CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Zaterdag was Kees van Kooten op televisie met een toespraak voor Gerrit Komrij (RIP) die het tijdelijke met het eeuwige heeft verwisseld. Vandaar de titel voor dit beperkte uittreksel van onze week. In de ochtend van zaterdag 7 juli brak Lucy haar teen, de voorlaatste van haar linkervoet om precies te zijn. Ze wilde nog snel iets uit de slaapkamer halen en knalde met haar voet tegen de hoek van het bed.

Ik belde de Huisartsenpost Oosterhout en maakte me op voor een half uurtje discussiëren. Maar het viel mee en we mochten meteen komen. Een aardige dokter (v) hielp Lucy en spalkte de gebroken teen tegen de middelste aan. Van de tenen wordt alleen de grote gegipst, maar die was nu eenmaal niet gebroken. Met de gespalkte teen deed het meteen een stuk minder pijn. Op de terugweg gingen we langs Scapino om twee paar slippers te kopen: Dag hoge hakken!

Dinsdag 10 juli reed ik met Luchiano (14) naar CasasPa en Truus in Valkenswaard. Voetbalvereniging De Valk (eerste klasse) speelde thuis tegen Vitesse en dat is altijd leuk om te zien. Na een heerlijke lasagne van Truus met ijs toe voegde neef Marnix (16) uit Utrecht zich bij ons en reden we naar het stadionnetje. Over de wedstrijd kunnen wij kort zijn, het werd 0-11 voor Vitesse. Feyenoord heeft het moeilijker tegen amateurclubs. In mijn eentje reed ik terug naar Rijen, Luchiano mocht twee dagen bij zijn opa en oma logeren.

Lucy liep moeilijk met haar gebroken teen en zelf heb ik al een maand last van mijn linker enkel. Het is wat! Elke dag fiets ik naar het station in Rijen om de trein naar Den Bosch te nemen. Nu komt er iets geks. Het perron in Rijen is ongeveer 300 meter lang en ik loop altijd helemaal naar het eind om in het allerlaatste overdekte wachthokje plaats te nemen. Daar zit altijd een vrouw met rossig krulletjeshaar.

In Den Bosch komt de achterkant van de trein ongeveer uit bij de trap. De voorkant van de trein, daar waar ik instap, staat zo'n 150 meter verder. Dat betekent nogmaals een flinke trippel, wat niet erg handig is als men last heeft van zijn enkel. Dussss.... Donderdag kreeg ik ineens een inzicht: "Waarom loop ik eigenlijk altijd helemaal naar het eind van het perron als ik vervolgens in Den Bosch dat hele stuk nogmaals moet lopen?"

Toen zag ik 's ochtends in Rijen de vrouw met de rossige krulletjes zitten, in het eerste of tweede wachthokje vooraan op het perron. Ik groette haar en zei: "Ja, dat is een stuk dichterbij". Haar antwoord verraste me: "Nou, ik moet vandaag ergens anders heen." Zo zout heb ik heb ik het zelden gegeten. Dat is net of je vooraan in het vliegtuig eerder op Curacao bent dan als je achterin zit, toch? Enfin, een dag later zat ik ook aan het begin van het perron. Het is gewoon heerlijk om in Den Bosch uit de trein te stappen en meteen de trap op te kunnen lopen. Had ik jaren eerder moeten doen!

Woensdagavond 11 juli kwam er een FaceTime-oproep binnen van CasasPa. Luchiano gaf hem bijles om zijn iPhone optimaler te gebruiken. FaceTime had hij hem al een keer uitgelegd, maar dat was CasasPa vergeten. Ondertussen kreeg ik via WhatsApp een aantal foto's binnen uit een ver verleden. "Ben jij dat, pap?", vroeg Luchiano verbaasd. "Jazeker", antwoorddde ik. "Dat kapsel!", luidde Luchiano's reactie. Vermoedelijk betreft het een foto uit 1975 toen wij op vakantie waren op een boerderij in Freienhagen. Dat moeten we met Luchiano ook eens doen, dan leert hij wat werken is.

Donderdagmiddag 12 juli was ik vrij, speciaal om Diana (6) naar zwemles te kunnen brengen. Ik vroeg aan Lucy of ze meeging, ze was sinds haar gebroken teen het huis niet meer uit geweest. "Okay, ik ga mee", zei ze en deed haar open schoenen met hoge hakken aan. "Is dat wel verstandig?", vroeg ik. "Aaahhh, dit voelt veel beter. Ja, zo kan ik weer goed lopen". Wat een vrouw!

Zaterdag 14 juli was de grote dag voor Diana. Eindelijk kreeg ze oorbellen, met gaatjes in haar oren. We kozen voor juwelier Lucardi in winkelcentrum Arendshof te Oosterhout. Daar werden we uitstekend geholpen door een aardige dame die de toch ietwat gespannen Diana op haar gemak wist te stellen. Met een stift tekende ze een punt op haar oren en haalde daarna haar pistool tevoorschijn. Na de eerste knal keek Diana een beetje bedremmeld, maar gaf verder geen kik. Na de tweede stond ze op en wandelde resoluut de winkel uit. "Even wachten, we moeten nog betalen", zeiden wij.

Het leed was snel geleden en Diana is verguld met haar oorbellen. Inmiddels suddert het vlees in de pan, straks mag ik het snijden. Zal ik me eerst nog even douchen?