Wij beginnen alweer een beetje te wennen aan het reguliere leventje op Curacao. De honden moeten nog door een fase heen. Voor hun is de overgang een stuk groter dan voor ons, gedurende twee weken waren zij voor het eerst van hun leven in het gezelschap van twee zwarte teefjes. Met alle gevolgen van dien.
Gisterenmorgen, toen de honden nog bij Walter waren, zat er een ongeveer één meter grote leguaan op ons muurtje. Met de honden in de tuin gebeurt dat vrijwel nooit. Tot ongenoegen van Lucy proberen zij leguanen te vangen en dood te bijten. Zo'n groot exemplaar zou zich wellicht weten te verdedigen, maar toch.
Vannacht werd ik wakker door een heel klagelijk geluid. 'Shit, dat is natuurlijk die leguaan', dacht ik in mijn halfslaap. Het geluid is niet goed te beschrijven, het klonk ongeveer als 'Euhhhooooooooonnnnkkkkk!!!'. Nou ja, ik zei toch al ongeveer.
Vanmorgen bleek het echter niet de leguaan te zijn, maar Spider. Urenlang heeft hij kond gedaan van zijn verdriet en waag het niet om dat af te doen met kalverliefde. Binnenkort eens aan Walter vragen of zijn honden ook last hebben van afkick-verschijnselen, c.q. liefdesverdriet.