Deze week zorg ik nog voor onze honden. Volgende week voeg ik mij bij vrouw en kind in Santo Domingo. Dat is wel een probleem als je honden hebt. Gelukkig was een aardige medelogster bereid om ze iedere dag bij ons te eten te geven.
Het zou wel een eenzame tijd worden voor de honden. Ik merk dat ze Lucy en Luchiano missen, ze zijn extra aanhankelijk bij mij. Vandaar dat ik erg blij was dat collega Codename WvG Spider & Scooby Doo twee weken in zijn tuin wil hebben. WvG heeft zelf al twee honden, Nickie & Cloe, twee netjes opgevoede en geholpen dames. Spider & Scooby Doo zijn wilde volledig functionerende mannen. Dat belooft veel plezier.
Gisteren hadden we afgesproken om een test te doen, of de honden elkaar wel zagen zitten. Ik had diverse kranten en handdoeken op de achterbank van de auto gelegd en om vijf uur wilde ik vertrekken. Met een beloningskoekje lokte ik eerst Spider naar buiten. Enthousiast liep hij achter me aan. Tot het moment dat hij het achterportier van de auto open zag staan. Schielijk sprintte hij terug naar Scooby. Vijf minuten later droeg ik Spider de auto in, even later gevolgd door Scooby Doo.
Onze honden hebben het niet zo begrepen op autoritjes. Dat is te begrijpen, want tot dusverre voerden alle ritten naar de dierenarts. De honden zijn niet dol op de dierenarts. Onderweg was het een gestresste boel, Spider keek nog wel naar buiten, maar Scooby lag helemaal verstijfd op de bodem met zijn kop onder de voorstoel geklemd.
Bij WvG aangekomen moest ik de honden uit de auto tillen, Scooby Doo zelfs hardhandig sleuren. Vervolgens maakten ze kennis met hun gastvrouwen. Het was even wennen, maar het lijkt erop dat ze elkaar niet af zullen maken. WvG en ik namen er resp. een Baco en een Amstel bij en keken het eens aan. 'Goh, uhm, die Spider loopt daar wel met een gigantische erectie rond, uhm, dat heb ik eigenlijk nog nooit gezien', stamelde WvG.
Spider was inderdaad ietwat opgewonden. Na een tijdje rondrennen, snuffelen en blaffen kwam Spider op mij hangen, uitrusten. Aan zijn hartslag merkte ik dat hij toch wel gestressed was. Inmiddels was zijn staart ook iets naar beneden gegaan. Het waren veel nieuwe indrukken voor onze jonge hondjes (nog geen jaar).
Om iets voor zevenen lieten we de honden voor wat ze waren en gingen wij eten bij café De Tropen, alwaar men tussen vijf en zeven voor de helft van de prijs kan eten. Dat smaakt dubbel lekker. Na het eten laadde ik de honden in de auto en bracht ze weer naar huis. Morgenavond volgt het echte afscheid.