« Don Quichotte op Curacao | Main | Boem boem boem »

Honden wassen

Bijna iedereen op Curacao houdt zijn honden buiten, er zijn er maar weinig die ook binnen mogen komen. Het klimaat leent zich er hier beter voor om buiten te leven, ook voor honden. Daar komt bij dat hier niemand in een flatje woont, iedereen heeft de beschikking over een tuin. Bovendien hebben honden een bewakingsfunctie, zij schrikken langslopende chollers (drugsverslaafden) af. Daarover zometeen meer.

Spider is onder de douche geweestTot zover de redenen waarom de honden buiten kunnen leven. Er is ook een belangrijke reden om de honden juist niet naar binnen te laten: karpatten (teken) en vlooien. Alle honden op het eiland zitten er vol mee. Op het moment dat ze binnenkomen laten een aantal karpatten en vlooien los en die kruipen later dus vrolijk door het huis. Dat is niet zo smakelijk.

Onze honden zijn regelmatig binnen. Lucy heeft een bloedhekel aan karpatten en vlooien en dus is zij iedere dag een uurtje bezig om het ongedierte met een speciaal kammetje te verwijderen. Ook gaan de honden regelmatig in bad, vandaag was het weer zover. Die paar uur na het bad zijn Spider en Scooby Doo op hun mooist. Helaas ook op hun bewegelijkst, dat maakt het nemen van foto's een stuk moeilijker.

Nog even een anecdote: Curacaose honden discrimineren! Veel honden hier blaffen zich de longen uit het lijf als er een donker iemand langs loopt, choller of bankdirecteur. De witte mens laten zij ongemoeid. Veel mensen die zich te voet voortbewegen (dat doet bijna niemand) hebben een stok bij zich en men schroomt ook niet om die te gebruiken. Ik denk dat in de loop der tijd de honden daarom deze mensen als vijand zijn gaan zien.

Eens moest ik op het huis passen van mijn columniste Tanja. In haar tuin liepen drie ontzettend oude en verwaarloosde honden rond, ze waren niet van Tanja overigens. De oudste was een Herder van een jaar of 15, tandeloos, gaten in zijn vel en mank lopend. Ik sprak die hond altijd vriendelijk toe en aaide hem wel eens. Wel snel mijn handen wassen daarna, maar die hond was dol op mij.

Tanja had op dat moment haar auto in reparatie bij een Antilliaan. Deze man zou de auto naar haar huis brengen en Tanja had aan mij gevraagd om de sleutels in ontvangst te nemen. Bij het hek keek de man angstig naar de honden, 'Neen, ze bijten niet, dat kunnen ze niet eens', stelde ik hem gerust. We reden het terrein op. De monteur bleef echter in de auto zitten. 'Kom er nou maar uit', zei ik, 'die honden doen echt niets!'.

De monteur stapte uit en bleef verstijfd staan. De oude Herder merkte dat en schraapte uit alle hoeken en gaten van zijn versleten lijf het laatste testosteron bijeen. Hij trok zijn bovenlip op (geen tanden te zien) en gromde zowaar. Ik stond stomverbaasd, hield de hond vast en de Antilliaan spurtte naar het hek om zich in veiligheid te brengen.

About

This page contains a single entry from the blog posted on March 1, 2003 12:00 PM.

The previous post in this blog was Don Quichotte op Curacao.

The next post in this blog is Boem boem boem.

Many more can be found on the main index page or by looking through the archives.

Powered by
Movable Type 3.33