CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Elke dag als ik van mijn werk thuiskom begroet Diana (11 maanden) me enthousiast, tenminste als ze wakker is. Ze kruipt met hoge snelheid naar buiten terwijl ik de Samsonite en mijn laptop uit de kofferbak van de auto haal.

Dat naar buiten kruipen is grappig om te zien en dat komt zo. Een gedeelte van onze woonkamer ligt hoger dan de rest. Hiervoor dienen twee treden beklommen te worden. Aanvankelijk waren we bang dat Diana daar vanaf zou vallen en terecht want dat is ook gebeurd. Voordeel van een valpartij is dat de baby wel respect krijgt voor de twee treden en er voortaan keurig voor stopte.

De twee treden beklimmen leerde Diana zichzelf al vrij snel aan, er vanaf komen bleek een stuk moeilijker. Hiervoor moet zij zich namelijk omdraaien en eerst met haar benen naar beneden gaan. Dit hebben wij haar inmiddels geleerd. Het gaat wat moeizaam, maar met een beetje goede wil kan Diana het nu.

Het grappige is dat bij iedere verhoging ook al bedraagt deze slechts een centimeter zij nu de tactiek van eerst voorzichtig met haar voeten voelen hanteert. Dit gebeurt bijvoorbeeld bij de badkamer en bij de voordeur.

Het kost haar ongeveer een minuut om naar buiten te kruipen vanwege het tastende beentje. Ja, eigenlijk moet men erbij geweest zijn. Binnenkort wellicht een nieuwe CasaMovie.

Als de prinses eindelijk buiten is til ik haar op en loop een rondje door de tuin. Haar even laten voelen aan de naaldboom, het tonen van onze gasflessen en uiteindelijk zet ik haar op de kofferbak van de donkerblauwe Toyota. Donderdag stond de kofferbak nog open en zette ik Diana er even in, eens kijken hoe ze dat vond.

Wel, ze was niet meer uit de kofferbak weg te slaan. Uiteindelijk moest Luchiano (9) erbij komen zitten. Vooral als hij vanaf de achterbank door de achterruit de kofferbak inkeek moest zijn zusje hard lachen. In haar hand heeft zij overigens een Yu-Gi-Oh kaart maar echt relevant is dat gegeven ook weer niet.

Posted by CasaSpider at 9:26 PM | Permalink | Comments (11)

We hebben afscheid genomen van de honden. Directe aanleiding was de plotselinge vakantie in verband met het overlijden van mijn moeder, maar de situatie was al langer moeilijk. In de betrekkelijk kleine ruimte waarin Spider en Scooby Doo leefden wemelt het van de karpatten ofwel teken in het Nederlands. Sinds haar zwangerschap van Diana (11 maanden) is Lucy als de dood voor deze beesten, dat ze bij Diana in haar oren kruipen.

Afgelopen dinsdag zat de prinses aan haar oor te trekken en na inspectie bleek wel degelijk een teek zich erin te hebben vastgebeten. Gelukkig in het buitenste gedeelte van de oorschelp. Lucy verwijderde het ongedierte en maakte Diana's oor met alcohol schoon. Woensdag moesten we naar het consultatieburo en daar lieten we haar oren goed nakijken. Het zag er allemaal goed uit. "Ze heeft wel veel kleine haartjes in haar oren", zei de dokter maar dat is geen bezwaar om later Miss Universe te kunnen worden.

En dan te bedenken dat de honden al sinds zaterdag 31 maart weg zijn. Het asiel kwam ze tegen betaling van 60 Antilliaanse guldens ophalen. Duizenden teken zitten echter nog gewoon in de tuin, geduldig wachtend op bloeddonoren. De kleintjes kruipen het huis in, regelmatig komen we er een paar tegen op de tegelvloer. Er zit niets anders op dan de tuin door een Pest Control bedrijf met gif te laten onderspuiten.

Voor later volgen nu de maten en gewichten van Diana zoals vastgesteld bij het consultatieburo. Haar gewicht is ten opzichte van woensdag 14 februari toegenomen van 8230 naar 8700 gram en haar lengte van 73 naar 76 centimeter. Het is geen dikkertje, volgens de arts mag zij inmiddels twee kilo meer wegen. Als toegift ontving Diana haar vierde vaccinatie en was daar de hele dag beroerd van.

Als iets of iemand wegvalt in de dagelijkse routine is dat even wennen. Vandaag aten we kip. Toen ik de borden terug naar de keuken bracht twijfelde ik even. O neen, de kippenbotjes hoeven niet meer naar de honden. Ik schoof ze in de afvalemmer.

Posted by CasaSpider at 7:57 PM | Permalink | Comments (18)

Het zijn roerige tijden maar wat doe je eraan. Zondag deed Diana (10 maanden) iets leuks. Wij hebben een kleine koelbox waar Luchiano (9) zijn GameBoy-spullen in bewaart. Het is een echt klein koelboxje met ruimte voor ongeveer acht blikjes bier. Diana duwde deze koelbox kruipend of halflopend vooruit over de plavuizen.

Ik zat achter mijn computer en zag haar de koelbox in mijn richting duwen. Toen ze bij mijn stoel arriveerde parkeerde ze de koelbox, zelden is in een verhaal zo vaak het woord koelbox gebruikt ja misschien in de folder van een fabrikant van koelboxen, tegen de tafelpoot. Dat laatste kan meer geluk dan wijsheid zijn geweest.

Tot mijn verbazing pakte Diana nu de tafelrand vast, zette een voet op de koelbox en wilde erop gaan staan om zo beter uitzicht te hebben over de tafel. Normaliter gaat ze namelijk tegen mijn stoel aan staan en wacht dan net zolang tot ik haar optil.

Haar doel is de computermuis die van onderen een rood licht laat schijnen. Diana is dol op die muis en ook op de laptop die ze onverhoeds met twee handen aanvalt. En nu heeft zij een hulpmiddel ontdekt om er zelf bij te kunnen. Wellicht een klein stapje voor de mensheid maar een grote voor haar.

Tot slot een foto van een badderende Diana voordat we zaterdag naar Pleincafé Wilhelmina gingen. Zomaar.

Posted by CasaSpider at 8:03 PM | Permalink | Comments (14)

Diana heeft vandaag de eerbiedwaardige leeftijd van tien maanden (304 dagen) bereikt. Zondag was het derhalve tijd om een statusoverzicht te maken. Toevallig vond net op die dag een kleine doorbraak plaats. Diana zat in haar ledikant en ik ging naast haar op bed liggen. Als zij dat ziet wil ze meteen uit haar ledikant. Ik vond dat ze dan eerst "papa" moest zeggen. "Papa", zei Diana.

Nou ja, het kon ook "Baba" zijn geweest, de klank zat ergens tussen een b en een p in. Maar ze probeerde me bewust na te praten. Op bed gaat Diana al snel op onderzoek uit. Ze wil naar buiten kijken en kruipt richting het raam. Daar hangen gordijnen voor.

Voorzichtig gaat ze op haar knieeën voor het raam zitten, tilt met één hand langzaam (het gaat gewoon niet sneller) het gordijn op en probeert het achter haar hoofd te draperen zodat ze er als het ware onder zit. Dit om straks gemakkelijker door het raam te kunnen kijken. En warempel, het lukt haar.

Nu gaat ze staan en slaat van blijdschap met haar hand tegen het raam. Eindelijk kan ze naar buiten kijken. Luchiano (9) is inmiddels omgelopen en kijkt van buitenaf naar binnen. Als ik even later hetzelfde doe is Diana nog steeds zeer in haar nopjes.

Zijn er dan geen verbeterpunten? Jazeker wel. Diana loopt nog steeds niet en het lijkt erop dat ze daar ook niet veel zin in heeft. Als wij tegenwoordig stapjes met haar proberen te maken zakt ze zo snel mogelijk door haar hoeven om te gaan zitten. Vooralsnog ziet zij de voordelen van lopen ten opzichte van kruipen nog niet zo. Hetgeen niet verwonderlijk is want zelden kon een baby zo hard kruipen. Ja, misschien Arnoud Okken vroeger.

Een tweede verbeterpunt is het eetgedrag. Het kost met name Lucy veel moeite om haar de fruit- en groetenhapjes te laten eten. En wat de ene dag nog lekker is wordt op de volgende geweigerd. Ik dacht dat eten niet erger kon dan met Luchiano, Happy Meals uitgezonderd.

Posted by CasaSpider at 12:39 PM | Permalink | Comments (18)

Zaterdagochtend tijdens de karateles leerde Luchiano (9) een nieuwe techniek, kette gyakuzuki. Het is een speciale stand waarbij de karateka in een diepe zit van links naar rechts en vice versa steeds één voetstap naar voren schuift. Iedere keer staan de tenen van de achterste voet op een lijn met de hiel van de voorste. Het lijkt een beetje op lange afstanden schaatsen. Er hoort ook een stoottechniek bij maar die is nu even irrelevant.

Dagelijks schrijft Luchiano op zijn Latios weblog en dat doet hij verrassend goed. Vooral in het weekend ontbreekt soms de inspiraratie. Als ik hem vraag of hij al een verhaaltje heeft antwoordt hij vanuit zijn televisiestoel met verveelde stem van niet en of ik misschien iets weet.

De kunst van dagelijks webloggen is het uitvergroten van kleine dingen. De techniek van associaties maakt huis-, tuin- en keukenverhaaltjes net iets interessanter. Regelmatig lopen Luchiano en ik samen met Diana (9 maanden) door de kamer. We zingen dan eerst Heb je wel gehoord van de zeven de zeven en vervolgen met de meezinger Heya Jan Bols, heya Jan Bols, heya heya heya Jan Bols.

"Weet jij eigenlijk wel wie Jan Bols is?", vroeg ik vanmiddag aan Luchiano. Neen, die kende hij niet. Jan Bols was een uitstekend schaatser in de tijd van Ard Schenk en Kees Verkerk. In het jaar 1971 werd hij Nederlands kampioen en was kanshebber voor het Europees kampioenschap. Op de 5000 meter wisselde Jan Bols echter verkeerd en ondanks dat hij daardoor een extra buitenbocht reed werd hij gediskwalificeerd.

"Kijk jongen, als je dat nu allemaal combineert... de kette gyakuzuki van de karateles, het heya Jan Bols zingen voor Diana en de achtergrondinformatie over de befaamde schaatser... dan heb je een interessant verhaal." Luchiano ging met enige tegenzin achter de computer zitten. "Ik ga niet schrijven over Jan Boring", zei hij recalcitrant. Een paar minuten later was hij klaar met een ietwat overdreven verhaal over Diana. Overdreven omdat zij helemaal geen koorts had en zondagmiddag juist in een uitstekende bui verkeerde, maar affijn.

"Schrijf jij maar over Jan Bols", besloot de jonge Mulisch.

Posted by CasaSpider at 9:38 PM | Permalink | Comments (17)

Dinsdagmorgen om 09:10 werden wij met Diana (9 maanden) verwacht bij het Departamentu Salú Hubenil aan de Van Leeuwenhoekstraat 15. In dit gezondheidscentrum voor kinderen moest zij een gehoortest ondergaan. "Een niet dadelijk opvallend verlies aan gehoorscherpte kan een belemmering betekenen voor de ontwikkeling van een kind", aldus het begeleidende schrijven.

Het gebouw bevindt zich naast El Señorial. Aan de naam El Señorial hebben Lucy en ik goede herinneringen. Het is ons vaste hotel in Santo Domingo. In El Señorial op Curacao kan men beter niet te vroeg terechtkomen, dat is namelijk een uitvaartcentrum.

Het Departamentu Salú Hubenil is gevestigd in een mooi authentiek gebouw dat enigszins aan een museum doet denken. Jammer genoeg is er behoorlijk wat achterstallig onderhoud. We gingen naar binnen en een paar tellen later sloot de zware deur met een enorme knal. Een leuke binnenkomer voor een gehoortest.

De onderzoeksmethode die voor de gehoortest wordt gebrukt is de Ewing screening. Onwillekeurig denk ik terug aan mijn studententijd in het begin van de jaren '80. De tv-serie Dallas was hot en bij de naam Ewing komen herinneringen boven aan Sue-Ellen die getrouwd was met JR. Laatstgenoemde had (heeft) echter meer problemen met zijn lever dan met zijn gehoor. Ofwel luisterde hij nooit naar goede raad.

We waren aan de beurt. Met Diana op mijn arm liepen we naar beneden. In een klein kamertje wachtten twee dames ons op. Aan Luchiano (9) vroeg een van de vrouwen of hij Papiaments begrijpt. En vervolgens of hij heel stil wilde zijn of liever nog buiten wilde wachten. Maar ook buiten moest hij heel stil zijn. Luchiano ging naar buiten.

Lucy nam achterin de kamer plaats op een stoel en ook zij moest heel stil zijn. Diana zat op mijn schoot. De ene dame bewoog gelijk een illusioniste drie gekleurde bekertjes in ovalen voor haar gezicht. Diana volgde haar bewegingen nauwgezet. Ik ook. Tegelijkertijd maakte de andere dame achter ons heel zachte geluidjes met achtereenvolgens een soort bel, een soort getik op een blokje (wat het precies was kon ik niet zo goed horen) en spraak. Zowel links als rechts.

Diana draaide steeds op het juiste moment haar hoofd naar achteren en nog naar de goede kant ook. Aan het einde van de test complimenteerden de dames haar. Voor alle onderdelen scoorde zij '++'. In de carnavalstijd is dat opmerkelijk, veel kinderen hebben dan last van tijdelijke doofheid.

Als Diana in het vervolg niet naar ons luistert ligt het in ieder geval niet aan haar gehoor.

Posted by CasaSpider at 12:45 PM | Permalink | Comments (12)

Zondag 18 februari 2007 was de dag van de Gran Marcha, de grote carnavalsoptocht in Otrabanda. Wij gingen niet maar bleven wel thuis. Over een paar maanden als Diana (9 maanden) ouder dan een jaar is beginnen we met een oppas.

Wat dat betreft heeft collega Nathaniel het een stuk gemakkelijker, zowel zijn ouders als die van zijn vrouw vechten bij wijze van spreken om op te mogen passen.

Wij gingen traditioneel naar Mambo Beach waar het opvallend rustig was. Pas later bij Wet & Wild werd het wat drukker, mensen die naar carnaval waren geweest kwamen binnendruppelen.

Diana houdt absoluut niet van zand. Lucy zette haar neer op het strand en zij trok direct haar voetjes hoog op om geen enkele zandkorrel te hoeven voelen.

Na een tijdje ging het iets beter maar nog steeds niet van harte. Een photo-shoot in zesvoud.

• Diana en Lucy vredig op het strand liggend.
• Is dit een eigenwijze blik of is dit geen eigenwijze blik?
• Diana reikt naar het lege ijsbekertje.
• Diana kijkt ietwat nurks.
• Lucy, verdere woorden overbodig.
• Lucy onderneemt een nieuwe poging om Diana's voeten met het zand te laten kennismaken.

Maandag is heel Curacao vrij. Ooit heeft men besloten Tweede Pinksterdag als vrije dag in te ruilen voor carnavalsmaandag. Wat is een zondag toch veel fijner in de wetenschap dat men de volgende dag vrij is.

Posted by CasaSpider at 8:17 PM | Permalink | Comments (7)

Dinsdagmiddag haalde ik onder anderen garnalen welke 's avonds door Lucy werden bereid. Voor de afwisseling aten we buiten, ter ere van ons achtjarige huwelijk. Buiten eten doen we niet vaak en dat is eigenlijk wel een beetje vreemd ja misschien zelfs raar. Immers, het is lekker zitten in de buitenlucht en gezinstechnisch ook beter.

Desondanks eten we vanavond hoogstwaarschijnlijk weer binnen.

Later op de avond gingen Lucy en ik klaverjassen, ook buiten. Met een glaasje koude witte wijn. Lucy haalde alles uit de kast om te winnen en tegen alles, maar dan ook echt alles uit de kast ben ik niet opgewassen. Zij won en wilde als overwinningspremie een foto. Bij deze, Lucy mi ganadora.

Woensdagmorgen moest Diana (9 maanden) naar het consultatieburo. Wij besloten met haar mee te gaan, immers we waren erg benieuwd naar haar gewicht en andere ontwikkelingen.

Op 20 december woog zij 7580 gram en dat was nu 8230. Nog steeds iets onder het gemiddelde maar wel de lijn volgend.

Terwijl Diana in de weegschaal lag begon zij ineens te plassen, het was behoorlijk veel. Toch werd het gewicht niet minder, hoe kan dat? Ze is inmiddels 73 centimter lang en ligt voor het overige prima op schema. Op 20 februari krijgt zij een officiële gehoortest. Wat zegt u? Een gehoortest.

Woensdag Valentijnsdag. Via een tip van Cockie stuurde ik Lucy deze Valentijnskaart. Het was inderdaad too good to be true, want hij is niet aangekomen. Tot slot een bonusfoto van Luchiano (9) en Diana samen in bad.

Posted by CasaSpider at 1:38 PM | Permalink | Comments (25)

1.

Woensdagmorgen om 09:52 belde een zekere mevrouw Maduro me op het werk. Het duurde een paar seconden voor het kwartje viel, maar zij is de moeder van lezeres Donna die laatst het huis van haar tante Mireya herkende. Donna zei vervolgens tegen haar moeder die op Cuaracao vakantie viert dat ze die CasaSpider maar eens moest bellen om hem de groeten te doen.

Zo gemakkelijk is het niet mijn telefoonnummer bij UTS te achterhalen, hulde dus voor mevrouw Maduro. Wellicht komen we elkaar nog eens tegen bij Pleincafé Wilhelmina. Donna, je moeder heeft haar missie met verve volbracht.

2.

Op diezelfde woensdagmorgen luisterde ik toevallig even naar Dolfijn FM. Om 10:53 klonk er een bekende stem, het was meester Peter van de Marnix-school. Hij had klas 4B opgegeven voor een Dolphin Encounter, zeg maar zwemmen met dolfijnen. En nu waren ze live op de radio. Slechts één leerling kon de prijs winnen en via het lot was Meredith de gelukkige. Een oorverdovend gekrijs barstte los.

Toen ik Luchiano (9) van school ging ophalen kwam de moeder van Nathan naast me zitten. We moesten even wachten, de jongens hadden weer eens straf wegens propjes gooien. Ik vertelde haar over de Dolphin Encounter. "Een van die jongens had dat moeten winnen", aldus Nathans moeder, "dat is therapie voor hun."

Maar ja, willen wij dan getraumatiseerde dolfijnen?

3.

Luchiano schreef woensdag ook over de Dolphin Encounter maar niet over zijn straf. Daarentegen heeft hij wel een mooie foto van Diana (9 maanden) gemaakt met de gitaar. Die steel ik even.

O ja, donderdagmorgen om 09:50 is Anthony Godett vrijgelaten uit de Bon Futuro gevangenis.

Posted by CasaSpider at 1:50 PM | Permalink | Comments (15)

Niet veel mensen weten het maar CasaSpider is uitvinder van een woord. Niet gewoon een woord van een paar letters, neen mijn woord behoort met zijn 28 letters tot de langere woorden die de Nederlandse taal rijk is. Het is nog juist geldig als kolomnaam in een Oracle tabel.

Het woord waar het over gaat is nummerplaatbelastingaddendum (Google) en zag het levenslicht op 7 juli 2005 dezelfde dag dat de ouderwetse sticker als bewijs van betaling van de motorrijtuigenbelasting op Curacao werd ingewisseld voor een metalen plaatje bevestigd aan de nummerplaat.

Motorrijtuigenbelasting kan op Curacao in één of twee keer betaald worden. Lease-maatschappijen kiezen meestal voor gespreide betaling. Deze dient te worden voldaan per 1 januari en 1 juli. Men krijgt er een nummerplaatbelastingaddendum voor terug. Het eerste addendum werd aan de achterkant van de auto bevestigd.

Dit bracht echter zoveel voordelen met zich mee zoals dat er twee agenten nodig zijn om te controleren of het juiste addendum op de auto zit, één die de achterkant van de auto bekijkt en in geval van overtreding snel de ander die een paar honderd meter verderop staat met de portofoon hiervan op de hoogte stelt, dat volgende edities op de voorste nummerplaat gespijkerd werden.

Voor de volledigheid volgt hier het kleurenschema van alle nummerplaatbelastingaddendums die tot op heden gebruikt zijn:

• Tweede helft 2005: zwart
• Eerste helft 2006: oker
• Tweede helft 2006: rood
• Eerste helft 2007: geel
• Tweede helft 2007: grijs

In juli 2006 heb ik helaas geen foto gemaakt van het toen rode nummerplaatbelastingaddendum. Afgelopen vrijdag klonk een medewerker van Star Lease het nieuwe gele addendum vast aan de voorste nummerplaat van de Toyota.

Inmiddels is het een traditie dat Luchiano (9) en tegenwoordig ook Diana (8 maanden) op de addendum-foto staan, voor deze gelegenheid samen met het vorig jaar vergeten rode exemplaar. Op deze wijze kan men de groei en ontwikking van zijn kinderen goed volgen. Luchiano probeert Diana op fysieke wijze duidelijk te maken wat de bedoeling is. Ze blijft er bij lachen.

Tot slot een close-up van mijn nummerplaat en een quiz-vraag: Wat worden de twee kleuren van de nummerplaatbelastingaddendums in 2008?

Posted by CasaSpider at 1:47 PM | Permalink | Comments (21)

Over het begrip vrijheid kan men diverse bomen opzetten. Een van mijn stokpaardjes wat dat betreft is Cuba, een land dat door velen als onvrij wordt beschouwd maar waar de mensen per saldo niet eens zo slecht af zijn. Van mijn Cubaanse collega Yohanna kreeg ik vrijdag een t-shirt met een leuke tekst erop. Misschien komt daar nog wel eens een foto van.

Vrijheid is geen absoluut begrip. Zonder dat zij het in de gaten heeft toont onze prinses Diana (8 maanden) dit aan op onderstaande situatieschets. Okay, de schets op zich is niet erg verhelderend en behoeft enige toelichting maar dat is de schuld van mijn ouders. Immers, die hebben mij bij geboorte te weinig tekentalent meegegeven.

Een favoriete positie van Diana is staande tegen de spijlen van haar wieg aan de bovenkant ervan sabbelen of kauwen. Dit kan zij doen vanuit twee posities, staande in de wieg of buiten de wieg op het grote bed dat er tegenaan staat. Diana beschouwt de wieg als een soort gevangenis wat ook wel logisch is met aan vier kanten tralies spijlen. Als we haar erin proberen te zetten begint het gekrijs vaak op het moment dat haar tenen de matras raken.

Bij sabbelen of kauwen op de bovenkant van spijlen aan de lange zijde van de wieg maakt het objectief gezien niets uit of de sabbelaar zich aan de ene of aan de andere kant van de spijlen bevindt. Diana houdt deze positie gemakkelijk een half uur vol. Op haar leeftijd denkt zij nog niet van: "Hmm... op dit exacte tijdstip maakt mijn positie wellicht niet uit, maar over 28 minuten wil ik nog dit en dat buiten de wieg doen derhalve is het veiliger om mij reeds nu aan gene kant van de spijlen te bevinden."

Neen, dit soort gedachten zit nog niet tussen haar oren.

In een dierentuin geldt hetzelfde. Puur omdat het logistiek gemakkelijker is zitten de dieren in kooien en lopen de mensen ertussendoor. Feitelijk maakt het niet uit wie er in de kooi zit, het cruciale punt is dat er een afscheiding (tralies) is tussen de dieren en de mensen.

Kijk maar naar duikers die ergens bij Madagascar graag een Witte Haai in zijn natuurlijke omgeving willen zien. De duiker daalt af in een getraliede kooi en de Witte Haai zwemt er in alle vrijheid rondjes omheen. Een soort omgekeerde dierentuin (mensentuin?).

Nog een uitsmijter. Als men een ballon opblaast tot in het oneindige bevindt men zich uiteindelijk in diezelfde ballon.

Posted by CasaSpider at 11:16 AM | Permalink | Comments (11)

Om half acht zit ik voorzien van een mok koffie voor de buis. ESPN zendt Feyenoord-PSV live uit. Naast mij kijken Lucy en Diana, deze keer niet in Feyenoord-pyjama. Tijd voor RealWrite™.

De eerste twintig minuten is Feyenoord sterker, tot het moment dat Cocu doelman Timmer met een licht afzwaaiend afstandschot er wel heel slecht uit laat zien. Hierna neemt PSV het heft in handen maar CasaSpider wanhoopt niet. Immers, voor Feyenoord excusez le mot schijt PSV in de broek.

Ongeveer in de 38e minuut krijgt Feyenoord een vrije trap. Van rechts krult de bal links het strafschopgebied in waar Angelos Charisteas heel knap voor zijn man komt en hem in het doel kopt. CasaSpider juicht uit volle borst, hij heeft altijd al van tzatziki gehouden. Het is de eerste goal in elf wedstrijden die PSV tegen krijgt.

Als ik uitgejuicht ben hoor ik nog steeds lawaai. Naast mij is Diana (7 maanden) oorverdovend aan het huilen, ze is kennelijk nogal geschrokken van Charisteas. In de pauze kalmeert zij een beetje. Voor de zekerheid neemt Lucy haar mee naar de slaapkamer.

In de tweede helft is Feyenoord gevaarlijker. Vooral Royston Drenthe is goed in vorm en troeft opponent Ibrahim Afellay een paar keer knap af. Na 70 minuten is de koek echter op, de krachten vloeien weg uit de Rotterdamse benen. PSV lijkt genoegen te nemen met een gelijkspel en dringt niet echt aan.

Een mooi begin van Tweede Kerstdag zo'n voetbalwedstrijd.

Posted by CasaSpider at 9:50 AM | Permalink | Comments (19)

Zojuist las ik bij Diamond Piet dat hij via internet bij Langs de Lijn semi-live meemaakte dat Ajax in luttele minuten een 0-2 voorsprong tegen Vitesse kwijtraakte. Dat is grappig, want precies hetzelfde gebeurde hier ook. Beiden wachten we nu op het onvermijdelijke Amsterdamse geluk in de 93e minuut.

Snel posten dus.

Vrijdag hebben wij de kerstboodschappen gedaan bij Centrum Piscadera. Diana (7 maanden) was er ook bij. Ik deed de kofferbak open en wilde de kinderwagen eruit halen. Maar de kofferbak was leeg. Een vloek ontsnapte aan mijn lippen, niet echt conform de kerstgedachte.

Lucy zag het minder somber in. "We zetten haar gewoon in het winkelwagentje", zei ze. Volgens mij was Diana daar nog te klein voor, de praktijk bewees het tegendeel. Ze paste prima en gedroeg zich gedurende het halve uur boodschappen doen voorbeeldig.

09:20 Vitesse scoort de 3-2!

Snel posten dus. Nog twee minuten te gaan in de Gelredome.

Update 09:25

Vitesse-Ajax 4-2

Posted by CasaSpider at 9:20 AM | Permalink | Comments (9)

Is het nu stampot of stamppot? Analoog aan de agenten die een in de Ch. Ruys de Beerenbrouckstraat gevonden lijk alvorens het proces-verbaal op te maken eerst tien meter verderop de Kerkweg insleepten is de titel van vandaag hutspot.

Het is de tijd van het Nationaal Dictee. Om hem te pesten gaf ik Luchiano (9) opdracht mee te doen. Hij had daar absoluut geen goesting in. "Okay, vijf zinnen dan." Ik heb het maar niet nagekeken.

Het is met mevrouw de Gier, de niet-deelnemende Postcode Loterij verliezer uit Heusden, en een in ruil voor 100 euro hondenpoep etende HAVO-scholier uit Assen een tumultueuze week qua vreemde gebeurtenissen. Geen vreemder wezen dan de mens.

Maandagavond in Nederland en via BVN dinsdag op Curacao presenteren Matthijs van Nieuwkerk en Wilfried de Jong het uitstekende programma Holland Sport. Ronald Koeman was te gast en behalve zeer ontspannen was hij erg openhartig. Hem werd gevraagd te reageren op de gepikeerde reactie van Marco van Basten op neerbuigende opmerkingen van conflictmodelaanhanger Louis van Gaal richting de bondscoach.

Matthijs van Nieuwkerk: "Ben jij Louis van Gaal beu?"
Ronald Koeman: "Ja, ik ben hem eigenlijk wel beu."

Een van de hoogtepunten van het programma is wanneer Matthijs van Nieuwkerk een nieuw artefact in het Holland Sport museum plaatst. Hij heeft er altijd een mooi verhaal bij, gisteren over de Senegalese dammer Baba Sy die posthuum de wereldtitel van het jaar 1962 toegewezen kreeg omdat de Russen hem destijds uit angst een visum weigerden.

Woensdagmorgen werd Diana (7 maanden) bij het Consultatieburo verwacht. Bij de laatste controle op 22 november was haar gewicht iets gedaald ten opzichte van de peiling op 11 oktober: 7160 ten opzichte van 7200 gram. Hiermee kwam zij onder de gemiddelde lijn terecht.

Gelukkig is Diana weer iets aangekomen, zij weegt nu 7580 gram. Nog steeds onder het gemiddelde, maar met een opgaande lijn. De winter nadert, we zullen haar eens een bord hutspot voorzetten.

Posted by CasaSpider at 9:52 PM | Permalink | Comments (18)

Regelmatig maken wij korte filmpjes van Diana (7 maanden). Probleem van filmpjes maken is dat het ruwe materiaal snel bewerkt moet worden. Het lijkt wel verse groente. Doet men dit niet dan staat de harddisk binnen de kortste keren vol met ongesorteerd en daardoor onbruikbaar materiaal.

Diana bevindt zich in een interessante fase. Behalve zitten kan zij nu ook staan, tenminste als ze zich vasthoudt, en kruipen. Dat maakt de zaak een stuk dynamischer en vereist ook aanmerkelijk meer aandacht.

In de movie met de toepasselijke titel Crawling & Standing, alhoewel zoveel wordt er niet in gestaan, komen fragmenten voor van 6 november (badje, 185 dagen), 18 november (wieg, 197 dagen), 26 november (kruipen zonder vooruit te komen, 205 dagen), 11 december (staan, 220 dagen) en 12 december (effectief kruipen, 221 dagen).

Zoals gebruikelijk bij dit type CasaMovies is het Family-Alert gehalte hoog.

Besides Crawling & Standing there are a lot more CasaMovies to be watched in Google Video.
You can also explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

Posted by CasaSpider at 9:59 PM | Permalink | Comments (15)

1.

Vrijdagavond kwam mijn Belgische collega-DBA Wim Jans spare-ribs met knoflooksaus bij ons eten. Een van mijn absoluut favoriete gerechten, kwam dat even goed uit.

Diana (7 maanden) at met ons mee. Ook zij is dol op spare-ribs, met een beetje fantasie lijken de botten op het hout van haar wieg. Waarover later meer.

Voordat we overschakelden op de Polar waren er een paar ijskoude Duvels. In totaal gingen er genoeg calorieën doorheen om een dozijn dokwerkers voor een dag van energie te voorzien.

Daarom moest er na het eten gesport worden, domino. Het voordeel van dominostenen boven kaarten is dat ze niet wegwaaien en tegen nattigheid kunnen. Nadeel is dat het schudden, hetgeen gebeurt door met twee handen de stenen over de tafel te bewegen, veel lawaai maakt. Diana werd er iedere keer wakker van.

2.

In de vorige El Sapo stond dat Diana een bever is, wat ontbrak waren de foto's. Dat is bij deze goedgemaakt.

Speciaal voor de foto zette ik haar op de juiste plaats in de wieg waar zij direct begon te knagen. Don't try this at home!

Het is niet zo dat Diana verder geen eten van ons krijgt, neen na een paar happen hout is zij gewoon in haar nopjes.

De zijkant van de wieg doet inmiddels enigszins denken aan de muur van een gevangenis waarop de gevangene streepjes zet om bij te houden wanneer hij eruit mag.

3.

We hebben Talpa. Nou ja, op kanaal 20 van TDS zijn diverse Talpa-programma's te bekijken.

Zaterdagmorgen keek Lucy naar Deal or NO Deal met Beau van Erven-Dorens. Meteen daarna kwam Linda de Mol met een soortgelijke koffertjes-show.

Op zondag 17 december gaat het echte programma van start. In de Extra stond dat er extra voor betaald moet worden. Voor de gewone programma's 12 gulden (€ 5.25) en voor de sport met De Wedstrijden 20 gulden (€ 8.70) per maand.

Daar beginnen wij dus niet aan. Helemaal nu niet, immers de Eredivisie gaat vanaf morgen de winterpauze in.

Posted by CasaSpider at 1:59 PM | Permalink | Comments (14)

1.

Maandag kreeg Luchiano (9) zijn Kerstrapport (1, 2). De rest van klas 4B kreeg het vrijdag al, maar toen had hij 39.4. Meneer is zelf tamelijk content over zijn prestaties en eerlijk gezegd ik ook. Het meest trots is hij op de 6.5 voor schrijven. Voor dit vak heeft Luchiano namelijk nog nooit een voldoende op zijn rapport gehad. Een memory-stick lijkt hem wel een aardig kado voor deze welhaast buitenaardse prestatie.

Dinsdag om 17:30 heb ik een afspraak met meester Peter om de voortgang te bespreken.

2.

Diana (7 maanden) is een bever. Haar favoriete tijdverdrijf is om rechtop in haar wieg tegen de korte voorkant aan te staan om daar met haar twee ondertanden het hout af te schrapen. De wieg weegt nog maar een fractie van toen we hem kochten.

Wellicht komt dit gedrag later nog van pas als de kozijnen eens geschilderd moeten worden.

3.

Maandagochtend hield de IT-afdeling van UTS haar eindejaarsvergadering in het TeleMuseum te Punda. De chef was tevreden over de geleverde prestaties, dat vergadert een stukje relaxter. Er waren hapjes en een glas cola. Als klap op de vuurpijl stond er een grote tas met kado's op tafel.

"Vorig jaar kregen jullie allemaal een stenen huisje", sprak de chef. "De bario (wijk, red.) is nu klaar. Dit jaar krijgen jullie iets om het huis wat gezelliger te maken."

Benieuwd maakte ik mijn pakketje open. Het overtrof mijn stoutste verwachtingen.

Posted by CasaSpider at 1:47 PM | Permalink | Comments (24)

Het opstarten van een computer noemt men met een Engelse vakterm booten. Probleem hiervan is dat als de powerbutton wordt ingedrukt nog geen regel programmacode is geladen. Net als Baron von Münchhausen die zichzelf aan de lederen riempjes van zijn laarzen uit het moeras trok is een computer in staat om het Operating System te laden met behulp van zichzelf. (Bron: Wikipedia).

Als een baby geboren wordt is het een hulpeloos wezentje dat niet veel meer kan dan de borst van de moeder zoeken. En dan te bedenken dat dit wezentje op de geboortedag reeds negen maanden oud is. Zo ging het ook met Diana (6 maanden). De eerste weken lag zij op haar rug en kon niet veel.

Een volwassene die op lang zijn rug ligt merkt dat zijn spieren en ledematen snel strammer worden. Een baby daarentegen beweegt ongemerkt veel en traint daarmee zijn lichaam. Gelijk een soort bootstrap wordt het eerst zo machteloze mensje sterker en kan het steeds meer. Een wonderlijk proces.

Diana's bootproces zit in een versnelling. Op het grote bed kruipt ze over alles en iedereen heen, ze gaat zelfstandig zitten en laat zich soms juist weer vallen. Zondagmorgen zat ze in haar wieg. Ik tikte op de rand van het houten hekwerkje. Op die rand sabbelt ze graag, maar dan moet ze wel staan.

Diana begon meteen te lachen, liet zich gecontroleerd naar voren vallen en pakte de spijlen van de wieg beet. In een mum van tijd stond ze rechtop en begon op de rand te sabbelen. Natuurlijk doet ze dit soort dingen nooit voor de camera. Vandaag ondernemen we een nieuwe poging.

Morgen op Sinterklaasavond wordt Diana zeven maanden. Wanneer is een mens eigenlijk geboot?

Posted by CasaSpider at 12:31 PM | Permalink | Comments (16)

Donderdagmorgen om een uur of elf belde Lucy. Diana (6 maanden) had twee keer overgegeven en ze had last van haar buik. Ze wilde niets eten of drinken. We overlegden wat te doen. Voor de zekerheid maakte Lucy een afspraak bij onze kinderarts, Sonja Faries.

Toen ik met Luchiano (9) thuiskwam van school had Lucy Diana in haar armen. Ik nam haar over en schrok. Ze was als een pudding in mijn armen en had helemaal geen kracht. Ook reageerde ze niet of nauwelijks op mijn woorden en liedjes. Na een paar rondjes lopen kwam er gelukkig weer een beetje leven in.

Om twee uur gingen we met zijn allen naar de dokter. Het is daar altijd bijzonder druk en een uur wachten is niets, helemaal als men zonder afspraak binnenkomt. Dokter Faries onderzocht Diana goed en vermoedt dat ze een kleine infectie in haar maag heeft. Ze schreef een recept voor en gaf ons ook een formulier voor een bloedonderzoek (ijzergehalte) mee.

Aangezien Diana iets aan het opknappen was besloten we even te wachten met de medicijnen. Ze vroeg ook weer om de borst en dronk een redelijke hoeveelheid melk. Inmiddels lijkt het ergste leed geleden. Als dit het was hebben we ons in feite druk gemaakt om niets.

Maar leuk is het niet, een baby die ziek is.

Posted by CasaSpider at 7:23 AM | Permalink | Comments (20)

1.

Om tien over negen werden wij met Diana (6 maanden) bij het consultatieburo verwacht. Eerst wordt zij gewogen en gemeten. Het wegen leverde een kleine domper op. Woog zij op 11 oktober nog 7.2 kilo, nu was dat 7 kilo en 160 gram. Inmiddels zit Diana onder de gemiddelde lijn voor wat betreft gewicht.

De reden is waarschijnlijk dat zij alleen moedermelk krijgt. Weliswaar aangevuld met fruit- en groentenhapjes, maar kunstmatige melk weigert zij. Daar moet nu wel verandering in komen. Voor het overige ontwikkelt Diana zich goed, communicatief en motorisch scoort zij uitstekend.

Toen we terug naar huis reden hebben we bij de botika (apotheek/drogist) meteen een blik Nutrilon-2 gekocht. Tussen de middag bereidde Lucy een fles van 120 cc. Ik gaf Diana de fles en zij dronk de helft op.

2.

Over de verkiezingsconference van Freek de Jonge hoor ik veelal positieve berichten. Maar ik vond hem om te huilen. Geen schim van de man die hij vroeger was. Luchiano (9) baalde ook van Freek want hij wilde een van zijn gewelddadige tekenfilmseries zien. Van de conference begreep hij logischerwijs helemaal niets.

Wel vroeg hij mij: "Papa, is dat de oude Paul de Leeuw?"

Stemmen op Curacao is overigens een feest. Dit kan men doen bij de Nederlandse Vertegenwoordiging alwaar koffie en gebak klaar staan voor het stemvee. Helaas heb ik nagelaten mij te registreren. Ook zonder mijn stem is de SP de derde partij van Nederland geworden. Proficiat met 24 (?) zetels, Jan.

3.

's Morgens vroeg om 06:04 AM loopt de wekker af voor Luchiano en mij. Op woensdag heeft hij gym en dat vereist een speciaal t-shirt.

Luchiano: "Papa, kun je mijn gym t-shirt boven uit de kast pakken?"
CasaSpider, ietwat pissig: "Is goed, maar waarom doe je dat niet 's avonds?"
De nieuwe Paul de Leeuw: "Ja wat denk je, dat ik er 's avonds wel bij kan?"

Doek.

Posted by CasaSpider at 6:01 PM | Permalink | Comments (17)

Liefde op het eerste gezicht, bestaat dat? Vermoedelijk wel, zelf heb ik veel mannen hebben het met Katja Schuurman. De laatste tijd zijn er heel wat (semi-)politieseries op televisie te zien. Spangen, die serie over dat advokatenburo, de Belgische politieman Witse en Flikken.

Deze laatste serie is zich tot iets heel moois aan het ontwikkelen. Aanvankelijk was de rol van Britt Michiels (Andrea Croonenberghs) te groot, zo groot dat ik me eraan begon te irriteren. En dat is een criterium.

Inmiddels heeft Flikken een welhaast perfecte balans gevonden. Zowel wat betreft de personages als de mix van lijnen die doorlopen uit eerdere uitzendingen met die uit de actuele aflevering.

Met Diana (6 maanden) was het van mijn kant liefde op het eerste gezicht. Met de wijze waarop onze prinses zich ontwikkelt mogen wij in onze handen knijpen. Zondagmiddag moest ik een paar uurtjes op haar passen, samen met Luchiano (9) en de GameBoy. Deze keer wilde Diana niet slapen en na een tijdje werd ze wat huilerig.

De oplossing daarvoor is met haar rondlopen, maar daar wordt men zo moe van. Dus gingen we even op bed liggen. Diana was ontevreden en begon wederom te huilen.

Ik pakte mijn cellular (mobieltje) en liet haar alle ringtones horen, een schot in de roos. Als een bezetene probeerde ze de telefoon uit mijn handen te pakken en bij iedere nieuwe ringtone luisterde ze gespannen om daarna haar oordeel te geven.

Zaterdag was ze ook erg grappig. In de supermarkt hadden we kip met rijst van Gerber gekocht. Tot dan waren groene bonen haar lievelingshapje, maar inmiddels is dat dus kip met rijst van Gerber. Als ze blij is maakt Diana een leuk geluid, ze ademt dan snel en hard in en uit door haar neus terwijl ze af en toe iiiiieeeeee piept.

Typisch iets waar men bij moet zijn geweest. Vandaag stond de camera klaar op het statief voor een ander rijsthapje. Maar helaas, dat viel in minder goede aarde. Flikken is afgelopen en ons kipgerecht bijna klaar.

En Sinterklaas is op Curacao.

Posted by CasaSpider at 5:29 PM | Permalink | Comments (37)

We zijn bij aanbeland bij een nieuwe mijlpaal. Op zondag 5 november 2006 heeft Diana de respectabele leeftijd van een half jaar, zes maanden ofwel 184 dagen bereikt. Gefeliciteerd, mijn kleine prinses.

Een maand geleden schreef ik dat zij dol is op zitten en dat is alleen maar erger geworden. Inmiddels hoeven we (bijna) niet meer bezorgd te zijn voor omvallen. Op bed doet ze dat (omvallen) soms expres. Echt kruipen kan ze nog niet, maar met een combinatie van draaien, omrollen en door middel van haar kont in de lucht steken komt ze overal waar ze wil.

Het aantal geluiden dat Diana voortbrengt alsmede het volume waarop neemt gestaag toe. Soms ligt zij tevreden baby-geluiden te maken, maar ze is op haar leukst als ze zit en met gebalde vuisten een krassende kraai dan wel een bronstige baviaan nadoet. Meestal gooi ik er dan ook een paar fantasiegeluiden op hoog volume tegenaan wat zij wel geinig lijkt te vinden.

Vrijdagavond om 19:20 viel ineens het licht uit. Waarom dat eigenlijk altijd ineens moet gebeuren is mij niet duidelijk, handig is het in ieder geval niet. Lucy en Luchiano (9) vloekten, zij waren juist op de tekenfilmserie Avatar aan het wachten. Ik was herstellende van een griepje en vond het een mooie gelegenheid om op bed te gaan liggen.

Luchiano lag naast me in het donker en we kletsten wat. Het was warm zonder ventilator. Ik rekende op zes uur zonder stroom, tot ongeveer twee uur in de ochtend. Maar even onverwachts als hij verdween was de stroom daar ineens weer. De lichten floepten aan, wat een opluchting. Luchiano was zelfs dolblij. Een goed moment om te beseffen hoe weinig waardering wij in de regel hebben voor dingen die wij als vanzelfsprekend zien.

Een baby van 184 dagen oud heeft daar nog geen last van. Iedere keer als er voor haar een bekend gezicht opduikt kijkt zij verrast en begint te lachen. Iedere keer even blij als de vorige keer of zelfs blijer. Tja, ik wil Diana's plezier niet bij voorbaat bederven, maar eens zal ook zij de beschikbaarheid van electriciteit als vanzelfsprekend beschouwen.

Dat hoop ik tenminste wel.

De tijd gaat geruisloos voorbij. Gedurende de eerste maanden huilde Diana regelmatig. De laatste tijd, ik kan niet precies aanwijzen wanneer, gebeurt dat veel minder. Zij kan zichzelf tegenwoordig goed bezighouden. Vooral het in buikligging op haar onderarm sabbelen is een populaire activiteit. Waarschijnlijk een signaal dat er tanden aan zitten te komen.

Voor later heb ik de hierboven afgebeelde foto-collage gemaakt, zo kan Diana haar ontwikkeling per maand volgen. De achtergrond is een reliëfafbeelding van waarschijnlijk de eerste foto die ik van Lucy en Diana na de geboorte heb genomen. Zondagmiddag hebben we in de tuin de officiele zes maanden-foto geschoten. Bijna letterlijk gezien het pistool in Luchiano's hand.

Zoals zij daar in haar stoel zit met die vlaggetjes zie ik Prinses Diana nog wel eens als premier van het nieuwe land Curacao.

Posted by CasaSpider at 7:24 AM | Permalink | Comments (23)

De jongens keken er lang naar uit. Chris (9) en Nathan (9) wilden wel eens samen bij Luchiano (9) op bezoek komen. Met drie gameboys is men nog sterker.

Vrijdag was het zover. Nathan nam ik mee van school en Chris werd om een uur of twee door zijn moeder gebracht. Eigenlijk zou zijn broertje Emiel (6) ook van de partij zijn, maar hij had straf.

Chris bracht zijn wireless link mee om twee gameboys met elkaar te kunnen laten communiceren. Nathan en Luchiano waren uitzinnig toen bleek dat zij inderdaad Pokemons konden ruilen via deze link. Hoe krijgt men drie jongens stil, het antwoord luidt met drie gameboys.

Dat was wel anders toen ik thuiskwam van mijn werk. Op mijn bed werd een kussengevecht gehouden. Het ging er tamelijk wild aan toe. Lang kon ik daar niet van genieten want CasasPa en Truus stonden te wachten bij Carvahome. Vandaag leverden zij hun Suzuki Ignis in. De laatste dagen van de vakantie fungeert CasaSpider als chauffeur.

Ik bracht hun naar het Plaza Hotel, de gasten wilden vrijdagavond samen uit eten. Zo hebben wij ook een avondje vrij. Het dominoën dan wel boerenbridgen halen we zaterdag wel in.

Diana (5 maanden) wilde met de jongens meespelen. Zij is sterke armspieren aan het ontwikkelen, heel vaak steunt zij namelijk op beide armen in een soort van gorilla-houding. Gelukkig kijkt ze er wel lief bij.

Posted by CasaSpider at 12:00 AM | Permalink | Comments (9)

Deze dagen staan in het teken van verjaardagen. De allerbelangrijkste verjaardag voor ons is die van Luchiano. Vanaf vandaag staat er een heel jaar lang Luchiano (9). Op de laatste dag van zijn achtste levensjaar was hij ineens in een beschouwelijke bui getuige zijn post Het leven van acht jaar.

Dinsdagmorgen vertrokken we met een grote doos waar niet minder dan 50 zakjes chips, dorito's en andere zoute lekkernijen in zaten alsmede 45 pakjes vruchtensap naar school. Spullen om uit te delen. Ook de juffrouwen van de bovenbouw en zijn favoriete juffrouwen van vroeger worden niet overgeslagen. In ruil geven zij potloden, gummetjes en andere snuisterijen.

CasasPa en Truus gingen om twaalf uur mee naar de Marnix-school om Luchiano op te halen. Tevens maakten zij kennis met meester Peter uit Spijk (Spiek). De middag werd doorgebracht met het maken van heel veel huiswerk en de laatste loodjes van de boekbespreking die hij woensdag moet doen. Een echte verjaardagsmiddag.

Maandagavond gebeurde er iets spannends. Lucy en ik waren uitgenodigd voor een diner in het Astrolab Observatory visrestaurant, onderdeel van Jacob Gelt Dekkers befaamde project Kura Hulanda. Het was de eerste keer sinds de geboorte van Diana dat wij samen alleen weggingen, met achterlating van Diana (5 maanden).

Zonder baby op stap gaan doet men alleen als men ervan overtuigd is dat zij in goede handen achterblijft. Dat is bij CasasPa en Truus zeker het geval en zij vonden het ook geen enkel probleem om een avondje voor oppas te spelen. Zo konden wij aanwezig zijn bij het diner in het Astrolab dat gehouden werd ter ere van het 14-jarig bestaan van SQL Integrator.

General Manager Andre Fruitman gelooft in cyclussen van zeven jaren, het was daarom een speciaal feest. Ook de directeuren van de vestigingen in Brazilie en de USA waren van de partij. Helaas moest Tom Molenwijk, directeur van de vestiging Nederland, verstek laten gaan.

Kees Barneveld is directeur van de Curacaose vestiging. Interessant voor mensen die iets met toeval hebben is dat Kees ten eerste net als SQL Integrator op 23 oktober verjaart en ten tweede dat hij maandag precies zeven jaar directeur is. Wij hebben overigens geen idee wat dit voor de toekomst betekent.

Het diner was zeer geslaagd. Lucy is dol op visgerechten en kwam ruimschoots aan haar trekken. Zelfs de mosselen vond zij erg lekker. Toen ik mijn fotoronde maakte greep Andre Fruitman zijn kans en vermaakte zich met Lucy. Geef hem eens ongelijk.

Live muziek was er in de vorm van een Antilliaanse Frank Sinatra/Barry White imitator die ook nog eens saxofoon speelt. Vaak kan men een dergelijke muzikant een half uur lang goed verdragen. Daarna begint het te irriteren en snakt men naar een cd. In dit geval was dat niet zo, de man entertainde goed en had het ook zelf prima naar zijn zin. Helemaal met The Man from Barber, Richel Albertoe.

Drie foto's tussendoor:

• Kees en Moraima (van Dik!), wat heeft zij toch in haar haar?
• Ryan en Manja, een modelpaar.
• Bente lijkt verrast over de door de Astrolab-zanger opgewekte zangkwaliteiten bij Ino.

Bij ons aan tafel zaten (onder anderen) Rob Kabel en Bente. Terwijl Bente over een weelderige haardos met mooie lange staart beschikt is Rob nagenoeg kaal. Een combinatie waar men iets mee kan.

Om een uur of twaalf zochten we de auto op en reden naar huis. We waren benieuwd hoe het met Diana was. Zij bleek bij Truus op schoot te zitten en keek samen met haar televisie. Om half elf was zij wakker geworden. Het oppassen is uitstekend verlopen, extra jammer dat CasasPa en Truus volgende week dinsdag terugkeren naar Nederland.

Tot slot: Luchiano, Kees en SQL Integrator... gefeliciteerd met jullie verjaardagen!

Posted by CasaSpider at 12:00 AM | Permalink | Comments (19)

We waren naar goed Curacaos gebruik iets te laat bij Pleincafé Wilhelmina, CasasPa en Truus zaten al aan de grote tafel achter een flesje Amstel Bright. Niet lang daarna stonden er vier borden met eten en een flesje Duvel bij. De winkels waren dicht wegens Antillendag. Hierdoor ontbrak het aan winkelend publiek om door de terrasbezoekers bekeken te worden.

Daarom amuseerden we ons met Diana (5 maanden). CasasPa had de fotografenrol en geheel toevallig sta ik er een aantal malen op. Gelukkig wel samen met Diana. Een impressie van Diana en de Duvel.

• Zo gauw zij een Duvelglas ontwaart duikt Diana erop af.
• Voorlopig vindt zij de koude buitenkant van het glas nog lekkerder dan de inhoud.
• Het glas is leeg, tijd om even recht in de camera te kijken.

CasasPa en Truus is het bezoek aan Pleincafé op de zaterdag namiddag goed bevallen. Omdat Diana toch wat onrustig werd besloten we de koffie bij ons thuis te drinken. Na wat schrijven en uitrusten was het tijd om te boerenbridgen. Deze keer ging de overwinning geheel terecht naar Lucy.

Kan het nog narcistischer? Jazeker!

Vrijdagavond fotografeerde CasasPa Diana en mij op bed. We hadden net het wonderschone lied Hopla, hopla Reiter tweemaal uitgevoerd. Volgens de lyrics is het overigens niet hopla maar hoppa. Persoonlijk geef ik toch de voorkeur aan hopla.

Hoe dan ook, bij het lied zit het kind op de knieën van de artiest die vaak de ouder is. Deze beweegt zijn knieën omhoog en omlaag, een beetje alsof het kind op een paard zit.

Beter kan ik het niet uitleggen. Hoogtepunt is de laatste zin: "fällt er in den Sumpf, macht der Reiter plumps". Op dat moment laat men het kind namelijk (niet te hard!) tussen de knieën zakken.

Dat heeft Diana heel goed in de gaten. Gedurende de gehele song luistert zij ietwat verveeld. Bij de laatste zin kijkt zij mij vol verwachting aan en na het in de Sumpf vallen lacht zij voluit.

Zondagmorgen om half zeven begonnen drie voetbalwedstrijden tegelijkertijd. Op ESPN verwachtte ik Feyenoord-Ajax maar gelukkig koos men voor AZ-PSV. Anders had ik na een kwartier al niet meer hoeven kijken. AZ-PSV was een leuke wedstrijd waarin AZ vrij kansloos met 1-3 verloor.

Nog leuker was het korte gesprek na afloop tussen Andy Houtkamp en Louis van Gaal waarin laatstgenoemde verdrietiger was over het commentaar van Andy (AZ verloor kansloos) dan over de nederlaag. Zo kennen wij Louis weer.

Diana vond het allemaal best. Daarom mag zij in dit narcistische stukje toch één keer meer op de foto dan Narcissus zelf.

Posted by CasaSpider at 11:54 AM | Permalink | Comments (15)

Woensdagavond kwamen CasasPa en Truus bij ons eten. Lucy had twee kippen alsmede een appeltaart in de oven bereid. Jammer genoeg was ik vergeten dat Truus vegetarisch is. Ze mag wel vis eten en snel maakte Lucy wat tonijnsalade klaar.

Na het eten haalde Truus een grote zak tevoorschijn, het leek wel de zak van Sinterklaas. Er kwam een grote stroom kado's uit, de meeste natuurlijk voor Diana (5 maanden). Haar gardarobe is voor het komende jaar wel op peil. Mooi is ook het gouden armbandje met Diana erop gegraveerd, een kado van mijn drie zussen. Allemaal hartelijk bedankt!

De appeltaart was volgens Lucy mislukt, maar wij vonden hem allemaal lekker. Beter vochtig en een beetje ingezakt dan hoog en droog. Neen, met deze slagzin wint men inderdaad niet snel een prijsvraag.

We gingen dominoën en Luchiano (8) moest naar bed. Vanuit de slaapkamer hield hij het spelverloop in de gaten. CasasPa blijkt erg goed te zijn in dominoën, hij won de eerste drie partijen en vond dat nog normaal ook. Toen vroeg Diana om aandacht en verdween Lucy naar haar slaapkamer.

"Met zijn drieën kun je ook dominoën", zei ik tegen CasasPa en Truus. Vanuit de andere slaapkamer vroeg Luchiano of hij in mocht vallen. Vooruit dan maar. "I'm on your tail", voegde hij CasasPa toe na zijn eerste overwinning en "I'm on your back" na de derde.

Behalve dat moesten wij ook nog de hele tijd aanhoren dat Luchiano The Prankster is. Uiteindelijk hebben we hem maar naar bed gestuurd. CasasPa en Truus waren ook tamelijk moe van een nacht nauwelijks slapen en het dominoën. Niet veel later verdwenen zij in hun kobaltblauwe Suzuki Ignis richting het Plaza hotel.

Donderdagavond gaan we boerenbridgen, de Beerenburg staat al koud.

Posted by CasaSpider at 5:47 PM | Permalink | Comments (19)

Vandaag woensdag 11 oktober 2006 hebben de drie kleine eilanden Bonaire, Sint Eustatius en Saba samen met Nederland een handtekening gezet onder de slotverklaring over hun toekomstige staatkundige positie. De drie eilanden worden een soort van Nederlandse Gemeenten, conform de wens in hun respectievelijke referendums.

Concreet verandert er vooralsnog weinig. De inwoners krijgen stemrecht voor de Tweede Kamer en misschien ook nog voor de Eerste. Voor het overige is er vooral financieel toezicht vanuit Nederland. Zo hebben de eilanden geen leenbevoegdheid.

Over belangrijke zaken als uitkeringsnivo, munteenheid, de positie van het Papiamento (Bonaire) dan wel Engels (Saba en Statia) en welke Belastingdienst de heffingen gaat innen zijn geen beslissingen genomen. Wel is bekend dat het uitkeringsnivo niet gelijk aan dat van Nederland zal zijn maar dat is logisch.

In totaal wonen op de drie genoemde eilanden ongeveer 17.000 mensen, dat moet toch te managen zijn. Anderszijds ben ik benieuwd naar de aanzuigende werking in de regio nu men direct onderdeel van Nederland wordt. Voor men het weet wonen er 80.000 mensen afkomstig uit Haiti, de Dominicaanse Republiek, Colombia en Venezuela op Bonaire. Wel, dan komt er tenminste een beetje leven in de brouwerij.

Diana (5 maanden) heeft niet over gebrek aan leven in de brouwerij te klagen. Vandaag had zij een uitstapje naar het consultatieburo. Behalve de normale controles van gewicht (7.2 kilo) en lengte (67 centimeter!) kreeg zij ook haar derde vaccinatie. Vanaf welke leeftijd gaan baby's eigenlijk dingen beseffen?

Vooralsnog herkent Diana niets van de plaats waar men haar beentjes met naalden doorboort. Pas op het moment dat Lucy haar stevig vast moet houden en de zuster er met de injectiespuit aankomt begint zij te huilen. Luchiano (8) is nerveuzer, hij verlaat de kamer een aantal keren. Tegen de verpleegster beweert hij een fobie te hebben.

In minder dan 50 minuten is de hele klus geklaard hetgeen aanzienlijk sneller is dan de staatkundige besprekingen binnen ons Koninkrijk. O ja, het is maar goed dat ik vandaag geen zin had in een RealWrite™ uitzending Nederland-Albanie.

Posted by CasaSpider at 7:48 PM | Permalink | Comments (14)

1.

Wie weet waar Eindhoven ligt? Voor veel Nederlanders een eenvoudig te beantwoorden vraag. Na de Marathon van Eindhoven die zondag 8 oktober werd gelopen luidt het antwoord echter: "Bij Nairobi linksaf".

Het spektakel met in totaal meer dan 13.000 deelnemers werd gewonnen door Philip Singoei uit Kenia in een nieuw parcours-record van 2:08:18 uur. Onder de eerste 20 lopers bevonden zich niet minder dan 16 Kenianen. Die mensen moeten wel erg goed kunnen hardlopen.

Beste Nederlander was Jeroen van Damme. Hij eindigde als 16e in een tegenvallende 2:19:44. Wellicht schrijft CasasPa maandag op zijn weblog een inhoudelijk verslag uit eerste hand over dit Nederlandse sportevenement.

2.

De zondagmiddag brachten wij traditioneel door op Mambo Beach. Deze keer kregen wij gezelschap van mijn Cubaanse collega Yohanna en haar dochter Anna-Maria. De tijd vloog om waardoor wij het tweede Happy Hour aan ons voorbij lieten gaan.

Een impressie in zeven foto's.

• Groepsportret met van links naar rechts Luchiano, Lucy met Diana (5 maanden) en Yohanna met Anna-Maria.
• Anna-Maria, ook wel Anita bonita genoemd, vermaakt zich in zee met haar drijfobject.
• Diana heeft al gezwommen en rust hier samen met Lucy uit op een strandbedje.
• Luchiano (8), Yohanna en Anna-Maria met op de achtergrond zeilschip de Insulinde.
• Luchiano doet een canonball. De Insulinde maakt veel water maar blijft uiteindelijk net drijven.
• De twee jonge dames hebben een onderonsje. Links Anna-Maria en rechts Diana.
• Anna-Maria gebruikt haar groene emmertje als hoofddeksel. Een idee voor Beatrix?

Tegen zeven uur ploegden we de twee kinderwagens door het rulle zand richting uitgang. De kip met bruine bonen is reeds verorberd en nu kijken we met één oog naar de uitslagen van de vekiezingen in Belgie. Het ziet ernaar uit dat het Vlaams Belang niet meer de grootste partij in Antwerpen is.

3.

Op zondagmorgen nam ik met Luchiano wat theorie door met betrekking tot pixels en bytes van images. Het kon hem nauwelijks boeien en hij deed net of hij in slaap viel. Het was de voorbereiding op een praktijkles om plaatjes in zijn Latios weblog op te kunnen nemen.

Toch is er iets van de saaie theorie blijven hangen, want Luchiano heeft geheel zelfstandig twee foto's als popup in zijn laatste post opgenomen. De volgende stappen zijn embedded images en het gebruik van thumbnails. Vakantie is iets heel moois, maar er moet wel gewerkt worden.

Posted by CasaSpider at 9:40 PM | Permalink | Comments (15)

Gisteren werd Diana vijf maanden, vandaag is zij alweer 154 dagen. Vooral als zij in haar kinderstoel zit lijkt het al een echt dametje in plaats van een baby. Lucy maakt tegenwoordig met de blender zelf groentehapjes en stopt die in de Olvarit-potjes. Een etiket erop en we kunnen ze verkopen.

Diana is dol op zitten. Ook als zij in de Evenflow-Hummer ligt gaat ze regelmatig rechtop zitten. Het wachten is op het moment dat ze over de rand kruipt.

Luchiano (8) had vandaag zijn laatste schooldag voor de herfstvakantie. Er stond nog wel een toets op het programma, over het menselijk lichaam.

Hij moet nu weten waar de schedel zit en de bovenkaak, de ellepijp, het heiligbeen, de lendewervels, de voetwortelbeentjes en de vingerkootjes zich bevinden.

"Alle vingers hebben drie kootjes", orakelde hij in de auto. "Behalve de duim, die heeft er twee."
- "Heel goed", antwoordde ik. "Weet je waarom jullie meester dat zo goed weet van die kootjes?"
"Neen?"
- "Nou, hij heet meester Peter van Kooten."
"Haha, dat ga ik aan mijn vrienden vertellen."

De humor ligt op straat meneer.

Om kwart over twaalf haalde ik Luchiano op. Hij had zijn eerste tussenrapport in zijn hand. Het is een goed rapport, wat mij betreft zijn lezen en rekenen de belangrijkste vakken. Gevolgd door Nederlandse Taal. "Waarom heb je maar een voldoende voor Nederlands?", vroeg ik hem. "Oh, omdat ik altijd Engels praat in de klas."

Dat verklaart een hoop. Thuis verbaasde Lucy zich erover dat Luchiano nu een voldoende voor Godsdienst heeft waar hij vroeger altijd een goed scoorde. Gezien het veelvuldig gebruik van bold en HOOFDLETTERS is Luchiano trouwens wel aan vakantie toe.

Posted by CasaSpider at 1:50 PM | Permalink | Comments (14)

Diana is vandaag 149 dagen oud en wordt over vier dagen alweer vijf maanden. Zit er nog een beetje vooruitgang in het project? Jazeker! Per week reageert zij alerter en begrijpender op ons. Liedjes herkent ze, bij de eerste tonen van Slaap kindje slaap begint ze al te glimlachen.

Lucy geeft Diana nog steeds de borst, maar zo nu en dan krijgt ze kunstmatige melk om haar alvast te laten wennen. Ook de Olvarit fruit- en groentenhapjes (vanaf 4 maanden) gaan erin als koek. Op het grote bed legt de kleine prinses hele afstanden af. Ze is dol op omrollen en beseft ook dat ze op die manier ergens kan komen.

Door haar kont omhoog te steken en zich dan weer te laten vallen kan ze van richting veranderen. Een eerste aanzet tot (achteruit)kruipen lijkt in de maak.

Dan het zitten. Regelmatig laten we Diana even zitten waarbij ze uiteraard nog wordt vastgehouden. Toch kan ze de zithouding al een minuutje helemaal los volhouden. Daarom moest er volgens Lucy snel een kinderstoel komen. Zaterdagmiddag gingen we op pad.

Via Highlights Salinja en Highlights Santa Maria kwamen we terecht bij LA Curacao aan de Jan Noorduynweg. Let wel, dit is geen overtreding van de boycot van 15 juli, immers wij boycotten alleen het filiaal van LA Curacao te Salinja.

De kinderstoeltjes bij LA Curacao stonden Lucy wel aan. Een bepaald model sprong eruit, er stond er een in het blauw en een in creme. "Welke zullen we nemen?", vroeg Lucy. "Mij maakt het niet uit, ik vind die creme wel mooi", antwoordde ik. "We nemen de blauwe", was het logische vervolg.

Inmiddels was ik hard toe aan een slok koude Duvel. Drie winkels in en uit met Diana in de EvenFlow reiswieg aan mijn arm begon zijn tol te eisen. Heel vreemd, maar als men een bepaalde inspanning heeft verricht smaakt de beloning nog lekkerder dan anders. Is dat een calvinistisch trekje van Nederlanders dat we alvorens te genieten eerst moeten lijden of is het iets algemeen menselijks?

Hoe dan ook, zowel de Duvel als het dagmenu (karbonade, patat, salade) smaakten voortreffelijk en maakten zelfs mijn smadelijke domino-nederlaag van 7-3 tegen Lucy goed. Thuis spoelde ik de videoband van Mooi! Weer de Leeuw terug. Het was de aflevering met de treinen en deze was heel wat minder sprankelend dan die van vorige week, met de cavia's en het breien. Volgende week beter.

Lucy en Luchiano (8) doken meteen op de kinderstoel en zetten hem in elkaar. "Diana is er nu al helemaal gek op", zei Lucy enthousiast. "Maar ze hebben ons wel de creme-kleurige meegegeven. Maar die vind ik eigenlijk toch mooier." Ik deed er het zwijgen toe.

Tot slot de eerste foto's van Diana in haar nieuwe kinderstoel.

• Alsof ze er al maanden in zit, in haar nieuwe kinderstoel.
• Om de ruimte op te vullen stoppen we er voorlopig een handdoek in.
• Diana kan nu zittend spelen, alles ziet er meteen anders uit.

Posted by CasaSpider at 8:43 AM | Permalink | Comments (20)

Een snelle CasaMovie tussendoor, de beelden zijn van zondag 17 september 2006. Diana (4 maanden) wordt steeds meer een echt mensje. Niet dat ze eerst geen mens was, maar er is wel degelijk verschil te zien. Met name in het reageren op de omgeving. Als ik een maand geleden 'Diana' riep terwijl ze bij Lucy was, reageerde ze pas als ze mij daadwerkelijk zag. Tegenwoordig draait haar hoofd alle kanten uit waar maar een geluid vandaan komt.

Van de rug naar de buik omrollen gebeurt in luttele tellen. Een eerste aanzet tot kruipen is er ook al, Diana beweegt haar kont omhoog en spartelt met haar benen. De energie wordt echter nog niet effectief omgezet in een voorwaartse beweging. Veel baby's schijnen overigens te beginnen met achteruitkruipen.

Diana's of liever gezegd Lucy's grootste probleem is dat de prinses nauwelijks slaapt. En dat terwijl er geen erwt onder de matras ligt. Ook heeft ze een beetje last van haar mond, misschien dat er al tandjes op doorbreken staan? Ze zuigt regelmatig hard op haar onderarmen.

Voor de zekerheid hebben we een middeltje gekocht: Baby Orajel Teething Pain Medicine. Van mijn Cubaanse collega Yohanna had ik al gehoord dat dat bijzonder heftig spul is. Zij smeerde eens één druppeltje op haar tong en die was direct een aantal minuten niet meer te gebruiken. Dat zei ik tegen Lucy die het vervolgens ook meteen uitprobeerde, met exact hetzelfde effect. Geweldig!

Nog even over de film, hij is voorbij voor men het in de gaten heeft. De doorlooptijd van 55 seconden is inclusief razendsnelle aftiteling. Wel zijn wij benieuwd naar de betekenis van de geluiden die Diana uitstoot.

Deze CasaMovie is reeds in