CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Wij wonen ruim vier jaar in Nederland en vanaf het begin in Rijen. In die vier jaar hebben we, en dat is best ongebruikelijk, al een aantal burgemeesters versleten. Toen wij ons inschreven op het gemeentehuis hing de ambtsketting om de nek van René Roep. Roep is op 25.04.1953 in Utrecht geboren en lid van het CDA. Hij was burgemeester van Gilze-Rijen van september 2001 tot 15.12.2010, toen hij werd geïnstalleerd als burgemeester van Vlissingen.

Een gemeente kan niet zonder burgemeester, dat is algemeen bekend. We krijgen een waarnemend burgemeester in de persoon van Jan Boelhouwer. Boelhouwer is op 17.03.1950 in Tjimahi (Indonesië) geboren en lid van de PvdA. Hij is waarnemend burgemeester van 15.12.2010 tot 27.09.2011. BOA Meram Çelik, beroemd bij vv Rijen C4, is lovend over Jan Boelhouwer die gemakkelijk met 'gewone' mensen omgaat.

De algemene indruk is dat Boelhouwer definitief burgemeester van Gilze-Rijen wordt, immers hij ligt overal goed. Als een donderslag bij heldere hemel komt daarom het bericht dat niet hij, maar Marja Heerkens tot nieuwe burgemeester is benoemd. De indruk leeft dat dit ook bij Jan Boelhouwer als een shock is aangekomen.

Hoe dan ook is Marja Heerkens officieel per dinsdag 27.09.2011 burgemeester van Gilze-Rijen. Haar email-adres en 06-nummer heb ik kunnen achterhalen, maar niet haar geboortedatum. Marja is dus een echte vrouw. Wel was ze in 2010 51 jaar oud, de precieze details blijven vanzelfsprekend niet lang geheim.

Net als Jan Boelhouwer is Marja Heerkens lid van de PvdA. Haar vader komt uit Rijen en zij heeft hier zelf een aantal jaren van haar jeugd doorgebracht. Onbekend is waar Marja geboren is, wel weten we dat zij getrouwd is met Ron en dat zij samen twee dochters hebben: Maartje en Suzan. Haar hobby's zijn hardlopen en lezen, maar niet tegelijkertijd.

Vanaf 1986 was Marja Heerkens raadslid in Breda, in 1999 werd ze wethouder en vanaf 2006 tot 2010 vervulde ze de functie van locoburgemeester in NAC-City. In Gilze-Rijen staan vier van de vijf fracties achter de keuze voor Heerkens, vooral omdat ze in Rijen opgroeide. De VVD weet nog niet precies wat ze ervan moet denken, maar gaat ervan uit dat de beste kandidaat is gekozen. Marja Heerkens is de allereerste PvdA-burgemeester in Gilze-Rijen.

Het is een beetje een kille opsomming van jaartallen, maar ook dat moet gebeuren. Voor een echt verhaal lijkt het mij een goed idee als Marja Heerkens zich eens door CasaSpider laat interviewen. Nu is het afwachten of Marja dat ook een goed idee vindt.

Update 10.10.2011 / 07:00:00

Hebbes! Na wat pittig speurwerk zijn wij te weten gekomen dat Marja op 29 oktober 1958 geboren is in Goirle. Ze is vijf dagen later jarig dan Luchiano (013).

Posted by CasaSpider at 7:52 PM | Permalink | Comments (10)

Op woensdag 2 maart 2011 stemmen we voor de Provinciale Staten. Stemmen is altijd een beetje spannend. Niet dat één stem nu zoveel uitmaakt, maar vele kleintjes maken een grote.

Bovendien is het zo dat hoe minder mensen de moeite nemen naar de stembus te gaan, des te belangrijker impliciet de stem wordt van hen die dat wel doen. Mijn advies derhalve: "Blijft allen thuis!"

De twee stemgerechtigde Spiders gaan wel. Het gebeurt op een vertrouwde lokatie, de KBS Sint Jozef. Een leuke school, immers Luchiano (013) zat en Diana (4) zit erop.

Toch denk ik met enige weemoed terug aan de bokshal te Marie Pampoen op Curacao. We stemmen laat, het is al ruim na zessen. Een houten stoel heet ons van harte welkom. Waarvoor dank.

Het gebruikelijke opkomstpercentage voor de Provinciale Staten is 40%, maar ik zie meteen al dat het percentage deze keer hoger uitvalt. Er staat zowaar een rij, dat hebben we in Rijen niet eerder meegemaakt.

Als Lucy haar stem heeft uitgebracht is ze blij. Het is nu 21:55:04 uur en het lijkt erop dat de coalitie geen meerderheid in de Eerste Kamer gaat krijgen. De winter is bijna voorbij en de sneeuwschuiver van Cohen komt eraan.

Wat er precies met Noord-Brabant gaat gebeuren, eerlijk gezegd hebben we geen idee.

Posted by CasaSpider at 10:12 PM | Permalink | Comments (1)

Met een sardonisch lachje stelt de cynische journalist dat Femke Halsema haar afscheid goed gepland heeft. Als een van de Top-5 aantrekkelijke dames in de Tweede Kamer is zij het voorbeeld van hoe men met de tanden op elkaar tamelijk sarcastisch oppositie kan voeren. Het voeren van jarenlange oppositie dat ironisch genoeg uiteindelijk killing blijkt voor haar motivatie.

• Bitter spottend
• Niet gelovend aan het goede in de mens
• Grijnzend
• Grijnzend met de tanden op elkaar
• Bedekt spottend

Wat is wat?
Bonusvraag: Stormt Jolande Sap nu eerdergenoemde Top-5 binnen?

Posted by CasaSpider at 8:38 PM | Permalink | Comments (6)

Impact is afhankelijk van meerdere factoren. Hoe ernstig zijn de gevolgen van een calamiteit, hoeveel mensen (?) zijn erbij betrokken en hoe dichtbij is het? Het vraagteken achter mensen staat er niet voor niets. Als 500 koeien verdrinken is dat feitelijk het ergste voor de koeien en hun naaste familie, maar wij kijken toch vooral naar de economische effecten voor de boer.

Vrijdagmiddag meldt de radio dat de A59 dicht is. Zo vaak komt de A59 niet in het nieuws, maar deze keer is er dan ook echt iets ernstigs aan de hand. Een vrouw is met vier leerlingen van de Amsterdamse dansschool Lucia Marthas op weg naar de Efteling, voor televisie opnames.

Ze mindert vaart voor een file. De vrachtwagen achter haar ziet de file te laat en ramt haar auto van achteren. De auto schuift onder de vrachtwagen voor haar en wordt finaal verwoest. De vrouw en drie kinderen zijn op slag dood, een 10-jarig meisje is zwaargewond naar het ziekenhuis afgevoerd.

Het ongeluk gebeurde op het traject Hooipolder - Waalwijk. Die middag rijd ik in omgekeerde richting over de A59. Een groot gedeelte aan de andere kant is afgezet. Er rijdt geen enkele auto. De achtergrond kennende geeft dat een lugubere sfeer. Het loopt tegen vijven en gelukkig zijn de bij het ongeluk betrokken voertuigen al opgeruimd. Bijna wordt de weg weer vrijgegeven.

Een ongeluk waarbij meerdere kinderen het leven laten en zo dichtbij, ja dan is de impact groot.

Zaterdag is er het partijcongres van het CDA in Arnhem. Wij komen net terug uit Tilburg. De stemming over de diverse (16?) moties staat op het punt van beginnen. De eerste is motie nummer drie, van Alaattin Erdal. Zijn motie behelst dat om moverende redenen de samenwerking met de PVV niet door moet gaan. Niet alle CDA-leden zijn bekend met het fenomeen dubbele ontkenning. Als men vóór de motie stemt, stemt men tégen de nieuwe coalitie; stemt men tégen de motie, dan is men vóór de nieuwe coalitie. Als de stembiljetten zijn opgehaald blijkt dat kennelijk heel wat mensen precies andersom hebben gestemd. Daarom wordt er nogmaals gestemd door handopsteking. Snel ziet de voorzitter dat de meesten voor de nieuwe coalitie zijn, ongeveer 68% dan toch. Op mij komt het allemaal ietwat chaotisch over.

Ervan uitgaande dat de kritische fractieleden Ferrier en Koppejan alsnog overstag gaan ervaren wij de impact van deze uitslag pas de komende tijd. Waarbij het onzeker is wat de impact was geweest bij een omgekeerde uitslag. Die keus hebben de slachtoffers van het verkeersongeval op de A59 helaas niet meer.

Posted by CasaSpider at 10:06 AM | Permalink | Comments (7)

Ter geruststelling, deze post gaat niet over het WK2010. Okay, heel zijdelings wel maar echt heel zijdelings. Zoals inmiddels genoegzaam bekend doe ik samen met mede-bloggers, familieleden en vrienden mee aan voetbalpoules.nl. Deelname is gratis, maar voor een euro of tien mag men zich Prof noemen en verkrijgt daarbij wat extra privileges. Voor de toppers in het individueel klassement lagen er altijd enige mooie prijzen klaar.

Met de nadruk op lagen. Op woensdag 9 juni 2010 komt het Ministerie van Justitie even roet in het eten gooien: Het is verboden om prijzen weg te geven in een openbare voetbalpoule. Dit valt onder de wet kansspelen en alleen de Nationale Sporttotalisator heeft hiervoor een vergunning. Een toelichting vindt men op de website van het Ministerie.

Waar gaat dit over? Het zit me echt niet hoog hoe Justitie de diefstal van Luchiano's (12) horloge heeft behandeld. Ook heeft het er niets mee te maken dat ik heel toevallig als nummer één ben geëindigd van de eerste ronde bij de WK-poule. Alles draait tegenwoordig om geld en dat stuit mij tegen de borst. De Fifa laat Bavaria-meisjes als zware criminelen opsluiten en onze overheid doet er alles aan om het monopolie op gokgebied te behouden of zelfs uit te bouwen.

Dat levert een beeld op van verregaande hypocrisie. Enerzijds waarschuwt de overheid tegen gokken en tegelijkertijd zorgt men ervoor dat een groot deel van de inkomsten in de staatskas vloeit. Kijk maar naar de Holland Casino-maffia en de wijze waarop men voorkomt dat Nederlanders via internet elders hun geld inzetten. Hetzelfde geldt voor de Nationale Sporttotalisator. De toto is een ouderwets en niet meer in deze tijd passend fenomeen, dat is zomaar een stelling die ik hier even drop.

Hoeveel mooier is een web-toepassing als voetbalpoules.nl? Deelnemers vechten individueel en in teams en zien hun prestaties (ahum) met een druk op de knop gepresenteerd. Laat ik niet overdrijven en/of te lyrisch worden. Lees de toelichting van Justitie nog maar eens een keer goed door. Wat een juridisch gedrocht! Laten we het even samen doornemen.

Volgens Justitie voldoet een voetbalpoule aan de definitie van een sportprijsvraag. Want bij een sportprijsvraag moeten deelnemers uitslagen raden van vooraf aangekondigde wedstrijden. Tot zover geen vuiltje aan de lucht. Dan komt de eerste vreemde opmerking: "Harddraverijen en paardenrennen worden hier niet toe gerekend."

Wat is dit voor onzin? Wie heeft dit verzonnen? Welke belangen spelen hier?

Op grond van artikel 16 van de Wet op de kansspelen kan er door de Minister van Justitie aan slechts één rechtspersoon vergunning worden verleend voor het organiseren van sportprijsvragen: de Nationale Sportotalisator. Hieruit volgt dat alleen de Nationale Sporttotalisator gerechtigd is tot het organiseren van een voetbalpoule. Meteen daarna volgt de uitzondering: "De Wet op de kansspelen is echter niet van toepassing op voetbalpoules die niet voor het publiek zijn opengesteld en niet bedrijfsmatig worden georganiseerd."

Binnen een bedrijf of een gezin mag men daarom wel een poule organiseren. Ja, daar wil het Ministerie van Justitie zich niet aan branden. Ik ben het hier niet mee eens, zoveel is wel duidelijk. Welke argumenten zijn er te bedenken ten faveure van dit juridisch gedrocht uit de koker van Justitie?

Posted by CasaSpider at 8:11 PM | Permalink | Comments (7)

Het is verkiezingsavond, qua spanning een leuk aperitief voor het WK2010 in Zuid-Afrika. Eeuwig zonde dat we anno 2010 nog steeds met een rood kleurpotlood stemmen. Zonde en tegelijkertijd ongelofelijk. Hé, maar dat is toevallig... op 10 juni 2004 schreef ik het volgende naar aanleiding van een referendum in Venezuela, waarin het volk zich mocht uitspreken over het beleid van president Hugo Chávez:

We (een aantal Venezolaanse collega's die met mij bij UTS op Curacao werkten, red.) hadden het ook over verkiezingen in Nederland. Hoe men daar het stemmen met de computer controleert op fraude. "Ach", zei ik, "dat gebeurt eigenlijk nauwelijks. We vertrouwen het wel". In Venezuela gaat straks voor het eerst gestemd worden met Touch-screens. De oppositie is bevreesd voor fraude, aangezien het bedrijf dat het systeem implementeert banden zou hebben met de regering. (Bron)

Wat is er sinds 2004 met Nederland gebeurd dat het vertrouwen zo heeft doen slinken? Stemcomputers zijn betrouwbaarder dan papier, dat is mijn stelling. Het grote voordeel is dat de uitslag meteen beschikbaar is. In oktober 2006 schreef ik een aantal posts over stemcomputers, waaronder deze. Kern van mijn betoog voor stemcomputers is dat er een hardcopy (print) uit het apparaat moet komen. De stemmer controleert het printje en als het klopt deponeert hij het papier in een beveiligde ton.

Als de stemkantoren gesloten zijn wordt de uitslag direkt bekend gemaakt. De volgende dag neemt men een aantal steekproeven bij willekeurige stemkantoren waarbij men de computeruitslag handmatig vergelijkt met de papiertjes in de ton. Tevens zoekt men een aantal stemkantoren uit met een opvallende uitslag en controleert die ook.

Als de telling van de printjes precies overeenkomt met de door de computer bepaalde uitslag is het bewijs geleverd voor een correct verloop van het proces. Hoe eenvoudig kan het zijn? Het enige dat men op deze wijze niet kan garanderen is dat in theorie iedere stem herleid kan worden naar zijn stemmer. Maar wie wil hier misbruik van maken en hoe?

Enfin, ik heb mijn stem uitgebracht op een mooie dame bijzondere partij. Dat had ik aan mijzelf beloofd. Tot zover het aperitief, dan kunnen we nu door naar het hoofdgerecht. Het Wereldkampioenschap Voetbal 2010 in Zuid-Afrika komt eraan, vet coole shizzle! De Webloggers doen mee in hun eigen subpoule bij voetbalpoules.nl. We kunnen nog wel wat kenners gebruiken. Bij deze derhalve mijn oproep om mee te doen:

Registreert u massaal bij voetbalpoules.nl (60.384 mensen gingen u voor) en zoekt vervolgens de poule Webloggers op. Meldt u gratis en zonder wachtwoord aan!

Tot zover deze oproep. Marianne, doe je ook mee?

Posted by CasaSpider at 9:15 PM | Permalink | Comments (6)

Elke rechtgeaarde landgenoot weet dat er deze week iets veel belangrijkers aan de hand is, evengoed moeten we woensdag nog even stemmen. Waarom doet CasaSpider zo denigrerend over de politieke situatie in Nederland? Heel simpel, kijk maar eens goed naar de door mij ingevulde stemwijzer.

Wat valt op? De stemwijzer bestaat uit 30 vragen. Met de VVD, nummer één op mijn lijst, ben ik het op 18 punten eens. Dat komt neer op 60%. Met D66, de nummer laatst, voel ik mij op 9 punten verbonden. Nog altijd goed voor 30%. De PvdA en CasaSpider hebben 14 gemeenschappelijke punten, procentueel 47%.

Wat wil ik zeggen met dit getallengegoochel? Dat de politiek enorm aan het nivelleren is. Standpunten worden bepaald met deelverzamelingen van de achterban in gedachten. Ooit na mijn aktieve loopbaan als DBA blaas ik leven in SFBUA (Solid Frame Bottom Up Approach), de partij die Nederland echt vooruit gaat helpen. Maar de tijd is nog niet rijp.

Okay, de VVD dus. Er is slechts een klein probleem en dat draagt de naam Mark Rutte. De mogelijkheid bestaat dat de VVD de grootste partij van Nederland wordt en Mark Rutte is gewoon geen premier. Hier is echter een oplossing voor in de persoon van Neelie Smit Kroes. De geleerden verzinnen vast een constructie waarin Rutte aangeeft in het belang van de partij de moeilijkere rol (ahum) van fractieleider in de Tweede Kamer op zich te nemen.

Stemwijzers zijn leuk en aardig, toch overweeg ik mijn stem te geven aan Marianne Thieme. Om de volgende twee redenen:

• Hanneke Groenteman schrijft over haar: "Overigens bleek Marianne Thieme een humorloze machteloze politica die niet van haar stokpaardjes af kwam en dat was toch jammer." (Bron en Mirror). Ik bedoel pot, ketel.
• Als je intelligent bent en er zo uitziet, ja dan zijn woorden overbodig.

Voor een zoen doe ik het. Evengoed begint de week pas echt op vrijdag 11 juni.

Posted by CasaSpider at 8:30 PM | Permalink | Comments (12)

Het CasaLog staat een weekje droog, dat is lang geleden. Hoe komt het, meneer CasaSpider? Heel simpel, dit zijn de weken waarin mannen meer tijd voor het gezin vrijmaken. Eerst Eurlings, daarna Bos en nu dus CasaSpider. Men moet toch wat tegenwicht bieden aan al die carrierevrouwen? In kwaliteitskrant De Speld valt te lezen dat ook Mark Rutte de politiek verlaat: "De liefde roept". Mark wil een vriendin en zijn moeder ziet het helemaal zitten:

Truus, de moeder van Mark Rutte, is blij met de keuze van haar oogappel. “Ik heb altijd al een zoon met een vriendin gewild. Veel van mijn generatiegenoten hebben allang kinderen met een vriendin en sommige daarvan zijn heel leuk. Je ziet vaak dat de vriendin van ‘een zoon’ ook een beetje ‘een vriendin’ van de moeder van de zoon wordt. Dat lijkt me heerlijk.”

"Jongen, doe het niet", wil ik hem toeschreeuwen. Al een paar weken genieten wij van Eredivisie Live en nog gratis ook. Toch heb ik bijna nog geen wedstrijd gezien, het gezinsleven kent zijn prijs. Zondag was er de compensatie met Feyenoord-Heracles en Ajax-PSV. Leuke wedstrijden al hadden de uitslagen andersom mogen zijn. Na de twee maanden gratis gaat het pakket echter resoluut de deur weer uit.

Grappig was de finale van het Duitse Songfestival. Twee meisjes streden tegen elkaar. Om het beeld compleet te maken zond men ook de winnende songs van een aantal omringende landen uit, waaronder Nederland. De 17-jarige uit Nijmegen afkomstige Sieneke brengt het door vader Abraham geschreven Sha-la-li ten gehore. In de Duitse zaal wordt gegniffeld. "Wat denkt u van de Nederlandse inzending?", vraagt de presentator aan de jury-voorzitter.

"Gegen Holland wird's schwer", zegt hij. Haast zijn tong afbijtend om niet in de lach te schieten. Lena Meyer-Landrut wint de finale met Satellite en gaat naar Oslo (27, 28 en 29 mei). Een geweldig lied is het niet, maar Lena heeft wel iets. Ze lijkt een beetje op de jonge Anniko van Santen. Toch?

Posted by CasaSpider at 7:29 PM | Permalink | Comments (9)

Woensdag 3 maart 2010 trekt heel Nederland naar de stembus voor de gemeenteraadsverkiezingen. Nou ja, heel Nederland is overdreven. De opkomst ligt onder de 60%. In de gemeente Gilze en Rijen is dat zelfs niet meer dan 51.5%. Leeft politiek niet in onze mooie gemeente? Het lijkt er een beetje op.

Immers, er zijn slechts zes partijen van belang, in Gilze en Rijen geen SP, geen D66, geen GroenLinks, geen TON, geen Partij voor de Dieren en ga zo maar door. Grote winnaar is Kern'75 dat van 4 naar 7 zetels gaat. De PvdA gaat van 6 naar 5, GemBel en CDA consolideren op 3, de VVD stijgt van 2 naar 3 en Overig06 verdwijnt uit de raad. Bron: Teletekst.

Als men aan mij vraagt: "Waar staat Kern'75 voor?" dan moet ik het antwoord schuldig blijven. Ik vermoed, maar dat is dus slechts een vermoeden, dat hun belangrijkste punt de ontwikkeling van de Oostelijke Ontsluitingsweg Rijen (OOR) is. Als deze ontsluiting tot stand komt ontlast dit het verkeer in het dorpscentrum ten koste van het gebied bij mij thuis in de buurt.

Waar wij nu uitkijken op weilanden komt straks een drukke weg. Bewoners in mijn buurt zijn derhalve geen voorstanders van de OOR maar tegelijkertijd een minderheid ten opzichte van de gehele dorpskern. Is de overwinning van Kern'75 hiermee verklaard? Wie het weet mag het zeggen.

Woensdagmiddag mag Diana (3) onze stembiljetten in de stembus gooien en donderdag maken we een ommetje met haar. De schommel in de speeltuin is vervangen door een rieten constructie en dat ziet er tamelijk relaxed uit. Of is het nu relaxt? De eerste spelling komt op mij toch relaxter over en Diana maakt het allemaal niets uit. Vervangen is overigens niet helemaal het goede woord, want een van de twee schommels is domweg gestolen.

We sluiten af met een paar ritjes aan de kabelbaan. Yeeha! Op 9 juni 2010 mogen we weer stemmen en dan gaat het echt ergens over. Agnes Kant heeft zojuist de handdoek in de ring geworpen. Wie volgt?

Posted by CasaSpider at 8:41 PM | Permalink | Comments (5)

1.

's Morgens heb ik een paar keer het gevoel: "Zit ik wel op de goede baan?" Snel stuur ik naar binnen. Het is een enorm drama met Sven Kramer en Gerard Kemkers in de hoofdrol. Van tevoren heb ik er een hard hoofd in, vrees vooral de Koreaan Seung-Hoon Lee. Als die 12:58:55 rijdt weet iedereen dat Sven voor een zware opdracht staat.

Maar dat is de kracht van Sven, als het moet dan staat hij er. Zijn rondetijden zijn sneller, het kan bijna niet meer mis. Dan tuur ik op het bordje dat Gerard Kemkers omhoog houdt, iets van 2.9 seconden sneller dan Lee. Teveel tekst voor zo'n bordje. Waarschijnlijk is Kemkers net klaar met schrijven, ziet Sven aan de buitenkant aan komen razen en denkt in een vlaag van verstandsverbijstering dat hij naar binnen moet.

Als de coach schreeuwt en naar de binnenbaan wijst moet Kramer in een split-second beslissen. Hij vertrouwt blindelings op Kemkers en dat is niet vreemd gezien hun jarenlange en succesvolle relatie. Wat volgt is totale ontluistering, de duw van Kramer en hoe de twee mannen op een paar meter van elkaar met de ruggen naar elkaar toe proberen te beseffen wat er gebeurd is, gebroken.

Klasse van Sven Kramer hoe hij kort na deze deceptie zijn commentaar geeft en ondanks de enorme teleurstelling laat blijken Kemkers ergens toch al vergeven te hebben.

2.

Het is de meesten niet ontgaan, maar we hebben een demissionair rompkabinet. Een dergelijk kabinet mag geen beslissingen nemen over gevoelige onderwerpen. Met naam genoemde gevoelige onderwerpen zijn de JSF, de kilometerheffing en de AOW-leeftijd.

Nog geen enkele keer genoemd in relatie tot bevoegdheden van het demissionaire kabinet is wat de consequenties zijn voor de ontmanteling van de Nederlandse Antillen en dat Curacao per 10.10.2010 een autonoom land binnen het Koninkrijk der Nederlanden wil zijn.

Voor de betrokken eilanden is het te hopen dat dit komt doordat de behandeling van het staatkundig proces Nederlandse Antillen niet als een gevoelige, maar als een lopende zaak wordt beschouwd.

3.

Kinderen houden van herhaling, van dingen telkens weer doen, doorzeuren, doorklieren enzovoorts. Vaak begint het met iets dat ergens ook wel leuk is, maar dan doen ze het daarna zo lang dat het het bloed onder je nagels vandaan haalt. Tegen Luchiano (12) zeg ik regelmatig: "Jongen, dit is één keer wel grappig. Twee keer kan ik ook nog wel hebben maar daarna begint het me exponentieel te irriteren."

Ook Diana (3) heb ik deze wijze les meegegeven. Laatst zaten de veters van allebei mijn schoenen er ineens helemaal verkeerd in. Eerst verdacht ik sommige andere huisgenoten maar de dader bleek Diana. 's Avonds spreek ik haar aan op het ongewenste gedrag. Ze kijkt me aan en zegt: "Maar voor één keer is het wel grappig, hè?"

Posted by CasaSpider at 7:00 AM | Permalink | Comments (11)

Zaterdagochtend 07:00 AM. De wekker gaat, het is koud en ook nog donker hoewel het in rap tempo lichter wordt. Beneden zet ik de verwarming en de televisie aan. Geen Olympische Winterspelen op Nederland 1 maar wel de val van Balkenende 4. Deze keer niet over iets triviaals als een skateboard maar of onze soldaten aan het eind van 2010 nu wel of niet uit Uruzgan vertrokken moeten zijn.

Is dit een crisis waard? Neen, ik vind van niet. Wat mij betreft was het de beurt aan het CDA om water bij de wijn te doen en dat is niet geschied. Het was niet het eerste issue en in de loop der jaren ontwikkelen haarscheurtjes zich tot breuklijnen in een relatie. Het vertrouwen is weg en Uruzgan is derhalve eerder aanleiding dan oorzaak. Zo gaan die dingen.

Rijen D4 voetbalt om kwart voor negen thuis tegen Neerlandia'31 D2 uit Dorst. Thuis maken wij dan al snel de grap dat die jongens vast wel veel sed hebben. Twee jaar geleden leverde dit een leuk raadsel op. Tijdens het eten vrijdagavond gaan we even door op het thema taalgrappen. We eten vis en Luchiano (12) is doodsbang voor graten, in het Spaans espinas. "Heeft deze vis espinas?", vraagt hij. Neen, er zitten geen graten in de vis. Dan bemoeit Diana (3) zich ermee: "Spinazie heeft wel spinas."

Het kunstgrasveld is bedekt met een witte laag rijp waarbij het fel oranje shirt van leider/scheidsrechter Marco mooi afsteekt. Het is nul graden. De voetballers kletsen er meteen in en er ontwikkelt zich een gelijkwaardige wedstrijd.

Onze vaste keeper Jaap staat in het veld, tijdens de laatste wedstrijd tegen Achtmaal kreeg hij hoofdpijn. Vermoedelijk is dit veroorzaakt door de kou. Daarom staat Tjeu vandaag weer in het doel. Het is niet te geloven, maar in de zevende minuut opent Jaap de score en leiden we met 1-0.

Neerlandia'31 geeft niet op en duikt vaker voor ons doel op dan gewenst. Dat de gelijkmaker valt is daarom niet echt verrassend. Wel verrassend is dat Rijen nu de mouwen opstroopt en in vier minuten tijd drie keer scoort via Ivar en tweemaal Mike. We gaan de rust in met een 4-1 voorsprong. Luchiano speelt een moeilijke wedstrijd tegen de grote rechtsback van Neerlandia en is regelmatig net een tikje te laat.

Voor de volledigheid de traditionele rijtjesfoto op afstand. De koffie in de pauze is welkom om enigszins op temperatuur te komen. In de tweede helft is het witte veld plotseling perfect groen, zeg maar net als de nieuwe uitkleur van het Nederlands Elftal. Wie verzint dat eigenlijk, het Nederlands Elftal in het groen. We zijn toch geen Ieren?

Een hele tijd gebeurt er niet veel, maar halverwege de tweede helft verkleint Neerlandia'31 de achterstand tot 4-2. Alles is nog mogelijk en Rijen moet weer aan de bak. Het venijn zit in de staart. Vijf minuten voor het einde maakt Jaap zijn tweede goal, straks wordt hij nog topscorer. Neen, dat zal niet snel gebeuren. Immers, ten eerste is hij keeper en ten tweede hebben wij Mike. In de laatste minuten scoort de jonge Van Hees twee prachtige doelpunten en brengt daarmee zijn totaal op vier en de eindstand op 7-2 in het voordeel van Rijen D4.

Informatie over het dorp Dorst volgt in het verslag van de uitwedstrijd. Nu al wil ik mijn complimenten overbrengen voor de prima website van Neerlandia'31. Hij oogt fris en is bijzonder actueel. Om 11:55 klik ik op laatste uitslagen en direkt verschijnt het resultaat van de zojuist gespeelde wedstrijd. Hulde! Update 16:51, en het verslag staat ook al online.

Scoreverloop Rijen D4 - Neerlandia'31 D2 7-2:

07 1-0 (Jaap)
17 1-1
19 2-1 (Ivar)
21 3-1 (Mike)
23 4-1 (Mike)
43 4-2
55 5-2 (Jaap)
57 6-2 (Mike)
60 7-2 (Mike)

Alle posts over Rijen D4 in het seizoen 2009-2010 zijn gebundeld in de categorie Luchiano Rijen D4 2009/2010.

Posted by CasaSpider at 12:47 PM | Permalink | Comments (6)

Als bedenker van het plan tot oprichting van de politieke beweging SFBUA (Solid Frame Bottom Up Approach) mag CasaSpider zich politicus in spé noemen. Of niet soms? Als politicus in spé is het belangrijk om te kijken hoe echte politici echte problemen aanpakken. Daar kan een politicus in spé veel van leren.

Eimert van Middelkoop is minister van Defensie voor de Christen Unie en hem zag ik vanmorgen op het journaal. Het ging over het al dan niet inzetten van mariniers op vooral langzame Nederlandse vrachtschepen die langs de kust van Somalie moeten. Schepen die sneller dan tien knopen varen kunnen mee in een door de marine begeleid konvooi.

Typisch een probleem voor het Bottom Up Approach gedeelte van SFBUA en daarom ben ik extra benieuwd wat Eimert van Middelkoop over dit onderwerp te zeggen heeft. Letterlijk zegt hij: "Ik ben ook bang voor geweldsescalatie. Want als zo'n schip gekaapt wordt en ineens worden kapers geconfronteerd met mariniers dan zit je maar zo in een geweldadige situatie en dat wil ik niet."

In mijn korte leven heb ik al best het een en ander meegemaakt, gezien en gehoord maar de motivatie van Eimert van Middelkoop doet mij het hoofd buigen. Hier wordt een gewoon mens nederig van, ik in ieder geval wel. Er is nog een hoop werk te doen om SFBUA op het niveau van Eimert van Middelkoop te krijgen, zoveel is zeker.

Posted by CasaSpider at 6:29 PM | Permalink | Comments (3)

Mensen die in de winter geboren zijn hebben het vergeleken met lente- en zomermensen niet gemakkelijk. Verjaardagsfeestjes vinden altijd binnen plaats en niet zelden moet het bezoek de plek waar het allemaal te doen is met behulp van sneeuwkettingen bereiken. In de slimheidspyramide staat de Koningin bovenaan, gevolgd door politici, commissarissen van banken, Cristiano Ronaldo, een leger managers (m/v), dan een hele tijd niets, transseksueel Kelly en onderaan komen we de DBA's tegen.

Het is daarom niet onlogisch dat juist Koningin Beatrix bedacht heeft haar verjaardag niet op 31 januari maar gewoon op die van haar moeder te vieren. Dit idee is nu nageaapt door Diamond Piet (blog) die op 11 februari geboren is maar zijn feest op zaterdag 20 juni viert. Zomers gekleed, daar was het immers allemaal om te doen, stappen wij in de auto en rijden op aanwijzingen van TomTom richting Utrecht Terwijde.

Vlak voor de laastste afslag op de A2 raakt TomTom de kluts kwijt, dat gebeurt steeds vaker en is een indicatie dat er in Nederland druk aan het wegennet wordt gewerkt. Wat het verband is weet ik niet maar het gaat slecht met TomTom. Dat is te merken aan de grote hoeveelheid reclame-mail met zogenaamde aanbiedingen die het bedrijf stuurt met kaart-updates en dergelijke. "Doe dat gratis", denk ik dan in mijn simpelheid.

Over reclame en colportage gesproken, laatst was er weer eens een anonieme beller, deze keer de Staatsloterij. "Ik wil u een aanbieding doen", zegt de callcentermedewerkster. "Alleen als u mij vertelt dat ik een prijs heb gewonnen", antwoord ik.

"Oh, doet u al mee?"
- "Ja."
"Oh, maar ik kan u toch een aanbieding doen. U koopt een straatje van tien vijfde loten, zo heeft u gegarandeerd prijs!"
- "Duh!"
"En ik mag u een gratis lot aanbieden."
- "Neen, dank u wel."
"Mag ik vragen waarom niet?"
- "Ja. Als ik ooit nog eens minister-president van Nederland word is een van mijn eerste acties een wet instellen die deze manier van colportage en callcenters in het algemeen aan banden legt."

Het is even stil aan de andere kant van de lijn.

"Nou, gelukkig bent u geen minister-president."
- "Nog niet..."
"Een fijne dag verder."

Sinds Lucy weet hoeveel een lid van de Tweede Kamer verdient en hoe weinig hij/zij daarvoor hoeft te doen begrijpt zij niet waarom ik nog steeds geen lid van de Tweede Kamer ben. Hoogste tijd om de slimheidspyramide eens te beklimmen. Geachte leden van de Staten-Generaal, voor de eerstvolgende verkiezingen annonceren wij met gepaste trots een nieuwe partij aangevoerd door niemand minder (maar ook niet meer) dan CasaSpider: SFBUA!

Wat betekent SFBUA? SFBUA staat voor Solid Frame Bottom Up Approach. Kort en bondig reguleert De Staat de peilers Wonen, Gezondheidszorg en Onderwijs. Andere zaken worden bottom-up benaderd, als issues. Uiteraard zit er wel een globale gedachte achter waardoor issues consistent worden behandeld en niet, zoals men nu steeds meer ziet gebeuren, als reactie op wat het electoraat van een standpunt vindt. Het laatste woord over SFBUA is nog niet gezegd.

Laten we het voor nu echter gezellig houden, immers we zijn op weg naar Diamond Piet in Terwijde. Er zijn al aardig wat mensen en wij nemen plaats in de tuin die als feestruimte is ingericht met voor de zekerheid enige party-tenten. Al snel moet ik mijn trui tevoorschijn halen en trek die over mijn t-shirt aan. Terwijde ligt duidelijk een stuk noordelijker dan Rijen.

Het is leuk om een aantal mensen uit mijn Utrechtse tijd te spreken. Joris die we kennen van de Detamborrels in Het Hart van Utrecht, Hetty, Cynthia, Ronald en Renée (links). Luchiano (11) en Diana (3) vermaken zich op de parkeerplaats met Emmie (8) en de andere kinderen, voornamelijk voetballend.

Piet heeft zich flink uitgesloofd, Lucy wist tot op heden niet dat een man ook goed kan schoonmaken. Aan de ene kant van de tuin staan de salades en het stokbrood, aan de andere de grote barbecue. Diana roert zo nu en dan in het ijs dat de bierflesjes koud houdt. En er is tenminste een dame die met liefde voor de camera poseert.

Een geslaagd feest van Diamond Abraham, zelf kan ik mij hier nog geen voorstelling van maken. Om half elf zijn we terug in Rijen waar ik inmiddels smacht naar een koude Westmalle Tripel. Zondagochtend slapen we uit, het is Vaderdag. Lucy en Luchiano gaan naar beneden om koffie te zetten en Diana komt naar me toe. "Papa, ik heb een bruine computer voor je. Die ga ik heel voorzichtig halen." Ze doelt op mijn nieuwe laptop die op zolder in The Office staat en het lijkt mij geen geweldig idee dat ze die naar beneden brengt.

Dan klinkt op volle oorlogssterkte het Feyenoord-lied, gezongen door Lee Towers. Lucy en Luchiano komen de trap op met een dampende mok koffie. "Gefeliciteerd met Vaderdag", klinkt het nog net boven Lee's zoetgevooisde stem uit. Het belooft een mooie dag te worden. CasaSpider wenst CasasPa en alle andere vaders op aarde een hele goede Vaderdag toe.

Posted by CasaSpider at 1:05 PM | Permalink | Comments (12)

Het was me wat, donderdag met die verkiezingen. Een van de leukste dingen van verkiezingen is de wijze waarop de politieke leiders nadien tegen de resultaten aankijken. Even kort samengevat de voorlopige uitslag: CDA 5 (-2), PVV 4 (+4), PvdA 3 (-4), VVD 3 (-1), GroenLinks 3 (+1), D66 3 (+2), CU 2 (-), SP 2 (-).

Twee reacties, eerst die van burgemeester Opstelten van Rotterdam die voor de VVD uitkomt: "Grote verliezers zijn CDA en PvdA, de VVD heeft zich goed gestabiliseerd en D66 is absoluut gezien onder ons geëindigd." Dan CDA-er Wim van de Camp: "Het is duidelijk dat het CDA met afstand de grootste partij van Nederland is, dus hebben wij gewonnen."

In het latere debat viel mij vooral op de harde (letterlijk en figuurlijk) toon van Agnes Kant (SP), wederom gekleed in een hardrood leren jasje. Vrouwen trekken toch bij voorkeur altijd iets anders aan? Okay, bij Hans van Baalen let ik daar duidelijk minder op. In dat licht bezien is Femke de laatste jaren van koers aan het wijzigen, een positieve ontwikkeling.

Neen, nachtegalen zijn het allemaal niet onze dames en heren politici. Donderdag vroeg de KBS Sint Jozef bij monde van juffrouw Wendy mij om mee te gaan naar een voorstelling van De Nachtegaal door Het Brabants Orkest. Het betreft een compositie van de befaamde Theo Loevendie. Ik mag overigens alleen mee omdat men chauffeurs tekort komt.

Wat deert het, om half tien vertrekken we vanaf school naar de Stadsschouwburg in Tilburg. Daar moeten we even zoeken en vervolgens wachten. Om kwart voor elf lijkt er iets te gebeuren, we komen in beweging en moeten ergens op een trap plaatsnemen. Drie koperblazers staan voor ons en afwisselend spelen zij een stuk en vertellen wat over hun instrumenten, de hoorn, de trompet en de trombone.

Het leukste vertelt Peter over zijn hoorn, dat het instrument al heel oud is en vroeger een signaalinstrument was, bijvoorbeeld bij de jacht. Door het inzetten van dempers kon het instrument in een orkest gebruikt worden maar pas echt praktisch bruikbaar werd de hoorn na het implementeren van ventielen. Bij het demonstreren van de trombone schrok de eerste rij vanwege het plotseling naderende schuifgedeelte. Opvallend is trouwens het bereik van een trombone, hij kan lager dan de hoorn! (Niet te geloven, he?)

We lopen terug naar de foyer, kijken wat naar buiten en mogen na weer een tijdje wachten eindelijk de zaal in. Het Brabants Orkest zit er al, ze zijn aan het stemmen. De Nachtegaal is een sprookje dat in China speelt. Het wordt op het podium verteld door een verteller en het orkest ondersteunt hem met passende geluiden. Leitmotiv is het verschil tussen echt en onecht. De echte nachtegaal, vertolkt door een klarinet, zorgt ervoor dat de op sterven liggende keizer beter wordt maar als dank vervangt men hem door een mechanische, met het geluid van een trompet. Uiteindelijk gaat die kapot en sterft de keizer wederom bijna. Gelukkig heeft de echte nachtegaal geen last van wrok of rancune en zingt hem weer beter.

Op zich een aardig gegeven. De tekst is bewerkt/vertaald door niemand minder dan Kees van Kooten. De performance van de verteller vind ik echter ietwat monotoon. Ook Het Brabants Orkest imponeert niet echt. Het concert duurt ongeveer 35 minuten en dat is voor de meeste kinderen 15 minuten te lang. Op het laatst kraken de stoelen verdacht. Thuis neem ik Luchiano (11) een interview af:

CasaSpider: "En, wat vond je van het concert?"
Luchiano: "Saai!"
CasaSpider: "De man vertelde een verhaal, op rijm..."
Luchiano: "Dat maakte het juist saai."
CasaSpider: "En de muziek?"
Luchiano: "Slecht. De klarinist (sic!) die de nachtegaal nadeed klonk helemaal niet als een nachtegaal."
CasaSpider: "En die drie koperblazers op de trap?"
Luchiano: "Vies. Er kwam speeksel uit, vooral uit de trombone."

Aankomende pubers zijn kritisch, dat is duidelijk. Overigens zat Luchiano vooraan op de trap, dat spuug kon hij dus inderdaad goed zien. Voor de volledigheid hier een genuanceerdere recensie van een uitvoering met Kees van Kooten en het Noord Nederlands Orkest (Mirror).

Bij het verkiezingsdebat draaide winnaar Geert Wilders (PVV) zijn gebruikelijke verhaal af. De vraag is hoe men dit verhaal moet interpreteren en waarderen. Als de achteraf terecht telkens herhaalde waarschuwing van Marcus Porcius Cato Censorius maior: "Ceterum censeo Carthaginem esse delendam." (Overigens ben ik van mening dat Carthago verwoest moet worden!). Of als de onechte mechanische nachtegaal met een lelijk geluid die het spoedig zal begeven?

Posted by CasaSpider at 10:50 AM | Permalink | Comments (8)

Donderdag 4 juni 2009 is een gedenkwaardige dag. Het is de dag van de Europese Verkiezingen en het is tevens de dag dat Lucy voor het eerst in haar leven stemt. Dat is bijzonder omdat het haar door omstandigheden nooit gelukt is. In de Dominicaanse Republiek kon zij een keer haar cedula (identiteitsbewijs) niet op tijd krijgen en stond ze een andere keer om een of andere reden niet op de lijst. Toen zij eenmaal haar Nederlandse paspoort had leek er op Curacao niets in de weg te staan bij de Eilandsraadverkiezingen van vrijdag 20 april 2007. Helaas moesten wij begin april naar Nederland wegens het overlijden van mijn moeder Ilka.

De stempassen voor de Europese Verkiezingen liggen al een tijdje op een veilige plaats bij ons in huis. "Wat zal er deze keer tussen komen", vraagt Lucy zich af. Er gebeuren allerlei dingen maar de datum van 4 juni komt steeds dichterbij en het lijkt steeds waarschijnlijker dat het deze keer dan echt gaat gebeuren.

We besluiten er een feestje van te maken. Sugey gaat met ons mee en na afloop, tenminste als we het gered hebben, kopen we een lekkere fles Crémant de Bourgogne Blanc de Noirs, winnaar bij het consumentenprogramma Kassa eind 2008. Maar zover is het nog niet want in de auto voelt Lucy een steek links achter. "Als ik een hartaanval krijg, zorg dan dat ik eerst stem en rij dan pas naar het ziekenhuis", beveelt ze.

De auto parkeren we alvast bij de C1000 en lopen kalmpjes naar de KBS Sint Jozef, de school van Luchiano (11) waar ons stembureau zitting heeft. Onze rijbewijzen worden als identificatie geaccepteerd en samen lopen we een stemhokje in. Als we er weer uitkomen vraagt een dame die de zaak in de gaten houdt of we een foto hebben gemaakt. Dat beaam ik maar zeg erbij dat het slechts een sfeerimpressie is en niets heeft uit te staan met de daadwerkelijke keuze. De juryleden zijn mild en de dame geeft aan zelf de Duitse nationaliteit te hebben en daardoor niet in Nederland te mogen stemmen. "En daarom ben ik maar in het stembureau gaan zitten." Gelijk heeft ze.

Nog even en de stemlokalen gaan dicht. Meteen daarna starten de beschouwingen en analyses, daar hou ik wel van. Het zijn complexe verkiezingen waarbij ik zelf niet eens zeker weet of ik nu voor of tegen Europa moet zijn. In principe voor maar wel gedoseerd is mijn laatste standpunt. Uiteraard heeft iedereen al zijn favoriete partij maar samen met Lucy vul ik de Stemwijzer in. Het kan nooit kwaad om zich telkens opnieuw van de standpunten te vergewissen, immers het werkwoord draaien is onlosmakelijk verbonden met politiek.

Wie stelt zo'n stemwijzer samen? Feit is dat de wijze van vragen stellen een probaat middel kan zijn om een bepaalde partij significant hoger te doen scoren. Wie checkt die vragenlijst? Waarom vragen ze daar CasaSpider niet voor? Neem nu stelling 18: "De grote verschillen in sociale wetgeving tussen EU-landen moeten kleiner worden." Lucy antwoordt direkt: "Ja natuurlijk, dat vind ik ook." Maar wat is de achterliggende gedachte hiervan? Als men verschillen in wetgeving kleiner wil maken impliceert dit grotere centrale invloed. Als men het zo stelt zijn wellicht minder mensen het met de stelling eens.

"Alle mensen op aarde moeten evenveel kansen hebben op wonen, voedsel en onderwijs" is ook een mooie stelling. Tot het moment komt dat iedereen die (relatief) veel heeft 60% daarvan moet afdragen. Het leuke van de Stemwijzer is dat men per stelling eenvoudig kan zien hoe de partijen erover denken. Dan blijkt dat alle belangrijke partijen vinden dat sociale wetgeving een taak is van de nationale overheid. Slechts de PvdA stelt dat op termijn de verschillen zo klein mogelijk gemaakt moeten worden. Niemand wil zich aan deze materie branden, dat is wel duidelijk.

De eerste bel Champagne is achter de kiezen. Tijd om naar beneden te gaan en de beschouwingen te aanschouwen.

Posted by CasaSpider at 8:49 PM | Permalink | Comments (4)

Iemand zei eens: "Alles wat nu in Amerika gebeurt komt over een aantal jaren bij ons." Wel, we moeten nog maar afwachten of Nederland ooit wereldkampioen basketbal wordt. Iets wat wel van over de Atlantische Oceaan aan komt waaien is schadeloosstelling ofwel smartengeld. Smartengeld is een moeilijk ding, daarom hier zomaar wat gedachten:

• Wie worden er vaak aangeklaagd? Vaak betreft het de luchtvaartsector, sigarettenfabrikanten en fastfoodketens. Waarom bijvoorbeeld niet de alcoholbranche?
• Slachtoffers die aanspraak maken op smartengeld zeggen vaak dat het niet zozeer om het geld gaat maar om de erkenning.
• Niet zelden wordt het slachtoffer begeleid door een advokaat en spreekt hij zinnen uit die overduidelijk door laatstgenoemde zijn bedacht.

In De Wereld Draait Door zijn de Toppers te gast, gehuld in vreselijke paarse truien. Gordon ergert zich aan het commentaar op de Nederlandse pagina van de Eurovisie Songfestival website, dat is namelijk overwegend zuur en negatief. Nederlanders moeten eens achter hun landgenoten durven staan, aldus Topper Gordon.

Ja, trots zijn op Nederland levert momenteel ook nog maar één zetel op. Veel voormalige TON-stemmers zitten nu bij Geert Wilders. In diezelfde DWDD verbaast Felix Rottenberg zich erover dat Jack van Gelder publiekelijk heeft toegegeven op Wilders te stemmen.

De problematiek rondom allochtonen heeft Wilders' ster doen rijzen maar zorgt tegelijkertijd voor een bijsmaak in de mond. Hoe komt dat? Heel simpel, men hoeft slechts gesprekken te analyseren die men zelf over "buitenlanders" heeft gevoerd. Hier komt zelden of nooit iets positiefs uit. Op feestjes of gewoon een gezellige avond met vrienden spreekt men beter over horoscopen.

Het om smartengeld vragen na het overleven van een vliegramp lijkt zekere overeenkomsten te vertonen met er voor uitkomen op Wilders te stemmen. Dekt het woord ranzig hier de lading?

Posted by CasaSpider at 12:00 PM | Permalink | Comments (5)

Met gekromde tenen lees ik het artikel in de Curacaose krant Amigoe getiteld Tweede Kamer keihard bij ‘Nee’ referendum van 4 maart 2009 (Mirror). Waar gaat het om? Op 15 mei 2009 vindt op Curacao een referendum plaats waarin het volk beslist of de Slotverklaring die op donderdagavond 2 november 2006 in Den Haag is ondertekend nog steeds tot hetzelfde gewenste effect leidt. Een tussentijdse meting als het ware.

Curacao is grofweg verdeeld in twee kampen, coalitie versus oppositie, die beide een ongeveer even grote aanhang achter zich hebben. De coalitie (PAR, PNP, Frente Obrero) is voor het Slotakkoord en kiest daarmee voor een JA bij het aankomende referendum. De oppositie vindt dat Nederland in ruil voor het grotendeels kwijtschelden van de staatsschuld veel te veel eisen stelt: de kolonisator heeft zijn streken nog niet verleerd. Derhalve adviseert men het volk om NEE te zeggen.

Het betreft complexe materie waarbij velen de waarheid in pacht menen te hebben. Voor nu gaat het even niet om de inhoud maar wat er door Nederlandse politici in de Amigoe is gezegd. Het gaat om uitspraken van SP-Kamerlid Ronald van Raak dat Nederland de geldkraan dicht moet draaien indien de Curacaose bevolking tegen de onderhandelingsresultaten stemt. De leden van de commissie Nederlands-Antilliaanse en Arubaanse Zaken (NAAZ, Wat doen die mensen?) benadrukken dat een NEE heel onverstandig zou zijn.

Met dergelijke uitspraken komend vanuit de politiek legt Nederland druk op het referendum, ja zelfs kan men spreken van chantage. Mag dit zomaar? Ik herinner mij dat Nederlandse politici ooit veel terughoudender waren. We gaan terug naar maart 2005. Curacao stond net voor een ander referendum om de gewenste staatsvorm te kiezen. De smaken waren Autonomie binnen het Koninkrijk (A), Onafhankelijkheid (B), Status Quo Nederlandse Antillen (C) en Provincie van Nederland (D).

Omdat de invulling van deze opties voor mij nagenoeg volledig onduidelijk was vroeg ik via een email om meer informatie aan diverse Nederlandse politici. Het liep niet bepaald storm in mijn inbox, maar namens Thom de Graaf, toen Minister voor Bestuurlijke Vernieuwing en Koninkrijksrelaties, schreef de directeur van Koninkrijksrelaties G.E.A. van Craaikamp het volgende:

"De standpunten van de referendumcommissie komen voor rekening van de commissie. Ik ga niet in discussie over deze standpunten. Een reactie kan uitgelegd worden als beïnvloeding van de uitkomst van het referendum. Ik vind het ook niet wenselijk vooruit te lopen, op welke wijze dan ook, op de consequenties van de uitkomst van het referendum."

Netjes geformuleerd en netjes nietszeggend. Destijds was informatie zeer wenselijk geweest, dat ziet men wel aan de onduidelijkheid die na het ondertekenen van de Slotverklaring is ontstaan. Wat denken Nederlandse politici te bereiken met het dwingend aansturen op een JA bij het referendum van 15 mei? Dat is de grote vraag.

Een mogelijkheid is dat men het oprecht belangrijk vindt dat wat in de Slotverklaring is afgesproken alsmede het proces dat daarna in gang is gezet doorgaat. Maar hoe reageren mensen als anderen menen te bepalen wat goed voor hun is? Hoe reageerden de Nederlandse stemmers toen de coalitie waarschuwde voor de vreselijke gevolgen van het tegen de Europese Grondwet stemmen?

Een andere verklaring met tenminste nog een positieve inslag kan ik niet bedenken. Laten we het niet hebben over een complottheorie waarin Nederland bewust aanstuurt op een afwijzing van de Slotverklaring met als doel daarna bijvoorbeeld het eerder gedane genereuze aanbod van schuldsanering te kunnen intrekken.

Resumerend luidt de stelling van vandaag: "Nederlandse politici mogen het referendum op Curacao niet beïnvloeden door reeds op voorhand te spreken over consequenties bij een bepaalde keuze."

Posted by CasaSpider at 7:00 AM | Permalink | Comments (5)

Van 13 tot en met 25 november vinden de waterschapsverkiezingen plaats. Interessante shizzle, alleen... wat heb ik daarmee te maken? Of zoals Renesmurf, de grote visionair uit Winschoten, stelt:

"De meest merkwaardige verkiezingen zijn wel de waterschapsverkiezingen. We mogen in dit land niet kiezen wie onze burgemeerster is. We mogen ook niet kiezen wie de commissaris van de koningin is, laat staan het staatshoofd! Maar we mogen wel gaan zeggen welke mensen er voor moeten zorgen dat we droge voeten houden. Mijns inziens moet de regering gewoon de juiste mensen op de juiste plaats zetten, zij hebben daar een betere kijk op dan ik. Of zal het zijn zodat we geen schadeclaims in kunnen dienen als het mis gaat, omdat we die prutsers tenslotte zelf gekozen hebben?" (Bron)

Tsja, daar zit wel wat in. Gelukkig is er het kieskompas waardoor men enerzijds te weten komt bij de ideeën van welke partij men het dichtste staat en anderzijds een indruk krijgt waarmee waterschappen zich zoal de gehele dag bezig houden. Neem nu deze stelling: "Om de kosten te drukken hoeven polderdijken niet verhoogd te worden, ondanks het veiligheidsrisico". Dat gaat duidelijk over dijken.

Waterschappen hebben drie hoofdtaken:

• Waterkeringstaak: het tegenhouden van water met dijken en duinen.
  
• Waterkwantiteitstaak: waar teveel water is voeren ze het af, waar te weinig is voeren ze het aan.
  
• Waterkwaliteitstaak: ze zuiveren het rioolwater en geven vergunningen af voor het lozen van vervuild water.

De kwaliteit van het drinkwater valt niet onder de waterschappen, dat doen de drinkwaterbedrijven zoals Brabant Water. Nog een stelling, een van de moeilijkere: "Veilige dijken zijn belangrijker dan schoon water". In Rijen zie ik liever schoon water, wij liggen tamelijk hoog maar hoe zit dat in Rotterdam Alexanderpolder?

Volgens het kieskompas zit ik het dichtst bij het CDA dat met Anke Dielissen (Weblog!) een op het oog aardige lijsttrekker heeft. Maar ja, hetzelfde CDA zegt over de stelling "Landelijke politieke partijen moeten zich niet met de waterschappen bemoeien" dat men het daar helemaal niet mee eens is. Lastig altijd, die dubbele ontkenningen. Landelijk gezien heeft CasaSpider nog nooit op het CDA gestemd. Wat is wijsheid?

Een oplossing is nabij, ik ga met Lucy overleggen!

Update zondag 16.11.2008 / 10:30

Bij Cinner lees ik zojuist dat de waterschapsverkiezingen misschien ongeldig worden verklaard. Het stembiljet moet in de juiste retourenvelop worden verstuurd. Men dient het geboortejaar op het stembiljet in te vullen en op de envelop staat dit gegeven in gecodeerde vorm. Als de jaartallen niet matchen is het stembiljet ongeldig. Dat is niet handig in gezinnen waar meerdere mensen stemgerechtigd zijn. Zie het artikel in het AD van vrijdag 14 november.

Posted by CasaSpider at 12:04 PM | Permalink | Comments (11)

Naar aanleiding van de post CasaSpider correspondeert met de staatssecretaris heeft de heer Gerritsen een tweede antwoord geschreven. Dat luidt als volgt.

U heeft gelijk, dat de woordkeus in het zinsdeel 'niet zelfstandig te willen worden' beter had gekund.
Ik ben mij bewust van de zaken die u in uw tweede e-mail noemt en zal uw voorstel dan ook zeker in het achterhoofd houden. Zoals gezegd, acht ik het nu echter niet opportuun.

Nogmaals dank voor uw meedenken.

DE STAATSSECRETARIS VAN BINNENLANDSE ZAKEN EN KONINKRIJKSRELATIES,
voor deze,
de plv directeur Koninkrijksrelaties,

dhr. J.H. Gerritsen

Ergens begrijp ik het wel. De heer Gerritsen, plaatsvervangend directeur Koninkrijksrelaties, heeft wel wat anders aan zijn hoofd dan lange brieven van landgenoten beantwoorden. Bovendien snapt hij heel goed dat CasaSpider ieder inhoudelijk argument aangrijpt voor een nog langere brief terug. In dat licht bezien manoeuvreert (glibberig woord!) meneer Gerritsen heel behendig.

Voorlopig ben ik even uitgel*ld. Voorlopig.

Posted by CasaSpider at 5:57 PM | Permalink | Comments (10)

De post Hoezo Arrogantie eindigt met de zin: "Ank, you've got mail!" Ank is hier Ank Bijleveld-Schouten, staatssecretaris van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties. Zij is lid van het CDA.

Na wat heen en weer gemail, Binnenlandse Zaken mag niet op links klikken in verband met virussen, bereikte de tekst van bovengenoemde post op 6 mei het ministerie. Op woensdag 7 mei kreeg ik antwoord van de heer J.H. Gerritsen, de plaatsvervangend directeur Koninkrijksrelaties. Dat luidt als volgt.

Uit uw e-mail van 6 mei jl. blijkt duidelijk uw grote betrokkenheid bij het eiland Curacao. U probeert mee te denken en oplossingen te vinden. Dit waardeer ik zeer.

U geeft aan, dat Nederland en Curacao in een slecht huwelijk zitten, willen scheiden en dat Nederland daarbij eenzijdig beslissingen neemt (o.a. over verlaten streefdatum 15 december 2008). U stelt voor middels internationale arbitrage het scheidingsproces voort te zetten.

Omdat een groot deel van de bevolking van Curacao heeft aangegeven niet zelfstandig te willen worden, hebben wij het hier strikt genomen niet over een echte scheiding, maar meer over hoe wij het huishouden gezamenlijk met goede afspraken voort kunnen zetten. Daarbij is mijn streven van het begin af aan en nog steeds, dit gezamenlijk te doen.
Er is soms spraakverwarring of verschil van intepretatie, maar in mijn beleving is er op dit moment geen dusdanig onoverkomelijk probleem, dat internationale arbitrage noodzakelijk is.

Nederland heeft niet eenzijdig besloten dat de streefdatum 15 december 2008, niet kon worden gehaald. Dit blijkt feitelijk uit de voortgangsrapportages, die ik regelmatig aan de Tweede Kamer stuur. De afspraak is, gezamenlijk een nieuwe realistische planning te maken. Daar zijn we nu druk mee bezig.

DE STAATSSECRETARIS VAN BINNENLANDSE ZAKEN EN KONINKRIJKSRELATIES,
voor deze,
de plv. directeur Koninkrijksrelaties,

dhr. J.H. Gerritsen

Op zondagmiddag 11 mei 2008 schreef ik in de brandende hitte mijn antwoord aan de heer Gerritsen. Dat luidt als volgt.

Geachte heer Gerritsen,

Ja, onterecht dat weten u en ik. Maar dat is in deze niet van belang. Derhalve blijf ik pleiten voor een eerste aanzet tot internationale arbitrage. Dat Nederland er in ieder geval over nadenkt hoe deze ingericht kan worden. Het mes snijdt aan twee kanten, immers ook intern in de Tweede Kamer zijn er bewegingen die contraproductief werken ten aanzien van het ontbinden van de Nederlandse Antillen. Dat geldt niet alleen voor de PVV maar ook voor de SP, gezien een ingezonden brief (mirror) van de heer Ronald van Raak in de Amigoe.

Nu maar afwachten wat men daar in Den Haag van vindt. Stay tuned!

Posted by CasaSpider at 9:00 AM | Permalink | Comments (9)

Bovenstaande is de titel van een ingezonden brief (mirror) geschreven door Mario Kleinmoedig in de Amigoe van 24 april 2008. Mario Kleinmoedig heeft mij ooit eens de beginselen van het Papiaments bijgebracht op de Universiteit van de Nederlandse Antillen (UNA): kana, bula, bai. Belangrijker is dat Kleinmoedig het tot tweede man heeft geschopt bij de nationalistische politieke partij Pueblo Soberano, achter partijleider Helmin Wiels. Het CasaLog berichtte trouwens al eerder over Mario Kleinmoedig.

Pueblo Soberano is een tamelijk extreme partij op Curacao en heeft behoorlijk veel invloed. De partij is in die zin extreem dat men vindt dat Curacao een onafhankelijke staat buiten het Koninkrijk moet worden. Bij het Referendum over de staatkundige toekomst van Curacao koos 68% voor optie A (autonomie binnen het Koninkrijk) en slechts 5% voor optie B (onafhankelijkheid).

In januari 2006 werkte Maarten Schakel voor Dolfijn FM en interviewde de belangrijkste lijsttrekkers of hun afgevaardigde voorafgaand aan de Statenverkiezingen van vrijdag 27 januari 2006. Ook Helmin Wiels kwam aan de beurt, het is een interessant gesprek geworden. De volgende passage gaat over hoe Wiels, in januari 2006, de verhouding met Nederland over twee jaar ziet. Dat is dus precies nu, de periode waarin gewerkt wordt aan de autonomie van het land Curacao:

Schakel: "Hoe ziet u over twee jaar de verhouding tussen Curacao en Nederland dan?"
Wiels: "Ongelukkig."
Schakel: "Als het aan u ligt politiek gezien?"
Wiels: "Ja, ongelukkig. Het wordt hard onderhandelen en het zal niet gemakkelijk worden. Want we zijn naief op het eiland, onze politieke leiders zijn te naief om te beseffen dat Nederland het niet gemakkelijk zal maken. Gedurende de volgende twee jaar zullen we het merken."

Daar heeft Helmin Wiels gelijk in gekregen maar daar heeft men nu ook weer geen glazen bol voor nodig. De coalitie op Curacao bestaande uit PAR, PNP en FOL doet hard zijn best om met hun Nederlandse counterparts de ontmanteling van de Nederlandse Antillen en daarmee de autonomie voor Curacao voor elkaar te krijgen.

De streefdatum is 15 december 2008 of beter gezegd dat was de streefdatum. Staatssecretaris Ank Bijleveld heeft namelijk eenzijdig besloten dat deze datum niet haalbaar is. Een wellicht realistisch standpunt maar niet handig om unilateraal zo te brengen.

Het was koren op de molen van de oppositie die zichzelf de Aliansa Patriotiko noemt. Belangrijkste deelnemers van de Aliansa zijn de MAN van Charles Cooper, de LNPA van Nelson Pierre en Pueblo Soberano van Helmin Wiels. Er is hun veel aan gelegen om de samenwerking tussen Nederland en Curacao te ondermijnen, men vindt de weg die de coalitie is ingeslagen duidelijk de verkeerde. De onafhankelijkheid van Curacao wordt verkwanseld voor een luttel bedrag aan euro's, zo luidt hun stelling.

Standpunten kunnen uit elkaar groeien, in ieder geval de mensen die de betreffende standpunten aanhangen. Het grappige is dat hoe verder de standpunten zich van elkaar verwijderen ze uiteindelijk weer dicht bij elkaar komen. Zowel de extreme PVV in Nederland als het extreme Pueblo Soberano op Curacao zien het eiland het liefst zo snel mogelijk onafhankelijk. Ze zijn aartsvijanden die het helemaal met elkaar eens zijn. Als dat niet verwarrend is. Zie de schets Circle of Extremes by CasaSpider.

Nederland en Curacao hebben een slecht huwelijk. Beide partijen willen wel uit elkaar maar hebben moeite om de juiste weg te vinden. Bijkomend probleem is de grote verdeeldheid op het eiland zelf, ik heb vele malen en nog lang ook nagedacht hoe hieruit te komen.

De simpelste oplossingen zijn niet zelden tevens de beste. Mario Kleinmoedig geeft het aan in zijn ingezonden brief: "Wat wij op Curaçao nodig hebben is internationale arbitrage bij de onderhandelingen met Nederland. Ook dan zal er geen 'gelijkheid' zijn, maar misschien op zijn minst 'gelijkwaardigheid'. Tot nu toe bepaalt Nederland eenzijdig de spelregels en slaat ons dan daarmee om de oren."

Als Ank Bijleveld slim is slaat zij deze weg in. Alleen zo kan niemand van de Curacaose bevolking later kan zeggen dat men er door Nederland ingeluisd is. Ank, you've got mail!

Posted by CasaSpider at 3:31 PM | Permalink | Comments (16)

1.

Donderdag was ik voor de tweede opeenvolgende middag vrij en wederom voor Luchiano (10). We gingen naar het Amphia ziekenhuis in Oosterhout voor nieuw gips.

Luchiano werd direct geholpen, dat is mooi. Nog mooier was dat hij zelf de kleur van het gips mocht uitkiezen. Nu is blauw zijn lievelingskleur maar hij dacht dat dat wat donker uit zou vallen. Daarom koos hij voor groen. Niet alleen vrouwenlogica is moeilijk te doorgronden.

Dokter Vos kwam even langs om te kijken hoe het ervoor stond met de duim. Hij doet al bijna geen pijn meer en aangezien het een mooie breuk is verwacht zij geen problemen. Het groene gips hoeft er ook slechts twee weken omheen te zitten.

2.

Onder normale omstandigheden was Luchiano's duim zeker en vast een journaal-item geweest. Nu werd hij enigszins overschaduwd door de film van Geert Wilders: Fitna The Movie. Het duurde even voor hij gedownload was maar tegen tien uur konden Lucy en ik hem bekijken.

Wat moet men erover zeggen. Qua film is Fitna niet echt sterk. Over ieder land en iedere religie kan men 15 minuten ellendige zaken aan elkaar knippen en plakken. Zet er een dreigend muziekje met donder en bliksem achter en het resultaat is hetzelfde. En dan is daar de pijnlijke verwisseling van Mohammed B. met rapper Salah Edin.

Vanuit mijn lagere schooltijd herinner ik me de uitleg over het ontstaan en verloop van de Tweede Wereldoorlog. Nederland kon zich nauwelijks verdedigen omdat men na WO-I dacht dat zoiets nooit meer zou gebeuren. Een goed uitgerust leger was derhalve niet nodig.

"Stom, maar daar trappen we natuurlijk niet nog een keer in", dacht ik bij mijzelf. Men moet leren van de geschiedenis. Maar ook geldt dat de geschiedenis zich herhaalt, alleen wel in steeds andere gedaante. De moeilijkheid is om deze gedaante te herkennen. Als Geert Wilders de gedaante al herkend heeft is het de vraag of hij de juiste methode hanteert om de wereld daarop te attenderen.

3.

Vrolijker nieuws dat ook overschaduwd is: het voetbalteam van de Nederlandse Antillen onder leiding van bondscoach Leen Looyen heeft de eerste horde op weg naar kwalificatie voor het Wereldkampioenschap 2010 in Zuid-Afrika genomen. Nicaragua werd woensdagavond in het Ergilio Hato stadion verslagen met 2-0. Eerder was de uitwedstrijd al met 0-1 winnend afgesloten. De volgende tegenstander in de reeks van nog minimaal 18 (!) wedstrijden is Haiti. (Bron: Amigoe & Mirror)

Curacao weblogger numero uno Dick Drayer heeft een geweldige nieuwe baan en mocht samen met Maya van der Werve de wedstrijd live voor de radio verslaan. Hij deed het met verve.

Posted by CasaSpider at 7:46 PM | Permalink | Comments (14)

Op Curacao gooit men afval ongesorteerd in een grote kliko. Wij propten op donderdagochtend meestal nog twee of drie extra vuilniszakken in die van de buurvrouwen. Zij hadden daar overigens geen problemen mee.

Dat is nu wel even anders. De pampers van Diana (1) gaan in de gratis door de gemeente Rijen verstrekte luierzakken die ik eens per week in de luiercontainer bij de Boerenbond deponeer. Ook wekelijks gaan er kratten en flessen met statiegeld terug naar Albert Heijn en zonder naar de glasbak waar we ze gesorteerd op de kleuren groen, bruin en wit in keilen.

Kort na Nieuwjaar is dat nog niet zo eenvoudig.

Waarom wij ons zo snel hebben aangepast is logisch. Het niet innen van statiegeld kost geld en als we de pampers en de wijnflessen in onze grijze kliko stoppen redden we het niet tot de tweede donderdag. De groene en de grijze containers worden namelijk om de week opgehaald.

Veranderen en aanpassen gaat niet altijd zo snel, ook niet als niet aanpassen financiële consequenties heeft. Kijk maar naar het roken, alhoewel het in deze tijd wel erg dom is om daar nog mee te beginnen.

Hoe zit het met dieren? Circussen met wilde dieren zijn niet in iedere gemeente welkom en een week of wat geleden nam Job Lijfering (55) als laatste Nederlandse tijgerdompteur afscheid.

Bij de Curacaose Dolphin Academy vond een incident plaats. Een oververmoeide gestresste tuimelaar raakte tijdens een sessie Zwemmen met dolfijnen uit koers en landde na een mislukte sprong over een stokje met zijn volle 300 kilo op drie toeristen. Piet en Emmie hebben in augustus 2007 dus geluk gehad!

Beveiligingsmensen zorgden ervoor dat film- en fotomateriaal van de toeschouwers werd vernietigd maar zoals het altijd gaat in dit soort gevallen glipte er toch een filmpje tussendoor en kwam terecht op GeenStijl. De maakster van het filmpje was vanmorgen op de radio en zij vertelde dat de drie slachtoffers het incident nu ontkennen. Waarschijnlijk hebben zij zwijggeld ontvangen.

Als er ergens iets met dieren gebeurt draaien 148 hoofden in de Tweede Kamer zich naar Marianne Thieme. En jawel: "Op termijn is het onhoudbaar en ethisch niet meer verantwoord grote zoogdieren in gevangenschap te houden."

Betekent dit dat het huwelijk op de schop gaat?

Onderschat overigens de invloed van Marianne Thieme op met name mannen (ku kwa kabes bo ta pensa?) niet, wat dat betreft was Brigitte Bardot beter 20 jaar eerder begonnen met haar dierenrechtenactiviteiten.

Zoals gezegd kunnen veranderingen soms snel gaan. Moeten dierentuinen en/of dolfinaria op termijn uit Nederland verdwijnen?

Posted by CasaSpider at 8:24 PM | Permalink | Comments (11)

Voormalig inspecteur van politie Hero Brinkman is geboren op 29 december 1964 te Almelo (Wikipedia). Hij veroorzaakte opschudding met zijn opmerkingen dat de Nederlandse Antillen en Aruba grotendeels een corrupt boevennest zijn. Wat hem betreft zet Nederland de eilanden op marktplaats.nl en verkoopt ze aan de hoogste bieder.

Reageerder Bout stuurde een link naar een interview met Brinkman op YouTube. In dat interview valt een aantal zaken op. Zo spreekt Hero Brinkman consequent over Antillianen, zie deze passage (01:28): "U heeft straks als Antilliaan niet meer alles te vertellen over uw begroting en uw eigen veiligheid."

Het klinkt Nederlanders misschien wat muggenzifterig in de oren maar de Antilliaan bestaat niet. De hele kwestie richting autonomie voor Sint Maarten en Curacao is juist begonnen om de Nederlandse Antillen te onmantelen. De Nederlandse Antillen zijn een kunstmatig land waarin grote verdeeldheid heerst tussen de eilanden. Zie het dossier Referendum Curacao.

Ik schrijf dit zo op omdat ik het idee heb dat Hero Brinkman heel weinig weet over de Nederlandse Antillen en Aruba. In zijn optiek moeten de eilanden maar heel snel autonoom worden. In dat geval scheldt Nederland de schuld van 2.2 miljard euro kwijt en vervolgens ligt alle, met name financiële verantwoordelijkheid bij de autonome eilanden. In het YouTube interview zegt hij het als volgt (00:58):

"Voor wat mij betreft mag u uw eigen eiland houden, u mag het hebben zoals het is, u heeft totaal wat ons betreft geen schulden aan Nederland. Echter, dat betekent wel dat de schulden die er zijn, dat u die zelf op moet hoesten. Dus u zult zelf via uw eigen bevolking, via de belastingen die eigen schuld moeten ophoesten."

Een wel erg simpele manier om toekomstige landen naar hun onafhankelijkheid te begeleiden. Overigens is het ophoesten van schulden nieuw voor mij.

Afgelopen donderdag liepen op Sint Maarten de lokale politici van de National Alliance weg tijdens een gezamenlijke vergadering van de Eilandsraad van Sint Maarten en Nederlandse parlementariërs. Zij wilden eerst excuses van Brinkman met betrekking tot zijn opmerkingen over het corrpute boevennest en het aanbieden van de eilanden op marktplaats.nl.

In plaats van excuses doet Brinkman er nog een schepje bovenop: "Het is natuurlijk heel erg triest dat in een democratie, al is het een jonge democratie, mensen je de rug toekeren zodra ze een mening horen die hen niet welgevallig is. (...) Van mij weglopen vind ik hooghartig en onbetamelijk. Dat geeft maar weer eens aan dat ik gelijk heb, namelijk dat de politici hier grotendeels incompetente mensen zijn met lange tenen."

Ja, dat is gemakkelijk scoren iemand van lange tenen beschuldigen. Waar Hero Brinkman geen enkel inlevingsgevoel heeft met betrekking tot de Antilliaanse problematiek worstelen de eilanden enorm met het dilemma van trots en geld. Voor hoeveel geld verkwanselt men zijn trots? Trots is mooi maar dat geldt ook voor de toekomst van de kinderen. Zonder geld is die er nauwelijks.

Over lange tenen gesproken. Geert Wilders, partijgenoot van Hero Brinkman, reageerde als door een wesp gestoken toen Koningin Beatrix in een toespraak opriep tot tolerantie. Oproepen tot tolerantie klinkt mij minder beledigend in de oren dan een corrupt boevennest en toch blijkt ook de PVV over lange tenen te beschikken.

Binnen zijn wereldbeeld bedoelt Hero Brinkman het allemaal vast wel goed, ook met deze opmerking in het eerder aangehaalde interview (00:18): "Dat ik er in ieder geval van overtuigd ben dat de Nederlandse belastingbetaler wel waar voor zijn geld krijgt".

Het is de vraag of dat geldt voor het reisje van Hero Brinkman naar de Nederlandse Antillen en tevens voor zijn salaris dat tenslotte ook door de Nederlandse belastingbetaler wordt betaald. Hero Brinkman is geboren in Almelo en de wijzen kwamen uit het oosten.

Helaas betekent dat nog niet dat alles wat uit het oosten komt ook wijs is.

Posted by CasaSpider at 11:16 AM | Permalink | Comments (38)

Overal zijn andere dingen belangrijk. Zo maakt Brabant zich druk om het provinciale volkslied. Het lied Brabant van Guus Meeuwis leek een goede kandidaat, maar kenner Stroomopwaarts wist al dat het hem niet ging worden: "Denkt u werkelijk dat zij (Hanja Maij-Weggen, red.) haar volk zo liefheeft dat zij uit volle borst gaat zingen: Ik mis zelfs het zeiken op alles om niets?"

In Amsterdam willen ze eindelijk wel weer eens Champions League spelen. Helaas zijn het niet alleen de Italianen waarvan men niet kan winnen maar wel verliezen, inmiddels geldt dit ook voor Pragenezen voetbalclubs uit Praag. De wedstrijden gespeeld op 1 en 8 maart 1967 tegen Dukla Praag herinner ik mij nog tamelijk goed, JC was er zelf bij. Deze keer zorgde Slavia voor de verrassing.

En dan Curacao. Slechts weinigen zijn echt en direct betrokken maar toch is er iets belangrijks gebeurd voor de staatkundige toekomst van het eiland. Vertegenwoordigers van Nederland en Curacao hebben op dinsdag 28 augustus 2007 het zogenaamde Overgangsakkoord getekend. In dit akkoord is vastgelegd hoe de overgangsperiode tot 15 december 2008 eruit gaat zien, de datum dat Curacao de status van een autonoom land binnen het Koninkrijk krijgt.

Concreet neemt Nederland bijna 4 miljard gulden over van de Curacaose schuld, trekt het 60.5 miljoen gulden uit voor het Sociaal Economisch Initiatief (SEI) en komt er 2.1 miljoen gulden beschikbaar voor het oplossen van urgente problemen. Om misverstanden en wantrouwen uit de weg te ruimen wordt een en ander vastgelegd in een Algemene Maatregel van Rijksbestuur.

Vriend en vijand op Curacao moet toegeven dat hiermee een uitstekend resultaat is binnengehaald. Lionel Capriles, ex-directeur van de Maduro & Curiels Bank, meent dat dit wellicht komt omdat Nederland beseft dat het iets goed te maken heeft. In de jaren 2000 tot 2002 heeft men de toenmalige minister-president Miguel Pourier (PAR) flink gepiepeld.

De toenmalige PAR-PNP-MAN coalitie nam een aantal onpopulaire maatregelen zoals het fors snijden in het overheidsapparaat om tegemoet te komen aan wensen van het IMF. Men was heel dichtbij de goedkeuring van deze instantie maar op het laatste moment trok Nederland in de persoon van staatssecretaris Gijs de Vries (VVD) de poot terug. Bij de verkiezingen in 2002 kreeg men de kous op de kop en won Frente Obrero (FOL) van Anthony Godett met overmacht.

Nederland zag al snel in dat men van de regen in de drup was geraakt. Op Curacao verdween het vertrouwen in de Koninkrijkspartner volledig. Zelfs nu nog worden Nederlandse politici als verraders beschouwd door de gebeurtenissen van toen. Daarom waren velen sceptisch ten aanzien van de Slotverklaring waarin Nederland zich bereid verklaarde om de schuldenlast grotendeels over te nemen. Jaja en wat kopen wij voor bereidheid? Wellicht is dat een van de redenen waarom de afspraken uit het zojuist getekende overgangsakkoord in een Algemene Maatregel van Rijksbestuur worden gegoten.

Het piepelen van Pourier en het vervolgens aantreden van de FOL-regering vormden een dieptepunt in de politieke verhouding met Nederland. Hoe paradoxaal maar waarschijnlijk was het op dat moment precies nodig. Zoals Lionel Capriles stelt dat de huidige bereidwilligheid is gegroeid uit zaden geplant in die tijd.

Haha, heet van de naald. Op dit moment wordt het Overgangsakkoord besproken in het gebouw van de Eilandsraad, gevestigd aan de Ansinghstraat nummer 1. Daar is de stroom uitgevallen. De oppositie spreekt over een boycot van de regering om informatie over het akkoord te verstrekken.

Posted by CasaSpider at 8:42 PM | Permalink | Comments (11)

Dinsdag lag ik voor het laatst op de nieuwe stretcher. Voor het laatst in beide betekenissen van het woord. Om de uiteinden te verstellen dient men deze eerst naar binnen te klappen, vervolgens helemaal uit te strekken en tenslotte in de gewenste stand te zetten. Een mysterieus mechanisme zorgt ervoor dat deze positie gehandhaafd blijft.

Tenminste dat is de bedoeling. Terwijl CasaSpider lekker uitgerekt van een behagelijk zonnetje lag te genieten voelde hij het uiteinde met zijn hoofd erop ineens naar beneden zakken. Een naar gevoel te vergelijken met het onbewust missen van een traptrede maar dan met het hoofd. Exit stretcher.

Of men dit nu een geval van goedkoop is duurkoop kan noemen? Duur was de stretcher niet, er was domweg geen keus. Ja, een nog goedkopere met plastic bandjes in plaats van stof. Die had het waarschijnlijk nog geen half uur met mij uitgehouden. De tip om in plaats van een stretcher een luchtbed te kopen is achteraf geen slechte.

La Curacao is een typisch Hindoe-warenhuis waar men artikelen van uiteenlopende soort tamelijk goedkoop kan krijgen. Voor degenen die nog goedkoper uit willen zijn is er Dovester, in Salinja toevallig naast La Curacao gelegen. Wij waren er toevallig en verbaasden ons over de koopjes. Een natscheerapparaat met vijf mesjes voor 2.75 Antilliaanse guldens (€ 1.10) of een zak ballonnen voor 1 gulden (€ 0.40). Dat konden we niet laten liggen.

Thuis probeerde Lucy een mesje op het scheerapparaat te zetten. Het wiebelde wat maar paste niet. Voor straf in de prullenbak. Bij het opblazen van de ballonnen explodeerde de helft meteen. Het rubber was oud en versleten. Ach, we hadden een paar ballonnen. Men koopt echter beter geen condooms bij Dovester.

Wat een geneuzel. Dat is het mooie van een weblog, men bepaalt zelf wat men erop zet. Geldt dat ook voor een politiek weblog als dat van Jan Marijnissen? Sinds de grote winst bij de laatste verkiezingen zijn er her en der in het land behoorlijk wat incidenten geweest met SP-ers. Nooit was daarover ook maar een letter te lezen op het weblog van Jan Marijnissen.

Nu is er de kwestie met Eerste Kamerlid Düzgün Yildirim. Een artikel hierover in het SP-partijblad Tribune kwam hoofdredacteur Elma Verhey op een schorsing te staan. Het democratisch gehalte van de SP is in het geding. En waar schrijft Jan Marijnissen over? Dat men de Tour de France via Google Maps kan volgen.

Nova confronteerde Marijnissen met bovenstaande. Deze bagatelliseerde de kwestie enigszins maar had ook inhoudelijke argumenten waarom er volgens hem niets mis is met het democratisch gehalte van de SP.

Of men het met die argumenten eens is of niet, ze horen wel degelijk thuis op janmarijnissen.nl.

Posted by CasaSpider at 5:31 PM | Permalink | Comments (19)

Per 1 juli 2007 is het de bedoeling dat Bonaire net als Saba en Sint Eustatius de status van Nederlandse gemeente krijgen. Als Nederlandse gemeente valt men volledig onder de Nederlandse rechtspraak met alle voor- en nadelen.

De politiek leider van de Partido Pro Desaroyo Boneiru (PRO) Benito Dirksz ziet de bui al hangen, onder andere met betrekking tot het homohuwelijk. Hij vindt dat Ramonsito Booi van regeringspartij UPB een uitzonderingspositie moet eisen waardoor het homohuwelijk op Bonaire niet mogelijk is.

Waar gaat het nu precies om want dat is mij niet volledig duidelijk. Gaat het erom dat het homohuwelijk al dan niet als rechtsgeldig moet worden gezien op Bonaire of gaat het erom dat homohuwelijken op Bonaire voltrokken moeten kunnen worden?

Indien het puur om de rechtsgeldigheid van het homohuwelijk gaat is er reeds een precedent uit januari 2005 na te lezen in het artikel Homohuwelijk in de Cariben, een interessante post (haha) niet in het minst door de vele reacties. In het kort weigerde de Arubaanse overheid een in Nederland gesloten homohuwelijk in te schrijven bij de Burgerlijke Stand.

De rechter oordeelde in deze zaak ten gunste van de homoseksuele betrokkenen. Volgens Artikel 40 van Het Statuut dient iedere officiële akte van een land binnen ons Koninkrijk door ieder ander land binnen datzelfde Koninkrijk geaccepteerd te worden. Met andere woorden wat de status van Bonaire ook is, zolang het flamingo-eiland deel uitmaakt van het Koninkrijk dient men het homohuwelijk als zijnde legaal te accepteren.

Moet het verplicht mogelijk zijn om op Bonaire een homohuwelijk te laten voltrekken? Het lijkt mij sterk dat eerder genoemd artikel 40 van Het Statuut hier niet op van toepassing is. Het antwoord is dus ja. Tot zover de theorie. In de praktijk is zelfs in het liberale en vooruitstrevende Nederland echter sprake van zogenaamde weigerambtenaren, is dat eigenlijk geen pleonasme?

Als weigerambtenaren in Nederland worden geaccepteerd dient dit ook voor Bonaire te gelden. En wat als alle aanwezige ambtenaren weigeren? In het moderne Frankrijk heeft het Hof van Cassatie in Parijs precies vandaag geoordeeld dat het huwelijk onder de huidige wet alleen een verbintenis tussen man en vrouw kan zijn. Daarmee is het in 2004 in Bègles gesloten huwelijk tussen Bertrand Charpentier (33) en Stéphane Chapin (36) ongeldig verklaard.

Dit om aan te geven dat het homohuwelijk niet zo geaccepteerd is als bijvoorbeeld vrouwenkiesrecht.

In reacties op de door Benito Dirksz veroorzaakte discussie zegt een aantal Nederlanders dat de status van Nederlandse gemeente geen à la carte maaltijd is waarbij men zelf kan kiezen wat men wel en niet op zijn bordje wil. Neen, het is alles of niets.

Dat is nog maar de vraag. Immers, op 1 juli 2007 verandert er feitelijk bijna niets voor de inwoners van Bonaire, Saba en Sint Eustatius. Het minimumloon blijft hetzelfde, de uitkeringen blijven hetzelfde en men betaalt niet met de euro maar met de Antilliaanse gulden. Voordat de eilanden daadwerkelijk Nederlandse gemeenten zijn als Groningen of Zeist vloeit er nog heel wat water door de Rijn.

Mijn voorstel is dat er een faseringsplan komt waarin wordt aangegeven waar men per onderdeel op welk moment wil zijn. Onderdelen van de wetgeving zoals bijvoorbeeld het homohuwelijk dienen in deze fasering opgenomen te worden. Rome en Parijs zijn tenslotte ook niet op één dag gebouwd.

Posted by CasaSpider at 1:54 PM | Permalink | Comments (10)

Er gebeurt veel in Nederland hetgeen op zich niet vreemd is met net een nieuw kabinet in de steigers. Drie dingen springen het meest in het oog, hier komen ze in (niet geheel) willekeurige volgorde.

• Met stip op één de Croissantenkwestie. Twee agenten sommeren een vrouw die in de Amsterdamse metro een croissantje eet mee naar buiten te komen en slingeren haar op de bon. 50 Euro. GeenStijl ziet als een van de weinigen de ernst van de zaak in: "Zelfs een klein kind weet namelijk dat croissants kruimen bij het het leven."
• We vervolgen met de kwestie Bram Moszkowicz, een achternaam die ik nooit in één keer goed schrijf. Goed aangeschreven staat de advocatuur sowieso niet als beroepsgroep en de Moszkowiczen dragen daar aardig aan bij. Op 12 mei 2006 schreef ik in De twee karaffen over de integriteit van Bram Moszkowicz. Inmiddels is bekendgemaakt dat Moszkowicz de verdediging van Willem Holleeder neerlegt. Waarschijnlijk neemt Gerard Spong deze taak over. Spong heeft geen banden met wijlen Willem Endstra maar voor de rest is het lood om oud ijzer.
• Last but not least de dubbele nationaliteitenkwestie. De beoogde PvdA-staatssecretarissen Ahmed Aboutaleb en Nebahat Albayrak bezitten behalve de Nederlandse ook respectievelijk de Marokkaanse en de Turkse nationaliteit. Volgens PVV-leider Geert Wilders is dit onacceptabel, immers door het feit dat men ook over een ander paspoort dan het Nederlandse beschikt kan men in bepaalde gevallen nooit 100% de belangen van Nederland behartigen. Deze kwestie breidt zich als een sneeuwbal uit en heeft nu het koningshuis bereikt. Prinses Máxima moet volgens sommigen met Rita Verdonk op kop afstand doen van haar Argentijnse paspoort. Complicerende factor is dat Argentinie het Argentijnse staatsburgers niet toestaat om hun nationaliteit op te geven. Ditzelfde geldt overigens ook voor Marokko.

Croissants eten we eigenlijk nooit, van advokaat hou ik niet maar we hebben in ons gezin van vier personen wel zes paspoorten. Daarom de mening van CasaSpider over de dubbele nationaliteitenkwestie.

Allereerst dit. Indien er wettelijk niets op tegen is dat een staatssecretaris twee paspoorten heeft moet men daar ook niet over zeuren. Datzelfde geldt voor het Argentijnse paspoort van prinses Máxima.

Als ik het voor het zeggen had en er moest een nieuwe wet gemaakt worden met betrekking tot dit issue, wel in dat geval pleit ik ervoor om de aanvrager bij het verkrijgen van de Nederlandse nationaliteit de oorspronkelijke verplicht op te laten geven. Als iemand Nederlander wil worden moet dat niet alleen uit praktische overwegingen zijn, neen men moet daar bewust voor kiezen en de consequenties aanvaarden.

In het geval bepaalde landen als Marokko en Argentinie niet toestaan dat hun burgers de nationaliteit opgeven dient er druk op de betreffende regeringen te worden uitgeoefend. Als de Europese Unie als een geheel optreedt en nationalisatieverzoeken afwijst op deze grond kiest men hoogstwaarschijnlijk snel eieren voor zijn geld.

En wat betreft ons gezin. Indien er geen druk is gaan wij natuurlijk geen moeite doen en kosten maken om de Dominicaanse nationaliteit van Lucy en Luchiano (9) op te laten heffen.

Posted by CasaSpider at 2:03 PM | Permalink | Comments (26)

1.

Om tien over negen werden wij met Diana (6 maanden) bij het consultatieburo verwacht. Eerst wordt zij gewogen en gemeten. Het wegen leverde een kleine domper op. Woog zij op 11 oktober nog 7.2 kilo, nu was dat 7 kilo en 160 gram. Inmiddels zit Diana onder de gemiddelde lijn voor wat betreft gewicht.

De reden is waarschijnlijk dat zij alleen moedermelk krijgt. Weliswaar aangevuld met fruit- en groentenhapjes, maar kunstmatige melk weigert zij. Daar moet nu wel verandering in komen. Voor het overige ontwikkelt Diana zich goed, communicatief en motorisch scoort zij uitstekend.

Toen we terug naar huis reden hebben we bij de botika (apotheek/drogist) meteen een blik Nutrilon-2 gekocht. Tussen de middag bereidde Lucy een fles van 120 cc. Ik gaf Diana de fles en zij dronk de helft op.

2.

Over de verkiezingsconference van Freek de Jonge hoor ik veelal positieve berichten. Maar ik vond hem om te huilen. Geen schim van de man die hij vroeger was. Luchiano (9) baalde ook van Freek want hij wilde een van zijn gewelddadige tekenfilmseries zien. Van de conference begreep hij logischerwijs helemaal niets.

Wel vroeg hij mij: "Papa, is dat de oude Paul de Leeuw?"

Stemmen op Curacao is overigens een feest. Dit kan men doen bij de Nederlandse Vertegenwoordiging alwaar koffie en gebak klaar staan voor het stemvee. Helaas heb ik nagelaten mij te registreren. Ook zonder mijn stem is de SP de derde partij van Nederland geworden. Proficiat met 24 (?) zetels, Jan.

3.

's Morgens vroeg om 06:04 AM loopt de wekker af voor Luchiano en mij. Op woensdag heeft hij gym en dat vereist een speciaal t-shirt.

Luchiano: "Papa, kun je mijn gym t-shirt boven uit de kast pakken?"
CasaSpider, ietwat pissig: "Is goed, maar waarom doe je dat niet 's avonds?"
De nieuwe Paul de Leeuw: "Ja wat denk je, dat ik er 's avonds wel bij kan?"

Doek.

Posted by CasaSpider at 6:01 PM | Permalink | Comments (17)

Nederland is in a state of shock omdat officieren van de Militaire Inlichtingen en Veiligheidsdienst (MIVD) in de Zuid-Iraakse provincie Al Muthanna in oktober 2003 15 gevangenen hebben onderworpen aan ongebruikelijke verhoormethoden. Er wordt gesproken over marteling.

Gevangenen kregen een skibril op, werden natgespoten met water en blootgesteld aan harde geluiden.

Minister Henk Kamp (VVD) van Defensie verklaart dat de Koninklijke Marechaussee de zaak onderzocht heeft. De conclusie van dit onderzoek was dat er geen strafbare feiten zijn gepleegd. Toen ik die woorden op het journaal hoorde dacht ik: "Nou, die maakt zich er wel gemakkelijk vanaf. De Koninklijke Marechaussee lijkt mij niet de aangewezen instantie om deze kwestie te behandelen."

Dat vindt het Openbaar Ministerie kennelijk ook. Over vijf dagen zijn er verkiezingen. Waarom komen de martelingsberichten nu naar buiten? De rechtse partijen bagatelliseren de gebeurtenissen, de linkse spreken er schande van.

Wouter Bos: "Een minister die dit stil heeft gehouden is geen knip voor de neus waard." Maar is een politicus die omwille van twee mogelijke zetels geleverd door Turkse stemmers een theoretische discussie over het woord genocide begint dat wel? Politici, het is allemaal één pot nat.

Gevangenen kregen een skibril op, werden natgespoten met water en blootgesteld aan harde geluiden. Maar hoe staat het met de behandeling van Nederlandse gevangenen in buitenlandse gevangenissen? Als men het genoegen heeft om opgesloten te zijn in La Victoria te Santo Domingo krijgt men geen eten en heeft men geen slaapplaats. Deze zaken moet men kopen van medecriminelen die de baas spelen.

Of wat te denken van Machiel Kuijt en Rien Parlevliet die reeds jaren in de hel die Bangkok heet hun levensdagen slijten? Zij worden waarschijnlijk niet meer warm of koud van een skibril, een hard geluid of een waterslang.

Nederlandse militairen en met name hun leidinggevenden dienen heel goed te weten wat wel en niet kan in de omgang met krijgsgevangenen, laat daar geen misverstand over bestaan. Als variant op een wijsheid van het Goede Doel is beschaving slechts een pakketje schroot met een dun laagje chroom. Dat laagje gaat er heel snel vanaf in een oorlogsgebied, vandaar dat keiharde regels nodig zijn.

Men dient iedere zaak echter altijd in perspectief te blijven zien. Dat geldt zeker voor politici in de laatste dagen voor de verkiezingen.

Posted by CasaSpider at 11:42 AM | Permalink | Comments (15)

Iets triggerde mij om de 30 stellingen op de website van www.stemwijzer.nl eens in te vullen. Omdat ik er nadien een post aan wilde wijden moest ik zelfs een tweede keer aan de bak. Het vreemde is nu dat ondanks dat ik bij mijn weten precies dezelfde antwoorden heb gegeven er toch een wezenlijk andere utslag uitrolde.

De twee uitslagen volgen later, eerst onthullen wij de trigger. Het is een artikel in de Amigoe getiteld Criminele Antillianen moeten terug. De link is Ohne Gewähr omdat de Amigoe de meest link-onvriendelijke online-krant is die ik ken. Morgen kan deze link alweer dood zijn.

Het artikel gaat over stelling #20: "Criminele Antillianen moeten terug naar de Antillen en daar de gevangenis in." Niet minder dan 78% van de deelnemers is het eens met deze stelling. Slechts 17% waaronder tweemaal CasaSpider is het ermee oneens en 4% weet het niet. De eerste vraag is waar het laatste procent is gebleven.

Er is slechts één stelling met een nog uitgesprokenere uitslag en dat is stelling #17: "Euthanasie moet mogelijk blijven." Maarliefst 90% van de deelnemers staat hier achter.

Het is moeilijk en gevaarlijk conclusies te verbinden aan de voorlopige uitslag met betrekking tot stelling #20. Hoeveel van de 78% tegenstemmers kennen een Antilliaan? Mijn eerste indruk is dat het een uiting is van het toenemende individualisme wat feitelijk een eufemisme is voor egoïsme onder de Nederlandse bevolking.

Had men het woord Antillianen vervangen door Marokkanen was de uitslag niet wezenlijk anders geweest. Men vergeet gemakshalve dat het om mensen gaat met een Nederlands paspoort.

's Middags gaf de website mij het advies om CDA te stemmen, met de SP op een goede tweede plaats. 's Avonds is het CDA plotseling gezakt naar de vijfde plaats en staat Jan Marijnissen op nummer één. En dat is conform mijn eigen gedachte, alhoewel ik vandaag in meerdere opzichten aangenaam ben verrast door Mariko Peters.

Concluderend werkt www.stemwijzer.nl 's avonds nauwkeuriger dan 's middags. Houdt daar rekening mee.

Posted by CasaSpider at 12:12 AM | Permalink | Comments (35)

Op donderdagavond 2 november 2006 Nederlandse tijd werd een historisch accoord getekend door de drie partijen Nederland, Sint Maarten en Curacao. Laatstgenoemde twee eilanden krijgen een autonome status binnen het Koninkrijk. Download hier de slotverklaring in pdf-formaat.

Er is hard onderhandeld, vooral over het op het laatste nippertje door minister van Justitie Ernst Hirsch-Ballin ingebrachte voorstel dat Justitie net als Defensie en Buitenlandse Zaken onder één Koninkrijksminister dient te vallen. Dit voorstel was onacceptabel voor de eilanden.

Er is een compomis gevonden in de vorm dat de Nederlandse minister van Justitie in een extreme situatie onder voorwaarden als in Het Statuut beschreven kan ingrijpen als de minister van bijvoorbeeld Curacao zijn werk niet goed doet. Tevens wordt er een soort van Super Procureur-Generaal aangesteld voor de twee nieuwe landen alsmede de drie nieuwe Nederlandse gemeenten. In ruil hiervoor krijgen zowel Curacao als Sint Maarten een eigen Openbaar Ministerie en een eigen Politiekorps. Dat is meer dan waarop de eilanden vooraf hadden kunnen hopen.

Naar aanleiding van de post Bestuurlijk Overleg in Den Haag vroeg Lennart of dit een goede deal is voor Curacao. Ik ben van mening dat Curacao en ook Sint Maarten er vrijwel het maximale uit hebben gesleept. Van tevoren was duidelijk dat Nederland na kwijtschelden van het grootste gedeelte van de staatsschuld meer controle eist om nieuwe schulden te voorkomen.

Ook een nieuwe nationale munt en een eigen Centrale Bank voor de twee eilanden is op dit moment niet gewenst, alleen al vanwege de hoge kosten die dat met zich meebrengt. Het is wel een bijzondere situatie dat straks twee nieuwe landen (Curacao en Sint Maarten) en drie nieuwe Nederlandse gemeenten (Bonaire, Saba en Sint Eustatius) de munteenheid delen van de oude, niet meer bestaande Nederlandse Antillen. Dit is echter een kwestie die in een latere fase aangepakt kan worden.

Belangrijk is het punt van Justitie. Ik vind dat men enorm goed heeft gelaveerd en tot een voor alle partijen bevredigend compromis is gekomen. Sommige Curacaoenaars als Josephine Bakhuis-Trinidad (Papiamentstalig artikel) vinden het wellicht te weinig, anderen waaronder ikzelf zijn niet ongelukkig met het feit dat er, in een extreme situatie, uiteindelijk toch ingegrepen kan worden door Nederland.

Ook internationaal wordt hier ongetwijfeld positiever tegen aangekeken dan dat de eilanden volledige en onbeperkte zeggenschap hebben over een ook internationaal belangrijk onderwerp als Justitie. Ik ben, vreemd genoeg, niet bij de onderhandelingen aanwezig geweest maar hoor geluiden dat met name ex-premier van de Nederlandse Antillen Suzy Camelia-Römer een grote rol heeft gespeeld in het tot stand komen van het compromis op dit terrein. Dat is een compliment waard.

Samenvattend ben ik verrast door de daadkracht van de betrokken partijen, niet in het minst van de Nederlandse. Het is moeilijk in te schatten wat het aandeel van Atzo Nicolaï hierin is geweest. Heeft hij geoogst wat zijn D66-voorgangers Thom de Graaf en Alexander Pechtold hebben gezaaid of had Curacao zich anders nog steeds in een soort van Limbo bevonden? We zullen het nooit weten.

Hoe nu verder? Als de Curacaose delegatie terug is op het eiland dient zij uitleg te geven en verantwoording af te leggen aan de Eilandsraad over het gesloten accoord. Hierna wordt een nieuw Referendum gehouden waarin de bevolking zich over het accoord dient uit te spreken.

Ik stem voor het accoord. Als men realistisch is is er geen andere keuze. Een "neen" betekent dat Curacao jaren terug wordt geworpen in haar pogingen om uiteindelijk te komen tot onafhankelijkheid. Want zoveel is wel duidelijk, heel veel Curacaoenaars zien wat nu bereikt is en waarschijnlijk op 1 juli 2007 geëffectueerd wordt als een stap in de richting van eerst meer autonomie en vervolgens onafhankelijkheid.

Tot slot drie pagina's uit de Papiamentstalige ochtendkrant Extra:

• De voorpagina van de Extra op vrijdag 3 november 2006.
• Het accoord tussen Nederland, Curacao en Sint Maarten, deel 1.
• Het accoord tussen Nederland, Curacao en Sint Maarten, deel 2.

Alle posts met als onderwerp de Slotverklaring zijn te vinden in het dossier Slotakkoord 02.11.2006.

Posted by CasaSpider at 1:42 PM | Permalink | Comments (18)

Een grote delegatie uit Curacao en een uit Sint Maarten zijn in Nederland om zogenaamd Bestuurlijk Overleg te hebben met een Nederlandse delegatie onder leiding van minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties Atzo Nicolaï. Het overleg gaat over de ontmanteling van de Nederlandse Antillen en de nieuwe staatkundige positie van Curacao en Sint Maarten.

Op woensdag 11 oktober tekenden de K3, de kleine drie eilanden Bonaire, Saba en Sint Eustatius, een slotverklaring waarin zij aangeven een soort van Nederlandse gemeenten te worden. Nu is het de beurt aan de G2, de grote twee eilanden Sint Maarten en Curacao.

Bij het Referendum over de staatkundige toekomst op Curacao van 8 april 2005 heeft een meerderheid (68%) gekozen voor Optie A, Status Aparte ofwel autonomie binnen het Koninkrijk. Alle grote politieke partijen steunden deze optie. De vraag is alleen hoe deze optie ingevuld moet worden. Daar liet niemand zich over uit.

Dat veranderde na de uitslag van het Referendum. Er werd gerept over een Status Aparte model Aruba Plus. Aruba heeft haar Status Aparte in 1986 gekregen. Curacao en Sint Maarten wilden op 1 juli 2007 een minimaal gelijke Status Aparte als Aruba heeft.

Al snel werd duidelijk dat Nederland hier niet aan meewerkt. Zo is het vooralsnog uitgesloten dat beide (ei)landen een eigen Centrale Bank en een eigen munteenheid krijgen. Verschil van mening bestaat er over het Openbaar Ministerie en het Politiekorps.

Een passage uit de Brief aan de Tweede Kamer over de staatkundige vernieuwingen op de Nederlandse Antillen van Atzo Nicolaï:

"Afspraken zijn nodig op het gebied van rechtszekerheid en deugdelijkheid van bestuur. Bij de bestuurlijke schaalverkleining door het uiteenvallen van het Land Nederlandse Antillen moeten er betere garanties zijn voor een duurzame borging van rechtszekerheid en deugdelijkheid van bestuur. Met name door het wegvallen van een bestuurslaag is een versterkte positie van het Koninkrijk noodzakelijk."

Nederland vindt de (ei)landen te klein om deze belangrijke zaken zelf te regelen. Openbaar Ministerie en Politiekorps moeten gedeeld worden tussen Curacao en Sint Maarten. Daar bovenop wil Nederland dat dit Openbaar Ministerie feitelijk valt onder de minister van Justitie van het Koninkrijk, lees Nederland.

De grote troefkaart van minister Nicolaï is het voor 85% kwijtschelden van de staatsschuld van de Nederlandse Antillen. In totaal bedraagt deze schuld 5 miljard Antilliaanse guldens, het equivalent van 2.24 miljard euro.

Premier Emily de Jongh-Elhage vindt dit een royaal gebaar dat Curacao niet mag afwijzen. Politieke partijen als Frente Obrero (FOL) en Forsa Korsou zijn van mening dat Curacao haar kans op werkelijke autonomie nu verkwanselt voor een paar zilverlingen.

Een punt dat weinig belicht wordt is de verhouding tussen Curacao en Sint Maarten. Beide landen hebben eufemistisch gezegd een hekel aan elkaar. Men is elkaar liever kwijt dan rijk en dat is een van de overwegingen geweest voor beide eilanden om voor autonomie en daarmee opheffing van de Nederlandse Antillen te kiezen.

Ironisch genoeg zitten de twee grootste vijanden binnen de Nederlandse Antillen straks aan elkaar vast op belangrijke punten. Sint Maarten heeft duidelijk haast en is hierin tot dusverre redelijk meegegaan omdat men de nieuwe structuur er zo snel mogelijk door wil drukken.

Volgens bronnen heeft Wouter Bos aangegeven dat hij autonomie voor een klein eiland als Sint Maarten (33.000 inwoners) niet ziet zitten. Na 22 november kan Bos wel eens virteel minister-president zijn. Wellicht dat men zich daarom coöperatief opstelt, zelfs als dit betekent dat men de komende jaren aan Curacao vastzit.

Het Bestuurlijk Overleg had reeds afgerond moeten zijn, maar het is nog niet eens begonnen. Door veranderingen van gemaakte afspraken en nieuwe eisen van Nederlandse kant is men blijven steken in vooroverleg. Vooroverleg dat zeer lang duurt, er wordt gesproken over marathonsessies.

De Curacaose delegatie kan maar beter met een goed resultaat naar huis komen. Op het eiland is veel kritiek op de grootte van de delegatie en de daaraan verbonden kosten. Deze zijn geraamd op 128.000 Antilliaanse guldens ofwel ruim 57.000 euro.

Een fors bedrag dat echter gezien het doel van de missie in het niet valt bijj het één uur durende feestje ter gelegenheid van de introductie van het nieuwe beeldmerk van de stad Den Haag. Dat feestje kost namelijk 190.000 euro.

Alle posts met als onderwerp de Slotverklaring zijn te vinden in het dossier Slotakkoord 02.11.2006.

Posted by CasaSpider at 1:49 PM | Permalink | Comments (9)

"Het ei van Columbus", noemde reageerder Hans het. Om het vertrouwen in stemcomputers of beter in mensen te vergroten dient deze apparaten onmiddellijk na het uitbrengen van een stem hier een printje van te maken. De stemmer controleert of wat op papier staat overeenkomt met wat hij gestemd heeft en deponeert de print in een ton.

Na afloop van de verkiezingen wordt steekproefsgewijs bekeken of de computeruitslag klopt met de papiertjes. Het voordeel is dat de uitslag direct na het sluiten van de stembussen beschikbaar is. Bovendien is een eventuele hertelling nauwkeuriger aangezien in de tijd van het potlood zowel de eerste telling als de hertelling door mensen geschiedden.

Dat is in een notendop wat in mijn eerste post over stemcomputers staat.

Een van de eigenschappen die een programmeur dient te hebben is het kunnen vinden van fouten in zijn eigen programma's. Dat lijkt gemakkelijker dan het is. Op dit moment ben ik Luchiano (8) aan het trainen eigen fouten in zijn huiswerk en op zijn weblog te vinden en te verbeteren. Hij heeft een groot vertrouwen in zijn onfeilbaarheid. En dat in een tijd waarin zelfs de Paus sorry zegt.

Tevergeefs probeerde ik een fraude-scenario te verzinnen. Bij programmeren is het van belang uit te gaan van de gebruiker. Op cursussen wordt men hierin onderwezen. Zo moet een programma idiot-proof zijn. Een voorbeeld hiervan is dat een gebruiker met beide handen zoveel mogelijk toetsen tegelijk indrukt.

Als hoogste nivo van gebruikersbestendigheid geldt student-proof. Hiermee wordt een begaafde persoon bedoeld die zijn intelligentie op destructieve wijze inzet. Denk hierbij aan hoe tegenstanders van James Bond dat doen.

Bij een verkiezing kan men erop wachten dat iemand valselijk beweert dat zijn uitgebrachte stem niet overeenkomt met de print. Sommigen doen dit om te zieken, een ander heeft wellicht net ruzie gehad met zijn chef. De vraag is hoe men met een dergelijke aangifte moet omgaan.

Stemmen geschiedt anoniem. Degene die beweert iets anders gestemd te hebben dan wat op het printje staat hoeft niet te zeggen waarop hij dan wel heeft gestemd. In feite is het laten zien van het printje al een overtreding van het recht op geheimhouding. Immers, degene die het printje leest weet waar betrokkene kennelijk niet op heeft gestemd.

Voordeel is dat men met het doen van valse aangifte alleen zijn eigen partij kan benadelen. Landelijk dient men de aangiftes alsmede de aangever te registreren. Dat laatste kan van pas komen bij latere verkiezingen.

Concluderend lijkt de procedure met het printje onverlet de beste oplossing te zijn.

Posted by CasaSpider at 8:58 PM | Permalink | Comments (13)

Vanmorgen heb ik een software-update (3.33, mandatory) gedaan van Movable Type, een update die in eerste instantie fout leek te gaan. Sinds ik niet meer aan wedstrijdsport doe is mijn bijgeloof vrijwel verdwenen, zo zijn Lucy en ik op dertien februari met elkaar getrouwd. Maar als software vreemd doet en het is toevallig vrijdag de dertiende slaat de twijfel toch toe.

Software, twijfel en de verkiezingen voor de Tweede Kamer komen eraan.

Er is een beweging in Nederland opgestaan die van mening is dat stemcomputers niet te vertrouwen zijn. Op Curacao stemmen wij al sinds tijden electronisch, tenminste toch in de bokshal van Marie Pampoen.

Nooit heb ik het idee gehad dat er fraude wordt gepleegd met de stemcomputers. Van de andere kant, waarom worden lottotrekkingen nog steeds verricht met ballen die uit een ouderwetse koffiemolen in een modern jasje worden geblazen?

Op 10 juni 2004 betoogde ik tegen een Venezolaanse collega dat "wij het wel vertrouwen". Het was twee maanden voor het belangrijke Referéndum Revocatorio in Venezuela waarbij de bevolking zich voor of tegen president Hugo Chávez kon uitspreken. De oppositie vertrouwde de stemcomputers in het geheel niet, de fabrikant had volgens hun banden met de regering.

Maar in Nederland? Uiteraard dienen stemcomputers beveiligd te zijn. Het verhaal van de 8000 identieke sleutels en het zonder bewaking opslaan van de apparaten komt zeer laks over. Toch kan ik mij niet voorstellen dat er een organisatie is die daadwerkelijk een poging doet om landelijk de stemcomputers te herprogrammeren.

Een eenvoudige oplossing is deze. Laat de stemcomputer na het uitbrengen van iedere stem een printje maken. Degene die zijn stem heeft uitgebracht controleert het printje en deponeert dit in een stembus. Na de verkiezingen worden steekproefsgewijs controletellingen verricht.

Waarom doen we dat eigenlijk niet zo?

Posted by CasaSpider at 8:22 PM | Permalink | Comments (13)

Vandaag woensdag 11 oktober 2006 hebben de drie kleine eilanden Bonaire, Sint Eustatius en Saba samen met Nederland een handtekening gezet onder de slotverklaring over hun toekomstige staatkundige positie. De drie eilanden worden een soort van Nederlandse Gemeenten, conform de wens in hun respectievelijke referendums.

Concreet verandert er vooralsnog weinig. De inwoners krijgen stemrecht voor de Tweede Kamer en misschien ook nog voor de Eerste. Voor het overige is er vooral financieel toezicht vanuit Nederland. Zo hebben de eilanden geen leenbevoegdheid.

Over belangrijke zaken als uitkeringsnivo, munteenheid, de positie van het Papiamento (Bonaire) dan wel Engels (Saba en Statia) en welke Belastingdienst de heffingen gaat innen zijn geen beslissingen genomen. Wel is bekend dat het uitkeringsnivo niet gelijk aan dat van Nederland zal zijn maar dat is logisch.

In totaal wonen op de drie genoemde eilanden ongeveer 17.000 mensen, dat moet toch te managen zijn. Anderszijds ben ik benieuwd naar de aanzuigende werking in de regio nu men direct onderdeel van Nederland wordt. Voor men het weet wonen er 80.000 mensen afkomstig uit Haiti, de Dominicaanse Republiek, Colombia en Venezuela op Bonaire. Wel, dan komt er tenminste een beetje leven in de brouwerij.

Diana (5 maanden) heeft niet over gebrek aan leven in de brouwerij te klagen. Vandaag had zij een uitstapje naar het consultatieburo. Behalve de normale controles van gewicht (7.2 kilo) en lengte (67 centimeter!) kreeg zij ook haar derde vaccinatie. Vanaf welke leeftijd gaan baby's eigenlijk dingen beseffen?

Vooralsnog herkent Diana niets van de plaats waar men haar beentjes met naalden doorboort. Pas op het moment dat Lucy haar stevig vast moet houden en de zuster er met de injectiespuit aankomt begint zij te huilen. Luchiano (8) is nerveuzer, hij verlaat de kamer een aantal keren. Tegen de verpleegster beweert hij een fobie te hebben.

In minder dan 50 minuten is de hele klus geklaard hetgeen aanzienlijk sneller is dan de staatkundige besprekingen binnen ons Koninkrijk. O ja, het is maar goed dat ik vandaag geen zin had in een RealWrite™ uitzending Nederland-Albanie.

Posted by CasaSpider at 7:48 PM | Permalink | Comments (14)

Al geruime tijd ben ik geabonneerd op de columns van Rita Verdonk. Woensdagmorgen ontving ik de volgende mail.

Beste abonnee,

'Kinderen moeten in alle vrijheid buiten met hun vriendjes kunnen spelen. Iedereen met gezond verstand vindt dat, ik ook', schrijf ik in mijn nieuwste column. Ik hoop dat de ouders zich verantwoordelijk gedragen en met hun kinderen terugkeren, want dan zit er binnenkort geen kind meer in de cel.

Lees mijn nieuwste column hierover.

Met vriendelijke groeten,

Rita Verdonk
Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie

Mijn eerste gedachte was: "Een typische Rita Verdonk brief". Waarbij het woord typisch staat voor koud en rationeel. Kind in de cel? Ouders terug naar eigen land. Probleem opgelost. Zelfs van een parkeerwachter wordt meer inlevingsvermogen en flexibiliteit verwacht.

Op dit moment speelt de zaak van de achtjarige Hui. Zijn moeder is achtenhalf jaar geleden als minderjarige asielzoekster hoogzwanger vanuit China naar Nederland gekomen. Hui is in Nederland geboren maar beschikt evenals zijn moeder niet over de vereiste papieren.

In 2006 zaten de uitgeproceerde moeder en zoon in het vertrekcentrum Vught. De moeder kon (wilde?) haar terugkeer naar China niet regelen. Op dinsdag 19 september 2006 werd Hui derhalve overgebracht naar het detentiecentrum Zeist. Een achtjarig kind zit in de gevangenis (Bron: www.geenkindindecel.nl).

Aan ieder verhaal zitten twee kanten. In de column van Rita Verdonk waarnaar zij in haar korte mail verwijst licht zij de zaak toe vanuit haar gezichtspunt. Hieronder twee alinea's uit deze column.

Maar als die ouders hun verantwoordelijkheid niet nemen, dan wordt het moeilijk. Als ze willen kunnen ze hun kroost onderbrengen bij familie, vrienden of voogd. Die keus wordt hen expliciet voorgelegd. En bij gezinnen met twee ouders wordt één van de ouders in bewaring gezet. De andere ouder kan dan met de kinderen ergens anders wonen. Daarvoor hebben we nu een aparte opvangvoorziening.

Moeilijker wordt het echt als alleenstaande ouders niet meewerken aan de terugkeer en per se hun kinderen bij zich willen houden. Voor hen blijft er niets anders over dan vreemdelingenbewaring. Want het alternatief is een illegaal bestaan. Dat is geen leven voor ouders met kinderen en dat tolereren we ook niet in Nederland.

Kennelijk zijn er mogelijkheden voor de moeder van Hui om haar zoon elders onder te brengen. Als dat waar is dan is er sprake van dubbele chantage. Enerzijds chanteert Rita Verdonk de moeder. Immers, door Hui vast te zetten legt zij een zware druk op haar om toch maar eieren voor haar geld te kiezen.

Anderzijds chanteert de moeder met haar kind de Nederlandse staat. Een kind in een cel roept gevoelens van verontwaardiging op en zorgt voor extra aandacht, aandacht die misschien uiteindelijk leidt tot een legale status in Nederland.

Een ingewikkelde kwestie waarin één ding vast staat. Hui heeft hier niet om gevraagd, hij is letterlijk het kind van de rekening. Wie is in staat de rol van koning Salomon te spelen in deze tragedie?

Posted by CasaSpider at 12:44 PM | Permalink | Comments (18)

Uit de CasaLog archieven blijkt dat ik slechts twee maanden geleden nog een boek heb gelezen en vandaag is het wederom raak. CasaSpider lijkt wel een bibliofiel.

Het boek dat we nu uit de bibliotheek hebben gehaald heet Het huwelijk. Van overspel tot zorgverplichting. (ISBN 90-617-225-8) en is geschreven door oud-politica Andrée van Es (Wikipedia / foto), geboren te Den Haag op 26 januari 1953. In haar PSP-tijd was zij een van de pitspoezen van de Tweede Kamer, iets wat men vreemd genoeg veel minder snel over een man schrijft.

Het aardige van haar uit 1998 daterende boekje is dat het dun is, in een uurtje heeft men het uit. Er staan vele grappige feiten in, zoals dat tot 1956 gehuwde vrouwen juridisch handelingsonbekwaam waren. Een voorzet voor open doel.

Andrée van Es schrijft over het huwelijk, over scheiden en over de verplichtingen die aan een huwelijk vastzitten. Diverse vormen van huwelijk en motieven worden in hun tijdsbeeld belicht, zoals bijvoorbeeld het verstandshuwelijk.

"Motieven van minder liefdevolle aard zijn geoorloofd". Neem het voorbeeld van een weduwe van 94 en haar verzorger van 36 die met elkaar trouwen terwijl het er dik bovenop ligt dat de erfenis zijn doel is. In 1998 was reeds sprake van een duidelijke omslag jegens het naturaliseren van vreemdelingen.

Van Es redeneert hierop verder: "Vanuit het oogpunt van rechtsgelijkheid is niet goed in te zien waarom ieder verstandshuwelijk recht van bestaan heeft, behalve dat ene verstandshuwelijk, dat als doel heeft voor een van de echtelieden toelating tot een land te krijgen."

Logisch redenerend heeft zij een punt. Gevoelsmatig ligt een schijnhuwelijk voor mij dichter bij draagmoederschap dan bij het voorbeeld van de rijke oude weduwe. Wetgeving is een tamelijk continu en ad-hoc proces om mazen in her en der scheurende netten te dichten. En in de praktijk zijn er nu eenmaal meer buitenlanders die geïnteresseerd zijn in een schijnhuwelijk met een Nederlandse staatsburger dan rijke oude weduwen.

In het hoofdstuk over gearrangeerde huwelijken wordt kroonprins Willem-Alexander aangehaald als laatste persoon die nog onderworpen lijkt aan de riten van dit type huwelijk. Bekend is dat koningin Beatrix zich actief bemoeit met de dames waarop Willem-Alexander zijn oog laat liet vallen.

In 1998 was echter nog niet bekend dat de Argentijnse Máxima vier jaar later zijn wettige echtgenote werd. Extra grappig is dat niemand minder dan Andrée van Es in 2001 de taak kreeg om prinses Máxima te helpen bij het inburgeren.

Dat laatste is in ieder geval uitstekend gelukt.

Posted by CasaSpider at 4:17 PM | Permalink | Comments (13)

Vandaag donderdag 24 augustus 2006 is het feest want het is Naturalisatiedag. Deze dag is een initiatief van minister Rita Verdonk en vond in 2005 voor het eerst plaats. Gekozen is voor 24 augustus omdat op deze dag in 1815 de eerste grondwet werd ingevoerd in het Koninkrijk der Nederlanden.

Het is een feestdag voor immigranten aan wie het Nederlandse staatsburgerschap is verleend. Alle Nederlandse gemeentes hebben de plicht op deze dag een ceremonie te organiseren waarbij de nieuwe Nederlanders officieel hun Nederlandse paspoort krijgen.

Vanaf volgend jaar is Naturalisatiedag geen vrijblijvend nummer. De nieuwe Nederlanders moeten hierbij aanwezig zijn. De vraag is wat te doen met mensen die precies op 25 augustus in aanmerking komen voor het Nederlanderschap. Moeten zij een jaar wachten op hun paspoort? Of iemand die op Naturalisatiedag om een of andere reden verhinderd is?

Het idee van Naturalisatiedag is niet slecht. Een feestelijke ceremonie kan het Nederlandergevoel versterken. In de Verenigde Staten kent men Citizenship Day op 17 september, de datum waarop in 1787 de eerste constitutie werd getekend.

De wijze waarop Rita Verdonk Naturalisatiedag heeft gepresenteerd stuit echter op weerstand bij veel nieuwe Nederlanders en hun (Nederlandse) partners. De woorden plicht, niet vrijblijvend en moeten komen net iets te vaak voor om het woord feestelijk nog geloofwaardig te laten zijn.

Uit eigen ervaring weet ik hoeveel stress, gevoelens van overgeleverd zijn aan de Goden, tijd, relatiespanningen, geld en onverwachte tegenvallers men moet doorstaan om uiteindelijk zijn partner de Nederlandse nationaliteit te kunnen laten krijgen. Na zeven jaar huwelijk had Lucy nog steeds een visum nodig om in Nederland op vakantie te kunnen komen.

Op het forum van buitenlandsepartner.nl verwoordt Birima het als volgt, haar partner is afkomstig uit Gambia:

"De eerste associatie die bij mij opkomt is 'Pay Back Day'. Na een voor velen onder ons lang gevecht tegen de bureaucratische terreur dat men immigratiebeleid noemt, met een sterk ontregelend effect op de persoonlijke levenssfeer zit ik persoonlijk niet te wachten op een betuttelend 'welkom' van een afgezant van Verdonk c.s. Sterker nog, het zogenaamde 'strenge maar rechtvaardige beleid' is er direct verantwoordelijk voor dat mijn partner veel moeizamer en later inburgert dan noodzakelijk was geweest. Op enig inzicht in het door de feestjesbouwers veroorzaakte leed voor hen die de eindstreep (het Nederlanderschap) ondanks alles toch halen, kan ik ze niet betrappen. Hartelijke groeten, Birima."

In de Kennisgeving van Naturalisatie van Lucy en Luchiano staat de volgende zin: "Het is mogelijk dat u (en mogelijk ook het kind) voor een ceremonie wordt uitgenodigd om te vieren dat aan het kind de Nederlandse nationaliteit is verleend." Toevallig heb ik vandaag wel een receptie, maar niet ter gelegenheid van de Nederlandse nationaliteit van Lucy en Luchiano.

Onze Nederlandse paspoorten zijn binnen. De laatste stap in het proces is het uitschrijven bij Immigratie. De huidige verblijfsvergunningen dienen omgezet te worden in een Toelating van Rechtswege. Woensdagmiddag om twee uur vervoegden Luchiano en ik ons bij Immigratie in het Postkantoor te Punda. Ik dacht dat het tonen van de paspoorten, de Kennisgeving van Naturalisatie en de oude vergunningen wel voldoende was.

Maar dat is niet zo. Ik kreeg een aantal formulieren mee die ingevuld moeten worden, waaronder een werkgeversverklaring. Dit dient allemaal ingeleverd te worden samen met copieen van de paspoorten en de oude vergunningen. Vandaag op Naturalisatiedag ondernemen we een nieuwe poging.

Het feestgevoel is er nog niet echt.

Posted by CasaSpider at 7:21 AM | Permalink | Comments (19)

Met Raalte (Wikipedia), de hoofdstad van Salland, heb ik een bepaalde band. Mijn vader CasasPa is er geboren en veel familie woont er nog steeds. Ze proat'n deur uk 'n leuk toaltie, helaas is mijn dialect niet zo best. Wellicht dat Paool er meer van kan maken.

Tweemaal liep dezelfde Bas Rikhof uit Raalte stage bij onze vestiging van SQL-Integrator. Zoals alle Raaltenaren is hij fan van Roda Raalte. Ben benieuwd of hij het CasaLog nog wel eens bezoekt.

Fleur Woudstra is een Gronings gemeenteraadslid van de eenmansfractie Een Fleurige Stad. Een citaat op GeenStijl:

"Op de website van omroep OOG heb ik lovende kritieken over mezelf geschreven. Tja, ik ben nu eenmaal een fantastisch mens dat op kritisch feministisch geschoeide leest door het leven stapt. Echter, ik werd betrapt door een journalist die achter mijn ip-nummer kwam. Ik zat namelijk vanuit huis deze commentaartjes te tikken onder een valse naam. Natuurlijk, ik hield een kulverhaal over spoofen. Want net toen ik me geen raad meer wist en wilde bekennen, zei de internettende buurman dat 'spoofen' bestaat." (Bron)

Wat is spoofen? Spoof is de eigenschap dat computervirussen het adres van de afzender vervalsen (Wikipedia). Volgens dezelfde bron kan men behalve een email-adres ook een ip-adres spoofen. Hierdoor kan men handelingen plegen als ware het vanaf de computer van degene die men spooft.

De kans dat Fleur Woudstra de lovende kritieken zelf heeft ingetikt is enorm veel groter dan dat zij op dit moment door de bliksem wordt getroffen en de kans dat dat laatste gebeurt is weer vele malen groter dan dat zij gespoofed is.

Alex Bolhuis is burgemeester van Raalte, maar nog steeds woonachtig in Epe. Een burgemeester moet in de plaats wonen waarvan hij burgemeester is. Hiervoor heeft Bolhuis tot 16 september 2006 de tijd. Op het forum van roalte.net verscheen een aantal berichten waarin onder meer gepleit wordt voor de aanschaf van een ambtswoning voor de burgemeester.

De berichten zijn geschreven door Lex, Peter, Emma en Frank. Het ip-adres van de computer waarvan deze berichten afkomstig zijn is in alle gevallen hetzelfde: de computer op het huisadres van Alex Bolhuis.

Net als Fleur Woudstra ontkent Alex Bolhuis de berichten zelf geschreven te hebben. Ook hij is gespoofed. Uiteraard gelooft niemand dat en de burgemeester zelf eigenlijk ook niet.

Afgelopen zaterdag meldde Bolhuis dat hij weet wie de dader is, zijn vrouw en hij hebben er niets mee van doen. Hij wil niet zeggen wie het is, wel dat er maatregelen genomen zijn om herhaling te voorkomen. Beschuldigt hij hiermee indirect zijn kinderen?

Het is niet de eerste keer dat Alex Bolhuis in opspraak is geraakt. In Apeldoorn herinneren veel mensen zich de toenmalige CDA-wethouder nog goed vanwege de Reesink-affaire. Het bedrijf Reesink uit Zutphen wilde naar Apeldoorn verhuizen en Bolhuis voerde namens de gemeente de onderhandelingen.

Deze onderhandelingen startten in 1996 en leidden uiteindelijk tot diverse rechtzaken waarin Reesink door de rechter volledig in het gelijk is gesteld. De vraag is hoeveel schadevergoeding de gemeente Apeldoorn aan Reesink moet betalen. Reesink eist 45 miljoen Euro, de zaak loopt nog steeds.

Op 18 augustus schrijft Alex Bolhuis op zijn weblog een post met de titel Het spektakel kan weer beginnen. Maar of hij daarbij de nu ontstane commotie voor ogen had?

De Stentor heeft over deze kwestie een dossier Bolhuis aangelegd.

Posted by CasaSpider at 12:27 PM | Permalink | Comments (16)

Terwijl Nederland ontwaakt na de dag van de val van het Kabinet Balkenende-2 pakt het WK2006 in Duitsland de draad op met de kwartfinales.

Die val is overigens een mooi voorbeeld van de chaostheorie. Kees Driehuis vervult de rol van de vlinder in China met het Zembla programma over Ayaan Hirsi-Ali. D66 moest deze keer het dreigen met een kabinetscrisis echt waarmaken, anders was het laatste restje geloofwaardigheid door de gootsteen gegaan. En daar doorheen speelt Ayaans paspoort. Het zijn interessante processen en krachten die het eindresultaat bepalen.

De vraag is hoe het nu verder gaat, zeker vanuit het standpunt van de Nederlandse Antillen. Immers, hier is een proces gaande dat moet leiden tot nieuwe verhoudingen van de eilanden binnen het Koninkrijk. In concreto hebben Curacao en Sint Maarten per referendum gekozen voor autonomie.

Onze minister van Bestuurlijke Vernieuwing en Koninkrijksrelaties, Alexander Pechtold, heeft zijn functie neergelegd. Het is nauwelijks voorstelbaar dat het wijzigen van staatkundige verhoudingen door een demissionair kabinet kan worden afgehandeld. Betekent dit dat Curacao en de andere eilanden moeten wachten tot na de verkiezingen en kabinetsformatie in Nederland? En wat als gekozen wordt voor een zogenaamd rompkabinet?

We gaan maar snel voetballen.

Kwartfinale #01: Duitsland-Argentinie 1-1 (Duitsland wint na strafschoppen, 4-2)

Ondanks een vrije ochtend arriveerde ik toch net te laat voor het beginsignaal. Om tien uur gingen Luchiano (8) en ik namelijk nog wat dingen doen. Het was overal enorm druk. Bij de benzinepomp, bij de bank, bij Mangusa, bij Goisco en tussendoor werd ik diverse keren vanuit het werk gebeld.

"Wat doen al die luie varkens toch op straat, laat ze gaan werken", mopperde ik tegen mijzelf. Dat vond Luchiano ook. "Maar wat doen wij zelf dan hier?", vroeg ik hem. "Dat is anders, wij hebben een baby. Ik denk niet dat al die mensen ook een baby hebben." Tevreden met het nieuw gevonden argument reden wij vrolijk verder.

De wedstrijd. Mooi was het allemaal niet, maar ik heb genoten van de vechtlust. De spelers gaven elkaar domweg geen tijd voor een mooie actie. Toen Argentinie in de 49e minuut via Ayala op voorsprong kwam dacht ik dat het gebeurd was. Ja, ondanks de faam van de Duitsers dat zij nooit opgeven.

Duitsland viel ook wel aan, maar echte kansen ontstonden niet. Aan de andere kant kregen de Argentijnen meer ruimte. Toen maakte de Argentijnse coach José Pekerman een grote fout. Niet alleen Dick Advocaat wisselt wel eens ongelukkig. Het niet inbrengen van aankomende superster Messi maar wel van Julio Ricardo Cruz kan niet anders dan een grote blunder genoemd worden. Zeker achteraf, haha.

Juist de balvaardige en snelle Messi had Duitsland de genadeklap kunnen toebrengen. Cruz deed heus zijn best, maar kon niet voorkomen dat kort nadat hij het veld betrad Miroslav Klose op een puike manier de 1-1 inkopte.

Lucy was voor Duitsland, ik wist het nog steeds niet. Tot het moment dat de ellendige Michael Ballack zich in het strafschopgebied liet vallen en net deed of hij hard in het gezicht was geraakt. Wat absoluut niet het geval was. Kort daarvoor kreeg Maxi Rodríguez nog een gele kaart voor een vermeende Schwalbe, hij struikelde echt. Ballack kreeg hem niet en in ruil daarvoor was ik voor Argentinie.

Het gele kaartenbeleid begrijp ik sowieso niet meer. Voor heel gewone overtredingen wordt regelmatig een kaart uit de zak getoverd. Ook de spelers weten niet meer waar ze aan toe zijn.

In de verlenging werd niet gescoord en de partijen maakten zich op voor de penalties. Het is en blijft een loterij. Vooral toen Ballack achter de bal stond praatte ik mijzelf moed in: "Vaak zijn het de beste spelers die missen". Zelfs dat pleziertje was mij niet gegund, de ellendeling joeg de bal hard in de touwen. Grote held aan Duitse kant was echter keeper Jens Lehmann, vanaf nu Unsere Hand Gottes genoemd.

Daarmee zijn beide gekwalificeerde landen uit de zogenaamde Poule des Doods nu reeds uitgeschakeld. Was dat wellicht de ware voorspellende betekenis van die naam? Na afloop van Duitsland-Argentinie vond er nog een tweede ronde plaats in de vorm van een ordinaire knokpartij. Zie foto#1 en foto#2.

Kwartfinale #02: Italie-Oekraine 3-0

Op het moment dat ik er in ongeveer de 15e minuut van de tweede helft inviel stond Italie met 1-0 (Zambrotta, 6) voor. Het was echter Oekraine dat een enorme tweevoudige kans kreeg. Geen van de twee schoten trof doel en even later maakte sluipmoordenaar Italie er 2-0 van.

Vervolgens kopte Oekraine op de deklat. Wederom waren het echter de Italianen die toesloegen. Met 3-0 was de match definitief beslist. De eerste halve finale is bekend: Duitsland-Italie.

In de Webloggers poule klimmen de deelnemers die Duitsland en Italie in de halve finales hebben gestaag naar boven. Hier het eerste en hier het tweede rijtje. In het algemeen klassement van de subpoules staan de Webloggers op een 37e plaats, nog steeds op pagina twee.

Posted by CasaSpider at 9:37 PM | Permalink | Comments (16)

Het was een interessante Nova-uitzending met een item over de kwestie Holleeder-Endstra-Moszkowicz en een over Ayaan Hirsi Ali. De begrippen waarheidsvinding en oprechtheid vormden voor mij de link tussen beide thema's.

Liegen lijkt een vrij absoluut en objectief iets. Om de ernst van een leugen te kunnen beoordelen dient een aantal factoren in acht te worden genomen. Factoren als motief en doel van de leugen en niet te vergeten of anderen er direct of indirect door benadeeld worden en zo ja in welke mate. Deze factoren kunnen worden samengevat als de Context van de Leugen.

Paul Witteman was onder de indruk van het boek De Endstra-tapes, waarin de op 17 mei 2004 geliquideerde Willem Endstra openhartig spreekt met rechercheurs van de Criminele Inlichtingeneenheid (CIE) van de Amsterdamse politie. In het boek geeft Endstra aan te vrezen voor zijn leven.

Bram Moszkowicz is advocaat van Willem Holleeder. Hij doet er alles aan om Holleeder af te schilderen als een volkomen onschuldige man die ten onrechte van diverse zware delicten wordt beschuldigd. Het valt bepaald niet mee om de geroutineerde advocaat van repliek te dienen, maar Paul Witteman was goed op dreef.

Zo was Bram Moszkowicz enige tijd geleden laaiend over het feit dat door het Openbaar Ministerie naar buiten werd gebracht dat Holleeder ook hem in zijn greep had. "Het is levensgevaarlijk om dit soort informatie te laten lekken." Witteman vroeg diverse malen volledig terecht waarom dat toch levensgevaarlijk was als Holleeder inderdaad zo onschuldig is als de advocaat doet voorkomen.

Met wat retoriek redde Moszkowicz zich uit de situatie. Het is bijzonder moeilijk om hem verbaal klem te zetten, laat staan op een te bewijzen leugen te betrappen. En toch vertoont mijn lichaam allergische reacties op het moment dat Bram het woord waarheidsvinding in zijn mond neemt. Bijzonder pijnlijk was ook de wijze waarop Moszkowicz zijn nota bene ex-client Endstra nu het hem uitkomt in een zwart daglicht probeert te plaatsen.

Taida Pasic en zoals dankzij Zembla laatst is uitgekomen Ayaan Hirsi Ali hebben op bepaalde momenten de waarheid enigszins verdraaid, okay ze hebben gelogen. De Context van de Leugen analyserend is hier echter wel enig begrip voor op te brengen. Ayaan Hirsi Ali was 22 toen zij aangaf rechtstreeks uit Somalie te komen terwijl zij al tien jaar lang met een vluchtelingenstatus in Kenia verbleef. Het woord Gelukzoekster valt al snel.

De mens is in staat om altijd zijn keuze te rechtvaardigen, zelfs in een identieke situatie waarin hij op verschillende tijdsmomenten een omgekeerde rol speelt. Daarover schreef ik op 30.09.2005 de post Zelfrechtvaardiging.

Belangrijker nog dan het woord leugen vind ik het woord oprechtheid. Stel dat op een tafel twee kristallen karaffen staan, één voor het portret van Bram Moszkowicz en één voor het portret van Ayaan Hirsi Ali. Op de tafel liggen precies honderd witte kralen. De opdracht is de kralen te verdelen over beide karaffen op basis van het woord oprechtheid. Alle kralen moeten gebruikt worden.

Hoe dienen de witte kralen over de twee kristallen karaffen verdeeld te worden?

Posted by CasaSpider at 6:52 PM | Permalink | Comments (14)

In Venezuela waar sinds het tijdperk Hugo Chávez politiek op het scherpst van de snede wordt bedreven is men bij verkiezingen bevreesd voor fraude. Zowel Chavista's als tegenstanders, al dan niet gesteund door de USA, grijpen iedere mogelijkheid aan om de ander van malversaties te beschuldigen.

In de post Stemmen als het ertoe doet van 10 juni 2004 schreef ik het volgende naar aanleiding van een gesprek met enige Venezolaanse consultants:

"We hadden het ook over verkiezingen in Nederland. Hoe men daar het stemmen met de computer controleert op fraude. "Ach", zei ik, "dat gebeurt eigenlijk nauwelijks. We vertrouwen het wel". In Venezuela gaat straks voor het eerst gestemd worden met Touch-screens. De oppositie is bevreesd voor fraude, aangezien het bedrijf dat het systeem implementeert banden zou hebben met de regering."

Om het verloop van de verkiezingen te controleren werden in Venezuela waarnemers ingezet, die in de sfeer van wantrouwen op hun beurt ook weer gewantrouwd werden.

In Nederland zijn tot op heden geen onafhankelijke waarnemers nodig bij verkiezingen. Nu doet zich het vreemde feit voor dat binnen één politieke partij door één van de kandidaten voor het lijstrekkerschap om een waarnemer is gevraagd die toezicht houdt op de gang van zaken bij het stemmen.

Nota bene bij de misschien wel hechtste partij van Nederland, de VVD. "Vertrouwen is goed, controle is beter", aldus Rita Verdonk.

In wat voor gezin is deze arme vrouw opgegroeid, denken sommigen nu. Bij het trekken van de lootjes voor de Sinterklaassurprises in huize Verdonk waren ongetwijfeld minimaal twee waarnemers aanwezig. Vertrouwen tussen ouders, broers en zussen is leuk en aardig maar zonder waarnemers koopt men daar weinig voor.

Zo gek is die gedachte niet. Immers het huwelijk symboliseert vertrouwen in geïnstitutionaliseerde vorm. En toch zijn bij de voltrekking ervan meer waarnemers getuigen dan huwelijkspartners aanwezig.

Rita heeft gelijk: Vertrouwen is goed, controle is beter!

Posted by CasaSpider at 7:24 AM | Permalink | Comments (11)

1.

Op zondag 26 maart zijn de nieuwe Statenleden en het kabinet De Jongh-Elhage beëdigd door gouverneur Frits Goedgedrag. Dat is snel, want op vrijdag 27 januari heb ik mijn stem uitgebracht. In de tussentijd moest er een coalitie op Landsnivo worden gevormd en bij voorkeur een die mogelijkheden bood tot synchronisatie op Eilandsnivo. Voorwaar geen gemakkelijke taak.

Er speelden kwesties met betrekking tot het aantal Staatssecretarissen dat van twee uitgebreid werd tot vijf en de verhoging van de salarissen in de Staten van 9000 naar 13000 Antilliaanse guldens per maand. In ruil voor deze verhoging werd de riante pensioenregeling voor nieuwe leden wat minder riant.

Hoe dan ook, het is een prestatie dat de Landsregering er nu is. Dat moest ook wel, veel mensen gaan er immers nog steeds van uit dat op 1 juli 2007 de Nederlandse Antillen ophouden te bestaan. Na de eenzijdige afgelasting door minister Alexander Pechtold van de Ronde Tafel Conferentie (RTC) die op 28 maart van start had moeten gaan mag er wel hier en daar een belletje gaan rinkelen.

Voor de volledigheid volgt hier de opstelling van de nieuwe regering:

• Premier: Emily de Jongh-Elhage (PAR, Curacao)
  
• Vice-premier en minister van Financiën: Ersilia de Lannooy (PNP, Curacao)
  
• Minister van Binnenlandse en Constitutionele Zaken: Roland Duncan (NA, Sint Maarten)
  
• Minister van Justitie: David Dick (PAR, Curacao)
  
• Minister van Volksgezondheid: Sandra Smith (MAN, Curacao)
  
• Minister van Onderwijs en Cultuur: Omayra Leeflang (PAR, Curacao)
  
• Minister van Economische Zaken: Burney El Hage (UPB, Bonaire)
  
• Minister van Verkeer en Vervoer: Kenneth Gijsbertha (MAN, Curacao)
  
• Staatssecretaris van Financiën: Alex Rosaria (PNP, Curacao)
  
• Staatssecretaris van Volksgezondheid: Rodolphe Samuel (NA, Sint Maarten)
  
• Staatssecretaris belast met het Solidariteitsfonds: Shamara Nicholson (WIPM, Saba)
  
• Staatssecretaris van Justitie: Ernie Simmons (DP, Sint Eustatius)
  
• Staatssecretaris van Binnenlandse en Constitutionele Zaken: Hubert Martis (UPB, Bonaire)
  
• Gevolmachtigde Minister: Paul Comenencia (PAR, Curacao)
  
• Waarnemend Gevolmachtigde Minister: Mavis Brooks-Salmon (NA, Sint Maarten)

2.

Maandagmiddag om 13:00 uur hadden we onze zevende afspraak bij gynaecoloog dr. A.J. Henriquez. Tenminste als ik goed heb geteld. Eerst haalden we Luchiano (8) van school. Hij had hoofdpijn en zijn been deed weer eens zeer na het zwemmen, waardoor hij erg moeizaam liep. Om de tijd tot 13:00 te doden deden we boodschappen bij Mangusa.

Bij Emma Care moesten we bijna een uur wachten. Dat uur was dr. Henriquez 's morgens kwijtgeraakt vanwege een spoedoproep. We kwamen snel ter zake, het was tijd om een echo te maken. Toen dr. Henriquez gel op Lucy's buik smeerde vroeg Luchiano, die hier voor het eerst bij aanwezig was, aan mij: "Waarom smeert de dokter die gel erop?" De dokter antwoordde voordat ik dat kon doen: "Dan kunnen we beter zien wat erin zit."

"Misschien kan de dokter ook wat gel op jouw hoofd smeren", zei ik tegen Luchiano, "dan kunnen we zien of daar ook iets in zit." De maten van de foetus zijn in orde, evenals de ligging. Veel is er op de echo-foto's niet te zien. Voor de ware liefhebber is er hier een van het hoofd en hier een van het hoofd met een stukje van de wervelkolom. Op 13 april worden we wederom verwacht.

3.

Op donderdag 23 maart waren Lucy en ik enigszins uit het veld geslagen doordat de visumaanvraag van Lucy's nicht Sugey, spreek uit Soehei, afgewezen dreigde te worden. In mijn ogen was dit dermate onrechtvaardig dat ik tegen beter weten in direct een email naar de Nederlandse Ambassade te Santo Domingo stuurde. Tegen beter weten in omdat dergelijke algemene mailboxen meestal door niemand worden uitgelezen.

Tot mijn verrassing ontving ik op maandagmiddag van een medewerkster visumzaken een concreet antwoord. De belangrijkste reden om negatief te beschikken was dat Sugey in een profiel past van personen met een verhoogd risico om illegaal op Curacao te blijven. Een jonge vrouw met weinig geld en twee kinderen heeft volgens het profiel minder banden met haar moederland dan iemand die bijvoorbeeld in het laatste jaar van haar studie zit.

Een tweede punt was het feit dat Sugey op 20 april naar Curacao komt en op 5 mei alweer teruggaat naar Santo Domingo terwijl de baby is uitgerekend op 3 mei. Dit vond de medewerkster een merkwaardige planning.

Per ommegaande beantwoordde ik haar mail en zette mijn punten uiteen. Dat Lucy in haar situatie heel veel behoefte heeft aan een familielid, dat wij al zeven jaar samen op Curacao wonen en nog nooit iemand hebben uitgenodigd, waardoor wij toch bepaald niet in een profiel vallen van mensen die illegalen naar Curacao proberen te halen.

Over de merkwaardige planning schreef ik het volgende: "Om te voorkomen dat Sugey pas na de bevalling zou arriveren, een bevalling eind april behoort immers ook tot de mogelijkheden, hebben wij besloten om in te zetten op een vertrekdatum van 20 april. Voor mij als Europese Nederlander is het werkelijk erg om zo te moeten wikken, dat mag u gerust van mij aannemen."

Minder dan vijf minuten na het verzenden van mijn mail kwam het antwoord al. Het luidde als volgt: "Duidelijk. Visum ga ik akkoord geven voor 30 dagen, en ik wens u en uw vrouw een voorspoedige bevalling en een kerngezonde baby!"

Ik geloof niet dat ik ooit zo blij ben geweest met een email. De blijdschap dat het visum akkoord is, de verbazing dat de medewerkster er spontaan 30 dagen van heeft gemaakt, maar ook de opluchting dat een schijnbaar ondoordringbare instantie toch benaderbaar is en zelfs met enorme snelheid reageert op concrete punten. Dit positieve bericht kwam precies op het goede moment voor ons.

Dinsdagavond belde Sugey vanuit Santo Domingo. Het visum voor een verblijf van een maand op Curacao heeft zij binnen.

Posted by CasaSpider at 6:57 AM | Permalink | Comments (23)

Als Nederlander staat men er zelden bij stil. Wij kunnen reizen waneer we zin hebben naar praktisch iedere bestemming. Uiteraard binnen de financiele mogelijkheden.

Het einde van Lucy's zwangerschap nadert, zij is uitgerekend op 3 mei 2006. Zowel zij als ik hebben geen familie op Curacao. Wij willen graag dat Lucy's nicht Sugey haar bijstaat in de periode rondom de bevalling.

Sugey woont echter in Santo Domingo, de hoofdstad van de Dominicaanse Republiek. Op vakantie gaan naar Curacao is voor Dominicanen niet eenvoudig vanwege de visumplicht. Curacao verleent een visum voor maximaal 15 dagen. Dit kan verlengd worden tot drie weken.

Om in aanmerking te komen voor een visum moesten wij vanuit Curacao de volgende documenten opsturen:

• Een garantiebrief voorzien van een zegel en gelegaliseerd door het Bevolkingsburo (Kranshi).
• Een uitnodigingsbrief met daarin de reden van het bezoek.
• Copieën van paspoort en verblijfsvergunningen van Lucy en mij.
• Copieën van mijn laatste drie salarisslips.

Vervolgens moest Sugey bij de Nederlandse Ambassade te Santo Domingo diverse zaken overleggen, samen met de papieren die wij hadden opgestuurd alsmede haar paspoort. Dat is afgelopen maandag gebeurd. Op die dag gaf Sugey gedurende een soort van verhoor een mondelinge toelichting waarom zij naar Curacao op vakantie wil.

Vandaag was de uitslag. Lucy heeft al sinds woensdagavond last van stress, zij vreest dat het visum geweigerd wordt. En helaas lijkt haar vrees bewaarheid te worden. Sugey was vorig jaar nog ingeschreven bij de universiteit. Dit jaar is het daar wegens diverse problemen niet van gekomen. De Ambassade wil nu echter de studentenkaart zien van dit jaar. Ze wilden haar het paspoort al teruggeven, een teken dat de aanvraag is afgewezen.

Wat maakt het uit of Sugey wel of niet studeert. Zij wil gewoon twee weken op vakantie naar Curacao om haar zwangere tante bij te staan. Gelukkig had zij de tegenwoordigheid van geest om het paspoort niet aan te nemen. Nu valt de beslissing op 28 maart. Wij gaan proberen de Ambassade te bellen.

Het ergste is het voor Lucy, het levert haar veel stress op. Voor mij is het onbegrijpelijk dat de Nederlandse Ambassade het visum weigert. Ten eerste hebben wij alle documenten overlegd en in totaal ongeveer € 80 aan kosten gemaakt. En dan wil men de aanvraag afwijzen omdat Sugey dit jaar niet ingeschreven staat aan de universiteit?

Ik moet denken aan de beroemde zin van George Orwell in zijn boek The Animal Farm: "All animals are equal, but some are more equal than others."

Posted by CasaSpider at 1:56 PM | Permalink | Comments (27)

Nieuwsgierig geworden door de aandacht die her en der besteed wordt aan de Nationale Inburgeringstest besloot ik hem ook eens te doen. Van de resultaten wordt men niet vrolijk, een 5.3 was mijn deel.

Degene die verantwoordelijk is voor deze test dient onmiddellijk het Nederlanderschap ontnomen te worden. De test deed mij terugdenken aan oude AMBI-examens. Niet zelden had men bij deze examens het idee dat de vragen eerder bedoeld waren om iemand erin te laten lopen dan om de aanwezige kennis te testen.

Eenzelfde soort sadist heeft bij de Inburgeringstest vraag 36 verzonnen:

"Een rechter heeft een inbreker veroordeeld tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf en gevangenhouding bevolen. Die inbreker is het hier niet mee eens. Wat moet hij in ieder geval doen?"

A. Tegen de uitspraak in hoger beroep gaan.
B. Zijn excuses aanbieden.
C. De uitspraak van de rechter opvolgen.

Volgens mij moet de inbreker zeker in hoger beroep gaan als hij het niet met de rechter eens is. Voor iemand die uit Turkijke of een Afrikaans land komt is dat toch een keurig antwoord?

Helaas, het juiste antwoord is C. De verklaring van de Inburgeringstestambtenaren:

"Het venijn zit hem in de woorden 'in ieder geval'. Hij mag zelf weten of hij in hoger beroep gaat, als hij het er niet mee eens is. Excuses hoeven niet. Wel moet iedereen luisteren naar de rechter en doen wat hij zegt."

Dat is typisch zo'n vader die tegen zijn zesjarige zoontje zegt: "Roderick-Jan, wil jij niet een ijsje?" Als R-J daarop gretig "ja" zegt, antwoordt de afstammeling van wijlen Dr. Mengele: "Okay, dan krijg jij niet een ijsje."

Met zulke vragen mag Salomon Kalou zelfs in het jaar 2022 nog niet op een Wereldkampioenschap voor Oranje uitkomen.

Posted by CasaSpider at 1:51 PM | Permalink | Comments (32)

Taida Pasic en Salomon Kalou houden de gemoederen bezig in Nederland. Mag Taida de laatste paar maanden van het VWO in Nederland afmaken? Mag Salomon de oranje kleuren verdedigen tijdens het Wereldkampioenschap voetbal dat dit jaar in Duitsland gehouden wordt?

Maandagmiddag hebben wij een afspraak bij Kranshi. Het gaat om twee dingen. Ten eerste om de laatste formulieren te verzamelen om naar de IND in Nederland te sturen voor de naturalisatie-aanvraag van Lucy en Luchiano (8). Ten tweede om een formulier te laten legaliseren waarmee Lucy's nicht Sugey een aanvraag kan doen bij de Nederlandse Ambassade in Santo Domingo voor een visum om twee weken bij ons op vakantie te komen.

Behalve het gelegaliseerde formulier zijn nog een aantal documenten nodig, maar daar schrijf ik later nog wel eens over. Over eerste-, tweede- en derderangs burgers.

Wetten dienen voor eenieder op gelijke wijze van toepassing te zijn. Het is een illusie om te denken dat men wetten op individuen kan toespitsen. Dergelijke pogingen leiden tot (veel) meer complexiteit en lokken eerder misbruik uit. Zie bijvoorbeeld de studeerkamer die vroeger als aftrekpost voor de belasting gold.

De keerzijde van een algemenere wet is de grotere kans dat individuen erdoor gedupeerd worden. De kunst van het maken van een goede wet is hem zo algemeen mogelijk te maken terwijl zo min mogelijk individuen er buiten vallen. Als het aantal individuen zeer klein is spreekt men van uitzonderingen. Voor schrijnende gevallen kan in dat geval een op maat gemaakte oplossing geboden worden.

In 1997 werd de uit Turkije afkomstige kleermaker Zekeriya Gümüs uitgezet omdat hij niet kon aantonen gedurende zes jaar wit in Nederland gewerkt te hebben. Hij en zijn gezin woonden wel al zes jaar in Amsterdam en waren volledig ingeburgerd. Veel Nederlanders vonden het toen schandalig dat dit gezin werd uitgezet.

Inmiddels is het aantal schrijnende gevallen zo groot dat men niet meer over uitzonderingen kan spreken. Neem bijvoorbeeld de vluchtelingen uit Kosovo die zes jaar geleden in Nederland arriveerden. Op dit moment worden zij op grote schaal teruggestuurd. Taida Pasic is niet de enige.

Rita Verdonk en haar adepten beroepen zich op de regel Regels zijn Regels en dat we deze met elkaar afgesproken hebben. Hoe men het wendt of keert, zij staan sterk. Anders is het eind zoek.

Veel mensen voelen echter aan hun water dat er hier iets niet klopt. Wie haalt het in zijn (haar) hoofd om een meisje dat destijds 12 jaar oud was en uit een oorlogsgebied naar Nederland is gevlucht een leugenaar te noemen. In een vreemd land met een onverstaanbare taal heeft zij kans gezien om ondanks alle ellende haar leven op te pakken. Is het gek dat zij nu met de haven in zicht probeert haar VWO-diploma in Nederland te halen?

Heel veel vluchtelingen wonen al jaren in Nederland. Zij hebben met elkaar gemeen dat zij vaderland en moedertaal hebben achtergelaten. In Nederland wachten zij met angst en beven op een beslissing. Officieel mogen zij vrijwel niets doen. Ieder mens beschikt echter over een intern overlevingsmechanisme. Men past zich aan de omstandigheden aan en probeert er iets van te maken.

Zo las ik bij Ricky het verhaal over haar hulp, afkomstig uit Bosnië. Zij is zes jaar geleden als vluchteling in Nederland terechtgekomen, werkt zwart als schoonmaakster en moet zich op de vreemdste plaatsen en momenten melden. Deze vrouw heeft een Nederlandse man leren kennen die al een zoontje had. Voor dat zoontje is zij nu al vijf jaar als een moeder. De man en de vrouw mogen niet in Nederland trouwen, eerst moet zij uitgezet worden. Vervolgens mag zij vanuit Kosovo proberen ooit legaal Nederland binnen te komen.

Men moet zich maar eens proberen voor te stellen hoe dat is, maandenlang misschien wel jaren zonder man en kind. Of omgekeerd zonder vrouw en moeder.

Het is niet zozeer de Vreemdelingenwet zelf die niet deugt, maar veel meer de tijdspanne waarin de uiteindelijke beslissing wordt genomen. Er bestaat zoiets als een redelijke termijn. Het kan niet zo zijn dat men voor een vergrijp dat men in 1995 heeft gepleegd in 2017 de gevangenis in moet.

Het aantal schrijnende gevallen is zo groot dat het hier geen uitzonderingen meer betreft. In dat geval stel ik dat de wet niet (meer) adequaat is. Vrijwel alle schrijnende gevallen hebben de tijdcomponent als oorzaak. De wetgever doet er goed aan om deze component in de wet op te nemen.

Posted by CasaSpider at 12:39 PM | Permalink | Comments (23)

De eilanden van de Nederlandse Antillen willen een andere staatkundige verhouding met Nederland. De Nederlandse Antillen is een kunstmatig in het leven geroepen land dat er toe heeft geleid dat de grote eilanden elkaars bloed wel kunnen drinken. Vroeger was er vooral de rivaliteit tussen Aruba en Curacao. Nadat Aruba op 1 januari 1986 de autonome status kreeg bekvechten Curacao en Sint Maarten met elkaar, vooral over financien.

De kleine eilanden Saba, Sint Eustatius en Bonaire prefereren directe banden met Nederland. Sint Maarten en Curacao willen een Status Aparte vergelijkbaar met Aruba. De bevolking van deze eilanden wil een gelijkwaardigere positie ten opzichte van Nederland. Het koloniale verleden drukt nog steeds, of men dat terecht vindt of niet. Het is een gegeven.

Op 8 april 2005 vond op Curacao een referendum (Dossier Referendum Curacao) plaats over de gewenste staatkundige verhouding. Ook op de andere eilanden werd een soortgelijk referendum gehouden. Enige belangstelling van Nederlandse kant was op zijn plaats geweest.

Van die belangstelling was echter niets te merken. En dat terwijl alle opties waarvoor gekozen kon worden Nederland direct raakten. Niemand in het koude kikkerland voelde zich echter geroepen om een standpunt in te nemen. Het referendum enige maanden later over de Europese Grondwet hield de gemoederen meer bezig.

Op 3 maart 2005 heb ik een groot aantal Nederlandse politici aangeschreven met een aantal concrete vragen wat er zou gebeuren als Curacao en/of de andere eilanden voor een bepaalde optie kozen. De response was minimaal. De antwoorden die wel kwamen luidden allen ongeveer als volgt: "Wij willen niet op het referendum vooruitlopen om het verloop niet te beïnvloeden."

Lees: "Wat jullie daar doen moeten jullie helemaal zelf weten, het interesseert ons werkelijk geen drol. We hebben wel belangrijkere zaken aan ons hoofd."

Sint Maarten en Curacao kozen zoals verwacht voor autonomie in de vorm van een Status Aparte. Enthousiast begonnen de eilanden zaken voor te bereiden. Men trachtte alle probleemgebieden in kaart te brengen. Instituten als bijvoorbeeld de Universiteit vormen onderdeel van het Land de Nederlandse Antillen. Hoe dient daarmee om te worden gegaan na ontbinding van dit land? Dan is daar de munteenheid, het ziekenhuis, Justitie en niet in de laatste plaats... De Schuld. Pak hem beet 180.000 mensen die € 2.4 miljard in het krijt staan rechtvaardigen het gebruik van hoofdletters.

Van Nederlandse kant bleef het ook na het referendum erg stil. Ik heb er al een paar keer over geschreven, over de Tweede-Kamercommissie voor Nederlands-Antilliaanse en Arubaanse Zaken, een legioen van 26 vaste en 28 plaatsvervangende leden. Wat doen die mensen?

Een op handen zijnde staatkundige aardverschuiving moet voldoende aanleiding zijn om de complete commissie bijeen te roepen en eens een aantal avonden flink door te halen. Inventariseren, spreken met belanghebbenden in Nederland en op de eilanden en een mooi rapport uit de grond stampen. Niets van dit alles. Deze commissie met gerenommeerde leden uit alle partijen voert geen klap uit, ik merk er in ieder geval niets van.

Op 3 september 2005 hoorde ik Wim van Fessem van het CDA, een gewoon lid van de commissie, op Radio Hoyer. Volgens Wim moeten de Antillen niet zo hard van stapel lopen. Eerst moet de economie maar eens op peil worden gebracht. De man ging volkomen voorbij aan waarvoor op de eilanden was gekozen. Een zeldzaam staaltje van minachting. Een citaat: "Ach, het volk wil banen, het volk wil welvaart. Of dat nu in autonomie is of iets anders."

Eind november 2005 vond de Start-Ronde Tafel Conferentie (Start-RTC) plaats op Curacao. Voor Nederland waren minister-president Balkenende en minister van Bestuurlijke Vernieuwing en Koninkrijksrelaties Alexander Pechtold aanwezig. De besprekingen waren verrassend constructief en werden op de eilanden positief ontvangen. Ik moet eerlijk zeggen dat het de eerste keer was dat ik een zekere waardering voor de inzet van Pechtold had, ja sorry.

De vreugde was niet van lange duur. Op de Antillen heerste de opvatting dat een van de conclusies van de Start-RTC was dat Nederland voor een oplossing van de staatsschuld van € 2.4 miljard zorgt. Dat is ook de enige reële optie, immers de eilanden zijn nooit en te nimmer in staat deze schuld af te lossen. Dit wil overigens niet zeggen dat Nederland de schuld zomaar moet kwijtschelden. Er zijn ook andere manieren en bovendien dienen de eilanden een zeker toezicht en controle te accepteren.

Door deze toezegging werd in Nederland ineens een aantal kamerleden wakker, immers dit kon wel eens geld gaan kosten. De vraag is of de toezegging is gedaan dat Nederland de schuld oplost dan wel overneemt. Plotseling wordt de discussie (bewust?) vertroebeld met allerlei zaken die formeel niets te maken hebben met een nieuwe staatkundige structuur.

Neem de door minister Verdonk bedachte terugkeerregeling voor criminele jeugdige Antillianen. Of de te hoge pensioenen die Antilliaanse politici zich in het verleden hebben toebedeeld. En het feit dat een andere staatkundige structuur de problemen van de Antillen niet oplost.

Mijn advies is: draai het eens om! Werk constructief mee aan de door de afzonderlijke eilanden gewenste structuur. Het is iets onvermijdelijks en in plaats van meer afschuw bouwt men credits op bij de plaatselijke bevolking. Tevens kan men afscheid nemen van de vermaledijde dubbele bestuurslaag (Land en Eiland), hetgeen enerzijds direct geld bespaart en anderzijds het verspreiden van capaciteit (capabele bestuurders) tegengaat. Het klinkt paradoxaal, maar Nederlandse steun bij het losser maken van de banden leidt tot enorm veel meer goodwill op de eilanden.

Minister Pechtold bevindt zich in een bijzonder moeilijke situatie. Eind maart is er wederom een Ronde Tafel Conferentie (RTC), ditmaal op Sint Maarten. Om te voorkomen dat Pechtold ongewenste toezeggingen doet hebben Eerste en Tweede Kamer hem de handen stevig op de rug gebonden. De vraag is wat er op deze RTC nog beslist kan worden. Dit geldt des te meer voor Sint Maarten. De regeringspartijen CDA en VVD en oppositiepartij PvdA zijn opmerkelijk eensgezind dat een Status Aparte voor Sint Maarten met zijn 32.000 inwoners moet worden afgewezen.

Tot slot, ook Pechtold ziet dat de Antillen in Nederland een non-issue zijn maar hij houdt moed: "Bestuurlijke vernieuwing krijgt aandacht, de grote steden en hun energieke inwoners ook, maar de Antillen en Aruba (mijn en uw Koninkrijksrelaties) willen maar moeizaam de Nederlandse pers – en daarmee de Nederlandse huiskamer - halen. Maar dat komt wel, straks als de resultaten en vernieuwingen tastbaar worden in dat andere deel van het koninkrijk." (Bron: Weblog Alexander Pechtold)

Posted by CasaSpider at 11:24 AM | Permalink | Comments (17)

Door bepaalde prikkels kwam de laatste tijd vroeger een paar keer in mijn gedachten. Eind zestiger jaren leerde ik op de lagere school voor het eerst over Zuid-Afrika en de rassendiscriminatie aldaar. Dat wit en zwart van elkaar gescheiden werden, waarbij deze splitsing zeer ten nadele van de zwarte bevolking was.

Jaren later zag ik een reportage over een witte Zuid-Afrikaanse boerenfamilie. Ze zaten er warmpjes bij, dit in tegenstelling tot hun zwarte bedienden. Er werd danig geklaagd over het personeel, want zwarten zijn nu eenmaal lui. In discussies nadien waren er mensen die degene die dat gezegd had zowat te lijf wilden gaan. "Wat een racist is dat!"

Een van mijn basisfilosofieën is dat het nooit zo kan zijn dat een volk in zijn geheel ofwel goed ofwel slecht is. Alleen individuen kunnen goed of slecht zijn. Ik berekende hoe groot de kans was dat degene die nu de boer voor racist uitmaakte, ware hij in Zuid-Afrika geboren zelf op precies die manier met zijn zwarte personeel om zou gaan.

Ongeveer 25 jaar later is een meerderheid in Nederland het er over eens om Antilliaanse probleemjongeren, in het bezit van een Nederlands paspoort, het land uit te kieperen. Daar zoeken ze maar uit hoe ermee om te gaan. De probleemjongeren zijn praktisch allemaal zwart en daar is vooral Curacao, een deel van ons Koninkrijk waar veel armoe heerst.

Op BVN-tv keek ik naar een reportage over Hans Janmaat. Aan de hand van beeldfragmenten leverde een aantal mensen commentaar. Alle commentatoren waren nu van mening dat Janmaat destijds nooit zo geboycot had mogen worden. Tijdens een van zijn redevoeringen in de Tweede Kamer zag men collega-politici verveeld voor zich uitkijken, de krant lezen en grapjes maken. Zijn vroegere studievriend Peter Lankhorst had er enige moeite mee om Janmaat in de gangen van de Tweede Kamer straal voorbij te lopen. Maar hij deed het wel.

Veel van de dingen die Janmaat destijds over buitenlanders en hun integratie zei zijn nu min of meer werkelijkheid. Het gaat echter te ver om hem een ziener te noemen, daarvoor waren zijn motieven ook de verkeerde. De aanslag die op zaterdag 29 maart 1986 te Kedichem plaatsvond tijdens een bijeenkomst van Centrum Democraten, waarbij Janmaats latere vrouw Wil Schuurman een been verloor, waren slechts een journaal-item. Een gevoel van Net goed! overheerste.

Na afloop van de reportage had ik zowaar een sympathiek gevoel voor Janmaat. Wat hij destijds deed had een zekere oprechtheid en hij liep niet achter de massa aan. Heel anders dan commentaren in kranten en op weblogs die ik nu lees over bijvoorbeeld Taida. Onder het mom van Regels zijn regels! spreiden zelfs jonge, nog onervaren mensen een ontstellend egoïsme ten toon met een felheid die mij beangstigt.

Conform mijn eigen basisfilosofie veroordeel ik dit gedrag niet, wie weet deed ik hetzelfde als ik nu 18 zou zijn. Het is het gevolg van dingen die jaren daarvoor zijn gezaaid en onkruid dat men heeft laten woekeren.

Posted by CasaSpider at 5:05 PM | Permalink | Comments (20)

"Op 28 juni 1914 werd in Serajevo, de hoofdstad van Bosnië, de aartshertog Franz-Ferdinand vermoord. Hij was de neef van de keizer van Oostenrijk-Hongarije en diens troonsopvolger. Bosnië werd als gebied opgeëist door Servische nationalisten. Zij organiseerden de aanslag. Franz-Ferdinand werd doodgeschoten met een pistool door een student: Gravilo Princip."

Bovenstaand voorval was de aanleiding tot het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog op 28 juli 1914. (Bron)

Tijdens de geschiedenislessen in mijn middelbare schooltijd leerde ik aan de hand van deze gebeurtenis het verschil tussen aanleiding en oorzaak. Het vermoorden van Franz-Ferdinand was de aanleiding tot het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog. De oorzaken lagen dieper.

De Deense schrijver Kåre Bluitgen heeft lange tijd tevergeefs gezocht naar een illustrator voor zijn kinderboek over de profeet Mohammed. Niemand wilde daar zijn vingers aan branden. Hierop verzocht de krant Jyllands-Posten veertig tekenaars een cartoon over Mohammed te maken. Twaalf van hun gaven gehoor aan het verzoek en het resultaat werd in september 2005 gepubliceerd. De befaamde spotprenten.

Inmiddels zijn Deense ambassades in brand gestoken, is een priester vermoord en trokken woedende moslims in Libanon de christelijke wijken in waar zij auto's verbrandden. Denemarken en Noorwegen hebben hun burgers die zich in het Midden-Oosten bevinden opgeroepen zich uit de voeten te maken.

In Nederland gaat de discussie vooral over de Vrijheid van Meningsuiting. Kan het nu wel of kan het nu niet, die spotprenten. Bedenk dat deze spotprenten slechts een aanleiding zijn, evenals in 1914 de moord op Franz-Ferdinand. Of de twee jongeren die eind oktober 2005 door elektrocutie om het leven kwamen toen zij in Parijs voor de politie vluchtten en zich in een transformatorhuisje van de EDF verstopten. Dat laatste voorbeeld is actueler en adequater. Immers, ook hier ging het vooral om moslims.

De oorzaken voor de geweldsuitbarsting zijn belangrijker dan de aanleiding. Aan een dergelijke massale agressie moet een enorme frustratie ten grondslag liggen. Ik kan mij derhalve wel vinden in de wijze waarop Jan Marijnissen dit verwoordt:

"Er broeit wat in de Arabische en Islamitische wereld. Er is veel frustratie over het gebrek aan democratie en economische vooruitgang. Bovendien, en misschien nog het ergste van alles, er is heel weinig hoop op verbetering. De Amerikanen en Engelsen hebben met hun optreden van de laatste tien jaar veel haat gezaaid. De voedingsbodem voor extremisme bestaat uit de genoemde frustratie en de weerzin tegen de ‘Westerse arrogantie en dubbelhartigheid’." (Bron)

Als dit de werkelijke oorzaak is moge duidelijk zijn dat het (willen) vinden van een oplossing heel wat gecompliceerder is dan het uitgummen van de aanleiding.

Posted by CasaSpider at 7:18 AM | Permalink | Comments (17)

Er is veel te doen omtrent de laatste ideeën van Rita Verdonk. In Nederland dient als het aan haar ligt op straat door iedereen Nederlands gesproken te worden. Men moet er maar opkomen, op zo'n maatregel. About:Blank inventariseerde de posts tot nu toe over dit onderwerp.

"Even Lucy shockeren", dacht ik bij mijzelf en ik vertelde haar over het plan van Verdonk. Tot mijn verrassing is Lucy, afkomstig uit de Dominicaanse Republiek, het echter volledig met Rita eens. Zo ziet men maar dat men na bijna zeven jaar huwelijk nog steeds door zijn partner verrast kan worden.

Jonge Antillianen verhuizen voor een beter leven naar Nederland. Dominicanen, Colombianen en Venezolanen denken het geluk op Curacao te vinden. Onderaan de ladder staan de Haitianen die hun heil massaal in de Dominicaanse Republiek zoeken.

"Als je voor een beter leven naar een ander land vertrekt moet je je aanpassen", is Lucy's stelling. Aanpassen in alles. "Het kan niet zo zijn dat je profiteert van allerlei zaken in het nieuwe land terwijl je eigenlijk je middelvinger ernaar opsteekt."

Op eilanden als Aruba en Curacao ergeren veel autochtonen zich aan het oprukkende Spaans. In diverse winkels moeten Arubanen en Curacaoenaars Spaans praten om geholpen te kunnen worden. Dat wekt wrevel, met name bij het vrouwelijk deel van de bevolking overigens. Immers, deze Spaanstaligen zijn vaak ook vrouwen en gevreesde concurrentes op de huwelijksmarkt.

"Waarom praten wij eigenlijk geen Papiamentu met elkaar op straat?", vroeg ik aan Lucy. "Omdat het hier niet verplicht is", luidde het antwoord. "Als ze een dergelijke wet instellen, dan doen we dat. Wie dat niet wil moet terug naar zijn of haar eigen land."

Indien een maatregel als voorgesteld door Rita Verdonk ingevoerd wordt dient hij volgens Lucy wel voor iedereen te gelden. Dus ook voor Ahold-topman Anders Moberg. En in de Curacaose versie ook voor Nederlanders die langer dan een bepaalde tijd (drie jaar?) op Curacao wonen en werken. Aanpassing is het sleutelwoord.

CasaSpider: "Er is wel een verschil tussen zogenaamde gelukzoekers, mensen die op eigen initiatief naar een Beloofd Land vertrekken, en mensen die na de oorlog op verzoek van onder anderen Nederland als gastarbeiders daar naar toe zijn gehaald. Deze mensen zijn nooit echt geïntegreerd en hun kinderen of de kinderen van hun kinderen hebben het gevoel van buitengesloten zijn in versterkte mate. Is het terecht om een situatie die in tientallen jaren is ontstaan nu ineens af te wentelen op deze groep? Wordt de aanwezige haat daardoor juist niet groter?"

Lucy: "Ja. Deze kinderen mogen Nederlanders best haten. Maar er is haat en er is respect. Je mag iemand haten maar je moet hem toch respecteren. Als je dat niet doet, waar is dan het einde? Iedereen moet zich volledig aanpassen, dat is de enige weg."

Laatst was ik verbaasd over de snelheid waarmee de wereld op dit moment verandert. Dat is een gegeven. Wie zich niet kan aanpassen verliest. Vraag dat maar aan de dinosaurussen.

Posted by CasaSpider at 7:08 AM | Permalink | Comments (14)

Een rokerige ruimte met gedempt licht. Een tafel, vier vlaggen, vier mannen. De Fransman en de Brit zitten tegenover elkaar, net zoals de Italiaan en de Nederlander. Blufpoker.

De Fransman en de Brit lijken jeuk te hebben aan hun oogleden, zo hevig wordt er geknipoogd. Bij de Italiaan ziet de oplettende toeschouwer zo nu en dan een kaart uit zijn mouw rollen.

De Hollander G.Z. heeft het zweet op het voorhoofd staan. Er hangt veel van af. Hij kijkt in zijn kaarten en biedt Carr�. Frankrijk twijfelt. Maar dan staat ineens toeschouwer M.E. op in het Nederlandse supportersvak. Met luide stem roept hij: "Neen hoor, hij heeft slechts tweemaal twee gelijken!"

Commentaar van G.Z.: "Blijkbaar moet je als Nederlander vooral masochistisch zijn."

Maarten Engwirda van de Europese Rekenkamer had wel het recht om te zeggen wat hij vond, maar niet de positie aldus Maxime Verhagen. Ik zat in de auto toen ik naar het nieuws luisterde, maar tot tweemaal toe hoorde ik Maxime in plaats van Rekenkamer toch duidelijk Ringkamer zeggen.

Mag dat eigenlijk, grappen maken over iemands accent?

Posted by CasaSpider at 6:51 AM | Permalink | Comments (20)

Minister Bot van Buitenlandse Zaken had een gesprek met weduwen van moslimmannen die tien jaar geleden in Srebrenica zijn vermoord. Het was een zwaar gesprek dat heel anders verliep dan minister Bot van tevoren had gedacht. Zijn insteek was het bieden van troost en begrip. Daar zaten de vrouwen niet op te wachten. Zij wilden geld zien.

Laatst maakte een stukje van iemand herinneringen bij mij los aan Sonja's Goed Nieuws Show, een programma uit de tachtiger jaren. Nu weer. In een bepaald tijdvak waren er nogal wat mensen voor de trein gesprongen. Dit type zelfmoord kan tot traumatische ervaringen leiden bij treinbestuurders en conducteurs.

Sonja had een aantal van deze mannen (volgens mij waren het allemaal mannen) met hun vrouwen uitgenodigd om te praten over deze moeilijke kant van hun baan. Het gesprek nam echter al snel een andere wending. In plaats van te praten over de trieste gebeurtenissen en hoe daarmee om te gaan werd het gesprek door vooral de echtgenotes in de richting van geld gedraaid.

"Een treinbestuurder doet eigenlijk hetzelfde als een piloot. En dus moeten zij ook hetzelfde verdienen!", was de teneur. Weliswaar met op de achtergrond de verantwoordelijkheid die een treinbestuurder heeft, maar het resultaat was duidelijk het belangrijkst. Sonja en ik vonden het enigszins genant.

De vrouwen van Sebrenica zijn uiteraard niet te vergelijken met de echtgenotes van Nederlandse treinbestuurders. Terwijl zij dachten onder protectie van een Nederlands onderdeel van de VN-macht te staan, moesten zij toezien hoe Serviers ongestoord duizenden mannen, hun mannen, op transport zetten. Mannen die nooit meer terug zouden keren.

Behalve het verlies van hun echtgenoot vielen daarmee in de meeste gevallen ook alle inkomsten weg. Deze vrouwen moeten ook leven en willen logischerwijs hun kinderen een zo groot mogelijke kans op een goede toekomst bieden. Daarom willen zij nu geld zien en wel van de in hun ogen direct verantwoordelijke: Nederland.

De vrouwen van Sebrenica werden vergezeld door een groot aantal advocaten. Minister Bot was onthutst over de ontvangst en wilde verder niets meer zeggen onder het mom van "alles wat ik zeg kan tegen mij gebruikt worden". Als er dan toch een direct verantwoordelijke aangewezen moest worden dan waren dat in zijn ogen toch zeker de Serviers.

Op het moment dat geld in het spel komt krijgen discussies al snel een nare bijsmaak.

Posted by CasaSpider at 6:05 AM | Permalink | Comments (14)

In principe ben ik tegen het hebben van een dubbele nationaliteit. Men behoort tot één land, ongeacht waar iemands voorouders vandaan komen. Ik bedoel, de hele overbevolkingsproblematiek met al zijn negatieve gevolgen... wie weet bestaat die wel alleen doordat mensen met meerdere nationaliteiten dubbel geteld worden.

Even serieus.

Rita Verdonk is (was?) in Marokko. Het is overigens ongelofelijk jammer dat zij geen echtgenoot heeft die haar daar achter kan laten. Van de andere kant, kunnen wij dit Marokko aandoen?

Serieus zijn valt nog niet mee!

Minister Verdonk dacht afgesproken te hebben dat het inleveren van de Marokkaanse nationaliteit door derde-generatie Marokkanen bespreekbaar was gemaakt en op de agenda komt.

"In nog geen honderd jaar. Nooit!"

Dat is wat de Marokkaanse minister van Informatie Bin Abdallah hier gisteren in Rabat over te melden had. Rita Verdonk is verbaasd en gaat om opheldering vragen.

Voor extra achtergrondinformatie googlede (is dit een correcte vervoeging?) ik op "rita verdonk leugen". Tot mijn verbazing verschijnt het CasaLog als eerste in de resultaten. Het is echter enigszins dubieus om eigen posts als bewijs te gebruiken.

Ondanks dat ik in principe tegen het hebben van een dubbele nationaliteit ben kon ik bij het zien van Rita Verdonks reactie een glimlach niet onderdrukken. Geen beter vermaak dan leedvermaak.

Posted by CasaSpider at 6:27 AM | Permalink | Comments (27)

Wat zich dinsdag precies in de Eerste kamer heeft afgespeeld aan intermenselijke processen tussen Ed van Thijn en Thom de Graaf weet niemand. Volgens mij was het een kwestie van testosteron. Wellicht heeft Thom ooit eens geflirt met de vrouw van Ed. Dat zijn van die dingen die ooit terugslaan.

Als ik het goed begrepen heb heeft Thom de Graaf pas woensdag het besluit genomen om op te stappen. Hoofdschuldige in zijn ogen is VVD-fractievoorzitter Van Aartsen. Deze heeft volgens Thom nooit de politieke wil gehad om eruit te komen.

De gekozen burgemeester en een nieuw kiesstelsel waren de kroonjuwelen van D'66. Daarbij vergeleken zijn de Nederlandse Antillen en Aruba natuurlijk niet meer dan een plastic, nepgouden oorringetje.

Thom de Graaf was minister voor Bestuurlijke Vernieuwing en Koninkrijkszaken. Wij zitten nu dus zonder minister. Vanmorgen hoorde ik minister-president Etienne Ys op Radio Hoyer zeggen dat hij het aftreden erg betreurt. Omdat Thom de Graaf na lange tijd de eerste Nederlandse minister was die de Antillen een warm hart toedroeg en met respect benaderde.

Etienne Ys kent Thom de Graaf vast beter dan ik. Maar concreet is er sinds het tumultueuze bezoek van de Nederlandse fractievoorzitters bijna twee jaar geleden, waarbij zij door Anthony Godett diverse malen voor schut werden gezet, niets veranderd. Curacao snakt naar een sterke man (of vrouw) die hier orde op zaken komt stellen. Naar mijn bescheiden mening is Thom de Graaf die man zeker niet.

De grap is al een aantal malen gemaakt: Thom is nu her en der aan het polsen of hij in aanmerking komt voor een benoeming tot burgemeester. Als wij deze wens nu eens combineren met Referendum-optie "D" (Curacao onderdeel van Nederland), de benoemde burgemeester, Thom's huidige werkloosheid en een recente uitspraak uit zijn mond: "Er dreigt een Nederland te ontstaan waarin ik mij niet thuisvoel"...

...Thom de Graaf, eerste burgemeester van Curacao?

Posted by CasaSpider at 7:09 AM | Permalink | Comments (12)

Er was een actualiteitenprogramma op tv met een onderwerp dat mijn aandacht trok. Nederlandse man met buitenlandse (Marokkaanse) vrouw. De vrouw had al een kind uit een eerder huwelijk en samen met haar man was ze net moeder geworden van een zes maanden oude baby. Ze wonen al sinds tijden legaal in Nederland.

De problemen ontstonden toen de man zijn baby wilde aangeven bij de Burgerlijke Stand. Daar werd hem te verstaan gegeven dat hij te laat was. De baby had erkend moeten worden toen hij zich nog in de buik van de moeder bevond. Door het niet tijdig erkennen was de baby nu statenloos geworden. In dat geval duurt het drie jaar duren voor hij het Nederlanderschap kan verkrijgen.

Bovendien kwam de IND nu in actie. Vraag: Wat dient er te gebeuren met een statenloos individu? Antwoord: Die moet het land uit! Er viel een officiele brief bij de ouders op de deurmat waarin stond dat de baby binnen 28 dagen uitgezet zou worden.

De moeder kan er haast niet meer van slapen. "Maar waar moet mijn kind dan heen? Ik ben al 20 jaar weg uit Marokko, daar heb ik helemaal niets!" Dat is dan jammer voor de baby, maar die gaat het maar mooi zelf uitzoeken daar ergens in Tanger of Casablanca.

De vader begreep er helemaal niets van. "Wie gaat er nu een ongeboren vrucht aangeven?" Ja, de wet was blijkbaar gewijzigd. Maar dan moeten mensen daar toch op gewezen worden. Hoe kun je zoiets nu weten? Volgens de advocaat van de familie was het aanvankelijk ook de intentie om het erkennen gewoon toe te staan tot een aantal dagen na de geboorte. Op een of andere manier is de passage opgenomen zoals hierboven beschreven.

Het actualiteitenprogramma heeft bij de IND aangedrongen op wat men nu gaat doen. Uiteindelijk wordt de soep niet zo heet gegeten en mag de baby gewoon in Nederland blijven. Degene die verantwoordelijk is voor de uitzettingsbrief van deze zes maanden oude Nederlandse baby mag wat mij betreft per direct zijn of haar paspoort worden ontnomen en uitgezet worden naar pak hem beet Haiti.

Posted by CasaSpider at 6:11 AM | Permalink | Comments (17)

Onder anderen Cinner vroeg zich af waarom wij zo graag willen dat Lucy een Nederlands paspoort krijgt. Een terechte vraag! Ik ben daar volledig aan voorbij gegaan omdat het voor mij logisch is. Dan vergeet men wel eens dat anderen niet dezelfde ervaringen hebben. Waarom zou men in vredesnaam zijn of haar nationaliteit op willen geven?

Op 13 februari 1999 zijn Lucy en ik in Santo Domingo getrouwd. Zij kon niet direct naar Curacao komen, dat gebeurde pas op 3 september 1999. In de zomer van dat jaar wilde ik Lucy graag meenemen naar Nederland, mijn ouders hadden haar nog nooit gezien. Zo begaven wij ons als ik het mij goed herinner in april naar de Nederlandse Ambassade in Santo Domingo.

We moesten een geboorte-acte van Lucy laten legaliseren en ik maakte van de gelegenheid gebruik om te vragen hoe ik kon regelen dat wij samen naar Nederland konden in de zomer. Lucy zou dan eerst naar Curacao moeten komen en vandaar met mij richting Amsterdam vertrekken. Ik hoopte de zaak met één visum af te kunnen doen, in plaats van een visum voor Curacao en eentje voor Nederland aan te moeten vragen.

Tot mijn ontsteltenis antwoordde de baliemedewerkster mij: "U moet een visum voor Curacao voor uw vrouw aanvragen en iemand in Nederland moet haar uitnodigen om in Nederland op vakantie te komen."
CasaSpider: "Wat? Mag ik mijn vrouw niet eens zomaar mee naar Nederland nemen? Ik ben Nederlander, hoor!"
Baliemedewerkster: "Dat kan wel zijn, maar u woont er niet. En dus moet iemand daar haar uitnodigen."

Ik ontplofte zowat. Nu hangen er volop bordjes in de Nederlandse Ambassade in Santo Domingo dat men geen herrie mag schoppen. Lucy probeerde mij wat tot kalmte te manen. Mijn Spaans was destijds in ontwikkeling en daarom vroeg ik aan de baliemedewerkster om iemand in het Nederlands over deze kwestie te mogen spreken. "Neen, dat kan niet!", was haar korte antwoord.

De vakantie in Nederland is niet doorgegaan voor Lucy. Toen zij op Curacao aankwam en na een maand of drie haar verblijfsvergunning had, was het iets eenvoudiger om samen naar Nederland te gaan. Er diende een gewoon visum aangevraagd te worden en dat was in drie weken geregeld.

Tja, waar men in Nederland op zijn gemak wat in een reisgids bladert en iedere willekeurige bestemming uit kan kiezen, geldt dit bepaald niet voor de inwoners van heel veel andere landen. Deze mensen dienen uitgenodigd te worden door iemand in het te bezoeken land. Degene die uitnodigt dient garant te staan voor allerlei onvoorziene kosten, bijvoorbeeld als de bezoeker onverhoopt in een ziekenhuis opgenomen moet worden.

Met al dat soort ellende gaat men zijn Nederlandse paspoort echt waarderen. Vakantie is niet eens het belangrijkste. Stel dat wij ooit eens in Nederland willen gaan wonen. Met de huidige status van Lucy is dat domweg niet mogelijk!

Toch eens vragen hoe Willem-Alexander dat allemaal zo snel voor elkaar heeft gekregen.

Posted by CasaSpider at 12:45 PM | Permalink | Comments (19)

Op dit moment wordt er volop gedemonstreerd tegen het kabinetsbeleid. Het Museumplein in Amsterdam staat helemaal vol. Naar schatting zijn er 200.000 demonstranten, een aantal dat door de politie niet wordt ontkend. Ook al is het moeilijk een nauwkeurige schatting te doen bij dergelijke aantallen.

Zelf ben ik geen demonstratietype, mijn politieke voorkeur is liberaal/conservatief met een sociale basis. Wat er echter de afgelopen jaren in Nederland gebeurt kan ik met geen mogelijkheid anders betitelen dan als afbraak. In een bijzonder hoog tempo worden rechten en voorzieningen afgebroken die in vele jaren tijd zijn opgebouwd. Ja helaas, afbreken gaat sneller dan opbouwen.

Het zijn vooral de personen die het doen, waar ik zo'n moeite mee heb. Balkenende vind ik daarvan nog de sympatiekste. De Geus, Zalm, Donner en de in deze context onbetwiste leidster Rita Verdonk vertegenwoordigen voor mij Het Kwade in een slechte Science Fiction film. Deze demonstratie kan mijn goedkeuring wel wegdragen!

Gisteren keek ik naar het cabaret van Jekkers & Koos en ik heb ervan genoten. Harry Jekkers heb ik ooit eens live op Curacao gezien, in het Sentro Pro Arte. In Jekkers & Koos werd het verhaal achter de liedjes belicht en dat was uitermate interessant.

Zo gingen ze terug in de tijd, naar 30 april 1980. De kroning van Koningin Beatrix. Het is gebruikelijk dat gevangenen bij het aantreden van een nieuw staatshoofd om gratie kunnen vragen. Dat deden de Utrechtse gevangenen ook, maar Beatrix gaf niet thuis. Harry en Koos voeren daarom in een rubberbootje door de gracht naar het Wolvenplein en schilderden daar de leus In naam van Oranje, doe open die poort! op de gevangenismuur. Bij het terugvaren bleek het rubberbootje lek te zijn en werden de twee helden door de politie ingerekend. Ze mochten de nacht in een cel doorbrengen.

Ik herinner me dat nog vaag, in die tijd woonde ik in Utrecht op de Willem Schuylenburglaan 68 in een tien-eenheid. Twee linkse eenheidsgenoten waren op de dag van de kroning naar Amsterdam getrokken om te demonsteren. Het ging er daar hard aan toe. Toen ze 's avonds thuiskwamen was de vrouwelijke helft nog steeds woedend op de ME. Volgens haar joeg de ME vredelievende demonstranten expres doodlopende steegjes in, om er vervolgens lustig met de wapenstok overheen te gaan. Toen de beelden op het journaal getoond werden, gooide zij een borstel hard tegen de televisie aan. Gelukkig bleef hij heel.

Een jaar later, op 21 november 1981, nam ik deel aan mijn enige demonstratie. De eerste demonstratie tegen de kruisraketten. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik die kruisraketten wel zag zitten. Maar datzelfde gold voor een dagje Amsterdam. We logeerden bij Herman en Marita aan de Prins Hendrikkade. De opkomst was enorm, ik meen dat er zo'n 400.000 mensen op de been waren. Het was ook voor het eerst dat ik de wave meemaakte, wat best indrukwekkend is als die in lange straten door zoveel mensen wordt uitgevoerd.

Ongeveer in die tijd speelde Harry Jekkers met het Klein Orkest bij studentenverening/jongerencentrum SSR. Mijn huisgenote Lidwien (niet Lidy!) was helemaal wild van hem en hun hit Laat mij maar alleen.

De tweede anti-kruisraket demonstratie op 23 oktober 1983 in Den Haag trok nog meer mensen dan de eerste, ik ben daar echter niet bij geweest. Nadien is de demonstratiebereidheid in rap tempo afgenomen. "Alles gaat in golfbewegingen", zeg ik vaak en dat geldt ook voor demonstraties. Kennelijk is de tijd nu weer rijp, mensen hebben hun buik vol van deze regering.

Een mooi toeval dat de herinnering aan de demonstraties in de tachtiger jaren door Harry Jekkers werd teruggebracht, één dag voor de eerste grote Nederlandse demonstratie in deze eeuw.

Posted by CasaSpider at 11:10 AM | Permalink | Comments (10)

Wisselgeld is vaak een punt van discussie. Daarmee bedoel ik in dit geval niet of men teveel of te weinig terugkrijgt, maar in welke munteenheid. De aloude cent werd afgeschaft en datzelfde lot is naar ik meen inmiddels ook de eurocent beschoren.

Ik vind dat de omgekeerde wereld! Waarom zijn er altijd problemen met centen? Antwoord: Dat komt door die prijzen die op 95 of 99 eindigen. Winkeliers denken dat ze een artikel van 9,99 sneller verkopen dan als datzelfde artikel 10 gulden, dollar of euro kost.

Van winkeliers kan ik dit enigszins begrijpen, maar vandaag las ik dat de overheid zich van dezelfde truc bedient. Niet om iets te verkopen, maar wel om geld te besparen. De 33-jarige Lieke uit Schiedam betaalt 500 euro per maand voor haar huurwoning. Zij ontvangt 260,80 euro huursubsidie. Deze huursubsidie dreigt zij nu te verliezen omdat de overheid de grens heeft gesteld op 499,92 euro. Als men duurder huurt krijgt men geen huursubsidie.

De eigenaar van de woning werkt ook niet echt mee, hij is niet bereid om de huur met 8 cent te verlagen. Regels zijn regels, maar dit is toch enigszins absurd. Door het wegvallen van de huursubsidie moet Lieke waarschijnlijk haar huis opgeven. Men kan maar beter een Tokkie zijn!

Hoe kan zoiets nu gebeuren? Het bedrag van 499,92 is waarschijnlijk uit de computer gerold en geen ambtenaar die daar nog aan durft te komen. Of zou het daadwerkelijk de bedoeling zijn om mensen met een huur van 500 euro net buiten de huursubsidieregeling te laten vallen? De kosten van de psychiatrische behandeling nadien vallen al snel hoger uit.

Lees het volledige verhaal in het Algemeen Dagblad, eenmalige registratie verplicht.

Posted by CasaSpider at 5:31 PM | Permalink | Comments (13)

In Nederland wordt vandaag gestemd voor Europa. Na een rondje langs de weblogvelden (Merel, Kommapuntlog, Reciprook) heb ik sterk de indruk dat de Europese Verkiezingen in ieder geval de Nederlandse logger Siberisch koud laten. Alleen Cockie staat vierkant achter haar Emine Bozkurt.

Ik wilde net bij Erwin een reactie plaatsen, toen ik heel egoïstisch aan een eigen stukje dacht. Zo ben ik. Gisteren heb ik een tijdje met de Venezolanen gekletst over 15 augustus, de dag van het Referéndum Revocatorio.

De opkomst bij verkiezingen in Venezuela is traditioneel bijzonder laag. Inmiddels is de situatie tussen regering (Chávez) en oppositie zodanig gepolariseerd dat mijn Venezolaanse collega's op 15 augustus hoe dan ook zullen stemmen. Al moeten ze van Curacao naar Coro zwemmen!

We hadden het ook over verkiezingen in Nederland. Hoe men daar het stemmen met de computer controleert op fraude. "Ach", zei ik, "dat gebeurt eigenlijk nauwelijks. We vertrouwen het wel". In Venezuela gaat straks voor het eerst gestemd worden met Touch-screens. De oppositie is bevreesd voor fraude, aangezien het bedrijf dat het systeem implementeert banden zou hebben met de regering.

Het heeft alles te maken met polarisatie. Als de standpunten van partijen dermate ver uitelkaar liggen dat een verkiezingsuitslag directe en grote gevolgen voor het bestaan heeft, ja dan wil men wel stemmen. Ik vertelde dat er in Nederland ook wel links en rechts bestaat en dat de voormannen van de partijen elkaar wel eens in de haren vliegen, maar dat het in de kern allemaal lood om oud ijzer is. Op Europees nivo is dat nog een graadje erger.

Concluderend is het dus alleen maar een goed teken als u niet weet op welke partij u moet stemmen, of zelfs òf u überhaupt moet gaan stemmen.

Posted by CasaSpider at 12:15 PM | Permalink | Comments (10)

Met koffie & cornflakes aan weerskanten begon ik vanmorgen aan mijn uurtje surfen. Tja, er moet nu eenmaal gesport worden! KommaPuntLog was de eerste en het was meteen raak. Een interessante post getiteld Kameleon over Ali Lazrak!

Mijn eerste post over Ali Lazrak dateert van 10 december 2003. SP-insider Hiram had de kwestie van de afdrachtsperikelen als eerste aangezwengeld.

Ik had de indruk dat de laatste tijd de problemen tussen Lazrak en Jan Marijnissen enigszins waren uitgepraat. Lazrak zou weer gaan afdragen en zich onthouden van negatieve uitlatingen ten aanzien van Marijnissen, zoals over diens vermeende koppelbaaspraktijken.

Ali Lazrak blijkt in navolging van Jan Marijnissen sinds 27 januari ook een weblog te zijn begonnen. In dit log staan tot dusverre alleen links naar artikelen die aan moeten tonen dat Marijnissen met kadaverdiscipline en koppelbaaspraktijken zijn partijleden onder de duim houdt. En aldus het weigeren van Lazrak om zijn salaris af te dragen in een begrijpelijker perspectief plaatst.

Een zekere Han heeft destijds een voorkeurstem uitgebracht op Ali Lazrak en heeft daar nu spijt van. Met name vanwege Lazrak's gesjoemel met de afdrachtregeling. Han plaatste zijn mening als reactie op het weblog van Ali Lazrak.

Vervolgens gebeurde er dit (Han's weblog):

"Even later keek ik terug en zag dat er nog iemand had gereageerd: "@Han; Hulde!"
Een minuut of 20 geleden kom ik thuis van een prachtig optreden in Eindhoven... Ik kijk nog ff op de site van Ali Lazrak en wat denk je...? Mijn reactie is verwijderd. Ik begon meteen te typen, want ik wilde natuurlijk graag weten waarom. Wat denk je...? Ik ben geblocked."

Anderen die nadien dezelfde reactie op het weblog plaatsten overkwam hetzelfde lot. Dit doet de zaak van de Socialistische Partij uiteraard geen goed. Wat moet Jan Marijnissen nu doen? Het weblog van Ali Lazrak verbieden is geen optie. Dat lijkt ook niet nodig, ik geef het log hooguit drie weken.

Mijn inschatting is dat Lazrak hoe dan ook als eenmansfractie verder zal gaan. Grappig is dat Ali eufemistisch gezegd toch op zijn minst enigszins besmet is geraakt door de dictatoriale trekjes van Jan Marijnissen...

Posted by CasaSpider at 9:25 AM | Permalink | Comments (3)

De kwestie Rob Oudkerk begint langzaam maar zeker te lijden aan over-exposure. In zo'n geval draag ik daar graag mijn steentje aan bij. Ik moet er niet aan denken dat over 3000 jaar buitenaardse wezens onze planeet bezoeken, alle weblogs doorploegen en dan tot de onthutsende conclusie komen dat slechts het CasaLog nergens melding gedaan heeft van deze uitermate belangwekkende kwestie.

Op TV zag ik Paul Witteman Rob Oudkerk interviewen. Witteman was duidelijk verkouden. Menigeen zal hem scherp gevonden hebben, ik was de mening toegedaan dat hij vrij irritante vragen stelde. Een beetje op een hyena-achtige manier als u begrijpt wat ik bedoel.

Toen ik nog in Nederland woonde en werkte, klaverjaste ik tussen de middag altijd met drie collega's. Met mijn directe chef Andre Spaan tegen Elbert en Cock. Ik kan redelijk kaarten, maar ben geen groot klaverjasser. Op een bepaald moment verloren Andre en ik een potje. Iemand vroeg aan mij waarom ik toen en toen die kaart gespeeld had. Dat was namelijk niet slim.

In plaats van te zeggen: "Hé ja, je hebt gelijk!", maakte ik de fout omstandig uit te gaan leggen wat voor een idee daar achter had gezeten. Daarop zei mijn opponent: "Ja, maar dan is het helemáál stom wat je toen en toen hebt gedaan!". Andre Spaan (wijze man) keek dat zo eens aan en zei toen tegen mij: "Tja CasaSpider, als je geschoren wordt moet je stilzitten...".

Die les is mij altijd bijgebleven. Gisteren wilde ik hem Rob Oudkerk wel toeschreeuwen. Oudkerk kan best een sympathiek persoon wezen, zijn logica en redenaties zijn allesbehalve doelgericht. Zelfs vraag ik mij af of Oudkerk überhaupt wel een doel voor ogen had, toen hij de uitnodiging voor het interview met Witteman accepteerde.

Nu raakte hij telkens weer verstrikt in Witteman's vallen en zijn eigen leugentjes. Bijvoorbeeld dat Oudkerk aanvankelijk gesteld had wel naar de hoeren geweest te zijn, maar niet in Amsterdam.

Naar mijn bescheiden mening kan Rob Oudkerk zich beter een tijdje gedeisd houden, even uit de schijnwerpers. Misschien kan hij eens een boompje klaverjassen met Andre Spaan?

Posted by CasaSpider at 6:02 AM | Permalink | Comments (10)

"We Got Him!, met die woorden maakte Adam Curry op zijn weblog bekend dat ie met succes had geprobeerd me over te halen een weblog te beginnen. Nou, Adam: daar gaan we dan". (Jan Marijnissen)

Op dinsdag 20 januari is het weblog van Jan Marijnissen gelanceerd, toevallig (?) op de verjaardag van mijn zus Margriet, de eerste Chica de la Semana. Gefeliciteerd, Margriet en Jan!

De eerste echte post is al binnen en heet De Minlijn. Mensen kunnen bellen om te melden wat er is gebeurd met hun inkomen op 1 januari en daarna. Nu maar hopen dat die telefoontjes het inkomen niet nog meer aantasten.

Ik ken een aantal mensen die niet zozeer op postjes als De Minlijn zitten te wachten, maar meer op iets anders...

Continue reading "We got him!" »

Posted by CasaSpider at 6:30 AM | Permalink | Comments (17)

De moord op docent Hans van Wieren van het Haagse Terra College heeft tot veel discussie geleid ten aanzien van het Nederlandse integratie-beleid. Uit wat ik tot nu toe in de kranten gelezen heb, houdt het afglijden van dader Murat nauw verband met het feit dat zijn vader zich (wederom) in de gevangenis bevond. Vervolgens begon Murat te roken, te drinken en drugs (XTC) te gebruiken (artikel, registratie vereist).

Een dergelijke achtergrond verklaart Murat's daad voor mij meer dan het feit dat hij Turk is. Toch is er wel degelijk iets aan de hand. Meer dan uit de moord blijkt dat uit de reacties van sympathisanten van Murat:

"Elke pauze sprak Van Wieren hem aan. Murat heeft op alle manieren geprobeerd zijn problemen op te lossen. Maar iedereen heeft een grens", zei een sympathisant. Volgens hem kon Murat D. niet anders. "Als hij van school zou gaan, zou hij al zijn vrienden achterlaten. We hopen dat hij snel vrijkomt".

In mijn ogen is het niet slim om een incident op te blazen tot frases als "het integratie-beleid is mislukt". Nu heeft echter een hele groep mensen kennelijk een ander (rechts-)gevoel ten aanzien van deze kwestie dan bot gezegd autochtoon Nederland. Een min of meer soortgelijke tegenstelling heeft men kunnen waarnemen bij de kwestie, waarbij een politie-agent een Marokkaanse café-bezoeker/ruziezoeker doodschoot, nog niet zo heel lang geleden. Ook in dat geval vertelden de reacties meer dan het incident.

De vraag "Is het Nederlandse integratie-beleid goed?" beantwoord ik met "Nee". Bandbreedte en Balans behoren tot mijn favoriete woorden. De volgende factoren hebben ervoor gezorgd dat deze beide begrippen een negatieve waarde vertonen ten aanzien van het integratie-beleid:

• Kwantiteit: Net zoals men aan een pan tomatensoep slechts een bepaalde hoeveelheid water kan toevoegen zonder dat de tomatensoep zijn smaak verliest, kan een land slechts een bepaalde hoeveelheid mensen met een andere culturele achtergrond opnemen. Dat geldt des te meer als deze mensen geconcentreerd op bepaalde plaatsen terechtkomen. Nu wordt er in het integratie-debat gesproken over gedwongen spreiding van allochtonen. De SP was hier altijd al voor, maar in mijn ogen is men daar te laat mee. Er zijn domweg teveel allochtonen in relatie tot het aantal wijken en huizen om ze nu nog gedwongen te spreiden.
• Geografische afstand: Turkije en Marokko liggen dicht bij Nederland. Hierdoor vindt een continue verkeersstroom tussen het moederland en Nederland plaats. Vroeger betekende emigreren vaarwel zeggen en vervolgens diende men het in het nieuwe land maar te redden. Een land als Australie heeft dit voordeel nog steeds, door zijn geografische ligging. Het probleem is een feit: hier is uiteraard geen oplossing voor te verzinnen.
• Regelgeving: Nederland heeft altijd vooropgelopen bij toelating van vreemdelingen, bij regelingen met betrekking tot het genieten van onder meer kinderbijslag in het buitenland, met familiehereniging. Op zich lovenswaardig, alleen heeft het toenmalige sociale beleid geleid tot minder sociale effecten. Dankzij bijvoorbeeld de vele beroepsprocedures voor asielzoekers zit men nu opgescheept met mensen die na jaren alsnog uitgezet moeten worden. Typisch een voorbeeld van een regeling die goed bedoeld is, maar achteraf slecht uitpakt. Door het te soepele beleid toen is de Vreemdelingenwet aanzienlijk aangescherpt en is Nederland juist een van de strengere landen geworden. Uit eigen ervaring kan ik vertellen dat Lucy, waar ik al bijna vijf jaar mee getrouwd ben, nog steeds een visum moet aanvragen om in Nederland op vakantie te komen. Een Nederlands paspoort gaat nog een hele tijd duren en kost vele Euro's.
• Daadkracht: Nederland is het land van het Poldermodel. Men kan eindeloos praten en ellenlange rapporten samenstellen waarin bewezen wordt dat gras blauw is. Langzaam maar zeker begint het door te dringen dat problemen met Marokkanen, Turken, Antillianen, Polen, Russen, Joegoslaven en noem ze maar op, ons langzaam boven het hoofd beginnen te groeien. Op Curacao zie ik het aan Thom de Graaf, voor mij een exponent van het Poldermodel. Veel gepraat, weinig wol. Vandaar ook de titel van deze post. Een Poldermodel werkt alleen gecombineerd met daadkracht. Ontbreekt de daadkracht dan verwordt het Poldermodel al snel tot een Moerasmodel.

Maatregelen dienen erop gericht te zijn de Balans en Bandbreedte te voorzien van positieve cijfers. Daar ligt een mooie uitdaging!

Posted by CasaSpider at 6:41 AM | Permalink | Comments (11)

Op Radio Hoyer-2 ontkende Piet Hein Donner tegenover de verslaggeefster dat het Geheime Overleg van afgelopen maandag geheim was:

"Als ik iets in het geheim doe, dan komt u het niet te weten. Het feit dat u het weet, bewijst dat ik het niet in het geheim heb gedaan."

Posted by CasaSpider at 6:49 AM | Permalink | Comments (7)

Ik schreef al eerder over Ali Lazrak, het kamerlid van de Socialistische Partij dat de bij de SP gebruikelijke forse salarisafdracht weigert.

Hiram van IpseDixit maakte mij attent op deze zaak. Inmiddels heeft hij zijn partijkaart doorgeknipt. De SP wilde hem niet de garantie geven dat Lazrak geroyeerd zou worden.

Op het www zocht ik naar informatie omtrent deze kwestie, maar kon tot mijn verbazing niets vinden. Kennelijk was het allemaal nog erg vers. Vandaag vond ik het eerste artikel in het Algemeen Dagblad: SP-ruzie over geld. Ook op Fok.nl loopt inmiddels een discussie.

De reden waarom Ali Lazrak zijn hele salaris wil behouden is een trieste, hij ligt in een scheiding. Dat kost veel geld en Lazrak dreigt zijn tweede huis op de Canarische Eilanden te moeten opgeven.

Iets moeten opgeven is nooit leuk, maar een tweede huis op een Canarisch Eiland, tja... Laat ik niet ingaan op de discussie of een linkse politicus wel of niet even veel recht heeft op materiële rijkdom als een rechtse.

Wel is het zo dat binnen de SP de afspraak is gemaakt dat kamerleden genoegen nemen met ongeveer 2000 Euro netto en dat de rest in de partijkas vloeit. Dit weet men van tevoren. Feitelijk heeft men dus een salaris van 2000 Euro netto.

Men kan derhalve niet zelfstandig beslissen wanneer er een omstandigheid is aangebroken om dat salaris op te krikken door minder af te dragen. Als men schulden heeft kan men tenslotte ook niet zelfstandig bepalen dat men een jaartje maar eens geen belasting betaalt.

De Socialistische Partij is uiteraard bevreesd dat Ali Lazrak nu een onafhankelijke Eenmansfractie gaat vormen, ondanks een Plechtige Belofte om dat niet te doen. Het pleit voor de SP dat zij in ieder geval niet van hun (idealistische) lijn afwijken en Ali Lazrak zullen voordragen voor royement, indien hij voet bij stuk houdt.

Wellicht had Hiram het beter aan partijsecretaris Paulus Jansen kunnen vragen dan aan de penningmeesteres... (zijn die kaartjes nog te plakken?)

Posted by CasaSpider at 9:50 AM | Permalink | Comments (10)

Als er iets in mijn hoofd zit wil ik nog wel eens doordraven. Maar ja, als ik vlak na mijn Ali Lazrak-stukje lees dat de Nederlandse Spoorwegen van plan zijn om 1000 conducteurs te ontslaan, dan moet ik wel.

Vanuit het standpunt van het Bedrijf N.S. kan ik de maatregel nog wel begrijpen. Het bedrijf moet winst maken en slaagt daar tot dusverre niet goed in. Het bedrijf kan in zo'n geval twee dingen doen: de inkomsten verhogen en de uitgaven verlagen. Het ontslaan van 1000 conducteurs valt in de tweede categorie, het verhogen van de prijzen voor treinkaartjes en andere diensten in de eerste.

Vanuit het standpunt van wat goed is voor Nederland en de Nederlanders is de beslissing van de N.S. bijna dramatisch te noemen. Service-verlenende beroepen met een bepaalde autoriteit, zoals conciërges, conducteurs, ja zelfs parkeerwachters zorgen ervoor dat de maatschappij enigszins in het gareel blijft.

Jammer genoeg wordt er echter al snel bezuinigd op dergelijke beroepsgroepen. Dat de vuilniszakken vervolgens van drie hoog naar beneden worden geslingerd, neemt men voor lief.

Ik blijf mij verbazen (dat is dan wel weer goed!) over het korte termijn denken op plaatsen waar strategieën voor de toekomst moeten worden bepaald. Neem nu de conducteurs. Een paar jaar geleden werd er een conducteur doodgestoken. Meteen is heel Nederland, inclusief de politiek, in rep en roer. "Zo kan het niet langer!" en "Voortaan gaan conducteurs met zijn tweeën door de trein!" waren de reacties.

De onveiligheid in de treinen is echt niet afgenomen, daar kan Patrick wel over meepraten. Toevallig is er de laatste tijd (nog) geen conducteur neergestoken, tenminste niet dat ik weet. Dus is de tijd rijp voor de N.S. om met een dergelijke maatregel te komen. Juist van het huidige kabinet verwacht ik op zijn minst een reactie.

Het wordt nog leuker als straks inderdaad de prijzen van treinkaartjes omhoog gaan. Waar leidt dit feit gekoppeld aan een verkleining van het aantal conducteurs toe? Een twaalf-jarige kan het verzinnen!

De oplossing is meer overheidsbemoeienis. Wat mij betreft betaalt de overheid 70% (ik noem maar een percentage) van het salaris van conducteurs. Dat is te billijken gezien het maatschappelijk belang van deze beroepsgroep.

Iets zegt mij echter dat men het in Den Haag toch anders gaat doen...

Posted by CasaSpider at 6:23 AM | Permalink | Comments (7)

Ik las een interessant stuk bij IpseDixit. "Welk stuk?", zegt u wellicht, want er zijn er meerdere. Het stuk over Ali Lazrak van de Socialistische Partij, daar gaat het om.

Politiek gezien zit ik vreemd in elkaar. Zeker ten opzichte van politiek correct weblogland ben ik tamelijk rechts georienteerd. Ik geloof heilig in Vrijheid, qua ondernemerschap, qua marktwerking, qua ...

Het Theoretisch Communisme is reeds lang achterhaald. Dat het niet werkt is diverse malen aangetoond. Toch ben ik het op veel punten eens met de uitgangspunten van het Communisme. Zo dienen de basisbehoeften in mijn ogen gewaarborgd te worden door de Staat.

In Nederland is men helaas de omgekeerde weg aan het bewandelen, alles moet zo nodig geprivatiseerd worden. Voor de korte termijn lijkt dat te werken, maar na een tijd neemt de winst op gebied van efficiëntie onvermijdelijk af. Wat overblijft is dat er aan de top flink verdiend wordt, uiteraard ten koste van.

Het is duidelijk dat de minder draagkrachtigen, of liever gezegd de zwakkeren in de maatschappij bij uitstek degenen zijn die straks niet over een hele batterij verzekeringen voor Gezondheidszorg en andere diensten beschikken. Iemand die dergelijk beleid voorstaat is volgens mij doodgewoon een barbaar. Ja, een barbaar! In arme landen als de Dominicaanse Republiek, maar ook in rijke als de USA, kan men gemakkelijk zien wat voor gevolgen dit voor een maatschappij heeft.

Daar gaat het nu niet over. Toen ik nog in Nederland woonde heb ik regelmatig, zeker voor Gemeenteraadsverkiezingen, op de Socialistische Partij gestemd. Op Bob Ruers, ik woonde immers in Utrecht. Het partijprogramma van de SP vond ik verfrissend, het was niet van dat geitenwollensokken-links. Een punt dat mij zeer aansprak was dat partijleden hun salaris in de partijkas storten en vervolgens een bepaald afgesproken loon uitbetaald krijgen. Dit verhoogde de geloofwaardigheid van een man als Marijnissen enorm voor mij. Ondanks dat ik het lang niet altijd met hem eens ben, dwingt het respect af. Vergelijk dat eens met een type als Jan Pronk!

Nu wordt er door ene Ali Lazrak aan de fundamenten van het mooie en idealistische salarissysteem gemorreld. Nou ja gemorreld, Ali Lazrak weigert gewoon zijn salaris aan de partij over te maken en houdt het lekker zelf. IpseDixit is een insider voor wat betreft de Socialitische Partij en hij legt de situatie goed uit, lees zijn artikel dus!

Wat mij (en IpseDixit) eigenlijk het meest bevreemdt is niet het gedrag van Ali Lazrak, maar de houding van de Socialistische Partij in deze. Men durft niet in het openbaar stelling te nemen tegen Ali Lazrak, in ieder geval nog niet. Ook op de website van de SP niets over deze kwestie. Naar de redenen kan men slechts gissen. Wellicht heeft de partij juridisch geen poot op te staan en bij een geschil houdt Lazrak gewoon zijn zetel in de Kamer. Als men dit gedrag echter toestaat is straks het hek van de dam.

Een typisch voorbeeld van de gevolgen van schaalvergroting. Uiteindelijk zal de SP zijn eigen gezicht meer en meer verliezen en ergens verzanden tussen PvdA en Groen Links. En dan staat er weer iemand op die een klein idealistisch partijtje begint...

Posted by CasaSpider at 7:23 AM | Permalink | Comments (8)

Ik hou niet van zo van Westerns ofwel Cowboyfilms, dat is niet echt mijn genre. Once upon a time in the West vind ik echter een geweldige film. En zo zijn er meer.

Qua dames val ik op Morena's en niet zo op Rubia's. CasaSpider prefers brown, not blond. De soep wordt echter niet zo heet gegeten, want voor mij zijn heel wat meer blondines aantrekkelijk dan pak hem beet Westerns.

Neem nu het Koninklijk Huis. Daar zitten er al (bijna) twee: Maxima en Mabel Wisse Smit. Echte vrouwen! Vooral van Mabel Wisse Smit vind ik dat knap, want zij komt uit Nederland.

De kwestie Mabel Wisse Smit is genoegzaam bekend. In 1989 trok zij gedurende een tijd op met wijlen Klaas Bruinsma, een drugscrimineel die in 1991 werd vermoord. De vraag is nu of Prins Friso toestemming van de Regering krijgt om met Mabel Wisse Smit te trouwen en tegelijkertijd zijn aanspraak op Troonopvolging te behouden.

Een mogelijk aanstaande Koningin kan zich niet hetzelfde permitteren als het gewone volk. Ervan uitgaande dat Mabel niet daadwerkelijk betrokken was bij Bruinsma's criminele praktijken, dient bezien te worden of louter het hebben van een relatie met deze man wèl door de beugel kan.

Het feit op zich is vergefelijk. Mabel had de relatie echter vanaf het begin moeten toegeven. Zij had de affaire met Bruinsma kunnen afdoen als een jeugdzonde in haar wilde jaren. Dan waren er openingen geweest.

Haar aanvankelijke ontkenningen dreigen nu tegen haar te gaan werken. Ex-lijfwacht van Bruinsma, de Chileen Charlie da Silva, weet het zeker: Zij was die vriendin van De Lange. Inmiddels heeft Mabel toegegeven enkele malen de nacht te hebben doorgebracht op de Neeltje Jacoba, volgens haar zeggen zonder sex dus.

Dat begint toch een beetje te lijken op Clinton, die probeerde uit te leggen dat hij geen sex had gehad met Monica Lewinsky. In de Verenigde Staten is hij daar op het nippertje mee weggekomen, in Nederland wordt daar glashard doorheen geprikt. En een leugenachtige aanstaande Koningin, ik denk niet dat Balkenende daar zijn vingers aan wil branden...

Wat voor gevolgen zal deze kwestie hebben voor de relatie tussen Friso en Mabel?

Posted by CasaSpider at 10:15 AM | Permalink | Comments (12)

Als je niet uitkijkt kabbelt het leven maar een beetje aan en is het zelfs bijna saai te noemen. Gelukkig zijn er regelmatig kwesties, voor het broodnodige zout in de pap.

Jacob Gelt Dekker is een controversieel man die wel overweg kan met het zoutvaatje. Behalve controversieel is hij, als voormalig eigenaar van Super Photo en Budget Rent a Car, vermogend. Overigens is John Padget het zakelijk brein en Jacob Gelt Dekker de man van de ideeën. Tweemaal overwon hij kanker, hetgeen ongetwijfeld grote invloed heeft gehad op de prioriteiten in zijn leven.

Gelt Dekker heeft veel geld (en tijd) geïnvesteerd in de voorheen slecht onderhouden wijk Otrabanda. Zijn hotel Kurá Hulanda is een (eigenlijk te) mooie parel in deze wijk. Tot zijn verbazing ontving Gelt Dekker niet veel waardering van de Curacaose bevolking voor al zijn inspanningen. Wel werd hij benaderd door politieke partijen om geld te doneren, verzoeken waar hij uit principe niet aan wenste te voldoen. Dat kwam Gelt Dekker, volgens zijn eigen lezing, op tegenwerking te staan met betrekking tot zijn projecten. Mede hierdoor is hij enigszins verbitterd geraakt.

John Leerdam is Tweede Kamerlid voor de PvdA. In juli verbleef hij in Gelt Dekker's hotel Kurá Hulanda. Volgens hem zelf was Leerdam thuis te gast bij Gelt Dekker en hoefde daarom niets te betalen. Laatstgenoemde zag dat toch anders en presenteerde een rekening van ruim 2800 dollar voor het verblijf, een bedrag dat na een aanmaning van advocaat Spong door Leerdam is voldaan.

Nu had Gelt Dekker aan Leerdam gevraagd of deze ervoor kon zorgen dat de fractievoorzitters tijdens hun reis eind augustus in zijn hotel konden verblijven. Dit is niet doorgegaan, de politici kozen voor het Avila Beach Hotel. Volgens Leerdam was Gelt Dekker hier kwaad over en moest hij daarom alsnog zijn rekening betalen.

Dat de fractievoorzitters voor Avila Beach kozen kan te maken hebben met het feit dat Gelt Dekker zich nogal negatief heeft uitgelaten over Haagse politici, die volgens hem allemaal corrupt zijn. Deze uitlatingen zijn deels ingegeven door de reeds eerder genoemde verbittering en frustratie, maar volgens mij ook doordat hij financieel volledig onafhankelijk is en zich geen blad voor de mond hoeft te nemen.

Dat is heel mooi, maar nu klaagt Gelt Dekker dat Nederlandse politici hem boycotten. Dat zou niet fair zijn, want het hotel en de arme medewerkers lijden daar onder. Tja, daar had hij eerder aan moeten denken. Ik geef de politici groot gelijk. Als Gelt Dekker luidkeels zou verkondigen dat Amerikanen onbeschofte varkens zijn, heeft dat naar alle waarschijnlijkeid ook een negatief effect op de bezoekersaantallen uit de USA.

Ik zag een analogie met een andere kwestie, van GJ en Dreknek. Maar die hou ik voor me...

Posted by CasaSpider at 2:17 PM | Permalink | Comments (5)