« Spreken is zilver, zwijgen is... | Main | Pasen in Nederland en de Euro's »

De begrafenis van mijn moeder

Het is inmiddels maandag, Paasmaandag zelfs, en de laatste post op het CasaLog is drie dagen geleden. De familie zit in de tuin te boerenbridgen, zelf ben ik naar boven geslopen om even achter de PC plaats te nemen. De wereld wacht en wij zijn in Nederland.

De ochtend van Goede Vrijdag verliep relaxed en om tien voor drie reed de SUV van collega Lahrn voor. De vier grote koffers en vier stukken handbagage konden er met enig passen en meten gemakkelijk in. Het was rustig op de weg en ruim op tijd kwamen we bij luchthaven Hato aan. Gelukkig stond er maar een korte rij bij het inchecken. Het was de eerste keer dat de nieuwe Nederlandse paspoorten van Lucy en Luchiano (9) werden gebruikt en dat verliep uit de kunst. Ook bij de vele paspoortcontroles die daarna nog volgden.

06.04.2007: De Spiders wachten op de MD-11 van de KLM die ons naar Nederland brengt. Klik voor groter.Op vluchten binnen de Europese Unie en naar de USA is de controle ongetwijfeld nog intensiever, toch dienden wij ook onze schoenen uit te doen. En in de slurf richting de MD-11 van de KLM moesten we stil blijven staan, handbagage op de grond en wachten op de drugshond die tweemaal langs kwam snuffelen.

Stipt om tien over half zes 's avonds vertrok het vliegtuig. Voor Diana (11 maanden) hadden wij haar lievelingskussen meegenomen. Dat is een ietwat vergeeld oud kussen met een witte sloop eromheen. Diana kan alleen maar met dat kussen slapen. Eerst trekt zij de sloop een beetje terug zodat zij het vergeelde kussen ziet. Daarvan stopt zij vervolgens het puntje in haar mond en gaat er dan tevreden op liggen.

In het vliegtuig klapten wij de tafeltjes naar beneden, legden het kussen en Diana erop en we hebben haar verder niet meer gehoord. Ja, één of twee keer om haar melk en koekjes te geven.

Op Schiphol verliep alles uitstekend. Toen de koffers van de bagageband waren gehaald liepen wij met in totaal acht stuks bagage rond. De laatste hindernis was de scan door de douane bij de uitgang. Daar besloten we een extra karretje in te zetten en liepen naar buiten. Diamond Piet stond ons al op te wachten vanaf half negen, hij had gezien dat de vlucht iets voorliep op het schema. Aanvankelijk was dat ook zo, maar uiteindelijk kwamen we toch pas om negen uur 's morgens aan. Gelukkig had hij de foto van mijn nieuwe look al gezien.

Met zijn vijven gingen we richting de Toyota Avensis. Het vergde iets meer passen en meten, maar uiteindelijk zat de bagage erin. "Waar is die plastic tas eigenlijk", vroeg Luchiano. Paniekerig keken wij om ons heen. De plastic tas met het vergeelde kussen was er niet. In het begin had Luchiano deze tas gedragen alsmede onze blauwe baby-tas. "Waar is die blauwe baby-tas dan?", vroeg ik. Ook deze konden wij niet vinden. Bij de laatste controle zijn deze twee attributen achtergebleven.

Lucy voelde een lichte paniekaanval opkomen. De flesjes, melk, geleende kleding en niet te vergeten het vergeelde kussen... dit was een kleine ramp voor Diana. Teruggaan was geen optie, immers we moesten ons al haasten om op tijd in Valkenswaard te zijn voor de begrafenis van mijn moeder. Aangezien er geen spullen van grote geldelijke waarde in de tassen zaten gingen wij ervan uit dat ze in de loop van de week bij de gevonden voorwerpen terecht zouden komen.

06.04.2007: Lucy en Diana in de KL-0736 naar Amsterdam. Klik voor groter.Piet reed ons bekwaam en snel naar huis en bleef voor de begrafenis. Het was iets voor twaalven en ik moest mij snel douchen om nog mee te kunnen naar het mortuarium waar mijn moeder lag opgebaard. Lucy, Luchiano en Diana hadden tijd tot twee uur. Het tijdstip van de begrafenis. Mijn moeder lag er mooi en vredig bij. Op foto's van haar toen zij nog leefde was vaak een soort van wanhoop in haar ogen te zien. Nu was daar eindelijk de rust. Het deed mij goed om haar toch even gezien te hebben.

Mijn vader, Truus, mijn zussen en zwagers hebben een heel intensieve week achter de rug. Gezamenlijk hebben zij alles geregeld en gedaan vanaf het begeleiden van mijn moeder Ilka in haar sterven tot aan het ontwerpen van de bidprentjes en het inelkaar zetten van de begrafenisdienst. Samen maakten wij de kist dicht en droegen hem in de auto. Bij de kerk in Dommelen aangekomen droegen de mannen de kist de kerk in, Luchiano aan mijn hand.

Het was een mooie mis. Luchiano las het door hemzelf geschreven verhaal van zijn weblog voor en deed dat heel mooi. Na de mis droegen wij mijn moeder naar de begraafplaats die direct naast de kerk is gelegen. Samen met mijn drie zwagers lieten we de kist in het graf zakken waarna iedereen op zijn manier voor het laatst afscheid kon nemen.

Het was buiten tamelijk koud. Vooral Luchiano was inmiddels flink aan het rillen. De koffietafel stond klaar in café De Dommelstroom aan de overkant van de kerk. Het was druk en er waren veel mensen met wie gepraat moest worden. Zoveel familie, kennissen uit het verleden die ik in geen jaren heb gezien. Dat schijnt vaker het geval te zijn bij een begrafenis.

Piet nam afscheid, hij moest weer terug naar Utrecht. Lucy die de hele tijd Diana op haar arm had zat er een beetje doorheen en wilde graag naar huis. Thuis was voor de familie een groot buffet ingericht. Na het eten gingen de meesten weg, toch was het huis nog vol met zussen, zwagers en kinderen. Om negen uur ging ook bij mij het licht uit na 30 uur nauwelijks geslapen te hebben.

Even pauze, de worstenbroodjes wachten.

Comments

Hee da's al weer snel! nog iets vernomen van de achtergebleven tassen?

Zware week achter de rug Casa, probeer toch van je vrije dagen hier in NL te genieten. Schijnt tegen eind van deze week ook nog eens 20C te worden. Tot wanneer blijf je ?

Trouwens, die foto op Hato, het lijkt wel of er weinig passagiers waren ?

De hele familie heeft een aantal emotionele dagen achter de rug.
Sterkte de komende dagen!

Het wachten is vaak het vervelendste. Sterkte komende dagen en een behouden terug reis .... terug naar huis.

Volg je website al enkele jaren -die van Luchiano sinds zijn eerste post- maar had tot op heden geen goeie reden om te reageren...

Wil nu echter van de gelegenheid gebruik maken je -jullie- van harte te condoleren met het verlies van moeder, schoonmoeder en oma.

Ook wil ik je, ook al is de reden van komst wat treurig, hier een goed verblijf toewensen en hoop ik dat je in de gelgenheid bent je vrouw en kinderen een beeld van Nederland te kunnen geven.

Ik blijf jullie belevenissen met belangstelling volgen.

Groet; Ted Flloor

Ah, altijd prettig als een vlucht goed verloopt.
Nog mooie eh.. aardige stewardessen aan boord? :)

Fijne dagen in Holland!

Het is nogal wat, je eigen moeder begraven. En tjonge, wat zullen jullie nu moe zijn. Hopelijk heb je ook nog een beetje vakantie in Nederland. Trek maar een dikke trui aan :).

Even pauze... hebben jullie wel verdiend.

Nu maar even kalm aan als dat kan.

Ja, dat heeft iets vreemds om mensen op de begrafenis te zien die je allang niet hebt gezien en dat het dan leuk is die tegen te komen en daar uitbundig mee te staan praten (althans in mijn geval op mijn opa's begrafenis).

En oh die Diana zonder de voor haar bekende spulletjes dan kan zo'n ellende zijn, ook voor de ouders. Haar hele wereld is weg.

Goed gezien dat Feyenoord zou verliezen. Had je de uitslag ook goed?
Weet je al iets over de handbagage? Ik weet van een kenner dat ze gevonden spullen nog even bewaren.

Ja, wat moet je daar op zeggen.
zulke dingen zijn altijd vervelend, maar het hoort bij het leven.

En dan te bedenken dat snuffelhonden niet meer ingezet mogen worden las de baas weet waar de drugs inzit. Om rechterlijke problemen te verkomen. En dan schoenen uit... het moet wel een moslim vliegtuig geweest zijn.

Over al het andere, daar maak ik geen grapjes over. Het zij sombere tijden, maar toch met wat vreugde. De rust is daar.

En dan is het alweer tweede paasdag, tijd vliegt en ook vervelende dingen gaan toch snel voorbij. Ik hoop voor jullie dat de komende tijd iets minder snel gaat en dat je nog tijd voor jezelf over hebt komende periode. Misschien hen je mazzle en is de handbagage bewaard, in de tussentijd succes met Diana in slaap sussen.

Jammer dat je moeder nog overleed voor je haar kon zien, maar goed dat je bij de begrafenis kon zijn.
Het zijn sowieso rare dagen, zo tussen overlijden en begrafenis, en dan helemaal als je er naartoe moet reizen.

Geniet nog even van Nederland, zou ik zeggen. En ook van je familie in Nederland.

@Pascale: Ja, tot nu toe negatief. Daarover later meer. Vandaag proberen we het weer...
@Curacaoenaar: We blijven tot zondag 22 april. Het weer valt mij niets tegen tot nu toe, vooral als het zonnetje schijnt. Alleen 's nachts is het afzien. Met verstopte neuzen...
@Angel: Dank je! Het is niet allemaal kommer en kwel gelukkig...
@Don Amaro: Dank je, eerst nog even een beetje vakantie. Dan terug naar huis. Home is where the heart is...
@Ted Floor: Dank je wel Ted en welkom op onze respectievelijke weblogs. We zijn in 2000 ook in Nederland geweest, maar Luchiano herinnert zich daar niets meer van. Dat zal nu wel anders zijn...
@GJ: De stewardessen waren niet lelijk, maar... flirten meer met Luchiano dan met mij!
@Ricky: De vermoeidheid is nu weg. Zondag hebben we tot 12 uur 's middags geslapen. Ik moet nog op zoek naar een jas... :-)
@Cockie: Een vakantie is een soort pauze. Het weblog gaat gewoon door, voor zover de tijd het toelaat natuurlijk...
@Pascal: Inderdaad bijzonder, ook de voornemens om elkaar ook bij vrolijkere gelegenheden weer te gaan ontmoeten. Waar meestal niets van terechtkomt. Behalve het vergeelde kussen waren het voornamelijk geleende kleren, dus Diana komt er wel overheen. Ze is nu aan een lichtblauw kussen aan het wennen...
@Piet: Neen, ik heb Feyenoord laten winnen, dom dom dom. Maandag was er nog niets van de handbagage gevonden, ik ga straks weer bellen...
@Renesmurf: Zo is het, de dood hoort bij het leven en heeft zeker ook een functie. Het versterkt in ieder geval de familieband...
@Brillie: Het was een gewone KLM, maar na de controle mochten de schoenen weer aan hoor. Je laatste alinea is helemaal raak...
@Jannie: Tweede paasdag ligt alweer achter ons. Zometeen gaan we naar het winkelcentrum in Dommelen. Artikel nummer een voor Lucy is lip-gloss. Diana slaapt alweer redelijk gelukkig...
@W8in: Het is niet anders. Nu ben ik al blij dat ik haar nog heb kunnen zien, in de kist, en haar even heb aangeraakt. Nederland ziet er mooi uit deze maand, we gaan er zeker van genieten...

wat een zware dagen heb je achter de rug casa...enorm maar ik lees dat jullie met veel liefde een waardig afscheid hebben gegeven aan je moeder, en daar kun je na verloop van tijd heel goed op terug kijken, dat weet ik zeker....luchiano heeft een prachtig verhaal geschreven, wat zul je trots op hem zijn dat hij dat voorlas!! Sterkte samen!!