Wij hebben op Curacao een heus Seaquarium, jazeker. Dat kun je wel zien aan de entreeprijs, die ANG 24,= per persoon bedraagt. Als bezitters van een Mambo-pas mochten wij er overigens gratis in. Leuk voor de zondagmiddag. Wat kun je er allemaal zien, wel, ten eerste een stuk of dertig aquaria met best mooie vissen erin. Sommige zijn erg groot, voor een aquarium. Een grote vis keek wat boos naar de bezoekers, geef hem eens ongelijk. Hij deed dit op dermate afschrikwekkende wijze dat Luchiano zijn hand niet tegen het plexiglas aan durfde te houden. Volwassenen weten dat het plexiglas afdoende bescherming biedt, kinderen nog niet. Toch laten ook volwassenen zich voor de gek houden door plexiglas. Als je er bijvoorbeeld een vloer van maakt, zo'n meter of tien boven een andere vloer, dan durven er ineens niet meer zoveel van die wetende volwassenen overheen te lopen. Terwijl niemand er natuurkundig aan twijfelt dat het plexiglas sterk genoeg is...
We dwalen af. Vissen. Verder zijn in het Seaquarium zeer grote waterschildpadden, zeeleeuwen (1 gezien) en verpleegsterhaaien te bewonderen. Maar daar kwamen wij niet voor. Sinds een paar weken zijn er namelijk ook dolfijnen. Dit is een project van de eigenaar (Dutch Schrier) dat op vele plaatsen, waaronder Curacao weerstand opriep. Dit vanwege het feit dat het gevangenhouden van dolfijnen als misdadig wordt gezien. Tenzij de dolfijn natuurlijk een bank heeft beroofd.
We hebben vier dolfijnen gezien. De tribune voor de shows stond al klaar, maar het schijnt dat de dolfijnen dat nog niet zijn. Het enige kunstje dat ze kunnen is een beetje op hun rug zwemmen. Ik riep nog 'Flipper!', en waar de echte Flipper dan op zijn staart steunend zich achterwaarts beweegt, al 'Prrruuuttttt Tuutttuuuddduuuutt' roepend, daar bleven deze dolfijnen wat glazig naar me kijken. Een hoop werk te doen dus nog.
Na drie kwartier zijn we maar snel naar het aanliggende strand van Mambo Beach vertrokken.