt mij nog altijd.

Dat geldt voor Latijnse liederen (ook al zijn die er deze keer niet bij) en dat geldt voor het gevoel van verbondenheid dat (onbewust?) gekweekt wordt. In de mis tijdens welke Sam wordt gedoopt zijn er communicantjes die oefenen voor hun Eerste Heilige Communie. Een van de thema's van de dienst is dat iedereen een naam heeft en dat die naam ook gekend moet worden. In een steeds anoniemere en individualistischere wereld is dat een lichtpuntje.

De pastoor, hoe wrang maar ik ken zijn naam niet, is al wat ouder. Dat is gebruikelijk bij pastoors, immers zij zijn steeds dunner gezaaid. Het is een sympathieke man die vertelt over hoe Jezus gedoopt is in de rivier de Jordaan, een doop die toevallig op die dag zondag 11 januari wordt gevierd.

"Wij hebben nu geen rivier bij de hand om Sam te dopen, maar ik herinner mij nog goed hoe ik 600 man in een rivier doopte in Indonesie. Ja, ieder afzonderlijk dus het duurde heel lang maar het was een onvergetelijke gebeurtenis die ik nooit zal vergeten." Aldus de pastoor met de woorden zoals ik ze kan reproduceren.

Dan is het zover. De familieleden worden bij de doopvont geroepen. Eerst moeten de ouders Pascale en Luc de doopbelofte afleggen, daarna is het de beurt aan de peetouders. Ik ben trots om als peetoom uitgekozen te zijn, samen met zus Margriet die peettante is. We lezen zoveel mogelijk gelijktijdig onze doopbelofte voor waarin we beloven dat Sam altijd bij ons te rade kan komen.

De rituelen van water over het hoofd en zout in de mond (pekelvlees bederft nooit!) vinden plaats. De oefenende communicantjes vergapen zich aan de baby, CasasPa spreekt enige woorden en steekt een kaars aan, er klinkt muziek en aan het eind van de plechtigheid applaus vanuit de volle kerk. Sam van Deuren is gedoopt.

Na de mis rijden wij en loopt de rest terug. Tijd voor kado's, enerzijds ter gelegenheid van de doop en anderzijds omdat Sam op 25 januari 1 jaar oud wordt. De rest van de middag drinken we wat, eten we wat, kletsen we wat en zien we Sven Kramer voor de derde achteropeenvolgende keer Europees Kampioen worden.

Dan stappen Luchiano, hier op de foto met Wiro, en ik in de auto en rijden via de McDonalds in Tilburg-Noord terug naar Rijen. Het was een mooie zondag, voorlopig de laatste met ijs en sneeuw. De dooi heeft ingezet.