Main

Curacao Archives

March 26, 2002

Paashazenmuts

Zo, net weer de website van La Chica Merengue ge-update. Ditmaal is Alexandra 'la chica de la semana', de moeite waard. Tevens zijn er twee nieuwe dames en twee nieuwe heren te bewonderen in 'Punto de Encuentro', het Meeting-Point als het ware.
Voor de rest was het een druk dagje op het werk. Morgen moet ik toch echt mijn bankpasje op gaan halen, want het huidige exemplaar doet het vanaf 1 april niet meer.

Luchiano heeft vandaag met zijn school paaseieren gezocht. Hmm, Pasen is toch wel het minst aansprekende christelijke feest. Alhoewel, zo'n Paashazenmuts staat toch wel koddig. Leukste in vergelijking met Kerstmis is dat Pasen tenminste niet ongunstig kan vallen. Ook niet extreem gunstig helaas, maar toch ben je altijd verzekerd van twee vrije dagen. Mooi. Hier gaat het leven met Pasen gewoon zijn gangetje, BBQ-tje op Daaibooi. Dit in tegenstelling tot Pa Spider, die van de ene naar de andere picknick fietst en tussendoor schijnbaar Azerbadjan nog even aandoet. Als ik later oud ben ga ik dat ook doen.

March 27, 2002

Nieuwe MCB bankpas

Vanmiddag moest ik even snel mijn nieuwe bankpasje ophalen. Het oude verloopt op 1 april. Helaas had de Maduro Bank om 13:30 slechts een employee beschikbaar. Ik had nummer 59 en 56 was net aan de beurt. 'Oooh, dat is zo gepiept', dacht ik nog. Dan had ik toch buiten nummer 56 gerekend, een wat oudere dikke man met kort grijs haar (nee, ik ben het niet zelf) wist de enige employee meer dan 40 minuten bezig te houden.

Gelukkig kwam na een minuut of 20 employee nummer twee erbij zitten. Dat hielp, want nummer 57 en 58 waren normale klanten. Ikzelf (nummer 59) was een supersnelle klant. Binnen 2 minuten had ik mijn nieuwe pasje. Ik heb hem alleen nog niet uitgeprobeerd, dat moet vandaag wel gebeuren, want anders kan ik nog geen geld opnemen vanaf 1 april. Niet dat er zoveel op te nemen valt, maar toch.

March 28, 2002

Legionella op Curacao

Vanmorgen groot nieuws op het nieuws, het Curacaose waterleidingnet zit vol legionella! Zojuist hebben we met een paar collega's opgezocht wat dat allemaal precies inhoudt, wel het zal een frisse boel worden hier, want het wordt sterk afgeraden om nog te douchen.

Bij het lezen van de symptomen (flinke hoofdpijn, spierpijn, koorts, diarree, hoesten en vermoeidheid) hadden een aantal mensen, waaronder ikzelf, sterke gevoelens van herkenning. Mijn huisarts hield het nog op Dengue, dat heeft ongeveer dezelfde symptomen, net als een heftige griep trouwens. Maar het is niet denkbeeldig dat een groot aantal mensen besmet is geraakt en dat heeft laten afdoen als een griepje.

En het mooiste is nog dat het eigenlijk al sinds het jaar 2000 bekend is van die legionella hier. Om een idee te geven van de ernst van de situatie: normaal mogen er 50 van die kolonies in een bepaalde hoeveelheid water zitten, hier zitten er tussen de 8000 en 10000 met pieken naar 20000!!! Da's niet een beetje teveel...

Tja, Curacao is een ideale voedingsbron voor deze bacterie, watertemperaturen van zo'n 30 tot 50 graden, een beetje heter dan gaan ze dood. Maar hier douchen we zonder geyser, dus ze blijven lekker leven. En een oplossing is niet in zicht, ja toevoegen van chloor, maar dan gaan we weer dood aan kanker...

Toch blijft het gek dat de CasaSpider met zijn 29 jaren moest lijden aan de Veteranenziekte, hij voelt zich daardoor inmiddels al bijna 31.

March 29, 2002

Zwemmen op Goede Vrijdag

Vandaag is het Goede Vrijdag, voor ons Heidenen mooi meegenomen, want het is toch een dagje vrij. Wat zeg ik, maandag nog een keer! Een beetje uitrusten, daar was de CasaSpider wel aan toe. En dat hebben we vanmiddag gedaan op Mambo Beach. Lucy heeft haar tijd goed gebruikt door foto's te maken van de Chica en de Pareja de la Semana. Zij is dus een voorraadje aan het aanleggen, men weet maar nooit wanneer dat van pas komt.

Luchiano heeft lekker gespeeld. Heel gek, maar twee weken geleden werd ik wat moedeloos van zijn vorderingen op het gebied van overwinnen van waterangst. Op zwemles ging het jong al een tijd niet meer vooruit (figuurlijk dan) en in zee voelde hij zich niet echt op zijn gemak, als de voetjes de grond niet meer voelden tenminste. Maar afgelopen week ging het ineens een stuk beter op zwemles, misschien wel omdat ik me de week daarvoor wat kwaad had gemaakt? En vandaag kreeg het varken er geen genoeg van om heen en weer te zwemmen. Ook ging hij spontaan de hele tijd met zijn hoofd onder het water.

Een hele opluchting en een bron van vreugde voor de ouders als het kind ontwikkeling doormaakt.

Verder zit er nog 25,= in mijn portemonnee, hopelijk werkt het nieuwe bankpasje morgen anders worden het nog karige feestdagen...

March 31, 2002

Pascale jarig en een BBQ

Paaszondag. En mijn zus Pascale is vandaag 30 jaar geworden, van harte gefeliciteerd meisje. Zometeen gaat de Spider een poging ondernemen om nog een mooie verjaardagsmail te fabriceren. Het thuisfront in Nederland klaagt sowieso wat over mijn mailactiviteiten t.a.v. de familie. Wel, ter gerustststelling kan de CasaSpider melden dat het niet met opzet is, meer een combinatie van factoren zoals daar zijn werk, gezin, strand en luiheid.

Gisteren zijn we naar een barbecue geweest op Daaibooibaai. Georganiseerd ditmaal door Wilbert&Angelique en Mark&Natasja. En het was een van de beste, zo niet de allerbeste bbq's. Wladek had gezorgd voor een bijzonder grote hoeveelheid lomitu (ossenhaas) en dat ging er in als lomitu (ossenhaas). Ik hou niet zo van koek. Verder was er natuurlijk voldoende bier (Polar) en Amstel. Jammer was wel dat mede-organisator Wilbert niet aanwezig kon zijn, die was al sinds vrijdag bezig met een of andere conversie bij Ennia en het einde was nog lang niet in zicht. Niet zo leuk voor Angelique natuurlijk, die notabene haar ouders op bezoek had.

Wie wel aanwezig was, dat was Walter. Hij arriveerde op de fiets (toch zo'n 25 kilometer), samen met Roland en Mark. Vervolgens ging hij zwemmen met beide heren, en keerde als eerste terug. Niet dat hij gewonnen had, neen, midden in de grote zee bevindt zich een rotsje en daar knalde Walter (wie anders) vol tegenop met zijn rechterhand. 's Avonds revancheerde hij zich door in het donker, met verlichting van een paar fakkels gitaar te spelen. Hierdoor konden de karaoke-artiesten nog enigszins wijs houden. Affijn, het was een gezellige middag/avond zo, wij waren om half tien al weer terug. De die-hards zaten toen nog luidkeels te zingen, of een biertje te drinken.

Pascale, nog een fijne dag en hasta luego!

April 17, 2002

Het drugsprobleem

Nou ja, we gaan hier natuurlijk niet even de hele drugsmaterie behandelen, neen, we gaan even inzoomen. Inzoomen op de lijn Schiphol-Curacao, de bolletjesslikkers en tenslotte de preventieve controles. Ik vind ze persoonlijk wel grappig, die preventieve controles dus: 37 mensen van de vlucht gehaald en 50 zagen de bui kennelijk van tevoren al hangen en bleven thuis.

Voor de normale reiziger als u en ik is dit een goede zaak. Wie ooit eens op de vlucht A'dam - Curacao heeft gezeten is het beeld van dronken, lastige, in het gangpad hangende jongelui zeker bekend. Ook heb ik meegemaakt dat een notabene Antilliaanse stewardess een klap kreeg. De raddraaier mocht op Sint Maarten uitstappen. De vraag is natuurlijk of het echt gaat helpen, zeker op de wat langere termijn en ten tweede of het juridisch wel geoorloofd is.

Top-crimineeladvocaat Spong ziet alweer mogelijkheden om de publiciteit te gaan halen. Mij persoonlijk lijkt het ook bijzonder moeilijk om van te voren vast te stellen of iemand wellicht iets crimineels gaat doen. Het is makkelijker om iemand met bolletjes in zijn buik in een kerker te gooien, of niet? En stel, men heeft een duur arrangement op Curacao geboekt, gaat de KLM dat dan ook terugbetalen?

Vele vragen, wie heeft hier een mening over?

April 26, 2002

Tweemaal ontsnapt

Zowel vandaag als gisteren ben ik aan een auto-ongeluk ontsnapt. En het ging twee maal op bijna identieke wijze. Hier op Curacao mag je op vierbaanswegen zelf bepalen of je links of rechts rijdt. Dat heeft zo zijn voordelen. Nadeel is dat het regelmatig voorkomt dat op beide banen een auto met geringe (lees: legale) snelheid rijdt. Daarachter rijden dan zowel links als rechts auto's die er langs willen. Dan gaat het erom om goed te kiezen, want uiteindelijk zal toch een van beide langzaamrijders iets harder rijden dan de andere.

Wel, zoiets gebeurde gisteren dus. Naast mij zat een auto van DOW (Dienst Openbare Werken). Midden in een bocht besloot hij naar links te gaan, maar daar reed ik al. Luid claxonnerend en remmend ging het allemaal nog net goed.

Vanmorgen reed ik over de Julianabrug (dit is een hoge brug). Ongeveer een kilometer verder komen drie scherpe bochten. Vooral de eerste is linke soep. Onder normale omstandigheden neem ik die bocht met 80, sinds enige maanden is het wegdek echter in onderhoud en doe ik het met 70. Omdat ik net van een rood stoplicht wegreed was ik aan het accellereren tot 70, links kwam een rode Toyota mij voorbij met zeker 80. Die ging afremmen, maar ik dacht nog, als dat maar goed gaat. Het betreft hier overigens een vierbaansweg, dit voor de duidelijkheid. Midden in de eerste en scherpste bocht vloog de Toyota naar rechts, waar ik wederom reed. Ditmaal met twee kinderen op de achterbank. Nog harder claxonnerend en afremmend en ditmaal ook erbij vloekend heb ik de zaak heel kunnen houden.

Ik maakte wat woeste gebaren met mijn armen. Nu wil het toeval dat mijn schouder/nek sinds twee dagen wat pijn doet. Daarom rijd ik nu niet met de ramen open, maar met de airco aan. Ik ben echter gewend om met mijn ramen open te rijden. Woedend wilde ik mijn linkervuist naar buiten steken en sloeg dus hard met mijn hand tegen het raam. Het scheelde er nog maar aan dat ik uit kwaadheid mijn eigen raampje kapot had geslagen!

Later vroeg mijn zoon Luchiano: 'Papi, was die sukkel een man of een vrouw?' Ditmaal dus een man. Hij reed achter mij en bij het volgende stoplicht zag ik dat hij zijn rechter buitenspiegel aan het verstellen was.

Beetje laat.

May 7, 2002

Fetishisme

Barbecue-foto-fetishisten gaan onverwijld naar www.nijhuis.net! En verder. Naar aanleiding van de dood van Pim Fortuyn wordt de vraag over noodlot, toeval, reincarnatie toch wel actueel. In het interview dat hij luttele minuten voor zijn dood had, zei Fortuyn nog dat hij iets van 87 jaar zou worden. Het kan verkeren...

May 9, 2002

Feyenoord - Dortmund 3-2

Woensdagmiddag (zes uur tijdsverschil) was het zover: de Uefacup finale Feyenoord - Borussia Dortmund. Ik wilde de wedstrijd niet missen, maar ik had geen zin om alleen te kijken. Daarom begon ik wat te ronselen bij mijn bedrijf SQL Integrator. Helaas was de animo niet bijzonder groot. Nu zijn de meeste werknemers Ajax-fans, dus die houden niet zo van voetballen. Alleen hardcore-fan Wilbert den Boer ging mee. We besloten naar Hollywood op de Jan Noorduynweg te gaan.

Om ongeveer kwart over twee kwamen we daar aan en we waren zo ongeveer de eersten en dus enigen. Voordeel hiervan was wel dat wij de beste plaatsen konden uitkiezen, vlak tegen het grote Panasonic scherm aan en voor het podium. Daarop kun je je voeten lekker kwijt. Even later kwam Angelique, Wilbert's vrouw. Zij was helemaal verbaasd dat wij daar bijna alleen in de kroeg zaten. Gelukkig werd het later nog iets drukker.

De wedstrijd begon om kwart voor drie. En wat een wedstrijd was het, zinderend! De adrenaline en Amstel stroomden om het hardst door het bloed. Ondanks de Duitse individuele klasse straalde Feyenoord iets onoverwinnelijks uit. Bij de vrije trappen en penalty van Van Hooijdonk kwam onze plaats bij het podium nog goed uit, daar konden wij onze Amsteltjes even stallen. Dat vergemakkelijkt het juichen.

Toen de wedstrijd eindelijk om half vijf afgelopen was, waren wij de Kampioenen van Europa! Hieronder een foto van de mede-kampioenen.

Wilbert en de CasaSpider

Angelique moest al vrij snel naar huis, boodschappen doen. Eigenlijk moest ik dat ook. Wilbert en ik waren echter zo vol van de wedstrijd dat wij nog even hebben nageborreld tot circa half negen. Vervolgens wilden we ergens bij een snack (=eetgelegenheid) iets gaan eten, we konden de snack waar we hadden afgesproken echter allebei niet vinden, nou ja.

Het was een enerverende dag...

P.S. Wie vindt dat de CasaSpider wat vreemd op de foto staat, wel dat is nog niks. Een paar jaar geleden werd Feyenoord landskampioen. Toen heeft de Spider zijn Feyenoord pyama (van toen hij 11 was) aangetrokken, daar heb ik nog veel reacties op gehad...

May 13, 2002

Zonnen

Ik woon alweer bijna zeven jaar op Curacao. Gemiddeld ga ik meer dan eens per week naar het strand. Dit betekent dat ik de afgelopen zeven jaren meer dan een jaar aan het strand heb doorgebracht, dat klinkt logisch.

Inmiddels mag ik mij dan ook wel als een expert beschouwen op het gebied van zonnen (lees: bruin worden). Binnenkort is het vakantie-tijd en dan gaan al die bleke Hollanders met auto of vliegtuig naar zonnige oorden. Vaak maar voor twee weken. Het is dan ook van belang dat die tijd zo effectief mogelijk wordt benut. Ik ben niet de beroerdste expert, vandaar de volgende twee tips.

Regel 1
Zonnen is een serieuze bezigheid, waarvoor concentratie is vereist. Ga niet zomaar een beetje liggen, neen, dan word je never nooit bruin. Ga dus geconcentreerd liggen, maar ontspan wel al je ledematen. En hier komt Regel 1 dan: Klets niet! Het is volstrekt uit den boze om te babbelen bij het zonnen. Het klinkt misschien gek, maar geloof mij! Een uur babbelen in de zon is effectief gelijk aan vijf minuten geconcentreerd liggen. Stel het geklets dus uit tot na zonsondergang of overdekte plaatsen.

Regel 2
Deze regel wordt met name door Nederlanders met voeten getreden, let dus goed op. Ga altijd in de lengterichting van de zonnestralen liggen. Zeg maar dat de stralen tussen je benen door het gezicht bereiken. Dit houdt in dat de stoel/handdoek regelmatig (ieder half uur) verplaatst moet worden. Nederlanders hebben de gewoonte om in groepen het strand te veroveren, acht of meer bedjes naast elkaar te zetten, recht naar de zee gericht. Binnen de kortste keren verdwijnt de zon naar rechts en daar heb je het al. 's Avonds verbaast iedereen zich dat hij/zij nog steeds spierwit is. Ja, geen wonder!

Voor de alfa's onder het publiek, die wellicht deze theoretische verhandeling niet helemaal snappen, heb ik er nog een tekeningetje bij gemaakt.

Optimale Zonposities

Indien bovenstaande regels in acht worden genomen, kan het haast niet anders of je komt prachtig bruingekleurd terug naar Nederland. Zijn er meer zon-experts met tips waar ik misschien nog geen weet van heb?

May 16, 2002

Een loket

Weinig mensen vinden in de rij staan leuk. Nog onaangenamer wordt het als men voor een actie twee of meermaal in een rij moet gaan staan. In Nederland is hierdoor het zogenaamde Een Loket concept opgekomen.

Hier op Curacao staan we regelmatig nog te wachten, eerst in de ene rij, daarna in de andere rij. Als men geluk heeft staan de rijen in hetzelfde gebouw. De Belastingdienst is het voorbeeld hoe het niet moet. Zes kleine hokjes met balie staan naast elkaar. Halverwege de procedure trekt de ambtenaar zich terug en moet men een of twee hokjes opschuiven voor het volgende gedeelte. Als er aan het eind betaald moet worden, dient men zich bij het betaalhokje te vervoegen.

U kunt zich mijn blijdschap voorstellen toen ik vanmorgen op het nieuws hoorde dat de Belastingdienst overging op Een Loket. Gelukkig werd ik snel uit de droom geholpen. Het Een Loket concept op Curacao wordt geimplementeerd door de overige loketten weg te halen. Iedereen moet gewoon aansluiten bij de (hele lange) rij van het ene loket.

Leuker kunnen ze het niet meer maken...

May 19, 2002

Pinksteren

Van de drie grote Christelijke feesten Kerstmis, Pasen en Pinksteren spreekt laatstgenoemde het minste aan. Veel mensen zijn zelfs de betekenis van dit feest vergeten. Ik ook, het heeft iets te maken met het neerdalen van de Heilige Geest.

In Nederland heb je dan tenminste nog Pinkpop en... op maandag vrij. Dan gaat zo'n feest toch leven, nietwaar? Op Curacao hebben we geen Pinkpop en ook geen vrij op maandag. Oorspronkelijk wel, maar deze vrije dag is geruild met Carnavalsmaandag. Carnaval is namelijk wel een feest dat hier aanspreekt. Als het Carnaval is, vind ik het nooit zo erg dat we geruild hebben. Maar nu vind ik het jammer, erg jammer.

En morgen nog meer.

May 23, 2002

Andruw Jones

Wie is Andruw Jones? Wel, hij is geboren op Curacao en speelt al weer zo'n zeven jaren in de National League. Baseball. Zijn club is de Atlanta Braves. Vanaf het begin is Andruw zeer succesvol bij de Braves. Af en toe een klein terugslagje, maar dat kan iedereen overkomen.

Tot nu toe ging het in dit seizoen nog niet bijster goed met Andruw. Zelf zit ik ook nog niet zo in de competitie, die net op gang aan het komen is. Op het moment dat het er echt toe gaat doen, wordt het de moeite waard om hele wedstrijden te gaan bekijken. Gisteren was het voor het eerst dat ik de Braves aan het volgen was. Ze moesten uit tegen de Montreal Expos en stonden met 0-2 voor in de negende inning. De Expos mochten de inning afsluiten en moesten dus scoren. Er stond al een man op de honken, toen de volgende slagman (bij 2 man uit) een gigantische knal afleverde. De bal zou net niet over de schutting vliegen, maar het zou minimaal een twee-honkslag worden plus dat de man die reeds op een honk stond binnen zou komen.

De bal zweefde door de lucht. Maar toen kwam Andruw Jones, die niet alleen een uitstekend homerun-hitter is, maar misschien een nog betere verre velder. Uit schier onmogelijke positie snelde hij naar de bal. Toen deze het gras dreigde te raken, maakte Jones een snoekduik, strekte zijn arm uit alle macht en ving de bal. Dit tot groot enthousiasme van zijn teammaten. De inning was meteen afgelopen.

Een sensationeel einde.

June 6, 2002

Wim leert Papiamentu

Mijn directe collega Wim Jans heeft op zijn weblog een dynamisch Leer-Papiamentu-Tooltje. Iedere keer als de pagina ververst wordt, staat er een nieuw woordje met de bijbehorende betekenis. Vanmorgen sprak Wim even met Henriette, een Antilliaanse collega. Overigens is Henriette een man, dat geldt hier voor bijna iedereen met een vrouwennaam. Maria, Cecilia, Felicia... allemaal mannen! Het betreft dan wel achternamen, maar toch. Henriette heet Ludwin van voren.

Affijn, Antillianen waarderen het altijd zeer als Nederlanders een beetje hun best doen om in te burgeren. Dit gebeurt namelijk veel te weinig. Terwijl men in Nederland op hoge poten van alle vreemdelingen eist dat zij zich snel aanpassen en de taal leren, komen veruit de meeste Nederlanders op Curacao niet veel verder dan 'ajo' of 'dushi'. Henriette vond het dan ook erg goed van Wim dat hij zich inspande om Papiamentu te leren en dat nog wel wereldwijd op zijn website. 'Mi ta gosabo', zei Henriette tegen Wim, wat zoveel zeggen wil als 'Vind ik leuk van jou'.

Nu is Wim's Papiamentu nog niet perfect, dus hij verstond 'Mi ta gustabo'. Dit betekent 'Ik vind jou leuk', toch een beetje twijfelachtig in de man-man communicatie, zeker op Curacao. Maar nee, Henriette zei het nog een keer en nu verstond Wim 'Mi ta gusabo', zonder 't' dus. Collega Richard en ik kenden beiden het woord 'gusa' niet, dus togen we gedrieen naar Henriette. En hij sprak dus de verlossende woorden 'Mi ta gosabo', waarna alles duidelijk werd. In de belendende kamer werd er door de Helpdesk-medewerkster flink gelachen, toen zij ons hoorde zeggen dat Henriette misschien 'Mi ta gustabo' tegen Wim had gezegd. Neen, dat kan hier echt niet...

June 9, 2002

Schepen kijken

Dit weekend was er een botenshow, iets van Americas Sail 2002. Vrijdagavond gingen we eens kijken, eerst wat Westmalle Dubbel drinken bij Pleincafe Wilhelmina. Dan zien de scheepjes er gelijk wat interessanter uit. De sfeer was goed in Otrabanda, er waren veel kraampjes en podia waar muziek werd gemaakt. Om een uur of half elf vonden wij het welletjes, Luchiano lag al zowat te slapen. De avond werd afgesloten bij Nancy Snack, alwaar je de lekkerste Lomitu ku Batata (ossenhaas met patat) van Curacao kunt krijgen. Zeker als je de lomito helemaal bedekt met pika (scherp spul) en de batata met knoflooksaus. Een volgende keer meer over Nancy, de attractie.

Zaterdagmiddag togen we opnieuw naar de bootjes. Ditmaal mochten we er ook nog in. Er lag een mooi exemplaar uit Brazilie, de naam is me helaas ontschoten. Al biertjes drinkend wandelden we langs de kade, lekker in het zonnetje. Het laatste schip was van de Nederlandse Marine. Het was niet de Pelikaan van Steefopzee, de broer van Yannah. Maar wel de Hr. Ms. Bloys van Treslong, zo'n naam vergeet je van je leven niet. Dit type schip heeft een helicopter aan boord, maar die was er nu even niet. 'Zeker even boodschappen doen', grapte ik op Seth Gaaikema-nivo. Toen heb ik maar een T-shirt van de Nederlandse Marine aangeschaft.

Uiteindelijk eindigden we bij Pleincafe Wilhelmina. Overigens, voor de lezers die niet bekend zijn met Curacao, er zijn wel degelijk nog meer cafe's op dit eiland! Maar daar werkt dan niet mijn favoriete serveerster, Laura. We zaten lekker aan de Westmalle Triple ditmaal. Toen zag ik mijn huisarts Harry aan een tafeltje zitten. Harry drumt in zijn vrije tijd bij de op Curacao wereldberoemde band Diverse Sauzen, vooral bekend van hun hit Chillen op de Antillen. Nu trad hij op in een gelegenheidsformatie, volgens mij heette het Toon back in August, maar na vier Westmalle Triple sta ik hier niet meer 100% voor in. Wel weet ik nog dat het een driemansgroep was die nummers van Creedence, Jimi Hendrix en dergelijke speelde. En voor een perfect sfeertje zorgde.

Thuisgekomen wilde ik nog wat naar Costa kijken, Lucy zat echter op haar praatstoel dus toen ben ik na een kwartiertje maar het bed ingedoken... :-)

June 10, 2002

Nancy

Zoals ik zondag al schreef kun je op Curacao de lekkerste Lomitu (ossenhaas) met Batata (patat) krijgen bij Nancy Snack aan de parallelweg van de Santa Rosaweg. De snack dankt zijn naam aan Nancy, de eigenaresse. Nu staat zij eigenlijk nooit meer (?) in haar snack, maar vroeger was zij er altijd. Vroeger waren de openingstijden voor alle snacks van elf uur 's avonds tot een uur of vijf, zes in de morgen. De bezoekers waren uitgeweest en hadden behoorlijk wat bier achter de kiezen. Want juist dan is die combinatie van lomitu, pika, batata en knoflooksaus onweerstaanbaar. Alleen de webmaster van Willemstad.net bestelde consequent erwtensoep.

Nancy, Powered by GatoradeNu gaat het niet om het eten, maar om Nancy. Een heel bijzondere vrouw. Lelijk als de nacht (de tekening flatteert nog enigszins) met een vierkant hoofd en kort zwart haar erop. Ze werkte echter als een paard en had duidelijk de broek aan in de snack. Haar man Fred en een hulpje vlogen in ieder geval voor haar.

Een keer zal ik nooit vergeten. Ik was met ex-collega Cor van D. naar Nancy gegaan, Cor hield er eigenlijk niet zo van, want na zo'n bezoek kreeg hij altijd last van diarree. Zwakke maag zullen we maar zeggen. In die tijd had Nancy altijd een zwart T-shirt aan met de tekst 'Powered by Gatorade'. Nu stond ze met haar (brede) rug naar ons toe. Ze draaide zich om om de bestelling op te nemen en ik zag het gelijk, Nancy is ziek. Het zweet gutste over haar voorhoofd. 'Och, och wat heb ik toch een griep', steunde Nancy. Zij is echter bepaald niet het type om zich ziek te melden. Met haar armen veegde ze het zweet van haar voorhoofd en van onder haar neus, draaide zich om en begon onze ossenhaasjes met haar bezwete handen plat te drukken. Tevens ontsnapten wat rochels. Cor en ik keken elkaar wat angstig aan. We spraken elkaar moed in door te zeggen dat de hete grill de bacterieen wel zou doden.

De lomitu smaakt nog steeds goed bij Nancy, toch mis ik haar persoonlijke aanwezigheid.

June 12, 2002

Service bij UTS

Vandaag kreeg ik een zogenaamd Dwangschrift in de brievenbus, iets van de Belastingen, afgeleverd door een heuse Deurwaarder. Dat is niet zo leuk. Uiteraard wilde ik reageren, maar er stonden nergens contactgegevens op het Dwangschrift, niet van de Ontvanger en niet van de Deurwaarder.

Maar ja, de telefoonmaatschappij UTS levert een heuse consumentenservice waar je met telefoonnummer 121 andere telefoonnummers kunt opvragen. Eerst moet je een taal kiezen, 1 voor Papiamentu, 2 voor Engels en 3 voor Nederlands. Ik koos 3. Vervolgens werd ik in de wacht gezet, tweemaal meldde een stem tussen de muziekjes door dat ik nog vier minuten moest wachten en tweemaal dat ik nog twee minuten moest wachten. Zo'n twaalf minuten later kon ik eindelijk het nummer van de Ontvanger vragen. Helaas was ik door de consternatie vergeten om het nummer van de Deurwaarder ook te vragen. Opnieuw bellen dus. In een vlaag van slimmigheid koos ik ditmaal optie 1, Papiamentu. En wat schetst mijn verbazing, ik werd meteen geholpen. Helaas kon de telefoniste mij toch niet echt helpen, want Deurwaarder Edsel A. Henriquez was onbekend in haar systeem. Zij raadde mij aan om nogmaals te bellen en dan een andere optie te nemen. Ik vroeg haar wat het verschil dan was. 'Daar zit een andere mevrouw met een andere computer.' Tegen zoveel logica kon ik niet op, dus ik belde weer 121, optie 1 voor Papiamentu en dan optie 3 voor bepaalde services. Meteen kreeg ik een andere dame aan de lijn, maar ook zij kon mij uiteindelijk niet helpen.

Inmiddels had ik http://www.whitepages.an voor mijn neus staan en tikte 'Henriquez' in. Op de resultaten liet ik een Ctrl-F los met als zoekargument 'Edsel'. En zowaar, er bestond er een. Ik belde het nummer, een vrouw nam op. Edsel was aan het werk en ja, hij was deurwaarder. Tevens gaf zij mij het nummer van zijn cellular. En even later hadden we contact. Als extra service gaf Edsel me een beter nummer van de Ontvanger. Het nummer dat ik van UTS gekregen had werd namelijk consequent niet opgenomen.

Mocht het ooit nog slechter gaan met de ICT-sector, kan ik wellicht solliciteren als telefoonnummeropzoeker. Indien er tenminste behoefte is om deze service daadwerkelijk te leveren.

June 13, 2002

Belastingperikelen (1)

Ik heb gisteren dus een dwangschrift (heet dat in gewoon Nederlands niet dwangbevel?) gekregen om zogeheten Gebruikersbelasting te betalen voor een pand waar ik in 1995/1996 zes maanden in gewoond heb. Helaas word ik aangeslagen voor de periode 1994-1999, dat lijkt wat overdone. Dus moest ik een bezwaarschrift schrijven en dit indienen bij de Ontvanger. Om tien uur ging ik op weg.

Mevrouw Kelders van de Ontvanger had me gezegd dat ik de formulieren bij de Balie kon laten stempelen en achterlaten, maar ik kon ze ook aan haar geven. Dat laatste leek mij de safere optie. Ik sloot aan in de rij bij de Balie. Feitelijk waren er twee dames die de rijen bedienden, toch stond iedereen in de linkerrij. De man voor mij vroeg mij om zijn plaats even bezet te houden en liep naar de baliemedewerkster van de (lege) rechterrij. En hij werd zo geholpen. Dat leek mij ook wel wat, dus ik begon op charmante wijze oogcontact met de ietwat gezette medewerkster te maken. Zonder enig resultaat. Toen deed ik er wat armbewegingen bij, om aan te geven dat ik graag even in haar rij wilde staan. Geen enkele reactie. Nou ja, toen trok ik de stoute schoenen maar aan en liep op haar af. De communicatie verliep wat stroef, het leek wel of ik tegen een robot praatte. Op het moment dat ik al had gegroet en begonnen was mijn probleem uit te leggen, zei madam 'Bon dia'. Affijn, ik moest dus eigenlijk mijn bezwaarschriften daar laten stempelen, maar wilde liever direct met mevrouw Kelders spreken. Uiteindelijk belde de baliemedewerkster mevrouw Kelders, helaas zij was er niet. Of ik even wilde wachten. 'Nou, hoe lang gaat dat dan duren', vroeg ik, 'en waar is mevrouw Kelders dan?'.
'Ze is wel in het gebouw, maar niet op haar plaats. Gaat u maar op die bank zitten', zei de baliemedewerkster.
'O ja, en wie komt mij daar dan straks halen?', deed ik snugger.
'Mevrouw Kelders, want ik heb een bericht achtergelaten dat u hier zit', zei de baliemedewerkster.

Ik geloofde er niets van, maar ging toch zitten. Na vijf minuten ging de telefoon, het was Ino met een probleempje bij SPU. Tijdens dit gesprek ging er een deur open, er kwam een vrouw uit en zij riep: 'Meneer Nijhuis?'. Dat was snel!
Mevrouw Kelders hielp mij verder op voortreffelijke wijze, zij haalde de stempels voor mij (anders had ik weer anderhalf uur in de rij kunnen gaan staan) en zorgde voor een bewijs van uitstel, ook gestempeld. In minder dan een half uur stond ik weer buiten. Geloof mij maar dat dat knap is, want het kan hier heel anders lopen bij de belastingdienst...

June 24, 2002

Seaquarium

Wij hebben op Curacao een heus Seaquarium, jazeker. Dat kun je wel zien aan de entreeprijs, die ANG 24,= per persoon bedraagt. Als bezitters van een Mambo-pas mochten wij er overigens gratis in. Leuk voor de zondagmiddag. Wat kun je er allemaal zien, wel, ten eerste een stuk of dertig aquaria met best mooie vissen erin. Sommige zijn erg groot, voor een aquarium. Een grote vis keek wat boos naar de bezoekers, geef hem eens ongelijk. Hij deed dit op dermate afschrikwekkende wijze dat Luchiano zijn hand niet tegen het plexiglas aan durfde te houden. Volwassenen weten dat het plexiglas afdoende bescherming biedt, kinderen nog niet. Toch laten ook volwassenen zich voor de gek houden door plexiglas. Als je er bijvoorbeeld een vloer van maakt, zo'n meter of tien boven een andere vloer, dan durven er ineens niet meer zoveel van die wetende volwassenen overheen te lopen. Terwijl niemand er natuurkundig aan twijfelt dat het plexiglas sterk genoeg is...

We dwalen af. Vissen. Verder zijn in het Seaquarium zeer grote waterschildpadden, zeeleeuwen (1 gezien) en verpleegsterhaaien te bewonderen. Maar daar kwamen wij niet voor. Sinds een paar weken zijn er namelijk ook dolfijnen. Dit is een project van de eigenaar (Dutch Schrier) dat op vele plaatsen, waaronder Curacao weerstand opriep. Dit vanwege het feit dat het gevangenhouden van dolfijnen als misdadig wordt gezien. Tenzij de dolfijn natuurlijk een bank heeft beroofd.

We hebben vier dolfijnen gezien. De tribune voor de shows stond al klaar, maar het schijnt dat de dolfijnen dat nog niet zijn. Het enige kunstje dat ze kunnen is een beetje op hun rug zwemmen. Ik riep nog 'Flipper!', en waar de echte Flipper dan op zijn staart steunend zich achterwaarts beweegt, al 'Prrruuuttttt Tuutttuuuddduuuutt' roepend, daar bleven deze dolfijnen wat glazig naar me kijken. Een hoop werk te doen dus nog.

Na drie kwartier zijn we maar snel naar het aanliggende strand van Mambo Beach vertrokken.

June 28, 2002

Yves Cooper en Roadwatch

Sinds december 2001 heeft Curacao zijn eigen Don Quichotte. Bij ons heet hij Yves Cooper. Eind vorig jaar ergerde deze man zich dermate aan het aantal onnodige dodelijke verkeersongevallen, dat hij na ieder verkeersongeval met dodelijke afloop een mars liep van Band'abou naar Band'ariba. In mensentaal van de linker- naar de rechterpunt van Curacao. De mars werd gesponsored en het geld ging naar de stichting Curacao Roadwatch. De medewerkers van Curacao Roadwatch zouden de taak krijgen om verkeersovertredingen als door rood en/of te hard rijden te signaleren. Binnen twee dagen moest de bekeuring in de brievenbus van de overtreder liggen en ook de inning diende snel te geschieden, desnoods met zware sancties.

Het idee is op zich natuurlijk niet slecht, ik heb ook een hekel aan door rood rijders, dat doe ik haast nooit. Ook rijd ik nooit te hard, maar wel veel harder dan hier volgens de regeltjes mag. En dus zit ik er niet op te wachten dat een of andere Roadwatcher mij eens lekker gaat bekeuren. Zoveel verdien ik nu ook weer niet. De ellende van Roadwatch is dat de medewerkers uit een percentage van de ge-inde bekeuringen betaald worden. Volgens Yves Cooper zouden die medewerkers heus geen misbruik maken van het feit dat hoe meer bekeuringen zij uitschrijven, hoe meer er verdiend wordt. Uiteraard niet.

Aanvankelijk zou Roadwatch in maart actief worden, later in april en nog weer later op 1 juli. Er was namelijk veel weerstand, onder anderen van de politie zelf. Wat heeft men vervolgens gedaan, men heeft Yves Cooper tijdelijk ingezet bij Justitie om openstaande boetes in te voeren. Dat vond Yves best, als hij maar op 1 juli mocht beginnen. Al vrij snel werd duidelijk dat het helemaal niet de bedoeling van de overheid was dat Roadwatch daadwerkelijk actief zou worden. En wat deden de slimmeriken? Ze legden Yves Cooper een spreekverbod op!

Ik heb helaas geen foto van Yves Cooper, maar als je die kop ziet, dan begrijp je meteen dat je deze man niet moet tergen met een spreekverbod. De man houdt van spreken in het openbaar, liefst met veel media om zich heen. Het is iemand met een missie, Roadwatch zit in zijn hoofd en dat moet er koste wat kost komen. En dus lapte hij het spreekverbod aan zijn laars. 'Een spreekverbod kunnen zij mij opleggen als ik bij hun in dienst ben, met een salaris en een contract. Ik werk daar gratis en voor niets en zonder contract en dus laat ik mij geen spreekverbod opleggen!', aldus Yves Cooper. En daar zit natuurlijk wel wat in.

De interviewer vroeg aan Yves hoeveel boetes hij nu had ingebracht in het systeem van Justitie. 'Ha!', zei Yves, 'een heleboel, maar die heb ik er allemaal weer uitgeflikkerd. Ik heb ze gewoon gedelete, nu zitten er misschien nog twintig in.' Lachen met die man!

To be continued...

July 2, 2002

Dia di Bandera

Voluit heet deze dag Dia di Himno i Bandera, wat zoveel zeggen wil als Dag van het Volkslied en de Vlag. Maar het betekent ook een vrije dag. Nu heb ik toch al vakantie, het enige wat ik van deze vrije dag merk is dat de winkels niet open zijn. Jammer. Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik vergeten ben wat deze dag ook al weer precies inhoudt. Het heeft ongetwijfeld iets te maken met vrijheid, maar zelfs een snelle scan door Google hielp mij niet verder.

Wellicht is er nog een Antilliaanse lezer die mij verder kan helpen?

July 3, 2002

Le Funk

Een tijdje terug zaten we naar TeleCuracao te kijken. Het leuke van een kleine gemeenschap als Curacao is dat je al snel veel zogenaamd beroemde mensen tegenkomt. Of het nu minister Martha is bij de zwemles, een Miss of vul maar in. Tevens is het zo dat bescheiden artiesten hier al snel op TV kunnen komen, bij gebrek aan beteren zeg maar. Zo loopt er hier bijna dagelijks een man rond met een grote slang, een python of een boa, om zijn nek. Het is de bedoeling dat touristen met die slang op de foto gaan, voor geld natuurlijk. Luchiano heeft overigens ook zo'n foto, we hadden niet gedacht dat hij dat zou durven. Die gedachte kostte dus een tientje.

Cynthia, La Chica de la SemanaWel, diezelfde slangenman was nu op televisie. Relaxed liet hij zich bij café Iguana interviewen. Zijn artiestennaam is overigens Le Funk. In de jaren tachtig was hij een waar talent op dansgebied, hij is zelfs ergens kampioen in geweest. Heeft vervolgens vele projecten opgestart, ook in de Verenigde Staten. Toch kreeg ik het idee dat zijn eerst zo veelbelovende carriere enigszins in het slop was geraakt.

Wat heeft dit alles met de afbeelding aan de linkerzijde te maken? Welnu, Le Funk heeft in augustus 2001 een videoclip opgenomen met de titel La Playa. Deze clip mochten wij aanschouwen, best kolderiek. La Playa gaat uiteraard over het strand, dansen, mannen en last but not least vrouwen. De motor/auto wordt vervangen door een SeaDo (jetski). Nu kan ik geen gezichten onthouden (elke dag weer schrikken als ik in de spiegel kijk), maar Lucy wel. 'He, dat meisje ken ik!', riep ze uit, 'die ligt vaak net achter ons bij Mambo en ik wilde haar al eens vragen voor La Chica de la Semana!'.

En dat gebeurde dus vorige week. Cynthia, zo heet de danseres, is een sympathieke Nederlandse vrouw die hier sinds anderhalf jaar woont. Ze vertelde dat ze vaak wordt aangesproken door allerlei mensen over haar rol in de videoclip. De clip was dus vorig jaar gemaakt, maar werd nu pas getoond omdat Le Funk wat problemen had om aan zijn financiele verplichtingen te voldoen.

Meer foto's van Cynthia? Ga naar La Chica Merengue en kies voor Chica Semana. Over een week nogmaals foto's van Cynthia, dan samen met haar man Irving.

July 6, 2002

Belastingperikelen (2)

Een week of drie geleden kreeg ik een heus dwangbevel in mijn brievenbus. Het betrof naheffingen Grondbelasting en Selikor (huisvuil). Maar dan wel m.b.t. een adres waar ik al ruim zes jaar niet meer woon. Ik heb onmiddellijk bezwaar aangetekend bij de Belasingdienst. Mevrouw Kelders, die mij overigens uitstekend hielp, zei dat ik ook bij Selikor zelf nog bezwaar moest indienen. Een gestempeld exemplaar diende ik vervolgens bij de Belastingdienst af te leveren.

Vakantie is de ideale tijd om belastingzaken te regelen, of niet soms. Lucy moest toch naar Punda en ging meteen even met mijn bezwaarschriften naar het Selikor-kantoor. De dienstdoende beambte had echter geen idee waar het over ging. In de praktijk blijkt dat 95% van hun werk bestaat uit het verlenen van uitstel van betalingen. Het innemen van bezwaarschriften valt in de categorie 'dit gaat boven mijn pet'. Uiteindelijk vroeg Lucy of de man dan in ieder geval een stempel wilde zetten, want die heeft het Belastingkantoor nodig. 'Uh, we hebben geen stempel, je moet naar Parera (hoofdkantoor Selikor, Red.) gaan. Die hebben een stempel.'
'Kunt u dan een handtekening plaatsen of iets anders als bewijs dat ik hier geweest ben?', vroeg Lucy nog. 'Kom maandag maar terug', zei de man.

's Middags togen we met het hele gezin naar Parera. Bij de inlichtingenbalie stond een niet onaantrekkelijke jongedame ons te woord. Ook zij wilde echter het bezwaarschrift niet innemen. Zij belde met Aqualectra, het bedrijf dat de Selikorrekeningen maakt, en concludeerde dat ik dus gewoon moest betalen. 'Ja, maar daar wil ik nu juist bezwaar tegen indienen', riep ik uit.
'Oh, maar als ik die brief neem, dan gebeurt er verder niets mee. U moet hem naar het Bestuurscollege brengen', zei de charmante inlichtingenverstrekster.
'Ja zeg, ik dien bezwaar in tegen mijn Selikor-nota en dat doe ik natuurlijk bij Selikor. Kan iemand nu even een stempel zetten?', aldus mijn steeds wanhopiger wordende tegenspel.

'Hmmm, gaat u naar de secretaresse, gang door, naar rechts, eerste deur links'. De jongedame begon genoeg van mij te krijgen. Uiteraard was de kamer die zij had aangewezen leeg, dus gingen wij een kamertje verder. Daar zaten een aantal mensen (stagiaires?), die duidelijk geen idee hadden wat ze in die kamer moesten doen. Met zijn tweeën kwamen ze op ons af. Neen, ze konden ons niet helpen, maar de secretaresse was vlakbij, ze zou zo terugkomen. Doordat wij voor hun raampje bleven wachten, werden de twee stagiaires wat nerveus. Een begon wat heen en weer te drentelen en zocht toch maar een stempel, die hij vervolgens op de balie deponeerde. Vervolgens ging hij weer zitten.

Een wat oudere dame van ongeveer 55 jaar kwam uit de belendende kamer. 'Bent u de secretaresse?', vroeg ik haar meteen. Zij beaamde dit. Wij volgden haar naar haar kamer en ik vroeg of ik bij haar een bezwaarschrift kon indienen. 'Maar natuurlijk!', zei de secretaresse. Ik kon haar wel zoenen. We praatten nog wat met elkaar, terwijl de secretaresse netjes stempels plaatste. Ik bedankte haar uitbundig en we gingen weg. Nog wel even de knappe inlichtingenverstrekster de procedure doorgegeven.

Nu moesten we nog naar de Belastingdienst. Ik vroeg direct naar mevrouw Kelders en even later overhandigde ik de papieren. Dat was maar goed ook, want het uitstel dat ik drie weken geleden schriftelijk van haar had gekregen, was door een foutje nog niet in de computer ingevoerd. En dus was er al een nieuw dwangbevel onderweg. Wel, nu heb ik dus uitstel tot 13 oktober. Als ik voor die tijd niets hoor, moet ik wederom uitstel gaan aanvragen. Dit scenario lijkt mij het meest waarschijnlijke.

July 29, 2002

Kronkel

Zondag waren we een beetje mat, het gevolg van een feestje bij de familie Cuppen ter ere van hun pasgeboren baby Arwin. Niemand had zin om te koken, maar zo tegen half vijf kregen we wel honger. Lucy had zin in een kip van Kentucky Fried Chicken (KFC). Ik ben de beroerdste niet en stapte in de auto om twee Hot&Spicy combo's op te gaan halen. Ik dacht nog ik ben zo terug, want er is daar natuurlijk geen hond.

Toen ik het KFC-terrein opdraaide zag ik tot mijn verbazing al best veel auto's bij de drive-thru. En wat was nu mijn eerste gedachte? Wel verdomme, kan dat stelletje aartsluilakken niet gewoon zelf eten klaarmaken, in plaats van om half vijf alweer met hun auto bij KFC te verschijnen!
Ja, dat ging er door mij heen, vreemd hè?

Nu had ik vrij snel (voor mijn doen) het absurde van de situatie door, maar toch moet ik er af en toe aan denken. Waarom zitten mensen, ik ga er gemakshalve maar vanuit dat ik niet de enige met deze afwijking ben, zo in elkaar?

July 31, 2002

Enith

Een van de leuke dingen van een kleine gemeenschap als Curacao is dat de kans relatief groot is om zogenaamde beroemdheden tegen te komen. Zo zag ik minister Martha bij de zwemles, mijn dokter is de drummer van de band Diverse Sauzen en de voormalige nummer drie van de Miss Curacao verkiezingen werkt net als ik bij Aqualectra Distribution.

Afgelopen zaterdag bezochten we een feestje en daar zat een beroemdheid, weliswaar uit vroegere tijden, maar toch. Het betreft Enith Brigitha. Ik denk dat veel jonge mensen zelfs haar naam niet kennen, maar dat is geheel ten onrechte. In de jaren zeventig was Enith namelijk onze absolute topper in de zwemsport. Gedurende vele jaren was zij houdster van verscheidene records. Een greep: 50 meter vrije slag (27.03) van 1972 tot 1979, 100 meter vrije slag (56.61) van 1972 tot 1976, 200 meter vrije slag (2.01.15) van 1973 tot 1978, 400 meter vrije slag (4.21.93) in 1975 en de 800 meter vrije slag (8.55.22) ook in 1975. Dat is niet vaak vertoond, dat één zwemster alle records vanaf de 50 meter tot en met de 800 meter in haar bezit heeft gehad. Haar pech was dat zij het moest opnemen tegen Kornelia Ender uit de toenmalige DDR. Inmiddels is officieel bekend geworden dat de DDR-zwemsters vol zaten met doping. Toch wist Enith op de Olympische Spelen van 1976 van Montreal twee bronzen medailles te winnen op de 100 en 200 meter vrij.

Dertien jaar geleden verhuisde Enith samen met haar man en kinderen naar Curacao. Zij geeft hier nu zwemles. Op het feestje heb ik een tijdje met haar gesproken en wat een leuke, sympathieke vrouw is dat toch. Heel terecht dat zij vorig jaar bij de verkiezing van Sportman/-vrouw van het Jaar door Mart Smeets in het zonnetje is gezet.

Wie van u kent Enith Brigitha nog?

August 3, 2002

Kermis in Otrabanda

Lucy bedwingt de stierNa het bezoekje aan de dokter waren we toch wel opgelucht. Nu woont mijn dokter vlakbij Aqualectra Distribution, in Otrabanda. Op het terrein naast Aqualectra staat al sinds enige weken een kermis. Daar hadden we nu echt zin in.

Een van de voordelen van het hebben van een kind is dat je naar zo'n evenement toekunt. En onder het mom van het kind begeleiden mag je ook in de botsauto's, in de rups en in de schommelboot. Dat heb ik dus gedaan.

Lucy wilde eigenlijk dat ik ook nog op de rodeo-stier ging zitten, daar had ik echter niet zoveel zin in. Er viel immers ook geen kind te begeleiden. De zwarte stier had echter een onweerstaanbare aantrekkingskracht op Lucy en dus ging zij er zelf maar opzitten. Niet nadat zij de man aan de joystick had bezworen de stier niet te laten bewegen.

De Amstel-biertjes waren niet duur, bijna happy-hour prijzen en zo vermaakten wij ons wel op het kermisterrein. Plotseling krijg ik ook weer zin in circus...

August 10, 2002

De Chinese Pluche Fetishist

De Otrabanda kinderkermis blijft maarliefst zes weken staan, tot eind augustus. Gisteren zijn we er voor de tweede keer naartoe geweest. Behalve de gebruikelijke attracties als botsauto's zijn er ook wat gokspellen. Eén daarvan is een vijvertje met drijvende asbakken, waar je guldens in moet zien te mikken. Nu hou ik helemaal niet van gokspelletjes, maar het meisje bij de asbakjes zag er wel leuk uit. Voor een foto met Catalina wilde ik wel drie pogingen wagen. De eerste twee guldens verdwenen zoals verwacht in het water, maar de derde was raak! Nu ben ik nog vergeten te vertellen dat die asbakken op schotels met verschillende kleuren staan. Wit, blauw en rood. Er is maar één rood schoteltje, een paar blauwe en de rest is wit. Mijn doelpunt betrof een asbak op een wit schoteltje en derhalve won ik maar een klein pluchen beestje. Een blauw walvisje.

Catalina was oprecht blij voor mij, of deed erg goed alsof, en poseerde voor de overhandiging van het kleinood. Lucy kon niet achterblijven en wilde ook een keer gooien. Geloof het of niet, maar zij gooide die gulden pardoes in de asbak op het rode schoteltje. Ze mocht een grote pluchen pinguin uitzoeken. We kletsten nog even met Catalina, die ons de prijzen wel gunde.

Dat werd even later wel anders. Er verscheen een Chinees op het toneel. Na een minuut of vijf guldens werpen, vertrok de Chinees breed lachend met een pluchen beest of acht. De man gooide vrijwel steeds raak. Even later zagen we hem samen met zijn vrouw, helemaal behangen met pluchen beesten. Een uurtje later zagen we de Chinees weer naar Catalina vertrekken. Inmiddels glimlachte zij al lang niet meer zo vriendelijk. Wederom vertrok de Chinees met een lading pluche. Lucy ging eens informeren bij Catalina wat zij van die Chinees vond. 'Oh, iedereen mag natuurlijk zo vaak spelen als hij wil, ook als je wint. Maar die Chinees wint wel erg vaak en het ergste is, hij komt iedere dag!' De pluchen beesten hangen uitgestald in haar stand en als de Chinees weer eens is geweest, dunt dat aardig uit. En een met pluche volgehangen stand trekt nu eenmaal meer bezoekers.

Nog drie weken, Catalina...

August 12, 2002

Maxima in Otrabanda

Vandaag geen reguliere nijhuis.net update. Neen, vandaag hadden wij wat anders te doen. Sinds gisteren zijn Prins Willem Alexander en Prinses Maxima op Curacao. En vanavond gaven zij acte de presence op het Brionplein. Veel mensen waren uitgelopen om het prinselijk paar te bekijken. En wij dus ook. Zoekend naar een geschikte plaats om foto's te nemen, moesten wij onder wat dranghekken doorkruipen. Toen ik dat deed, hoorde ik een hard geluid. Lucy dacht nog dat de camera gevallen was, maar ik wist wel beter: ik was uit mijn broek gescheurd. Wat moest Maxima nu wel niet denken.


Willem Alexander en Maxima in Otrabanda

Het was drukker dan ik gedacht had op het Brionplein. En Willem en Maxima liepen ook harder dan ik gehoopt had. Tussen al die mensen, in het donker, was het geen sinecure om een foto te schieten. Nou ja, ik heb er meer dan 50 gemaakt, slechts 13 zijn kwalitatief goed genoeg om bewaard te worden. Wel, wij hebben ze gezien en daar ging het om. In mei waren Alex en Maxima er ook al, toen moesten zij hun bezoek echter voortijdig afbreken wegens de moord op Pim Fortuyn, 6 mei 2002.

Na afloop heb ik nog een succesje geboekt. Gedurende lange tijd ben ik op zoek naar de snack El Canario. Heb hem tot nu toe nooit kunnen vinden, maar nu dus wel. En het moet gezegd, de lomitu (ossenhaas) smaakt er voortreffelijk!

August 13, 2002

Keten van Toevalligheden

Hmm, de titel dekt de lading niet helemaal, of laat ik het zo zeggen, is een beetje te zwaar. Eigenlijk had ik gisteren mijn website moeten updaten, maar dankzij niemand minder dan Alex en Maxima ging dat niet door. Logischerwijs zou de update dus vanavond moeten hebben plaatsvinden (is dat goed Nederlands?). Om een uur of vier werd ik op mijn werk gebeld door Lucy. Zij was met Luchiano naar Punda gegaan. Omdat we thuis geen electriciteit en geen water hadden.

Op Curacao gebeurt het wel vaker dat een wijk gedurende een uur of twee van stroom verstoken blijft. Even wachten en hij komt vanzelf weer terug. Dat er echter tegelijkertijd geen stroom èn geen water was, dat had ik nog nooit meegemaakt. 'Hebben we echt geen stroom èn geen water?', informeerde ik voor de zekerheid. 'Nee, we hebben geen stroom èn geen drùppel water', bevestigde Lucy.

Toen ging er bij mij een belletje rinkelen. Zouden we misschien afgesloten zijn? Immers, sinds de vakantie had ik al niet meer betaald. Allereerst zocht ik mijn openstaande schuld op en betaalde die via de telefoon. Dat kan namelijk bij ons. Vervolgens ging ik naar collega Karin, om te vragen of ik misschien afgesloten was. En dat was zo. Ik had inmiddels wel betaald, maar had hier geen bewijs van, aangezien de betaling telefonisch was geschied. Karin trad kordaat op en belde het hoofd Afsluitingen. Zij legde de situatie uit en zorgde ervoor dat ik op de lijst van zogenaamde reconnects kwam te staan. Het afsluiten van het water bleef een vreemde zaak, dat zou Aqualectra normaliter nooit doen.

Ik belde Lucy om haar de toestand te vertellen en Lucy meldde mij dat ze iemand in de straat met de waterleiding bezig had gezien. Ik belde de storingsdienst van Aqualectra en deze bevestigde dat er in onze straat een leidingbreuk was geweest. Wat een toeval toch. Als er niets met het water was gebeurd, had ik waarschijnlijk gedacht dat het een normale stroomstoring betrof en hadden wij de gehele avond/nacht geen stroom gehad. En had ik de website niet kunnen updaten.

Dat updaten is helaas niet gelukt en dat kwam zo. Doordat alles goed leek af te lopen stelde ik Lucy telefonisch voor om haar op te halen bij Pleincafé Wilhelmina. Daar dronken wij Grimbergen Dubbel en rookten sigaren. U voelt hem al aankomen, het updaten is er daarna bij ingeschoten. Voor morgen beloof ik wijselijk niets...

August 15, 2002

Aangesloten, Afgesloten, Aangesloten

Zoals eergisteren beschreven waren wij kortstondig van stroom verstoken. Eigen schuld natuurlijk, want te laat betaald. Aangezien ik bij Aqualectra gedetacheerd ben, evenals collega Karin, kon ik er dankzij haar voor zorgen dat we weer snel aangesloten waren. Helaas had de Aqualectra-medewerkster niet in het computersysteem ingebracht dat ik een week de tijd zou krijgen totdat het geld van de bank was overgemaakt. Hierdoor constateerde Het Systeem terecht dat ik wederom afgesloten moest worden. En zo geschiedde. Om iets voor twaalven belde Lucy om het slechte nieuws over te brengen.

Ik spoedde mij naar Karin en riep 'Help!'. Zij regelde snel dat ik weer aangesloten zou worden en dat de computer wist dat ik een week uitstel heb. Om kwart over twaalf hadden we weer stroom. Nu is het zaak om het notabene door ons eigen bedrijf SQL Integrator gebouwde VIS2000 systeem te monitoren, of ik wellicht morgen niet nogmaals aan de beurt ben voor een afsluiting...

August 21, 2002

Stoplichten en de Loglijst

Stel je hebt een drukke kruising, die beveiligd is met stoplichten (ja, ik weet ook wel dat het eigenlijk verkeerslichten zijn). En dat op zekere dag die stoplichten uitvallen. In eerste instantie zou je een chaos verwachten, maar wat gebeurt er? Mensen helpen elkaar, laten een ander eens voorgaan en zo ontstaat er een vloeiende verkeersstroom. Vaak kan men gewoon, nou ja iets langzamer dan normaal, doorrijden en hoeft er niet of nauwelijks gestopt te worden.

Op Curacao hadden we deze situatie bij de ingewikkelde kruising Churchillweg, Rooseveltweg, Jan Noorduynweg. U kent hem vast wel. Daar had op Nieuwjaarsnacht een automobilist de stoplichtregelkast omvergereden. Voordat de benodigde onderdelen op het eiland waren, verstreken toch al gauw drie, vier weken. Zo kon men mooi het gedrag van de automobilisten bestuderen. Waar zij in het begin haast overdreven vriendelijk voor elkaar waren, was daar na twee weken nog maar weinig van over. Steeds minder was men genegen de ander voor te laten gaan. Hierdoor onstond er steeds langduriger oponthoud en begon iedereen weer naar de (werkende) stoplichten te verlangen.

Wat is nu de relatie met de loglijst? Wel, al sla je me dood, ik heb geen idee. De loglijst deed het ruim een dag niet en tot mijn verbazing kreeg ik toch evenveel of zelfs meer hits dan voorheen. Wat zou er gebeuren als de loglijst pak hem beet een maand niet meer ge-update wordt. Ziet u een analogie met de stoplichten, of wellicht een andersom analogie, of iets anders?

August 23, 2002

Nachtelijke Stroomstoring

Vanacht om twee uur viel op vrijwel geheel Curacao de stroom uit. Dat de stroom op heel Curacao was uitgevallen wisten we op dat moment nog niet, wel dat wij geen electriciteit meer hadden. Hoe merkt men nu midden in de nacht dat de stroom is uitgevallen? In Nederland wordt men juist later wakker, aangezien de electrische wekker achter gaat lopen. Hier valt de ventilator/airco uit in de slaapkamer en wordt het al snel onaangenaam warm in bed. Lucy vroeg meteen of ik wederom te laat betaald had, maar het leek me sterk dat een overijverige Aqualectra ambtenaar ons om twee uur 's nachts zou afsluiten. Om tien voor zeven vanmorgen werd ik wederom wakker doordat de ventilator begon te zoemen.

De storing was ontstaan door een kortsluiting en daarna volgde een kettingreactie. Aqualectra beschikt over drie plaatsen waar stroom wordt opgewekt. Als er een uitvalt heb ik het nog nooit meegemaakt dat de andere twee blijven doordraaien. In de verklaring een dag later wordt steevast gesproken over kettingreactie of domino-effect. Hoe dan ook, vanmorgen waren er veel vermoeide gezichten te zien.

August 26, 2002

Waterperikelen

Aqualectra Distribution, het bedrijf waar ik gedetacheerd ben, verzorgt de distributie en afrekening van electriciteit en water. Water is bijzonder duur op Curacao, iets van vier Euro per kuub. Deels komt dat door de hoge productiekosten: wij gebruiken zeewater en dat moet ontzilt worden. Anders krijg je nog meer dorst. Anderzijds hebben we te maken met zogenaamd waterverlies. En er gaat véél water verloren, zo'n 20 à 30 procent!

Hoe raakt dat water nou kwijt? Voor een gedeelte door lekkages, voor een gedeelte door illegaal aftappen en voor een gedeelte door niet goed werkende meters. De gebruikte watermeters zijn namelijk oud en tot grote vreugde van de cliënten meten ze nu minder water dan er binnenkomt. Overigens is die vreugde van korte duur, want uiteindelijk betalen we dat toch weer met zijn allen.

Het waterverlies wordt door Aqualectra op alle fronten aangepakt. Zo is er nu een groot project gaande om veel meters te vervangen. Vandaag is onze straat aan de beurt. De Aqualectra medewerkers zijn al vanaf vanmorgen bezig. Gevolg is wel dat we nu geen water hebben. En mochten we ooit weer water krijgen, dan moeten we de volgende rekening maar eens goed bekijken. Ach, het kan nooit duurder zijn dan je groenten met Spa Blauw te moeten wassen...

August 27, 2002

Supermarktengids Curacao

Naar welke supermarkten ga ik hier op Curacao? Zaterdags gaan we naar Mangusa, om massaal zaken in te slaan als Spa Blauw, kip en aanverwante artikelen. Naar Centrum Supermarkt Mahaai (er is er ook een in Piscadera) ga ik doordeweeks, voor de tijdschriften en wat extra groenten. Dan is er nog Pita Supermarkt, lekker dichtbij, waar we wel eens een gebraden kip kopen. U bent weer op de hoogte.

Sinds enige tijd promoot Wim van CuraBelgica nog een andere supermarkt. Het betreft hier Vreugdenhill (met één of met twee ellen?). Wat is er nu zo bijzonder aan Vreugdenhill? Een grote liefde die Wim en ik delen is die voor het Belgische Bier. Ik ben niet altijd blij met Wim, zo heeft hij afgelopen vrijdag al het Belgische Bier op Pleincafé Wilhelmina opgedronken. Toen ik zaterdag een Westmalle Dubbel wilde drinken, kregen wij dan ook te horen dat er geen enkel Belgisch Bier meer verkrijgbaar was. Dat was wat minder leuk van Wim. Wèl leuk is dat hij mij wist te vertellen dat ze bij Vreugdenhill Westmalle Dubbel verkopen voor ANG 2,95. Dat is spotgoedkoop, want bij Centrum Supermarkt betaal je ANG 5,75 voor zo'n flesje. Vandaag hebben Lucy en ik bij Vreugdenhill zes flessen ingeslagen, twee zijn er nu op.

Bedankt Wim, ik zou vanavond niet drinken weet je nog! Dit brengt me wel op het vreemde prijzenbeleid alhier. Sommige spullen zijn in de ene supermarkt aanzienlijk duurder dan in de andere en andersom. Hoe bestaat dat nou zo'n verschil: 2,95 versus 5,75, dat is bijna 100 procent! Belangrijk is wel om altijd de uiterste verkoopdatum te checken, maar ook die is bij Vreugdenhill een stuk beter dan bij Centrum. De Westmalle blijft tot 2004 goed. Maar het jaar 2004 gaat niet gehaald worden door deze flesjes...

August 29, 2002

Nederlandse Zangers

Vandaag is het Lee Towers Dag. Vanavond heeft Lee een optreden op Mambo Beach. Ik heb vanmiddag vrijgenomen en we maken van de gelegenheid gebruik om alvast naar het strand te gaan. Lee zal daar vast wat soundchecks doen. Er zijn mensen die als je naar een concert van Lee Towers gaat, je voor ouwe lul verslijten. Ik schaar deze mensen onder de ignoranten. Kijk, je kunt hem wel of niet goed vinden, maar het is een vakman. Dat staat buiten kijf. Overigens ben ik zelf geen fan van Lee, heb ook geen cd van hem, neen, wij gaan voor het lied Mijn Feyenoord.

Dit brengt mij op de vraag: 'Wie is de beste zanger van Nederland'. Althans volgens de weblogwereld. Laat ik de kandidaten even kort voorstellen. Lee Towers is al beschreven, een echte vakman, goede stem, professionele (gladde?) show, maar misschien een gebrek aan eigen materiaal.

Dan Andre Hazes, een man die toch ieders sympathie opwekt. Erkend bierdrinker, sfeermaker maar zelf ook onderhevig aan stemmingen. Had een vrouw kunnen zijn.

Kandidaat nummer drie is Marco Borsato, sommige nummers zijn werkelijk goed gecomponeerd (aldus mijn muzikale zus Pascale) en hij beschikt over een knappe echtgenote. Maakt echter niet die gedreven indruk van Lee Towers, eens kijken hoelang hij het nog volhoudt.

Nummer vier in de rij is Rene Froger, zonder meer een begenadigd zanger, veel meer weet ik er niet over te vertellen.

En de laatste kandidaat is Gerard Joling, aka Het Sijsje. Hij zingt niet slecht, maar is ook niet zo stabiel, meer een zoeker. Homosexueel, dan weer de sportschool in, je kent dat wel.

Goed, dit is de kandidatenlijst. Toevallig is het ook mijn persoonlijke ranglijst, hoewel Borsato en Froger wat mij betreft nog van plaats mogen wisselen. Nu ben ik benieuwd naar de uwe.

August 30, 2002

Een avondje uit met Lee

Ik ben aan het bijkomen van een geslaagde avond. Eigenlijk begon het 's middags al. We gingen naar het strand van Mambo Beach, deels om te zwemmen en te zonnen, deels om de soundcheck van Lee Towers mee te maken. Die soundcheck begon pas om een uur of vijf. Op een bepaald moment liep Lee van het podium af en ging op het terras wat mensen begroeten. Lucy ging er meteen achteraan en toen Lee uitgesproken was hebben we hem even de hand geschud. Behalve de foto hier links vroeg Lucy hem of hij alsjeblieft het prachtige lied Mijn Feyenoord 's avonds zou zingen. 'Nee, dat doe ik niet', zei Lee. Ja, hij is wel direct. Lucy drong nog wat aan, maar het mocht niet baten. Het Feyenoord lied paste niet in de Caribische sferen, aldus Lee. Hij zou wel You never walk alone ten gehore brengen, maar Lucy was al zo teleurgesteld dat zij overwoog om 's avonds gewoon thuis te blijven.

Lucia met haar idool, Lee TowersGelukkig zijn we toch gegaan. Na Luchiano met babysit Amy achtergelaten te hebben, arriveerden we al om kwart over acht op Mambo. Het was nog helemaal niet druk. Om een uur of tien begon Lee te zingen. 's Middags op Mambo zag hij er nog wat sjofel uit, nu had hij zijn witte pak aan, zwart overhemd en een glitterstropdas. Het lijkt hier het Frans Molenaar Weblog wel. Maar ik schrijf dit omdat Lucy danig onder de indruk was. Sterker nog: ze was smoorverliefd! Het concert liep als een trein en ik betrapte me erop dat ik zelfs mee stond te zingen. Dit ging Krijn, die naast mij stond, toch wat te ver. Tegen het eind van het concert gingen we helemaal vooraan staan. Ineens zei Lucy: 'Ik wil op het podium!' Ik hielp haar zo goed en kwaad als het kon. Lucy had een jurk met een diepe split aan, dus het zal best een spectaculair gezicht zijn geweest. Maar affijn, ze stond op het podium, liep naar Lee en gaf hem drie zoenen. Als een volleerd artieste kwam ze vervolgens weer van het podium af.

Het concert was ook meteen afgelopen na deze actie en Lee ging richting toiletten om zich op te frissen. 'We gaan erachteraan', zei Lucy tegen mij en zo geschiedde. Bij de deur hadden we hem te pakken. Wederom moest Lee op de foto met Lucy. Inmiddels kreeg hij toch het idee enigszins gestalked te worden, dus hij keek ook niet meer zo blij. Dat kon ons niet schelen. Nadien hebben we nog zeker een uur gedanst op Merengue-muziek, ik hoop tenminste maar dat er geen Salsa tussenzat, want ik kan alleen maar (een klein beetje) Merengue dansen.

Op mijn ranglijst van beste Nederlandse zangers, beter zou overigens zijn entertainers, blijft Lee Towers bovenaan staan. En op Lucy's ranglijst staat überhaupt maar één naam.

September 5, 2002

Wij lopen niet graag

Curacao is maar een klein eilandje, zo'n 440 vierkante kilometer. Toch zijn er mensen die hier met gemak 35.000 kilometer per jaar rijden en zelf kom ik toch ook wel aan de 18.000 kilometer. Dat komt doordat hier alle verplaatsingen met de auto worden uitgevoerd. Toen ik net op Curacao woonde verbaasde ik mij daar nog over. Mijn toenmalige collega Joep K., die er prat op ging zo min mogelijk te bewegen en al moeite had om het woord sport uit te spreken, spande de kroon. Joep's tandarts woonde bij hem in de straat, op een meter of 50. Toch ging Joep altijd met de auto naar de tandarts, behalve één keer. In een vlaag van verstandsverbijstering dacht hij 'Kom, laat ik eens sportief doen en dat hele eind gaan lopen'. Joep nam plaats in de wachtkamer en begon met wachten. Het wachten duurde nogal lang en na een tijdje ging hij toch maar op zoek naar de tandarts. Toen hij haar even later gevonden had, riep de tandarts uit: 'Meneer K., bent u er al? Ik keek naar buiten en zag uw auto niet staan, dus ik dacht hij is er nog niet!'. Joep is hierna nooit meer gaan lopen.

Bij mij heeft het even geduurd voordat ik zo ging denken. Luchiano is ermee opgegroeid. Gisteren gingen we samen naar Centrum Supermarkt. Normaliter parkeer ik de auto vlak voor de ingang, nu was het druk en moest ik iets verderweg een plaatsje zoeken. Daar beklaagde Luchiano zich al over. Het werd nog erger toen ik hem mededeelde dat we ook nog moesten gaan pinnen. De pinautomaat staat toch zeker 200 meter van de ingang af. 'Hè verdorie, waarom moeten we nu geld halen, ik wil geen geld halen en ik wilde niet naar Centrum, ik wil naar Mangusa!', begon het jong te sputteren.
'O ja, en waarom wil je dan naar Mangusa (een andere supermarkt)?', vroeg ik.
'Nou, daar zit de pinautomaat naast de ingang, dan hoef ik niet zover te lopen', legde het varken uit.

September 29, 2002

Solo ta kima

Als je iets een hele tijd niet meer hebt gedaan, dan geldt voor dit iets dat je het na al die tijd zo weer oppakt, of dat je het misschien helemaal niet meer kunt. Een en ander is door Suffie treffend beschreven. Gisteren ontdekte ik zelf weer iets waarmee ik het voorlopig beter kalm aan kan doen.

Ik geniet nog bijna dagelijks van het Tropische klimaat op Curacao, neen, dat zal mij niet snel vervelen. Toch lag ik in mijn eerste jaren hier veel vaker op het strand, toch zeker drie keer per week. Ik concentreerde me dan op het bruin worden, hierbij mag namelijk niet worden gekletst. Het resultaat mocht er zijn. Met vrouw en kind veranderen er veel dingen. Het strandbezoek is gereduceerd tot gemiddeld eenmaal per week. Tevens gaan we wat later en bovendien moet ik ook nog spelen en kletsen. Het moge duidelijk zijn dat ik mijn gebronsde tint wel kwijt ben.

Gisteren hadden we een drukke dag en ik was een beetje moe. Om twaalf uur zei Lucy: 'Waarom ga je niet even naar het strand, dan gaan we om twee uur naar de stad'. Dat was een goed idee. En zo lag ik van kwart over twaalf tot kwart voor twee op het strand te bakken.

's Avonds hadden we een feest en de aanwezigen viel het meteen op dat mijn hoofd tamelijk rood was en ook nog glom. Tja, anderhalf uur in de zon op het heetst van de dag, dat is dus zo'n iets waar ik rustig aan mee moet doen. 'Solo ta kima', zeggen ze hier in het Papiamentu, de zon brandt. Ik heb het ondervonden.

October 20, 2002

Service

Als je lang in een beperkte kring beweegt, word je vanzelf beperkter in je gehele denken. Kijk, zelf woon ik op een klein eiland, dan ligt dat gevaar voortdurend op de loer. Een ander voorbeeld zijn hele gedeeltes van Zwitserland, waar men door de bergen een soort psychische opsluiting ervaart. Zal ik nog wel eens over schrijven. Maar ook in Nederland bestaan achtergebleven enclaves, vaak gerelateerd aan strenge geloofsgemeenschappen. Zelfs in een stad als Amsterdam is het echter niet automatisch zo dat men geen beperkte blik op de dingen heeft, neen, in mijn bescheiden optiek heb je alleen meer kàns om je breder te ontwikkelen. Alles in het leven wordt namelijk geregeerd door kansberekening. En niets anders.

Zaterdag hadden we een leuk gezinsavondje. Om half vijf gingen we naar Punda om wat kleren te kopen. En twee sigaren. Vervolgens namen we plaats op ons favoriete terras Plein Café Wilhelmina. De laatste tijd vinden daar echter wat personeelswisselingen plaats, maar zoals bekend is niet iedere verandering een verbetering. Ondanks dat het niet zo druk was en er drie obers ietwat doelloos heen en weer liepen, mochten wij pas na zeker tien minuten onze bestelling doorgeven.

"Twee Leffe Dubbel", bestelde ik. Na ongeveer acht minuten kwam de ober terug. "Helaas, Leffe Dubbel hebben wij niet, wij hebben alleen wat op de kaart is aangekruist!". Nu staat er inderdaad een groot schoolbord bij de ingang met zo'n 30 buitenlandse biermerken en een vakje erachter waar soms wel een vinkje instaat en soms niet. Ik bekeek de lijst en besloot twee Duvel te bestellen. "Die heeft u dus zeker wel?", vroeg ik nog voor de zekerheid. "Jazeker, die hebben we", antwoordde de ober.

Acht minuten later stond de blozende ober met zweetdruppels op zijn voorhoofd voor ons tafeltje. 'Uhhh, de Duvel staat niet koud...". Ik had al op het bord gezien dat er nog maar één lekker biertje voor ons overbleef: Hoegaarden Grand Cru. "Heeft u wel Hoegaarden Grand Cru?", vroeg ik. "Die hebben we zeker!", glunderde de ober. Weer acht minuten later stonden er dan eindelijk twee originele glazen Hoegaarden Grand Cru voor onze neus. De ober vergat vervolgens de cola voor Luchiano en de asbak voor onze sigaren. Ik kreeg terstond heimwee naar de voortreffelijke Laura, die ons altijd met stralende glimlach hielp en voor Luchiano ook nog een stroopwafel had.

Als je nu te lang op een eilandje woont en je blikveld is inmiddels vrij nauw geworden, dan zou bovenstaande een uitstekend handvat zijn om de service op Curacao eens grondig af te kraken. Gelukkig herinner ik me nog middagen op een terras aan de Utrechtse Oude Gracht, ik meen dat het Il Pozzo was of zoiets. Daar was het haast onmogelijk om op een middag twee rondjes te bestellen.

Wij hebben de avond afgesloten bij El Canario, een van de betere Lomitu (ossenhaas) restaurants van Curacao.

October 21, 2002

Curacao Triathlon

Gisteren vond de Curacao Triathlon plaats op Porto Marie. Het was de eerste keer dat wij gingen kijken en het moet gezegd, al die andere keren hebben we wel wat gemist. Het betreft hier niet een triathlon à la Ironman, maar een sterk verkorte versie.

Paloma is klaar met fietsenZo wordt er 750 meter gezwommen, iets van 15 kilometer gefietst en 5 kilometer gelopen. Waarbij aangetekend dient te worden dat zowel het fietsen als het lopen in geaccidenteerd terrein (met cactussen) geschiedt.

De hele tijd gebeurt er iets, als de laatsten uit het water komen, waaronder onze directeur Kees B., hebben de snelsten hun fietstocht er al zowat opzitten. Wij hadden aardig wat mensen die we in de gaten moesten houden, daarom was het nog een hele klus om tussendoor Polartjes te drinken. Drinken bij een triathlon is toch weer anders, je hebt gewoon het gevoel dat je sportief bezig bent, leuk.

De sfeer was uitstekend, sportief gezien sprongen er drie mensen uit voor mij, van de bekenden wel te verstaan. Roland kwam zeer snel uit het water, als derde meen ik, zijn vriendin Barbara deed het uitstekend en finishthe als eerste in haar categorie en als 58e over-all. Belangrijkste was wellicht dat zij Walter van G. verpletterend versloeg. Wat vooraf werd aangekondigd als Titanenstrijd bleek achteraf een wedstrijd tussen de Terminator (Barbara) en de Smurf (Walter). Onbetwiste topper was mijn lerares Spaans, Paloma, die in weergaloze stijl de titel bij de dames opeiste en over-all als 18e finishte van de 92 deelnemers.

Kees eindigde als 85e in 2 uur 20 minuten en 37 seconden. Ruim 59 minuten na de winnaar. Maar goed, hij was net voor het donker binnen. Even nafilosoferend kwamen we wel tot de conclusie dat het oneerlijk verdeeld is in de wereld. Degene die het laatste binnenkomt is namelijk vermoeider dan de winnaar. Hij heeft minder techniek, beweegt daardoor inefficienter en is sowieso bijna de dubbele tijd van de winnaar aan het sporten. Zeer unfair.

Een gezellige middag was het, ja het is een aanrader om naar triathlons te kijken.

Een vrije dag met Camila

Helemaal vergeten te vermelden vanmorgen. Wij hebben een dagje vrij. Bijna niemand weet waarom, ik ook niet precies, maar ik geloof dat het Antillendag is. Aangezien u gewend bent dat de postings alhier zorgvuldig worden voorbereid, heb ik het even opgezocht.

Chica de la Semana: Camila!Antillendag is in 1995 ingevoerd, nadat uit de referenda in 1994 naar voren was gekomen dat een grote meerderheid voor het behoud van de Antillen (Curacao, Bonaire, St. Maarten, St. Eustatius en Saba) was.

Inmiddels is dat niet meer zo en St. Maarten zal binnen afzienbare tijd uit de Antillen stappen. In het regeeraccoord van het kabinet-Ys (2002-2004) staat dat dit het laatste Antilliaanse kabinet zal zijn. Daarmee vieren we vandaag naar alle waarschijnlijkheid de laatste Antillendag.

Citaat uit de Amigoe: Ook Antillendag zal dus verdwijnen, want er blijven dan alleen eilanden met een aparte band met Nederland over. Het is aannemelijk dat, om het nieuwe koninkrijksverband tot uitdrukking te brengen, er een nieuwe Koninkrijksdag zal worden ingesteld. Want die vrije dag wil niemand meer missen.

Ja, wie is er nu niet dol op een vrije dag. Overigens heeft het zowat de hele morgen geregend, dus u hoeft niet bijzonder jaloers te zijn. Slechts een beetje, want over een half uurtje vertrekken de Spiders naar het strand.

Over strand gesproken, door de vrije dag en de regen was ik ruimschoots in staat om La Chica Merengue te updaten. Desde la Republica Dominicana........ Camila! Wederom een zeer sympathieke Chica de la Semana die uw stem waard is.

October 30, 2002

Robbie's

Op Curacao wordt veel gegokt. Er zijn verhoudingsgewijs veel te veel casino's. Deze zijn zogenaamd voor de touristen, maar de lokale bevolking is de beste klant.

Het belangrijkste spel is Wega di Number, letterlijk vertaald Spel van het nummer. Een soort lotto. Iedere avond om negen uur worden er drie series van vier cijfers getrokken. Je kunt bij de talloze Robbie's Lottery kantoren inzetten op twee, drie of vier cijfers. De live-uitzending heeft prioriteit één, alle andere uitzendingen die onverhoopt bezig zijn worden abrupt onderbroken.

Lucy speelt altijd op vier cijfers, dan krijg je namelijk 3000 keer je inzet uitbetaald. Ik speel liever op twee cijfers, ook al levert dat slechts 40 maal de inzet op. De kans dat je wint is namelijk wel een stuk groter.

Eergisteren was het zover. Ik had maarliefst een hele gulden ingezet op cijfer 18. Lucy vindt dat dus drie keer niks, één gulden inzetten op twee cijfers. Maar ja, als je geld wilt verdienen moet je volgens mij helemaal niet spelen. Hoe dan ook, de eindcijfers van de eerste en daarmee tevens duurste serie waren een 1 en een 8. Ik had het ongelofelijke bedrag van 40 gulden gewonnen!

Gisteren heb ik het formulier verzilverd en meteen dezelfde cijfers gespeeld. Helaas was het meteen over met mijn geluk.

Grappig is dat er naast de officiele Wega di Number ook diverse illegale loterijen bestaan. Zij maken gebruik van dezelfde trekkingen. De Wega di Number organisatie is dat een doorn in het oog, het kost immers omzet. Derhalve wordt standaard vóór de trekking een filmpje uitgezonden waarin iemand een illegaal lot heeft gekocht. Een slimmer iemand waarschuwt de illegale koper. Als deze vervolgens alle cijfers goed heeft, blijkt dat er om een of andere reden niet uitgekeerd wordt. De domme illegale speler zit dan triest op de bank en de ander voegt hem toe: 'No kumpra number illegal!', koop geen illegale nummers. Het zijn zestiende-rangs acteurs, die echter onbedoeld bijzonder grappig zijn. Ik zal er eens een screen-shotje van maken.

November 2, 2002

Wielrennen op Curacao

In de vorige post repte ik over kijken naar wielrennen. Wel, het betreft hier niet zomaar een evenement, maar de uitreiking van de Wereldbeker door Hein Verbruggen aan winnaar Paolo Bettini. Voorafgaand aan de uitreiking vindt een wedstrijd plaats, die mede door SQL Integrator gesponsored wordt. Ik geloof dat wij de bergprijs financieren. Als de berichten kloppen doen Michael Boogerd en de Colombiaan Botero mee. We zullen zien.

De renners rijden onder meer over de Pontjesbrug en over de hoge Julianabrug. De finish is bij Jan Thiel. Het gebeuren is live te volgen op de Amstel Curacao Race website.

November 3, 2002

Wereldbeker Wielrennen (2)

Gisteren vond de uitreiking van de Wereldbeker Wielrennen plaats op Curacao. Paolo Bettini was de gelukkige die de beker in ontvangst mocht nemen. Dat heb ik niet zelf mogen zien. Wel hebben we de wedstrijd voorafgaand aan de uitreiking kunnen aanschouwen.

Bramati gaf Luchiano zijn petje en maakte heel wat los bij de damesOm half drie stonden we al op de Pontjesbrug. Ik had nog gezegd dat we vroeg moesten zijn, wegens de drukte. Nou, het interesseerde echt bijna helemaal niemand dat de wielren-wereldtop hier aanwezig was. Er stond een groepje Alex Zülle fans met Zwitserse vlag, maar dat was het dan ook. Zo konden wij de renners wel beter bekijken en fotograferen. Hoewel dat laatste nog niet zo gemakkelijk is met een digitale camera, die dingen zijn daar eigenlijk iets te langzaam voor.

Toen de renners voorbij waren, mocht Luchiano nog even spelen op de kinderspeelplaats. Helaas stak hij een vinger in een ronddraaiende ton, waardoor zijn nagel scheurde. Het was nogal pijnlijk, we zijn daarom meteen naar huis gegaan, hebben De wond gedesinfecteerd en er jodium op gedaan.

Om kwart voor vijf reden we richting Jan Thiel, alwaar de finish van de wedstrijd was. Zowat iedereen was aanwezig. De finish was bergop en het was een mooie. Onze Michael Boogerd versloeg wereldbekerhouder Paolo Bettini in de eindsprint.

Grote favoriet onder de aanwezige dames, met name Gerbys, was echter Davide Bramati. Van hem heb ik een paar mooie foto's gemaakt, die vanaf dinsdagmorgen Nederlandse tijd op nijhuis.net te bewonderen zullen zijn. Luchiano kreeg zijn petje.

Na de wedstrijd gingen we nog wat drinken bij Zanzibar, bekend van de Bon Bini soap-serie. Helaas ging het overgrote deel van de groep al snel weg, voor een etentje met Wilbert en Angelique, die vandaag terugkeren naar Nederland. We zijn nog even op het strand gebleven en hebben een saté-tje gegeten, geserveerd door ex-collega Dirk van der G.

Het was weer een sportief dagje! Merkwaardig was trouwens dat Nederland helemaal geen aandacht aan dit evenement besteedde, zelfs op teletekst is niets te vinden.

November 7, 2002

Moord op Ronde Klip

Eergisteren kreeg ik een mailtje van ene Michiel. Hij woont ook op Curacao en meldde dat hij een fan is van La Chica Merengue. Altijd leuk om te horen. Helaas had hij ook slecht nieuws. Ik meen dat het op zondag 20 oktober gebeurd is, dat de Colombiaan Jose Anzola op zijn eigen terrein ergens op Ronde Klip is vermoord.

Later is de politie op aanwijzing van iemand dat terrein eens nader gaan inspecteren en deed een verbijsterende vondst. Men trof er namelijk een graf aan, waar drie mensen staand, met de handen vastgebonden, levend waren begraven. Eén van de lijken was een vrouw. Haar naam was Mary Luz en zij was Chica de la Semana op 2 april 2002. Een sympathiek meisje, dat in die tijd bikini's probeerde te verkopen op het strand van Mambo. Helaas is zij in de verkeerde kringen terechtgekomen...

Zoals u van mij gewend bent, heb ik ook deze keer enige research gedaan op het Internet. Tot mijn verbazing kon ik echter niets vinden! Zoeken naar Ronde Klip in Google leverde tot mijn verbazing mijn eigen foto's van een uitje met kleuterschool Chispita als nummer één op!

Over de gruwelijke moord helemaal niets. Ook in de lokale kranten Amigoe en het Papiamentstalige La Prensa was niets te vinden. Verbazingwekkend. Wel wordt er nu driftig gezocht naar middelen om een visumplicht voor Colombianen erdoor te krijgen. En lopen er nu een paar honden uit Nederland op het betreffende terrein te snuffelen naar mogelijk nog meer lijken, tevergeefs tot nu toe.

Telegraaf journalist John van den Heuvel beschrijft in zijn boek Sneeuw over Curacao de infiltratie van keiharde Colombiaanse criminelen in de Curacaose maatschappij. O ja, voor de wat naievere lezer: dit boek gaat niet over de mogelijkheden tot wintersporten op Curacao, maar over cocaine.

November 14, 2002

Sneeuw over Curacao

Vandaag kreeg ik een gedeelte van de zaterdag Telegraaf in handen, dat gaat over het boek Sneeuw over Curacao van John van den Heuvel. Nu is er wel degelijk een fors drugsprobleem op Curacao. Dit jaar zijn er al 37 moorden te betreuren geweest, waarvan het overgrote merendeel Colombianen.

In het boek ligt onder anderen ex-minister van Justitie Rutsel Martha onder vuur. "We zijn onmiskenbaar vooruit gekomen", zegt een RST-rechercheur. Maar vooral de vorige minister van Justitie mr. Rutsel Martha heeft het ons moeilijk gemaakt door voortdurend iedereen die niet met hem wilde meewerken ambtelijk te liquideren. Sommige krachten in de lokale politiek zijn gebaat bij een vertrek van het RST. De arm van de Colombiaanse maffia reikt verder dan de doorsnee rijksgenoot denkt". RST is overigens de afkorting voor Recherche Samenwerkings Team, een eenheid van circa 50 Nederlandse, Arubaanse en Antilliaanse rechercheurs.

Ik kan het niet staven met bewijzen, maar ik ben geen fan van Martha. In mijn ogen is het typisch iemand die uit is op eigen positieverbetering, zeg maar voorzitter van de partij Eigenbelang Eerst. Al geruime tijd heeft hij zijn zinnen gezet op een diplomatieke post in Washington. Na veel gelobby van hemzelf en zijn partij, de PNP, is Rutsel inderdaad voorgedragen door de Nederlandse Antillen. Nu heeft Nederland echter roet in het eten gegooid, zij zien hem niet zitten.

Affijn, het is niet zo fris allemaal. Maar wat de Telegraaf ervan maakt in zijn koppen is toch buiten proportie: "Colombiaanse bendes zaaien dood en verderf in strijd om smokkelroutes naar Nederland" en "Cocaïne-oorlog op Curacao explodeert".

Bij mij komen dan beelden naar boven van alles neermaaiende mitrailleurs in de straten. Een soort Bonny & Clyde in het groot. In het dagelijks leven merkt men echter niets van dit alles, de afrekeningen in het drugsmilieu vinden plaats op afgelegen plekken. Dit in tegenstelling tot de schietpartijen op klaarlichte dag in Amsterdam een tijdje geleden.

Toch is het geen goede ontwikkeling, die Colombiaanse maffia op Curacao.

December 11, 2002

De Curinta Affaire

Curinta is het bedrijf dat de luchthavengebouwen en -infrastructuur beheert en exploiteert (als ik het wel heb). In het jaar 2000 was er sprake van uitbreidingen van de luchthaven (HATO). De Raad van Commissarirssen (RVC) van Curinta stond onder leiding van FOL-gedeputeerde José Middelhof. Nelson Monte, een FOL-kopstuk, was lid van de RVC.

De RVC stelde een adviescommissie in, met onder anderen Eugene Middelhof, die weer naaste familie is van José Middelhof, en Ruben Diaz, die de raadsman is van Nelson Monte. Deze adviescommissie heeft niet erg veel gedaan, maar toucheerde voor hun luttele uren wel het lieve sommetje van ANG 650.000,=. Dit bedrag werd door José Middelhof eigenhandig geaccordeerd.

De kosten van de uitbreiding van de luchthaven werden begroot op circa 5 à 6 miljoen gulden. Bouwbedrijf De Antillen NV, dochter van Koninklijke Wegenbouw Stevin, bedong echter een bedrag van 11 miljoen gulden. Na onderhandelen kwam het bedrag uit op 7.2 miljoen gulden. Het leek dat deze berekening een reële was, aangezien de Dienst Openbare Werken (DOW) hem goedgekeurd had. Later bleek dat een FOL-medewerker van DOW de stempel gestolen had en zelf de berekening heeft goedgekeurd.

Bouwbedrijf De Antillen kreeg het werk zonder openbare of onderhandse aanbesteding, dit op verzoek van de RVC. Langzaam maar zeker werd duidelijk dat deze zaak stonk. Medio 2001 werden de FOL-gedeputeerden José Middelhof (Overheids-nv's) en Anthony Godett (Openbare Werken) gewipt.

De nieuwe gedeputeerden waren David Dick van de PAR en Hendriks Abraham van de PNP. En dan is daar ook nog Ramon Chong van de PNP. Deze drie gedeputeerden (van de zeven in totaal) zijn maandag door het Openbaar Ministerie aangehouden op verdenking van het aannemen van steekpenningen. Abraham zit nog vast, tegen hem zijn de verdenkingen het meest concreet. Er is een brief van hem aangetroffen bij De Antillen, waarin Abraham meldt dat twee checks van ANG 10.000,= abusievelijk in de was zijn verdwenen. Niet zo slim van de heer Abraham, in dubbel opzicht.

In Nederland is directeur Henk de Vos van Koninklijke Wegenbouw Stevin op 25 november gearresteerd en vandaag is zijn in hechtenisneming met 60 dagen verlengd. Op Curacao heerste tot nu toe de mening dat de criminelen allemaal bij de FOL zaten, met name de PAR en de PNP presenteerden zich altijd als de fatsoenlijke partijen. Ik denk dat de FOL nu in zijn vuistje lacht. De leiders van PNP en PAR zijn toch ietwat onthutst.

In Nederland heeft men de LPF, dat heeft grote veranderingen op velerlei gebied ten gevolge gehad. Maar tot op heden is het toch nog niet voorgekomen dat vertegenwoordigers van diverse partijen nachten in de bajes hebben mogen doorbrengen.

January 1, 2003

Een Gelukkig 2003

Het is half elf en wij zijn net uit ons bed gekropen. Luchiano ligt er nog in, maar dat is niet zo vreemd, hij is tot twee uur opgebleven vannacht. Naast mij staat een kopje bouillon, het beste middel om een kater te overwinnen.

En dat terwijl het voor ons een rustige jaarwisseling was. 's Middags de Pagara (soort miljoenklapper) bij SQL Integrator. Ieder bedrijf dat graag verlost wil worden van boze geesten steekt op 31 december een Pagara af, zo ook AFS van Roland. Helaas waren we daar net iets te laat, de boze geesten waren al weg.

De avond hebben we doorgebracht met wat spelletjes. Online zag ik de beste wensen in Nederland al heen en weer vliegen en las ik het slechte nieuws dat Tonie gestopt is. Om twaalf uur knalde de champagne en werd de (Bachata-)muziek op volle sterkte gezet. Even met de fles Tequila in de hand alle buren het beste wensen voor 2003, binnen een beetje dansen en toen gingen we nog even buiten zitten.

De combinatie van een lichte griep en drank zorgde ervoor dat bij mij zo tegen twee uur de pijp leeg was. We besloten het bed op te zoeken. En de honden? Die hebben zich verbazingwekkend goed gehouden. Het geknal vanaf twaalf uur was ze iets te gortig, maar Spider en Scooby Doo raakten niet in paniek. Goed zo, honden!

De CasaSpider wenst eenieder een heel gelukkig 2003 toe!

January 10, 2003

Miniverhaaltje 2 van 2: Mooie benen en autovelgen

De wielen van een auto zijn niet onbelangrijk, als het erom gaat hoe een auto er esthetisch gezien uitziet. In Latijns-Amerika is dat nog een stuk belangrijker dan in Europa. Op mijn huidige auto zitten lichtmetalen velgen, ik heb al eens verteld dat wieldoppen wat mij betreft ook best voldoen, maar dat die zo snel gestolen worden. En met wielen zonder wieldoppen ziet een auto er gewoon niet uit.

In zeker opzicht kun je de wielen, het onderstel van de auto, vergelijken met vrouwenbenen. Die zijn ook zeer gezichtsbepalend (...). Lichtmetalen velgen kunt u vergelijken met een vrouw met mooie benen. Om de analogie enigszins compleet te maken, kunt u de wieldoppen vergelijken met een mooie panty. Ook daarmee kunnen allerlei oneffenheden verdoezeld worden. Trekt een dergelijke vrouw haar panty uit, dan is het even schrikken geblazen. Voelt u de vergelijking?

Vandaag reed er een andere Toyota achter mij aan. We reden ongeveer 100 en ik lag voorop. Bij een stoplicht ging de andere Toyota naast mij staan. Er zat een Antilliaan in die zijn raampje naar beneden liet zakken. Hij wees op mijn wieldoppen. 'Heeft u die gekocht of zaten die erop?'. Ik antwoordde dat ik de auto zo besteld had. 'Dat zijn mooie wieldoppen!', zei de Antilliaan vervolgens.

Een leuk compliment voor de Toyota, hij glom ervan.

January 13, 2003

Bodyscan

Bij het woord Bodyscan heb ik al gauw zeer interessante associaties. In dit geval gaat het echter om een kil, koud apparaat dat röntgenfoto's maakt. Ik heb geen idee hoe dit thema in Nederland leeft, dat wordt dus gokken van mijn kant hoeveel en welke informatie ik moet geven.

Nederland klaagt over de grote hoeveelheid bolita-slikkers die vanuit de Antillen met een buik vol coke Nederland binnenkomen en wil graag dat de aanvoer wordt gestopt. Persoonlijk denk ik dat het beter is om de aandacht aan de vraag-kant te leggen. De kwestie is te vergelijken met prostituees en hoerenlopers. Als men prostitutie wil verbieden, dan moet men volgens mij niet alleen op de prostituees jagen.

Affijn, ook op Curacao beseft men dat het niet erg handig is als hele vliegtuigen volzitten met bolita-slikkers. Deze personen lopen een verhoogde kans om tijdens de vlucht onwel te worden, dat vindt de KLM niet leuk. Bovendien zorgt een deel van hen bij terugkeer naar Curacao voor problemen in het vliegtuig, een uitgelaten stemming in combinatie met drugs en drank leidt snel tot ongewenst gedrag.

Het is echter niet eenvoudig om potentiele bolita-slikkers te verhinderen om te vliegen. Enerzijds dient men zeer omzichtig te werk te gaan, immers als een normale passagier er enigszins afwijkend uitziet en toch als verdachte wordt aangemerkt, veroorzaakt dit veel ellende voor betrokkene en zijn eventuele aanhang. In het ergste geval kan hij/zij namelijk (onterecht) niet meevliegen. Anderzijds worden de controleurs bij de werkelijke koeriers geconfronteerd met een flinke dosis agressie. Bedreigingen aan het adres van de beambte en zijn familie zijn niet van de lucht.

Om de controle gemakkelijker en efficiënter te maken heeft Nederland Curacao een zogenaamd Bodyscan apparaat kado gedaan. Dat klinkt heel aardig, verdachte personen worden even gescanned en tien seconden later (volgens Gezaghebber Lisa Richards-Dindial) is bekend of verdachte bolletjes heeft geslikt.

Inmiddels is er van medische zijde op Curacao veel kritiek op het apparaat geleverd. Waren sommigen in de veronderstelling dat een nieuw en modern apparaat geleverd zou worden, inmiddels blijkt dat het een Siemens apparaat betreft van circa vier jaar oud. Bovendien gaat het om een zogenaamde C-Boog, die eigenlijk alleen ingezet wordt om bijvoorbeeld heupfracturen beter te kunnen bekijken.

Aangezien de bolletjes steeds slimmer verpakt worden, met aluminiumfolie, diverse lagen latex en met name was, hebben deskundigen ernstige twijfel of het geleverde apparaat wel van enig nut is. Dan is er nog de stralingskwestie. Röntgenstraling is bepaald niet ongevaarlijk. Dergelijke apparaten worden normaliter bediend door radiologen, die een speciale opleiding hebben gevolgd en het belang inzien van zo zuinig mogelijk bestralen. Op Curacao zouden leden van het Hato-team, na een korte opleiding, het apparaat moeten bedienen. Medici zijn hier geen voorstander van.

Daar komt nog bij dat in het geval van een dikke verdachte zeker vier foto's gemaakt moeten worden. Iedere foto levert zo'n 86 microsivert aan straling op. De jaarlijkse limiet voor deze straling is vastgesteld op 2000 microsivert. Volgens de autoriteiten zal iemand die door middel van zo'n foto gesnapt is het echter niet zo snel nog eens proberen.

Aanstaande woensdag moet de Bodyscan in gebruik genomen worden. Wij houden u op de hoogte.

February 8, 2003

80-63 D

Eens in de zoveel tijd worden alle auto's op Curacao voorzien van nieuwe nummerplaten, nou ja, men moet daar zelf voor zorgen. In 2003 gebeurde mij dit voor de derde keer. Persoonlijk vind ik dat wel wat hebben, het is bijna net of je een nieuwe auto krijgt, dat gebeurt ook niet iedere dag. Sinds donderdag zitten de platen erop. Van een geweldige schoonheid vind ik ze niet, mijns inziens had er meer ingezeten. Met name de letter verstoort de balans, vind u niet?

Nieuwe nummerplaten op Curacao!Dit jaar was het niet een gewone wisseling van nummerplaten. Ook het systeem veranderde. Waren de nummerplaten voorheen persoonsgebonden, nu zijn ze net als in Nederland voertuiggebonden. Dit heeft voordelen met betrekking tot het traceren van een auto, bijvoorbeeld in geval van een belastingonderzoek.

Nu is het zo dat op Curacao de mogelijkheid bestaat om een echt persoonlijk nummerbord te kopen. De enige eis is dat het nummer bestaat uit vijf karakters. Zo kan men er de naam van zijn vrouw opzetten, in mijn geval Lucia. Past precies. Of voor de ietwat puberale auto-bezitter iets als Super. Men betaalt voor deze service wel extra, toch wordt er op bescheiden schaal gebruik van gemaakt.

Een zelfbedachte nummerplaat paste wel in de filosofie van persoonsgebonden nummerplaten, maar nu dus niet meer. Of het nu de derving van inkomsten is, of de vrees om een verworven recht aan te tasten, in ieder geval is besloten om de zelfbedachte nummerplaten gewoon te laten bestaan. Dat vergt een aparte administratie. Wat moet er gebeuren als iemand een bestaande auto koopt en deze wil voorzien van eigen nummerplaten. En die auto na een jaar weer verkoopt.

Daarom zeg ik: 'Afschaffen die zelfbedachte nummers!'. Maar ik heb gemakkelijk praten met mijn ordinaire nummer 80-63 D.

February 9, 2003

Winnaars

Wie zijn de winnaars van dit weekend? Om acht uur vanmorgen begon de live-uitzending van Ajax-Feyenoord op ESPN. Uit bijgeloof, niet wegens slaapgebrek, begon ik iets later te kijken. Feyenoord was beter, de geoefende kijker ziet dit aan het volgende verschijnsel: het winnen van duels in tweede instantie. Als twee spelers een duel aangaan gebeurt het niet zelden dat de bal afketst en dan komt het erop aan welk team uiteindelijk de bal in zijn bezit krijgt. Optisch lijkt het of het sterkere team drie spelers meer heeft dan de onderliggende partij.

Chica de la Semana: Yosaira!Toch scoorde Ajax als eerste. Vloekend vertrok ik naar het toilet. Evenzeer uit de lucht vallen kwam de gelijkmaker van Feyenoord in de 46e minuut. In de tweede helft ging de strijd gelijk op. Jammer was alleen dat Feyenoord genoegen leek te nemen met een gelijkspel, dat is levensgevaarlijk. Zeker tegen Ajax. Toch kreeg Feyenoord de betere kansen, al had Ajax op zijn beurt het eindschot. Normaliter zit ik mij ontzettend op te fokken tegen alles wat Ajax is, dat was vandaag niet nodig. Neen, ik richtte mijn pijlen op Bert van Marwijk, die maar niet begreep dat Thomas Buffel niet in de wedstrijd zat. Vanaf de 50e minuut schreeuwde ik Bert toe dat hij Lurling moest brengen, pas in de 80e luisterde de man. Ook Ono had er van mij al lang uitgemogen.

Maar goed, 1-1 was een terechte uitslag en het was een bloeddrukverhogende wedstrijd. Wie is er nog meer een winnaar, of beter gezegd winnares? Dat is Yosaira, een 16-jarige Dominicaanse die het nu al geschopt heeft tot Chica de la Semana, voorwaar geen geringe prestatie. Zij is een fanatiek athlete, het zou mij niet verbazen als Yosaira ook op dat terrein ooit een winnares wordt.

Tenslotte vond de gehele afgelopen week het Tumba-Festival plaats op Curacao. In de finale op vrijdagavond werd de Rei di Tumba uitgekozen, de Koning van de Tumba. Gedurende het Carnaval wordt de winnende Tumba voortdurend ten gehore gebracht. Winnaar van het jaar 2003 is Farley Lourens met het nummer Awor ta mi ora, hetgeen letterlijk Nu is mijn uur betekent.

Drie evenementen, vier winnaars en het Happy Hour moet nog beginnen!

February 19, 2003

Gas kopen

Twee weken geleden zei Lucy tegen mij dat het gas op was. Gelukkig was het niet zo, maar dat moment zit er wel aan te komen. De meeste mensen op Curacao koken met gas. Buiten staan twee grote gasflessen. Het handigst is het als men een nieuwe koopt als één van die twee flessen op is. Ik vergeet dat echter altijd en dan is het altijd spannend of we het met de bijna lege flessen redden totdat de nieuwe geleverd worden.

Het gas dient besteld te worden bij Curgas op Muizenberg en de levertijd bedraagt normaliter drie weken. Ik vraag altijd om een spoedbestelling, dat wordt ook geaccepteerd, maar heeft verder geen gevolgen voor de levertijd. Sterker nog, het gas is er eigenlijk nooit na drie weken en dan moet ik dus bellen. Ik heb het al eens meegemaakt dat de Curgas-telefoniste zei: 'Ik weet niet wanneer het gas komt, u moet morgen bellen'. Toen ik de volgende dag weer belde, zei dezelfde dame wederom: 'U moet morgen bellen'.

Toen ik kwaad antwoordde dat er toch ergens een planning moest liggen, welke wijk op welke dag bezocht werd, kreeg ik te horen dat het gas de volgende dag bezorgd zou worden. Dat betekent nog niet dat het gas er dan ook werkelijk is. Wij hebben hier geen bel aan de huisdeur. De meeste bezoekers wachten voor het hek en drukken even op de claxon van de auto. Dit in verband met angst voor mogelijke honden in de tuin. De mannen van Curgas toeteren en rijden vervolgens binnen tien seconden weg. Lucy heeft het al meegemaakt dat zij de auto met hoge snelheid nog juist de straat uit zag rijden.

Laat ik niet op de zaken vooruitlopen, vanmiddag ga ik eerst maar eens het gas bestellen.

February 26, 2003

Piraat

Carnaval is op Curacao volksfeest nummer één. In januari begonnen de Jump-Up's, waarbij de deelnemers achter en tussen geluidswagens dansend en drinkend een parcours van een kilometer of acht afleggen. Veel carnavalsverenigingen organiseren een dergelijke Jump-Up om de kosten enigszins te dekken. Deelname kost al snel 50 gulden per persoon.

Luchiano alias BlauwbaardAfgelopen zondag was het Karnaval di Mucha (Kindercarnaval), vrijdag de Teen Parade, zaterdag het Carnaval op Band'a Bou en zondag het grote evenement, de Gran Marcha.

Maandag heeft heel Curacao vrij, Carnaval is belangrijker dan pak hem beet Pinksteren en daarom is Tweede Pinksterdag geruild als vrije dag met Carnavals maandag.

Op maandag is het Afscheid van het Kindercarnaval en dinsdag het Afscheid van het 'grote' Carnaval, waarbij een pop van stro die Koning Momo verbeeldt, wordt verbrand. En dan ben ik het Karnaval riba Kabai (Paardencarnaval) nog vergeten!

Vrijdag wordt op Luchiano's school een Carnavalsfeest gevierd. De kinderen worden geacht als piraat te verschijnen. Lucy is al sinds maandag bezig om een piratenpak in elkaar te naaien. Gisteren was het zover, de outfit was klaar.

Luchiano was dermate opgewonden van het piratengebeuren dat hij het pak meteen wilde passen. Lucy tekende een baard en een snor op zijn gezicht en de kleine man rende naar de spiegel om zichzelf te bekijken.

Lucy en ik staan zondag lekker in het zonnetje langs de kant. Luisteren naar de keiharde tumba's onder het genot van een Polar. Luchiano mag ook dan de piraat uithangen.

February 28, 2003

Don Quichotte op Curacao

Cervantes had zijn Don Quichotte, ik denk niet dat CasaSpider even beroemd gaat worden met zijn Yves Cooper. Dat ligt overigens geheel aan mijzelf en niet aan Yves, want die is wel degelijk net zo gek als Don Quichotte.

Lees wat achtergrondinformatie over Yves Cooper en Roadwatch. Hier een korte samenvatting: Yves Cooper is oprichter van de Curacao Roadwatch. Deze vereniging werd opgericht na een verkeersongeluk met dodelijke afloop. Roadwatch vindt dat de politie wel wat beters te doen heeft dan het verkeer in de gaten houden (criminelen vangen) en bood aan om die politie-taak over te nemen. Roadwatch-medewerkers mochten op afstand automobilisten bekeuren die door rood en/of met te hoge snelheid reden. Tevens zou gezorgd worden voor een effectieve en efficiënte inning van de boetes. Dat laatste geloof ik wel, want de Roadwatch-medewerkers zouden betaald worden uit de bekeuringenpot.

Een aantal malen werd de invoering van Roadwatch met een maand uitgesteld, uiteindelijk is het er nooit van gekomen. Dit tot groot verdriet en nog grotere frustatie van Yves Cooper. Yves is een welbespraakte en niet domme man, maar wel één met een gigantische plaat voor zijn hoofd. Sommige mensen zeggen als hun gevraagd wordt een slechte eigenschap van zichzelf te noemen: 'Nou, ik ben best eigenwijs'. Zij vinden dat zelf eigenlijk positief en een beetje eigenwijsheid, in de zin van zelfverzekerdheid, is ook gewenst. Yves Cooper bestaat echter voor 99.95% uit eigenwijsheidsmoleculen, als u begrijpt wat ik bedoel.

Hij probeert de Roadwatch er nu op alle manieren doorheen te krijgen, is zelfs naar het Internationaal Gerechtshof gegaan, waar hij gegevens over verkeersdoden vergeleek tussen Curacao en Europese landen. Weliswaar zat Curacao vrij hoog met het aantal doden, maar toch nog beter dan landen als Griekenland en Portugal, naar ik meen. Sowieso zijn de gegevens statistisch gezien van niet zoveel waarde, gezien de kleinschaligheid alhier.

Cooper's laatste actie is dat hij minister Ribeiro, ook bekend van de Bodyscan, wil dwingen om strenger te controleren op motorrijders die zonder helm rijden. Roadwatch zou dat natuurlijk veel beter kunnen. Als chantagemiddel zet Yves Cooper nu zijn eigen leven in: 'De volgende keer dat iemand sterft bij een verkeersongeluk, spring ik van de brug!'. Yves bedoelt de Julianabrug en ik kan u verzekeren dat die best hoog is. In het Papiaments zei Yves het zo: "Si ta afó Minister Ribeiro ta yamami, anto mi ta bula for di brùg e próksimo biaha ku un hende muri den tráfiko". Het laconieke antwoord van Ribeiro was: "Dat is misschien wel de beste oplossing".

Yves kennende maakt hij zijn woorden waar, ik hou u op de hoogte.

March 3, 2003

Carnaval in Zijperspace

Gisteren was de Gran Marcha, de grote Carnavalsparade in Otrabanda. Sinds jaar en dag staan wij aan de Roodeweg, naast het ISAC-gebouw. Om een uur of half een keek ik op televisie, waar de optocht live werd verslagen. Men was al bij wagen nummer 13.

In mijn herinnering bereikte de optocht tussen twee en drie onze standplaats, maar op Curacao weet men het nooit. Ik maande de familie tot spoed en iets voor tweeën bleken we ruim op tijd te zijn. Nu is dat helemaal niet erg, veel mensen lopen dan heen en weer over de Roodeweg, mensen kijken en groeten. Ban topa betekent zoveel als Laten we ontmoeten.

Lucy wordt ten dans gevraagd door een KoningEven later kwamen de eerste deelnemers langs. Tot vijf uur hebben we het uitgehouden, nou ja uitgehouden, het was gewoon erg leuk. Lekker in het zonnetje staan, terwijl vele vrolijke en leuk geklede dames langskomen, begeleid door een geluidsmuur van Tumba-muziek. Lucy vermaakte zich erg goed en zocht regelmatig een (mannelijke) optochtdeelnemer uit, om een dansje mee te maken en gefotografeerd te worden.

De middag werd afgesloten bij Kentucky Fried Chicken met een bucket vol kip.

's Avonds had ik wat pijn in mijn rug, we gingen niet te laat slapen. Ik weet niet of het daardoor kwam, maar ik droomde als een bezetene. Eén van die dromen ging over Ton Zijp van Zijperspace, het moet inderdaad niet gekker worden. Nu ken ik de beste man helemaal niet, tenminste niet anders dan door zijn weblog.

In mijn droom liep ik een winkel in, eigenlijk was het een vierkante ruimte met witte muren. Er stonden diverse schappen met bier, maar ook -vreemd genoeg- met parfum. 'Ahaa, zo ziet Zijperspace er dus in het echt uit', dacht ik bij mijzelf.

Toen kwam er een man door de deur, hij leek sprekend op Frans van Deursen, die de rol van Frits speelde in De Vlaamsche Pot. Dat moest Ton Zijp zijn! 'Hallo Pedro', sprak Zijp. Ik verbaasde me erover dat hij mijn naam kende, al had ik eigenlijk gedacht dat hij wel CasaSpider zou zeggen, zijn enige mogelijke bron was toch dit weblog.

Wellicht heb ik toch iets te lang in de zon gestaan die middag...

March 5, 2003

Marcha di Despedida

Carnaval is over. Zondag was de Gran Marcha een groot succes, nou ja, behalve voor Luchiano dan. Dinsdag is er de Marcha di Despedida, de Optocht van het Afscheid. Na zondag had ik eigenlijk wel zin om daar ook heen te gaan. Nu begint deze optocht 's avonds en eindigt om twaalf uur met het verbranden van een strooien pop, Koning Momo voorstellende.

Minister President Etienne Ys tussen Lucy en KrijnGezien de ervaringen met Luchiano zondag was het niet echt een optie dat het varken meeging. Een babysit regelen is een gedoe en kost geld. Bovendien is het Carnavalsgebeuren op dinsdagavond niet geheel ongevaarlijk. Bijna ieder jaar zijn er wel een paar schietpartijen. Bij het afscheid van het Kindercarnaval afgelopen maandagavond is een toeschouwer doodgeschoten. Dit tot grote ontsteltenis van de laatste groep kinderen die daar net langskwam. Door de schoten raakten de 31 kinderen in paniek en vluchtten alle kanten uit. Het duurde even voordat ze allemaal gevonden waren.

Eerst besloten we om niet te gaan, maar om drie uur 's middags kon ik me niet inhouden, pakte de telefoon en belde de babysitcentrale. Om zeven uur verscheen babysit Yolande en vertrokken wij naar Otrabanda. Het duurde zeker tot half tien voordat de eerste deelnemers aan de optocht langskwamen. Het wachten is echter niet vervelend, continue lopen mensen heen en weer door de straat. Met een Polar in de hand waant men zich op een druk terras.

Lucy houdt niet zo van terrassen en kwam pas los toen de optocht voorbij kwam. Diverse lokale beroemdheden moesten met haar op de foto. PLKP-leider Errol Cova was wederom de pineut gelukkige, maar wederom was de foto onscherp. Gelukkig is de foto met onze Minister President Etienne Ys (PAR) wel gelukt. Stelt u zich Balkenende eens voor met een dergelijke hoofdtooi.

Het werd een echte feestavond. Krijn was er gelukkig ook weer bij, dat geeft toch een extra dimensie. Trekt hij in het begin op zijn manier de aandacht van alle leuke meisjes, als het iets later wordt gaan ook de wat minder bedeelde dames en zelfs de heren voor de bijl. Toen Krijn de pet van een politieman wilde afpakken werd hij door deze streng tot de orde geroepen.

Het verbranden van Koning Momo hebben we aan ons voorbij laten gaan, in plaats daarvan hebben we bij Naomi Snack een overheerlijke Lomitu ku batata gehaald. Met veel pika en knoflooksaus. Het was een bijzonder leuke Carnaval!

March 6, 2003

Carnaval Foto's

Ik kan het niet laten om wat aan promotie te doen voor de foto's die ik gemaakt heb tijdens het Curacao Carnaval 2003. En wie weet doe ik er deze of gene nog een plezier mee ook. U kunt 48 foto's bekijken van de Gran Marcha op zondag 2 maart 2003 en maarliefst 55 foto's van de Marcha di Despedida op dinsdagavond 4 maart 2003.

Wees echter niet bevreesd dat het hier een fotolog gaat worden. Voorlopig staan er bij mijn weten geen evenementen meer op stapel. Dat wordt droge kost de komende weken...

March 9, 2003

Losse Gedachten

Wachten bij de Kapper
Gisteren gingen we om een uur of half vijf naar De Stad om Luchiano zijn haar te laten knippen. We gaan al sinds jaar en dag naar een klein Dominicaans kapperszaakje in Otrabanda, bijna onder de brug. Om een of andere reden wordt Luchiano altijd meteen geholpen en het is nog goedkoop ook, tien gulden. Lucy en ik konden nog net een plaatsje vinden om te wachten tot het jong klaar was. Uit de cd-speler knalde een aanstekelijke cd van de mij onbekende groep Aventura. Ik zat lekker. Na 20 minuten keek ik eens naar de voortgang, hmmm, dat schoot nog niet echt op. Na 35 minuten sprak Lucy mij kalmerend toe: 'Bijna, hij is bijna klaar'. Na 50 minuten hield ik het bijna niet meer, Lucy ging naast de kapper staan, in de hoop dat hij wat op zou schieten. Net binnen het uur was hij klaar en het resultaat: Luchiano is bijna kaal, moest dat nou zolang duren?

Service Pleincafé Wilhelmina
Chica de la Semana: Nienke van de Bahama's!Na de kapper reden we naar Punda, Pleincafé Wilhelmina was de target. In de loop der tijd hebben zich nogal wat personeelswisselingen voorgedaan en deze zijn niet allemaal even positief. Pleincafé Wilhelmina staat bij een aantal mensen bekend om zijn collectie Belgische Bieren, vraag maar aan CuraBelgica. Vroeger, in betere tijden, liep er een bevallige serveerster met de naam Laura. Zij hielp ons altijd uit de kunst. Snel, deskundig qua bieren en Luchiano kreeg altijd spontaan een stroopwafel van haar. Nu lopen er dames die absoluut niet begrijpen wat ik bedoel als ik vraag wat voor Belgische Bieren er op voorraad zijn. Gisteren was het antwoord Stella Artois. Zeg maar niets meer... Uiteindelijk kon er nog een Duvel af. Net toen ik om half acht de tweede wilde bestellen kwam de serveerster melden dat de tent dicht ging. Om half acht! Binnenkort ga ik maar eens met de eigenaar praten.

Satellietclubs
Gisteren speelde Feyenoord uit tegen Excelsior en Ajax uit tegen FC Zwolle. Excelsior is een zogenaamde satellietclub van Feyenoord, ik neem aan dat ik niet hoef uit te leggen wat dat betekent. Ik vroeg mij af of er dan een soort van gentlemans-agreement is dat de satellietclub het zijn grote broer niet te moeilijk maakt. Feyenoord won met 2-6, maar ik kon niet zien dat Excelsior er expres met de pet naar gooide. Wat dat betreft gedroeg FC Zwolle zich meer als een satellietclub van Ajax. Zwolle kreeg in de hele wedstrijd vier kansen. Het frappante was echter dat twee van die kansen voor hun zelf waren, de andere twee in het voordeel van de tegenstander en ook nog eens beduidend hoger van kwaliteit: een fraai eigen doelpunt en een nog fraaiere harde kopbal op de eigen paal.

Nienke
Een paar weken geleden had Lucy geluk op het strand. Zij trof drie leuke meisjes die alledrie wel wilden poseren voor La Chica Merengue. Voor zo'n fotoserie moet er nogal wat gewandeld worden om afwisseling aan te brengen in de foto's. Eén van de meisjes werd echter een beetje achterdochtig en niet eens helemaal onterecht. Het is natuurlijk een goede truc, iemand lokt drie meisjes weg van hun spullen en een handlanger haalt deze vervolgens weg. Ook met het verstrekken van persoonlijke gegevens waren de dames niet erg scheutig. Nienke meldt geboren te zijn op de Bahama's, ik twijfel daaraan. Als zij gezegd had van Pluto te komen zou ik het echter ook nog met veel plezier opschrijven.

March 12, 2003

Holistisch Denken

Vele jaren geleden zag ik in het Evoluon, een grove schande overigens dat deze geweldige attractie is gesloten, een simulatiespel. Als ik het me goed herinner betrof het een fabriek met onder anderen een afdeling inkoop, verkoop en productie. En uiteraard met personeel. Met wat drukken op de knop kon men de flow beïnvloeden. Het was de primitieve voorloper van spellen als Simcity.

De belangrijkste les die dergelijke simulatiespellen over het leven leren is dat men zaken holistisch moet bekijken. Een kleine wijziging op punt A kan tot onverwachte en onbedoelde veranderingen op punt B leiden. Wie er nog nooit van spellen als Simcity gehoord hebben, dat zijn politici. En dat is heel jammer. Zo kijken ministers bij het verdelen van de taart alleen naar hun eigen taartpunt. Als die maar groot genoeg is heeft de betreffende minister het goed gedaan.

Jaren geleden werd de Medicijnenknaak ingevoerd. De reden was dat mensen te vaak medicijnen lieten voorschrijven, het was immers toch gratis. De minister berekende het aantal malen dat er medicijnen werden voorgeschreven, haalde daar een percentage vanaf, zijnde het aantal keren dat iemand na de maatregel niet naar de dokter zou gaan, vermenigvuldigde het aldus verkregen aantal met een knaak en presenteerde zijn winstcijfers.

Een wel bijzonder simpele manier van denken, maar hij kwam er mee weg. Wat er echter gebeurde was dat mensen die misschien voor tien dagen medicijnen nodig hadden, nu meteen een voorraad voor drie maanden vroegen. Anders kon en de volgende keer weer een knaak betalen. Uiteindelijk werden met minder recepten meer medicijnen verstrekt. Bovendien moest er een compleet registratie-systeem worden ingericht, compeet met plakzegels.

Een ander voorbeeld is de OV-jaarkaart voor studenten. De regering wil altijd bezuinigen, dus ook op de studiebeurs. Men dacht slim te zijn door studenten gedwongen een OV-jaarkaart aan te smeren in ruil voor een stukje studiefinanciering. De studenten stonden aanvankelijk op hun achterste benen, maar zagen er later het positieve van in. Men reisde zich een ongeluk dwars door heel Nederland heen. Zelfs werden er feesten georganiseerd met als lokatie een NS-trein.

Dat was uiteraard niet de bedoeling van onze non-holistische beleidsmakers. De NS kwam in de problemen door de massale toeloop. Dit had natuurlijk geen politicus niemand kunnen voorspellen!

Op Curacao hebben we sinds enige tijd een Bodyscan apparaat. Mogelijke bolletjesslikkers moeten hiermee een foto van hun maag laten maken. Nu beschikken wij niet over het beste apparaat, integendeel, maar hij doet het wel. Het beoogde gevolg dat het aantal bolita-smokkelaars vermindert wordt ook bereikt. Toch is dit voor mij wederom een staaltje van non-holistisch denken.

Waarom zijn er zoveel bolitaslikkers? De basisreden is armoede, zowel qua geld als qua kansen. Een aantal mensen kon dankzij drugsmokkel de armoede ontvluchten en langzaam maar zeker groeide het aantal deelnemers. Er ontwikkelde zich een subcultuur, die uiteindelijk resulteerde in de befaamde jongeren met dikke gouden kettingen, rijdend in BMW Cabrio's.

Wat denkt u, er even vanuit gaande dat u geen politicus bent, wat er gebeurt als deze bron van inkomsten abrupt wordt afgesneden. Gaan de bolletjesslikkers en hun opdrachtgevers over tot de orde van de dag, worden boer en gaan worteltjes en graan verbouwen? Neen, de werkelijkheid is dat na iedere maatregel tegen drugssmokkel het aantal atrako's (overvallen) toeneemt. Met name middenstanders worden hierdoor getroffen, maar ook diverse gewone burgers hebben het mogen beleven.

Het is niet zo vreemd dat de Curacaose bevolking en daarmee ook de CasaSpider liever bolletjesslikkers op het vliegtuig zien stappen dan wederom te moeten lezen of horen dat iemand is overvallen. Laat staan het zelf mee te maken.

Ik ben benieuwd wat er over pak hem beet 10, 15 jaar gebeurt in de politiek. Het aantal ministers dat dan ooit een spel als Simcity heeft gespeeld moet zeker groter zijn dan nu. Ik hoop dat het Holistisch Denken gemeengoed wordt in die kringen.

March 13, 2003

Kortsluiting

Dinsdagavond om een uur of zes wilde ik even connecteren met het internet. Dat geschiedt nog gewoon met een ouderwets modem. Ditmaal kreeg ik echter geen verbinding. De telefoon was morsdood.

Snel belde ik de storingsdienst. Een vriendelijke dame stond mij te woord en zei dat er die dag toch echt niemand meer kon komen. Nu had ik dat ook niet verwacht, sterker nog, ik was blij verrast dat al de volgende dag een monteur zou komen kijken. Aangezien Lucy 's morgens Luchiano naar school brengt en ik op twee minuten lopen van ons huis werk, vroeg ik aan de storingsdienst of zij mij wilden bellen vlak voordat de monteur kwam.

Gisterenmiddag belde ik zelf om te vragen waar de monteur bleef, ja ik ben een ongeduldig mannetje.
'Oh, maar u heeft vandaag de storing doorgegeven', zei de dame van de storingsdienst.
CasaSpider: 'Nietes! Ik heb gisteren gebeld'.
Storingsdienstdame: 'Oh, maar dan heeft u na zes uur gebeld, dan komt de monteur pas morgen'.

Nogmaals vroeg ik of men mij kort van te voren van diens komst op de hoogte wilde stellen, zodat ik snel van mijn werk naar huis kon lopen. 'Jazeker meneer, hier staat uw cellular-nummer', zei de mevrouw van de storingsdienst.

Vanmorgen werd ik inderdaad om half negen gebeld.
Storingsdienstdame: 'Hallo meneer CasaSpider, de monteur is geweest, maar u was niet thuis'.
CasaSpider: 'Grmbl, ja maar, ik had nog zo gezegd bel mij nou eerst even, want ik kan er in twee minuten zijn!'.

Gelukkig regelde de mevrouw van de storingsdienst dat de monteur na tien minuten wederom zou verschijnen. Ik ging snel naar huis en even later kwam de beste man aanrijden. In mijn pessimistische scenario's moest de gehele leiding nagelopen worden, met name op het dak en die monteur had natuurlijk geen ladder bij zich. Het ging iets anders.

Wij hebben een verdeelstekkertje, aan de ene kant is de telefoon aangesloten, aan de andere kant de computer. Het snoer naar de computer is een meter of acht lang en loopt over de vloer. Sinds wij honden hebben is het snoer al een paar maal aangevreten en stukgelopen. Lucy repareert het snoer iedere keer met veel kundigheid en geduld. Nu veroorzaakte dit snoer echter kortsluiting waardoor de telefoon het ook niet meer deed. Na verwijderen van het computersnoer was het probleem opgelost.

Vanmiddag ga ik een nieuw telefoonsnoer voor de computer kopen.

March 14, 2003

Curacaose Nummerplaten

In februari werd de Toyota van nieuwe nummerplaten voorzien. In diezelfde post maakte ik melding van het feit dat het hier mogelijk is om zelf een nummerbord te bedenken, bijvoorbeeld met de naam van je echtgenote. Een zelfbedacht nummerbord kost cicra 500 gulden extra per jaar, derhalve zijn er niet zoveel mensen die voor deze optie gaan.

Curacao: een bijzonder eiland met bijzondere mensen!
Automatiseerders zijn een apart slag mensen. Maar ook binnen de ICT bestaan er gradaties in apartheid. Informatie-analysten communiceren nog het meeste met normale mensen en vallen derhalve bijna niet op. Developers zijn al een stuk gekker.

Nog hoger in de merkwaardigheidshiërarchie staan de DBA's, normaal communiceren met deze beroepsgroep is voor niet-automatiseringsdeskundigen eigenlijk al niet meer mogelijk.

Het kan echter nog gekker, de tweede plaats is voor de Netwerkspecialisten. Zij praten alleen maar X25 of op zijn gunstigst TCP/IP. Dan komen we aan de top en daar bevinden zich op eenzame hoogte de System Administrators. Het voert (veel) te ver om hier uit te leggen wat System Administrators allemaal voor gekke dingen doen, zo lang is mijn pauze niet.

Vanmorgen hadden wij een ICT-meeting. In de pauze liep ik even naar buiten en keek naar de parkeerplaats. Onze System Administrator R.R. heeft een bordeaux-rode Hyundai Accent. Op zich is deze auto niet zo flitsend, maar R.R. heeft er Formule-1 wielen onder gezet. Oordeelt u zelf.

Dit was echter vandaag niet het opvallendste onderdeel aan zijn auto, neen, ik keek recht tegen zijn nieuwe nummerplaat aan. Nogmaals, oordeelt u zelf! Let ook op de sticker rechts naast het nummerbord.

In mijn vorige post pleitte ik nog tegen de persoonlijke nummerplaten, inmiddels ben ik hierop teruggekomen onder het motto: Dit is toch het zout in de pap!

March 19, 2003

Curgas

Op 19 februari heb ik een gasfles besteld bij Curgas op Muizenberg. Misschien herinnert u het zich nog, er werd in ieder geval flink gereageerd op die post. Ik werd er geholpen door een alleraardigste dame die ook nog met dikke letters Spoedbestelling op de aanvraag schreef.

Nu laat ik mijn bestelling altijd in een spoedbestelling veranderen, maar nog nooit met het gewenste resultaat. Sterker nog, zo tegen de tijd dat het gas moet verschijnen begon ik voor de zekerheid altijd te bellen.

Afgelopen vrijdag nam ik de telefoon in mijn hand en belde Curgas.
CasaSpider: 'Ja hallo, wanneer komt mijn gas?'.
Mevrouw Curgas: 'Begin volgende week'.
CasaSpider: 'Ja, wanneer precies?'.
Mevrouw Curgas: 'Belt u begin volgende week terug'.

Maandag was ik het vergeten, maar dinsdag belde ik voor de tweede keer.
CasaSpider: 'Ja hallo, wanneer komt mijn gas?'.
Mevrouw Curgas: 'Belt u morgen terug'.
CasaSpider: 'Dat zei u vrijdag ook'.
Mevrouw Curgas: 'Doei'.

Vandaag wederom gebeld.
CasaSpider: 'Ja hallo, ik moest even terugbellen over wanneer mijn gas komt'.
Mevrouw Curgas: 'Momentje'.

Enige seconden later kwam er een andere dame aan de telefoon, volgens mij was dit de aardige dame die mij destijds zo vriendelijk geholpen heeft.

CasaSpider: 'Wanneer komt mijn gas?'.
Aardige Curgas Mevrouw: 'Even kijken, u heeft het op 19 februari besteld, dan wordt het 29 maart'.
CasaSpider: 'En vrijdag zeiden ze nog dat het begin van de week kwam!'.

Vervolgens legde de Aardige Curgas Mevrouw uit dat het vaak beter is de waarheid te spreken en dat Curgas nu bezig is met de bestellingen die op 9 en 10 februari gedaan zijn. Dientengevolge laat de mijne nog tien dagen op zich wachten. Ze zei het zo aardig dat ik er helemaal door werd ingepalmd en haar groot gelijk gaf. Uiteindelijk moest de Aardige Curgas Mevrouw het gesprek beëindigen, ik bleef haar namelijk maar complimenteren met het slechts tien dagen te laat bezorgen van het gas.

Gelukkig is ons gas nog steeds niet op, nu maar hopen dat we het nog eens tien dagen volhouden.

April 2, 2003

127V 50H

Gisteren heb ik weinig gemerkt van 1 April. Een van de leukere grappen vond ik die van de Dierentuin. Lucy was daar gisterenmiddag toevallig met Luchiano en het was onverwacht druk. Langzaam maar zeker werd haar duidelijk dat iedereen op zoek was naar het nieuw geboren ezeltje met de twee hoofden. Uiteraard was dat ezeltje met de twee hoofden onvindbaar. Er waren wel verrassend veel ezels met twee benen present.

Sinds zondag is was onze wasmachine kapot. Vandaag kwam namelijk de monteur. Hij constateerde dat er een stekker was doorgebrand en dat datzelfde ook bijna gold voor de transformator. Nu heeft Curacao een zeer bijzonder electriciteitsnet: er wordt stroom geleverd van 127 Volt met 50 Herz en ook stroom van 220 Volt met 50 Herz. In ons huis hebben we zo'n drie wandcontactdozen met 220, de andere zijn 127 Volt.

Ooit is mij door een Nepalese Belg uitgelegd (hallo Joep) dat wiskundig gezien 127 Volt logischer is dan bijvoorbeeld 110 Volt. Helaas ben ik die uitleg vergeten. Waarom nu op Curacao waarschijnlijk als enige (ei)land ter wereld specifiek voor 127 Volt is gekozen, heeft tot nog toe echter niemand mij kunnen vertellen. Nadelen heeft het wel, apparaten en lampen die gemaakt zijn voor 110 Volt hebben een kortere levensduur.

De wasmachinemonteur heeft de transformator nu op 90 Volt gezet, volgens hem is dat beter. Nu maar hopen dat de was toch schoon wordt.

April 30, 2003

Prettig Weekend

Dat zeiden we allemaal gisteren tegen elkaar. Iedereen had ook het gevoel dat het vrijdag was. Vandaag is het Koninginnedag, morgen Dag van de Arbeid en vrijdag is een verplichte snipperdag. Want dan komt er toch niemand werken.

Dat is nog eens efficiënt gebruik maken van de mogelijkheden. Laatst waren er een aantal Venezolanen op het werk in het kader van een project. Er moest een planning worden gemaakt voor deze week. Onze werknemers keken elkaar eens aan en stelden vervolgens voor dat we het project even stil zouden leggen tot volgende week.

Na de verklaring van de drie vrije dagen vielen de Venezolanen zowat van hun stoel af. Zo zout hadden ze het nog niet gegeten en ze wilden onmiddellijk een baan op Curacao.

Maar dat kan zomaar niet. Het weekend is begonnen, nogmaals: Prettig Weekend!

May 7, 2003

Curacaose Humor

Ieder land heeft zijn eigen vorm van humor. In Nederland staat het goed als men van Engelse humor houdt en Duitse verafschuwt, in mijn ogen bestaat er echter geen goede of slechte humor. Zoals gezegd, ieder land heeft zijn eigen type humor.

Als men bijna acht jaar op Curacao woont, is het haast vanzelfsprekend dat men in aanraking komt met de lokale humor. Zeker als men veel Antillianen als collega heeft.

Een van deze collega's is Rudy. Laatst kwam ik Rudy op een ochtend binnen tien minuten tweemaal tegen. 'Nou, nou', zei ik tegen Rudy, 'wij komen elkaar wel vaak tegen vanmorgen!'. 'Ja', antwoordde Rudy, 'de volgende keer als jij mij ziet, dan moet je tracteren!'. 'Dat is goed, maar als jij mij het eerst ziet, moet jij mij tracteren', zei ik.

We komen elkaar regelmatig tegen. Ik vraag dan aan Rudy of hij mij gezien heeft. 'Nee, ik heb je niet gezien, alleen maar gehoord', zegt Rudy dan. Eens kijken hoe lang we dit volhouden.

Nou ja, of dit nu een goed voorbeeld van Curacaose humor is, betwijfel ik enigszins. Over het algemeen is humor hier nogal dubbelzinnig. Ooit zat ik op het strand met wat dames en een andere Nederlander die beter Papiamentu kon dan ik. De dames waren benieuwd of wij begrepen waar ze het over hadden. 'Hmmm, ik hoorde sigaren dus het zal wel over seks gaan', antwoordde mijn compagnon en hij had het bij het rechte eind.

May 13, 2003

Legaal

Sinds vanmorgen verblijf ik weer legaal op het eiland. Vorig jaar maart verliep mijn verblijfsvergunning en daarmee ook die van Lucy en Luchiano. Normaliter kostte het een week of twee, drie om deze vergunning te verlengen. Vanwege een eenmalige legaliseringsactie van op het eiland verblijvende illegalen raakte het vergunningenproces echter verstopt.

Gevolg was dat de vergunningen pas in november klaar waren. Voor onze vakantie in Santo Domingo betekende dit dat Lucy en Luchiano een tijdelijk terugkeerbewijs moesten ophalen. Dat kost tijd (in de rij staan) en iets van 75 gulden. In november wilde ik mijn verblijfsvergunning afhalen. Hiervoor moet men ook een bewijs van een verzekering tegen ziektekosten overleggen. Dat had ik wel, maar daar stond op dat er tot 31 oktober was betaald. Daarom kreeg ik mijn vergunning niet mee.

Inmiddels heb ik een nieuwe kwitantie van mijn Ziektekostenverzekering en de vervaldatum daarvan is 1 juni. Vanmorgen maakte Loket 5 geen problemen en nu ben ik trotse bezitter van een Verklaring i.v.m. Toelating van Rechtswege.

Iedere Nederlander op Curacao kan hele verhalen vertellen over het verkrijgen van een verblijfsvergunning. De meesten werken het eerste jaar zonder vergunning. Er wordt niet streng gecontroleerd. Alleen bij het aankomen op Hato International Airport moet men iedere keer zeggen dat men op vakantie komt. Anders wordt het paspoort in beslag genomen, wat overigens weer eenvoudig terug te krijgen is.

Op een ochtend in 1995 reed ik zo tegen acht uur naar mijn werk. Er was een verkeerscontrole en ik mocht naar de kant. Autopapieren laten zien, rijbewijs, verzekeringsbewijs etc. Alles werd in orde bevonden. Toen vroeg de agent: 'Wat doet u hier eigenlijk?'. 'Oh, ik ben op vakantie', zei ik. Nu is het niet gebruikelijk dat vakantievierders in nette kleren 's morgens om acht uur op pad zijn.

Tot overmaat van ramp had ik mijn Kodela-badge aan mijn borstzak hangen. De agent vroeg: 'Weet u dat heel zeker?', terwijl hij aandachtig naar de Kodela-badge keek. Liegen leek mij weinig zin te hebben in deze situatie en dus antwoordde ik: 'Nou ja, ik werk ook een beetje'.

De agent vond het toen wel best en liet mij mijn weg vervolgen.

May 15, 2003

Diploma

Gisterenavond vond er bij Instituut Unamuno van mijn lerares Spaans, Paloma, een evaluación plaats van het in december afgelegde examen. Met gepaste trots kan ik u mededelen het Diploma Superior behaald te hebben van de Curso Comunicativo-Interactivo Español Lengua Extranjera.

Iedereen was geslaagd en dus waren er ook geen vragen over de examens. We discussieerden over de verkiezingsuitslag en over het leren van een taal. Als de componenten van een echtpaar een andere moedertaal hebben, blijkt het niet gemakkelijk te zijn om voor elkaar te krijgen dat beide componenten beide talen leren spreken.

Bovenstaande klinkt wellicht wat abstract. In mijn geval spreekt Lucy Spaans. Inmiddels verstaat zij redelijk Nederlands, maar spreken is er niet bij. Ja, tegen Luchiano durft zij het wel. Grootste belemmering bij volwassenen is naar mijn mening schaamte of verlegenheid. Een paar glazen bier wil nog wel eens helpen.

De man van Paloma is in Nederland geboren. Hij heeft Paloma leren kennen toen hij bij haar een cursus ging volgen. Tot op heden spreekt hij echter geen Spaans. Het feit dat zijn vrouw lerares Spaans is lijkt eerder belemmerend te werken. Verder ken ik nog een Nederlands-/Spaanstalig stel dat een compromis heeft gevonden: zij spreken Engels met elkaar.

Ach, in Nederland speelt dit soort zaken natuurlijk niet, maar op Curacao wel. Persoonlijk vind ik het wel grappig hoe snel men hier switched tussen Nederlands, Engels, Papiamentu en Spaans. Met name in vergaderingen is dat niet ongebruikelijk. Taalgevoel is dan ook een van de sterkste kanten van de Curacaoenaar. Kijk maar naar het weblog van Amaro.

May 17, 2003

Engelhardt

Valentina Engelhardt, zo heet mijn tandarts. Gisteren was het tijd voor een bezoek aan haar. Luchiano en ik waren de slachtoffers, Lucy ging mee om een eventueel bloedbad met de camera vast te leggen. Grappig was dat Valentina vertelde dat zij met een soort stamboomonderzoek bezig is. Een kennis van haar was op zoek gegaan in Google en vond in het CasaNews een gedeelte waarin ik melding maakte van mijn switch naar deze tandarts.

16 Mei 2003: Luchiano's eerste echte tandartsbehandeling!De behandeling kon beginnen. Het goede nieuws was dat ik geen gaatjes had, maar wel een aantal vullingen die aan vervanging toe zijn. Bovendien had zich wederom nieuw tandsteen gevormd, in drie weken dus. Ditmaal was ik slechts het voorprogramma en Luchiano de hoofd-act. Hij is nog nooit door een tandarts behandeld, maar heeft met zijn school wel een praktijk bezocht. Toevallig de praktijk van tandarts Engelhardt.

Op een of andere manier is Luchiano bijzonder bevreesd voor tandartsen. Maar ja, hij had al ruim een jaar een gaatje in zijn kies. Dat gaatje werd nu gevuld. Gelukkig hoefde er maar heel even geboord te worden. Voordat de boor daadwerkelijk zijn werk deed zag ik al een traan langs Luchiano's gezicht glijden. De tandarts kweet zich echter goed van haar taak en legde alles wat zij deed uit, Luchiano mocht ook een spiegel vasthouden en kijken wat er in zijn mond gebeurde.

Er vond nog een kleine discussie plaats tussen Lucy en de tandarts omtrent de kleur van de vulling. Lucy ging voor de esthetische kant en wilde wit. Volgens de tandarts was een amalgaan-vulling (grijs) veel beter voor Luchiano. De witte vullingen zijn minder sterk en bovendien moet het te behandelen oppervlak kurkdroog zijn. En Luchiano kwijlde nogal van angst, dus dat zou een langdurig verhaal worden. Hij heeft nu een grijze vulling.

Ik moest denken aan mijn eerste bezoek aan de tandarts, de heer Muris te Valkenswaard. Net als Luchiano was ik vijf jaar oud. Ik ging samen met mijn moeder en ook bij mij moest er een gaatje gevuld worden. In die tijd waren er nog geen kleine handboortjes, neen, de boor had meer weg van een vergrotingsapparaat voor het belichten van foto's (bestaan denk ik ook al niet meer). Onder aan het gevaarte zat het boortje. Tandarts Muris zei toen: 'Ik heb er speciaal voor jou een scherp boortje ingezet'.

Nu begrijp ik wel dat een scherpe boor beter is dan een botte, maar toen niet. Er gebeurde iets in mijn hersenen (weet niet wat) en toen tandarts Muris zijn hand in mijn mond stak, beet ik zo hard als ik kon in zijn duim. 'Oeioeioeioei... G**ver**mme!!!', brulde tandarts Muris terwijl hij enige rondjes door de behandelruimte aflegde met zijn duim afwisselend in zijn mond en tussen zijn benen.

Mijn moeder heeft ongeveer een half uur moeten onderhandelen voordat tandarts Muris de behandeling voort wilde zetten.

May 19, 2003

Sedula

Helemaal vergeten te schrijven dat we op vrijdagmiddag niet alleen naar de tandarts zijn geweest, maar ook nog naar Kranshi ofwel de Burgelijke Stand. Het is nogal ambitieus om daar op vrijdagmiddag na de tandarts naar toe te gaan. Wachttijden van enkele uren zijn er geen uitzondering en op vrijdagmiddag lonkt het Happy Hour, met name voor het dienstdoende personeel.

We hadden echter geluk. We moesten twee dingen doen en kregen twee nummertjes, ofschoon de receptioniste meldde dat Kranshi eigenlijk al gesloten was. Het was 15:00 uur. Voor activiteit #1 waren we meteen aan de beurt. Om iets voor half vier meldden wij ons bij een ander loket om nieuwe Sedula's (Identiteitskaart) te laten maken.

Toevallig stond ons volgnummer geprojecteerd, dus ook hier hadden we geluk. Toen we echter het nummertje overlegden, keek de dienstdoende ambtenaar zeer verbaasd.

Ambtenaar: 'U komt zeker van de paspoorten?'.
CasaSpider: 'Nee hoor, ik kom nu gewoon hier een nieuwe Sedula laten maken en mijn nummer is aan de beurt'.
Ambtenaar: 'Van wie heeft u dat nummer?'.
CasaSpider: 'Nou, gewoon, van die mevrouw daar'.

Een en ander werd geverifieerd, maar de ambtenaar bleef het maar raar vinden. Hij verkeerde in de stellige overtuiging al klaar te zijn. Naast hem zat een vrouwelijke ambtenaar, die wat nerveus keek. 'Nee hoor, we gaan de boel afsluiten', stelde de mannelijke ambtenaar haar gerust. Bij de gratie Gods mocht mijn Sedula toch gemaakt worden, die van Lucy niet.

Ik nam plaats op een draaistoel die eigenlijk wat te hoog stond. De vrouwelijke ambtenaar ging een foto nemen, maar ik moest mijn hoofd naar beneden doen, omdat de draaistoel te hoog stond. Vervolgens moest ik mijn hoofd ook nog wat schuin houden, omdat mijn bril spiegelde. En tenslotte moest ik de kleur van het lampje vertellen, want bij groen kon ze afdrukken. Het resultaat is een foto waarop ik nogal schalks van onder mijn bril de wereld ingluur. Lucy vond het wel een leuke foto.

May 25, 2003

Un Domingo diferente

Zo noemde Lucy de dag van vandaag, Een andere zondag. We moesten er erg vroeg uit, zeker voor een zondag, zeven uur. Lucy's tante Elsa en haar petekind Melisa sliepen in ons huis, ter gelegenheid van Melisa's Eerste Heilige Communie. Dat is een gebruik alhier, dat de peettante het communiekind naar de kerk brengt en dat zij bij haar overnacht. Tenminste als ik het goed heb begrepen. Nu heeft Elsa geen auto en daarom had ze aan Lucy gevraagd te helpen.

Jammer genoeg is de mooie donkerblauwe Toyota tijdelijk uit het verkeer genomen, hij is herstellende van een accidentje. Een zilvergrijze Suzuki Baleno Stationwagon zorgde voor het vervoer. Om kwart voor negen kwamen we aan bij de kerk. De dienst begon om kwart over negen en eindigde, tot grote ergernis van Luchiano, pas om kwart voor elf. Een hele zit.

Opvallend was dat er veel meer meisjes ter communie gingen dan jongens, vraag me niet hoe dat komt. Na de kerkdienst gingen we nog even wat extra foto's maken van Melisa en brachten haar daarna naar Miriam, haar moeder. Aldaar wordt nu alles in gereedheid gebracht voor het feest dat over een uurtje begint. Wij gaan ook en Lucy heeft er zin in. Miriam is Dominicanse en eigenaresse van Bachata-café San Rafaël. De kans is niet gering dat er flink gedanst wordt op het feest.

Tussendoor zijn we naar het strand geweest en heb ik zojuist Studio Sport gekeken. Onbegrijpelijk dat Feyenoord het na een zo goede serie uitgerekend in Tilburg laat liggen. Nou ja, we hadden in ieder geval één wedstrijd langer spanning gehad.

Ik ga mij eens douchen!

May 30, 2003

30 Mei 2003

30 Mei is een belangrijke dag op Curacao en dan hebben we het over 30 mei van het jaar 1969. Toevallig ook het jaar dat AC Milan (zie onder) de Europacup-1 veroverde ten koste van Ajax.

Op 30 mei 1969 vond een soort van Revolutie plaats. Er was een staking bezig toen een van de leiders, Wilson Papa Godett, vader van Anthony, een schotwond opliep. Toen sloeg de vlam in de pan en werd een gedeelte van Punda in brand gestoken. Pan i Respekt was de leus, ofwel Brood en Respect. Het zou het einde betekenen van een tijd waarin Nederland alles voor het zeggen had op het eiland. De politieke partij Frente Obrero (FOL) werd opgericht en vergaarde vele stemmen.

30 Mei 2003 is een stuk rustiger. Dat komt met name door het feit dat het gisteren Hemelvaartsdag was. Als donderdag een vrije dag is, heeft dit tot gevolg dat vele bedrijven de vrijdag tot verplichte snipperdag uitroepen. Persoonlijk vind ik werken op zo'n algemene vrije dag helemaal niet erg, men wordt niet gestoord door allerlei telefoontjes en zometeen is het weekend.

June 1, 2003

Communicatiestoornis

In het leven bestaan een aantal basisregels. Een belangrijke regel vind ik dat men zelf verantwoordelijk is voor de dingen die gebeuren. Geef dus nooit een ander de schuld. Een andere regel is dat als een persoon een ander niet begrijpt dat aan beide partijen ligt. De zender had de boodschap wellicht op andere wijze moeten versturen.

Iedere theorie heeft zijn achilleshiel. Bovengenoemde stellingen worden op de helling gezet bij de Drive-thru Kentucky Fried Chicken te Salinja. Iedere keer als ik daar naar toe ga, begint de adrenaline al van tevoren door mijn lichaam te stromen.

Wij bestellen er altijd hetzelfde, twee Hot & Spicy combo's. Voor de niet KFC-kenner: in een Hot & Spicy combo zitten drie stukken hete kip en verder patat en cola of sprite. Kinderen mogen geen heet gekruide dingen eten en daarom vragen we één normaal stukje kip, speciaal voor Luchiano. Bestellen doen we in het Papiamentu, maar in het Nederlands zou het ongeveer zo klinken: 'Twee Hot & Spicy combo's alstublieft, met één normaal stukje kip. Eentje maar.'

Er stond een file bij de Drive-thru. Toen mijn auto voor de microfoon stond, plaatste ik mijn order. Na het gebruikelijke heen en weer praten over onze wel zeer complexe bestelling, wachtte ik tot de auto voor mij zich in beweging zette. De dame die de bestellingen opneemt kon dit niet zien en dacht dat er al een nieuwe auto stond. Zij vroeg mij dus wederom om te bestellen. 'Nee mevrouw, ik ben nog steeds dezelfde man, ik heb al besteld', sprak ik.

Het duurde lang, daarom zette ik de radio wat harder, er stond een leuke bachata te spelen. Nog steeds stond ik voor de bestel-microfoon. Plotseling hoorde ik tussen de bachata-klanken wat geluid uit het bestel-luidsprekertje knerpen. 'Kunt u die radio wat zachter zetten!', riep de besteldame. Ik vond dat maar vreemd. Sta ik daar al die tijd te wachten, mag ik niet eens mijn radio hard zetten. 'Heeft u daar dan last van?', vroeg ik. Netjes opgevoed als ik ben bracht ik het volume naar beneden. 'Ja, wat wilt u bestellen', klonk het uit het luidsprekertje. Inmiddels had ik mijn buik al vol van KFC. Ik herhaalde mijn boodschap dat ik dezelfde man was en al besteld had.

Juist op dat moment zette de auto voor mij zich in beweging. Tegen Luchiano meldde ik op luide toon dat die mensen bij KFC wel zoooo ongelofelijk dom zijn, denk dat ze het nog wel gehoord heeft. Luchiano is gelukkig wat wijzer dan ik. 'Laat mij de volgende keer maar praten, papi', wees hij mij terecht.

Vijf minuten later stond ik bij het raam waar de bestellingen afgeleverd worden. Ik was al wat geagiteerd en het volgende gesprek ontvouwde zich:

KFC-dame: 'Twee Hot & Spicy combo's'.
CasaSpider: 'Ja, maar wel met één normaal stukje'.
KFC-dame: 'In allebei de combo's?'.
CasaSpider: 'Neen, in één! Ik wil 5 stukjes Hot & Spicy en één stukje normaal!!!!!!!'.
KFC-dame: 'In een Hot & Spicy combo zitten slechts drie stukjes'.
CasaSpider (inmiddels heftig gesticulerend en met overslaande stem): 'Ja, dus ik wil één Hot & Spicy combo met drie stukjes Hot & Spicy en ik wil één Hot & Spicy combo met twee stukjes Hot & Spicy en één stukje normaal!!!!!!!!!!'.

De KFC-dame moest lachen om mijn wanhopige communicatiepogingen. Zelf zag ik inmiddels ook wel het absurde van de situatie in en kon nu kalm uitleggen dat dat normale stukje voor Luchiano was. Dat begreep de KFC-dame in één keer.

Grote genade, het gaat hier om een zeer beperkte subset van de taal. Met vrijwel alleen woorden waar Kip in voorkomt. Volgens mijn eigen regels moet het echter aan mij liggen. Maandag ga ik deze situatie naspelen met een aantal Antillianen. Wellicht krijg ik van hun de Gouden Zin waardoor ik bij KFC in één keer begrepen word.

June 18, 2003

Bezuinigingen

Chica de la Semana: Caroline!Het leven wordt steeds duurder, volgens mij is dat een grote truc. Heeft sparen eigenlijk wel zin, als geld steeds minder waard wordt? Nou ja, als het leven snel genoeg duurder wordt, hoeft men zich over sparen geen zorgen te maken.

Neem nu bijvoorbeeld de Nederlandse tijdschriften. Sinds jaar en dag koop ik wekelijks de Nieuwe Revu, de Panorama en de Autoweek. Ik kan mij nog herinneren dat ik in 1995 dacht: 'Sjonge, 4.95 is best duur voor zo'n blad!'.

Dat dacht ik trouwens ook van een zak chips, die 5.50 moest kosten. Guldens wel te verstaan. Na een tijdje begon ik ze toch te kopen. Kennelijk went alles.

Het verschil is echter dat de chips nog steeds 5.50 kosten, maar de Nederlandse tijdschriften steeds duurder worden. Vandaag besloot ik de bladen in de schappen te laten roesten. Acht gulden dertig (8.30) vind ik toch echt teveel voor een Nieuwe Revu. In Nederland kost hij 2.25 Euro.

Gelukkig worden de Chica's de la Semana van La Chica Merengue niet duurder, ze zijn nog steeds gratis. Caroline is de vriendin van Joanne, die vorige week aan de beurt was. De foto's zien er als gebruikelijk uitstekend uit, eigenlijk veel beter dan zo'n suffe Nieuwe Revu of Panorama.

June 19, 2003

Open Sky

Sinds kort is luchtvaartmaatschappij Air Holland aktief op het traject Amsterdam - Willemstad. Voorlopig nog slechts met het verkopen van tickets, maar maandag 30 juni moet de eerste vlucht plaatsvinden.

Het meest in het oog springende is de prijs van de aangeboden tickets, vanaf 499 Antilliaanse guldens ofwel zo'n 245 Euro. Detail is dat er geen gratis maaltijden en drank worden geserveerd. De concurrentie is per persoon zo'n 700 gulden duurder, daar kan men toch een hele dure fles whiskey of iets anders van kopen.

De concurrentie, dat is de KLM en het Curacaose DCA, voorheen ALM. De KLM houdt zich koest en geeft eigenlijk geen commentaar op de nieuwkomer. DCA daarentegen ziet zijn meest winstgevende tak in gevaar komen en is overgegaan tot minder faire maatregelen. Zo worden reisburo's die Air Holland tickets verkopen afgesloten van het DCA reserveringssysteem.

De reisburo's zijn voor dit dreigement gezwicht en Air Holland verkoopt nu zelf zijn tickets in een provisorisch ingerichte ruimte. Deze ontwikkeling is grappig in het licht gezien van het zogenaamde Open Skies verdrag. Toen de KLM het alleenrecht had op de route Willemstad - Amsterdam, vond DCA (toen nog DCE geheten), het normaal dat er concurrentie bij mocht komen. Daar zou immers de arme burger, die al jaren teveel betaalt, van profiteren.

Kennelijk heeft de arme burger inmiddels wel genoeg geprofiteerd van de iets verlaagde tarieven. Nog meer hoeft echt niet, tenminste volgens DCA. Als men het negatief uitlegt is dit standpunt op zijn minst hypocriet te noemen.


Open Sky volgens DCA


Benno, met overigens twee erg mooie en goedkope appartementen op Curacao in de aanbieding, verbaasde zich ook over de houding van DCA. Hij was nog opzoek naar de spotprent die eergisteren in de Amigoe stond. Bij deze, Benno.

July 1, 2003

Dia di Bandera

Op 2 juli is het Dia di Bandera op Curacao, de Dag van de Vlag. Dit jaar leeft dit voor ons belangrijke feest meer dan voorheen, tenminste qua uiterlijk. Ik denk dat zo'n 50% van de auto's inmiddels is voorzien van een wapperende Curacaose vlag.

Voluit heet de dag overigens Dia di Himno i Bandera, want behalve de Dag van de Vlag is het ook nog eens de Dag van het Volkslied.

Dia di Bandera na Korsou 2003Als ik het wel heb is de Curacaose vlag geïnaugureerd in 1984. Persoonlijk vind ik het wel een mooie vlag. Het blauw onder de gele streep staat voor de zee, boven de gele streep voor de hemelsblauwe lucht. Het geel is dacht ik het strand. De grote ster staat voor Curacao, de kleine voor Klein Curacao, een klein eilandje voor de oostkust met alleen een vuurtoren.

Grappig is dat de vlag van de Nederlandse Antillen totaal niet leeft, niet op Curacao, maar hoogstwaarschijnlijk op geen enkel eiland. Volgens mij wappert die vlag er maar een beetje bij op officiële gelegenheden.

De Curacaose vlag daarentegen is zeer populair. Dit zegt wel het een en ander over de verhoudingen alhier en de toekomst van het Land der Nederlandse Antillen dacht ik zo.

Met de Dia di Bandera begint voor mij een maand van vakantie. Op 4 augustus word ik weer op het werk verwacht, niet gek. Alle reden om de vlag eens goed uit te hangen!

Update (02.07.2003 / 09:01): Zojuist las ik dat de gele band op de Curacaose vlag niet staat voor het strand, maar voor de felle zon en het opgeruimde karakter van de Curacaoenaar.

August 21, 2003

Kompa Nanzi

Naar aanleiding van de roodrugspin waar ik gisteren over berichtte, vroeg Amaro in een comment of ik de spin Kompa Nanzi al was tegengekomen op Curacao. Tot op heden niet, Amaro, maar ik heb er wel over gehoord.

Van oorsprong komt deze spin uit Afrikaanse vertellingen van het Ashantivolk in Ghana en heette daar Anansi. Ze dienden onder meer als middel om in bedekte vormen kritiek te uiten op de machthebbers, zelfs op de koning.

Op Curacao vertelden de toenmalige slaven elkaar de verhalen over deze spin, die hier Kompa Nanzi werd genoemd. Het was een slimme spin en hij hielp de slaven tegen hun wrede meesters. De verhalen gaven de slaven de gelegenheid om even te ontsnappen uit de realiteit.

Een van de bekendere Kompa Nanzi verhalen gaat over de Gevlekte Koe. Een aantal slaven waren gevlucht en woonden in grotten, ver van de bewoonde wereld. Omdat ze gezocht werden konden ze niet zo gemakkelijk aan voedsel komen. De slaven hadden honger. Plotseling verscheen Kompa Nanzi en hij zei hun dat hij hun probleem wel even op zou lossen.

Kompa Nanzi ging naar Shon Arei (Meester Arei), die behalve een plantage ook een wei vol met koeien had. Kompa Nanzi zei tegen Shon Arei dat hij honger had. De zaken gingen echter slecht volgens Shon Arei en het onkruid groeide hem boven het hoofd. Kompa Nanzi bood aan om het onkruid te wieden in ruil voor een gevlekte koe.

De wrede Shon Arei wilde zijn koe eigenlijk niet kwijt. Hij zei tegen Kompa Nanzi dat het geen gewoon onkruid betrof, maar brandnetels. Kompa Nanzi moest de brandnetels opruimen zonder zich te krabben. Als hij zich toch zou krabben wachtte hem de galg.

Cha Tiger, de tijger, werd aangesteld om te kijken of Kompa Nanzi zich aan de opdracht hield. Toen de brandnetels begonnen te steken, zei Kompa Nanzi tegen Cha Tiger: 'Kijk, ik krijg die bonte koe met al die vlekken!'. En op zijn lichaam wees hij aan waar de vlekken van de koe zaten (hier een vlek, daar een vlek), waarbij hij zich ongemerkt even kon krabben.

Kompa Nanzi maakte het karwei af, kreeg de koe en gaf deze aan de slaven die er heerlijk van aten. Kompa Nanzi werd hun vriend.

Grappig is dat de spin typisch menselijke trekjes vertoont, zoals hebzucht en eigenbelang. Er zijn mensen die vinden dat de Kompa Nanzi verhalen niet echt opvoedkundig verantwoord zijn. Bepaalde minder goede eigenschappen van Curacaoenaars worden wel eens toegeschreven aan de verering van Kompa Nanzi.

Meer weten over Kompa Nanzi, klik op deze link!

About Curacao

This page contains an archive of all entries posted to blogger in the Curacao category. They are listed from oldest to newest.

Computer & Internet is the previous category.

Dieren & Planten is the next category.

Many more can be found on the main index page or by looking through the archives.

Powered by
Movable Type 3.33