CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Toen Piet en Verina vorige maand hier op vakantie waren hadden we enige interessante discussies. De gootsteen van onze keuken was laatst verstopt. Ik vertelde dat er een loodgieter kwam met een trekveer om de afvoer te ontstoppen.

"Hoho, dat heet geen trekveer!", zei Verina onmiddellijk. "Een trekveer is om bijvoorbeeld electriciteitsdraad of andere kabels door plastic buizen te trekken."

Zowel Piet als ik zijn bij lange na niet zo technisch onderlegd als onze echtgenotes Verina en Lucy. Dus geloofde ik Verina op haar woord. "Maar hoe heet dan zo'n ding om afvoerbuizen te ontstoppen", vroeg ik haar.

Zij dacht even na maar moest het antwoord aanvankelijk schuldig blijven. Midden in een partijtje domino riep Verina ineens: "Ik weet het, het is een rioolveer!"

Piet en ik dachten er het onze van, maar geloofden haar niet. Rioolveer klonk al te eenvoudig. Terug in Nederland speurde Verina het internet af en kwam terecht op de site van Manshanden. En jawel, het gezochte attribuut heet inderdaad rioolveer. De complimenten voor Verina.

Op dezelfde pagina staan meer intrigerende producten. Wat te denken van Doe het zelf veren of een Doe het zelf ontstoppingsset. Voor deze laatste set is tevens een verlengstuk leverbaar.

Posted by CasaSpider at 11:44 AM | Permalink | Comments (13)

Er is een tijd van komen... De vakantie van Piet en Verina zit erop. Beiden zijn bruiner dan ik en dominoën een stuk beter dan anderhalve week geleden. Een garantie voor een geslaagde vakantie.

Maandagmiddag brachten Piet en ik de Pausmobiel terug naar Carvahome. Het afgebroken zonneklepje was geen probleem voor Malinka. Snel reden we naar huis om Lucy en Luchiano (7) op te halen.

Verina wachtte in het Caribbean Flower appartement zowel op ons als op de huisbaas die het water en licht nog moest afrekenen.

Om kwart voor vijf arriveerden we bij het appartement. Complicerende factor was dat de KLM eiste dat iedereen om 17:00 door de douane moest zijn.

Geen idee of dit verband hield met het KLM-toestel dat het Amerikaanse luchtruim niet mocht binnenkomen en met bijna 300 passagiers en 15 paarden (!) aan boord onverrichterzake terug moest vliegen naar Schiphol. Een vreemd zaakje.

De huisbaas bleek compleet vergeten te zijn dat er op hem gewacht werd. Na een telefoontje van Piet herinnerde hij het zich weer. De huisbaas was druk in de weer met inkopen voor zijn dochter uit Sint Maarten die begin mei in het huwelijk treedt. Compleet gekkenhuis!

Om kwart over vijf arriveerden we bij Hato International Airport. Daar stond me toch een rij. Na 20 minuten vooruitgeschuifeld te zijn stapten Piet en Verina er weer uit en haalde ik een paar koude Polars. Om iets voor half zeven konden we echt afscheid nemen.

Wij gingen richting McDonalds voor een Happy Meal. Vanavond geen dominoën. Piet en Verina, een goede reis!

Posted by CasaSpider at 7:55 PM | Permalink | Comments (10)

Na alle commotie en drukte rondom het Referendum vrijdag hadden we wel een rustige dag verdiend. Tegen zes uur 's avonds ontmoetten we Piet en Verina bij Pleincafé Wilhelmina. De La Trappe smaakte als vanouds.

Normaliter halen wij na Pleincafé eten bij KFC of de Happenkar. Piet en Verina wilden de legendarische lomitu (ossenhaas) van Nancy wel eens proeven. Dat kon wel, het enige probleem was dat een Truk'i Pan pas om negen uur 's avonds open mag. Truk'i Pan betekent letterlijk Vrachtwagen van Brood. Vroeger werden oude autobussen vaak omgebouwd tot een soort van cafetaria, op Curacao snack genaamd.

We gingen naar ons huis waar Lucy stokbrood met kruidenboter klaarmaakte voor de eerste honger. Om negen uur vertrokken Piet en ik naar Nancy Snack. Nancy zelf staat al lang niet meer in de zaak evenmin als haar man Fred. Het team van drie of vier personen dat de zaken nu waarneemt is echter goed getraind, want snelheid en kwaliteit waren uitstekend.

Met twee bakken lomitu ku batata (ossenhaas met patat) en één met galinja ku batata (kip met patat), alles overgoten met pika (heet spul) en knoflooksaus snelden we naar huis waar de hongerige dames en Luchiano (7) ons opwachtten. Het was een lekkere maaltijd en zoveel dat onze honden Spider en Scooby Doo er ook nog plezier van hebben gehad.

Tijd om te dominoën! Netjes vragen wij aan het bezoek of ze zin hebben om te dominoën. Piet en Verina zeggen altijd ja. Dat ja-woord doet mij weer even terugdenken aan het huis waar een ex-vriendin van mij ooit tijdelijk woonde na haar scheiding van mijn voorganger.

Zij had een kamer boven de Paloma-bar in Utrecht. Een nogal ruige bar, de kamers erboven fungeerden vooral als tijdelijke woonruimte voor mensen die snel iets nodig hadden. Zo woonde er een vrouw van midden vijftig die eerst een tijdje in een Blijf-van-mijn-lijf huis had gezeten. Haar man dwong haar namelijk altijd om met hem te klaverjassen.

Na een paar maanden Paloma-bar relativeert men doorstane ellende en schieten positieve herinneringen wortel. Zo ook bij de vrouw van midden vijftig. Zij trok de stoute schoenen aan en zocht contact met haar man. De eerste ontmoeting was nog wel gezellig, bij de tweede moest zij alweer klaverjassen, tegen haar zin.

Lucy en ik gaan ervan uit dat Piet en Verina ja zeggen omdat ze dominoën leuk vinden en niet uit beleefdheid. Laat staan dat wij ze dwingen.

Posted by CasaSpider at 10:37 AM | Permalink | Comments (19)

We gingen vrijdagavond nog iets spectaculairs doen op Wet&Wild. Spectaculair is het niet echt geworden, maar wel gezellig. Er was een gedeeltelijke zonsverduistering aangekondigd. Om 18:21 lokale Curacaose tijd vond het hoogtepunt plaats, de zon was op dat moment voor 82% bedekt. Een goede timing, want midden in het Happy Hour.

Zeven jaar geleden, in 1998 dus, was de zonsverduistering wèl spectaculair. Het maakte dermate veel indruk op mij dat ik er een stuk over heb geschreven. Helaas beschikte ik toen nog niet over een weblog. Na koortsachtig in mijn oude files te hebben gespeurd bleek het document helaas onvindbaar.

We waren met een hele groep naar Willibrordus gereden waar Cees en Marielle woonden. 's Morgens was het bewolkt en regenachtig. Maar al snel klaarde het weer op en opende zich een helderblauwe hemel. Het hoogtepunt van de totale zonsverduistering bevond zich ergens tussen Curacao en Aruba. Wetenschappers uit de hele wereld waren hiervoor naar onze eilanden gekomen.

In Willibrordus konden we meen ik een seconde of 30 genieten van de totale verduistering. Voor het zover was keken we met speciale brilletjes naar de zon en zagen hoe er een steeds groter hapje uit genomen werd. Zonder dat brilletje was er niets te zien, de zon leek zelfs wel feller te schijnen dan zonder hapje eruit.

We aten wat, we dronken wat, er werd gekletst en gelachen. Maar toen kwam het moment suprême waarop het laatste stukje van de zon werd bedekt. Alleen de corona was nog zichtbaar. Het werd iets donkerder en in één klap een graad of acht kouder. Iedereen was doodstil, behalve de vogels die begonnen te fluiten alsof het vier uur in de ochtend was. Een haan kraaide.

Het was een magisch moment, een van de meest fascinerende dingen die ik ooit heb meegemaakt. Toen schoof de maan langs de zon en konden de eerste zonnestralen erlangs. Onmiddellijk werd het oogverblindend licht en was het gedaan met het nachtgevoel. Iedereen wilde iedereen vertellen wat men zojuist gezien had, terwijl we er allemaal bij waren geweest.

De zonsverduistering vrijdagavond op Wet&Wild ging heel anders. Wij hadden geen brilletjes en konden dus niet veel zien. Wel leek ook nu de zon veel feller te schijnen. We zaten aan een grote houten tafel met Piet en Verina en dronken een Polar. Om 18:20 maakten we enige foto's. Bij gebrek aan de juiste filters zijn het gewone zonsondergangsfoto's geworden. Een jongen op het strand zag mij fotograferen en haalde een speciaal brilletje voor me. Zo konden Lucy en ik even in de zo kijken en constateren dat hij toch echt voor het grootste gedeelte bedekt was.

Het grootste eclipse-gevoel was dat op een bepaald moment Loes, die over anderhalve week van een tweeling gaat bevallen, met haar immense buik tussen de zon en mij kwam lopen.

Voor de liefhebber twee overzichtskaarten, een van Venezuela en een van de wereld (Curacao ligt onder de 'a' van 'contact'), met de routen van de zonsverduistering. Luchiano (7) heeft een eigen interpretatie gemaakt van het natuurverschijnsel.

Piet en Verina nodigden ons uit om bij El Canario te gaan eten. Dat aanbod sloegen wij niet af want de lomitu (ossenhaas) daar is ongelofelijk lekker. Na een heerlijke maaltijd gingen we allemaal nog even naar ons huis waar Piet en Verina achter de computers doken.

Ik zag dat Curacao gekozen heeft voor Optie A, autonomie.

Posted by CasaSpider at 10:57 AM | Permalink | Comments (15)

Zelden hoort men mij klagen over het eten dat ik thuis voorgeschoteld krijg. Al helemaal niet als er eters op bezoek komen, want dan eten wij vaak Spare Ribs. Lekker eten en drinken dient met een hoofdletter geschreven te worden.

Hoe gaat het eigenlijk met Piet en Verina? Maandagavond kwamen zij even langs voor een praatje en om wat dingen op de computer te doen. Foto's uploaden, mailen, sms-sen, een weblogupdate. Het zag er nerdy uit, de twee vakantiegangers achter de computer.

Dinsdag was het dan eindelijk Spare Ribs Day. Lucy maakt iedere keer een schaaltje knoflooksaus voor het bezoek, maar dat eet ik bijna altijd in mijn eentje op. Zo ben ik. Lezeres Tashita heeft herhaaldelijk om het recept van Lucy's Spare Ribs gevraagd, maar het is er nog niet van gekomen. Ook vandaag niet trouwens. Tashita, houd moed!

Na het eten gingen we sporten, domino. Wederom was het een gelijkopgaande strijd, Piet en Verina zijn natuurtalenten! Woensdag heb ik de gasten uit Nederland voor het eerst een hele dag niet gezien. Ze zijn naar Jan Thiel gegaan en wilden daarna afspreken met Frank en Elly.

Curacao is nu echt in de ban van het Referendum dat morgen wordt gehouden. Volgens een enquete liggen de verhoudingen nu als volgt:

• 48% voor Optie-A, Status Aparte / Autonomie
• 4% voor Optie-B, Onafhankelijkheid
• 1% voor Optie-C, Status Quo (Antillen zoals ze nu zijn)
• 18% voor Optie-D, Curacao onderdeel van Nederland
• 29% weet het nog niet

Morgen weten we of men hier net zo goed kan voorspellen als Maurice de Hond.

Posted by CasaSpider at 6:07 AM | Permalink | Comments (18)

Voor de vrijdagavond hadden we Wim Jans uitgenodigd. Deze sympathieke Belg keert maandag terug naar Belgie. Ook Piet en Verina waren van de partij. Toen ik thuiskwam waren zij er al, compleet met Hyundai Atos.

"En, rijdt het een beetje, zo'n Atos?", vroeg ik belangstellend. "Mwoah, huh, je kunt er in ieder geval moeilijk verkeersovertredingen mee maken, harder dan 80 gaat hij bijna niet", zei Piet.

Ik raadde hem aan om in situaties waar extra vermogen wordt gevraagd de airco even uit te zetten.

Even later kwam Wim eraan in zijn oude (lease) Toyota Camry. Een riem onder het hart van Piet is dat ook Wim af en toe zijn airco uit moet zetten om de Camry wat vuriger te maken.

Tijdens het eten hadden we het over verschillen tussen mannen en vrouwen met betrekking tot sport. Mijn opmerking dat mannen meer spier hebben en vrouwen meer vet was goed bedoeld, maar viel toch verkeerd bij de dames Lucy en Verina.

Na een kwartier praten was de schade enigszins gerepareerd. Verina vatte mijn probleem kernachtig samen: "Jij leert wel, maar te laat!" Ik dacht terug aan mijn wiskundelessen op de middelbare school en moest haar gelijk geven.

We gingen dominoën. Dat kan maximaal met zijn vieren, maar we hadden al een aantal systemen bedacht om te wisselen. Lucy offerde zich echter vrijwillig op, zij heeft al zo vaak gedominood. Bovendien begon om half tien haar favoriete Telenovela ofwel Soap-serie. Luchiano (7) hield de score bij.

We hebben zo'n 70 (!) partijen gespeeld en waren aan elkaar gewaagd. Ja, of we kunnen er allemaal gewoon geen hout van. Dat kan natuurlijk ook. Om een uur of elf zijn we van buiten naar binnen verhuisd. Er liepen wat lieden door de straat en tegenwoordig is het uitkijken geblazen op Curacao. Het voordeel van binnen was dat we Andre Hazes beter konden horen.

Het was een sportief avondje, ik ben er nog steeds een beetje moe van.

Posted by CasaSpider at 12:44 PM | Permalink | Comments (12)

Op vrijdagmorgen, de naam zegt het al, had ik vrij. Allereerst om eens lekker uit te slapen en ten tweede om Piet naar Carvahome te brengen waar een Hyundai Atos ofwel Pausmobiel voor hem klaar stond. Voor het zover was dronken we een kopje koffie, om goed wakker te worden.

's Morgens vroeg zei ik eerst nog tegen Luchiano (7) dat de school had gebeld. Alle kinderen werden om tien uur daar verwacht voor een speciale schooldag tot vier uur 's middags. Luchiano's gezicht betrok. Ik liet het even verder betrekken en riep toen: "1 april!" Gevolg van deze actie was wel dat ik in het halve uur daarna werd bestookt met 1-april grappen van Luchiano.

Bij Carvahome werden we zoals gebruikelijk zeer vriendelijk ontvangen door Malinka. Sinds jaar en dag neem ik Curacao-bezoekers mee naar Carvahome om een auto te huren. Een heel net bedrijfje met lage prijzen. Het leverde Piet 10% korting op. Huurders krijgen van Malinka altijd een A4-tje mee met tips hoe veilig te rijden op Curacao. Eén van die tips is dat men nooit moet remmen of uitwijken voor leguanen. Ik kon het niet nalaten te vertellen wat mij laatst was overkomen met een leguaan.

Luchiano was druk met het bekijken van de folders en het uitrekenen van diverse prijzen. Hij was nogal enthousiast over de duurste auto, een Pontiac met sunroof. Piet kreeg echter een Hyundai Atos. "Is dat een mooie auto?", vroeg ik aan Luchiano. "Dat? Dat is helemaal geen auto! Dat is een bus!" Het woord Pausmobiel kent hij nog niet.

Piet en Verina zijn vanaf vandaag on wheels.

Posted by CasaSpider at 1:33 PM | Permalink | Comments (13)

Om 16:00 uur stonden wij bij Hato International Airport op de galerij waar men zicht heeft op de landingsbaan. Om 16:10 zagen we de KLM-747 hoog in de lucht aankomen. Bij Tera Kora maakte hij een scherpe bocht naar links en vloog recht op de landingsbaan af. Het landen ging deze keer met minder geluid gepaard dan ik gewend was.

Op Curacao lopen de passagiers nog steeds van het vliegtuig naar het luchthavengebouw. Niet door sluizen, maar gewoon over de grond, zichtbaar voor iedereen. Mede daarom is het altijd zo druk op de galerij, want men kan nog een keer naar de vertrekkende vrienden en familie schreeuwen of de nieuw aangekomenen alvast begroeten. Zoals gebruikelijk herkende Lucy Piet en Verina lang voor mij.

Zij moesten nog door de douane en hun koffers ophalen. Wij gingen buiten alvast op de uitkijk staan. Het was een drukte van belang. Sommige wachtenden hadden bordjes bij zich met daarop de naam van degene die zij gingen ophalen. Mijn oog viel op een man die een bordje vasthield met Van Zijtveld erop geschreven. "Hé, dat is vast de man van Caribbean Flower die denkt dat hij Piet moet ophalen", dacht ik bij mijzelf.

Ik liep op de man af en zei dat ik de heer Van Zijtveld al kwam ophalen. "Oh, okay... nou dan ga ik weer. Tot straks!", zei de man van Caribbean Flower. Hmm... dat ging gemakkelijk. Even welde de gedachte in mij op om ook tegen andere mensen met bordjes te gaan vertellen dat ik de betreffende persoon al kwam ophalen. Van de andere kant, zo groot is een blauwe Suzuki Baleno Stationwagon zonder sun-/moonroof nu ook weer niet.

Na zo'n drie kwartier kwamen Piet en Verina met bagage uit de schuifdeuren. Voordat we naar hun appartement konden moesten ze eerst een sigaretje roken. Verslaafden. Even later dropten we de spullen bij Caribbean Flower in Julianadorp. Een aanrader. Ze hebben precies hetzelfde appartement als drie jaar geleden. Inmiddels beschikt het complex wel over een zwembad.

We dronken een paar Polartjes en gingen toen met zijn allen naar ons huis. Lucy maakte spaghetti klaar. Bij het eten openbaarde zich een verschil. Verina is nogal Italiaans georienteerd. Zij heeft er een tijd gewoond, spreekt de taal en hecht aan de gewoontes aldaar.

Zo eet Verina haar spaghetti zo puur mogelijk en uiteraard met vork en lepel. CasaSpider doet dat heel anders. Eerst gaat er een flinke dot extra ketchup over de witte slierten, dan sambal en vervolgens een grote augurk ernaast. Verina trok een vies gezicht. Dat werd alleen maar erger toen ik met mijn mes en vork de spaghetti in een mum van tijd in macaroni had veranderd, dat eet wel zo gemakkelijk. Moord in de ogen van Verina.

Tegen tien uur ging bij de gasten het licht toch wel uit. Ik bracht ze naar hun appartement en lag zelf ook niet al te laat in bed. De naweeën van een griepje.

Posted by CasaSpider at 9:04 AM | Permalink | Comments (17)