CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Een maand of wat geleden reed ik over de A2 langs de geluidswal waarin de Cockpit (showroom) van Hessing Automobielen verstopt zit. Nu ja, het is eerder andersom. De geluidswal zit verstopt in de Cockpit. Het is een imposante showroom. Als ik aan Hessing denk, denk ik aan de tijd dat ik Duits studeerde aan de Rijksuniversiteit Utrecht.

Het waren de jaren 1977 en 1978 en ik woonde aan de Gijsbrecht van Amstellaan nummer 12 te Zeist, bij de familie Van Florensteijn. Elke dag fietste ik één of zelfs tweemaal van Zeist naar Utrecht en weer terug.

Tussen Zeist en Utrecht ligt De Bilt en daar bevond zich de showroom van autodealer Hessing. Rolls Royce, Bentley, Cadillac, alle grote merken stonden daar achter de ruiten te glimmen.

Best een hard gelag als je er jaarlijks zo'n 400 keer langs fietst. "Ooit als ik de loterij win, zoek ik daar een auto uit", hijgde ik met de tong uit mijn mond tegen mezelf. Die kans is nu niet meer zo groot. Is het winnen van een loterij al geen sinecure, belangrijker nog is het faillissement afgelopen maandag van Hessing. Ook zo'n instituut kan kapot.

Extra wrang voor eigenaar Frits Hessing is dat zijn bedrijf in handen dreigt te komen van vriend en Toyota-importeur Evert Louwman die vanuit zijn investeringsmaatschappij Alcredis 10 miljoen euro aan Hessing heeft geleend voor diens vastgoedproject Park Bloeyendael. Dat nooit van de grond is gekomen.

Win some, lose some. De verwachting is niet dat Frits Hessing op de fiets langs diverse showrooms hoeft te gaan.

Posted by CasaSpider at 9:40 PM | Permalink | Comments (7)

Vroeger was ik onhandig. Laat dat vroeger er maar vanaf, beweren enkelen. Handigheid heeft veel te maken met ervaring, is het niet? Neem nu het ploepdoosje. "Een ploepdoosje?", hoor ik een perverse geest verlekkerd denken.

Mijn eerste encounter met het ploepdoosje van Bert Havekes vond plaats in januari 2010. Bert leende een pen van mij en nam hem abusievelijk bijna mee. Als goedmaker voor deze kleine overtreding overhandigde hij mij een Esri-ploepdoosje. Het kostte me twee nagels om het open te breken. Toen kwam het inzicht.

Kennelijk wordt er niet zo gek veel geschreven over ploepdoosjes. Dit is jammer voor onderzoekers uit andere sterrenconstellaties die over een miljoen jaar de Aarde onderzoeken. Qua ploepdoosjes zijn zij geheel aangewezen op mijn ervaringen. Google maar eens op ploepdoosje.

Collega Bas Becks van echtemannen.info kent mijn liefde voor ploepdoosjes. Grote genade, straks staat Man bijt Hond nog voor de deur. In een tweet deelt hij mede een bijzonder chique exemplaar voor mij te hebben. En jawel, een dag later ligt er een glimmend zwart ploepdoosje op mijn bureau. Hij is zo mooi!

Kijk, zo ziet hij er geopend uit. Nu is het Esri-ploepdoosje niet meer alleen, maar heeft een kameraad voor het leven gevonden in de Rado-ploepdoos. Iedereen zoekt naar een kameraad, naar iemand die op je lijkt. Met wie je direct een band voelt.

De laatste weken parkeer ik mijn roodachtige Ford Focus bij station Tilburg Reeshof. Er is een man die bijna dezelfde Focus heeft als ik, zelfs een tikkeltje ouder. Onwillekeurig zet ik mijn Focus expres zo dicht mogelijk bij de zijne. Slechts een boompje scheidt de twee automobielen, maar als ik 's middags uit de trein stap lijkt het net of ze een paar centimeter naar elkaar toe zijn gehipt.

Posted by CasaSpider at 7:25 PM | Permalink | Comments (5)

Brabant Water collega Bas Becks heeft het goed voor elkaar. In het kader van zijn Echte Mannen website, mag hij allerlei echte mannendingen uittesten. Was het eind juli een rode Hyunday Genesis Coupé, afgelopen vrijdag gaat het er een graadje rauwer aan toe met de Nissan 370Z GT-edition.

De Z-Series is de sportieve vleugel van Nissan, startte in 1969 met de befaamde Datsun 240Z en heeft de 370Z GT als huidig vlaggeschip met zijn 3.7 liter 6-cylinder, 328 paardekrachten en 5,3 seconden om van 0 tot 100 te geraken. Dat laatste is Bas en mij gelukt vanaf de parkeerplaats tegenover Brabant Water en gelukkig zijn de remmen adequaat uitgerust, immers de rood-witte slagboom komt op die manier wel akelig snel dichterbij.

De 370Z valt bij mij meer in de smaak dan eerdergenoemde Hyunday omdat hij krachtiger is en bovendien op alle fronten rijker oogt. Neem alleen al die prachtige metallic lak met een mengeling van donkerrood en bruin dat je echt van dichtbij moet zien. Het zal vrouwen verrukken en daar is het uiteindelijk allemaal om te doen. Bas zit aan het stuur en we rijden naar een rustig stuk Den Bosch. Binnen luttele seconden zitten we ruim boven de toegestane snelheid, maar ieder zichzelf respecterend agent knijpt hier een oog dicht.

Immers, zijn wij mannen niet allen gekooide tijgers? Hoe is het in vredesnaam mogelijk dat soepel ge-oliede lijven boordevol testosteron en kracht elke dag achter een bureau plaatsnemen om te controleren of er niet toevallig een tablespace dreigt vol te lopen? Eerlijk gezegd heb ik gedurende de dag heel andere gedachten. Grauuuwwwww!

Bas zet de auto aan de kant en zegt: "Nou, rij jij hem maar terug naar Brabant Water". Dat laat ik mij geen twee keer zeggen. 400 Meter voor ons rijdt een old-timer. Binnen anderhalve seconde zit ik op zijn achterbumper, als een Cheetah die vanaf 40 meter een konijn opvreet dat slechts 5 meter van haar holletje is verwijderd. Ja, zo ken ik mij weer.

Bas vertelt dat de snelheidsmeter niet verder gaat dan 280. Als men nog harder gaat, wat schijnt te kunnen, springt het navigatiescherm in een speciale modus en geeft aan hoeveel kilometer men harder rijdt dan 280. Het is allemaal heel toepasselijk in een tijd dat zelfs neutrino's zich niet meer aan snelheidslimieten houden.

Maar nu is het tijd terug te keren naar Brabant Water. Met verende tred lopen we de twee trappen op om de ICT-afdeling te betreden. Een tikkeltje weemoedig staar ik naar buiten en buig mij vervolgens over een telling van al dan niet permanent afgesloten brandkranen.

grauw

Feitelijk is het ook meer een auto voor onze Bling-Bling Surinamer Soeredj Gangabisoensingh die op diezelfde dag afscheid neemt van Brabant Water.

Posted by CasaSpider at 9:41 PM | Permalink | Comments (6)

Als ik thuiskom van mijn werk kijk ik vaak even naar Brisant (ARD) of Hallo Deutschland (ZDF). Welke het vrijdagavond was weet ik niet meer, maar het item gaat over de Porsche 911 van een Nederlander. Die Porsche vat vlam op de Duitse Autobahn A57 ter hoogte van Goch en brandt uiteindelijk helemaal uit.

De Hollander staat verbijsterd naar zijn trots te kijken, maar er is dus geen redden meer aan. Een Duitse verslaggever interviewt de man en daar wordt de volgende titel onderin beeld gezet: "Ex-Porsche Fahrer Jos den Berg". Al weet ik niet zeker of de naam helemaal correct is, wie durft er nog te stellen dat Duitsers geen gevoel voor humor hebben?

Posted by CasaSpider at 6:24 PM | Permalink | Comments (4)

"Morgen krijg ik de Hyundai mee", roept Brabant Water collega Bas Becks me enthousiast toe.
"O ja? Welke was het ook alweer?", vraag ik.
"De Hyundai Genesis Coupé 3.8 liter met 306 pk", antwoordt Bas.
"Dan neem ik morgen de camera mee", zeg ik.

Bas is een fanatiek website-bouwer, blogger etcetera en is sinds enkele maanden een nieuw initiatief gestart met echtemannen.info. Een titel die iedereen aanspreekt, echte mannen in ieder geval en daardoor echte vrouwen ook. Dat is logisch.

Zoals met alle dingen pakt Bas de zaken voortvarend aan. Hij legt snel contacten met vele leveranciers van echte mannendingen. Het echtste mannending überhaupt is een auto, dat is algemeen bekend. De rode Hyundai Genesis ziet er imposant uit. Het is geen Porsche, maar dat valt voor de relatief lage prijs van 55.000 euro ook niet te verwachten.

Bij een mooie auto hoort een mooie dame. Gisteren vroeg ik aan Bas of hij nog een mooie pitpoes wist. "Ik neem wel een leuk pakje voor je mee", zei hij. Probleem is alleen dat als ik op de motorkap ga liggen er maar weinig van de auto te zien is. We doen het daarom zonder pitpoes en trouwens, de auto heeft ook best een lekker kontje.

Voor de foto's rijden we uit het parkeervak naar een ander plekje. Bas trapt het gaspedaal eens helemaal in en daar brult de motor en komt het hek aan het eind van de parkeerplaats wel erg snel in zicht. Ik heb geen tijd gehad om de gordels om te doen, maar gelukkig werken de remmen adequaat.

Op zoek naar extra info over de auto stuit ik op een duotest op autoblog.nl. Dat is grappig, het is dezelfde auto als 'de onze'. Ik noem hem maar vast de onze, want aan het eind van de sessie zegt Bas je mag hem houden, fijne collega zo, we gaan weer aan het werk.

Nu eens kijken in hoeverre Aston Martin en Donkervoort dermate geïnteresseerd zijn in het CasaLog dat zij een knap modelletje aan mij ter beschikking stellen voor een weekje of vier.

Posted by CasaSpider at 8:04 PM | Permalink | Comments (5)

Eigenlijk zijn de jongens van Rijen C4 aan de beurt, de foto's van de verloren wedstrijd van gisteren tegen Baronie C4 staan online. Maar ik heb geen zin om het verslag vandaag te schrijven. We gaan het hebben over het puntenrijbewijs. Daar kan ik me zo kwaad over maken, hè. Voordat mensen denken: "Sjongejonge CasaSpider, er zijn belangrijkere zaken op de wereld", bedenk dan dat het aanzetten van emoties onderdeel is van het vertellen van een verhaal.

Witheet (sic!) word ik van de kritiek op de mogelijke invoering van een puntenrijbewijs. Wat is de grote kracht van een puntenrijbewijs? De bestuurder weet precies waar hij aan toe is. Na zoveel overtredingen van die en die categorie is het einde oefening en mag men opnieuw op examen. Bumperkleven, door rood rijden, rechts inhalen, te hard rijden, met een slok op rijden... de teller loopt. Bijkomend voordeel is dat mensen met teveel geld eenzelfde behandeling krijgen als het plebs. Schudt men nu eenvoudig 800 euro uit de mouw om even 200 te rijden, met een puntenrijbewijs is dat snel afgelopen. In Duitsland doen ze het al eeuwen.

In een dorpje ergens in Italie gaat men een stapje verder. Daar krijgt een militair die uit de kast kwam geen nieuw rijbewijs. De autoriteiten beschouwen zijn homosexualiteit als een psychische aandoening die de verkeersveiligheid in gevaar brengt. Een echt mannelijke collega bij Brabant Water vindt dit niet ver genoeg gaan: "Helemaal mee eens, ze rijden als vrouwen en die moeten ook geen rijbewijs kunnen krijgen."

"No Ma'am!", zei Al Bundy lang geleden al. Bij het Eurovisie Songfestival overweegt men ook een puntenrijbewijs in te voeren. De 3JS hebben volgens verwachting gepresteerd en zijn gestrand in de halve finale. Het is de zevende achtereenvolgende keer dat Nederland niet in de finale staat. Hier past maar één straf, heel Nederland moet zangexamen doen.

Zaterdagavond is het zover, de finale van het Eurovisie Songfestival. Elk jaar heb ik een favoriet, maar helaas voor haar (het is altijd een vrouw) eindigt zij steevast ergens in de achterhoede. Dit jaar is dat best sneu voor Kati Wolf uit Hongarije die het lied Szerelem miért múlsz ten gehore brengt. Volgens Google Translate betekent dit "Liefde is de reden waarom múlsz", duidelijke taal. In het Engels zingt ze echter "What about my dreams". Boeien! Wat Kati ook zingt, het is alsof er een engel in mijn oor pist.

Graag heb ik het een keer met haar over het puntenrijbewijs.
Yes Ma'am!

Posted by CasaSpider at 9:22 PM | Permalink | Comments (5)

Een krantenbericht: "Jongeren kunnen vanaf november al vanaf 16,5 jaar beginnen met hun rijopleiding. Als ze slagen voor hun theorie- en praktijkexamen mogen ze vervolgens vanaf 17 jaar een jaar lang onder begeleiding van een ervaren bestuurder de weg op. Door de extra ervaring die ze vanaf hun zeventiende opdoen moeten veel auto-ongelukken worden voorkomen. (ANP)"

Wat hiervan te denken? Stelling: Jongeren, met name de mannelijke exemplaren, veroorzaken procentueel de meeste ongelukken.

Het verstand komt met de jaren, tenminste dat mag men hopen. Een jaar onder begeleiding van een ervaren bestuurder rijden is geen slecht idee. Alleen, wie controleert dat? En als men geen begeleider heeft en een heel jaar niet rijdt, is men daarna een betere bestuurder?

Sinds ik elke dag naar station Gilze-Rijen fiets, voel ik de kwetsbaarheid ten opzichte van de automobilist. Afhankelijkheid ook: als hij maar niet te veel risico neemt. Zie het verhaal van de twee meisjes, de jeugdige bestuurder en het bruggetje op Zittingszaal 14. (Mirror)

Posted by CasaSpider at 6:00 PM | Permalink | Comments (10)

Vroeger, heel lang geleden, was ik dol op treinen. Zowel om erin te zitten als de Märklin-modelbanen. In mijn studententijd wist ik niet beter en reisde regelmatig per trein. De OV-jaarkaart bestond toen overigens nog lang niet. Sinds 1 januari 2011 ben ik voor het woon-werkverkeer tamelijk afhankelijk van het Openbaar Vervoer. Via Brabant Water beschik ik over een trajectkaart Gilze-Rijen - Den Bosch.

Na vier dagen treinen is er een klein smetje op de liefde gekomen, ja zelfs is deze enigszins bekoeld. De eerste drie dagen heb ik op het perron in Rijen staan blauwbekken, donderdag was het gelukkig een tikkeltje warmer. Het regende wel, maar dat valt NS/ProRail toch echt niet aan te rekenen. Neen, het gedonder begint op de terugweg.

Ik vertrek een half uurtje eerder van mijn werk. Op die manier kan ik in Tilburg even uitstappen om een kadootje te kopen. Als me dat binnen een half uur lukt, ben ik op de normale tijd thuis en heeft de potentiële kado-ontvangster niets in de gaten. De trein naar Tilburg moet om 15:59 vertrekken, maar is dan nog niet gearriveerd. Om 16:02 zie ik een trein aankomen, gelukkig is het de mijne. Ongeduldig stappen de mensen in en nestel ik me op een mooi plekje, de leesbril al opzettend. Er wordt iets omgeroepen.

"Er heeft een ongeluk plaatsgevonden tussen Tilburg en Den Bosch. Voorlopig rijden er geen treinen op dit traject. U wordt verzocht uit te stappen."

Daar sta je dan. Wat nu? Een groepje oudere dames heeft hetzelfde probleem en schiet wat NS-personeel aan. "Tsja, dan kunt u het beste omrijden via Utrecht", zeggen de mannen. "Het gaat nog uren duren voordat er bussen ingezet worden." Ik besluit in de trein van 16:23 naar Schagen te stappen, die gaat over Utrecht.

Op dat moment verkeer ik nog in de veronderstelling dat er een trein direct vanuit Utrecht naar Breda rijdt. Tijdens de reis kom ik erachter dat dit niet zo is. Om 17:02 neem ik de trein van Utrecht naar Rotterdam. Deze trein loopt vertraging op omdat hij achter een stoptrein aanboemelt. Ik heb ruim voldoende tijd om enige vragen naar boven te laten borrelen:

• Als men sinds 1 januari 2011 met de trein reist en op de eerste de beste donderdag gaat het mis, is het dan statistisch verantwoord om te zeggen dat het elke week gedonder is met die treinen?
• Kunnen ze niet iets verzinnen met een flexibel spoor, dat de rails bijvoorbeeld tijdelijk verlegd kunnen worden?
• Had ik achteraf niet beter de bus van Den Bosch naar Tilburg kunnen nemen?
• Is er een mogelijkheid om mijn geld terug te krijgen van de NS? Antwoord: Ja.
• Waarom zet de NS geen vliegtuigen in?

Enfin. In Rotterdam pak ik om 17:54 de trein naar Breda waar de trein naar Rijen al klaar staat. Die laatste trein vertrekt om 18:54 en arriveert daar om precies 19:00. Het gekke is dat ik op mijn hele rondreis niet één keer ben gecontroleerd. Pas als ik in Rijen uit wil stappen, komt er een conducteur aan. Ik heb geen zin om het hele verhaal uit te leggen en stap snel uit. Na bijna 3,5 uur reistijd strompel ik de woonkamer in en schenk me eerst maar eens een Westmalle Tripel in.

Alleen heb ik nu nog steeds geen kado.
En dat op Lucy's verjaardag.
O ja, de mooie kaart van het Nederlandse spoorwegennet is van trein-kaart.nl.

Posted by CasaSpider at 10:35 AM | Permalink | Comments (10)

Het nakende einde van een jaar is niet echt het tijdstip voor veranderingen, maar soms kan het gewoon niet anders. Woensdagochtend loop (sic!) ik naar het station van Rijen, een station waar de Rijenaren mee in hun handen mogen knijpen. Niet zozeer omdat het zo'n mooi station is, maar omdat Gilze het graag in haar gemeente had gezien en Oosterhout ooit dacht dat zij het kreeg. Maar toen de Oosterhoutse delegatie parallel aan die van Rijen naar Den Haag toog, dachten zij: "Eerst eten!" De Rijenaren waren gewiekster en sleepten in de tussentijd het station in de wacht.

Waarom loopt (sic!) CasaSpider naar een station (sic!)? Een goede vraag die weldra beantwoord wordt. De trein naar Tilburg Universiteit vertrekt om 11:30 uur. Het is voor het eerst sinds lange tijd dat ik gebruik maak van het Openbaar Vervoer en ja hoor, meteen is het raak. De trein heeft tien minuten vertraging. Het is een mooie Sprinter met prima informatieschermen. Na een minuut of negen is de eerste bestemming bereikt en stap ik over in een oud geel treinstel richting Eindhoven. In Eindhoven stap ik in bus 172 richting Luyksgestel, na voor drie euro een dagkaart te hebben gekocht. Op de Bergstraat in Dommelen stap ik uit en loop naar het huis van CasasPa en Truus. De totale reisduur bedraagt twee uur en een kwartier.

Eerst bereidt CasasPa een heerlijke omelet voor mij en dan doen we zaken. CasasPa heeft net een nieuwe auto gekocht en ik neem zijn oude over. Waarom koopt CasaSpider een auto? Ook dit is een goede vraag waarop het antwoordt spoedig volgt. Bij de (ver)koop van een auto dient het kentekenbewijs overgeschreven te worden op naam van de nieuwe eigenaar. Vroeger deed men dit op het postkantoor, maar ja aangezien het ene na het andere postkantoor gesloten wordt is dat een beetje moeilijk. CasasPa heeft navraag gedaan en wat blijkt, in Valkenswaard kan men een kentekenbewijs overschrijven bij de Emté (sic!). Daar komt men niet zo snel op.

Samen gaan we daarom naar de Emté. We overleggen alle bescheiden en de Emté-medewerkster voert de gegevens in. Het duurt een tijdje en ze probeert het een paar keer. Dan volgt de onthutsende mededeling: "Meneer, hij zegt dat de transactie niet toegestaan is." Niet toegestaan? Wel nu nog mooier! "En nu?", vragen wij in koor. De jongedame overhandigt ons een formulier van de RDW en daar staat een telefoonnummer op. "Dat kunt u bellen en vragen waarom de transactie niet toegestaan is. Wij mogen niet bellen."

Naar adem happend en de documenten op de diepvriesbakken met pizza's leggend overleggen we wat te doen. CasasPa belt de RDW en krijgt na een minuut of vijf een medewerker aan de lijn. Die kijkt de gegevens na en wat blijkt? Het adres op mijn rijbewijs luidt als volgt: "Socratesstraat 9, Curacao". Kennelijk is dat een reden om verkooptransacties van auto's te blokkeren. Als CasasPa meldt dat ik al drie jaar in Nederland woon, belooft de man het in orde te maken en ons terug te bellen. Dit doet hij daadwerkelijk binnen een half uur en daarna is het overschrijven een fluitje van een cent.

De Ford Focus 1.8 Ghia ziet er brandschoon uit. Om vier uur draagt CasasPa officieel de sleutel aan mij over en rijd ik de bolide naar Rijen. De auto is niet bepaald nieuw, maar wel uitstekend ingereden. Wat zeg ik, hij rijdt als een tiet. Twee van de vijf parkeerplaatsen tegenover ons huis worden nu bezet door het wagenpark van de Spiders.

Ik roep Luchiano (013) en om vijf uur gaan we boodschappen doen. Eerst nog even langs bij Pearle. Mijn leesbril is klaar. Ik weet het, met 33x is men een tikkeltje jong om al aan de leesbril te gaan, maar ik schaam mij daar niets voor. Als de Pearle-dame de modern ogende bril op mijn neus plant weet ik niet wat ik zie. Ik kan weer normaal lezen! En bovendien ook redelijk, beter dan verwacht, op normale afstanden kijken. Het is gewoon geweldig.

O ja, bijna vergeten. Waarom koopt CasaSpider een auto? Aanstaande vrijdag, de laatste dag van het jaar, ga ik op reis naar Rijswijk, naar het kantoor van SQL Integrator om precies te zijn. Daar lever ik de donkerzwarte Volkswagen Jetta in. Na twaalf jaar SQL Integrator Curacao en drie jaar SQL Integrator Nederland neem ik afscheid van het bedrijf en treed per 1 januari 2011 in dienst bij Brabant Water.

Posted by CasaSpider at 9:15 PM | Permalink | Comments (11)

Als het om auto's gaat zijn mannen net kinderen, vraag maar aan Mack. Andersom geldt dat helemaal niet, dat mannen kinderen als auto's beschouwen. Terwijl de donkerzwarte Volkswagen Jetta bij Carlux gerepareerd wordt aan een enorme deuk in de achterklep, moet ik het doen met een leenauto: een Golf 2.0 Diesel met kenteken 30-GSG-1. Een pittige auto met 103 kW, maar wat heb je daaraan als de wegen in Den Bosch vol natte sneeuw liggen?

Als ik bij Carlux wegrijd merk ik het al, het ESP-lampje brandt als een bezetene terwijl de wielen grip zoeken. Echt ongerust ben ik na het binnenrijden in parkeergarage Paleiskwartier, de inrit is voor de Golf net een glijbaan. Remmen helpt niet en na een schietgebedje komt de auto op 50 centimeter van zijn voorganger tot stilstand. De volgende dag check ik in het donker met mijn vinger het profiel op de banden. Dat is er niet. Toch breng ik Luchiano (013) naar school, voor de tweede keer dit jaar. Woensdag is het Kerstmarkt op het Beatrix College en Luchiano heeft weinig zin om na 19:00 uur nog naar huis te moeten fietsen.

Op het werk bel ik Carlux en klaag over de leenauto zonder grip. Men is coulant en bij Van den Udenhout Rent kan ik 's middags een andere auto ophalen. Deze keer is het een Volkswagen Tiguan 2.0 Diesel van nog geen twee jaar oud. Het is een four-wheel drive, die hebben sowieso al meer grip. "Kunt u met een automaat overweg?", vraagt de rentenier. "Jazeker", antwoord ik. Vroeger vond ik de Tiguan een matig geslaagd model. Nu ik erin gezeten heb, en dan in deze versie, ja dan kan ik alleen maar lyrisch zijn. Wat een auto!

Hij rijdt als een tank en nergens zie ik meer nerveus oplichtende ESP-lampen. Het navigatiesysteem is full-colour en in plaats van parkeersensoren beschikt de Tiguan met kenteken 25-HJZ-9 over een camera die in het display precies laat zien waar de bumper zich bevindt. In een woord geweldig. Om half drie ben ik thuis en we doen meteen de Kerstboodschappen. Jammer genoeg is de Excellent Kreeft er nog niet. We moeten opschieten, want Diana (4) wordt om 16:30 op school verwacht voor een wandeling met lampionnen, een Kerstdienst en een diner. Op de foto's ziet ze er goed uit, toch?

We rijden door naar het Beatrix College waar het druk is op de Kerstmarkt. Het kost enige moeite om Luchiano te ontwaren. Hij staat bij een stand waar ze wafels verkopen. Het beslag is dermate dik dat wij besluiten op zoek te gaan naar de erwtensoepstand. Overal worden we aangeklampt om een hamster vast te houden, kerstkaarten te kopen, ballen ergens in te mikken en wat dies meer zij. Dit alles tegen betaling uiteraard. De winst gaat straks naar Serious Request. Mentor Chris Huijbregts staat bij Luchiano's stand en we feliciteren hem met de geboorte van zijn zoon Fer op vrijdag 24 17 (dank je wel, Pascale) december. "Toch niet genoemd naar de Fer van Feyenoord?", vraag ik. "Haha, nee", zegt Chris, "dat vroeg een vriend van mij ook al, maar die Fer ken ik helemaal niet." Chris heeft voor 20 euro het Barbara Streisand van Duck Sauce aangevraagd, geen slechte keuze.

Als ik bij een ballentent met alleen maar meisjes wat blikjes heb proberen omver te smijten, besluiten Lucy en ik naar huis te gaan. Achteraf maar goed ook, want om 17:30 belt juffrouw Joke van de KBS Sint Jozef. Diana is tijdens het wandelen niet lekker geworden en heeft een paar keer overgegeven. Ze wil naar huis. Wederom spring ik in de Tiguan en haal haar op. Ze ziet er zielig uit en thuis geeft ze nog een paar keer over, gelukkig niet in de auto. Om 18:45 rijd ik wederom naar Tilburg om Luchiano op te halen. Hij is bijna bevroren en krijgt zijn been haast niet opgetild om in de auto te stappen. O ja, net als ik op het toilet zit belt Carlux: "Uw auto is klaar".

Wat is dat nou jammer.

Posted by CasaSpider at 8:54 PM | Permalink | Comments (6)

De donkerzwarte Volkswagen Jetta heeft een klein deukje in het kofferdeksel. Het is typisch zo'n deukje dat je nauwelijks ziet, alleen als het licht erop valt of een rood vierkantje er omheen getekend is. Vorige week ging ik langs bij Carlux in Den Bosch. Carlux, Van den Udenhout en Pon zijn aan elkaar gelieerd en echte Volkswagen specialisten.

Het is allemaal prima geregeld bij Carlux, tijdens het wachten kreeg ik van de aardige receptioniste, die binnenkort oma wordt maar waaraan je dat helemaal niet afziet, koffie in een stenen kopje. De man die mijn auto inspecteerde kwam na een minuut of tien terug en nodigde mij uit om plaats te nemen voor een computerscherm, zodat ik mee kon kijken.

Een serie foto's van het deukje werd geüpload en vervolgens navigeerde hij behendig door een computerprogramma om de onderdelen aan te klikken die gedemonteerd moesten worden. "Dit gaat allemaal volgens bepaalde standaarden. Als ik alles heb ingevuld, komt er automatisch een rekening uitrollen." Ik was benieuwd, alhoewel ik mij geen illusies maakte omtrent een schadebedrag lager dan het eigen risico van 150 euro.

Desalniettemin stond ik ervan te kijken: 850 euro! Voor dit deukje! In veel landen zijn dit soort deukjes standaard en niemand die ernaar omkijkt. Het is een van de neveneffecten van de lease-wereld. Hoeveel geld gaat er überhaupt om in de autoschadehandel? Het lijkt wel de deukjesmaffia.

Die 850 euro besteedt men beter aan winterbanden, dunkt mij. Al mis ik dan wel het spannende moment bij het inrijden van Parkeergarage Paleiskwartier van ongecontroleerd naar beneden schuiven, ondanks uit volle macht remmen en aan de handrem trekken.

En die zucht van opluchting als de auto op een halve meter van de voorganger toch tot stilstand komt.

Posted by CasaSpider at 7:00 AM | Permalink | Comments (11)

Eskimo's kennen vele woorden voor sneeuw. Dat is algemeen bekend en ook logisch, immers ze worden er elke dag mee geconfronteerd. Gezien het aantal confrontaties is het in Nederland een kwestie van wachten voordat we er een paar synoniemen voor sneeuw bij hebben. Een voorzetje van CasaSpider: witglad, in de zin van aangekoekte, gladde sneeuw. Meer suggesties?

Zaterdag heb ik een paar nieuwe schoenen gekocht. Op zich niet zo opzienbarend. Bijzonder is wel dat ik na zoveel jaren besloten heb niet langer door het leven te gaan als een Maat-44, maar dacht laat ik eens gek doen en een maatje 45 passen. Sjonge, wat zitten die lekker! Mijn voeten hebben veel meer ruimte om te bewegen, het is gewoon heerlijk.

Zondag wil ik met Luchiano (013) en Diana (4) naar mijn zus Pascale en zwager Luc in Borkel, gemeente Valkenswaard. Normaliter is het drie kwartier rijden, maar net als we willen vertrekken belt mijn Portugese zus Margriet. Ze is met de trein vanuit Amsterdam vertrokken en dreigt te stranden. We besluiten haar in Dordrecht op te halen. Aangezien haar auto in Geldrop bij het station geparkeerd staat, rijden we via Geldrop naar Borkel. In totaal een reis van 2,5 uur.

Bij Pascale en Luc is het lekker warm en hun kinderen Tom (5) en Sam (2) spelen verstoppertje met Diana, dit onder de vakkundige leiding van Luchiano. Opa en oma zijn er ook en hebben alvast kerstkado's bij zich. Buiten sneeuwt het flink, dat belooft wat voor de terugweg.

Om half acht vertrekken we en het is bar en boos. Op de snelweg kunnen we niet harder dan 60, rijdend in de sporen van de voorganger. Langs de weg zien we regelmatig een grote oplegger die auto's inlaadt. We zijn blij als de auto uiteindelijk voor ons huis geparkeerd staat.

Maandagochtend verwacht ik veel problemen, maar dat valt mee. De Hoofdstraat in Rijen is sneeuwvrij (gemaakt) en datzelfde geldt voor de A59. Hulde voor de mannen van Rijkswaterstaat, die goed werk hebben geleverd. Zodanig goed werk dat het een kwestie van tijd is voordat een slimme geest bedenkt dat we dit onderdeel moeten privatiseren. Immers, wie wil er nu geen lagere kwaliteit tegen hogere kosten?

In Den Bosch is het sneeuwruimen waarschijnlijk al een poosje geprivatiseerd. Als dat niet zo is, dan moet er een complot zijn van alle Nederlandse gemeentes tegen Den Bosch om de werking en het bestaan van strooizout geheim te houden. Ja, of Den Bosch wordt bestuurd door mensen met een communistische visie: grote wegen en kleine wegen krijgen een gelijke behandeling, waarbij geen ook gelijk is.

We glibberen wat af.

Posted by CasaSpider at 7:00 AM | Permalink | Comments (11)

Impact is afhankelijk van meerdere factoren. Hoe ernstig zijn de gevolgen van een calamiteit, hoeveel mensen (?) zijn erbij betrokken en hoe dichtbij is het? Het vraagteken achter mensen staat er niet voor niets. Als 500 koeien verdrinken is dat feitelijk het ergste voor de koeien en hun naaste familie, maar wij kijken toch vooral naar de economische effecten voor de boer.

Vrijdagmiddag meldt de radio dat de A59 dicht is. Zo vaak komt de A59 niet in het nieuws, maar deze keer is er dan ook echt iets ernstigs aan de hand. Een vrouw is met vier leerlingen van de Amsterdamse dansschool Lucia Marthas op weg naar de Efteling, voor televisie opnames.

Ze mindert vaart voor een file. De vrachtwagen achter haar ziet de file te laat en ramt haar auto van achteren. De auto schuift onder de vrachtwagen voor haar en wordt finaal verwoest. De vrouw en drie kinderen zijn op slag dood, een 10-jarig meisje is zwaargewond naar het ziekenhuis afgevoerd.

Het ongeluk gebeurde op het traject Hooipolder - Waalwijk. Die middag rijd ik in omgekeerde richting over de A59. Een groot gedeelte aan de andere kant is afgezet. Er rijdt geen enkele auto. De achtergrond kennende geeft dat een lugubere sfeer. Het loopt tegen vijven en gelukkig zijn de bij het ongeluk betrokken voertuigen al opgeruimd. Bijna wordt de weg weer vrijgegeven.

Een ongeluk waarbij meerdere kinderen het leven laten en zo dichtbij, ja dan is de impact groot.

Zaterdag is er het partijcongres van het CDA in Arnhem. Wij komen net terug uit Tilburg. De stemming over de diverse (16?) moties staat op het punt van beginnen. De eerste is motie nummer drie, van Alaattin Erdal. Zijn motie behelst dat om moverende redenen de samenwerking met de PVV niet door moet gaan. Niet alle CDA-leden zijn bekend met het fenomeen dubbele ontkenning. Als men vóór de motie stemt, stemt men tégen de nieuwe coalitie; stemt men tégen de motie, dan is men vóór de nieuwe coalitie. Als de stembiljetten zijn opgehaald blijkt dat kennelijk heel wat mensen precies andersom hebben gestemd. Daarom wordt er nogmaals gestemd door handopsteking. Snel ziet de voorzitter dat de meesten voor de nieuwe coalitie zijn, ongeveer 68% dan toch. Op mij komt het allemaal ietwat chaotisch over.

Ervan uitgaande dat de kritische fractieleden Ferrier en Koppejan alsnog overstag gaan ervaren wij de impact van deze uitslag pas de komende tijd. Waarbij het onzeker is wat de impact was geweest bij een omgekeerde uitslag. Die keus hebben de slachtoffers van het verkeersongeval op de A59 helaas niet meer.

Posted by CasaSpider at 10:06 AM | Permalink | Comments (7)

Niet zelden is goed plannen de basis voor succes. Net als veel steden en dorpen heeft ook Rijen te kampen met verkeersproblemen. Alleen al de spoorlijn zorgt voor hoofdbrekens, immers wij hebben slechts één spoorwegviaduct, de Generaal Maczektunnel. De andere drie of vier (?) overgangen zijn gelijkvloers en leveren overlast op voor het verkeer. De lijn Breda-Tilburg is tamelijk druk.

Toen ik voor het eerst door de Hoofdstraat in Rijen reed, na een jarenlang verblijf op het ruim opgezette Curacao, was ik verbaasd over dat smalle weggetje waarin de heren (m) verkeersdeskundigen ook nog eens met opzet versmallingen aanbrachten om de vaart eruit te halen. De versmalling gebruikt men voor parkeerplaatsen, maar degene die daar zijn auto parkeert mag van geluk spreken als de buitenspiegel er na een half uurtje nog op zit.

Vanuit Dongen komt er via de Dongenseweg/Hoofdstraat heel wat vrachtverkeer Rijen binnen. Meestal is de bestemming industrieterrein Haansberg. Om de verkeersstroom door de binnenstad (ahum) te ontlasten is de Oostelijke Ontsluitingsweg Rijen (OOR) bedacht. Met deze weg wordt de Dongenseweg aangesloten op de rotonde aan de Zwarte Dijk. Vanaf die rotonde bereikt men in een vloek en een zucht op een mooie, brede weg industrieterrein Haansberg, mede met dank aan de Generaal Maczektunnel.

Als iemand iets bedenkt zijn er altijd voor- en tegenstanders, zo ook in het geval van de OOR. Voorstanders zijn de bewoners van de (ahum) binnenstad en zij die niet dichtbij het geplande tracé wonen. Tegenstanders zijn de mensen die nu een schitterend uitzicht op de weilanden hebben en vrezen straks vooral vrachtverkeer langs te zien denderen. Toevallig woon ik vlak tegen deze weilanden aan, zie de "A" op de kaart. Toch ben ik voorstander van de OOR, de Hoofdstraat moet gewoon ontlast worden.

Enfin, de werkzaamheden bevinden zich in de laatste fase. Dit heeft tot gevolg dat de Dongenseweg is afgesloten. De Dongenseweg is de enige verbinding tussen Rijen en Dongen. Normaliter is dat mijn route naar de A27 om vervolgens via knooppunt Hooipolder de A59 op te draaien richting Den Bosch. Tegelijkertijd is mijn uitvalsweg naar Tilburg en Breda, via industrieterrein Haansberg, afgesloten, omdat men van de gelegenheid gebruik maakt de Generaal Maczektunnel een opknapbeurt te geven.

Nu rijd ik daarom over de Vijf Eikenweg naar Oosterhout om daar de A27 op te komen. Wat schetst mijn verbazing, ook de af- en oprit Oosterhout-Zuid/Rijen is afgesloten! Een wegomleiding leidt naar de volgende oprit, net voor die van Dongen. Als men het weet is het niet zo erg, maar kom er maar eens achter. Op de terugweg vrijdagmiddag dacht ik: "Ach, ik heb tijd genoeg. Eens kijken hoe ze het bij de Dongenseweg hebben opgelost om naar Rijen te komen."

Bij de afslag Dongen rijd ik als gebruikelijk van de A27 naar Dongen. Aan het begin van de Dongenseweg staat aangegeven dat deze is afgesloten en ik rijd een stukje door met de navigatie aan in de hoop dat die me op een verborgen weggetje wijst. Uiteindelijk moet ik helemaal terug naar de afslag Dongen om alsnog de A27 op te rijden en er pas bij Breda-Noord/Dorst weer af te gaan. In totaal heb ik 25 kilometer omgereden.

Over een week of twee is de situatie genormaliseerd en kan ik eindelijk bij de rotonde Zwarte Dijk eens rechtdoor scheuren totdat mijn OREN er pijn van doen.

Posted by CasaSpider at 10:17 PM | Permalink | Comments (2)

Duitsland heeft behoefte aan een Partij voor de Dieren. Het is toch te gek voor woorden dat Inktvis Paul na de door hem voorspelde nederlaag tegen Spanje wordt bedreigd door woedende Duitse fans? Het dier heeft zelfs een extra beveiliger gekregen, Inktvis Paul in een rol als de nieuwe Geert Wilders.

Inmiddels heeft Das Tintenfisch Orakel door het eten van de foute mossel te kennen gegeven dat Spanje wereldkampioen voetbal wordt. Boeien! Het Nederlands Elftal maakt gelukkig gebruik van Power Balance armbandjes met een hologram daarin verwerkt, dat positieve trillingen opwekt.

Waar gaat de wereld naar toe? Overigens voorspelde Inktvis Paul bij het Europees Kampioenschap in 2008 ook alle wedstrijden goed, behalve precies de finale. Daar klampen wij ons zondagavond aan vast.

Voor het eerst sinds lange tijd ga ik een cursus volgen, van maandag tot en met woensdag in Amsterdam. Dat wordt dinsdag nog gezellig met de huldiging van het Nederlands Elftal. Amsterdam verwacht een miljoen bezoekers. De NS zet nu al extra treinen in, dit model (wat is het?) uit 1909 of daaromtrent reed vrijdagmiddag voorbij op station 's-Hertogenbosch.

Posted by CasaSpider at 6:00 PM | Permalink | Comments (3)

Op Curacao zocht ik als lease-auto een donkerblauwe Toyota Corolla uit met drie non-standard opties: lichtmetalen velgen, een uitgebreid dashboard en als klapper op de vuurpijl een moon-/sunroof.

Oftewel een schuifdak.
Oftewel een armeluiscabrio.

Hier een Ode aan een moon- / sunroof (koddig gedicht), de op de foto afgebeelde auto is onderdeel van een prijsvraag.

Het schuifdak is de optie die ik het meeste mis bij mijn donkerzwarte Volkswagen Jetta. Zelfs mijn huidige favoriet, de parkeersensoren, ruil ik er zonder blikken of blozen voor in.

Meer mensen vonden de Toyota er blits uitzien, want op zekere dag werd hij gestolen. Dankzij de fenomenale moon-/sunroof was het een paar maanden niet moeilijk om de auto op Mambo Beach te herkennen. Het geboefte is in de kraag gevat. Ik had er verder weinig aan, de nieuwe Toyota kwam met zonder schuifdak.

Posted by CasaSpider at 7:00 AM | Permalink | Comments (7)

Belgische collega en SAP-specialiste Marleen haalt 's morgens een rondje koffie voor bijna iedereen die er dan is. Dat vergt enige geheugentraining. Op een dag hebben we het over auto's, de aanleiding is me ontschoten. In ieder geval reed Marleen die ochtend achter een Peugeot 806.

De sneltoetscode voor mijn Cappuccino met suiker is 908. Om een of andere reden heeft Marleen de Peugeot van die ene dag geassocieerd met mijn koffie. In het voorbijgaan zegt ze: "Peugeot?" Verbouwereerd zeg ik ja.

Na een paar minuten komt ze terug: "Wat was jouw code ook alweer, 806 toch?"
CasaSpider: "Neen, dat is 908. Je weet wel van die Porsche."
Marleen: "O jaaaah, het was geen Peugeot, maar die lelijke Porsche. Ik heb drie keer 806 ingetoetst maar er kwam niets uit."

Nou, zo lelijk is een Porsche 908 toch niet?
Ik vraag haar naar associaties met andere getallen.

CasaSpider: "Waar denk jij aan als ik zeg, nummer 14?"
Marleen: "Euhm... aan een kind van 14?"
Marleen: "Aan mijn zoon! Die is 14!"
CasaSpider: "Elke Nederlandse man denkt bij nummer 14 aan Johan Cruijff."
Marleen: "Dat ga ik direkt testen in de SAP-kamer."

Even later hoor ik gejoel en iets over echte mannen. Ze bericht dat uiteindelijk het kwartje viel, maar dat het wel even duurde.

Posted by CasaSpider at 7:00 AM | Permalink | Comments (5)

Puzzelrit in Trabantjes

Het is Eerste Kerstdag en zojuist heb ik mijn administratie gedaan. Prettige Kerstdagen, iedereen. De draadloze printer heeft vandaag een vast ip-adres gekregen, dat is best handig in het geval van een printer. Anders is het een soort van Russisch roulette of de pc's wel of niet kunnen printen. Het communiceren met sommige mensen (v) verloopt trouwens middels een vast ip-adres waarschijnlijk ook een stuk minder complex.

Precies een week geleden gaan alle medewerkers en de meeste aanhang van SQL Integrator op reis naar Budapest. Die nacht brengen we door in ons hotel, het Mercure Korona en de volgende dag, zaterdag 19 december vertrekken we 's morgens vroeg met de bus en chauffeur Zoltan naar de regio Kecskemét, ongeveer 75 kilometer ten zuiden van de hoofdstad.

Als we het terrein van Somodi Tanya opdraaien denk ik ten eerste dat de eigenaresse Tanya heet en ten tweede dat er wel erg veel Trabants in de sneeuw geparkeerd staan. Het is een fleurig gezicht, die speelgoedauto's met op de achtergrond de paarden. Brrr... ineens krijg ik het koud, maar daarover in een volgende post meer.

Na een kop koffie zoeken we in groepjes van ongeveer vier personen een Trabant uit. Andre, Agaath en Roy zijn mijn medepassagiers. Roy zit achter het stuur en in eerste instantie voel ik me niet helemaal veilig, zo met mijn hoofd op tien centimeter van de voorruit, zonder gordels en rijdend over een met sneeuw bedekte weg. Maar het is algemeen bekend dat alles went.

Mijn functie is die van navigator en hoewel ik steeds ruim op tijd aangeef wanneer we moeten afslaan dreigt Roy met verbeten gezicht de kruispunten zomaar voorbij te stuiven. "Zeg dan eerder welke kant ik op moet", luidt zijn commentaar. Wie kent niet het fenomeen van reeds dode sterren van wie het licht ons nu pas op aarde bereikt? Een dergelijk gevoel maakt zich van mij meester bij het geven van instructies aan Roy. Gelukkig is de stemming in de auto Trabant steeds opperbest.

Zonder problemen bereiken we de eerste post bij Kunsági Major. "Heeft u zomer- of winterbanden?", vraagt de controleur. Roy weet het niet zeker en antwoordt zomerbanden. "Dat is dan 100 euro boete", grapt de controleur. Op zijn aanwijzing rijden we een stukje naar beneden en slaan rechtsaf om weer op de grote weg te komen. Waarschijnlijk, maar dat weten we niet zeker, hebben we een drukgebarende man met puntmuts over het hoofd gezien die ons naar een terrein wilde leiden waar enige proeven met de Trabant gedaan moeten worden.

Die proeven hebben we gemist. Op weg naar Varga Tanya hebben we inmiddels zoveel Tanya's gezien dat het toch wel erg onwaarschijnlijk is dat zowat alle Hongaarse vrouwen Tanya heten. Meer voor de hand ligt dat Tanya boerderij betekent en later die dag bevestigt gids Tibor dit. Een Tanya is een afgelegen boerderij. O, o, een wegblokkade. Twee politiemannen houden de Trabant voor ons aan en ook wij mogen aan de kant. De agenten ogen serieus en Roy moet zijn paspoort laten zien. Zelf denk ik dat dit er gewoon bijhoort en schiet enkele foto's.

Het laatste stukje komt eraan en in de handleiding staat dat we bij een wit bushokje linksaf moeten. Het bushokje zien we op meer dan een kilometer afstand maar toch weet Roy het bushokje al slippend voorbij te glijden. Even later parkeren we de Trabant als eerste voor de Varga Tanya. Een man (boer? eigenaar?) kijkt verbaasd. "Huh? Zijn jullie er al? Dat kan nooit, zo snel kun je helemaal niet met die Trabants." Wij wel, alleen weten we op dat moment nog niet dat we een heel onderdeel hebben overgeslagen.

We laten ons niet van de wijs brengen, gaan naar binnen en bestellen een kop koffie.

Wordt vervolgd.

Alle posts over het uitstapje van SQL Integrator naar Budapest zijn gebundeld in de category SQL goes Budapest 2009.

Posted by CasaSpider at 3:52 PM | Permalink | Comments (6)

Volgens Aristoteles en CasaSpider kan op de volgende wijze bewezen worden dat een oordeel waar is: Een oordeel is waar indien het af te leiden is van ware oordelen. Een syllogisme is in de logica een redenering die bestaat uit drie proposities: een majorpremisse, een minorpremisse en een conclusie (Wikipedia).

Vet man! Hier het wellicht bekendste voorbeeld van een syllogisme:

• Alle mensen zijn sterfelijk (majorpremisse)
• Socrates is een mens (minorpremisse)
• Socrates is sterfelijk (conclusie)

Hoe kom ik hier zo op? De Nederlandse automobielfabrikant Spyker wil Saab kopen. Ik wil Saab ook wel kopen, alleen heb ik er het geld niet voor. Het gekke is dat Spyker zelf in de financiele problemen zit maar bij bedrijven schijnt het ontbreken van geld geen enkel bezwaar te zijn om het desalniettemin uit te geven. Die truc moeten ze mij eens leren, maar dan zonder zaken te hoeven doen met Russische financiers zoals Antonov. Immers, meestal willen die toch vrij snel hun geld met winst terug hebben. Goedschiks dan wel kwaadschiks.

In het nieuwsbericht analyseerde men waarom het tegenwoordig zo slecht gaat met Saab. Vooral hoger opgeleide mensen kiezen voor een Saab. Die uitspraak deed mij de oren die er in Budapest nog bijna afgevroren waren spitsen. Welk een majorpremisse en mijn neus rook direkt een syllogisme.

• Vooral hoger opgeleide mensen kiezen voor een Saab
• Saab staat aan de rand van een faillissement
• De mensheid wordt dommer

Dit verklaart een hoop. Nu even nadenken over een syllogisme met (de vader van) Laura Dekker als majorpremisse.

Posted by CasaSpider at 6:44 AM | Permalink | Comments (12)

Informatie is verrijkte gegevens, zomaar een stelling. Woensdagochtend verlaat ik het huis om 07:06 en hoor op de radio (gegeven) dat er een tankauto in brand staat op de A27 tussen Breda-Noord en Oosterhout. "Heb ik daar last van?", is de eerste vraag die ik mij stel. Mijn normale route naar Brabant Water in 's-Hertogenbosch leidt via de oprit van de A27 bij Dongen naar knooppunt Hooipolder. Van daaruit neem ik de A59 richting Bolduque.

De oprit Dongen komt van zuid naar noord redenerend na de oprit Oosterhout. Met een beetje geluk staat die vrachtwagen net voor de oprit Dongen te fikken en is de A27 tot Hooipolder bijna leeg. Dat wordt racen! Zomaar wat gedachten die in mijn hoopvolle hoofd omgaan.

Er zijn blauwe zwaailichten. Er staat een lange sliert auto's op de oprit te wachten. Meer exact: de oprit is er al dus daar hoeft niet op gewacht te worden, maar de auto's staan er fysiek op stil. Van 07:16 tot 07:25 wacht ook CasaSpider, maar als de radio meldt dat dit nog wel even kan duren omdat de vrachtwagen nog steeds brandt haal ik mijn TomTom uit de tas en zoek een alternatieve route. Inmiddels is bekend dat het geen tankauto betreft maar een vrachtwagen die meubels transporteert.

In plaats van in noordelijke richting stuurt TomTom de donkerzwarte Volkswagen Jetta over de A27 naar het zuiden om via de A58 naar Tilburg te rijden. Om 07:40 passeer ik de afslag Gilze. Had ik om 07:06 de informatie juist geïnterpreteerd was ik om pak hem beet 07:16 voorbij hetzelfde punt gereden. Maar ach, ik rijd lekker door en zo ziet men nog eens wat anders dan elke dag diezelfde A59.

Tot een klein stukje voorbij Tilburg gaat het goed, dan buigt de A58 af naar Eindhoven en moeten de andere weggebruikers het doen met de N65, een provinciale weg. We mogen maar 80 km/h en niemand die het in zijn hoofd haalt harder te rijden want er staan meer flitspalen dan bomen langs de weg. Mezelf verzoend hebbend met een aankomsttijd van om en nabij 08:30 verbaas ik me over de landelijke gehuchten die men zo tegenkomt. Neem een Helvoirt of noem een Vught.

Eindelijk is daar weer een stad in zicht, 's-Hertogenbosch. Vanaf de zuidkant is de wijk Paleiskwartier een stuk moeilijker te bereiken. Het is veel drukker en sommige wegen maken wel erg vreemde kronkels. Om precies 08:24 stap ik uit de auto. Het was leuk voor een keertje maar hopelijk gebeurt dit niet al te vaak. Het positieve punt is dat nooit eerder de A27, knooppunt Hooipolder en de A59 zoveel in het nieuws zijn geweest als vandaag. Dat zijn goede berichten voor de Vergeten Ridders van de A59.

Posted by CasaSpider at 7:54 PM | Permalink | Comments (10)

"Een dag die feestelijk begon, is geëindigd in een drama. Deze Koninginnedag eindigt in treurnis." Aldus burgemeester Fred de Graaf van Apeldoorn op donderdag 30 april 2009.

Eerder die ochtend kijken we naar de glimmende zwarte bus met daarin de Koninklijke familie. "Wie is er het elegantste?", vraagt Lucy. Zonder aarzeling antwoord ik: "Máxima". Om tien voor twaalf lig ik op de bank, een beetje half te kijken half te dommelen. Dan ineens is er dat absurde beeld en dat absurde geluid van een auto die zich te pletter rijdt tegen De Naald (Wikipedia), terwijl op de achtergrond de open bus met Beatrix en haar gevolg nog in beeld is.

"Is dit echt of hoort dit erbij?", is mijn eerste absurde gedachte. Immers, welke gek verzint een dergelijke activiteit op zo'n feestdag. Al snel wordt duidelijk dat het menens is. "Wie heeft dit op zijn geweten en was het expres?", is de volgende vraag die later wordt beantwoord. Het betreft de 38-jarige Karst Tates uit Huissen die met zijn zwarte Suzuki Swift FZ-VL-03 door de hekken raast en een groot aantal mensen meesleurt.

Vier doden en dertien gewonden waarvan vijf zeer ernstig maken de trieste balans op. "Had dit niet voorkomen kunnen of zelfs moeten worden?", schiet er door mijn hoofd. Het lijkt de actie van een man met een waanidee, geruchten gaan dat hij kort geleden is ontslagen en nu zijn huis niet meer kan betalen. Maar als zo iemand niet tegengehouden kan worden, hoe zit dat dan in het geval van professionele terroristen?

"Kan het feest nog wel doorgaan?", dat is een gemakkelijke vraag. Neen, natuurlijk niet. De ontsteltenis op de gezichten van de Koninklijke familie spreekt boekdelen. Het is logisch dat de vlaggen halfstok gaan en alle officiële activiteiten worden afgelast.

Om een uur of drie gaan wij toch even naar het Burgemeester Sweensplein in Rijen. Het is stralend weer, perfect voor een normale Koninginnedag. Er staat een grote tent waar een band optreedt. We drinken twee biertjes en laten Diana (2) even spelen op de glijbaan en in de zandbak. Luchiano (11) voetbalt met een paar jongens en Lucy kijkt van een afstandje toe. We zijn er even uit geweest.

Op weg naar huis gebeurt er weer iets vreemds. Er zitten twee mensen op het dak van een woning, een vrouw en een politie-agent. Al snel is ook de brandweer ter plaatse. De agent praat op de vrouw in, het heeft er alle schijn van dat ze van het dak wilde springen. Uiteindelijk gaat ze met de agent mee naar beneden. Thuis kijken we naar de televisiebeelden en langzaam wordt de informatie completer. Maar wat hebben de slachtoffers en hun familie daaraan?

Bij De Chinese Muur halen we Babi Pangang met nasi en Koe Loe Kai met mihoen. Gerechten die we voor de televisie opeten. Zoals eerder gezegd, het is een absurde dag.

Posted by CasaSpider at 9:05 PM | Permalink | Comments (7)

Is dat voor het eerst dat de bovenste vier clubs van de Eredivisie allemaal in hetzelfde weekend verliezen, helemaal in de 31e speelronde?

AZ (1) - Vitesse 1-2
Feyenoord - FC Twente (2) 1-0
PSV - Ajax (3) 6-2
FC Utrecht - Heerenveen (4) 2-1

Is dat normaal dat men om 07:12 op de oprit Oosterhout/Dongen van de A27 meteen stilstaat in een file, tot 07:19 letterlijk geen centimeter vooruitgaat en vervolgens ineens met ruim 100 km/h richting Hooipolder kan scheuren?

Wie houdt van al deze dingen statistieken bij en hoe kan men die vinden?

Posted by CasaSpider at 6:44 PM | Permalink | Comments (12)

In parkeergarage Paleiskwartier te 's-Hertogenbosch staan een aantal mooie, oude, veelal Engelse auto's gestald. Van die typisch rode, meer bordeaux dan Ferrari, en groene MG's, Jaguars en andere. Mijn donkerzwarte Duitse Volkswagen Jetta kleurt er goed bij.

Laatst stond er een prachtige auto naast de mijne. Soms zie je van die modellen.. ja, wat zal ik zeggen, die zuigen gewoon je aandacht naar hun vormen toe. Geen normale man die daartegen bestand is en ik al helemaal niet. Maar deze auto ken ik niet. Er staat ook geen embleem op. Snel schiet ik drie foto's en maak er een quiz van: "Wat is die auto?"

Zelf doe ik uiteraard ook mee aan de quiz en vraag mij af hoe hierachter te komen. De irritante en schreeuwende reclame van Carspotter (SMS je kenteken, DOE HET NIET!) schiet me als eerste te binnen en dat is erg genoeg. Maar waar haalt Carspotter zijn gegevens vandaan, toch ook gewoon van de RDW-website?

Probeer het maar eens en voer een kenteken in. Een kind kan de auto wassen. Het is niet vreemd dat ik de auto pas sinds kort in Paleiskwartier zie, hij staat pas sinds 2 april 2009 op naam van de eigenaar (mirror).

Posted by CasaSpider at 1:00 PM | Permalink | Comments (10)

Het display van de donkerzwarte Volkswagen Jetta waarschuwt iedere keer bij het starten dat er een servicebeurt aan zit te komen. Nog 1600 kilometer of 220 dagen, nog 1500 kilometer, nog 1400 etc. Ik maak een afspraak met een 123-Garage voor dinsdag, vandaag dus.

Om tien over negen gaat de telefoon. Het is Marina van de receptie bij Brabant Water. "Er staat een meneer voor u bij de balie die uw auto komt halen." Ik spoed mij naar beneden en zie een man op leeftijd. Zijn Nissan Micra automaat staat voor de deur geparkeerd en samen rijden wij naar parkeergarage Paleiskwartier.

Ik heb een maandabonnement voor Paleiskwartier en beschik over een pasje. Het systeem is zo intelligent dat het weet dat mijn auto reeds binnen staat. De bedoeling is dat de monteur mijn auto meeneemt en de zijne in de garage parkeert. Eerst moet de mijne eruit, daarna kan de zijne erin.

Om iets na tweeën gaat mijn mobieltje over, het is de monteur. "Ik heb uw auto bij me." Snel schiet ik mijn jas aan en loop naar beneden. Inmiddels is het noodweer, het sneeuwt en waait hard. Mijn auto ziet er keurig uit en ik neem plaats achter het stuur om de monteur naar de parkeergarage te vergezellen. "Voor liggen er twee nieuwe banden op en het spiegeltje is gerepareerd", zegt de man.

Ik heb alleen oog voor het dashboard waar een groot oranje symbool mij tegemoet schijnt. "Daar brandt een waarschuwingslicht", zeg ik tegen de monteur. "Het is koud, dat geeft niks", antwoordt de man. Helemaal vertrouwen doe ik het niet maar wat moet men verder?

Samen lopen we naar de Nissan Micra. De oude monteur loopt tamelijk krom maar sjongesjonge wat gaat hij hard! "Wat loopt u hard, meneer", zeg ik. "Ja, ik kan er niets aan doen", antwoordt de man, "dat zit in mijn motoriek. Een collega van mij had hetzelfde en die hebben ze van achter over zijn rug opengesneden om een zenuw om te leggen." We halen de Nissan Micra uit de parkeergarage en rijden de mijne erin.

Koortsig overleg ik in mijn eentje wat het waarschuwingslampje toch kan zijn. In eerste instantie denk ik aan de ESP. Zou die nu continu aan het werk zijn? Dat is vast niet goed. Terug op kantoor vertel ik het voorval aan mijn collega's. "Ik zou straks eerst maar eens kijken of de wielen wel goed vastzitten", zegt er eentje. Het zit me niet helemaal lekker.

Mijn mobieltje gaat over. Het is de baas van de monteur. "U heeft een waarschuwingslampje dat brandt hoorde ik van de monteur. Ja, die is een beetje nerveus. Maar waarschijnlijk is het het bandenspanningslampje." Hij legt mij uit dat ik een bepaalde knop een paar seconden ingedrukt moet houden, om het systeem te resetten. "Ik ga het zo proberen", antwoord ik en wil ophangen. "Wacht, er is nog iets... de auto gaat er verder niet slecht van rijden maar de monteur is nog iets vergeten, namelijk de plastic afdekplaat van de motor." Hij belooft mij zo snel mogelijk te komen.

Op dat moment sta ik toevallig bij de ontwikkelaars. Zij maken zich vrolijk. "Vraag ook of hij meteen het stuur meeneemt. En de stoelen, haha." Niet veel later staat de monteur weer beneden bij de receptie. Zo zie je elkaar nooit en zo loop je de deur bij elkaar plat. Voor de derde maal maken wij de gang naar Paleiskwartier. Snel bevestigt de man de afdekplaat op de motor en reset het bandenspanningslampje.

Het mannetje van de garage stuift weg in zijn Nissan Micra automaat, op weg naar Wijk en Aalburg en nog een lokatie.

Posted by CasaSpider at 8:08 PM | Permalink | Comments (15)

Politiek bedrijven wordt steeds gekker met kamervragen over de echte publieksuitslag van het Beste TV-moment van 2008. Fokke en Sukke parodieerden spits door minister Plasterk op het matje te roepen: Wie is de Mol?!?. Ik tip op Vivienne met Anniek als een goede tweede.

Diana (2) moest donderdagochtend naar het consultatiebureau voor twee vaccinaties. Bij het naderen van het gebouw waar de stichting Thebe is gehuisvest vroeg ik mij af wanneer ze de koppeling tussen locatie en de pijnlijke injecties gaat leggen.

Doodgemoedereerd wandelde ze echter naar binnen en ging meteen aan een tafeltje zitten spelen. Pas binnen bij de dokter zei ze ineens: "Ik wil geen prik!"

Anno 2009 rijden treinen niet meer als er een paar bladeren op de rails liggen, krijgen de ambtenaren van BuZa ijsvrij bij min twee, staat Feyenoord twaalfde zonder trainer en storten vliegtuigen neer door binnenvliegende ganzen.

Gelukkig is daar een lichtpuntje in de persoon van piloot Chesley B. Sully Sullenberger III, de man die bij de noodlanding van de crashende Airbus van vlucht 1549 wijselijk niet voor Manhatten koos maar de rivier de Hudson indook. Ik ben geneigd te zeggen: "Geen kunst aan met een naam als Chesley B. Sully Sullenberger III".

Maar dat is een beetje flauw. Immers 150 passagiers en 5 bemanningsleden danken hun leven aan het kordate optreden van de piloot die als een echte Karel Doorman het vliegtuig als laatste verliet: Geschikt.

Posted by CasaSpider at 1:00 PM | Permalink | Comments (5)

De Shell Ferrari Sleutelhanger actie is nog niet afgelopen of er staat reeds een nieuwe collectie klaar in de Shell shops. Deze keer zijn het vijf James Bond auto's en het goede nieuws is dat ze slechts een euro kosten. Het betreft de volgende modellen:

• Aston Martin DBS uit Quantum of Solace, 2008
  
• BMW Roadster Z3 uit Goldeneye, 1995
  
• Lotus Esprit uit The Spy who Loved Me, 1977
  
• Aston Martin DB5 uit Goldfinger, 1964
  
• Sunbeam Alpine 5 uit Dr. No, 1962

Men hoeft slechts 25 liter brandstof te tanken om er een te mogen kopen en V-Power is niet eens vereist. Maar ik tank toch V-Power, dat hoort gewoon bij mij. Nadeel is dat men de tank in feite steeds slechts halfvol gooit. Verzamelen zit ons echter in het bloed, vrouwen zegeltjes bij Albert Heijn en mannen auto's en andere mannelijke dingen.

Mijn favoriet is de Aston Martin DBS. Logisch, want het is de modernste en krachtigste auto die erbij zit. In de zomermaanden maak ik echter met plezier een paar trips in de Sunbeam Alpine 5, wapperende manen. Alleen oppassen als men daarmee door de wasstraat rijdt.

De film Quantum of Solace heeft vernietigende kritieken gekregen. De enige echte James Bond is en blijft Sean Connery en niemand anders. Mijn favoriete Bond-girl is Barbara Bach en de tegenspeelster die me het meest is bijgebleven Grace Jones, de sensatie uit de 80-er jaren.

Onze prinses Diana (2) wil haar Nutrilon shaken, not stirred.
The name is Spider, Casa Spider.

Posted by CasaSpider at 6:23 AM | Permalink | Comments (11)

Ik zal niet snel een Ferrari kopen. Wat een mooie zin om dit stuk meteen mee te eindigen.

Neen, ik zal niet snel een Ferrari kopen en al helemaal geen nieuwe. Men zit dan toch met die lage inruilwaarde. Voor minder geld heeft men een BMW M5, een Audi RS6 of zelfs een Mercedes 500SL voor de deur staan. Okay, die koop ik ook niet, behalve misschien als maandagavond mijn Staatslot het winnende blijkt te zijn.

Toch bezitten wij inmiddels niet minder dan 9 Ferrari's in de vorm van een sleutelhanger. Het is een actie van Shell, indien men minimaal 30 liter V-Power tankt mag men voor € 1.50 een Ferrari sleutelhanger uitzoeken. Er is keuze uit de volgende modellen:

• 1961: Ferrari 156 F1
• 1962: 250 GTO
• 1966: Ferrari P3
• 2002: Enzo Ferrari
• 2005: F430 Spider
• 2007: F2007

Zowel Luchiano (11) als ik vinden de Enzo het vetst. Het imago van Ferrari overtreft natuurlijk alles, het is domweg De sportwagen. Ook in het Formule-1 circus ben ik altijd voor Ferrari, ongeacht de coureur.

De prachtige rode kleur en het steigerende gele paard spreken iedereen die van schoonheid houdt onweerstaanbaar aan.

Nu is er een nieuwe telg, de Ferrari California die op 18 september 2008 zijn World Première had. Niet direct het allermooiste dat Maranello ooit heeft voortgebracht maar ik zet er mijn Jetta zo voor aan de kant. Check de speciale website voor de California en vergeet niet de speakers op vol volume te zetten bij het bekijken van de films. Neem er vooral de tijd voor en geniet.

Over Ferrari en kleuren gesproken. Welke is mooier, de blauwe of de rode?
Think The Matrix.

Posted by CasaSpider at 5:00 PM | Permalink | Comments (10)

Soms zijn de dingen een beetje mistig, op de weg en in het leven. Een kwestie van koffiedik kijken. Dat geldt ook voor de strijd tussen Barack Obama en John McCain (72!) die vannacht wordt beslist. Een uitslag die gemakkelijker te voorspellen is dan Olympique Marseille - PSV ook al geef ik de Eindhovenaren nauwelijks meer kans dan McCain. Als de wedstrijd tenminste niet afgelast wordt.

Mist of geen mist, de training van Rijen D4 gaat gewoon door. Luchiano (11) aka DNA was er vanzelfsprekend bij in zijn Afellay-shirt. Sinds de iets oudere Ruud die vergeleken met John McCain weer tamelijk jong oogt een belangrijk aandeel in de training heeft gaat het tempo omhoog. Dat is goed voor de concentratie en na afloop vond Luchiano dat het de training snel voorbij was, het mocht best een half uurtje langer duren.

Posted by CasaSpider at 8:42 PM | Permalink | Comments (4)

Iets meer dan een jaar geleden, op dinsdag 18 december 2007 reed ik begeleid door TomTom van Den Bosch naar Rijen.

Het was mijn tweede werkdag bij Brabant Water en 's maandags had het navigatie-device mij bij knooppunt Hooipolder de verkeerde kant opgestuurd.

Dat overkomt mij geen tweede keer en zo legde ik dinsdag de verkeerde aanwijzing op deze foto vast, links voorgesorteerd naar de A27 richting Breda.

Het is een evidente fout van TomTom maar hoe gaat dat met veel dingen die eigenlijk niet goed zijn?

Men went eraan en na een tijdje wist ik ook zonder navigatie mijn huis terug te vinden. De zaak raakte in vergetelheid.

Jongstleden woensdag had ik een zakenlunch met Andre Fruitman en Erik de Haas van SQL Integrator bij motel Nuland.

De Thaise salade die vol met sappige biefstukbrokken zat smaakte voortreffelijk. Om zonder problemen thuis te komen stond de TomTom aan.

Tot mijn verbazing stuurde het apparaat mij bij knooppunt Hooipolder deze keer keurig naar links. Kennelijk leest iemand van het beursgenoteerde navigatiebedrijf het CasaLog.

Dat is goed nieuws voor de Vergeten Ridders van de A59, sowieso worden wij de laatste tijd vaker genoemd.

Ook al komt het in de meeste gevallen door problemen rond Rotterdam waardoor men de A27/A59 als beste alternatief aanraadt. Onze ster is rijzende.

Posted by CasaSpider at 5:28 PM | Permalink | Comments (8)

Zijn theorie had hij al binnen maar dinsdag 22 april moest Luchiano (10) naar buiten, de straat op voor zijn verkeersexamen. Van tevoren hadden de kinderen een routebeschrijving meegekregen. Het was de bedoeling dat ze de route met hun ouders oefenden, zo hoeft men zich op de dag van het examen alleen op het verkeer te concentreren.

Dat kon nooit moeilijk zijn en zo gingen Lucy en Luchiano zondag met de fiets op stap. Na een half uur belden ze al, ze konden het startpunt niet vinden. Uiteindelijk kwamen ze na bijna drie uren terug. Het rijden van de route was deels gelukt maar Luchiano kende hem nog lang niet uit zijn hoofd. Kennelijk was het een flink eind fietsen, Lucy klaagde tenminste over een houten kont.

Maandagavond na het eten was het mijn beurt. We fietsten naar De Boodschap, een gebouw waar onder andere de bibliotheek is gehuisvest en dat als startpunt was aangewezen. Ik moet bekennen heel wat meer van Rijen gezien te hebben dan onze gebruikelijke route richting het dak van de Albert Heijn. Het was heftig, Luchiano reed voorop en ik zag hem geen enkele keer kijken. Dat kwam wellicht ook doordat hij weigerde zijn capuchon af te doen.

"Zet je capuchon eens af, man", zei ik tegen hem. Dat deed hij toen maar. Bij iedere verplaatsing, vooral afslagen naar links, en elke zijweg, vooral die van rechts, hield ik mijn hart vast. Eerlijk gezegd interesseerde het verkeersexamen me geen fluit meer, als Luchiano het maar overleefde. De hele avond had ik een houten kont.

Een extra complicatie was dat zijn cross-fiets door de politie afgekeurd was, er zit geen licht op. Gelukkig mocht hij de fiets van klasgenoot Guus lenen. Een onbekende fiets is toch een extra handicap.

Gedurende de gehele dinsdagmiddag was ik nerveus. Om vier uur belde Luchiano dat hij geslaagd was. Achteraf was dat nog niet officieel maar het bleek gelukkig wel waar te zijn. Vrijdag was de uitreiking van het Verkeersdiploma. De kinderen kregen er een verkeerskwartet bij en tevens was het de laatste dag voor de mei-vakantie. Dubbele pret!, aldus de geslaagde.

Posted by CasaSpider at 8:37 PM | Permalink | Comments (11)

Met de auto reden we in een lange rij over een weg geen idee waar, Curacao of Nederland? Er klonk het geluid van sirenes en in de spiegel ontwaarde ik flarden blauw van zwaailichten.

Het kwam dichterbij. Daar was een plekje om de auto iets naar de kant toe te sturen zodat de ambulance dan wel politie er langs kon.

Tot mijn verbazing stopte de politie-auto achter mij. Twee politie-agentes stapten uit, hoe ze eruit zagen weet ik niet. Er speelden geen erotische gevoelens.

"Uw linkerachterknipperlicht doet het niet", zei een van de agentes. "Wel waar", zei ik tegelijkertijd de clignoteur inschakelend. Ik stapte uit de auto en zag dat hij het deed. "Ziet u wel, hij doet het gewoon."

"Net deed hij het niet", ging de agente verder. "Dat kost u 100 euro. Met de administratiekosten erbij 108 euro 80." Welk een onrecht. "Dit geval gaat voor de rechter!", schreeuwde ik, "Dit laat ik voorkomen!"

Bekeuringen zijn nooit grappig, gelukkig was het een droom. Maar zoals ex-collega E.U. te N. ooit sprak: "Dromen zijn bedrog. Want toen ik wakker werd lag ze d'r nog."

Posted by CasaSpider at 6:52 AM | Permalink | Comments (7)

Sjongesjonge. Nog geen half jaar in Nederland, het is koud lente en daar staan we met zijn allen in de op één na drukste spits uit de geschiedenis: 888 kilometer.

"Het getal 888 wordt vaak gezien als het getal van Jezus Christus en is de tegenhanger van het getal van het beest. Het getal 888 als 'symbool' voor Christus is echter niet zo bekend. De logica achter het getal 888 zit 'm waarschijnlijk in het Grieks alfabet, in het Grieks kent elke letter namelijk een getalswaarde, als men de waarde van de letters in Iesous optelt krijgt men 888." (Bron)

Het gekke is dat men er bijna naar gaat verlangen dat het de dag met de meeste kilometers aan files wordt. Niet zo vreemd, immers we staan toch allemaal stil. Een paar kilometer erbij maakt dan ook niet uit. Vanuit de auto heb ik een aantal foto's met de Nokia N73, gisteren nog onderwerp van klacht in Tros Radar maar bij mij zonder problemen werkend, gemaakt:

• Voor het vertrek dient er 8 minuten sneeuw geruimd te worden op de donkerzwarte Volkswagen Jetta.
  
• Het valt om den drommel niet mee Rijen uit te komen en het is pas 07:09.
  
• File op het kleine stukje A27.
  
• We naderen mijn favoriete knooppunt namelijk Knooppunt Hooipolder.
  
• Zo ziet de watertoren van Raamsdonksveer er niet indrukwekkend uit. Van de andere kant wel.
  
• Ridder van de A59, elke ochtend met vers tegenlicht.
  
• De vermaledijde flitspaal aan de Vlijmenseweg te Den Bosch die mij 130 euro armer maakte.
  
• Vanuit de Druppel: Station 's Hertogenbosch.

Tijdens het filerijden schakelde ik tussen 3FM met Giel Beelen en Q-music met Ruud de Wild. Tot nu toe heeft Giel mijn (lichte) voorkeur. Interessant zijn de verkeersmededelingen tussendoor, waar staan de grootste files? Vanaf Knooppunt Hooipolder tot aan de afslag Den Bosch was het vrijwel continu file rijden maar aan de andere kant stond het echt helemaal stil. Dat betekent ruim 20 kilometer.

Toch hoort men nooit maar dan ook helemaal nooit de A59 in het lijstje van files. Dit is zo oneerlijk. Altijd het hetzelfde rijtje met de A1, de A27, de A15 en noem ze maar op. De Ridders van de A59 worden vergeten, telkens weer. Horen wij er niet bij en tellen wij soms niet mee? Eens lag er op vrijdagmiddag een vrachtwagen gekanteld op de A59 maar dan moet men niet denken dat dat nieuws is. Neen, pas als op zekere dag 5000 auto's van de aardbodem verdwijnen op de A59 wordt er misschien een regel of twee aan gewijd.

Het is tijd voor actie! Dan gaan we met alle Ridders van de A59 de A13 ofzo platleggen. Als het niet goedschiks gaat dan maar kwaadschiks.

Posted by CasaSpider at 9:05 PM | Permalink | Comments (16)

Gevoel zit voor een groot gedeelte tussen de oren. Zelfs kan men stellen dat alles tussen de oren zit, maar is dat wel zo? Vroeger als student pendelde ik regelmatig met de trein tussen Utrecht en Eindhoven. Bij het binnenrijden van beide stations voelde ik iets, ja ik werd erdoor geraakt.

In Rotterdam kwam ik niet zo vaak, maar ben er wel geboren. In 1998 reed ik erheen in mijn rode Peugeot 205 XS om een digitale camera te kopen, dat (laatste) was toen nog niet erg gebruikelijk. De camera was nodig voor mijn verblijf van drie maanden in Zwitserland waar ik bij Migros in Gossau heb gewerkt. Het binnenrijden van Rotterdam deed kippenvel op mijn armen ontstaan.

Toen woonde ik al op Curacao en iedere keer als ik van het eiland af was geweest en het vliegtuig de bocht maakte om de landingsbaan van Hato Airport te approachen maakte een warm gevoel zich van mij meester. Het heeft vast te maken met de herkenning van iets bekends.

Vijf dagen per week rijd ik van Rijen naar Den Bosch en vice versa. De route voert via Dongen langs Oosterhout de A27 op en drie minuten later bij Knooppunt Hooipolder rechtsaf over de A59. Op de terugweg gaat het net andersom maar er is een ander verschil.

Met ruim 120 en de vlam in de pijp scheurt de donkerzwarte Volkswagen Jetta in westelijke richting. De A59 maakt een lichte bocht naar links en daar staat hij, majestueus en een punt van herkenning: de watertoren van Raamsdonksveer.

In december was het al donker om een uur of vijf en was het nog mooier, dat verlichte fallussymbool net achter Knooppunt Hooipolder. Ja, het zien van deze uit 1925 stammende watertoren van Hendrik Sangster raakt mij.

Datzelfde geldt ook voor het in 1989 geopende Knooppunt Hooipolder, een uniek knooppunt in Nederland dat volgens Wikipedia niet eens een knooppunt is maar slechts een eenvoudige afrit. Hoe durven ze:

"Het knooppunt is zeer bijzonder voor Nederlandse begrippen, enkel de hoofdrijbaan van de A27 is kruisingsvrij. In feite is dit geen knooppunt, maar een eenvoudige afrit, waarbij de A59 kort onderbroken wordt. Bij de aanleg is wel al ruimte gereserveerd voor een toekomstige uitbreiding tot een klaverblad." (Bron)

Daarmee is de A59 de enige onderbroken snelweg van Nederland. Men moet even stoppen om te beslissen of men linksaf de A27 opgaat richting Breda of rechtdoor over de A59 naar Zierikzee. Een metafoor voor het leven?

Posted by CasaSpider at 10:05 AM | Permalink | Comments (4)

Net als voor veel dingen geldt dat een oplossing geen absolute grootheid is. Neem een bedrijf dat slecht draait. De directie wil een gedeelte afstoten terwijl de vakbond opkomt voor de met ontslag bedreigde werknemers.

"Het is kiezen of delen", zegt de directie. "Ofwel gaan die 100 man eruit en kunnen we met de rest door ofwel over een half jaar staat iedereen op straat." De vakbond weet er een redelijke afvloeiingsregeling uit te slepen en het probleem is opgelost. Maar er staan straks wel 100 mensen op straat.

Volgens Van Dale is een oplossing de beëindiging van een probleem op bevredigende wijze.

Nou, voor mij was de oplossing in de vorm van een boete van 130 euro voor het probleem van door rood rijden niet echt bevredigend. Na enige moeite zijn inmiddels de foto's in mijn bezit.

Het bewijs lijkt overduidelijk, alhoewel de politie misschien wel een Photoshop-artiest in dienst heeft die de hele dag op bekeuringsfoto's de stoplichten op rood zet.

Blijft er nog één probleem over namelijk de associatievraag van gisteren: Dorst - ??? - ??? - Voetbal International. Ik weet het nu al, voor velen is de oplossing niet echt bevredigend.

De hints waren taal en Unix. Met taal wordt hier een vreemde taal bedoeld en welke taal komt het meest in aanmerking? Dat moet wel haast Spaans of Papiaments zijn. In allebei deze talen wordt het woord dorst vertaald door sed.

Het programma sed staat voor de zogenaamde Stream EDitor van Unix. Een bijzonder interessant programma, tenminste voor de liefhebber, waarover hier veel te lezen valt. En natuurlijk ook in Wikipedia.

In het kort kan sed ingewikkelde tekstbewerkingsoperaties op bestanden toepassen. Zo verwijdert de volgende zin bijvoorbeeld commentaarregels (deze beginnen in Unix met een "#") behalve tussen de woorden "start" en "stop". Ga er maar aan staan:

sed -e '1,/start/ s/#.*//' -e '/stop/,$ s/#.*//'

Het eerste programma waar iedere Unix-leerling mee begint is de teksteditor vi (Wikipedia). Wie Microsoft Word of een soortgelijke editor gewend is schrikt zich een hoedje van vi. Dat komt omdat de editor ofwel in commando-mode ofwel in tekst-mode staat. Om iets in te kunnen tikken dient eerst een commando te worden gegeven als i voor input of a voor append. Vervolgens tikt men wat tekst en schakelt terug naar commando-mode door op escape te drukken. Tikt men nu tweemaal een d dan is de regel waar de cursor op staat verdwenen. Erg leuk!

De stap van teksteditor vi naar Voetbal International is door de meesten waarschijnlijk zonder problemen te maken.

De beëindiging van het probleem op bevredigende wijze is derhalve: Dorst - sed - vi - Voetbal International.

Posted by CasaSpider at 6:16 PM | Permalink | Comments (10)

Nu Boer zoekt Vrouw afgelopen is konden wij zondag weer eens naar Wegmisbruikers kijken. Wegmisbruikers is een programma met een negatieve inborst en maakt slechte dingen los in de mens, tenminste in mij wel. Als een wegmisbruiker te hard of door rood rijdt begin ik al te gniffelen en hoop dat hij een flinke bekeuring krijgt. Het invorderen van het rijbewijs is de slagroom op de taart.

Geen beter vermaak dan leedvermaak. Maandag kreeg ik een mailtje met attachment van onze office-manager. Het was @!%@#$% een bekeuring! Voor door rood licht rijden! De overtreding (Feitcode R602) heeft op 7 februari jongstleden plaatsgevonden om iets voor half vijf op de Vlijmenseweg te Den Bosch. Ja, dat kan ik inderdaad geweest zijn. Probleem is alleen dat ik het me absoluut niet kan herinneren, ik rijd echt nooit door rood.

Weet zo'n agent eigenlijk wel wat hij doet? Op deze manier wordt een fatsoenlijke weggebruiker (ik) enorm in de hoek gedrukt. Want is het wel waar, ik bedoel misschien had de man wel slecht geslapen en was hij jaloers op de bestuurder van een donkerzwarte Volkswagen Jetta die kennelijk al klaar was met zijn werk. "Dat nummer noteer ik even, hehehe" of iets in die trant spookte door zijn hoofd.

Het is meer dan een maand geleden! Wanneer verjaart een bekeuring eigenlijk? Straks komen er nog een paar achteraan en wat kan ik daaraan doen? Vanmorgen reed ik op diezelfde Vlijmenseweg door oranje, ja tenminste dat hopen we dan maar. Oh, wat was het op Curacao toch relaxed rijden.

Ja, CasaSpider is een tikkeltje gefrustreerd. Dan kan men nog beter in Zwitserland wonen, in hun versie van Wegmisbruikers haalden ze een man van de weg die 132 reed waar 100 is toegestaan. Dat kostte hem 900 euro. Toen moest ik weer even gniffelen. Onverbeterlijk.

Posted by CasaSpider at 5:36 PM | Permalink | Comments (20)

Mensen zijn gewoontedieren en ik doe daar nog een schepje bovenop. Bij de Druppel (codenaam) mag ik niet in de bedrijfsparkeergarage parkeren en doe dat daarom in parkeergarage Paleiskwartier. Dat klinkt overigens luxer dan het is.

Na een dag of twee was het mij duidelijk hoe de garage in elkaar zit en welke uitgang het handigst is om naar de Druppel (codenaam) te lopen. Pal naast die uitgang staat een pilaar en het parkeervak daarnaast is het door mij uitverkorene.

Een van de mooiere features van de donkerzwarte Volkswagen Jetta is de aanwezigheid van parkeersensoren. Echt heel handig. Bij het achteruit in het parkeervak rijden moet ik alleen op de pilaar letten en vervolgens langzaam doorrijden tot de hartslag van de parkeersensor een ononderbroken piep laat horen. De achterbumper bevindt zich dan op tien centimeter van de betonnen muur. Het is gewoon heerlijk.

Maar wat gebeurde er vanmorgen? Bij het aan komen rijden zag ik het al, een of andere lulhannes had zijn grijze ongewassen Toyota op mijn plek gezet en ook nog eens precies op dezelfde manier. Wat een afkijker en wat een naäper! Mijn bloed begon te koken maar wat kan men doen? Weinig. De Jetta parkeerde ik er schuin tegenover naast een betonnen muurtje.

Later vertelde ik het voorval aan een collega die als volgt reageerde: "Ach, dat soort kleine dingen daar maak ik mij al lang niet meer druk over."

Ik gelukkig wel, anders is het toch net of je leven achteruitrijdend de betonnen muur op tien centimeter is genaderd?

Update dd. 17.01.2008 / 19:43

Het is gewoon ongelofelijk maar gisteren schreef ik in de comments bij deze post dat ik blij was dat het een Toyota was die mijn plaats heeft bezet en niet een Renault (ofzo). En wie staat er vanochtend op mijn plek? Een vermaledijde Renault! Hoe vroeg moet ik vrijdag uit de veren?

Posted by CasaSpider at 6:42 PM | Permalink | Comments (15)

Behalve de commotie rondom Hero Brinkman is er op Curacao nog veel meer te beleven. Gelukkig maar! Dit jaar worden de kentekenplaten vervangen, dat gebeurt eens in de paar jaar. Ik herinner mij gele platen met zwarte letters, wit met rood en wit met zwart. Allemaal lood om oud ijzer, ze voldeden uitstekend.

Tot dusverre was de discussie rondom het nummerplaatbelastingaddendum interessanter. Voor degenen die niet (meer) weten wat dat is, het is een opzetplaatje dat op het nummerbord wordt geschroefd. Aan de kleur van het opzetplaatje kan de politie zien of de wegenbelasting is betaald.

Het eerste jaar moest het nummerplaatbelastingaddendum op de kentekenplaat aan de achterkant van de auto bevestigd worden. Dit bleek niet zo handig voor de politie die bij een controle letterlijk achter de feiten aan liep.

Als er een trofee bestaat voor Idioot Design verdient het bedrijf of de persoon of het driejarige zoontje van de persoon die het ontwerp voor de laatste Curacaose kentekenplaten heeft verzorgd een nominatie. Wat zeg ik, geef hem die prijs nu maar vast. Hier komt niemand meer overheen in 2008.

De vlag van Curacao (blauw met een gele streep) dient als achtergrond van de nieuwe kentekenplaat. De cijfers en letters zijn oranje evenals het nummerplaatbelastingaddendum. De kleur oranje is de kleur van Frente Obrero (FOL) en toevallig gaf deze partijkleur van de destijds verantwoordelijke FOL-gedeputeerde (Ivan Strick) de doorslag. Het gaat om ruim 74.000 kentekenplaten, kosten 1.1 miljoen Antilliaanse guldens (440.000 euro). Bijgaande foto is van Daargaatze, het weblog van Anneke en Sietze. Ook zij verbaast zich: "Je kunt echt helemaal niks, noppes nada van de nummers lezen."

In een vervolgpost meldt Anneke dat de politie niet blij is. In het weekend konden ze de kentekenplaten van een stel wegpiraten niet lezen. Men adviseert de oude nummerborden voorlopig niet weg te gooien. En in Autoplaatje deel 3 blijkt dit advies te zijn opgevolgd. De nieuwe kentekenplaten worden niet ingevoerd en de oude blijven geldig.

Meer blogs over dit thema:

• Dick Drayer
  
• ReichgeltLive!
  
• RNW: Curacao, Bonaire
  
• Amigoe (mirror)

Volgend jaar begint het circus opnieuw.

Posted by CasaSpider at 6:14 PM | Permalink | Comments (16)

Er zijn van die dingen die men wel op Curacao maar niet in Nederland kan doen. Voor de hand liggend is het nu bezoeken van een Happy Hour aan het strand om in korte broek aan een koud biertje te lurken. Donderdag heb ik de donkerzwarte Volkswagen Jetta een beurt gegeven. Na het wassen in de wasstraat is zij ook van binnen flink met de stofzuiger onder handen genomen.

Al een tijdje was de ruitenwisservloeistof op. Vooral met die mist van tegenwoordig is een vieze voorruit geen pretje. Net als op Curacao gooide ik er water met zeepsop in, alleen gaat er in het reservoir van de Jetta niet minder dan drie liter. Vrijdagochtend wilde ik eens lekker sproeien en trok de ruitenwisserhendel naar me toe.

Er klonk wat gebrom en de ruitenwissers begonnen te wissen maar water, ho maar. Het display op het dashboard gaf aan dat het -4 graden Celsius was. Logisch redeneren leidde al snel tot de conclusie dat, nou ja dat is logisch hè.

Zaterdag was een schitterende dag. We gingen naar Breda en genoten onderweg van het panorama. De velden en de bomen waren wit en straalden bij -7 graden in het sterke zonlicht. Ook de stad zag er mooi uit, jammer dat het fototoestel thuis lag. Luchiano (10) had nog een skateboard te goed van Sinterklaas maar omdat die nog steeds niet over de brug was gekomen offerde ik mij op. Diana (1) kreeg een Teletubbies puzzle. De hele dag roept zij "Oh-oh!" en Po is haar favoriete figuur, evenals destijds bij Luchiano.

Die thuis meteen zijn skateboard uitprobeerde terwijl ik een ommetje met Diana maakte. We hebben maar geluk met onze landerijen. Diana stapte stevig door en ja, over een jaar ofzo komen haar handjes wel uit de mouwen tevoorschijn. Bijna vrijwillig poseerde ze vervolgens met de donkerzwarte Jetta.

Bij het Kruidvat hebben we echte ruitenwisservloeistof gekocht met antivries erin. Het spul moet echter onverdund in het reservoir. Sjongesjonge, wat duurt het ongelofelijk lang voordat drie liter water er door de verstuivers uit is geperst.

Posted by CasaSpider at 5:31 PM | Permalink | Comments (5)

's Morgens om tien over zeven slaat CasaSpider in het donker de voordeur achter zich dicht en speurt naar de donkerzwarte Volkswagen Jetta. Vreemd genoeg staat er alleen een witte. Rijp. Zwijgend opent hij het linker achterportier en vist de roze ruitenkrabber uit het opbergvak tevoorschijn.

Eerst krabben en dan pas de motor aanzetten, ammehoela! Dat hebben we maandag al gedaan, zonder enig resultaat. Neen, laat de ventilator maar lekker blazen tijdens het krabben. Onwillekeurig denk ik op dergelijke momenten aan Curacao. Daar hadden we ook wel eens problemen met het klimaat. Bijvoorbeeld als men om half een 's middags weg wil rijden en zijn vingers brandt aan het stuurwiel.

Luxe-problemen.

Tien over zeven is een betere tijd om te vertrekken dan half acht, het scheelt tientallen schoolgaande kinderen op de fiets. Om acht uur betreed ik het gebouw tegenover het station in Den Bosch. De sleutel die alle deuren opent en zelfs de printjobs start heet heel toepasselijk D'n Druppel. Driemaal raden waar CasaSpider is gedetacheerd.

Twee werkdagen zitten erop en tot nu toe valt het niet tegen. Vrijdag ben ik eerst nog naar Riccio Kappers geweest waar Jessica mij tot volle tevredenheid (op alle fronten) heeft geholpen. Die avond kwamen zussen Margriet en Pascale met hun respectievelijke echtgenoten Wiro en Luc op bezoek.

Wel, dat is niet helemaal waar. Om een uur of tien moest zwager Wiro Margriet uit een café in Dongen halen, uit het café tegenover de kerk om precies te zijn. Dat vond hij niet zo erg, immers Lucy en ik dwongen het bezoek naar Sterren dansen op het ijs te kijken. Ja zeg, wij willen ook een beetje plezier hebben. Wiro deed verdacht lang over het korte ritje.

De beste uitvinding van de vorige eeuw zijn navigatiesystemen. Trouwe lezers weten hoe verknocht ik ben aan mijn TomTom. Vaak staan TomTom en het Volkswagen navigatiesysteem (iets van Blaupunkt) tegelijkertijd aan. Gezellig al die dames in de auto. Als de Belgische stem van de Volkswagen als eerste gebiedt rechtsaf te slaan zegt Lucy: "Ha! Dus zij weet het beter."

Maandagmiddag ontdekte ik zowaar een fout bij TomTom. Rijdend over de A59 van Den Bosch richting Zierikzee nadert het knooppunt Hooipolder (Wikipedia). Daar moet ik links de A27 op rijden richting Breda/Oosterhout. TomTom zegt echter rechts aan te houden. Toen ik dat deed en het knooppunt passeerde ging het apparaat direkt herberekenen. Dat is een teken dat men verkeerd zit. En ja hoor, hij liet me omkeren en vervolgens rechts afslaan richting Breda/Oosterhout.

Het bewijs ligt vast op de ietwat wazige foto, met dank aan Nokia N73. Duidelijk is te zien dat gedurende 4.2 kilometer rechts aangehouden moet worden terwijl de te kiezen weg naar links afbuigt. Op het wegdek staan pijlen naar links, de doorgaande weg gaat gewoon rechtdoor. Het Volkswagen navigatiesysteem zegt: "Linksaf". Op een of andere wijze denkt TomTom dat men zich al op de doorgaande A27 bevindt, maar dat is niet correct.

Luxe-problemen?

Luchiano (10) is sinds donderdag arbeidsongeschikt zeg maar ziek. Het begon met hoofdpijn en vanaf zaterdag hoest hij zich vooral 's nachts de longen uit het lijf. Heel zielig. Voor hem maar ook voor ons want geslapen wordt er bijna niet meer. Vanmiddag is hij voor het eerst weer naar school gegaan en vanavond heb ik een halve liter hoestdrank voor hem gekocht. Zo direkt gooien we er weer 15 ml in. En dan maar zien hoe we de nacht door komen.

Posted by CasaSpider at 8:24 PM | Permalink | Comments (12)

Donderdagochtend had ik een afspraak met mijn zus Margriet in Borkel. Zij beheert de website mudanca.nl en had mij om assistentie gevraagd voor wat kleine punten. In februari emigreren zij en haar man Wiro naar Portugal. De site is net als hun woonhuis en appartement in aanbouw. Toevallig hebben Lucy en ik net naar een aflevering van Ik Vertrek gekeken.

Om een uur of twee wilde ik op mijn dooie akkertje naar Gilze Rijen met de markt van Valkenswaard als tussenstop. Lucy had zin in garnalen. Tot mijn verbazing of liever gezegd zelfs onthutsing brandde er een waarschuwingslampje in de donkerzwarte Volkswagen Jetta. Het kostte me wat moeite om het icoon te ontcijferen, dacht eerst dat het frituurvet vervangen moest worden maar het bleek om een te laag oliepeil te gaan.

Paniek in de tent. Bij het branden van waarschuwingslampjes heb ik absoluut geen zin om de auto langs de kant van de weg te zetten. Integendeel, de neiging om het gaspedaal wat verder in te trappen overwint ongeveer net zoals men sneller gaat schrijven op het moment dat er te weinig ruimte op het papier overblijft.

Bij een Ford-garage vroeg ik of iemand kon helpen de olie op peil te brengen. Men wilde het instructieboekje erbij hebben. De tijden dat er gewoon olie in een carter gegooid kan worden zijn tegenwoordig wel voorbij. Uiteindelijk verwees de man me door naar de Volkswagen-dealer in Valkenswaard aan de Dragonder. Dat laatste is een straat.

Na het uitwisselen van gegevens vroeg de Volkswagenman om mijn sleutels. Persoonlijk houd ik er niet zo van om mijn sleutels af te geven en al helemaal niet aan een wildvreemde. "Anders loop ik wel even mee hoor", bood ik aan. "Neen, de auto wordt de garage ingereden en daar kijken we hem na", antwoordde de man onverbiddelijk.

Ik deed een laatste poging. "Maar weet u dan waar de auto staat?" Schamper zei de man: "Als u hem niet drie straten verder heeft geparkeerd dan vinden we hem wel." Een andere man grinnikte hardop. "Pas maar op met dat soort grapjes", dacht ik bij mijzelf. Een wijsheid verkregen door ervaring.

Vijf minuten later kwam er een monteur aan de balie. "Waar staat die auto? Ik kan hem niet vinden." Ik beet op mijn tong en ging met de man mee naar buiten. De auto stond vlak naast de ingang. De reden dat de monteur hem niet kon vinden was dat de geinponum achter de balie als type niet Jetta maar Transporter had opgeschreven.

Tien minuten later had ik alle damesbladen (Elegance, Elle en nog een paar) helemaal uit en was de auto nagekeken. Men had er een litertje olie bij gegooid. Dat schijnt normaal te zijn bij een auto van nog geen half jaar oud. Ik vind het maar vreemd. Zonder verdere raadselachtige iconen reed de Jetta mij naar Rijen.

Heeft Sinterklaas zich woensdag nog bij ons laten zien? Jazeker. Luchiano (10) is een microscoop rijker en Lucy een paar mooie laarzen die zij na Nürnberg-AZ (2-1) met plezier demonstreerde. Men kan het slechter treffen. Vraag dat maar aan Louis van Gaal.

Posted by CasaSpider at 11:06 PM | Permalink | Comments (15)

Op Curacao praat men vrijwel nooit over het weer maar hier is dat een ander verhaal. En dat terwijl elke dag de zon schijnt, afgelopen zondag tenminste wel. We vonden dat Luchiano (9) eens iets moest doen voor de kost en Margriet wist wel een leuke klus. Het maaien van het gras.

Luchiano's standaard antwoord op een vervelende vraag gesteld door persoon $X met onderwerp $Y is tegenwoordig: "Ik haat $X en ik haat $Y" maar daar trokken wij ons niet veel van aan. Even later liep hij met zijn tante, de electrische grasmaaier en een gezicht als een oorwurm baantjes over het grasveld te trekken.

Toen ik jong was moest ik dat ook, maar dan met zo'n smalle handmaaier. Dat was nog eens afzien. Toen ze eindelijk klaar waren durfde Margriet niet te zeggen dat het huis ook een voortuin heeft.

Waar ook wel eens de grasmaaier overheen mag is het kapsel van Diana (1). Ze begint inmiddels een aardige haardos te kweken en het staat haar eigenlijk wel charmant. Mijn theorie is dat echte vrouwen lange haren hebben. Voorlopig vragen we daarom niet aan Luchiano of hij het haar van zijn zusje wil snoeien.

Mijn laptop staat in Dommelen, gemeente Valkenswaard, omdat hij geen wireless netwerkkaart heeft. Tot nu toe reed ik van Borkel via Valkenswaard naar Dommelen maar binnendoor is behoorlijk korter. Toevallig hadden Pascale en Luc een TomTom Garmin nüvi navigatiesysteem besteld, speciaal voor hun vakantie in Spanje waar ze met een huurauto rondrijden. Helaas voor hun en gelukkig voor ons werd het apparaat een dag te laat bezorgd.

Om hem uit te testen reed ik ermee naar Dommelen, binnendoor. Het was voor mij de eerste keer met een navigatiesysteem en eigenlijk kan ik al niet meer zonder. Het werkt gewoon fantastisch. Mannen hebben in het algemeen een broertje dood aan naar de weg vragen. Dat is niet handig, zeker als men qua orientatievermogen niet hoogbegaafd is. GPS is werkelijk de uitvinding van de (vorige) eeuw. Even een vraag tussendoor, kan een navigatiesysteem gestolen worden? Immers, men weet altijd waar hij is.

Tot slot een voorproefje van een grote gebeurtenis voor Luchiano. Zijn eerste schooldag op de Sint Servatiusschool te Borkel. Ik kan al voorwegnemen (is dat Nederlands?) dat de ochtendsessie niet tegenviel. Morgen meer schoolbelevenissen.

Posted by CasaSpider at 2:29 PM | Permalink | Comments (41)

Na de voor menigeen toch ietwat verrassende post van gisteren snap ik dat men op zoek is naar antwoorden. Die komen ook, maar nog niet vandaag. Immers, het dagelijkse leven snelt als een rivier onverstoorbaar en niet te stoppen door.

Zondag was niet echt mijn dag. We hadden bedacht dat de Spiders samen met Piet en Emmie (6) naar Mambo Beach gingen. Om half vijf, want vanaf dat moment is de entree gratis. Laat de Hollander-grappen maar doorkomen. Het was ongeveer 16:29 en ik vroeg aan de caissière of we er al gratis in mochten. "Neen, om vijf uur", antwoordde zij.

Dat heeft Mambo Beach tot onze ergernis al eens eerder gedaan, de gratis toegangstijden van half vijf naar vijf uur verplaatsen. De laatste keer kwam men daar rap van terug. Wij hadden een half uurtje om stuk te slaan en reden door naar het Seaquarium om de zeeleeuwen daar aan te gapen. Het leverde foto's op van Diana (1) met CasaSpider en Diana met Lucy.

Om klokslag vijf uur waren we weer bij Mambo Beach. Het was fijn om voor het eerst sinds zes weken te zwemmen en datzelfde gold voor Diana. Na het tweede Happy Hour bij Wet&Wild haalden Piet en ik pizza's bij de Pizza Hut, voor het Italiaanse accent. Het was ontzettend druk bij de Pizza Hut in Salinja. Is iedereen soms te beroerd om zelf te koken op zondagavond? De parkeerplaats was vol, langs het hek aan de aanpalende weg vonden we een plaatsje.

Na een hele tijd wachten waren de pizza's eindelijk bereid. Vol gas scheurden we weg maar de auto trok naar links. Het duurde een paar seconden maar toen was de diagnose gesteld, een lekke linkervoorband. Tijd voor beslissingen.

Met twee dampende pizza's in de auto, een uitgehongerde familie thuis, een aantal Polars voor de kiezen en een slecht verlichte weg heeft men niet veel zin om de auto langs de kant te zetten en het wiel te verwisselen. Helemaal niet aangezien op elk wiel één van de vier bouten beveiligd is. Hiervoor is een apart opzetstukje nodig.

We besloten door te rijden, zo ver was het niet en de band was in het begin nog niet helemaal leeg. Thuis aangekomen was hij dat wel. Aangezien het toch al niet mijn dag was stelde ik het wielvervangingsklusje uit tot maandag. De pizza's waren overigens niet slecht en snel op.

Gek is dat dat dingen die op de ene dag voor geen meter lopen op een andere geen enkel probleem zijn. Het vervangen van het wiel kostte wat zweet maar verliep probleemloos. Ook de linkerpols hield zich goed bij deze krachtproef. De volgende halte was een zogenaamde Tire Shop waar men voor een luttel bedrag de kapotte band kan laten plakken. De bandenplak-employee op de Caracasbaaiweg wierp een blik in de kofferbak en constateerde direct dat de band verloren was.

Dat werd een nieuwe kopen. Bij Western CT op Nieuwe Haven rekende ik 153.49 Antilliaanse guldens af (€ 61.40). Voor dat geld wordt het goede wiel bevestigd en het reservewiel netjes in de kofferbak opgeborgen. Zelf heb ik daarbij wel de afdekplaat omhoog gehouden. De pizza's van zondagavond waren lekker maar in totaal ruim 200 gulden is echt teveel van het goede. Wellicht dat deze ervaring van invloed is op het beslissingsproces bij een volgende soortgelijke gelegenheid.

Luchiano (9) en ik gingen Piet en Emmie ophalen bij Caribbean Flower appartementen. Totdat de electriciteit en de auto verrekend waren zwommen de kinderen in het zwembad en nam ik een foto van Piet voor zijn mansion. Bij ons thuis aten we een bord patat en toen was het tijd voor de gasten om zich om te kleden. Ze namen afscheid van Lucy en Diana en met zijn vieren reden we naar Hato International Airport.

Afscheid nemen is nooit leuk, zeker niet als men gedurende tien dagen intensief met elkaar is opgetrokken. Dat geldt voor Piet en mij maar ook voor Emmie en Luchiano. Toch gingen we nog even zitten op een terrasje, een van de grote verbeteringen van de nieuwe luchthaven. Om tien over vier passeerden ze de eerste controle en namen de roltrap naar boven. Een beetje weird om te zeggen: "Tot over een week of zes!"

Inmiddels zitten ze alweer ruim een uur in de lucht. Piet en Emmie, goede reis!

Posted by CasaSpider at 8:09 PM | Permalink | Comments (16)

1.

Donderdagavond hadden we een Technical Meeting van SQL Integrator in het Avila Beach hotel. Niet in ons gebruikelijke zaaltje dat bezet was, maar ernaast. De meeting verliep zoals altijd, HRM-dingetjes, Sales-dingetjes en een aardige presentatie van Krijn over Prince2 die tegen de verhouding in tamelijk lauw werd ontvangen en tenslotte waar iedereen met smart op wachtte: de afsluitende borrel.

Hoogtepunt was het afscheid van Jeroen Koops die met zijn gezin terug gaat naar Nederland. Een afscheid gaat altijd gepaard met zoenen van een van onze office-ladies. Nu Manja naar de concurrentie is vertrokken neemt Melisa Rosa, een dergelijk prachtige naam moet men gewoon voluit schrijven, de honneurs waar.

Uiteraard weigerde mijn camera op het moment van de kus tussen twee niet-partners en dus moest hij over. Let op het gezicht van Antonio tijdens de omstrengeling. Een kus die overigens netjes op de wangen werd gegeven. "Was dat alles? het deed nog geeneens pijn!", lijkt Jeroen te zeggen.

Jeroen, ik wens jou en je gezin veel succes en voorspoed in Nederland. Je zult nog wel eens denken aan het Happy Hour op Wet&Wid als de Insulinde door de ondergaande zon vaart terwijl bij jullie de hagelstenen door de ruiten kletteren.

2.

Zaterdagmorgen was er ook een soort van afscheid, de laatste karateles van het seizoen. Sensei Ivonne was moe, naar eigen zeggen zelfs gebroken. Zij had 17 uur aan een stuk door aan een belangrijke conversie gewerkt. Niet alles is goed gegaan gezien ook een aantal dringende telefoontjes tijdens de les. Als dinsdag alle currencies maar goed staan.

Luchiano (9) kwam wat langzaam op gang, hij is bepaald geen ochtendmens. Pas toen er tegen stootkussens geschopt mocht worden kwam het enthousiasme. Ook sparren doet hij graag, volgend seizoen staan er echte wedstrijden op het programma.

Tenminste als zijn moeder het goed vindt. Op de foto voert Kristi van Kridan een mooie mawashi-geri uit, zij heeft afgelopen zondag de groene band behaald.

3.

Ieder half jaar, dat is vaste prik, verhaalt het CasaLog over het nieuwe nummerplaatbelastingaddendum. Een woord dat nog niet in de Dikke van Dale te vinden is maar wel via Google.

Voor de historie van het nummerplaatbelastingaddendum leze men de post Uitvinder van een woord. Op deze wijze kan men mooi de groei van Diana (1) monitoren. Bij de zich in vreemde bochten wringende Luchiano (9) is dat een stuk moeilijker.

Grijs is de kleur van het opzetplaatje dat een medewerker van Star Lease vrijdagmiddag just in time op de nummerplaat van de donkerblauwe Toyota zonder moon-/sunroof schroefde. Vanaf 1 juli worden auto's zonder grijs nummerplaatbelastingaddendum zonder mededogen van de weg gehaald en in beslag genomen.

Er zijn mensen die geen zin hebben om autobelasting te betalen. Liever lenen zij het opzetplaatje van een andere auto. Daarom klonk Star Lease deze vast op de nummerplaat maar dat doen ze niet meer. Op mijn vraag waarom niet antwoordde de Star medewerker dat het geboefte er dan gewoon de hele nummerplaat afschroeft. En het is veel moeilijker om een nieuwe nummerplaat te krijgen dan een nieuw nummerplaatbelastingaddendum.

Posted by CasaSpider at 1:41 PM | Permalink | Comments (10)

Alles is in beweging ook al is dat niet altijd bij iedereen even goed zichtbaar. We hebben het hier wel over de grote dingen. Neem de mens zelf of huizen of schoolsystemen, men kan het zo gek niet verzinnen of er is sprake van verandering.

Een van de meest complexe en daardoor fascinerende veranderingsprocessen vindt men in de automobielindustrie. Technisch worden auto's steeds beter. De banden, de transmissie, de aandrijving, de motor, de carosserie, al deze onderdelen worden continu verbeterd. Parallel ligt er druk op de fabrikanten om te voldoen aan steeds strenger wordende milieu-normen.

Laatst bekeken wij de DVD van het 25-jarig huwelijksfeest van mijn ouders dat in 1983 plaatsvond. Een deel van de film betrof het wegrijden van de familie en andere gasten vanuit het ouderlijk huis. Opvallend was hoe ouderwets de toch redelijk nieuwe auto's oogden. Zelfs de duurdere exemplaren zagen er fragiel en dun uit. Vergelijk bijvoorbeeld de Honda Civic uit 1972 met die uit 2007.

In de 80-er jaren ontwikkelde de PC zich in hoog tempo en dit verleidde een computerman (van Microsoft?) tot de uitspraak dat indien auto's even snel evolueerden als computers we ons nu met 900 kilometer per uur konden verplaatsen en dat tegen een spotprijs. Of iets in die trant. De auto-industrie reageerde dat wij dan wel moeten accepteren dat deze auto's gemiddeld zes maal per rit vastlopen. Of iets in die trant, het gaat tenslotte om het idee.

En kleding? Er gaat veel geld om in de kledingbranche, maar feitelijk is het een pot nat en toch steeds weer hetzelfde. Of neem wijn, kwantitatief is er wellicht vooruitgang maar kwalitatief? Een betere viool dan een Stradivarius is ook nooit meer gebouwd.

Het allerknapste van de automobielindustrie is echter dat men er telkens in slaagt om nieuwe modellen te introduceren terwijl daarbij de balans met de bestaande modellen niet of nauwelijks verstoord wordt. Dat klinkt eenvoudiger dan het is. Als de nieuwe BMW 3-serie uitkomt moet deze innovatief zijn ten opzichte van de concurrentie en liefst ook kwalitatief beter. Maar tegelijkertijd mag het nieuwe model niet beter zijn of dikker ogen dan de 5-serie uit het eigen huis. Ook de invloed op de tweedehands markt mag niet uit het oog verloren worden.

Op grond van de voortschrijdende techniek, enorme verkoopaantallen, internationale concurrentie, strenge milieuwetgeving en last but not least het in balans houden van de eigen modellenlijnen verdient de automobielindustrie de prijs van de best evoluerende entiteit op aarde. Gefeliciteerd dames en heren automobielbouwers.

Zet daar voor de grap maar eens de evolutie van de mens naast.

Posted by CasaSpider at 8:19 PM | Permalink | Comments (14)

Niet veel mensen weten het maar CasaSpider is uitvinder van een woord. Niet gewoon een woord van een paar letters, neen mijn woord behoort met zijn 28 letters tot de langere woorden die de Nederlandse taal rijk is. Het is nog juist geldig als kolomnaam in een Oracle tabel.

Het woord waar het over gaat is nummerplaatbelastingaddendum (Google) en zag het levenslicht op 7 juli 2005 dezelfde dag dat de ouderwetse sticker als bewijs van betaling van de motorrijtuigenbelasting op Curacao werd ingewisseld voor een metalen plaatje bevestigd aan de nummerplaat.

Motorrijtuigenbelasting kan op Curacao in één of twee keer betaald worden. Lease-maatschappijen kiezen meestal voor gespreide betaling. Deze dient te worden voldaan per 1 januari en 1 juli. Men krijgt er een nummerplaatbelastingaddendum voor terug. Het eerste addendum werd aan de achterkant van de auto bevestigd.

Dit bracht echter zoveel voordelen met zich mee zoals dat er twee agenten nodig zijn om te controleren of het juiste addendum op de auto zit, één die de achterkant van de auto bekijkt en in geval van overtreding snel de ander die een paar honderd meter verderop staat met de portofoon hiervan op de hoogte stelt, dat volgende edities op de voorste nummerplaat gespijkerd werden.

Voor de volledigheid volgt hier het kleurenschema van alle nummerplaatbelastingaddendums die tot op heden gebruikt zijn:

• Tweede helft 2005: zwart
• Eerste helft 2006: oker
• Tweede helft 2006: rood
• Eerste helft 2007: geel
• Tweede helft 2007: grijs

In juli 2006 heb ik helaas geen foto gemaakt van het toen rode nummerplaatbelastingaddendum. Afgelopen vrijdag klonk een medewerker van Star Lease het nieuwe gele addendum vast aan de voorste nummerplaat van de Toyota.

Inmiddels is het een traditie dat Luchiano (9) en tegenwoordig ook Diana (8 maanden) op de addendum-foto staan, voor deze gelegenheid samen met het vorig jaar vergeten rode exemplaar. Op deze wijze kan men de groei en ontwikking van zijn kinderen goed volgen. Luchiano probeert Diana op fysieke wijze duidelijk te maken wat de bedoeling is. Ze blijft er bij lachen.

Tot slot een close-up van mijn nummerplaat en een quiz-vraag: Wat worden de twee kleuren van de nummerplaatbelastingaddendums in 2008?

Posted by CasaSpider at 1:47 PM | Permalink | Comments (21)

Vanaf woensdagmorgen half acht belde ik naar het kantoor van Star Lease. Om acht uur werd er eindelijk opgenomen. "Je raadt nooit wat er is gebeurd", zei ik tegen Yair. "Hebben ze je gestopt?", was zijn eerste reactie.

De autopapieren bestaande uit keuringskaart, verzekeringsbewijs en belastingformulier ontbraken namelijk in mijn auto en de politie controleert heel regelmatig. Als de papieren ontbreken wordt de auto onverwijld in beslag genomen.

CasaSpider: "Neen, ik heb weer iets in de auto achtergelaten."
Yair: "Je rijbewijs?"
CasaSpider: "Haha, neen mijn Samsonite koffer."

Gelukkig stond de Toyota Corona nog bij Star Lease. De man die hem eigenlijk al heel vroeg op had willen halen kwam wat later. Yair beloofde mij de achtergebleven spullen met de autopapieren die ochtend nog langs te laten brengen. Een uurtje later was het zover, de Samsonite was terug.

O ja, het raam aan de bestuurderskant van de Corolla zoeft na een lichte tik op de daarvoor bestemde knop weer automatisch omhoog en omlaag. Als het meezit zit het ook mee.

Posted by CasaSpider at 12:15 AM | Permalink | Comments (18)

Mijn Samsonite en ik hebben een sterke band. Dat komt onder anderen omdat het een kado is van mijn moeder. Toen zij met CasasPa afscheid nam na een mooie vakantie in 1996 op Curacao wilde ze mij iets geven. Mijn moeder was toen al een paar jaar aan het dementeren. Terwijl zij op de laatste vakantiedag bij de kapper zat kochten mijn vader en ik de Samsonite. Bij het vliegveld vond de officiële overhandiging plaats. Mijn moeder was echter een beetje in de war, gaf de Samsonite aan mijn vader en liep weg. Gelukkig deed mijn vader niet flauw en gaf de Samsonite toch aan mij.

Wat doet men met een Samsonite? Er kan een heleboel in, papieren, agenda's, visitekaartjes, cd's en niet te vergeten het dagelijkse brood. Om de zoveel maanden wordt het moeilijk om hem fatsoenlijk dicht te doen en is het tijd om de Samsonite uit te mesten. Twee of drie keer tilde ik hem op terwijl hij niet dicht was. Dat zorgt voor een verrassend grote chaos op de grond.

Vergeleken met Luchiano (9) heb ik een suf leven. Elke dag ben ik benieuwd wat hij nu weer in zijn weblog schrijft, de titel is vaak al een klein verhaal. Dinsdag had hij voor de tweede keer deze week een onvoldoende voor zijn Taalmap, maandag was het een vijf en nu een tweeëneenhalf.

Iedereen kan fouten maken, maar ik kan slecht tegen mensen die twee keer dezelfde fout maken.

Yair van Star Lease belde. Het liep tegen vijven en het was druk op het werk. Mijn Toyota was klaar, of men hem even kon komen ruilen tegen de Corona. Geen probleem. Ik herinnerde mij nog heel goed wat er precies een week eerder gebeurd was. Toen kwam de Corona en ging de Corolla, samen met mijn rijbewijs en de afstandsbediening van het electrische hek. In alle haast kon ik die toen gaan ophalen bij No Limit Body Shop, vlak voordat CasasPa en Truus naar Hato International Airport gebracht moesten worden.

Wat een stress.

Deze keer was ik beter voorbereid en haalde de auto op mijn gemak leeg. Diverse papieren, het rijbewijs en de remote control. Yair belde nog een keer, nu om te vertellen dat per ongeluk de autopapieren niet in de Corolla lagen. Die zouden de volgende dag gebracht worden. De medewerker van Star Lease verscheen en we ruilden van auto.

Ik moest nog even werken en plotseling schoot me te binnen dat ik een plastic zakje met kleingeld, ongeveer tien Antilliaanse guldens, in een opbergvakje links voorin had laten liggen. "Och, qua benzine spring ik er gunstig uit dus laat ze die guldens maar voor iets leuks gebruiken", dacht ik onbekommerd.

Tijd om naar huis te gaan. Ik deed de laptop in de tas en liep naar de kast waar mijn Samsonite altijd ligt. Op de kast lag echter niets. "Shit, &*$*%^!" Vaak laat ik de Samsonite 's middags in de kofferbak van de auto liggen, immers mijn brood eet ik 's morgens op. En zovaak heb ik geen cd of iets anders nodig.

Wat kan een mens kwaad zijn op zichzelf. Dat werd er niet beter op toen bleek dat het raam aan de bestuurderskant niet meer met een lichte tik automatisch naar boven en beneden zoeft, neen nu moet ik de knop vasthouden. En dan te bedenken dat alleen de motorkap heel licht geraakt is bij de aanrijding op de parkeerplaats van UTS. Het linker voorportier had er helemaal niets mee van doen en het raam functioneerde uitstekend. Maar nu dus niet meer.

Woensdagochtend mag ik Yair bellen om mijn Samsonite terug zien te krijgen. Ezel die ik ben.

Posted by CasaSpider at 12:02 AM | Permalink | Comments (14)

Dinsdag was het zover, de laatste dag van CasasPa en Truus op Curacao. 's Middags haalde ik hen op bij het Plaza Hotel. Het was de bedoeling om even naar de dierentuin te gaan, maar Truus wilde liever de laatste middag bij ons thuis doorbrengen. Zo konden we een laatste partij boerenbridgen, een partij die glorieus door Lucy werd gewonnen.

Yair van Star Lease belde. Mijn Toyota moest nog steeds gerepareerd worden van de schade die door collega E.Z. op de parkeerplaats van UTS veroorzaakt is. Een medewerkster was al op weg met een vervangende auto. Snel mestte ik de mijne uit en kort daarna stond er een grijze Toyota Corona voor ons huis.

De Champions League wedstrijden begonnen. Live op ESPN was Barcelona-Chelsea te zien. Via internet luisterden we naar PSV-Galatasaray. De wedstrijden eindigden om kwart voor zes, precies de tijd dat wij naar Hato International Airport wilden vertrekken.

Maar het was pas iets over vieren, er was nog veel tijd over.

"Shit, &*$*%^! Ik ben vergeten mijn rijbewijs uit de auto te halen en ook de afstandsbediening voor het electrische hek!", riep ik bij het eten geven van de honden. Snel belde ik Yair die mij vertelde dat de auto al naar schadeherstelbedrijf No Limit Body Shop op Heintje Kool was gebracht. Dat is een heel eind weg en Yair legde me uit hoe daar te komen.

Wonder boven wonder reed ik er in één keer naar toe en sloot even later rijbewijs en remote control in de armen. Thuis werd het laatste gedeelte van Barcelona (2-2) en PSV (2-0) meegepikt. Truus zocht nog wat schelpen uit om mee te nemen en CasasPa deed de koffers definitief dicht. Ik bracht ze naar de grijze Toyota Corona en probeerde de achterklep open te doen.

"Shit, &*$*%^! De kofferbak gaat niet open, wat hebben ze me nu weer voor auto gegeven", brulde ik. De straat genoot mee. Ik draaide de sleutel naar links, naar rechts, drukte erop maar de kofferbak gaf geen krimp. In het ergste geval moesten de koffers maar op de achterbank.

CasasPa wilde het ook wel even proberen. Hij drukte op de knop en de kofferbak ging direct open. Er is teveel onrecht in de wereld. Meteen probeerde ik het ook. "Niet doen", zei Lucy nog. "Straks gaat hij weer niet open." Maar ik kan heus ook wel kofferbakken openmaken.

Lucy en Diana (5 maanden) bleven achter, de anderen reden naar Hato. We waren ruim op tijd. CasasPa en Truus hadden via internet ingecheckt en hun instapkaarten bij ons thuis uitgeprint, alleen de bagage moest nog worden afgegeven. Toen dat gebeurd was hadden we nog een beetje tijd. CasasPa vond het beter om maar meteen door de Document Check te stappen. Dat halve uurtje is toch alleen maar uitstel van het onvermijdelijke afscheid.

Luchiano had het moeilijk bij het afscheid nemen. We zwaaiden nog een keer toen CasasPa en Truus op de trap naar boven liepen. Toen gingen we naar de auto. Bij het oversteken zag ik dat Luchiano huilde en probeerde hem te troosten. Het waren twee leuke weken waarin hij veel met zijn opa en oma is opgetrokken.

Na het eten ging ik ietwat grieperig op bed liggen. Luchiano schreef zijn verhaaltje en kwam toen bij mij liggen om te lezen. De titel van zijn verhaal luidt Opa en oma gingen weg waarin hij zijn gevoel over het afscheid mooi beschrijft. Daarom gebruik ik dezelfde titel als Luchiano.

Posted by CasaSpider at 1:28 PM | Permalink | Comments (13)

Donderdagmiddag ging ik samen met collega E.Z. naar de garage van Star Lease om de schade te laten taxeren die zijn Hilux woensdag 18 oktober bij mijn Corolla op de parkeerplaats van UTS Vredenberg veroorzaakt heeft. Aan de hand van het schadebedrag beslist E.Z. of hij de schade claimt of zelf betaalt met inlevering van een percentage van zijn no-claim korting.

Op het eerste gezicht leek het een kleine schade, de motorkap is enigszins ontzet. Toen Yair van Star echter naar het inwendige keek zag hij direct dat de kunststof bevestigingsrail van de linker koplampunit op enkele plaatsen gebroken is.

Uiteraard vormt de kunststof bevestigingsrail een geheel met de koplampunit. Deze dient dus vervangen te worden. De Hilux heeft het puntje van de motorkap omgebogen. De kap moet gerepareerd en overgespoten worden.

Een expert van Toyota-garage Cordia twijfelt over de grill waar een heel klein deukje inzit. Wel dient volgens hem ook de bumper overgespoten te worden.

Daar wordt het interessant voor Rijdende Rechter fans. Ongeveer een half jaar geleden heeft een mij onbekende auto bij het wegrijden van de parkeerplaats bij Pleincafé Wilhelmina mijn bumper aan de linkerkant geschaafd. Het valt niet erg op en ik heb het zo gelaten.

Collega E.Z. bracht terecht naar voren dat hij die schade niet heeft veroorzaakt. Yair kan zich daar wel in vinden en repte over "de helft van het overspuiten in rekening brengen". De vraag is of dit inhoudt dat ik straks de helft van de kosten voor het overspuiten van de bumper moet betalen.

Enerzijds heb ik niets met de aanrijding van doen en is het dus gek als ik dan toch kosten moet maken. Anderzijds wordt mijn oude schade wel hersteld zodat ik er door de aanrijding beter uitspring. Ook dat kan niet de bedoeling zijn.

Overigens speelt dit probleem alleen als E.Z. besluit om de schade voor eigen rekening te nemen. Indien zijn verzekering betaalt is het geen probleem dat mijn oude schade mede wordt weggepoetst.

Wat vinden de Rijdende Rechters van deze kwestie?

Posted by CasaSpider at 5:38 PM | Permalink | Comments (16)

CasasPa en Truus hadden minder geluk dan wij afgelopen nacht. Waar bij ons de stroom om 20:15 terugkeerde was dat bij hun pas 's morgens vroeg. Een hete nacht dus.

Om tien uur hadden we bij het Plaza hotel afgesproken om vervolgens de huurauto bij Carvahome op te halen. Maar er kwam iets tussen. Om iets over negenen verscheen collega en kamergenoot E.Z. bij mijn buro met een brede glimlach. "Uhm CasaSpider, ik heb zojuist gebotst met jouw auto."

De parkeerplaats bij UTS is best groot. Om ongelukken te voorkomen, een krasje door een openslaand portier is gauw gemaakt, staat de donkerblauwe Toyota zonder moon-/sunroof op een van de verste plaatsen en altijd met de neus naar voren. Collega E.Z. stond met de kont van zijn Toyota Hilux recht voor mij.

Bij het achteruitrijden keek hij niet goed en botste met zijn achterkant op de voorkant van mijn Toyota. Niet hard, want als hij het niet gemeld had was de schade mij in eerste instantie niet eens opgegevallen. De motorkap is ietwat ontzet maar gaat nog zonder problemen open en dicht.

Op Curacao worden alle schades opgenomen door Curacao Road Services (CRS). Dit hebben de verzekeringsmaatschappijen onderling afgesproken. Ik belde 199 en even later kwam een CRS-busje de parkeerplaats oprijden. Eerst maakte de CRS-medewerker vele foto's van beide nauwelijks beschadigde auto's. Zelfs de motorkappen moesten open, voor de typeplaatjes.

Na de fotosessie namen we plaats in het busje. Op een formulier deden we verslag van het gebeuren. Dit was een beetje vreemd voor mij aangezien ik niet ter plaatse was bij de aanrijding. Met een dictafoon werd een mondelinge verklaring van ons beiden afgenomen. Vervolgens gingen alle papieren de computer in: rijbewijs, keuringskaart, verzekeringsbewijs en belastingkaart. Alle formulieren werden gescanned en digitaal gefotografeerd.

Na ongeveer drie kwartier was het klaar en mochten we het busje verlaten. Nu is het zaak de auto te laten repareren, maar dat is voor later. Ik racete naar het Plaza hotel om CasasPa en Truus op te halen. Die waren echter druk bezig bij de balie om hun kamer op de tweede verdieping te upgraden naar een suite op de zesde.

Even later waren we onderweg naar Carvahome aan de Jongbloedweg. Het hekje waar ik altijd door naar binnen ga ging deze keer ondanks veelvuldig bellen niet open. "Moet je niet daar zijn?", zei Truus. "Hier staat namelijk Privé en daar Office." Daar zat wat in.

De geheel vernieuwde office van Marinka is vergroot, heeft dus een andere ingang alsmede kogelvrij glas. Dat weerhield CasasPa er niet van om zijn favoriete zin van deze vakantie uit te spreken: "Er is hier niets veranderd de afgelopen tien jaar". Een kobaltblauwe Suzuki Ignis stond gewassen en gepoetst klaar.

Vanaf Jongbloed heb ik de gasten naar hun hotel geëscorteerd en ben daarna Luchiano (8) van school gaan halen. In de loop van de middag worden CasasPa en Truus bij ons thuis verwacht. Aangezien de weg van Punda naar Marie Pampoen niet is veranderd de afgelopen tien jaar mag dat geen probleem zijn.

O ja, ook CasasPa heeft een weblog: casaspa.casaspider.com.

Posted by CasaSpider at 8:01 PM | Permalink | Comments (21)

Om het voor de politie gemakkelijker te maken om te zien of iemand zijn wegenbelasting heeft betaald introduceerde men stickers op Curacao. Dat was handig om diverse redenen. Stickers zijn goedkoop, ze worden aan de binnenkant van de voorruit bevestigd en zijn daardoor gemakkelijk te zien door de politie en tevens moeilijk te stelen.

Dat kan niet, dat mag niet en dat moest dus anders. In het jaar 2005 kregen alle auto's nieuwe nummerplaten. Op die nummerplaten was ruimte vrijgelaten voor een zogenaamd nummerplaatbelastingaddendum dat notabene op de achterste nummerplaat bevestigd diende te worden.

De voordelen op een rijtje:

• Het is een stuk duurder.
• De politie ziet pas of iemand niet heeft betaald als deze persoon alweer bijna uit het zicht is.
• Om bovenstaande te vermijden werd er bij controles een extra agent ingezet die per portofoon doorgaf of er een auto aankwam zonder nummerplaat belastingaddendum.
• De opzetplaatjes waren zeer diefstalgevoelig en werden vooral in het begin massaal gestolen.
• Om bovenstaande te voorkomen boden sommige mensen aan om de opzetplaatjes tegen betaling vast te klinken.

Waren de opzetplaatjes in 2005 zwart van kleur, voor 2006 zijn ze rood dan wel beige. Een rood nummerplaatbelastingaddendum geeft aan dat voor het hele jaar is betaald, een beige dat de eigenaar slechts tot 1 juli 2006 de belasting heeft voldaan. De grootste verandering is echter dat het opzetplaatje nu aan de voorkant moet zitten. Dit is vreemd, want hiermee wordt een voordeel teniet gedaan.

Woensdag kwam een employee van Star Lease even aanwippen op mijn werk om een beige exemplaar te bevestigen. Inclusief vastklinken duurde dat misschien twee minuten. Nu moest hij het zwarte exemplaar aan de achterkant nog verwijderen. "Dat zal niet meevallen", dacht ik bij mijzelf, "want die heeft hij zelf ooit vastgeklonken."

De Star-medewerker pakte zijn op batterijen werkende boortje en boorde in nog geen tien seconden de twee klinknagels kapot. Hoeveel nut hebben die dingen eigenlijk? Overigens kan men in tien seconden ook de hele nummerplaat inclusief opzetplaatje verwijderen.

Speciaal voor de foto heb ik de Toyota vanmorgen gewassen, terwijl Luchiano op karateles was. Een nuttige besteding van de ochtend. Last but not least feliciteer ik vanaf deze plaats Diamond Piet met zijn verjaardag. Een van de weinige vele webloggers die een stuk ouder is dan CasaSpider. Piet, gefeliciteerd!

Posted by CasaSpider at 11:29 AM | Permalink | Comments (16)

Ons was het ook al opgevallen. In het straatbeeld van Curacao komt men steeds meer auto's tegen met het stuur aan de verkeerde kant. Op Engelstalige Caribische eilanden als Trinidad & Tobago en Barbados rijden de auto's net als in Engeland links en zit het stuur dus rechts. In het Papiaments: stürwil règts met dezelfde uitspraak als in het Nederlands.

Door Eilandsraadslid Frensel Marchena (PLKP) zijn over deze kwestie inmiddels vragen gesteld aan Gezaghebber Lisa Richards-Dindial. Brengen dergelijke auto's de verkeersveiligheid nu wel of niet in gevaar? Kunnen, ja zelfs moeten deze auto's bij de keuring geweigerd worden?

Dave Levenstone, leider van de Democratische Partij van Saba is een fel tegenstander van maatregelen tegen auto's met het stürwil règts. Volgens hem is dit type auto een stuk goedkoper. Bovendien vinden op Saba niet meer ongelukken dan normaal plaats. Dat laatste wil ik wel geloven, want op Saba (13 km2, 1400 inwoners) is maar één straat die heel toepasselijk The Road heet.

Volgens Levenstone moet de regering maar eens met de autodealers gaan praten over de door hun gehanteerde prijzen. Mijn eerste gedachte was dat Levenstone misschien zelf wel importeur is van auto's met stürwil règts.

Gezaghebber Lisa Richards-Dindial heeft inmiddels laten weten dat er op dit moment geen wettelijke bezwaren zijn tegen deze auto's.

Hoe zit dat eigenlijk in Nederland?

Posted by CasaSpider at 10:15 AM | Permalink | Comments (22)

Als men op Curacao met zijn auto de weg op wil dient men de volgende documenten bij zich te hebben: rijbewijs van de bestuurder, keuringskaart, verzekeringspapieren en het bewijs dat belasting is betaald.

Met name het betalen van de belasting wordt nogal eens vergeten. Om de controle door de politie gemakkelijker te maken introduceerde men in 2004 iets geniaals: stickers.

De belasting mag men naar keuze in één of in twee termijnen betalen. Wie voor het hele jaar ineens betaalde kreeg een rode sticker, de overigen een blauwe. Op 1 juli diende het resterende bedrag betaald te zijn en ontvingen de blauwe stickerhouders alsnog een rood exemplaar.

De sticker zat duidelijk zichtbaar op de voorruit. Van verre kon men zien of men met een belastingontduiker van doen had. Zo'n sticker is spotgoedkoop om te maken en niet te stelen. Een geweldig concept.

Dat moest dus helemaal anders.

In 2005 kregen wij nieuwe nummerplaten. Iemand die de schoenen van Einstein nog niet mag poetsen bedacht een soort van opzetplaatje dat ongeveer een vijfde gedeelte van de nummerplaat bedekt.

Op dit opzetplaatje ofwel nummerplaatbelastingaddendum, over twee dagen sta ik hiermee op eenzame hoogte in Google, staat het jaartal waarover belasting is betaald. De bedoeling is dat het opzetplaatje ieder (half) jaar wordt vervangen door een nieuw exemplaar.

Het opzetplaatje werd groots gepresenteerd op het journaal. Toen ik het zag viel ik stijl achterover uit mijn stoel. "Hoe kunnen ze zoiets doms verzinnen? Die plaatjes worden binnen de korste keren gestolen. Bovendien is het stukken duurder dan een sticker. Waarom?! Waarom?!"

Bijkomend nadeel is dat het nummerplaatbelastingaddendum op de nummerplaat aan de achterkant van de auto bevestigd wordt. Lekker makkelijk voor de politie, zo ontdekken ze de belastingontduiker pas als hij al honderd meter voorbijgezoefd is.

In het begin van het jaar regende het klachten over gestolen nummerplaatbelastingaddendums. Vreemd hè? Gevolg was dat veel eigenaren de met één plastic schroefje bevestigde plaatjes losmaakten en thuis bewaarden tot 1 juli. Onze lease-maatschappij deed hetzelfde.

Eind vorige week kwam een monteur van Star Lease de plaatjes bevestigen. Voor de zekerheid werden ze vastgeklonken. Met een beetje pech nemen de dieven nu de hele nummerplaat mee, deze zit namelijk met twee plastic schroefjes vast. Thuis kunnen ze dan op hun gemak het nummerplaatbelastingaddendum lospeuteren.

De grote vraag blijft: waarom?

Posted by CasaSpider at 6:09 AM | Permalink | Comments (26)

Naar aanleiding van de post met de prachtige naam Tuut Tuut stelde Roos de volgende vraag: "Waarom gaat iedereen op Curacao eigenlijk altijd met de auto?"

Een hele goede vraag waarop het eenvoudige antwoord als volgt luidt: "Iedereen doet het en dan ga je vanzelf meedoen."

Dit klinkt wellicht wat al te simplistisch, maar toch zit er een kern van waarheid in. In mijn beginperiode zat ik bij het toenmalige Kodela, tegenwoordig Aqualectra Distribution geheten, tegenover half-Belg/half-Nederlander Joep Koyen.

Joep deed werkelijk alles met de auto. "Als het zou kunnen reed ik nog met de auto naar het toilet", was een van zijn befaamde uitspraken. De volgende anekdote vergeet ik nooit meer. Joep had een vrouwelijke tandarts die aan het eind van zijn straatje woonde, op nog geen 100 meter afstand van zijn huis. Toch ging Joep altijd met de auto naar de tandarts. Op zekere dag moest hij weer naar de tandarts en kreeg een bevlieging. Of een opvlieger. "Laat ik eens gek doen! Ik ga lopen!", dacht Joep bij zichzelf en hij ging op pad. Bij de tandarts nam hij plaats in de wachtkamer. Het duurde nogal lang voordat de tandarts hem kwam halen en daarom ging Joep op onderzoek uit. Even later liep hij de tandarts tegen het lijf. "Meneer Koyen!", riep de tandarts verbaasd, 'U bent er al? Ik heb nog buiten gekeken, maar zag uw auto niet staan dus ik dacht die is er nog niet!" Vanaf dat moment wist Joep zeker dat hij voortaan altijd de auto moest nemen.

Nu de normale redenen op een rijtje:

• Ontbreken van infrastructuur: op Curacao zijn nauwelijks trottoirs, laat staan fietspaden. Lopen geschiedt aan de kant van de weg en dat is niet ongevaarlijk qua langsrazend verkeer. Zeker niet na ongeveer zeven uur 's avonds als de zon is ondergegaan.
  
• Honden: er lopen veel honden los rond op straat. De meeste zijn lief en doen niets, maar men kan ook een verkeerd exemplaar tegenkomen. Vanmorgen hoorde ik op de radio dat een vrouw op straat was aangevallen door een pitbull.
  
• Hitte: Overdag is het tamelijk heet. Na een korte wandeling kan men beter douchen en schone kleren aantrekken.
  
• Heuvelachtig: Curacao is nogal heuvelachtig. Gecombineerd met de hitte maakt dit wandelingen tot een vermoeiende gebeurtenis.
  
• Criminaliteit: Vooral 's avonds weet men maar nooit wat men tegenkomt onderweg. Ook mensen met minder goede bedoelingen in voorbijrijdende auto's kunnen door wandelaars wel eens op een idee worden gebracht.
  
• Vrouwen: Als Lucy een stukje loopt, naar de bus of een winkel, heeft zij over aandacht niet te klagen. Tientallen automobilisten bieden haar een lift aan. Niet iedereen kan met die aandacht omgaan.
  
• Parkeerplaatsen: In Nederland moet men na het parkeren van de auto meestal nog een (heel) eind lopen. Op Curacao kan men de auto vrijwel altijd voor de deur parkeren. Parkeermeters zijn er vrijwel niet en als ze er wel zijn, zijn ze kapot.
  

Als men maar lang genoeg de auto voor alles pakt, weet men op een bepaald moment niet meer beter. Aan het begin van mijn straat staat een restaurantje. Ik had eens bezoek van een dame, dit was voor Lucy's tijd, en we wilden daar wat gaan eten. Het restaurant ligt op zo'n 60 meter van mijn huis. Mijn straat is een eenrichtigsweg. Om met de auto bij het restaurant te komen moet ik dus drie keer linksaf slaan en meer dan 300 meter afleggen. We gingen lopen. Voor ik het goed en wel doorhad waren we er al. Binnen de minuut. "Dat is snel!", zeiden we verbaasd tegen elkaar.

Posted by CasaSpider at 6:25 AM | Permalink | Comments (19)

Toch zeker een paar uur heb ik besteed aan het oplossen van de AD-Autoquiz. Sommige antwoorden wist ik uit mijn hoofd, andere waren met Google snel te achterhalen.

Maar er waren ook een paar vragen die niet zo eenduidig waren. Wat is een zelfstandig automerk bijvoorbeeld. Uiteindelijk koos ik voor Honda. Kennelijk waren er meer mensen die met deze vraag in hun maag zaten, het CasaLog werd overstroomd met AD-Autoquizzers die zochten op zelfstandig automerk.

Viermaal heb ik meegedaan, ook onder de namen van Lucy, Luchiano en CasaSpider. Van de 34 vragen had ik er twee keer 33 goed en twee keer 32. Geen één keer alle 34 dus!

Wat blijkt, reeds bij vraag 1 ging ik met alle inzendingen in de fout. De vraag luidde: "Wanneer verscheen in Nederland de eerste auto op de weg?" en de antwoorden waren: "A. 1896 B. 1899 C. 1900.

Via Google had ik al snel het een antwoord gevonden, B. 1899, en heb dit vervolgens klakkeloos steeds gebruikt. In de veronderstelling dat dit een zekere was. Helaas was het correcte antwoord A. 1896...

Alle moeite die vervolgens gedaan is om de onzekere antwoorden te achterhalen is hiermee vergeefs geworden.

Misschien is dat wel iets dat vaker voorkomt in het leven. Men concentreert zich op probleemgebieden en juist daar waar zekere steun verwacht wordt laat men het afweten. Men moet altijd uit de doppen blijven kijken!

Ach, is zo'n Smart Forfour Blackbasic nu echt zo'n mooie auto?

Posted by CasaSpider at 10:12 AM | Permalink | Comments (11)

Zaterdag deed ik een oproep om mij te helpen met het invullen van de AD-Autoquiz. Niets ten nadele van de vaste lezers, maar het heeft niet echt geholpen. De voor mij lastigste vraag heb ik waarschijnlijk fout beantwoord.

Het betreft vraag 11: "Welk Japans automerk is nog steeds zelfstandig?" De mogelijke antwoorden zijn Mitsubishi, Suzuki en Honda. Ik twijfel heftig tussen Suzuki en Honda. Volgens mij is Suzuki strategisch geallieerd met General Motors, maar wellicht kan men ondanks een alliantie toch zelfstandig zijn. Ingewikkeld.

Mijn oproep heeft een onbedoeld neveneffect. Ineens is het hier aanzienlijk drukker. Waar zouden al die mensen toch vandaan komen?

Kennelijk ben ik niet de enige die graag een Smart ForFour wil winnen. Hordes mensen denken op het CasaLog of all places het antwoord te vinden op de allermoeilijkste vraag van de AD-Autoquiz.

Heeft een dergelijk fenomeen een naam? Dat iemand een medium gebruikt om iets te vinden en dat later anderen juist middels deze iemand hetzelfde proberen te vinden. Ik kom niet verder dan De jager gejaagd...

De uitslag van de AD-Autoquiz wordt op zaterdag 12 februari gepubliceerd. CasaSpider wenst alle deelnemers veel succes!

Posted by CasaSpider at 6:14 AM | Permalink | Comments (25)

Op de zaterdagmorgen ben ik onder het genot van een paar mokken koffie en vier boterhammen met gesmolten kaas en ui bezig met de AD-Autoquiz (registratie verplicht).

Voor elk van de maarliefst 34 vragen heb ik tot nu toe Google nodig. Toch blijft er onzekerheid. Wie kan mij helpen met de volgende problemen?

• Wat is de jaaromzet van Ford, GM, Daimler-Chrysler, Toyota en Volkswagen?
  
• Welk Japans automerk is nog steeds zelfstandig? Suzuki, Mitsubishi of Honda?

Het mooiste is het als de bron-url waar de informatie gevonden is wordt meegeleverd. De help-lijst kan nog langer worden, want ik ben pas bij vraag 18.

Help!

Update 29.01.2005 / 11:00
Alle 34 vragen zijn ingevuld. Doorneuzelen over auto's mag!

Posted by CasaSpider at 8:24 AM | Permalink | Comments (25)

Op donderdag en vrijdag is mijn collega Ino ook bij UTS gedetacheerd. Zijn werkplek bevindt zich 60 centimeter ten noordwesten van de mijne. We maken wel eens een praatje.

Deze weken ben ik bezig om een nieuwe lease-auto uit te zoeken. Zoals bekend is mijn donkerblauwe Toyota Corolla met moon-/sunroof op donderdag 18 november 2004 voor ons huis gestolen. Regelmatig heb ik contact met Yair Bakhuis van Star Lease over modellen en lease-prijzen van diverse auto's.

Met Ino nam ik de opties door. Kennelijk heeft het gepraat over auto's danig indruk op hem gemaakt. Vanmorgen vertelde hij namelijk dat hij erover gedroomd had. Hij had bij Yair een Yugo uitgezocht als lease-auto. Het was een afzichtelijk, stokoud model met piepkleine ronde achterlichtjes en een harde doorlopende voorbank. De auto zag er niet uit!

"Wat heb ik gedáán?", dacht Ino bij zichzelf en "Hoe kan ik hiermee bij onze werkgever verschijnen?" Flink gestressed probeerde hij de lease nog bij Yair ongedaan te maken, tevergeefs. Inmiddels had zijn vriendin Bente ook een andere auto. In een laatste poging probeerde Ino haar ertoe te bewegen om hem in die auto te laten rijden, dan mocht zij in de Yugo. Daar trapte Bente echter niet in.

De opluchting moet groot zijn geweest toen Ino vanmorgen zijn gewone auto voor de deur zag staan en de Yugo in geen velden of wegen te bekennen was.

Posted by CasaSpider at 12:44 PM | Permalink | Comments (12)

Om iets over negen werd ik opgehaald door Yair Bakhuis van Star Lease. In een witte Peugeot 206 diesel. We reden samen naar de hoofdpolitiepost aan de Garipitoweg. Daar aangekomen bleken er bijzonder weinig agenten te zijn. We moesten maar even wachten.

Na een half uur werden Yair en ik geroepen. De agent die de aangifte moest opnemen had net de laatste hap van zijn broodje verorberd. Het was tien uur. De man was eigenlijk van Trafiko (Verkeer) en niet van Joy Riding. De mannen van Joy Riding waren er geen van allen, waarschijnlijk waren ze druk aan het joy-riden.

De aangifte opnemen ging erg langzaam. Na een half uur was het klaar. Vreemd genoeg kregen wij geen copie van de aangifte, die moesten we later maar bij Joy Riding gaan halen. Gelukkig heeft Yair nogal wat contacten, dus hij gaat er achteraan. Bij het doorlezen van de aangifte zag ik dat de naam van de agent E.S.C. Donker was. Of zoiets. Wie weet komt dat nog van pas.

Om elf uur waren we bij Star Lease. Daar overhandigde Yair mij de sleutel van de Peugeot en reed ik naar huis. Het was even wennen om na ruim drie jaar voor het eerst te moeten schakelen. Ik voelde me meteen weer Michael Schumacher!

Nu ga ik wat eten, dat is er helemaal bij ingeschoten. Lucy is ook boos op de dieven want door hun schuld heeft zij nu geen krant.

Posted by CasaSpider at 11:43 AM | Permalink | Comments (16)

Het regent pijpenstelen op het eiland. Toen ik gisteren Luchiano (7) naar school bracht was het helemaal erg. De ruitenwissers deden hun werk en ik voer meer door kolkende riviertjes dan dat ik reed op een weg. "Daar zou ik een leuk mpeg-filmpje van kunnen maken", dacht ik bij mijzelf. Met Luchiano hoefde ik hier niet over te communiceren, die zat achterin druk met zijn GameBoy SuperMario 3 te spelen.

Het had zo hard geregend dat de kinderen vandaag vrij kregen van school. Ergens vond ik dat jammer, want nu viel mijn filmpje in het water. Alhoewel, ik moest toch de krant voor Lucy halen bij mijn krantenverkoopster Grecia op de Caracasbaaiweg. Even vroeg als gebruikelijk stond ik op, telde het geld voor de krant, pakte de camera en liep naar buiten.

Waar normaliter mijn donkerblauwe Toyota Corolla met moon-/sunroof mij trots tegemoet blikt gaapte nu een groot gat.

"Huh???"

Ik liep naar het hek en keek een stukje naar links. Een onzinnige actie, net alsof de auto besloten had om onder een boom te schuilen tegen de regen. De realiteit drong langzaam tot mij door: de Toyota was gestolen!

's Nachts had ik de honden nog wel gehoord, maar ja die blaffen zo vaak dat men daar niet meer op let. Tot overmaat van ramp zit mijn bijna verlopen Nederlandse rijbewijs in het handschoenenkastje. Ik belde de politie. De agent nam de aangifte op en zei me dat ik toch ook naar de dichtstbijzijnde politiepost moest gaan.

Aangezien het pas half zeven was, inmiddels zeven uur, zijn er nog maar weinig mensen op hun werk. Mijn contactman van de lease-maatschappij arriveert om acht uur. Als ik hem het slechte nieuws heb gebracht is het wachten op een vervangende auto. Via VPN (en ADSL) kan ik gelukkig wel wat werk verrichten tot die tijd.

Het is de eerste keer dat ik met heuse criminaliteit word geconfronteerd op Curacao als ik het gestolen gastankje in 1995 even niet meetel.

Ik baal hier flink van.

Posted by CasaSpider at 7:17 AM | Permalink | Comments (13)

Bij Ruben van TimmieTV las ik een grappig stukje over een taxi in Indonesie. Ik wil er nu niet direct de Week van de Taxi van maken, maar ik ken ook een taxi-verhaal.

Suriname, 1997. Ik moest een paar dagen werken bij Billiton en verbleef op het Billiton-kamp, speciaal ingericht voor Billiton-medewerkers. Huisjes, zwembad en een bar-restaurant. Collega Bas en ik wilden 's avonds liever de stad in, Paramaribo dus. We hadden de beschikking over een Isuzu, wat wel handig was in verband met de deplorabele staat van de weg.

Het was gezellig in Paramaribo en het liep al tegen drie uur 's morgens. We wilden nog even kijken bij de ietwat dubieuze disco Diamonds. We wisten ongeveer waar die was, maar konden hem niet vinden. Bij het Torrarica-hotel staan altijd taxi's. We besloten aan een taxi-chauffeur te vragen om voor ons uit te rijden.

Zoveel potentiele passagiers zijn er niet op dat tijdstip (we waren de enigen) en de taxi-chauffeurs verdrongen zich om ons van dienst te mogen zijn. Ze wilden allemaal wel voor ons uitrijden. Het tarief ging iets omlaag, maar één chauffeur kwam met een wel heel bijzonder argument waarom wij precies achter hèm aan moesten rijden. "Ik heb airco!", riep hij enthousiast.

Posted by CasaSpider at 6:15 AM | Permalink | Comments (5)

Zoals eerder gemeld was het maandag raak bij mij. Een lelijke grijze bus ramde mijn prachtige donkerblauwe Toyota Corolla (met moon-/sunroof). Nu rij ik in een oude groene Suzuki Baleno Stationwagon met meer dan 90.000 kilometer op de teller. Het is even afzien. En wat is het donker in een auto zonder moon-/sunroof!

Cubaanse collega Reynaldo reed tot vandaag in een Daewoo Nubira. Dat vond hij drie keer niks en ik was het volledig met hem eens. Na lang wachten is Reynaldo nu ge-upgrade naar een Kia Sportage Diesel 4WD Turbo Intercooler! Hij is lyrisch over de trekkracht van het apparaat. De 88.000 kilometer op de teller deren hem niet.

Vanmorgen vroeg Reynaldo mij om 's middags de camera mee te nemen, om wat foto's voor het thuisfront in Cuba te maken. Zo kunt ook u meegenieten van zijn nieuwe automobiel. De auto moest alleen nog even verplaatst worden voor de foto's. Reynaldo startte hem en ik stikte zowat in de rook die er achteruit kwam. Het leek wel een oude bus!

Reynaldo vond dat maar niets, maar ik stelde hem gerust door te zeggen dat hij er in ieder geval zelf niets van rook. Weet er trouwens iemand hoe men het pookje van de 4WD in de 2WD-stand krijgt? Er is namelijk geen beweging in te krijgen.

Nog even over de Suzuki Baleno. Die is oud en versleten, zelfs de radio doet het niet meer goed. Geluid is er alleen aan de rechterkant en een andere zender opzoeken is een heidens karwei. Voordeel hiervan is dat ik voor het eerst (gedwongen) kennis heb gemaakt met Radio Dolfijn. Is weer eens wat anders dan Radio Hoyer-2. Ze hebben zelfs een weblog!

Wakker worden doen we dus tegenwoordig met Jules van Hest. Dat is nog even wennen, want de man heeft een bijzonder gevoel voor humor. Een hoog pies- en poepgehalte zeg maar. Maar als de grappen zo slecht blijven als gisteren, dan wordt het vanzelf weer leuk.

Bij Radio Dolfijn zijn vaak prijzen te winnen, gisteren hoorde ik Sam Pieter van Curanet (de makers van de Dolfijn website, toeval?) nog op de zender. Hij had voor 500 gulden bonnen bij Kooijman gewonnen. Diverse collega's en bekenden van mij hebben er ook al aardige prijzen weggesleept. Voor de zekerheid heb ik het telefoonnummer van Dolfijn alvast in mijn cellular geprogrammeerd.

Zo ziet u, veranderingen zijn niet altijd een verbetering, maar ze brengen wel leven in de brouwerij!

Posted by CasaSpider at 6:28 AM | Permalink | Comments (10)

Dit is het vervolg op de post Autoweek schiet mis. De hele week maakte mijn Toyota-dealer Garage Cordia reclame voor de presentatie van de Toyota Corolla 2004. Vandaag was het zover, de Open Dag.

Krakend en bevend overlegde het hoogbejaarde CasaSpider gezin of zij een dergelijk uitje nog wel aan konden. Bij het ontbijt zei Lucy met trillende en breekbare stem: 'Ach Casa, dan zijn we er weer eens uit hè...'. Maar het vermoeide hoofd van de CasaSpider was alweer knikkebollend in zijn bord pap gevallen.

Nadat het verplegend personeel van de Serviceflat ons had gewassen en aangekleed (Luchiano kon het nog net zelf), vertrokken we. Uiteraard met de Toyota Corolla.

In plaats van een groot feest was het echter angstwekkend leeg bij Garage Cordia. De zaak was potdicht. Waarschijnlijk was de Open Dag gisteren. Tja, al die moeilijke datums, dat is ook haast niet meer bij te houden voor een bejaarde.

Door de ruiten van de showroom keken de CasaSpidertjes ademloos naar de nieuwe Toyota modellen. Bij elke presentatie van een nieuw model was er weer die opluchting. Lucy en de Spider keken elkaar dan tevreden aan: 'We hebben het weer gehaald, het nieuwste model Corolla...'.

Net voor hij weer aan het indommelen was, daar bij die showroom, mijmerde de CasaSpider even over zijn band, de Corollators. Drie oude mannen, met wat speed-pillen op de been gehouden op het podium. De (zittende) ovaties van het overwegend vrouwelijke publiek... En dan snel de gitaren, looprekjes en wandelstokken weer inladen in die ouwe, trouwe Toyota Corolla Sedan. Sjonge, wat kan daar toch veel in.

Inmiddels stonden er toch heel wat mensen bij de dichte showroom. Wij hadden het wel gezien en togen naar Otrabanda, alwaar Luchiano zijn haar liet knippen. Hij nog wel, de Spider streek met zijn hand door zijn elf haren. En zuchtte eens diep...

Posted by CasaSpider at 1:38 PM | Permalink | Comments (4) | TrackBacks (1)

Hier volgt een gedeelte van de brief die ik zojuist aan Autoweek heb geschreven. Lekker makkelijk voor mij! Het gaat overigens om nummer 41 van de 14e jaargang.

Ik ben een over het algemeen rustig mens. Dat moet ook wel als je op Curacao woont. Autoweek lees ik al sinds een jaar of tien. Na zoveel tijd leert men een blad wel kennen. Ik maak er een sport van om vóór het lezen van een test de uitslag te voorspellen. Wel, Autoweek is erg voorspelbaar, want ik zit er vrijwel nooit naast.

Dat is ook niet zo moeilijk. Peugeot en Renault zijn de favorieten, zeker in de middenklasse. Volkswagen is altijd wel goed, maar ook saai (zwart!) en Seat biedt meer waar voor zijn geld. Italiaans is meestal wel opwindend, maar scoort toch niet zo. En Japan, tja Japan is er ook nog maar behoudens een Honda NSX is daar nog nooit iets fatsoenlijks gemaakt.

Nu bezit ik sinds een jaar een hele mooie Toyota Corolla in die mooie blauwe kleur. Ik heb hem besteld met schuifdak, lichtmetaal en een uitgebreid dashboard, echt een leuke wagen. En hij rijdt als een trein. Maar is wel altijd op tijd.

'Leuk! Autoweek gaat de Corolla testen!', dacht ik vorige week nog. Uiteraard had ik al in mijn hoofd dat de auto ongetwijfeld als saai zou worden bestempeld. Het is geen rijdersauto die met onderstuur een klaverblad rondgeragd wordt. Dat is namelijk de hobby van zo'n beetje elke Autoweek-tester, zo lijkt het.

Tijdens het lezen van de test begon mijn bloeddruk echter al ras te stijgen. Auteur Steffert Stienstra is kennelijk nieuw, ik had nog niet eerder van hem gehoord. Wat deze man ervan bakt is wel het ergste wat ik tot op heden in Autoweek heb mogen lezen. De Toyota Corolla wordt ongegeneerd gepositioneerd als een auto voor bejaarden!

Eerst lijkt het nog de goede kant op te gaan: motor, besturing en wegligging van de Toyota worden geroemd, bijna zou er GTI achterop mogen staan. Dan begint het, de motor van de Corolla is wat rumoerig...

'Bovendien kunnen we ons voorstellen dat de doorsneekoper van de Corolla Sedan een broertje dood heeft aan een ruig klinkende motor bij stevig optrekken', aldus Steffert.

Maar dan. In de kantlijn mag De Doelgroep zijn mening geven. En wie is De Doelgroep? Serviceflat De Oldenborgh in Zeist! Achtereenvolgens komen aan het woord mevrouw Bruinvis (80), mevrouw Boogaard (80), meneer Veenhuizen (78, 'De meeste mensen die hier met een rollator lopen, rijden ook nog auto') en mevrouw Anink (87).

Ik zou Autoweek toch dringend willen aanraden om iets objectiever naar de auto's te kijken. Neem nu bijvoorbeeld de achterkant, de Toyota heeft een achterkant waar je (natuurlijk) snel op bent uitgekeken. Wel, als ik op pagina 22 van hetzelfde exemplaar de achterkant van de Audi S4 bekijk word ik daar niet méér opgewonden van. Maar dat is een Audi en nog wel een S4.

Gelukkig wordt dit soort magnifieke auto's standaard getest door Sandor van Es of Arie Blokland. Hopelijk duurt het nog ettelijke tientallen jaren voordat Steffert Stienstra plaats mag nemen in zo'n bolide en dat meen ik uit de grond van mijn hart.

Tot zover mijn brief. De CasaSpider is ietwat gepikeerd, dat moge duidelijk zijn!

Posted by CasaSpider at 6:45 AM | Permalink | Comments (16) | TrackBacks (1)