Morgen vertrek ik naar Santo Domingo. Bijna alles is geregeld, vanmorgen nog even schoenen en sokken gekocht en de vuile was weggebracht. Ik vlieg met de Venezolaanse luchtvaartmaatschappij Aeropostal en waar ik me het meeste zorgen over maak, dat is mijn koffer.
Vorige week vertrok Lucy met 7 (zeven) koffers. Een gewicht van zo'n 90 kilo. Een van de voordelen van Aeropostal is dat men 50 kilo bagage per persoon mag meenemen. Het nadeel is dat daar driftig gebruik van wordt gemaakt. Met name Dominicanen die van Curacao naar Santo Domingo vliegen nemen ontzettend veel spullen mee. Vooral kleding voor de familie aldaar.
Het gevolg van dit alles was dat twee koffers van Lucy achtergebleven waren. In de ene zaten al haar spullen en in de andere alle kado's voor de familie. Dinsdag mocht ze weer naar de airport Las Americas om één koffer in ontvangst te nemen.
Gisteren was ik daar nog boos over en dus reed ik naar Hato Airport alhier en liep het Aeropostal-kantoor in. Gelukkig had ik meteen de baas te pakken. Hij verzekerde mij dat gisteren alle bagage van zaterdag in Santo Domingo was aangekomen. Dat zullen we zo eens even verifieren. Ik vertelde hem dat ik zaterdag ging vliegen en dat ik mij nu grote zorgen maak over mijn koffer.
Er stond een dametje bij de baas en die zei dat ik voor het inchecken maar even naar boven (Aeropostal-kantoor) moet gaan en mijn koffer voor de baas aanwijzen. Dan zorgt hij ervoor dat die zeker ingeladen wordt.
Het dametje zelf had overigens 200 kilo vracht, ook voor zaterdag. Waarschijnlijk was zij met de baas aan het regelen dat haar spullen ook meteen meegaan. Voor de zekerheid stop ik toch maar een extra onderbroek in mijn handbagage...