« Fred Astaire | Main | Curacao Triathlon »

Service

Als je lang in een beperkte kring beweegt, word je vanzelf beperkter in je gehele denken. Kijk, zelf woon ik op een klein eiland, dan ligt dat gevaar voortdurend op de loer. Een ander voorbeeld zijn hele gedeeltes van Zwitserland, waar men door de bergen een soort psychische opsluiting ervaart. Zal ik nog wel eens over schrijven. Maar ook in Nederland bestaan achtergebleven enclaves, vaak gerelateerd aan strenge geloofsgemeenschappen. Zelfs in een stad als Amsterdam is het echter niet automatisch zo dat men geen beperkte blik op de dingen heeft, neen, in mijn bescheiden optiek heb je alleen meer kns om je breder te ontwikkelen. Alles in het leven wordt namelijk geregeerd door kansberekening. En niets anders.

Zaterdag hadden we een leuk gezinsavondje. Om half vijf gingen we naar Punda om wat kleren te kopen. En twee sigaren. Vervolgens namen we plaats op ons favoriete terras Plein Caf Wilhelmina. De laatste tijd vinden daar echter wat personeelswisselingen plaats, maar zoals bekend is niet iedere verandering een verbetering. Ondanks dat het niet zo druk was en er drie obers ietwat doelloos heen en weer liepen, mochten wij pas na zeker tien minuten onze bestelling doorgeven.

"Twee Leffe Dubbel", bestelde ik. Na ongeveer acht minuten kwam de ober terug. "Helaas, Leffe Dubbel hebben wij niet, wij hebben alleen wat op de kaart is aangekruist!". Nu staat er inderdaad een groot schoolbord bij de ingang met zo'n 30 buitenlandse biermerken en een vakje erachter waar soms wel een vinkje instaat en soms niet. Ik bekeek de lijst en besloot twee Duvel te bestellen. "Die heeft u dus zeker wel?", vroeg ik nog voor de zekerheid. "Jazeker, die hebben we", antwoordde de ober.

Acht minuten later stond de blozende ober met zweetdruppels op zijn voorhoofd voor ons tafeltje. 'Uhhh, de Duvel staat niet koud...". Ik had al op het bord gezien dat er nog maar n lekker biertje voor ons overbleef: Hoegaarden Grand Cru. "Heeft u wel Hoegaarden Grand Cru?", vroeg ik. "Die hebben we zeker!", glunderde de ober. Weer acht minuten later stonden er dan eindelijk twee originele glazen Hoegaarden Grand Cru voor onze neus. De ober vergat vervolgens de cola voor Luchiano en de asbak voor onze sigaren. Ik kreeg terstond heimwee naar de voortreffelijke Laura, die ons altijd met stralende glimlach hielp en voor Luchiano ook nog een stroopwafel had.

Als je nu te lang op een eilandje woont en je blikveld is inmiddels vrij nauw geworden, dan zou bovenstaande een uitstekend handvat zijn om de service op Curacao eens grondig af te kraken. Gelukkig herinner ik me nog middagen op een terras aan de Utrechtse Oude Gracht, ik meen dat het Il Pozzo was of zoiets. Daar was het haast onmogelijk om op een middag twee rondjes te bestellen.

Wij hebben de avond afgesloten bij El Canario, een van de betere Lomitu (ossenhaas) restaurants van Curacao.

About

This page contains a single entry from the blog posted on October 20, 2002 12:00 PM.

The previous post in this blog was Fred Astaire.

The next post in this blog is Curacao Triathlon.

Many more can be found on the main index page or by looking through the archives.

Powered by
Movable Type 3.33