« Lakers | Main | Sedula »

Engelhardt

Valentina Engelhardt, zo heet mijn tandarts. Gisteren was het tijd voor een bezoek aan haar. Luchiano en ik waren de slachtoffers, Lucy ging mee om een eventueel bloedbad met de camera vast te leggen. Grappig was dat Valentina vertelde dat zij met een soort stamboomonderzoek bezig is. Een kennis van haar was op zoek gegaan in Google en vond in het CasaNews een gedeelte waarin ik melding maakte van mijn switch naar deze tandarts.

16 Mei 2003: Luchiano's eerste echte tandartsbehandeling!De behandeling kon beginnen. Het goede nieuws was dat ik geen gaatjes had, maar wel een aantal vullingen die aan vervanging toe zijn. Bovendien had zich wederom nieuw tandsteen gevormd, in drie weken dus. Ditmaal was ik slechts het voorprogramma en Luchiano de hoofd-act. Hij is nog nooit door een tandarts behandeld, maar heeft met zijn school wel een praktijk bezocht. Toevallig de praktijk van tandarts Engelhardt.

Op een of andere manier is Luchiano bijzonder bevreesd voor tandartsen. Maar ja, hij had al ruim een jaar een gaatje in zijn kies. Dat gaatje werd nu gevuld. Gelukkig hoefde er maar heel even geboord te worden. Voordat de boor daadwerkelijk zijn werk deed zag ik al een traan langs Luchiano's gezicht glijden. De tandarts kweet zich echter goed van haar taak en legde alles wat zij deed uit, Luchiano mocht ook een spiegel vasthouden en kijken wat er in zijn mond gebeurde.

Er vond nog een kleine discussie plaats tussen Lucy en de tandarts omtrent de kleur van de vulling. Lucy ging voor de esthetische kant en wilde wit. Volgens de tandarts was een amalgaan-vulling (grijs) veel beter voor Luchiano. De witte vullingen zijn minder sterk en bovendien moet het te behandelen oppervlak kurkdroog zijn. En Luchiano kwijlde nogal van angst, dus dat zou een langdurig verhaal worden. Hij heeft nu een grijze vulling.

Ik moest denken aan mijn eerste bezoek aan de tandarts, de heer Muris te Valkenswaard. Net als Luchiano was ik vijf jaar oud. Ik ging samen met mijn moeder en ook bij mij moest er een gaatje gevuld worden. In die tijd waren er nog geen kleine handboortjes, neen, de boor had meer weg van een vergrotingsapparaat voor het belichten van foto's (bestaan denk ik ook al niet meer). Onder aan het gevaarte zat het boortje. Tandarts Muris zei toen: 'Ik heb er speciaal voor jou een scherp boortje ingezet'.

Nu begrijp ik wel dat een scherpe boor beter is dan een botte, maar toen niet. Er gebeurde iets in mijn hersenen (weet niet wat) en toen tandarts Muris zijn hand in mijn mond stak, beet ik zo hard als ik kon in zijn duim. 'Oeioeioeioei... G**ver**mme!!!', brulde tandarts Muris terwijl hij enige rondjes door de behandelruimte aflegde met zijn duim afwisselend in zijn mond en tussen zijn benen.

Mijn moeder heeft ongeveer een half uur moeten onderhandelen voordat tandarts Muris de behandeling voort wilde zetten.

About

This page contains a single entry from the blog posted on May 17, 2003 12:00 PM.

The previous post in this blog was Lakers.

The next post in this blog is Sedula.

Many more can be found on the main index page or by looking through the archives.

Powered by
Movable Type 3.33