Main

Dieren & Planten Archives

May 5, 2002

Leven en Dood

Ons huis heeft twee badkamers. Dat is vrij gebruikelijk hier op Curacao. In de tweede badkamer gebruiken wij eigenlijk alleen het toilet, de douche bijna nooit. Maar het toilet in de tweede badkamer is prettiger dan die van de eerste badkamer. Een week of zes geleden was er achter het douchegordijn ineens wat activiteit. Een vogeltje vloog af en aan. Het was begonnen zijn (haar?) nest te bouwen. In onze tweede badkamer.

Wij hadden daar geen last van en lieten het beestje begaan. Een week of drie geleden lagen er ineens drie eieren in het nest, drie kleine, een beetje groenwitte eitjes. Te klein om op te eten in ieder geval. Als ik 's morgens het toilet bezocht, wipte het vogeltje snel even uit haar nest en ging ergens in de buurt wachten tot ik klaar was.

Vrijdagmorgen, 3 mei 2002, zaten er opeens drie kleine vogeltjes in het nest. Een mooi gezicht. De moeder vloog nu af en aan met eten voor haar kleintjes.

Zaterdag hadden wij een barbeque op Daaibooibaai. Het was gezellig en zo tegen een uur of half elf waren we thuis. Opeens schreeuwde Lucy, mijn vrouw: 'Die f**king mieren! Ze hebben de vogeltjes doodgebeten!' En zo was het. In het nest lagen de drie vogeltjes op hun rug, de snaveltjes open. Het was geen prettig gezicht. En van de grond naar het nest liep een spoor met mieren. Lucy was zo boos dat zij zeker een kwartier met Baygon in de weer is geweest, binnen en buiten, om alle mieren die zij tegenkwam te doden.

Wat met veel zorg gedurende lange tijd werd opgebouwd, is zo wel heel snel teniet gedaan.

June 24, 2002

Seaquarium

Wij hebben op Curacao een heus Seaquarium, jazeker. Dat kun je wel zien aan de entreeprijs, die ANG 24,= per persoon bedraagt. Als bezitters van een Mambo-pas mochten wij er overigens gratis in. Leuk voor de zondagmiddag. Wat kun je er allemaal zien, wel, ten eerste een stuk of dertig aquaria met best mooie vissen erin. Sommige zijn erg groot, voor een aquarium. Een grote vis keek wat boos naar de bezoekers, geef hem eens ongelijk. Hij deed dit op dermate afschrikwekkende wijze dat Luchiano zijn hand niet tegen het plexiglas aan durfde te houden. Volwassenen weten dat het plexiglas afdoende bescherming biedt, kinderen nog niet. Toch laten ook volwassenen zich voor de gek houden door plexiglas. Als je er bijvoorbeeld een vloer van maakt, zo'n meter of tien boven een andere vloer, dan durven er ineens niet meer zoveel van die wetende volwassenen overheen te lopen. Terwijl niemand er natuurkundig aan twijfelt dat het plexiglas sterk genoeg is...

We dwalen af. Vissen. Verder zijn in het Seaquarium zeer grote waterschildpadden, zeeleeuwen (1 gezien) en verpleegsterhaaien te bewonderen. Maar daar kwamen wij niet voor. Sinds een paar weken zijn er namelijk ook dolfijnen. Dit is een project van de eigenaar (Dutch Schrier) dat op vele plaatsen, waaronder Curacao weerstand opriep. Dit vanwege het feit dat het gevangenhouden van dolfijnen als misdadig wordt gezien. Tenzij de dolfijn natuurlijk een bank heeft beroofd.

We hebben vier dolfijnen gezien. De tribune voor de shows stond al klaar, maar het schijnt dat de dolfijnen dat nog niet zijn. Het enige kunstje dat ze kunnen is een beetje op hun rug zwemmen. Ik riep nog 'Flipper!', en waar de echte Flipper dan op zijn staart steunend zich achterwaarts beweegt, al 'Prrruuuttttt Tuutttuuuddduuuutt' roepend, daar bleven deze dolfijnen wat glazig naar me kijken. Een hoop werk te doen dus nog.

Na drie kwartier zijn we maar snel naar het aanliggende strand van Mambo Beach vertrokken.

July 3, 2002

Le Funk

Een tijdje terug zaten we naar TeleCuracao te kijken. Het leuke van een kleine gemeenschap als Curacao is dat je al snel veel zogenaamd beroemde mensen tegenkomt. Of het nu minister Martha is bij de zwemles, een Miss of vul maar in. Tevens is het zo dat bescheiden artiesten hier al snel op TV kunnen komen, bij gebrek aan beteren zeg maar. Zo loopt er hier bijna dagelijks een man rond met een grote slang, een python of een boa, om zijn nek. Het is de bedoeling dat touristen met die slang op de foto gaan, voor geld natuurlijk. Luchiano heeft overigens ook zo'n foto, we hadden niet gedacht dat hij dat zou durven. Die gedachte kostte dus een tientje.

Cynthia, La Chica de la SemanaWel, diezelfde slangenman was nu op televisie. Relaxed liet hij zich bij café Iguana interviewen. Zijn artiestennaam is overigens Le Funk. In de jaren tachtig was hij een waar talent op dansgebied, hij is zelfs ergens kampioen in geweest. Heeft vervolgens vele projecten opgestart, ook in de Verenigde Staten. Toch kreeg ik het idee dat zijn eerst zo veelbelovende carriere enigszins in het slop was geraakt.

Wat heeft dit alles met de afbeelding aan de linkerzijde te maken? Welnu, Le Funk heeft in augustus 2001 een videoclip opgenomen met de titel La Playa. Deze clip mochten wij aanschouwen, best kolderiek. La Playa gaat uiteraard over het strand, dansen, mannen en last but not least vrouwen. De motor/auto wordt vervangen door een SeaDo (jetski). Nu kan ik geen gezichten onthouden (elke dag weer schrikken als ik in de spiegel kijk), maar Lucy wel. 'He, dat meisje ken ik!', riep ze uit, 'die ligt vaak net achter ons bij Mambo en ik wilde haar al eens vragen voor La Chica de la Semana!'.

En dat gebeurde dus vorige week. Cynthia, zo heet de danseres, is een sympathieke Nederlandse vrouw die hier sinds anderhalf jaar woont. Ze vertelde dat ze vaak wordt aangesproken door allerlei mensen over haar rol in de videoclip. De clip was dus vorig jaar gemaakt, maar werd nu pas getoond omdat Le Funk wat problemen had om aan zijn financiele verplichtingen te voldoen.

Meer foto's van Cynthia? Ga naar La Chica Merengue en kies voor Chica Semana. Over een week nogmaals foto's van Cynthia, dan samen met haar man Irving.

August 20, 2002

Aankomend nieuwe huisgenoot

Dat is zeker een hele verrassing, geen foto van een of andere mooie dame, maar gewoon van een hond. Ja zeg, we zijn hier Camarados niet! Neen, ik vond dat het eens tijd werd om wat balans (het belangrijkste woord in mijn levensfilosofie) te brengen in de weblogwereld. Deze wereld lijkt namelijk volkomen gedomineerd te worden door kattenliefhebbers en -hebsters.

Onze aankomende nieuwe huisgenootEen bij lange na niet uitputtende greep uit de kattenloggers: SpockSpot, Whiskas, VandenB, Charlotte, Mootje, Kristel en ga zo maar door.

Ik ben een echte hondenman. Soms zeg ik wel eens tegen mijzelf: 'Ik ben een hond", kunt u nagaan hoe diep het zit. De enige andere hondenliefhebber die ik ken van de loglijst is Uniquehorn, maar ja, zij heeft haar hond als vervanger van haar ogen. En dan heb je nog Maurice de Hond, maar daar is momenteel weinig vrolijks over te melden.

Sinds we terug zijn van onze vakantie in Santo Domingo, wil Lucy een hond. Iedere dag moet ik zoeken naar een nest met jonge honden. Luchiano doet hier ook aan mee. Zo word ik 's middags op mijn werk door het jong opgebeld, dat ik een hond moet zoeken. Ja, ja. Ik dacht nog dat gaat niet zo'n vaart lopen. Laatst, toen we afgesloten waren van electriciteit, had ik het erover met collega Karin. En wat wil het toeval, een van haar honden had drie weken geleden twee kleintjes gekregen. En wij mochten er wel een uitzoeken. Vanmiddag was het zover. Karin's man Harro begeleidde ons op de safari. Zij hebben namelijk een erg grote tuin en ergens in een uithoek had de moederhond een hol van een meter diep gegraven, alwaar zij haar twee jongen ter wereld gebracht heeft.

Het ene hondje was wit, het andere donker. Welke moesten we nu kiezen. Uiteindelijk gingen Lucy en ik voor de donkere, Luchiano wil de witte. We hebben nog twee weken om de definitieve keuze te maken. Een ander probleem is de naam. Hoogstwaarschijnlijk wordt het Scooby Doo, zelf dacht ik meer aan Tarzan. Voor de goede orde, beide hondjes zijn mannetjes. Iemand een leuke suggestie voor een naam?

Nu hebben we dus nog twee weken om ons voor te bereiden op het nieuwe gezinslid. Een hondenmand kopen, voer, een hek in de tuin aanleggen, noem het maar op. En, last but not least: De Hond gaat oprukken in de weblogwereld!

September 23, 2002

Gezinsuitbreiding

Vanmiddag werd ik bij UTS opgehaald door Lucy en Luchiano. En bovendien door twee nieuwe gezinsleden, Scooby Doo en Spider! Lucy had de hondjes van circa acht weken oud opgehaald bij Karin en maakte zich thuis meteen al bijzonder populair bij de dieren door ze in te smeren met een anti-vlooien shampoo. Dat was ook wel nodig.

Inmiddels spelen en blaffen Scooby Doo en Spider buiten, o ja ze hebben binnen ook al meteen hun ontlasting achtergelaten. Vanavond zal ik de gehoorzaamheidstraining eens ter hand nemen. Het is wel duidelijk dat twee honden veel werk betekenen. Tevens zullen veel spullen in huis niet meer zo veilig zijn als voorheen, maar het is leuk om te zien hoe snel die hondjes aan ons willen wennen. Ja kunst, ze moeten wel na deze brute ontvoering.


De nieuwe huisgenoten moesten even grondig gereinigd worden


De volgende acties zijn een bezoek aan de dierenarts en het kopen van een mand en speelgoed. En eten niet te vergeten. Als onervaren hondenouders zijn tips op het gebied van onderhoud en opvoeding van harte welkom.

Gisteren waren we bij een leuke BBQ op Daaibooibaai, ter gelegenheid van de verjaardagen van Wilbert & Angelique. Het koude bier en de lomitu (ossenhaas) smaakten als vanouds. Jammer genoeg ben ikzelf nog steeds zwaargewond, als gevolg van het ongelukje bij het slagballen afgelopen zaterdag. Kinderfeestjes zijn gevaarlijker dan je denkt. Dat dagje uit was meteen de laatste keer dat we het huis onbewoond achterlieten, vanaf nu is er bewaking: Cave canem!.

September 24, 2002

Onrustige nacht

Met name Lucy is inmiddels wat minder blij met de honden. Ze urineren en, excuse me, schijten het hele huis onder. Bij voorkeur de stukken vloerbedekking en natuurlijk niet de tegels die 80% van het oppervlak bedekken. Gisterenavond zijn we naar de dierenarts gegaan. We kwamen terug met antibiotica en ontwormingspillen. Wat we achterlieten was uiteraard een flinke som geld en nog veel meer karpatten (teken), die door de geneeskundige vakkundig tussen haar nagels werden doodgedrukt.

De nacht moesten Spider & Scooby Doo doorbrengen in een provisorisch met koelboxen en speelgoedvrachtwagens afgeschermde ruimte van ons huis. Dat ging even goed, maar toen wij al sliepen besloten de honden dat ze de woonkamer in wilden. Eerst werd er geblaft, even later viel de eerste vrachtwagen met donderend geraas van een koelbox af.

Wat ik nog vergeten ben om te vertellen, we hebben sinds enige maanden muizen in huis. Het begon met één en nu, hoe raar toch, hebben we er een hoop meer. Lucy wilde het ongedierte met gif bestrijden, ik ben daar niet zo'n voorstander van. Geef mij maar de oude vertrouwde muizenval. 'Ja, maar dan haal jij die geëxplodeerde muis er wel uit', zei Lucy tegen mij. Dus hebben we gisteren bij Centrum Supermarkt twee muizenvallen gekocht. Het installeren was nog geen sinecure, maar na een minuut of tien stonden ze allebei op scherp en op het aanrecht.

En zo werden wij vannacht twee maal wakker door een immense klap van een muizenval. 's Morgens zagen we de twee muisjes liggen, keurig vastgeklemd zonder bloedsporen, maar wel dood. Nog een stuk of zes te gaan denk ik.

Affijn, het was een nogal onrustige nacht. Om zes uur hebben we de honden buiten gezet, hetgeen weer tot een hoop geblaf leidde. Vanmorgen belde ik Lucy vanaf mijn werk en ze was alweer druk bezig met het schoonmaken van de vloer. Ja, huisdieren brengen echt plezier in je huis!

September 26, 2002

Penicilline-Effect en Muizenissen

Penicilline is ontdekt door Alexander Flemming (1881-1955). Over het jaar van de ontdekking bestaat een verschil van mening. Duitse en Nederlandse websites houden het op 1928, Franse sites geven 1929 als ontdekkingsjaar, hetgeen waarschijnlijk te wijten is aan de befaamde Franse slag. Kun je toch nooit helemaal serieus nemen die Fransen.

In 1928 werd Alexander Flemming assistent van Sir Almroth Wright, die onderzoek deed naar bacterien en schimmels. Per toeval ontdekte Flemming dat een groot aantal microben niet tegen een bepaalde schimmel kon. Hiermee was de penicilline uitgevonden, toch duurde het nog tot 1941 voordat het echt op mensen kon worden toegepast. Met name de geallieerden in WO-II hebben veel baat gehad bij dit geneesmiddel.

Jammer genoeg komt aan ieder sprookje een eind. Waar een aantal medici al lang geleden waarschuwde dat bacterien ooit wel eens resistent zouden kunnen worden tegen penicilline, werd dit antibioticum door een groot aantal andere doktoren te pas en te onpas voorgeschreven. En inmiddels leven we in een tijd, waar De Bacterie sterker en sterker wordt en er aan de andere kant geen uitzicht is op een even revolutionair tegengif als penicilline in 1941 was. Dit kan nog wel eens tot narigheid leiden, let op mijn woorden!

Niet alleen bacterien vertonen aanpassingsgedrag, neen, ieder levend wezen doet dit. Neem nu bijvoorbeeld muizen. Maandag zijn wij begonnen met het plaatsen van muizenvallen. Twee werden er op het aanrecht opgesteld met als lokkertje een brokje kaas. Zowel dinsdag- als woensdagmorgen kon ik twee dode muizen uit de vallen halen. Een succes!

Hedenmorgen was het over en uit met dit succes. De resterende muizen hebben de afgelopen twee dagen bijgeleerd en/of zijn sowieso de slimsten (Survival of the Fittest). Hoe dan ook, vanmorgen stonden beide vallen nog keurig op scherp, maar de kaas was er wel vakkundig uit weggevreten!

Gelukkig zijn bacterien lang zo slim niet als muizen...

November 14, 2002

Hoe heet deze boom?

Sorry beste lezers, gisteren verscheen er geen nieuwe post van de CasaSpider. De reden hiervan is dat ik het ontzettend druk heb. Dinsdagmiddag kwamen mijn zus Pascale en haar man Luc aan op Hato International Airport. Samen met Luchiano ging ik ze ophalen. We waren niet de enigen, Elly zat er ook al met Kristie en Dan. Toen het Sobelair-vliegtuig geland was, belde zij snel naar Aqualectra en even later kwamen Frank en ook Walter naar Hato.

Watis de naam van deze boom?Luchiano was wat moe en daardoor ook vervelend. Ik moest nogal op het jong letten en natuurlijk ook op de klapdeur waar Pascale en Luc uit zouden komen. Plotseling stond Pascale naast mij, ze waren toch door een zijdeurtje naar buiten gekomen. We reden naar huis, lieten de koffers achter, deden wat boodschappen, aten wat, dronken wat en toen waren de gasten toch wel erg moe. Voor hun was het dan ook al vijf uur later.

Woensdag had ik vrij. 's Morgens bracht ik Luchiano naar school. Hij had een uitstapje, eerst met school naar de tandarts (da's pas een leuk uitstapje!) en daarna naar de Dierentuin. Het leek mij wel een leuk idee om Pascale en Luc mee te nemen naar de Dierentuin en Lucy ging ook mee. Zij is de expert m.b.t. de Curacaose Dierentuin, want ze kent alle dieren daar.

De school was er ook net aangekomen en wij deden de rondleiding samen met hun, onder de bezielende leiding van juffrouw Annemarie, die de klas in een fors tempo door het park heenjoeg. Aan het eind liepen we onder een bijzondere boom door, zie foto. Er hingen lange lianen aan en aan die lianen zaten nog vreemder uitziende vruchten. Niemand wist wat voor vruchten dat waren. Inmiddels heb ik wel een idee, maar in het kader van het Participerend Bloggen leek het me een leuk idee als u met de oplossing komt.

Ik had het dus druk. Na het middageten vertrokken we naar Mambo Beach. Pascale en Luc vonden de zee erg mooi, zeker omdat ik had gezegd dat het Mambo strand eigenlijk het minst mooi is. We dronken wat biertjes, aten wat chips en Lucy heeft twee interessante, jonge Chica's de la Semana gefotografeerd. Thuisgekomen moest ik wederom op pad om boodschappen te doen. Na het eten hebben we Pascale en Luc leren dominoën, volgens mij vonden ze het nog leuk ook.

Inmiddels deden de Polartjes en met name de sigaren hun werk en sloeg de vermoeidheid toe. Gelukkig ben ik morgen vrij, dat is hard nodig met al die drukte. O ja, helaas heeft Feyenoord het niet gered, ondanks een zo te horen en te lezen heroïsche strijd, 2-3 tegen NewCastle United. Nou moet ik zowaar Ajax nog gaan aanmoedigen...

Denkt u aan de naam van de boom?

December 27, 2002

Is de natuur wreed?

Vroeger, nu praat ik over de tijd voor 22 september toen wij onze honden kregen, kwamen er regelmatig leguanen over de vloer. 's Middags stond de achterdeur open en Lucy strooide wat broodkorsten, macaroni of andere restjes. En al snel kwamen de leguaantjes eraan en aten het met smaak op.

Toen kwamen de honden, de leguanen moesten er even aan wennen, maar kozen al snel eieren voor hun geld. Spider en Scooby Doo zijn dol op de leguanenjacht. Vanmiddag kwam ik thuis van het werk en zag Lucy naar buiten gaan. Even later stond ze op en neer te springen als een tekenfilmfiguur en slaakte daarbij luide kreten. Geschrokken ging ik kijken. Scooby Doo had een leguaan in zijn bek.

Mijn 'Is hij toch niet zo sloom als ik dacht', slikte ik wijselijk in. Lucy was helemaal ontdaan. Om haar wat op te beuren zei ik: 'Ja, maar al die duizenden kippen die jij in je leven hebt verorberd dan? Is dat niet net zo wreed?'. Dat zag Lucy anders, het opeten van die kippen was volgens haar pure noodzaak.

Aangezien de honden de leguanen wel doodmaken, maar niet opeten, vertoont hun gedrag klaarblijkelijk meer overeenkomsten met de plezierjacht. Daarmee kunnen zij dan wel hun aanvalsvaardigheden goed trainen, dus mij lijkt het wel geoorloofd.

December 29, 2002

Destiny

Zojuist las ik dat een Nederlands meisje van 18 jaar voor de kust van Australie tijdens het snorkelen door een haai is gebeten. Het meisje verkeert in shock-toestand. De verwondingen vallen mee, maar er zijn wel veel hechtingen nodig.

Toen ik dat zo las, gingen mijn gedachten terug naar mijn Noodlot. Vele jaren geleden werd ergens bepaald hoe ik aan mijn einde zal komen, ik kreeg dit via beelden door. Het zal door twee haaien zijn. De eerste haai kan ik nog overmeesteren, door snel op zijn rug te draaien, met mijn knieën zijn kieuwen dicht te houden en vervolgens zijn ogen uit te steken. Maar ja, dan komt die tweede haai eraan en ik heb mijn handen vol. Een kansloze situatie.

Ik vond het altijd een grappig beeld en waar zou ik nou toch haaien tegenkomen. Wel, een jaar of twee later emigreerde ik naar Curacao. En in de Caribische zee bevinden zich haaien. Vervolgens ging ik vaak duiken, was ik het noodlot aan het opzoeken? Bij één van die duiken gebeurde het volgende. We zwommen met zijn vijven op een meter of 15 diepte. Ik zwom achteraan, samen met Bennie Ahlers. Plotseling draaide de leider van de duik zich om en begon naar achteren te wijzen. Ik keek om en zag drie grote haaien. Het grappige van mijn noodlotvoorspelling was er bij mij inmiddels wel af. In diverse onderwaterboekjes staat dat haaien niet zomaar mensen aanvallen, de Grote Witte uitgezonderd dan, maar hebben die beesten die boekjes wel gelezen? Voor de zekerheid ging ik ietsje harder zwemmen, zodat Bennie in laatste positie zwom.

Bennie was niet de magerste, dus daar zouden de haaien nog wel een kluif aan hebben voordat ik aan de beurt was, zo redeneerde ik collegiaal. Uiteindelijk gebeurde er (natuurlijk) niets. Bovengekomen vroeg ik voor de zekerheid: 'Dat waren toch haaien?'. 'Neen', lachte de duikleider, 'dat waren Mula'. Ook een roofvis, maar dan toch stukken minder gevaarlijk. Overigens betekent Mula letterlijk muildier en deze term wordt ook gebruikt voor Bolletjesslikkers, dit ter informatie.

January 6, 2003

Ongedierte in de Tropen

Chica de la Semana: Tiarah!Laat u niet misleiden door de titel, het moge duidelijk zijn dat de term ongedierte zeker niet van toepassing is op Tiarah hiernaast, integendeel! Na de zware kost over Venezuela leek een foto van Tiarah wel het minste wat ik voor u kon doen om de week goed te beginnen, zoals wijlen Heftklammern placht te zeggen.

Neen, zaterdagnacht hadden we een Close Encounter met een duizendpoot en ditmaal een nogal agressief exemplaar. Lucy ontdekte hem toen ze het bedovertrek glad wilde trekken. Het beest viel van het bed af en zocht een goed heenkomen. In de tussentijd had ik een stuk papier van de keukenrol gescheurd. Het gevecht verliep enigszins teleurstellend, reeds in de eerste ronde had ik het loeder met drie rake klappen onherstelbaar letsel toegebracht.

Even later spartelde hij in het propje papier, toch probeerde hij, alvorens door het toilet gespoeld te worden, nog uit alle macht zijn gif kwijt te raken en het liefste in mij. Dat kon ik zo zien. Voor de leek: duizendpoten zijn best gevaarlijke dieren, na een beet kun je daar flink last van hebben. Baby's kunnen er zelfs aan overlijden! Er is nog een reden om voorzichtig te zijn met duizendpoten: ze komen bijna altijd met zijn tweeën, het mannetje samen met zijn vrouwtje. Dus als je er één gevonden hebt, slaap je nog steeds niet helemaal lekker...

Wat voor ongedierte loopt hier nog meer rond? Met name kakkerlakken, die zijn vies maar wel ongevaarlijk. Dat geldt niet voor de vijf of zes schorpioenen die ik tot dusverre in mijn huis ben tegengekomen. Zoals reeds gezegd behoort Tiarah niet tot de categorie Ongedierte, mooie dames kunnen echter wel degelijk giftig zijn!

January 21, 2003

Hondse Nachten

Honden zijn na kangoeroe's mijn favoriete huisdieren. Nu hebben we op Curacao wel een Struisvogelfarm, maar nog geen Kangoeroeboerderij en dus behelpen wij ons met twee honden als huisdieren. De honden heten Spider en Scooby Doo.

Ik heb het niet zo op de polarisatie tussen honden- en kattenliefhebbers. Ik vind katten ook best leuk, vooral als ze klein zijn. Toch ben ik veel meer gecharmeerd van een hond.

Twee zaken spreken echter in het voordeel van een kat, ten eerste de zelfredzaamheid en ten tweede dat ze niet blaffen. In Nederland zou hier nog aan toegevoegd kunnen worden dat je ze niet hoeft uit te laten, maar dat geldt hier ook voor honden, die bijna altijd buiten zijn.

Dat blaffen was me eigenlijk nooit zo opgevallen. Toen ik net op Curacao was, las ik in een gids over de verschillende types van airconditioning. Zo heb je binnen- en buiten-airco's, ook wel split-units genoemd. Bij de binnenairco's staat het hele apparaat binnen en bij de split-units staat de koeler buiten en wordt de lucht via een pijp in de te koelen ruimte geblazen. Volgens de gids was het nadeel van de binnenairco de herrie die dat apparaat veroorzaakt, het voordeel was daarentegen dat je 's nachts de honden niet hoorde blaffen. Bij de split-unit was het precies andersom.

Nu slaap ik al jaren niet meer met airco, maar gewoon met een ventilator. Dat is koud genoeg. De honden bevinden zich vaak net onder mijn slaapkamerraam, daar houdt hun gebied namelijk op. En als er iets aan de hand is gaan ze daar staan blaffen. Het kan zijn dat ik wat lichter slaap de laatste tijd, maar nu word ik dus zo'n vier, vijf keer per nacht wakker door dat geblaf. Meestal zijn er wat honden een kilometer verderop aan het blaffen en alle andere honden vinden dan dat het tijd wordt om eens gezellig mee te blaffen.

Ik probeer de honden nu zo te dresseren dat ze niet meer blaffen, dus sis ik heel hard 'Psssjjjjttt' door het slaapkamerraam. Meestal helpt dat voor even. Maar het handigst zou zijn als alle buren in een omtrek van drie kilometer hun honden vervangen door bijvoorbeeld kangoeroe's.

January 24, 2003

Man vs Beast

Nederlanders zijn inventief in het bedenken van televisieprogramma's. Zie bijvoorbeeld het succes van 1 van de 8 jaren geleden of van recentere datum Big Brother. Amerikanen kunnen er ook wat van en zo zag ik gisteren voor het eerst het programma Man vs Beast, een bijzondere gewaarwording.

De wereldkampioen hotdog-worstjes-eten, een jeugdige Japanner met de naam Kobayashi, ging het opnemen tegen een Grizly-beer. Ik zag geweren geladen worden met verdovingspijltjes en een arena werd in gereedheid gebracht. 'Zo', dacht ik nog, 'die Japanner gaat vechten tegen de beer!'. Maar neen, ze gingen worstjes eten.

Kobayashi ging de schaal worstjes als een robot te lijf, steeds twee worstjes tegelijk in zijn mond stoppend. De beer, die uiteraard geen benul van een wedstrijd had, slurpte op zijn dooie akkertje de worstjes naar binnen. Het leukste was het opgewonden commentaar: 'Zie je dat, de beer kijkt opzij naar Kobayashi, hij weet nu dat hij gaat winnen!'. En de beer won. Hierop volgde een shot waarin de beer zich oprichtte en een luide brul voortbracht. Ja, of het die beer wat kon schelen dat hij Mitsubishi had verslagen.

Even later moest een atleet 100 meter hardlopen tegen een giraffe. De giraffe kwam wat langzaam op gang en ook dit dier kende het concept wedstrijdelement niet. De atleet won gemakkelijk. Ik denk dat zelfs ik die wedstrijd nog wel had gewonnen. Leuk was dat er zeker vijf herhalingen volgden. Toen de atleet al binnen was, maakte de giraffe namelijk een gek sprongetje. 'Kijk, hier gaat-ie de fout in, dat kost hem de race!', was het commentaar.

Na de giraffe mocht dezelfde atleet aantreden tegen een zebra. De zebra deed het nog kalm aan, maar won met speels gemak. Er werd echter protest aangetekend door de begeleider van de atleet, de zebra zou te snel hebben bewogen. Een valse start dus, aangetoond met diverse herhalingen. De rematch werd zo mogelijk nog overtuigender door een inmiddels gepikeerde zebra gewonnen. Onthutst stamelde de atleet: 'I have been beaten by a zebra...'.

's Nachts had ik nog mijn eigen Man vs Beast. De honden blaften er namelijk weer lustig op los en mijn 'Pssssjjjttt!' haalde weinig uit. Ik deed mijn sportschoenen aan, rolde een ouwe Nieuwe Revu op en ging naar buiten. Een paar rake tikken later waren de honden lekker rustig. Toch konden ze nog niet geloven dat ze niet mochten blaffen, dus was het een half uur later weer raak, met dank aan Nieuwe Revu. Hierna hadden we geen kind meer aan ze. Het lijkt erop dat in dit geval dan toch de Man het gewonnen heeft van de Beast. En het waren er nog twee ook!

March 1, 2003

Honden wassen

Bijna iedereen op Curacao houdt zijn honden buiten, er zijn er maar weinig die ook binnen mogen komen. Het klimaat leent zich er hier beter voor om buiten te leven, ook voor honden. Daar komt bij dat hier niemand in een flatje woont, iedereen heeft de beschikking over een tuin. Bovendien hebben honden een bewakingsfunctie, zij schrikken langslopende chollers (drugsverslaafden) af. Daarover zometeen meer.

Spider is onder de douche geweestTot zover de redenen waarom de honden buiten kunnen leven. Er is ook een belangrijke reden om de honden juist niet naar binnen te laten: karpatten (teken) en vlooien. Alle honden op het eiland zitten er vol mee. Op het moment dat ze binnenkomen laten een aantal karpatten en vlooien los en die kruipen later dus vrolijk door het huis. Dat is niet zo smakelijk.

Onze honden zijn regelmatig binnen. Lucy heeft een bloedhekel aan karpatten en vlooien en dus is zij iedere dag een uurtje bezig om het ongedierte met een speciaal kammetje te verwijderen. Ook gaan de honden regelmatig in bad, vandaag was het weer zover. Die paar uur na het bad zijn Spider en Scooby Doo op hun mooist. Helaas ook op hun bewegelijkst, dat maakt het nemen van foto's een stuk moeilijker.

Nog even een anecdote: Curacaose honden discrimineren! Veel honden hier blaffen zich de longen uit het lijf als er een donker iemand langs loopt, choller of bankdirecteur. De witte mens laten zij ongemoeid. Veel mensen die zich te voet voortbewegen (dat doet bijna niemand) hebben een stok bij zich en men schroomt ook niet om die te gebruiken. Ik denk dat in de loop der tijd de honden daarom deze mensen als vijand zijn gaan zien.

Eens moest ik op het huis passen van mijn columniste Tanja. In haar tuin liepen drie ontzettend oude en verwaarloosde honden rond, ze waren niet van Tanja overigens. De oudste was een Herder van een jaar of 15, tandeloos, gaten in zijn vel en mank lopend. Ik sprak die hond altijd vriendelijk toe en aaide hem wel eens. Wel snel mijn handen wassen daarna, maar die hond was dol op mij.

Tanja had op dat moment haar auto in reparatie bij een Antilliaan. Deze man zou de auto naar haar huis brengen en Tanja had aan mij gevraagd om de sleutels in ontvangst te nemen. Bij het hek keek de man angstig naar de honden, 'Neen, ze bijten niet, dat kunnen ze niet eens', stelde ik hem gerust. We reden het terrein op. De monteur bleef echter in de auto zitten. 'Kom er nou maar uit', zei ik, 'die honden doen echt niets!'.

De monteur stapte uit en bleef verstijfd staan. De oude Herder merkte dat en schraapte uit alle hoeken en gaten van zijn versleten lijf het laatste testosteron bijeen. Hij trok zijn bovenlip op (geen tanden te zien) en gromde zowaar. Ik stond stomverbaasd, hield de hond vast en de Antilliaan spurtte naar het hek om zich in veiligheid te brengen.

April 2, 2003

127V 50H

Gisteren heb ik weinig gemerkt van 1 April. Een van de leukere grappen vond ik die van de Dierentuin. Lucy was daar gisterenmiddag toevallig met Luchiano en het was onverwacht druk. Langzaam maar zeker werd haar duidelijk dat iedereen op zoek was naar het nieuw geboren ezeltje met de twee hoofden. Uiteraard was dat ezeltje met de twee hoofden onvindbaar. Er waren wel verrassend veel ezels met twee benen present.

Sinds zondag is was onze wasmachine kapot. Vandaag kwam namelijk de monteur. Hij constateerde dat er een stekker was doorgebrand en dat datzelfde ook bijna gold voor de transformator. Nu heeft Curacao een zeer bijzonder electriciteitsnet: er wordt stroom geleverd van 127 Volt met 50 Herz en ook stroom van 220 Volt met 50 Herz. In ons huis hebben we zo'n drie wandcontactdozen met 220, de andere zijn 127 Volt.

Ooit is mij door een Nepalese Belg uitgelegd (hallo Joep) dat wiskundig gezien 127 Volt logischer is dan bijvoorbeeld 110 Volt. Helaas ben ik die uitleg vergeten. Waarom nu op Curacao waarschijnlijk als enige (ei)land ter wereld specifiek voor 127 Volt is gekozen, heeft tot nog toe echter niemand mij kunnen vertellen. Nadelen heeft het wel, apparaten en lampen die gemaakt zijn voor 110 Volt hebben een kortere levensduur.

De wasmachinemonteur heeft de transformator nu op 90 Volt gezet, volgens hem is dat beter. Nu maar hopen dat de was toch schoon wordt.

July 3, 2003

Dogs in Stress

Deze week zorg ik nog voor onze honden. Volgende week voeg ik mij bij vrouw en kind in Santo Domingo. Dat is wel een probleem als je honden hebt. Gelukkig was een aardige medelogster bereid om ze iedere dag bij ons te eten te geven.

Spider vs Nickie, Round #1!Het zou wel een eenzame tijd worden voor de honden. Ik merk dat ze Lucy en Luchiano missen, ze zijn extra aanhankelijk bij mij. Vandaar dat ik erg blij was dat collega Codename WvG Spider & Scooby Doo twee weken in zijn tuin wil hebben. WvG heeft zelf al twee honden, Nickie & Cloe, twee netjes opgevoede en geholpen dames. Spider & Scooby Doo zijn wilde volledig functionerende mannen. Dat belooft veel plezier.

Gisteren hadden we afgesproken om een test te doen, of de honden elkaar wel zagen zitten. Ik had diverse kranten en handdoeken op de achterbank van de auto gelegd en om vijf uur wilde ik vertrekken. Met een beloningskoekje lokte ik eerst Spider naar buiten. Enthousiast liep hij achter me aan. Tot het moment dat hij het achterportier van de auto open zag staan. Schielijk sprintte hij terug naar Scooby. Vijf minuten later droeg ik Spider de auto in, even later gevolgd door Scooby Doo.

Onze honden hebben het niet zo begrepen op autoritjes. Dat is te begrijpen, want tot dusverre voerden alle ritten naar de dierenarts. De honden zijn niet dol op de dierenarts. Onderweg was het een gestresste boel, Spider keek nog wel naar buiten, maar Scooby lag helemaal verstijfd op de bodem met zijn kop onder de voorstoel geklemd.

Bij WvG aangekomen moest ik de honden uit de auto tillen, Scooby Doo zelfs hardhandig sleuren. Vervolgens maakten ze kennis met hun gastvrouwen. Het was even wennen, maar het lijkt erop dat ze elkaar niet af zullen maken. WvG en ik namen er resp. een Baco en een Amstel bij en keken het eens aan. 'Goh, uhm, die Spider loopt daar wel met een gigantische erectie rond, uhm, dat heb ik eigenlijk nog nooit gezien', stamelde WvG.

Spider was inderdaad ietwat opgewonden. Na een tijdje rondrennen, snuffelen en blaffen kwam Spider op mij hangen, uitrusten. Aan zijn hartslag merkte ik dat hij toch wel gestressed was. Inmiddels was zijn staart ook iets naar beneden gegaan. Het waren veel nieuwe indrukken voor onze jonge hondjes (nog geen jaar).

Om iets voor zevenen lieten we de honden voor wat ze waren en gingen wij eten bij café De Tropen, alwaar men tussen vijf en zeven voor de helft van de prijs kan eten. Dat smaakt dubbel lekker. Na het eten laadde ik de honden in de auto en bracht ze weer naar huis. Morgenavond volgt het echte afscheid.

July 21, 2003

Bor de Wolf

Wij beginnen alweer een beetje te wennen aan het reguliere leventje op Curacao. De honden moeten nog door een fase heen. Voor hun is de overgang een stuk groter dan voor ons, gedurende twee weken waren zij voor het eerst van hun leven in het gezelschap van twee zwarte teefjes. Met alle gevolgen van dien.

Gisterenmorgen, toen de honden nog bij Walter waren, zat er een ongeveer één meter grote leguaan op ons muurtje. Met de honden in de tuin gebeurt dat vrijwel nooit. Tot ongenoegen van Lucy proberen zij leguanen te vangen en dood te bijten. Zo'n groot exemplaar zou zich wellicht weten te verdedigen, maar toch.

Vannacht werd ik wakker door een heel klagelijk geluid. 'Shit, dat is natuurlijk die leguaan', dacht ik in mijn halfslaap. Het geluid is niet goed te beschrijven, het klonk ongeveer als 'Euhhhooooooooonnnnkkkkk!!!'. Nou ja, ik zei toch al ongeveer.

Vanmorgen bleek het echter niet de leguaan te zijn, maar Spider. Urenlang heeft hij kond gedaan van zijn verdriet en waag het niet om dat af te doen met kalverliefde. Binnenkort eens aan Walter vragen of zijn honden ook last hebben van afkick-verschijnselen, c.q. liefdesverdriet.

August 3, 2003

Dierentaal

Vraag: "Is de mens het enige wezen op Aarde dat een soortgenoot plotseling niet meer begrijpt als hij over een kunstmatig lijntje op de landkaart (grens) stapt?"

Verder is de mens best wel slim. Als de Aarde in een SF-film wordt bezocht door Extra Terrestrials zijn wij het altijd die ervoor moeten zorgen dat die wezens ons begrijpen. Volgens mijn theorie zouden deze bezoekers toch veel intelligenter moeten zijn dan wij, toch brabbelen ze vaak in een soort baby-taaltje en zien ze er uit als mislukte holbewoners met grote pukkels. Heel anders in ieder geval dan de ontwikkeling qua taal en uiterlijk die wij voor onszelf in gedachten hebben.

Maar daar wil ik het nu niet over hebben. De arrogante mens vindt zelfs dat hij kan bepalen wat voor taal dieren spreken! Dan heb ik het niet over het feit dat het geluid dat een hond voortbrengt in het Nederlands blaffen heet en in het Duits bellen, maar over het geluid zelf.

Toen ik voor het eerst tegen Lucy blafte verstond ze me niet eens! 'Wat ben je nou aan het doen, wat is dat waf, woef?', vroeg zij verbaasd. Ik vertelde haar dat honden waf, woef zeggen. Niet in Latijns-Amerika dus, daar zeggen honden hou, hou.

Gisteren vertelde mijn Britse collega Paul me een mop, tijdens de barbecue op Daaibooibaai. Ik ben de mop eigenlijk vergeten, daarom bel ik Paul nu live even op. Jammer, 'Subscriber is not available'. Dan toch maar uit het blote hoofd, later volgen de correcties wel.

Paul: 'CasaSpider, are you honest?'
Casa: 'Yes'
Paul: 'CasaSpider, can you answer the next question very quickly in Dutch?'
Casa: 'Ok'
Paul: 'Do you want me to do my horse-imitation?'
Casa: 'Neehee' (na enig aandringen)

Paul en zijn vrouw Janet moesten erg hard lachen. In Engeland zegt een paard namelijk 'neehee'. Ik heb geen idee wat een paard eigenlijk in Nederland zegt, iets van hinnik hinnik? En zegt een kikker echt wel kwaak?

Ik pleit voor een universele Van Dale voor dierengeluiden!

August 20, 2003

Latrodectus Hasseltii

Oftewel de roodrugspin. Als men affiniteit heeft met Het Web en zelf CasaSpider heet, dan is het niet verwonderlijk dat mijn aandacht werd getrokken door een krantenbericht over een mysterieuze spin die de Roemeense kust terroriseert.

Over Roemenie gesproken. In 1986 wilden mijn toenmalige vriendin en ik op vakantie gaan. We bladerden in de reisgidsen en vonden het allemaal tamelijk duur. Behalve Roemenie dan toch, daar konden wij voor een habbekrats terecht in een vijfsterrenhotel. Roemenie klonk exotisch en werd daarom onze vakantiebestemming. We boekten via Holland International, we wilden avontuur!

1986 was echter het jaar van de ramp met de kerncentrale te Tsjernobil. Deze ramp vond plaats op 26 april 1986 en wij wilden in juni op vakantie. Roemenie lag (en ligt waarschijnlijk nog steeds) dichtbij Tsjernobil en werd als risico-gebied aangemerkt. Bij Holland International konden wij een andere reis uitkiezen. Uiteindelijk zijn we naar Cascais (naast Estoril) in Portugal gegaan.

Zeventien jaar na dato wordt Roemenie nu dus waarschijnlijk geteisterd door de roodrugspin, familie van de Zwarte Weduwe.

About Dieren & Planten

This page contains an archive of all entries posted to blogger in the Dieren & Planten category. They are listed from oldest to newest.

Curacao is the previous category.

Economie is the next category.

Many more can be found on the main index page or by looking through the archives.

Powered by
Movable Type 3.33