Ik heb gisteren dus een dwangschrift (heet dat in gewoon Nederlands niet dwangbevel?) gekregen om zogeheten Gebruikersbelasting te betalen voor een pand waar ik in 1995/1996 zes maanden in gewoond heb. Helaas word ik aangeslagen voor de periode 1994-1999, dat lijkt wat overdone. Dus moest ik een bezwaarschrift schrijven en dit indienen bij de Ontvanger. Om tien uur ging ik op weg.
Mevrouw Kelders van de Ontvanger had me gezegd dat ik de formulieren bij de Balie kon laten stempelen en achterlaten, maar ik kon ze ook aan haar geven. Dat laatste leek mij de safere optie. Ik sloot aan in de rij bij de Balie. Feitelijk waren er twee dames die de rijen bedienden, toch stond iedereen in de linkerrij. De man voor mij vroeg mij om zijn plaats even bezet te houden en liep naar de baliemedewerkster van de (lege) rechterrij. En hij werd zo geholpen. Dat leek mij ook wel wat, dus ik begon op charmante wijze oogcontact met de ietwat gezette medewerkster te maken. Zonder enig resultaat. Toen deed ik er wat armbewegingen bij, om aan te geven dat ik graag even in haar rij wilde staan. Geen enkele reactie. Nou ja, toen trok ik de stoute schoenen maar aan en liep op haar af. De communicatie verliep wat stroef, het leek wel of ik tegen een robot praatte. Op het moment dat ik al had gegroet en begonnen was mijn probleem uit te leggen, zei madam 'Bon dia'. Affijn, ik moest dus eigenlijk mijn bezwaarschriften daar laten stempelen, maar wilde liever direct met mevrouw Kelders spreken. Uiteindelijk belde de baliemedewerkster mevrouw Kelders, helaas zij was er niet. Of ik even wilde wachten. 'Nou, hoe lang gaat dat dan duren', vroeg ik, 'en waar is mevrouw Kelders dan?'.
'Ze is wel in het gebouw, maar niet op haar plaats. Gaat u maar op die bank zitten', zei de baliemedewerkster.
'O ja, en wie komt mij daar dan straks halen?', deed ik snugger.
'Mevrouw Kelders, want ik heb een bericht achtergelaten dat u hier zit', zei de baliemedewerkster.
Ik geloofde er niets van, maar ging toch zitten. Na vijf minuten ging de telefoon, het was Ino met een probleempje bij SPU. Tijdens dit gesprek ging er een deur open, er kwam een vrouw uit en zij riep: 'Meneer Nijhuis?'. Dat was snel!
Mevrouw Kelders hielp mij verder op voortreffelijke wijze, zij haalde de stempels voor mij (anders had ik weer anderhalf uur in de rij kunnen gaan staan) en zorgde voor een bewijs van uitstel, ook gestempeld. In minder dan een half uur stond ik weer buiten. Geloof mij maar dat dat knap is, want het kan hier heel anders lopen bij de belastingdienst...