« Groeiende kaas | Main | Met dank aan Poulsen-Agger »

Gevangenissen in Zuid-Amerika

Er is heel wat te doen rondom Joran van der Sloot en zijn verblijf in de Castro Castro gevangenis te Lima, Peru. Joran wordt verdacht van de moord op de 21-jarige Stephany Flores. Inmiddels is ook in Nederland doorgedrongen dat het er in Zuid-Amerikaanse gevangenissen anders aan toe gaat dan in Nederlandse. Joran weet dit zelf al langer en probeert uit alle macht een verhuizing naar Aruba te regelen: "Dan vertel ik waar Natalee Holloway begraven ligt", zegt hij. Jammer is alleen dat het moeilijk is om die ene ware bewering uit 100 leugens te filteren.

In juli 2001 zijn wij op vakantie in Santo Domingo, de hoofdstad van de Dominicaanse Republiek. Op zondag 22 juli bezoeken Lucy, haar vader Henrique, haar halfzus Teresa en ik de beruchte Victoria gevangenis aan de rand van de stad. Ik ben de eerste Nederlander die ze daar zien, een situatie die inmiddels met dank aan de drugs flink is gewijzigd. Hier de betreffende alinea uit het verslag van onze vakantie in Santo Domingo 2001.

Zondag de 22e was ook een speciale dag. Sinds een maand of twee zit een familielid van Lucy in de gevangenis, La Victoria. Zonder in te gaan op details lijkt het voor 75% zeker dat hij daar onschuldig zit. Maar in Santo Domingo is de rechtspraak nogal primitief geregeld. Als men verdacht wordt en niet over de juiste advocaat beschikt, gaat men eerst maar eens de gevangenis in. Het proces kan wel twee jaar op zich laten wachten en al die tijd zit men dus. Mocht men uiteindelijk onschuldig blijken te zijn, dan hoeft men niet aan dingen als schadevergoeding te denken, neen integendeel, na de vrijspraak duurt het in de regel nog zes maanden voordat men uit de hechtenis ontslagen wordt. De vader van Lucy wilde graag dat zij het familielid zou bezoeken. En zo geschiedde op deze zondag. Samen met Teresa stapten we in de taxi die ons naar La Victoria bracht. Om binnen te komen moet al gauw heel wat geld over de brug komen. Indien een vrouw bijvoorbeeld een haarstukje heeft kost dat NAF 12,=. Ontbreken van een cedula eveneens NAF 12,=. De Spider om de wachtrij heenloodsen, NAF 12,=. Enzovoorts. Zo stond de CasaSpider al vrij snel vooraan in de mannenrij, met de hulp van een politieman die Teresa kende, en mocht aan twee mannen met een ouderwetse typemachine doorgeven wie hij was en wie hij kwam bezoeken. Hierna moest hij een kleine ruimte met een man of acht betreden. Het schijnt heel gebruikelijk te zijn dat deze acht mannen dan hun broeken moeten laten zakken, voor inspectie. Gelukkig bleef dit de Spider bespaard. Lucy en Teresa vonden dat maar niks, zij moesten in de vrouwenrij dit ritueel wel ondergaan. GedrieŽn liepen wij nu het gevangenisterrein op. Meteen werd de Spider besprongen door gidsen, gevangenen dus, want die lopen daar gewoon los rond. Wat rode stempels op de onderarm onderscheiden de bezoekers van de hotelgasten. De Spider aan de hand houdend, leidde Teresa ons behendig naar de verblijfplaats van onze gastheer, Miguelito. La Victoria bestaat uit een groot aantal soort kazernes, ieder met zijn binnenplaats. Per kazerne zitten er ongeveer 100, 200 (?) gevangenen. De gevangenenverblijven zijn afgesloten met dekens. Het is er een hels kabaal, geschreeuw, gezang... En dan die hitte, er was nauwelijks schaduw op de binnenplaats, waar wij gingen zitten. De gids bleef hinderlijk in de buurt van de Spider. Snel gaf Casa hem 20 Pesos, in de hoop dat de andere gevangenen het niet zouden zien. Lucy en Teresa kenden nogal wat mensen daar: 'Kijk, die lange in dat blauwe T-shirt heeft een onderwijzeres vermoord.' Even later kwam deze man een praatje maken met Lucy... Tijdens het praten klonk er ineens een hoop gejoel: 'Agarralo! Agarralo!', zoiets als 'Houd de dief!' wat wel ludiek is in een gevangenis. Een man of 50 joegen achter een gevangene aan, die klaarblijkelijk een portemonnee gestolen had. Tien minuten later kwam de hele groep terug, samen met de dief die zo te zien wel wat klappen had gehad. Niet echt een prettig sfeertje. Na ruim een uur hielden wij het wel voor gezien. Na een keer of drie wat Pesos te hebben betaald om zijn paspoort wat eerder terug te krijgen en weer voor in de rij te komen, kon de Spider na ongeveer 15 minuten weer voet zetten buiten het gevangenisterrein. De dames hadden dat al wat eerder voor elkaar. Het was iets om niet snel te vergeten. 's Middags bij Lucy's huis nog wat na zitten praten en 's avonds zijn we met Teresa gaan eten bij El Buen Sabor.

Voor mij een interessante herinnering, voor Joran de nabije toekomst.

Comments

Tja... voor Joran is het toch het verhaal van boontje en zijn loontje.

Die jongen heeft toch wel in recordtempo zijn hele leven verziekt, hoe is het mogelijk...

Daar hoort niemand thuis, dat is geen straf, dat is ziekelijk.

Ik vind het zielig voor Joran! echt waar....
Van mij mag ie fijn naar NL komen....
Wegwezen daar....stelletje Barbaren...

@Door: Boontje om zijn loontje is nog tamelijk zacht uitgedrukt, in zijn geval.
@Laurent: Als iemand zijn eigen leven verziekt moet hij dat zelf weten, die andere levens schat ik toch als erger in.
@Renesmurf: Nederland is niet de maatstaf in de wereld. Dat vergeten wij wel eens.
@Cerito: Jij hebt vast nog een kamertje vrij voor hem. Maar of Joran daar beter af is dan in Peru?