« Werkstuk over de Tweede Wereldoorlog | Main | Verjaardagsfeest Tom en het afscheid van Margriet en Wiro »

HenriŽtte

Het was frisjes zo tegen vier uur op de parkeerplaats. SQL Integrator collega's stonden in een groepje bij elkaar en wisselden wat nieuwtjes uit. We gingen naar binnen en tekenden het receptieboek. Er waren veel mensen en er hing die aparte sfeer die nu eenmaal bij een crematorium hoort.

In 1996 leerde ik Tom en HenriŽtte Molenwijk kennen. Tom kwam als ontwikkelaar bij SQL Integrator op Curacao werken en wij deelden met zijn tweeŽn een kamer bij Kodela, tegenwoordig Aqualectra geheten. Regelmatig kwam ik bij hun over de vloer. Het klikte met HenriŽtte, we konden over van van alles en nog wat praten.

In 1997 richtte Tom SQL Integrator Nederland op en het gezin vertrok van Curacao naar Leerdam. Hij vroeg mij om een paar maanden in Nederland voor hem te werken, om een goede start te kunnen maken met het nieuwe bedrijf. In die zin was ik zijn eerste werknemer en heb van juli tot oktober bij de Gemeentebelastingen Amsterdam (GBA) gewerkt.

Toen ik de familie Molenwijk in Leerdam bezocht was daar een vreemde sensatie, alles kwam mij vaag bekend voor. Bij de rondleiding door het huis kwamen we uit bij de badkamer. De douche was een soort van druipsteengrot. Op dat moment wist ik het, dat huis was in de zeventiger jaren van mijn ome Ben geweest.

Wat een toeval. Later namen Tom en Henriette een hond, die zij heel toepasselijk Ben noemden. "Ja, dat vonden de buren wel grappig", zei HenriŽtte, "als ik op straat riep Ben kom hier! Dan dachten de buren direct aan jouw ome Ben dat ik hem op die manier riep."

14.11.1998: Tom en Henriette op bezoek bij CasaSpider in Zwitserland, Rheinfall Schaffhausen. Klik voor groter.In 1998 werkte ik wederom drie maanden voor Tom maar nu in Zwitserland bij Migros in Gossau. Het was een mooie tijd en in de weekends trok ik erop uit of kreeg bezoek uit Nederland. Ook Tom en HenriŽtte kwamen in het kader van field-management op lokatie kijken. Het werd een gezellig weekend met bezoekjes aan de Rheinfall in Schaffhausen (zie foto), ZŁrich en Sankt Gallen.

HenriŽtte kampte regelmatig met gezondheidsproblemen, vooral van haar rug had ze vrijwel altijd last. Uiteindelijk leek met een operatie de oplossing in zicht maar vervolgens werd bij haar kanker geconstateerd. Zaterdag 29 september van het vorige jaar, wij waren net in Nederland gearriveerd, organiseerden Tom en HenriŽtte een barbecue ter gelegenheid van hun nieuwe huis. Wij waren daarbij en aan het eind heb ik een hele tijd met HenriŽtte gepraat.

Kalm vertelde zij dat ze uitbehandeld was. Uitbehandeld in de negatieve zin van het woord. Hoe lang zij nog te leven had wist zij niet. In december vierde SQL het Sinterklaasfeest. Tom en HenriŽtte waren net op vakantie geweest, op Curacao. HenriŽtte zag er goed uit en was opgewekt.

Op donderdag 24 januari kregen de werknemers van SQL Integrator een email van Tom. Die dag kregen we te horen dat HenriŽtte nog maar een paar weken te leven had. Het was tijd om afscheid te nemen. Diamond Piet en ik gingen er samen naar toe, het zijn geen gemakkelijke dingen en men kan elkaars steun daarbij goed gebruiken. Die zaterdag 2 februari hebben we een paar uur met HenriŽtte doorgebracht en vooral herinneringen opgehaald.

Ondanks de steeds aanwezige doem was het ook gezellig, in HenriŽtte's ogen zat nog volop leven. Een bizar moment was toen de post werd bezorgd. Daar zat de door haar zelf gekozen rouwkaart bij, een foto van een klip op Curacao gemaakt tijdens hun laatste vakantie. Toen zij haar eigen rouwkaart las stroomde er toch even een traan over haar wangen.

Op maandag 11 februari is HenriŽtte Molenwijk overleden. Zij is slechts 56 jaar geworden. Nu schuifelden wij door de gang naar de zaal van het crematorium in Zoetermeer. We namen plaats en hoorden de afscheidswoorden van een buurvrouw uit Berkel en Rodenrijs, van een broer, van dochter Ainee die het toch teveel werd en van Tom. Tom sprak voor zijn doen snel en een beetje zacht, het is niet gemakkelijk woorden voor te lezen die zoveel beelden in je hoofd teweeg brengen.

De laatste muziek klonk, HenriŽtte had gekozen voor Spaanstalige versies van My way en Time to say goodbye. Een lange rij maakte een laatste gang langs de kist waarin zij opgebaard lag. We namen voor het laatst afscheid van HenriŽtte. Zij ruste in vrede.

Comments

Dacht ik even een leuk, vrolijk, verhaaltje van je te lezen, krijg je dit... Triest! Gecondoleerd.

Mooi geschreven Pedro.

Een mooi afscheid. Soms is het leven wel een erg onrechtvaardige aangelegenheid.

Op die leeftijd komt het overlijden heel hard aan. Ome Ben was getrouwd met mijn jongste zus Trudy. Zij overleed toen ze 55 jaar was. CasasPa

Ik hoor de laatste tijd vaker over mensen die vrij jong sterven, verschillende mensen waarvan ik verschillende niet ken, maar wel weet wat ze voor anderen betekend hebben. Inderdaad, zeer onrechtvaardig om uit het leven te worden weggehaald als je er nog middenin staat. Kanker is gewoon een rotziekte, met alle vormen en soorten van onderzoek en nieuwe medische technieken staat men er nog steeds machteloos tegenover. men zou haast gaan denken dat het een hopeloze strijd is.

Gecondoleerd en sterkte. Goed dat je zo'n mooi stukje over haar en jullie relatie geschreven hebt.

Heel mooi geschreven.
Gecondoleerd en sterkte.

@De Leraar: Ik schrijf niet over alle trieste dingen, maar vind wel dat Henriette herinnerd moet blijven worden...
@Piet: Dank je Piet...
@Irene: Ja, het leven is soms zeker erg onrechtvaardig. Maar we zullen het ermee moeten doen...
@CasasPa: Ook dat was een heel triest gebeuren, de film die over Trudy is gemaakt heeft bij mij veel indruk gemaakt...
@Cyberjunk: De genezingskans bij kanker stijgt, desalnietemin verliezen nog steeds velen de strijd...
@Dorien: Dank je, de dood hoort nu eenmaal bij het leven. We kunnen (moeten) daarvan leren...
@GJ: Thanks!

Mooi. Je schrijft mooi.

Ik was ontroerd door je mooie woorden.

Bedankt.

@Dick Drayer: Dank je!
@Tom: Jij ook bedankt. Het heeft me wel even bezig gehouden...