Vroeger, nu praat ik over de tijd voor 22 september toen wij onze honden kregen, kwamen er regelmatig leguanen over de vloer. 's Middags stond de achterdeur open en Lucy strooide wat broodkorsten, macaroni of andere restjes. En al snel kwamen de leguaantjes eraan en aten het met smaak op.
Toen kwamen de honden, de leguanen moesten er even aan wennen, maar kozen al snel eieren voor hun geld. Spider en Scooby Doo zijn dol op de leguanenjacht. Vanmiddag kwam ik thuis van het werk en zag Lucy naar buiten gaan. Even later stond ze op en neer te springen als een tekenfilmfiguur en slaakte daarbij luide kreten. Geschrokken ging ik kijken. Scooby Doo had een leguaan in zijn bek.
Mijn 'Is hij toch niet zo sloom als ik dacht', slikte ik wijselijk in. Lucy was helemaal ontdaan. Om haar wat op te beuren zei ik: 'Ja, maar al die duizenden kippen die jij in je leven hebt verorberd dan? Is dat niet net zo wreed?'. Dat zag Lucy anders, het opeten van die kippen was volgens haar pure noodzaak.
Aangezien de honden de leguanen wel doodmaken, maar niet opeten, vertoont hun gedrag klaarblijkelijk meer overeenkomsten met de plezierjacht. Daarmee kunnen zij dan wel hun aanvalsvaardigheden goed trainen, dus mij lijkt het wel geoorloofd.