CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Zijn theorie had hij al binnen maar dinsdag 22 april moest Luchiano (10) naar buiten, de straat op voor zijn verkeersexamen. Van tevoren hadden de kinderen een routebeschrijving meegekregen. Het was de bedoeling dat ze de route met hun ouders oefenden, zo hoeft men zich op de dag van het examen alleen op het verkeer te concentreren.

Dat kon nooit moeilijk zijn en zo gingen Lucy en Luchiano zondag met de fiets op stap. Na een half uur belden ze al, ze konden het startpunt niet vinden. Uiteindelijk kwamen ze na bijna drie uren terug. Het rijden van de route was deels gelukt maar Luchiano kende hem nog lang niet uit zijn hoofd. Kennelijk was het een flink eind fietsen, Lucy klaagde tenminste over een houten kont.

Maandagavond na het eten was het mijn beurt. We fietsten naar De Boodschap, een gebouw waar onder andere de bibliotheek is gehuisvest en dat als startpunt was aangewezen. Ik moet bekennen heel wat meer van Rijen gezien te hebben dan onze gebruikelijke route richting het dak van de Albert Heijn. Het was heftig, Luchiano reed voorop en ik zag hem geen enkele keer kijken. Dat kwam wellicht ook doordat hij weigerde zijn capuchon af te doen.

"Zet je capuchon eens af, man", zei ik tegen hem. Dat deed hij toen maar. Bij iedere verplaatsing, vooral afslagen naar links, en elke zijweg, vooral die van rechts, hield ik mijn hart vast. Eerlijk gezegd interesseerde het verkeersexamen me geen fluit meer, als Luchiano het maar overleefde. De hele avond had ik een houten kont.

Een extra complicatie was dat zijn cross-fiets door de politie afgekeurd was, er zit geen licht op. Gelukkig mocht hij de fiets van klasgenoot Guus lenen. Een onbekende fiets is toch een extra handicap.

Gedurende de gehele dinsdagmiddag was ik nerveus. Om vier uur belde Luchiano dat hij geslaagd was. Achteraf was dat nog niet officieel maar het bleek gelukkig wel waar te zijn. Vrijdag was de uitreiking van het Verkeersdiploma. De kinderen kregen er een verkeerskwartet bij en tevens was het de laatste dag voor de mei-vakantie. Dubbele pret!, aldus de geslaagde.

Posted by CasaSpider at 8:37 PM | Permalink | Comments (11)

Met de auto reden we in een lange rij over een weg geen idee waar, Curacao of Nederland? Er klonk het geluid van sirenes en in de spiegel ontwaarde ik flarden blauw van zwaailichten.

Het kwam dichterbij. Daar was een plekje om de auto iets naar de kant toe te sturen zodat de ambulance dan wel politie er langs kon.

Tot mijn verbazing stopte de politie-auto achter mij. Twee politie-agentes stapten uit, hoe ze eruit zagen weet ik niet. Er speelden geen erotische gevoelens.

"Uw linkerachterknipperlicht doet het niet", zei een van de agentes. "Wel waar", zei ik tegelijkertijd de clignoteur inschakelend. Ik stapte uit de auto en zag dat hij het deed. "Ziet u wel, hij doet het gewoon."

"Net deed hij het niet", ging de agente verder. "Dat kost u 100 euro. Met de administratiekosten erbij 108 euro 80." Welk een onrecht. "Dit geval gaat voor de rechter!", schreeuwde ik, "Dit laat ik voorkomen!"

Bekeuringen zijn nooit grappig, gelukkig was het een droom. Maar zoals ex-collega E.U. te N. ooit sprak: "Dromen zijn bedrog. Want toen ik wakker werd lag ze d'r nog."

Posted by CasaSpider at 6:52 AM | Permalink | Comments (7)

Sjongesjonge. Nog geen half jaar in Nederland, het is koud lente en daar staan we met zijn allen in de op één na drukste spits uit de geschiedenis: 888 kilometer.

"Het getal 888 wordt vaak gezien als het getal van Jezus Christus en is de tegenhanger van het getal van het beest. Het getal 888 als 'symbool' voor Christus is echter niet zo bekend. De logica achter het getal 888 zit 'm waarschijnlijk in het Grieks alfabet, in het Grieks kent elke letter namelijk een getalswaarde, als men de waarde van de letters in Iesous optelt krijgt men 888." (Bron)

Het gekke is dat men er bijna naar gaat verlangen dat het de dag met de meeste kilometers aan files wordt. Niet zo vreemd, immers we staan toch allemaal stil. Een paar kilometer erbij maakt dan ook niet uit. Vanuit de auto heb ik een aantal foto's met de Nokia N73, gisteren nog onderwerp van klacht in Tros Radar maar bij mij zonder problemen werkend, gemaakt:

• Voor het vertrek dient er 8 minuten sneeuw geruimd te worden op de donkerzwarte Volkswagen Jetta.
  
• Het valt om den drommel niet mee Rijen uit te komen en het is pas 07:09.
  
• File op het kleine stukje A27.
  
• We naderen mijn favoriete knooppunt namelijk Knooppunt Hooipolder.
  
• Zo ziet de watertoren van Raamsdonksveer er niet indrukwekkend uit. Van de andere kant wel.
  
• Ridder van de A59, elke ochtend met vers tegenlicht.
  
• De vermaledijde flitspaal aan de Vlijmenseweg te Den Bosch die mij 130 euro armer maakte.
  
• Vanuit de Druppel: Station 's Hertogenbosch.

Tijdens het filerijden schakelde ik tussen 3FM met Giel Beelen en Q-music met Ruud de Wild. Tot nu toe heeft Giel mijn (lichte) voorkeur. Interessant zijn de verkeersmededelingen tussendoor, waar staan de grootste files? Vanaf Knooppunt Hooipolder tot aan de afslag Den Bosch was het vrijwel continu file rijden maar aan de andere kant stond het echt helemaal stil. Dat betekent ruim 20 kilometer.

Toch hoort men nooit maar dan ook helemaal nooit de A59 in het lijstje van files. Dit is zo oneerlijk. Altijd het hetzelfde rijtje met de A1, de A27, de A15 en noem ze maar op. De Ridders van de A59 worden vergeten, telkens weer. Horen wij er niet bij en tellen wij soms niet mee? Eens lag er op vrijdagmiddag een vrachtwagen gekanteld op de A59 maar dan moet men niet denken dat dat nieuws is. Neen, pas als op zekere dag 5000 auto's van de aardbodem verdwijnen op de A59 wordt er misschien een regel of twee aan gewijd.

Het is tijd voor actie! Dan gaan we met alle Ridders van de A59 de A13 ofzo platleggen. Als het niet goedschiks gaat dan maar kwaadschiks.

Posted by CasaSpider at 9:05 PM | Permalink | Comments (16)

Gevoel zit voor een groot gedeelte tussen de oren. Zelfs kan men stellen dat alles tussen de oren zit, maar is dat wel zo? Vroeger als student pendelde ik regelmatig met de trein tussen Utrecht en Eindhoven. Bij het binnenrijden van beide stations voelde ik iets, ja ik werd erdoor geraakt.

In Rotterdam kwam ik niet zo vaak, maar ben er wel geboren. In 1998 reed ik erheen in mijn rode Peugeot 205 XS om een digitale camera te kopen, dat (laatste) was toen nog niet erg gebruikelijk. De camera was nodig voor mijn verblijf van drie maanden in Zwitserland waar ik bij Migros in Gossau heb gewerkt. Het binnenrijden van Rotterdam deed kippenvel op mijn armen ontstaan.

Toen woonde ik al op Curacao en iedere keer als ik van het eiland af was geweest en het vliegtuig de bocht maakte om de landingsbaan van Hato Airport te approachen maakte een warm gevoel zich van mij meester. Het heeft vast te maken met de herkenning van iets bekends.

Vijf dagen per week rijd ik van Rijen naar Den Bosch en vice versa. De route voert via Dongen langs Oosterhout de A27 op en drie minuten later bij Knooppunt Hooipolder rechtsaf over de A59. Op de terugweg gaat het net andersom maar er is een ander verschil.

Met ruim 120 en de vlam in de pijp scheurt de donkerzwarte Volkswagen Jetta in westelijke richting. De A59 maakt een lichte bocht naar links en daar staat hij, majestueus en een punt van herkenning: de watertoren van Raamsdonksveer.

In december was het al donker om een uur of vijf en was het nog mooier, dat verlichte fallussymbool net achter Knooppunt Hooipolder. Ja, het zien van deze uit 1925 stammende watertoren van Hendrik Sangster raakt mij.

Datzelfde geldt ook voor het in 1989 geopende Knooppunt Hooipolder, een uniek knooppunt in Nederland dat volgens Wikipedia niet eens een knooppunt is maar slechts een eenvoudige afrit. Hoe durven ze:

"Het knooppunt is zeer bijzonder voor Nederlandse begrippen, enkel de hoofdrijbaan van de A27 is kruisingsvrij. In feite is dit geen knooppunt, maar een eenvoudige afrit, waarbij de A59 kort onderbroken wordt. Bij de aanleg is wel al ruimte gereserveerd voor een toekomstige uitbreiding tot een klaverblad." (Bron)

Daarmee is de A59 de enige onderbroken snelweg van Nederland. Men moet even stoppen om te beslissen of men linksaf de A27 opgaat richting Breda of rechtdoor over de A59 naar Zierikzee. Een metafoor voor het leven?

Posted by CasaSpider at 10:05 AM | Permalink | Comments (4)

Net als voor veel dingen geldt dat een oplossing geen absolute grootheid is. Neem een bedrijf dat slecht draait. De directie wil een gedeelte afstoten terwijl de vakbond opkomt voor de met ontslag bedreigde werknemers.

"Het is kiezen of delen", zegt de directie. "Ofwel gaan die 100 man eruit en kunnen we met de rest door ofwel over een half jaar staat iedereen op straat." De vakbond weet er een redelijke afvloeiingsregeling uit te slepen en het probleem is opgelost. Maar er staan straks wel 100 mensen op straat.

Volgens Van Dale is een oplossing de beëindiging van een probleem op bevredigende wijze.

Nou, voor mij was de oplossing in de vorm van een boete van 130 euro voor het probleem van door rood rijden niet echt bevredigend. Na enige moeite zijn inmiddels de foto's in mijn bezit.

Het bewijs lijkt overduidelijk, alhoewel de politie misschien wel een Photoshop-artiest in dienst heeft die de hele dag op bekeuringsfoto's de stoplichten op rood zet.

Blijft er nog één probleem over namelijk de associatievraag van gisteren: Dorst - ??? - ??? - Voetbal International. Ik weet het nu al, voor velen is de oplossing niet echt bevredigend.

De hints waren taal en Unix. Met taal wordt hier een vreemde taal bedoeld en welke taal komt het meest in aanmerking? Dat moet wel haast Spaans of Papiaments zijn. In allebei deze talen wordt het woord dorst vertaald door sed.

Het programma sed staat voor de zogenaamde Stream EDitor van Unix. Een bijzonder interessant programma, tenminste voor de liefhebber, waarover hier veel te lezen valt. En natuurlijk ook in Wikipedia.

In het kort kan sed ingewikkelde tekstbewerkingsoperaties op bestanden toepassen. Zo verwijdert de volgende zin bijvoorbeeld commentaarregels (deze beginnen in Unix met een "#") behalve tussen de woorden "start" en "stop". Ga er maar aan staan:

sed -e '1,/start/ s/#.*//' -e '/stop/,$ s/#.*//'

Het eerste programma waar iedere Unix-leerling mee begint is de teksteditor vi (Wikipedia). Wie Microsoft Word of een soortgelijke editor gewend is schrikt zich een hoedje van vi. Dat komt omdat de editor ofwel in commando-mode ofwel in tekst-mode staat. Om iets in te kunnen tikken dient eerst een commando te worden gegeven als i voor input of a voor append. Vervolgens tikt men wat tekst en schakelt terug naar commando-mode door op escape te drukken. Tikt men nu tweemaal een d dan is de regel waar de cursor op staat verdwenen. Erg leuk!

De stap van teksteditor vi naar Voetbal International is door de meesten waarschijnlijk zonder problemen te maken.

De beëindiging van het probleem op bevredigende wijze is derhalve: Dorst - sed - vi - Voetbal International.

Posted by CasaSpider at 6:16 PM | Permalink | Comments (10)

Nu Boer zoekt Vrouw afgelopen is konden wij zondag weer eens naar Wegmisbruikers kijken. Wegmisbruikers is een programma met een negatieve inborst en maakt slechte dingen los in de mens, tenminste in mij wel. Als een wegmisbruiker te hard of door rood rijdt begin ik al te gniffelen en hoop dat hij een flinke bekeuring krijgt. Het invorderen van het rijbewijs is de slagroom op de taart.

Geen beter vermaak dan leedvermaak. Maandag kreeg ik een mailtje met attachment van onze office-manager. Het was @!%@#$% een bekeuring! Voor door rood licht rijden! De overtreding (Feitcode R602) heeft op 7 februari jongstleden plaatsgevonden om iets voor half vijf op de Vlijmenseweg te Den Bosch. Ja, dat kan ik inderdaad geweest zijn. Probleem is alleen dat ik het me absoluut niet kan herinneren, ik rijd echt nooit door rood.

Weet zo'n agent eigenlijk wel wat hij doet? Op deze manier wordt een fatsoenlijke weggebruiker (ik) enorm in de hoek gedrukt. Want is het wel waar, ik bedoel misschien had de man wel slecht geslapen en was hij jaloers op de bestuurder van een donkerzwarte Volkswagen Jetta die kennelijk al klaar was met zijn werk. "Dat nummer noteer ik even, hehehe" of iets in die trant spookte door zijn hoofd.

Het is meer dan een maand geleden! Wanneer verjaart een bekeuring eigenlijk? Straks komen er nog een paar achteraan en wat kan ik daaraan doen? Vanmorgen reed ik op diezelfde Vlijmenseweg door oranje, ja tenminste dat hopen we dan maar. Oh, wat was het op Curacao toch relaxed rijden.

Ja, CasaSpider is een tikkeltje gefrustreerd. Dan kan men nog beter in Zwitserland wonen, in hun versie van Wegmisbruikers haalden ze een man van de weg die 132 reed waar 100 is toegestaan. Dat kostte hem 900 euro. Toen moest ik weer even gniffelen. Onverbeterlijk.

Posted by CasaSpider at 5:36 PM | Permalink | Comments (20)

Mensen zijn gewoontedieren en ik doe daar nog een schepje bovenop. Bij de Druppel (codenaam) mag ik niet in de bedrijfsparkeergarage parkeren en doe dat daarom in parkeergarage Paleiskwartier. Dat klinkt overigens luxer dan het is.

Na een dag of twee was het mij duidelijk hoe de garage in elkaar zit en welke uitgang het handigst is om naar de Druppel (codenaam) te lopen. Pal naast die uitgang staat een pilaar en het parkeervak daarnaast is het door mij uitverkorene.

Een van de mooiere features van de donkerzwarte Volkswagen Jetta is de aanwezigheid van parkeersensoren. Echt heel handig. Bij het achteruit in het parkeervak rijden moet ik alleen op de pilaar letten en vervolgens langzaam doorrijden tot de hartslag van de parkeersensor een ononderbroken piep laat horen. De achterbumper bevindt zich dan op tien centimeter van de betonnen muur. Het is gewoon heerlijk.

Maar wat gebeurde er vanmorgen? Bij het aan komen rijden zag ik het al, een of andere lulhannes had zijn grijze ongewassen Toyota op mijn plek gezet en ook nog eens precies op dezelfde manier. Wat een afkijker en wat een naäper! Mijn bloed begon te koken maar wat kan men doen? Weinig. De Jetta parkeerde ik er schuin tegenover naast een betonnen muurtje.

Later vertelde ik het voorval aan een collega die als volgt reageerde: "Ach, dat soort kleine dingen daar maak ik mij al lang niet meer druk over."

Ik gelukkig wel, anders is het toch net of je leven achteruitrijdend de betonnen muur op tien centimeter is genaderd?

Update dd. 17.01.2008 / 19:43

Het is gewoon ongelofelijk maar gisteren schreef ik in de comments bij deze post dat ik blij was dat het een Toyota was die mijn plaats heeft bezet en niet een Renault (ofzo). En wie staat er vanochtend op mijn plek? Een vermaledijde Renault! Hoe vroeg moet ik vrijdag uit de veren?

Posted by CasaSpider at 6:42 PM | Permalink | Comments (15)

Behalve de commotie rondom Hero Brinkman is er op Curacao nog veel meer te beleven. Gelukkig maar! Dit jaar worden de kentekenplaten vervangen, dat gebeurt eens in de paar jaar. Ik herinner mij gele platen met zwarte letters, wit met rood en wit met zwart. Allemaal lood om oud ijzer, ze voldeden uitstekend.

Tot dusverre was de discussie rondom het nummerplaatbelastingaddendum interessanter. Voor degenen die niet (meer) weten wat dat is, het is een opzetplaatje dat op het nummerbord wordt geschroefd. Aan de kleur van het opzetplaatje kan de politie zien of de wegenbelasting is betaald.

Het eerste jaar moest het nummerplaatbelastingaddendum op de kentekenplaat aan de achterkant van de auto bevestigd worden. Dit bleek niet zo handig voor de politie die bij een controle letterlijk achter de feiten aan liep.

Als er een trofee bestaat voor Idioot Design verdient het bedrijf of de persoon of het driejarige zoontje van de persoon die het ontwerp voor de laatste Curacaose kentekenplaten heeft verzorgd een nominatie. Wat zeg ik, geef hem die prijs nu maar vast. Hier komt niemand meer overheen in 2008.

De vlag van Curacao (blauw met een gele streep) dient als achtergrond van de nieuwe kentekenplaat. De cijfers en letters zijn oranje evenals het nummerplaatbelastingaddendum. De kleur oranje is de kleur van Frente Obrero (FOL) en toevallig gaf deze partijkleur van de destijds verantwoordelijke FOL-gedeputeerde (Ivan Strick) de doorslag. Het gaat om ruim 74.000 kentekenplaten, kosten 1.1 miljoen Antilliaanse guldens (440.000 euro). Bijgaande foto is van Daargaatze, het weblog van Anneke en Sietze. Ook zij verbaast zich: "Je kunt echt helemaal niks, noppes nada van de nummers lezen."

In een vervolgpost meldt Anneke dat de politie niet blij is. In het weekend konden ze de kentekenplaten van een stel wegpiraten niet lezen. Men adviseert de oude nummerborden voorlopig niet weg te gooien. En in Autoplaatje deel 3 blijkt dit advies te zijn opgevolgd. De nieuwe kentekenplaten worden niet ingevoerd en de oude blijven geldig.

Meer blogs over dit thema:

• Dick Drayer
  
• ReichgeltLive!
  
• RNW: Curacao, Bonaire
  
• Amigoe (mirror)

Volgend jaar begint het circus opnieuw.

Posted by CasaSpider at 6:14 PM | Permalink | Comments (16)

Er zijn van die dingen die men wel op Curacao maar niet in Nederland kan doen. Voor de hand liggend is het nu bezoeken van een Happy Hour aan het strand om in korte broek aan een koud biertje te lurken. Donderdag heb ik de donkerzwarte Volkswagen Jetta een beurt gegeven. Na het wassen in de wasstraat is zij ook van binnen flink met de stofzuiger onder handen genomen.

Al een tijdje was de ruitenwisservloeistof op. Vooral met die mist van tegenwoordig is een vieze voorruit geen pretje. Net als op Curacao gooide ik er water met zeepsop in, alleen gaat er in het reservoir van de Jetta niet minder dan drie liter. Vrijdagochtend wilde ik eens lekker sproeien en trok de ruitenwisserhendel naar me toe.

Er klonk wat gebrom en de ruitenwissers begonnen te wissen maar water, ho maar. Het display op het dashboard gaf aan dat het -4 graden Celsius was. Logisch redeneren leidde al snel tot de conclusie dat, nou ja dat is logisch hè.

Zaterdag was een schitterende dag. We gingen naar Breda en genoten onderweg van het panorama. De velden en de bomen waren wit en straalden bij -7 graden in het sterke zonlicht. Ook de stad zag er mooi uit, jammer dat het fototoestel thuis lag. Luchiano (10) had nog een skateboard te goed van Sinterklaas maar omdat die nog steeds niet over de brug was gekomen offerde ik mij op. Diana (1) kreeg een Teletubbies puzzle. De hele dag roept zij "Oh-oh!" en Po is haar favoriete figuur, evenals destijds bij Luchiano.

Die thuis meteen zijn skateboard uitprobeerde terwijl ik een ommetje met Diana maakte. We hebben maar geluk met onze landerijen. Diana stapte stevig door en ja, over een jaar ofzo komen haar handjes wel uit de mouwen tevoorschijn. Bijna vrijwillig poseerde ze vervolgens met de donkerzwarte Jetta.

Bij het Kruidvat hebben we echte ruitenwisservloeistof gekocht met antivries erin. Het spul moet echter onverdund in het reservoir. Sjongesjonge, wat duurt het ongelofelijk lang voordat drie liter water er door de verstuivers uit is geperst.

Posted by CasaSpider at 5:31 PM | Permalink | Comments (5)

's Morgens om tien over zeven slaat CasaSpider in het donker de voordeur achter zich dicht en speurt naar de donkerzwarte Volkswagen Jetta. Vreemd genoeg staat er alleen een witte. Rijp. Zwijgend opent hij het linker achterportier en vist de roze ruitenkrabber uit het opbergvak tevoorschijn.

Eerst krabben en dan pas de motor aanzetten, ammehoela! Dat hebben we maandag al gedaan, zonder enig resultaat. Neen, laat de ventilator maar lekker blazen tijdens het krabben. Onwillekeurig denk ik op dergelijke momenten aan Curacao. Daar hadden we ook wel eens problemen met het klimaat. Bijvoorbeeld als men om half een 's middags weg wil rijden en zijn vingers brandt aan het stuurwiel.

Luxe-problemen.

Tien over zeven is een betere tijd om te vertrekken dan half acht, het scheelt tientallen schoolgaande kinderen op de fiets. Om acht uur betreed ik het gebouw tegenover het station in Den Bosch. De sleutel die alle deuren opent en zelfs de printjobs start heet heel toepasselijk D'n Druppel. Driemaal raden waar CasaSpider is gedetacheerd.

Twee werkdagen zitten erop en tot nu toe valt het niet tegen. Vrijdag ben ik eerst nog naar Riccio Kappers geweest waar Jessica mij tot volle tevredenheid (op alle fronten) heeft geholpen. Die avond kwamen zussen Margriet en Pascale met hun respectievelijke echtgenoten Wiro en Luc op bezoek.

Wel, dat is niet helemaal waar. Om een uur of tien moest zwager Wiro Margriet uit een café in Dongen halen, uit het café tegenover de kerk om precies te zijn. Dat vond hij niet zo erg, immers Lucy en ik dwongen het bezoek naar Sterren dansen op het ijs te kijken. Ja zeg, wij willen ook een beetje plezier hebben. Wiro deed verdacht lang over het korte ritje.

De beste uitvinding van de vorige eeuw zijn navigatiesystemen. Trouwe lezers weten hoe verknocht ik ben aan mijn TomTom. Vaak staan TomTom en het Volkswagen navigatiesysteem (iets van Blaupunkt) tegelijkertijd aan. Gezellig al die dames in de auto. Als de Belgische stem van de Volkswagen als eerste gebiedt rechtsaf te slaan zegt Lucy: "Ha! Dus zij weet het beter."

Maandagmiddag ontdekte ik zowaar een fout bij TomTom. Rijdend over de A59 van Den Bosch richting Zierikzee nadert het knooppunt Hooipolder (Wikipedia). Daar moet ik links de A27 op rijden richting Breda/Oosterhout. TomTom zegt echter rechts aan te houden. Toen ik dat deed en het knooppunt passeerde ging het apparaat direkt herberekenen. Dat is een teken dat men verkeerd zit. En ja hoor, hij liet me omkeren en vervolgens rechts afslaan richting Breda/Oosterhout.

Het bewijs ligt vast op de ietwat wazige foto, met dank aan Nokia N73. Duidelijk is te zien dat gedurende 4.2 kilometer rechts aangehouden moet worden terwijl de te kiezen weg naar links afbuigt. Op het wegdek staan pijlen naar links, de doorgaande weg gaat gewoon rechtdoor. Het Volkswagen navigatiesysteem zegt: "Linksaf". Op een of andere wijze denkt TomTom dat men zich al op de doorgaande A27 bevindt, maar dat is niet correct.

Luxe-problemen?

Luchiano (10) is sinds donderdag arbeidsongeschikt zeg maar ziek. Het begon met hoofdpijn en vanaf zaterdag hoest hij zich vooral 's nachts de longen uit het lijf. Heel zielig. Voor hem maar ook voor ons want geslapen wordt er bijna niet meer. Vanmiddag is hij voor het eerst weer naar school gegaan en vanavond heb ik een halve liter hoestdrank voor hem gekocht. Zo direkt gooien we er weer 15 ml in. En dan maar zien hoe we de nacht door komen.

Posted by CasaSpider at 8:24 PM | Permalink | Comments (12)

Donderdagochtend had ik een afspraak met mijn zus Margriet in Borkel. Zij beheert de website mudanca.nl en had mij om assistentie gevraagd voor wat kleine punten. In februari emigreren zij en haar man Wiro naar Portugal. De site is net als hun woonhuis en appartement in aanbouw. Toevallig hebben Lucy en ik net naar een aflevering van Ik Vertrek gekeken.

Om een uur of twee wilde ik op mijn dooie akkertje naar Gilze Rijen met de markt van Valkenswaard als tussenstop. Lucy had zin in garnalen. Tot mijn verbazing of liever gezegd zelfs onthutsing brandde er een waarschuwingslampje in de donkerzwarte Volkswagen Jetta. Het kostte me wat moeite om het icoon te ontcijferen, dacht eerst dat het frituurvet vervangen moest worden maar het bleek om een te laag oliepeil te gaan.

Paniek in de tent. Bij het branden van waarschuwingslampjes heb ik absoluut geen zin om de auto langs de kant van de weg te zetten. Integendeel, de neiging om het gaspedaal wat verder in te trappen overwint ongeveer net zoals men sneller gaat schrijven op het moment dat er te weinig ruimte op het papier overblijft.

Bij een Ford-garage vroeg ik of iemand kon helpen de olie op peil te brengen. Men wilde het instructieboekje erbij hebben. De tijden dat er gewoon olie in een carter gegooid kan worden zijn tegenwoordig wel voorbij. Uiteindelijk verwees de man me door naar de Volkswagen-dealer in Valkenswaard aan de Dragonder. Dat laatste is een straat.

Na het uitwisselen van gegevens vroeg de Volkswagenman om mijn sleutels. Persoonlijk houd ik er niet zo van om mijn sleutels af te geven en al helemaal niet aan een wildvreemde. "Anders loop ik wel even mee hoor", bood ik aan. "Neen, de auto wordt de garage ingereden en daar kijken we hem na", antwoordde de man onverbiddelijk.

Ik deed een laatste poging. "Maar weet u dan waar de auto staat?" Schamper zei de man: "Als u hem niet drie straten verder heeft geparkeerd dan vinden we hem wel." Een andere man grinnikte hardop. "Pas maar op met dat soort grapjes", dacht ik bij mijzelf. Een wijsheid verkregen door ervaring.

Vijf minuten later kwam er een monteur aan de balie. "Waar staat die auto? Ik kan hem niet vinden." Ik beet op mijn tong en ging met de man mee naar buiten. De auto stond vlak naast de ingang. De reden dat de monteur hem niet kon vinden was dat de geinponum achter de balie als type niet Jetta maar Transporter had opgeschreven.

Tien minuten later had ik alle damesbladen (Elegance, Elle en nog een paar) helemaal uit en was de auto nagekeken. Men had er een litertje olie bij gegooid. Dat schijnt normaal te zijn bij een auto van nog geen half jaar oud. Ik vind het maar vreemd. Zonder verdere raadselachtige iconen reed de Jetta mij naar Rijen.

Heeft Sinterklaas zich woensdag nog bij ons laten zien? Jazeker. Luchiano (10) is een microscoop rijker en Lucy een paar mooie laarzen die zij na Nürnberg-AZ (2-1) met plezier demonstreerde. Men kan het slechter treffen. Vraag dat maar aan Louis van Gaal.

Posted by CasaSpider at 11:06 PM | Permalink | Comments (15)

Op Curacao praat men vrijwel nooit over het weer maar hier is dat een ander verhaal. En dat terwijl elke dag de zon schijnt, afgelopen zondag tenminste wel. We vonden dat Luchiano (9) eens iets moest doen voor de kost en Margriet wist wel een leuke klus. Het maaien van het gras.

Luchiano's standaard antwoord op een vervelende vraag gesteld door persoon $X met onderwerp $Y is tegenwoordig: "Ik haat $X en ik haat $Y" maar daar trokken wij ons niet veel van aan. Even later liep hij met zijn tante, de electrische grasmaaier en een gezicht als een oorwurm baantjes over het grasveld te trekken.

Toen ik jong was moest ik dat ook, maar dan met zo'n smalle handmaaier. Dat was nog eens afzien. Toen ze eindelijk klaar waren durfde Margriet niet te zeggen dat het huis ook een voortuin heeft.

Waar ook wel eens de grasmaaier overheen mag is het kapsel van Diana (1). Ze begint inmiddels een aardige haardos te kweken en het staat haar eigenlijk wel charmant. Mijn theorie is dat echte vrouwen lange haren hebben. Voorlopig vragen we daarom niet aan Luchiano of hij het haar van zijn zusje wil snoeien.

Mijn laptop staat in Dommelen, gemeente Valkenswaard, omdat hij geen wireless netwerkkaart heeft. Tot nu toe reed ik van Borkel via Valkenswaard naar Dommelen maar binnendoor is behoorlijk korter. Toevallig hadden Pascale en Luc een TomTom Garmin nüvi navigatiesysteem besteld, speciaal voor hun vakantie in Spanje waar ze met een huurauto rondrijden. Helaas voor hun en gelukkig voor ons werd het apparaat een dag te laat bezorgd.

Om hem uit te testen reed ik ermee naar Dommelen, binnendoor. Het was voor mij de eerste keer met een navigatiesysteem en eigenlijk kan ik al niet meer zonder. Het werkt gewoon fantastisch. Mannen hebben in het algemeen een broertje dood aan naar de weg vragen. Dat is niet handig, zeker als men qua orientatievermogen niet hoogbegaafd is. GPS is werkelijk de uitvinding van de (vorige) eeuw. Even een vraag tussendoor, kan een navigatiesysteem gestolen worden? Immers, men weet altijd waar hij is.

Tot slot een voorproefje van een grote gebeurtenis voor Luchiano. Zijn eerste schooldag op de Sint Servatiusschool te Borkel. Ik kan al voorwegnemen (is dat Nederlands?) dat de ochtendsessie niet tegenviel. Morgen meer schoolbelevenissen.

Posted by CasaSpider at 2:29 PM | Permalink | Comments (41)

Na de voor menigeen toch ietwat verrassende post van gisteren snap ik dat men op zoek is naar antwoorden. Die komen ook, maar nog niet vandaag. Immers, het dagelijkse leven snelt als een rivier onverstoorbaar en niet te stoppen door.

Zondag was niet echt mijn dag. We hadden bedacht dat de Spiders samen met Piet en Emmie (6) naar Mambo Beach gingen. Om half vijf, want vanaf dat moment is de entree gratis. Laat de Hollander-grappen maar doorkomen. Het was ongeveer 16:29 en ik vroeg aan de caissière of we er al gratis in mochten. "Neen, om vijf uur", antwoordde zij.

Dat heeft Mambo Beach tot onze ergernis al eens eerder gedaan, de gratis toegangstijden van half vijf naar vijf uur verplaatsen. De laatste keer kwam men daar rap van terug. Wij hadden een half uurtje om stuk te slaan en reden door naar het Seaquarium om de zeeleeuwen daar aan te gapen. Het leverde foto's op van Diana (1) met CasaSpider en Diana met Lucy.

Om klokslag vijf uur waren we weer bij Mambo Beach. Het was fijn om voor het eerst sinds zes weken te zwemmen en datzelfde gold voor Diana. Na het tweede Happy Hour bij Wet&Wild haalden Piet en ik pizza's bij de Pizza Hut, voor het Italiaanse accent. Het was ontzettend druk bij de Pizza Hut in Salinja. Is iedereen soms te beroerd om zelf te koken op zondagavond? De parkeerplaats was vol, langs het hek aan de aanpalende weg vonden we een plaatsje.

Na een hele tijd wachten waren de pizza's eindelijk bereid. Vol gas scheurden we weg maar de auto trok naar links. Het duurde een paar seconden maar toen was de diagnose gesteld, een lekke linkervoorband. Tijd voor beslissingen.

Met twee dampende pizza's in de auto, een uitgehongerde familie thuis, een aantal Polars voor de kiezen en een slecht verlichte weg heeft men niet veel zin om de auto langs de kant te zetten en het wiel te verwisselen. Helemaal niet aangezien op elk wiel één van de vier bouten beveiligd is. Hiervoor is een apart opzetstukje nodig.

We besloten door te rijden, zo ver was het niet en de band was in het begin nog niet helemaal leeg. Thuis aangekomen was hij dat wel. Aangezien het toch al niet mijn dag was stelde ik het wielvervangingsklusje uit tot maandag. De pizza's waren overigens niet slecht en snel op.

Gek is dat dat dingen die op de ene dag voor geen meter lopen op een andere geen enkel probleem zijn. Het vervangen van het wiel kostte wat zweet maar verliep probleemloos. Ook de linkerpols hield zich goed bij deze krachtproef. De volgende halte was een zogenaamde Tire Shop waar men voor een luttel bedrag de kapotte band kan laten plakken. De bandenplak-employee op de Caracasbaaiweg wierp een blik in de kofferbak en constateerde direct dat de band verloren was.

Dat werd een nieuwe kopen. Bij Western CT op Nieuwe Haven rekende ik 153.49 Antilliaanse guldens af (€ 61.40). Voor dat geld wordt het goede wiel bevestigd en het reservewiel netjes in de kofferbak opgeborgen. Zelf heb ik daarbij wel de afdekplaat omhoog gehouden. De pizza's van zondagavond waren lekker maar in totaal ruim 200 gulden is echt teveel van het goede. Wellicht dat deze ervaring van invloed is op het beslissingsproces bij een volgende soortgelijke gelegenheid.

Luchiano (9) en ik gingen Piet en Emmie ophalen bij Caribbean Flower appartementen. Totdat de electriciteit en de auto verrekend waren zwommen de kinderen in het zwembad en nam ik een foto van Piet voor zijn mansion. Bij ons thuis aten we een bord patat en toen was het tijd voor de gasten om zich om te kleden. Ze namen afscheid van Lucy en Diana en met zijn vieren reden we naar Hato International Airport.

Afscheid nemen is nooit leuk, zeker niet als men gedurende tien dagen intensief met elkaar is opgetrokken. Dat geldt voor Piet en mij maar ook voor Emmie en Luchiano. Toch gingen we nog even zitten op een terrasje, een van de grote verbeteringen van de nieuwe luchthaven. Om tien over vier passeerden ze de eerste controle en namen de roltrap naar boven. Een beetje weird om te zeggen: "Tot over een week of zes!"

Inmiddels zitten ze alweer ruim een uur in de lucht. Piet en Emmie, goede reis!

Posted by CasaSpider at 8:09 PM | Permalink | Comments (16)

1.

Donderdagavond hadden we een Technical Meeting van SQL Integrator in het Avila Beach hotel. Niet in ons gebruikelijke zaaltje dat bezet was, maar ernaast. De meeting verliep zoals altijd, HRM-dingetjes, Sales-dingetjes en een aardige presentatie van Krijn over Prince2 die tegen de verhouding in tamelijk lauw werd ontvangen en tenslotte waar iedereen met smart op wachtte: de afsluitende borrel.

Hoogtepunt was het afscheid van Jeroen Koops die met zijn gezin terug gaat naar Nederland. Een afscheid gaat altijd gepaard met zoenen van een van onze office-ladies. Nu Manja naar de concurrentie is vertrokken neemt Melisa Rosa, een dergelijk prachtige naam moet men gewoon voluit schrijven, de honneurs waar.

Uiteraard weigerde mijn camera op het moment van de kus tussen twee niet-partners en dus moest hij over. Let op het gezicht van Antonio tijdens de omstrengeling. Een kus die overigens netjes op de wangen werd gegeven. "Was dat alles? het deed nog geeneens pijn!", lijkt Jeroen te zeggen.

Jeroen, ik wens jou en je gezin veel succes en voorspoed in Nederland. Je zult nog wel eens denken aan het Happy Hour op Wet&Wid als de Insulinde door de ondergaande zon vaart terwijl bij jullie de hagelstenen door de ruiten kletteren.

2.

Zaterdagmorgen was er ook een soort van afscheid, de laatste karateles van het seizoen. Sensei Ivonne was moe, naar eigen zeggen zelfs gebroken. Zij had 17 uur aan een stuk door aan een belangrijke conversie gewerkt. Niet alles is goed gegaan gezien ook een aantal dringende telefoontjes tijdens de les. Als dinsdag alle currencies maar goed staan.

Luchiano (9) kwam wat langzaam op gang, hij is bepaald geen ochtendmens. Pas toen er tegen stootkussens geschopt mocht worden kwam het enthousiasme. Ook sparren doet hij graag, volgend seizoen staan er echte wedstrijden op het programma.

Tenminste als zijn moeder het goed vindt. Op de foto voert Kristi van Kridan een mooie mawashi-geri uit, zij heeft afgelopen zondag de groene band behaald.

3.

Ieder half jaar, dat is vaste prik, verhaalt het CasaLog over het nieuwe nummerplaatbelastingaddendum. Een woord dat nog niet in de Dikke van Dale te vinden is maar wel via Google.

Voor de historie van het nummerplaatbelastingaddendum leze men de post Uitvinder van een woord. Op deze wijze kan men mooi de groei van Diana (1) monitoren. Bij de zich in vreemde bochten wringende Luchiano (9) is dat een stuk moeilijker.

Grijs is de kleur van het opzetplaatje dat een medewerker van Star Lease vrijdagmiddag just in time op de nummerplaat van de donkerblauwe Toyota zonder moon-/sunroof schroefde. Vanaf 1 juli worden auto's zonder grijs nummerplaatbelastingaddendum zonder mededogen van de weg gehaald en in beslag genomen.

Er zijn mensen die geen zin hebben om autobelasting te betalen. Liever lenen zij het opzetplaatje van een andere auto. Daarom klonk Star Lease deze vast op de nummerplaat maar dat doen ze niet meer. Op mijn vraag waarom niet antwoordde de Star medewerker dat het geboefte er dan gewoon de hele nummerplaat afschroeft. En het is veel moeilijker om een nieuwe nummerplaat te krijgen dan een nieuw nummerplaatbelastingaddendum.

Posted by CasaSpider at 1:41 PM | Permalink | Comments (10)

Alles is in beweging ook al is dat niet altijd bij iedereen even goed zichtbaar. We hebben het hier wel over de grote dingen. Neem de mens zelf of huizen of schoolsystemen, men kan het zo gek niet verzinnen of er is sprake van verandering.

Een van de meest complexe en daardoor fascinerende veranderingsprocessen vindt men in de automobielindustrie. Technisch worden auto's steeds beter. De banden, de transmissie, de aandrijving, de motor, de carosserie, al deze onderdelen worden continu verbeterd. Parallel ligt er druk op de fabrikanten om te voldoen aan steeds strenger wordende milieu-normen.

Laatst bekeken wij de DVD van het 25-jarig huwelijksfeest van mijn ouders dat in 1983 plaatsvond. Een deel van de film betrof het wegrijden van de familie en andere gasten vanuit het ouderlijk huis. Opvallend was hoe ouderwets de toch redelijk nieuwe auto's oogden. Zelfs de duurdere exemplaren zagen er fragiel en dun uit. Vergelijk bijvoorbeeld de Honda Civic uit 1972 met die uit 2007.

In de 80-er jaren ontwikkelde de PC zich in hoog tempo en dit verleidde een computerman (van Microsoft?) tot de uitspraak dat indien auto's even snel evolueerden als computers we ons nu met 900 kilometer per uur konden verplaatsen en dat tegen een spotprijs. Of iets in die trant. De auto-industrie reageerde dat wij dan wel moeten accepteren dat deze auto's gemiddeld zes maal per rit vastlopen. Of iets in die trant, het gaat tenslotte om het idee.

En kleding? Er gaat veel geld om in de kledingbranche, maar feitelijk is het een pot nat en toch steeds weer hetzelfde. Of neem wijn, kwantitatief is er wellicht vooruitgang maar kwalitatief? Een betere viool dan een Stradivarius is ook nooit meer gebouwd.

Het allerknapste van de automobielindustrie is echter dat men er telkens in slaagt om nieuwe modellen te introduceren terwijl daarbij de balans met de bestaande modellen niet of nauwelijks verstoord wordt. Dat klinkt eenvoudiger dan het is. Als de nieuwe BMW 3-serie uitkomt moet deze innovatief zijn ten opzichte van de concurrentie en liefst ook kwalitatief beter. Maar tegelijkertijd mag het nieuwe model niet beter zijn of dikker ogen dan de 5-serie uit het eigen huis. Ook de invloed op de tweedehands markt mag niet uit het oog verloren worden.

Op grond van de voortschrijdende techniek, enorme verkoopaantallen, internationale concurrentie, strenge milieuwetgeving en last but not least het in balans houden van de eigen modellenlijnen verdient de automobielindustrie de prijs van de best evoluerende entiteit op aarde. Gefeliciteerd dames en heren automobielbouwers.

Zet daar voor de grap maar eens de evolutie van de mens naast.

Posted by CasaSpider at 8:19 PM | Permalink | Comments (14)

Niet veel mensen weten het maar CasaSpider is uitvinder van een woord. Niet gewoon een woord van een paar letters, neen mijn woord behoort met zijn 28 letters tot de langere woorden die de Nederlandse taal rijk is. Het is nog juist geldig als kolomnaam in een Oracle tabel.

Het woord waar het over gaat is nummerplaatbelastingaddendum (Google) en zag het levenslicht op 7 juli 2005 dezelfde dag dat de ouderwetse sticker als bewijs van betaling van de motorrijtuigenbelasting op Curacao werd ingewisseld voor een metalen plaatje bevestigd aan de nummerplaat.

Motorrijtuigenbelasting kan op Curacao in één of twee keer betaald worden. Lease-maatschappijen kiezen meestal voor gespreide betaling. Deze dient te worden voldaan per 1 januari en 1 juli. Men krijgt er een nummerplaatbelastingaddendum voor terug. Het eerste addendum werd aan de achterkant van de auto bevestigd.

Dit bracht echter zoveel voordelen met zich mee zoals dat er twee agenten nodig zijn om te controleren of het juiste addendum op de auto zit, één die de achterkant van de auto bekijkt en in geval van overtreding snel de ander die een paar honderd meter verderop staat met de portofoon hiervan op de hoogte stelt, dat volgende edities op de voorste nummerplaat gespijkerd werden.

Voor de volledigheid volgt hier het kleurenschema van alle nummerplaatbelastingaddendums die tot op heden gebruikt zijn:

• Tweede helft 2005: zwart
• Eerste helft 2006: oker
• Tweede helft 2006: rood
• Eerste helft 2007: geel
• Tweede helft 2007: grijs

In juli 2006 heb ik helaas geen foto gemaakt van het toen rode nummerplaatbelastingaddendum. Afgelopen vrijdag klonk een medewerker van Star Lease het nieuwe gele addendum vast aan de voorste nummerplaat van de Toyota.

Inmiddels is het een traditie dat Luchiano (9) en tegenwoordig ook Diana (8 maanden) op de addendum-foto staan, voor deze gelegenheid samen met het vorig jaar vergeten rode exemplaar. Op deze wijze kan men de groei en ontwikking van zijn kinderen goed volgen. Luchiano probeert Diana op fysieke wijze duidelijk te maken wat de bedoeling is. Ze blijft er bij lachen.

Tot slot een close-up van mijn nummerplaat en een quiz-vraag: Wat worden de twee kleuren van de nummerplaatbelastingaddendums in 2008?

Posted by CasaSpider at 1:47 PM | Permalink | Comments (21)

Vanaf woensdagmorgen half acht belde ik naar het kantoor van Star Lease. Om acht uur werd er eindelijk opgenomen. "Je raadt nooit wat er is gebeurd", zei ik tegen Yair. "Hebben ze je gestopt?", was zijn eerste reactie.

De autopapieren bestaande uit keuringskaart, verzekeringsbewijs en belastingformulier ontbraken namelijk in mijn auto en de politie controleert heel regelmatig. Als de papieren ontbreken wordt de auto onverwijld in beslag genomen.

CasaSpider: "Neen, ik heb weer iets in de auto achtergelaten."
Yair: "Je rijbewijs?"
CasaSpider: "Haha, neen mijn Samsonite koffer."

Gelukkig stond de Toyota Corona nog bij Star Lease. De man die hem eigenlijk al heel vroeg op had willen halen kwam wat later. Yair beloofde mij de achtergebleven spullen met de autopapieren die ochtend nog langs te laten brengen. Een uurtje later was het zover, de Samsonite was terug.

O ja, het raam aan de bestuurderskant van de Corolla zoeft na een lichte tik op de daarvoor bestemde knop weer automatisch omhoog en omlaag. Als het meezit zit het ook mee.

Posted by CasaSpider at 12:15 AM | Permalink | Comments (18)

Mijn Samsonite en ik hebben een sterke band. Dat komt onder anderen omdat het een kado is van mijn moeder. Toen zij met CasasPa afscheid nam na een mooie vakantie in 1996 op Curacao wilde ze mij iets geven. Mijn moeder was toen al een paar jaar aan het dementeren. Terwijl zij op de laatste vakantiedag bij de kapper zat kochten mijn vader en ik de Samsonite. Bij het vliegveld vond de officiële overhandiging plaats. Mijn moeder was echter een beetje in de war, gaf de Samsonite aan mijn vader en liep weg. Gelukkig deed mijn vader niet flauw en gaf de Samsonite toch aan mij.

Wat doet men met een Samsonite? Er kan een heleboel in, papieren, agenda's, visitekaartjes, cd's en niet te vergeten het dagelijkse brood. Om de zoveel maanden wordt het moeilijk om hem fatsoenlijk dicht te doen en is het tijd om de Samsonite uit te mesten. Twee of drie keer tilde ik hem op terwijl hij niet dicht was. Dat zorgt voor een verrassend grote chaos op de grond.

Vergeleken met Luchiano (9) heb ik een suf leven. Elke dag ben ik benieuwd wat hij nu weer in zijn weblog schrijft, de titel is vaak al een klein verhaal. Dinsdag had hij voor de tweede keer deze week een onvoldoende voor zijn Taalmap, maandag was het een vijf en nu een tweeëneenhalf.

Iedereen kan fouten maken, maar ik kan slecht tegen mensen die twee keer dezelfde fout maken.

Yair van Star Lease belde. Het liep tegen vijven en het was druk op het werk. Mijn Toyota was klaar, of men hem even kon komen ruilen tegen de Corona. Geen probleem. Ik herinnerde mij nog heel goed wat er precies een week eerder gebeurd was. Toen kwam de Corona en ging de Corolla, samen met mijn rijbewijs en de afstandsbediening van het electrische hek. In alle haast kon ik die toen gaan ophalen bij No Limit Body Shop, vlak voordat CasasPa en Truus naar Hato International Airport gebracht moesten worden.

Wat een stress.

Deze keer was ik beter voorbereid en haalde de auto op mijn gemak leeg. Diverse papieren, het rijbewijs en de remote control. Yair belde nog een keer, nu om te vertellen dat per ongeluk de autopapieren niet in de Corolla lagen. Die zouden de volgende dag gebracht worden. De medewerker van Star Lease verscheen en we ruilden van auto.

Ik moest nog even werken en plotseling schoot me te binnen dat ik een plastic zakje met kleingeld, ongeveer tien Antilliaanse guldens, in een opbergvakje links voorin had laten liggen. "Och, qua benzine spring ik er gunstig uit dus laat ze die guldens maar voor iets leuks gebruiken", dacht ik onbekommerd.

Tijd om naar huis te gaan. Ik deed de laptop in de tas en liep naar de kast waar mijn Samsonite altijd ligt. Op de kast lag echter niets. "Shit, &*$*%^!" Vaak laat ik de Samsonite 's middags in de kofferbak van de auto liggen, immers mijn brood eet ik 's morgens op. En zovaak heb ik geen cd of iets anders nodig.

Wat kan een mens kwaad zijn op zichzelf. Dat werd er niet beter op toen bleek dat het raam aan de bestuurderskant niet meer met een lichte tik automatisch naar boven en beneden zoeft, neen nu moet ik de knop vasthouden. En dan te bedenken dat alleen de motorkap heel licht geraakt is bij de aanrijding op de parkeerplaats van UTS. Het linker voorportier had er helemaal niets mee van doen en het raam functioneerde uitstekend. Maar nu dus niet meer.

Woensdagochtend mag ik Yair bellen om mijn Samsonite terug zien te krijgen. Ezel die ik ben.

Posted by CasaSpider at 12:02 AM | Permalink | Comments (14)

Dinsdag was het zover, de laatste dag van CasasPa en Truus op Curacao. 's Middags haalde ik hen op bij het Plaza Hotel. Het was de bedoeling om even naar de dierentuin te gaan, maar Truus wilde liever de laatste middag bij ons thuis doorbrengen. Zo konden we een laatste partij boerenbridgen, een partij die glorieus door Lucy werd gewonnen.

Yair van Star Lease belde. Mijn Toyota moest nog steeds gerepareerd worden van de schade die door collega E.Z. op de parkeerplaats van UTS veroorzaakt is. Een medewerkster was al op weg met een vervangende auto. Snel mestte ik de mijne uit en kort daarna stond er een grijze Toyota Corona voor ons huis.

De Champions League wedstrijden begonnen. Live op ESPN was Barcelona-Chelsea te zien. Via internet luisterden we naar PSV-Galatasaray. De wedstrijden eindigden om kwart voor zes, precies de tijd dat wij naar Hato International Airport wilden vertrekken.

Maar het was pas iets over vieren, er was nog veel tijd over.

"Shit, &*$*%^! Ik ben vergeten mijn rijbewijs uit de auto te halen en ook de afstandsbediening voor het electrische hek!", riep ik bij het eten geven van de honden. Snel belde ik Yair die mij vertelde dat de auto al naar schadeherstelbedrijf No Limit Body Shop op Heintje Kool was gebracht. Dat is een heel eind weg en Yair legde me uit hoe daar te komen.

Wonder boven wonder reed ik er in één keer naar toe en sloot even later rijbewijs en remote control in de armen. Thuis werd het laatste gedeelte van Barcelona (2-2) en PSV (2-0) meegepikt. Truus zocht nog wat schelpen uit om mee te nemen en CasasPa deed de koffers definitief dicht. Ik bracht ze naar de grijze Toyota Corona en probeerde de achterklep open te doen.

"Shit, &*$*%^! De kofferbak gaat niet open, wat hebben ze me nu weer voor auto gegeven", brulde ik. De straat genoot mee. Ik draaide de sleutel naar links, naar rechts, drukte erop maar de kofferbak gaf geen krimp. In het ergste geval moesten de koffers maar op de achterbank.

CasasPa wilde het ook wel even proberen. Hij drukte op de knop en de kofferbak ging direct open. Er is teveel onrecht in de wereld. Meteen probeerde ik het ook. "Niet doen", zei Lucy nog. "Straks gaat hij weer niet open." Maar ik kan heus ook wel kofferbakken openmaken.

Lucy en Diana (5 maanden) bleven achter, de anderen reden naar Hato. We waren ruim op tijd. CasasPa en Truus hadden via internet ingecheckt en hun instapkaarten bij ons thuis uitgeprint, alleen de bagage moest nog worden afgegeven. Toen dat gebeurd was hadden we nog een beetje tijd. CasasPa vond het beter om maar meteen door de Document Check te stappen. Dat halve uurtje is toch alleen maar uitstel van het onvermijdelijke afscheid.

Luchiano had het moeilijk bij het afscheid nemen. We zwaaiden nog een keer toen CasasPa en Truus op de trap naar boven liepen. Toen gingen we naar de auto. Bij het oversteken zag ik dat Luchiano huilde en probeerde hem te troosten. Het waren twee leuke weken waarin hij veel met zijn opa en oma is opgetrokken.

Na het eten ging ik ietwat grieperig op bed liggen. Luchiano schreef zijn verhaaltje en kwam toen bij mij liggen om te lezen. De titel van zijn verhaal luidt Opa en oma gingen weg waarin hij zijn gevoel over het afscheid mooi beschrijft. Daarom gebruik ik dezelfde titel als Luchiano.

Posted by CasaSpider at 1:28 PM | Permalink | Comments (13)

Donderdagmiddag ging ik samen met collega E.Z. naar de garage van Star Lease om de schade te laten taxeren die zijn Hilux woensdag 18 oktober bij mijn Corolla op de parkeerplaats van UTS Vredenberg veroorzaakt heeft. Aan de hand van het schadebedrag beslist E.Z. of hij de schade claimt of zelf betaalt met inlevering van een percentage van zijn no-claim korting.

Op het eerste gezicht leek het een kleine schade, de motorkap is enigszins ontzet. Toen Yair van Star echter naar het inwendige keek zag hij direct dat de kunststof bevestigingsrail van de linker koplampunit op enkele plaatsen gebroken is.

Uiteraard vormt de kunststof bevestigingsrail een geheel met de koplampunit. Deze dient dus vervangen te worden. De Hilux heeft het puntje van de motorkap omgebogen. De kap moet gerepareerd en overgespoten worden.

Een expert van Toyota-garage Cordia twijfelt over de grill waar een heel klein deukje inzit. Wel dient volgens hem ook de bumper overgespoten te worden.

Daar wordt het interessant voor Rijdende Rechter fans. Ongeveer een half jaar geleden heeft een mij onbekende auto bij het wegrijden van de parkeerplaats bij Pleincafé Wilhelmina mijn bumper aan de linkerkant geschaafd. Het valt niet erg op en ik heb het zo gelaten.

Collega E.Z. bracht terecht naar voren dat hij die schade niet heeft veroorzaakt. Yair kan zich daar wel in vinden en repte over "de helft van het overspuiten in rekening brengen". De vraag is of dit inhoudt dat ik straks de helft van de kosten voor het overspuiten van de bumper moet betalen.

Enerzijds heb ik niets met de aanrijding van doen en is het dus gek als ik dan toch kosten moet maken. Anderzijds wordt mijn oude schade wel hersteld zodat ik er door de aanrijding beter uitspring. Ook dat kan niet de bedoeling zijn.

Overigens speelt dit probleem alleen als E.Z. besluit om de schade voor eigen rekening te nemen. Indien zijn verzekering betaalt is het geen probleem dat mijn oude schade mede wordt weggepoetst.

Wat vinden de Rijdende Rechters van deze kwestie?

Posted by CasaSpider at 5:38 PM | Permalink | Comments (16)

CasasPa en Truus hadden minder geluk dan wij afgelopen nacht. Waar bij ons de stroom om 20:15 terugkeerde was dat bij hun pas 's morgens vroeg. Een hete nacht dus.

Om tien uur hadden we bij het Plaza hotel afgesproken om vervolgens de huurauto bij Carvahome op te halen. Maar er kwam iets tussen. Om iets over negenen verscheen collega en kamergenoot E.Z. bij mijn buro met een brede glimlach. "Uhm CasaSpider, ik heb zojuist gebotst met jouw auto."

De parkeerplaats bij UTS is best groot. Om ongelukken te voorkomen, een krasje door een openslaand portier is gauw gemaakt, staat de donkerblauwe Toyota zonder moon-/sunroof op een van de verste plaatsen en altijd met de neus naar voren. Collega E.Z. stond met de kont van zijn Toyota Hilux recht voor mij.

Bij het achteruitrijden keek hij niet goed en botste met zijn achterkant op de voorkant van mijn Toyota. Niet hard, want als hij het niet gemeld had was de schade mij in eerste instantie niet eens opgegevallen. De motorkap is ietwat ontzet maar gaat nog zonder problemen open en dicht.

Op Curacao worden alle schades opgenomen door Curacao Road Services (CRS). Dit hebben de verzekeringsmaatschappijen onderling afgesproken. Ik belde 199 en even later kwam een CRS-busje de parkeerplaats oprijden. Eerst maakte de CRS-medewerker vele foto's van beide nauwelijks beschadigde auto's. Zelfs de motorkappen moesten open, voor de typeplaatjes.

Na de fotosessie namen we plaats in het busje. Op een formulier deden we verslag van het gebeuren. Dit was een beetje vreemd voor mij aangezien ik niet ter plaatse was bij de aanrijding. Met een dictafoon werd een mondelinge verklaring van ons beiden afgenomen. Vervolgens gingen alle papieren de computer in: rijbewijs, keuringskaart, verzekeringsbewijs en belastingkaart. Alle formulieren werden gescanned en digitaal gefotografeerd.

Na ongeveer drie kwartier was het klaar en mochten we het busje verlaten. Nu is het zaak de auto te laten repareren, maar dat is voor later. Ik racete naar het Plaza hotel om CasasPa en Truus op te halen. Die waren echter druk bezig bij de balie om hun kamer op de tweede verdieping te upgraden naar een suite op de zesde.

Even later waren we onderweg naar Carvahome aan de Jongbloedweg. Het hekje waar ik altijd door naar binnen ga ging deze keer ondanks veelvuldig bellen niet open. "Moet je niet daar zijn?", zei Truus. "Hier staat namelijk Privé en daar Office." Daar zat wat in.

De geheel vernieuwde office van Marinka is vergroot, heeft dus een andere ingang alsmede kogelvrij glas. Dat weerhield CasasPa er niet van om zijn favoriete zin van deze vakantie uit te spreken: "Er is hier niets veranderd de afgelopen tien jaar". Een kobaltblauwe Suzuki Ignis stond gewassen en gepoetst klaar.

Vanaf Jongbloed heb ik de gasten naar hun hotel geëscorteerd en ben daarna Luchiano (8) van school gaan halen. In de loop van de middag worden CasasPa en Truus bij ons thuis verwacht. Aangezien de weg van Punda naar Marie Pampoen niet is veranderd de afgelopen tien jaar mag dat geen probleem zijn.

O ja, ook CasasPa heeft een weblog: casaspa.casaspider.com.

Posted by CasaSpider at 8:01 PM | Permalink | Comments (21)

Om het voor de politie gemakkelijker te maken om te zien of iemand zijn wegenbelasting heeft betaald introduceerde men stickers op Curacao. Dat was handig om diverse redenen. Stickers zijn goedkoop, ze worden aan de binnenkant van de voorruit bevestigd en zijn daardoor gemakkelijk te zien door de politie en tevens moeilijk te stelen.

Dat kan niet, dat mag niet en dat moest dus anders. In het jaar 2005 kregen alle auto's nieuwe nummerplaten. Op die nummerplaten was ruimte vrijgelaten voor een zogenaamd nummerplaatbelastingaddendum dat notabene op de achterste nummerplaat bevestigd diende te worden.

De voordelen op een rijtje:

• Het is een stuk duurder.
• De politie ziet pas of iemand niet heeft betaald als deze persoon alweer bijna uit het zicht is.
• Om bovenstaande te vermijden werd er bij controles een extra agent ingezet die per portofoon doorgaf of er een auto aankwam zonder nummerplaat belastingaddendum.
• De opzetplaatjes waren zeer diefstalgevoelig en werden vooral in het begin massaal gestolen.
• Om bovenstaande te voorkomen boden sommige mensen aan om de opzetplaatjes tegen betaling vast te klinken.

Waren de opzetplaatjes in 2005 zwart van kleur, voor 2006 zijn ze rood dan wel beige. Een rood nummerplaatbelastingaddendum geeft aan dat voor het hele jaar is betaald, een beige dat de eigenaar slechts tot 1 juli 2006 de belasting heeft voldaan. De grootste verandering is echter dat het opzetplaatje nu aan de voorkant moet zitten. Dit is vreemd, want hiermee wordt een voordeel teniet gedaan.

Woensdag kwam een employee van Star Lease even aanwippen op mijn werk om een beige exemplaar te bevestigen. Inclusief vastklinken duurde dat misschien twee minuten. Nu moest hij het zwarte exemplaar aan de achterkant nog verwijderen. "Dat zal niet meevallen", dacht ik bij mijzelf, "want die heeft hij zelf ooit vastgeklonken."

De Star-medewerker pakte zijn op batterijen werkende boortje en boorde in nog geen tien seconden de twee klinknagels kapot. Hoeveel nut hebben die dingen eigenlijk? Overigens kan men in tien seconden ook de hele nummerplaat inclusief opzetplaatje verwijderen.

Speciaal voor de foto heb ik de Toyota vanmorgen gewassen, terwijl Luchiano op karateles was. Een nuttige besteding van de ochtend. Last but not least feliciteer ik vanaf deze plaats Diamond Piet met zijn verjaardag. Een van de weinige vele webloggers die een stuk ouder is dan CasaSpider. Piet, gefeliciteerd!

Posted by CasaSpider at 11:29 AM | Permalink | Comments (16)

Ons was het ook al opgevallen. In het straatbeeld van Curacao komt men steeds meer auto's tegen met het stuur aan de verkeerde kant. Op Engelstalige Caribische eilanden als Trinidad & Tobago en Barbados rijden de auto's net als in Engeland links en zit het stuur dus rechts. In het Papiaments: stürwil règts met dezelfde uitspraak als in het Nederlands.

Door Eilandsraadslid Frensel Marchena (PLKP) zijn over deze kwestie inmiddels vragen gesteld aan Gezaghebber Lisa Richards-Dindial. Brengen dergelijke auto's de verkeersveiligheid nu wel of niet in gevaar? Kunnen, ja zelfs moeten deze auto's bij de keuring geweigerd worden?

Dave Levenstone, leider van de Democratische Partij van Saba is een fel tegenstander van maatregelen tegen auto's met het stürwil règts. Volgens hem is dit type auto een stuk goedkoper. Bovendien vinden op Saba niet meer ongelukken dan normaal plaats. Dat laatste wil ik wel geloven, want op Saba (13 km2, 1400 inwoners) is maar één straat die heel toepasselijk The Road heet.

Volgens Levenstone moet de regering maar eens met de autodealers gaan praten over de door hun gehanteerde prijzen. Mijn eerste gedachte was dat Levenstone misschien zelf wel importeur is van auto's met stürwil règts.

Gezaghebber Lisa Richards-Dindial heeft inmiddels laten weten dat er op dit moment geen wettelijke bezwaren zijn tegen deze auto's.

Hoe zit dat eigenlijk in Nederland?

Posted by CasaSpider at 10:15 AM | Permalink | Comments (22)

Als men op Curacao met zijn auto de weg op wil dient men de volgende documenten bij zich te hebben: rijbewijs van de bestuurder, keuringskaart, verzekeringspapieren en het bewijs dat belasting is betaald.

Met name het betalen van de belasting wordt nogal eens vergeten. Om de controle door de politie gemakkelijker te maken introduceerde men in 2004 iets geniaals: stickers.

De belasting mag men naar keuze in één of in twee termijnen betalen. Wie voor het hele jaar ineens betaalde kreeg een rode sticker, de overigen een blauwe. Op 1 juli diende het resterende bedrag betaald te zijn en ontvingen de blauwe stickerhouders alsnog een rood exemplaar.

De sticker zat duidelijk zichtbaar op de voorruit. Van verre kon men zien of men met een belastingontduiker van doen had. Zo'n sticker is spotgoedkoop om te maken en niet te stelen. Een geweldig concept.

Dat moest dus helemaal anders.

In 2005 kregen wij nieuwe nummerplaten. Iemand die de schoenen van Einstein nog niet mag poetsen bedacht een soort van opzetplaatje dat ongeveer een vijfde gedeelte van de nummerplaat bedekt.

Op dit opzetplaatje ofwel nummerplaatbelastingaddendum, over twee dagen sta ik hiermee op eenzame hoogte in Google, staat het jaartal waarover belasting is betaald. De bedoeling is dat het opzetplaatje ieder (half) jaar wordt vervangen door een nieuw exemplaar.

Het opzetplaatje werd groots gepresenteerd op het journaal. Toen ik het zag viel ik stijl achterover uit mijn stoel. "Hoe kunnen ze zoiets doms verzinnen? Die plaatjes worden binnen de korste keren gestolen. Bovendien is het stukken duurder dan een sticker. Waarom?! Waarom?!"

Bijkomend nadeel is dat het nummerplaatbelastingaddendum op de nummerplaat aan de achterkant van de auto bevestigd wordt. Lekker makkelijk voor de politie, zo ontdekken ze de belastingontduiker pas als hij al honderd meter voorbijgezoefd is.

In het begin van het jaar regende het klachten over gestolen nummerplaatbelastingaddendums. Vreemd hè? Gevolg was dat veel eigenaren de met één plastic schroefje bevestigde plaatjes losmaakten en thuis bewaarden tot 1 juli. Onze lease-maatschappij deed hetzelfde.

Eind vorige week kwam een monteur van Star Lease de plaatjes bevestigen. Voor de zekerheid werden ze vastgeklonken. Met een beetje pech nemen de dieven nu de hele nummerplaat mee, deze zit namelijk met twee plastic schroefjes vast. Thuis kunnen ze dan op hun gemak het nummerplaatbelastingaddendum lospeuteren.

De grote vraag blijft: waarom?

Posted by CasaSpider at 6:09 AM | Permalink | Comments (26)

Naar aanleiding van de post met de prachtige naam Tuut Tuut stelde Roos de volgende vraag: "Waarom gaat iedereen op Curacao eigenlijk altijd met de auto?"

Een hele goede vraag waarop het eenvoudige antwoord als volgt luidt: "Iedereen doet het en dan ga je vanzelf meedoen."

Dit klinkt wellicht wat al te simplistisch, maar toch zit er een kern van waarheid in. In mijn beginperiode zat ik bij het toenmalige Kodela, tegenwoordig Aqualectra Distribution geheten, tegenover half-Belg/half-Nederlander Joep Koyen.

Joep deed werkelijk alles met de auto. "Als het zou kunnen reed ik nog met de auto naar het toilet", was een van zijn befaamde uitspraken. De volgende anekdote vergeet ik nooit meer. Joep had een vrouwelijke tandarts die aan het eind van zijn straatje woonde, op nog geen 100 meter afstand van zijn huis. Toch ging Joep altijd met de auto naar de tandarts. Op zekere dag moest hij weer naar de tandarts en kreeg een bevlieging. Of een opvlieger. "Laat ik eens gek doen! Ik ga lopen!", dacht Joep bij zichzelf en hij ging op pad. Bij de tandarts nam hij plaats in de wachtkamer. Het duurde nogal lang voordat de tandarts hem kwam halen en daarom ging Joep op onderzoek uit. Even later liep hij de tandarts tegen het lijf. "Meneer Koyen!", riep de tandarts verbaasd, 'U bent er al? Ik heb nog buiten gekeken, maar zag uw auto niet staan dus ik dacht die is er nog niet!" Vanaf dat moment wist Joep zeker dat hij voortaan altijd de auto moest nemen.

Nu de normale redenen op een rijtje:

• Ontbreken van infrastructuur: op Curacao zijn nauwelijks trottoirs, laat staan fietspaden. Lopen geschiedt aan de kant van de weg en dat is niet ongevaarlijk qua langsrazend verkeer. Zeker niet na ongeveer zeven uur 's avonds als de zon is ondergegaan.
  
• Honden: er lopen veel honden los rond op straat. De meeste zijn lief en doen niets, maar men kan ook een verkeerd exemplaar tegenkomen. Vanmorgen hoorde ik op de radio dat een vrouw op straat was aangevallen door een pitbull.
  
• Hitte: Overdag is het tamelijk heet. Na een korte wandeling kan men beter douchen en schone kleren aantrekken.
  
• Heuvelachtig: Curacao is nogal heuvelachtig. Gecombineerd met de hitte maakt dit wandelingen tot een vermoeiende gebeurtenis.
  
• Criminaliteit: Vooral 's avonds weet men maar nooit wat men tegenkomt onderweg. Ook mensen met minder goede bedoelingen in voorbijrijdende auto's kunnen door wandelaars wel eens op een idee worden gebracht.
  
• Vrouwen: Als Lucy een stukje loopt, naar de bus of een winkel, heeft zij over aandacht niet te klagen. Tientallen automobilisten bieden haar een lift aan. Niet iedereen kan met die aandacht omgaan.
  
• Parkeerplaatsen: In Nederland moet men na het parkeren van de auto meestal nog een (heel) eind lopen. Op Curacao kan men de auto vrijwel altijd voor de deur parkeren. Parkeermeters zijn er vrijwel niet en als ze er wel zijn, zijn ze kapot.
  

Als men maar lang genoeg de auto voor alles pakt, weet men op een bepaald moment niet meer beter. Aan het begin van mijn straat staat een restaurantje. Ik had eens bezoek van een dame, dit was voor Lucy's tijd, en we wilden daar wat gaan eten. Het restaurant ligt op zo'n 60 meter van mijn huis. Mijn straat is een eenrichtigsweg. Om met de auto bij het restaurant te komen moet ik dus drie keer linksaf slaan en meer dan 300 meter afleggen. We gingen lopen. Voor ik het goed en wel doorhad waren we er al. Binnen de minuut. "Dat is snel!", zeiden we verbaasd tegen elkaar.

Posted by CasaSpider at 6:25 AM | Permalink | Comments (19)