Main

Luchiano Archives

March 24, 2002

Afgelopen, shutdown

En weer is het zondag, hmmm moet ik nu op zondag het weblog updaten en op maandag m'n gewone website? Lijkt me niet de bedoeling. Sint Maarten was kort, hevig en stond in het teken van de pijnlijke voeten. Tip: zorg waar je ook heen gaat dat je ouwe schoenen bij je hebt en niet alleen nieuwe. Het is zeer opmerkelijk hoe snel nieuwe schoenen je ouwe voeten kunnen vernielen. Op Sint Maarten sterft het verder van de auto's. Gevolg daarvan is dat je beter kunt gaan lopen, maar dat is weer niet zo plezierig met pijnlijke voeten. Dilemma's. Wel heerlijke Babi Pangang gegeten daar, en koude Carib biertjes gedronken.

De sportweek stond in het teken van Feyenoord. PSV uit de Uefa Cup geknikkerd en nog steeds op titelkoers met dank aan de behulpzame stadgenoot. Het kost wel wat, dat doorgaan in de Uefa Cup. Ik had namelijk gewed met Frank Hogenes dat PSV zou doorgaan. Een soort indekken, investeren in Call-opties, maar deze toch verzekeren met wat Put's. Nu ben ik dus een (kleine) fles Gorilla anijsdrank kwijt. Helaas ging Frank niet in op Casa's kiet-of-dubbel voorstel tegen Internazionale. Dat zag hij even niet zitten, jammer.

De maaltijdsoep staat inmiddels te dampen en de Spider heeft honger. Zometeen dus snel wat eten en dan vertrekt de familie naar Mambo Beach, hopelijk raak ik dan eindelijk dat vervelende hoestje kwijt, een overblijfsel van een drie weken durende griep/verkoudheid.

O ja, Luchiano (4 jaar) is echt een kind van dit computertijdperk. Laatst heb ik hem voor de afwisseling een boek laten voorlezen, hij kent ze immers toch zowat uit zijn hoofd. Ditmaal was het Klein Duimpje. Luchiano las het erg goed voor. Aan het eind zei hij: 'Zo, afgelopen. Shutdown!'.

March 29, 2002

Zwemmen op Goede Vrijdag

Vandaag is het Goede Vrijdag, voor ons Heidenen mooi meegenomen, want het is toch een dagje vrij. Wat zeg ik, maandag nog een keer! Een beetje uitrusten, daar was de CasaSpider wel aan toe. En dat hebben we vanmiddag gedaan op Mambo Beach. Lucy heeft haar tijd goed gebruikt door foto's te maken van de Chica en de Pareja de la Semana. Zij is dus een voorraadje aan het aanleggen, men weet maar nooit wanneer dat van pas komt.

Luchiano heeft lekker gespeeld. Heel gek, maar twee weken geleden werd ik wat moedeloos van zijn vorderingen op het gebied van overwinnen van waterangst. Op zwemles ging het jong al een tijd niet meer vooruit (figuurlijk dan) en in zee voelde hij zich niet echt op zijn gemak, als de voetjes de grond niet meer voelden tenminste. Maar afgelopen week ging het ineens een stuk beter op zwemles, misschien wel omdat ik me de week daarvoor wat kwaad had gemaakt? En vandaag kreeg het varken er geen genoeg van om heen en weer te zwemmen. Ook ging hij spontaan de hele tijd met zijn hoofd onder het water.

Een hele opluchting en een bron van vreugde voor de ouders als het kind ontwikkeling doormaakt.

Verder zit er nog 25,= in mijn portemonnee, hopelijk werkt het nieuwe bankpasje morgen anders worden het nog karige feestdagen...

April 1, 2002

1 April 2002

Zojuist Luchiano (4 jaar) het concept van 1 april gedemonstreerd. Het jong vindt het prachtig. 'Luchiano, aankleden, je moet toch naar school vandaag!' Nadat hij het door had probeerde hij het ook: 'Papa, aankleden je moet werken!'
Gelukkig trapte hij er een minuut later alweer in, 'Luchiano er zit een vieze mug bij je oor!' Maar hij wordt al slimmer, in ieder geval vraagt hij nu aan Lucy wat hij het beste kan zeggen. Zal het vanmiddag nog eens proberen.

April 26, 2002

Tweemaal ontsnapt

Zowel vandaag als gisteren ben ik aan een auto-ongeluk ontsnapt. En het ging twee maal op bijna identieke wijze. Hier op Curacao mag je op vierbaanswegen zelf bepalen of je links of rechts rijdt. Dat heeft zo zijn voordelen. Nadeel is dat het regelmatig voorkomt dat op beide banen een auto met geringe (lees: legale) snelheid rijdt. Daarachter rijden dan zowel links als rechts auto's die er langs willen. Dan gaat het erom om goed te kiezen, want uiteindelijk zal toch een van beide langzaamrijders iets harder rijden dan de andere.

Wel, zoiets gebeurde gisteren dus. Naast mij zat een auto van DOW (Dienst Openbare Werken). Midden in een bocht besloot hij naar links te gaan, maar daar reed ik al. Luid claxonnerend en remmend ging het allemaal nog net goed.

Vanmorgen reed ik over de Julianabrug (dit is een hoge brug). Ongeveer een kilometer verder komen drie scherpe bochten. Vooral de eerste is linke soep. Onder normale omstandigheden neem ik die bocht met 80, sinds enige maanden is het wegdek echter in onderhoud en doe ik het met 70. Omdat ik net van een rood stoplicht wegreed was ik aan het accellereren tot 70, links kwam een rode Toyota mij voorbij met zeker 80. Die ging afremmen, maar ik dacht nog, als dat maar goed gaat. Het betreft hier overigens een vierbaansweg, dit voor de duidelijkheid. Midden in de eerste en scherpste bocht vloog de Toyota naar rechts, waar ik wederom reed. Ditmaal met twee kinderen op de achterbank. Nog harder claxonnerend en afremmend en ditmaal ook erbij vloekend heb ik de zaak heel kunnen houden.

Ik maakte wat woeste gebaren met mijn armen. Nu wil het toeval dat mijn schouder/nek sinds twee dagen wat pijn doet. Daarom rijd ik nu niet met de ramen open, maar met de airco aan. Ik ben echter gewend om met mijn ramen open te rijden. Woedend wilde ik mijn linkervuist naar buiten steken en sloeg dus hard met mijn hand tegen het raam. Het scheelde er nog maar aan dat ik uit kwaadheid mijn eigen raampje kapot had geslagen!

Later vroeg mijn zoon Luchiano: 'Papi, was die sukkel een man of een vrouw?' Ditmaal dus een man. Hij reed achter mij en bij het volgende stoplicht zag ik dat hij zijn rechter buitenspiegel aan het verstellen was.

Beetje laat.

May 20, 2002

Windows

Iedere morgen breng ik twee kinderen naar school. Mijn zoon Luchiano (4 jaar) en Willy, de zoon van een collega. De kinderen kletsen over van alles en nog wat. Vanmorgen ging het over het computerspel Putt-Putt. Een soort adventure voor kinderen. Willy zei dat Putt-Putt het op hun computer niet doet. Dat klopt, want op die computer draait Linux. En bij ons Windows. Aan mij de ondankbare taak om aan deze kleuters uit te leggen wat Windows en Linux is en waarom Putt-Putt het onder het ene Operating System wel doet en onder het andere niet.

Na mijn verhandeling was het even stil op de achterbank. Na luttele minuten zei Luchiano: 'Pappi, windows lijkt net als ramen!'

Heel goed, jongen.

May 26, 2002

Lucy naar de kerk

Vandaag besloot Lucy dat het weer eens tijd was om naar de kerk te gaan. Ach, het is beter dan naar het casino zullen we maar zeggen. Ze nam Luchiano mee. Hij was wel gefascineerd om Dios (God) te zien. Dat ging echter vrij snel over, want de dienst duurt hier zo'n twee uren. Dat is voor een kind van vier jaar toch wat lang. Hij begon dus wat te zeuren. Lucy fluisterde hem toe dat hij nog even stil moest blijven en pakte bij gebrek aan een horloge haar cellular om te kijken hoe laat het was. De pastoor zag dat zij haar cellular pakte, hij dacht natuurlijk om te bellen. En sprak dus luid en duidelijk: 'Mevrouw met die blauwe rok, wilt u uw cellular wegleggen? U bent toch speciaal voor de Heilige Mis gekomen?' Gelukkig ging Lucy niet in discussie. Ongeveer een jaar geleden was zij namelijk voor het laatst in diezelfde kerk en toen ging haar cellular zeker driemaal af. Waarschijnlijk herinnerde de pastoor zich dit nog...

In de auto had Luchiano tegen Lucy gezegd dat hij nog iets tegen God wilde zeggen. Aan het eind vroeg Lucy hem dus, of hij dat nog gedaan had. 'Neen', zei Luchiano, 'ik heb God niet gezien.'

June 7, 2002

Dik's Logica

Dik H. is een collega van mij bij SQL Integrator. Zoals zovelen is hij via omscholing in de IT terechtgekomen. Van huis uit is hij wiskundige. Dik kan ook goed schaken. Bovendien houdt hij van wiskundige raadsels en absurde logica. Net als ik. Vanmorgen hadden we het samen met een andere collega, Marlieke, over verleden en tegenwoordige tijd en het exacte gebruik daarvan. Impliceert bijvoorbeeld de zin 'wij woonden samen' dat betrokkenen nu niet meer samenwonen? Wel, dat ging een tijdje door en van het een kwam het ander. Op de buro's in onze kamer stonden drie laptops. Dik's logica luidt nu als volgt: als er drie laptops op de buro's staan, dan staan er logischerwijze ook twee laptops op de buro's. Als die bewering waar is, volgt daaruit dat je ook kunt zeggen: 'Er staat een (1) laptop op de buro's.' Na een (1) komt nul, dus is het (voor Dik) dan nog maar een kleine stap om te concluderen dat er geen laptops op de buro's staan. Logisch, toch?

We gingen door over het getal nul, dat toch wel specifieke eigenschappen heeft. Zo mag je er bijvoorbeeld niet door delen. Marlieke vond dat je eigenlijk ook bij nul moet beginnen te tellen, maar ja dat doet niemand. Nou is dat niet helemaal waar, luister maar...

Iedere zaterdag ga ik met Luchiano van vier in bad. Het jong vindt het prachtig om in het ligbad te glijden. Ik vind dat wat minder, want dan moet ik op de zijkant gaan staan en me aan de spijltjes voor het raam vasthouden. Er dient dus altijd onderhandeld te worden hoevaak Luchiano mag glijden.

CasaSpider: 'Ok jongen, je mag vijf keer glijden.'
Luchiano: 'Nee, zeven keer!'
CasaSpider: 'Nou vooruit, zes keer.'
Luchiano: 'Goed dan.'

Als hij voor de eerste keer in de badkuip glijdt, tel ik braaf: 'En dat was een!'. 'Nee papa', zegt het varken dan, 'dat was nul! We beginnen bij nul.'

En nu bid ik tot alle bestaande en onbestaande Goden dat Luchiano niet op Dik gaat lijken...

June 23, 2002

Internet

Generatiekloven, of is het er maar een? Vroeger lachte ik erom. Neen, dat zou mij nooit overkomen, daar was ik te flexibel voor. Deze God zou altijd jong blijven. Nu is dat laatste wel gelukt, ik ben tenslotte nog steeds 29. Maar toch. De techniek ontwikkelt zich steeds sneller, alles wat zojuist uitgevonden is moet alweer veranderen. De kleuters van nu groeien op een heel andere manier op dan de mensen van mijn generatie.

Neem Internet. Ik was bezig met Bulletin Boards, het neusje van de zalm op dat moment. Langzaam groeide het Internet. De verbindingen waren langzaam en ik moest er mee om leren gaan. Mijn zoon Luchiano (4 jaar) heeft daar helemaal geen moeite mee. Hij start de PC op, tikt zelf het password in en start tegenwoordig ook de verbinding naar het Internet op. In zijn belevingswereld is het simpel. Op CD heeft hij een paar spelletjes, maar die kent hij al. Op Internet is veel meer te vinden, dat heeft hij al goed in de gaten. Laatst zat hij een of andere flash-game te spelen, Darts. Er stond een dartboard in een wit Explorer-scherm. Met de muis richtte Luchiano zijn pijlen op het dartboard. Op een bepaald moment miste hij, de pijl bleef hangen in de witte achtergrond. 'Heeeyyyy, ik heb de pijl in Internet geschoten!!!', zei de kleine man. Destructief als kinderen zijn, probeerde hij vervolgens het Internet te vernietigen door het te bestoken met groene pijlen.

Een man waar ik zeker respect voor heb is Gustaaf Leenders van http://wilhelmina.blogspot.com. Een weblog in het seniorenhuis, kom er maar eens op. En waar de jonge(re) webloggers bij bosjes stoppen (Luna, Suffie) of weer beginnen (Vandenb), durf ik er wel een flesje Gorilla op te zetten dat Wilhelmina doorgaat tot hij echt niet meer kan!

July 2, 2002

De nieuwe Copperfield

Luchiano (4 jaar) wordt de nieuwe David Copperfield. Hij heeft sinds kort de rekenmachine ontdekt. Nu moet ik hem allerlei sommetjes opgeven, zoals 7+6. Dat rekent hij dan uit op de rekenmachine. Al snel bedenkt het jong wat nieuws. Hij verstopt de rekenmachine achter zijn rug, vraagt om een som, buigt zich geniepig over de rekenmachine en komt met het antwoord.

Ik speel het spel eerst mee, maar na drie keer kijk ik snel op de rekenmachine, waar het antwoord nog op staat. Bij de volgende som heeft het varken hier op geanticipeerd en op de clear-toets gedrukt alvorens het antwoord te geven. 'Kijk, ik heb de rekenmachine niet gebruikt', zegt hij er overtuigend bij.

Grappig is dat zo'n kind maar door blijft gaan. Nu nam Luchiano de rekenmachine mee naar een andere stoel, rommelde wat en zei toen tegen mij: 'Papi, nu moet je vragen hoeveel 8+9 is!'. Ik deed wat hij vroeg en na even zogenaamd nadenken antwoordde Luchiano vol trots: '17'.

De stap naar het laten verdwijnen van het Vrijheidsbeeld of andere trucs van de heer Copperfield is niet zo erg groot meer, dunkt mij.

August 4, 2002

Luchiano is soms grappig

Gisteren was Luchiano (4 jaar) maarliefst twee keer grappig op één dag. Om een uur of twaalf moest hij eten, ditmaal was het macaroni. Nu is Luchiano een bijzonder langzame eter, tot onze grote ergernis. Iedere keer moet ik weer zeggen 'Hapje!' en dan neemt het jong uiteindelijk weer een hap. Onvoorstelbaar dat iemand zolang eten in zijn mond kan houden. Op de computer speelt Luchiano vaak 'Guus in het Pretpark', een leuke CD met allerlei spelletjes. Eén van die spelletjes gaat over de landen in Europa. Op een bepaald moment zei ik tegen Luchiano, om hem iets sneller te laten eten: 'Maar die macaroni vind jij toch héél lekker, want jij bent dol op eten uit Italie!'. Waarop Luchiano antwoordde: 'Nee, ik wil eten uit de Tsjechische Republiek'. Na enige tijd gevolgd door: 'Wat is eigenlijk het eten van de Tsjechische Republiek?'.

's Middags gingen we naar Punda, eigenlijk om mijn nieuwe bril op te halen, maar de brilllenzaak was al om vier uur dicht. Als compensatie gingen we een bikini voor Lucy zoeken. Bikini's uitzoeken kan lang duren, geloof mij. Luchiano en ik stonden ons dan ook te vervelen in die winkel. Het jong was wat moe en wilde dat ik hem zou dragen. 'Kom eens naar beneden met je hoofd', zei hij en als ik dat dan deed pakte hij mij snel vast zodat ik hem moest dragen.

Daar trapte ik natuurlijk niet in. De tijd verstreek en, hoe toepasselijk, ik keek naar een draaibare vitrinekast met horloges. Luchiano kwam erbij staan, ik draaide de vitrinekast een kwartslag verder. 'Nee, nee, papi, ik wil die andere nog een keer zien, daar is een mooi horloge!'.

Ik draaide de kast terug en Luchiano wees op een mooi horloge onderin de vitrinekast. 'Kijk papi, die is mooi, kom kijken!'. Ik boog mijn hoofd wat om het horloge beter te kunnen bekijken en Luchiano sloeg meteen zijn handen om mijn nek. Verbouwereerd moest ik toegeven dat zijn truc om mij hem te laten dragen was geslaagd.

August 16, 2002

Robbie's

Heeft u ook zo'n hekel aan verhalen van ouders hoe intelligent hun kind wel niet is? Nou, hier komt er weer een. Op Curacao word je meer gestimuleerd om vreemde talen te spreken dan in Nederland. Veel mensen hier spreken Papiamentu, Nederlands, Engels en Spaans. Zoon Luchiano van vier jaar spreekt goed Nederlands en Spaans en kan zich tegenwoordig aardig verstaanbaar maken in het Papiamentu en Engels.

In huize CasaSpider bestaan twee opvattingen over gokspelen. Je hebt er de mensen (CasaSpider) die vinden dat gokken best leuk kan zijn, maar dat je het niet moet doen om rijk te worden. Dit onder het motto dat de uitbaters niet van de liefdadigheid zijn. De andere groep mensen (Lucy) is het hier volstrekt niet mee eens en gelooft heilig in gedroomde nummers, datums en andere getallen. Gezien de magere inkomsten van de CasaSpider is volgens haar gokken onze enige manier om nog eens tot fortuin te komen.

Behalve casino's kennen we op Curacao het verschijnsel Robbie's. De eigenaar heet ook echt Robbie en bezit een heleboel gokkantoren, waar men kan inzetten voor het hier uitermate populaire spel Wega di Number. Het is een dagelijkse lotto, die stipt om negen uur 's avonds live op TV wordt uitgezonden. Voor Wega di Number moet alles wijken, ook als het Nederlands Elftal druk bezig is op een WK wordt deze wedstrijd genadeloos onderbroken voor Wega di Number. Meneer Robbie's is er tamelijk rijk van geworden.

Met betrekking tot het gokken heeft Luchiano zich aangesloten bij het kamp van de CasaSpider. Hij vindt gokken ook maar niets en heeft dit empirisch vastgesteld, doordat Lucy mèt geld naar het casino gaat en zònder terugkomt. En ook bij Robbie's heeft Luchiano haar nooit zien winnen. Vroeger probeerde ik Lucy nog wel eens te overtuigen van het domme van gokken, ik heb echter geleerd me daar niet mee te bemoeien. Het is tenslotte haar geld. Luchiano heeft de moed niet opgegeven, hij onderneemt nog diverse pogingen. Laatst had hij de oplossing gevonden, Robbie's is namelijk een boef! 'Si mami, Robbie es como robar (roven, red.)!' Lucy schoot in de lach en Luchiano kwam naar mij toe: 'Ja papi, Robbie is een boef, kijk maar rob is Engels voor stelen!'. Daar sloeg het varken in twee talen de spijker toch op de kop.

Het enige probleem is nu dat als Lucy met Luchiano naar Robbie's gaat, hij luidkeels door de ruimte roept dat Robbie's een boef is.

August 17, 2002

Een zaterdagochtend bij de Spider

Het is zaterdagochtend kwart voor tien en bijzonder gezellig. Er is voldoende koffie, zojuist heb ik twee eieren verorberd en het broodje filet-americain komt eraan. De twee computers staan aan, op de mijne ben ik bezig. Op de andere zijn Lucy en Luchiano het grote Kolderkeuken Muizenspel aan het spelen. Eigenlijk speel ik ook mee, want er zitten verdraaid moeilijke puzzels in. En dat op nivo één! Dan grist Lucy de muis weer uit de handen van Luchiano, dan doet hij weer hetzelfde bij haar. Soms moet ik ertussen komen. Luchiano heeft de eigenschap dat hij alles zelf wil doen, maar ik moet wel helpen. Dan schreeuw ik hem maar toe dat hij het echt zelf moet doen. Het 'Nee, imbecil (Spaans voor stommerik, red.)' is niet van de lucht. Maar als we dan weer een puzzeltje hebben opgelost, of een instrument hebben gevonden hi-fiven we met zijn drieën, knus hè?

August 31, 2002

Huisartsenpraktijken

Net als ieder weldenkend mens ben ik van mening dat ook huisartsen recht hebben op vrije tijd. Noodgevallen houden zich niet altijd aan de normale werktijden en daarom zijn de weekenddiensten uitgevonden, denk ik. Dat werkt heel simpel, je belt een arts en het antwoordapparaat vermeldt welke arts dienst heeft. Tot zover de theorie.

Vanmorgen om 9 uur werd ik wakker doordat Luchiano aan het huilen was. Zijn twee ogen zaten dicht en deden pijn. Ik schrok natuurlijk en belde meteen de Eerste Hulp van het St. Elisabeth Ziekenhuis. Na drie keer te zijn doorverbonden vroeg een man of ik op Curacao woonde of op vakantie was. Als ik hier woonde moest ik eerst maar naar een huisarts. Voor de duidelijkheid, het is zaterdag, weekend dus. Inmiddels bleek dat gelukkig alleen Luchiano's linkeroog dicht zat.

Ik belde Huisarts01 (namen wegens privacy redenen gewijzigd). Er werd niet opgenomen, ook niet door een antwoordapparaat. Toen belde ik Huisarts02, die had de telefoon ernaast liggen. Vervolgens zijn we maar in de auto gestapt en naar Huisarts02 toegereden. Op zijn deur hing een briefje met de dienstdoende Huisarts03, met adres en telefoonnummer. Zoals het hoort. Onderweg naar Huisarts03 belden wij hem vanuit de auto. Huisarts03 deelde mede dat hij nu niet in zijn praktijk was, maar heel ergens anders.

Dan rijden we maar richting ziekenhuis besloot ik. Onderweg kwamen we langs Huisarts04. Die had geen dienst, maar een vriendelijke fysiotherapeute die daar praktijk heeft, verwees ons naar Huisarts05 in Salina Harbour View. Wij belden Huisarts05 en het antwoordapparaat zei dat we bij Huisarts06 moesten zijn. Huisarts06 nam wel op, maar verwees ons door naar Huisarts07. Het antwoordapparaat van Huisarts07 vond dat het toch echt Huisarts06 was die weekenddienst had, net als Huisarts05 ook al had gezegd. Dus belden wij Huisarts06 wederom, deze hield echter voet bij stuk, Huisarts07 had dienst.

Het ziekenhuis bevindt zich vlakbij Huisarts01, dus ging ik eerst daar even kijken. Op de deur stond dat Huisarts08 hem verving. Wij belden Huisarts08 en u zult het niet geloven, maar Huisarts08 had inderdaad dienst èn was op haar plek. We reden er snel heen en werden geholpen. Luchiano heeft nu oogdruppels en een medicijn, zijn oog doet nog steeds pijn.

Bij deze wil ik ervoor pleiten dat de huisartsenvereniging of iets dergelijks hun vervangingsprocedure eens nakijkt en er tevens zorg voor draagt dat deze procedure wordt nageleefd. Een ziek kind is al niet leuk, de stress om een huisarts te kunnen vinden is dan niet echt bevordelijk voor je humeur.

September 1, 2002

Zie je wel

Luchiano had gisteren dus flinke pijn in zijn oog. Volgens Ella Rook leed hij aan Wowitus. Daar had ik nog nooit van gehoord en Google ook niet. De dokter had oogdruppels voorgeschreven: Fucithalmic viscous eye-drops. Oogdruppels op viscose-basis dus, ze lijken meer op zalf dan op druppels.

's Morgens had Luchiano nog veel pijn in zijn linkeroog en we begonnen met druppelen. Het jong schreeuwde het uit. 's Middags had hij ook geen zin in de druppels. Vervolgens gingen we zwemmen in zee. Inmiddels ging het een stuk beter met zijn oog, hij hield het gewoon open. En 's avonds was er niets meer te zien van de irritatie. Toch wilden we nog één keer druppelen, voor de nacht. Luid huilend onderging Luchiano de behandeling. Lucy vond hem maar een mietje en zei: 'Puh, doe niet zo kinderachtig, kijk ik zal de druppels eens in mijn ogen doen'. Zij voegde de daad bij het woord en deed een druppel in beide ogen. Haar ogen begonnen flink te branden, het leek wel Vix! Toch wist Lucy nog met enige moeite tegen Luchiano uit te brengen: 'Zie je wel, het doet helemaal geen pijn!'. Heldin.

September 5, 2002

Wij lopen niet graag

Curacao is maar een klein eilandje, zo'n 440 vierkante kilometer. Toch zijn er mensen die hier met gemak 35.000 kilometer per jaar rijden en zelf kom ik toch ook wel aan de 18.000 kilometer. Dat komt doordat hier alle verplaatsingen met de auto worden uitgevoerd. Toen ik net op Curacao woonde verbaasde ik mij daar nog over. Mijn toenmalige collega Joep K., die er prat op ging zo min mogelijk te bewegen en al moeite had om het woord sport uit te spreken, spande de kroon. Joep's tandarts woonde bij hem in de straat, op een meter of 50. Toch ging Joep altijd met de auto naar de tandarts, behalve één keer. In een vlaag van verstandsverbijstering dacht hij 'Kom, laat ik eens sportief doen en dat hele eind gaan lopen'. Joep nam plaats in de wachtkamer en begon met wachten. Het wachten duurde nogal lang en na een tijdje ging hij toch maar op zoek naar de tandarts. Toen hij haar even later gevonden had, riep de tandarts uit: 'Meneer K., bent u er al? Ik keek naar buiten en zag uw auto niet staan, dus ik dacht hij is er nog niet!'. Joep is hierna nooit meer gaan lopen.

Bij mij heeft het even geduurd voordat ik zo ging denken. Luchiano is ermee opgegroeid. Gisteren gingen we samen naar Centrum Supermarkt. Normaliter parkeer ik de auto vlak voor de ingang, nu was het druk en moest ik iets verderweg een plaatsje zoeken. Daar beklaagde Luchiano zich al over. Het werd nog erger toen ik hem mededeelde dat we ook nog moesten gaan pinnen. De pinautomaat staat toch zeker 200 meter van de ingang af. 'Hè verdorie, waarom moeten we nu geld halen, ik wil geen geld halen en ik wilde niet naar Centrum, ik wil naar Mangusa!', begon het jong te sputteren.
'O ja, en waarom wil je dan naar Mangusa (een andere supermarkt)?', vroeg ik.
'Nou, daar zit de pinautomaat naast de ingang, dan hoef ik niet zover te lopen', legde het varken uit.

September 9, 2002

Niet op de lijntjes

Alle mensen maken continue een zekere ontwikkeling door, of zouden die toch door moeten maken. Hoe jonger men is hoe hoger het tempo van die ontwikkeling. Het is leuk om bepaalde overgangen te zien in het gedrag van een kleuter. Bijvoorbeeld wanneer en hoe een kleuter gevoel voor humor ontwikkelt. Nu ga ik het niet hebben over kinderen en humor, neen, ik besluit met de opmerking dat humor een belangrijk onderdeel van de psychische survival-equipment is.

Het ontwikkelen van dwangneuroses is dat in mijn ogen niet. Sinds een maand of drie sluipt de op zich nog onschuldige neurose Niet op de lijntjes trappen Luchiano's leven in. Als we ergens aan het wandelen zijn, houdt hij mijn rechterhand vast en geeft me opdracht om hem bij een naderende putdeksel of donkere lijn onverwijld op te tillen. Want daar mag hij niet op staan.

Ik had het vroeger ook, niet op de lijntjes trappen. En later toen ik een jaar of 20 was, moest ik altijd stappen nemen, zodanig dat een tegemoetkomende auto in zijn geheel in die stap paste. Ja, eigenlijk moet je het zien om het te snappen. Maar waar komt dit gedrag toch vandaan? Begint het misschien als tijdverdrijf en kan het daarna volledig uit de hand lopen? Zijn er meer mensen met zo'n tic?

September 21, 2002

Chispita in Hòfi Ronde Klip

Kleuterschool Chispita organiseerde vandaag een sportdag in Hòfi Ronde Klip. Juffrouw Annemarie en juffrouw Ingrid hadden er veel werk van gemaakt. Vrijwel alle ouders kwamen met hun kinderen op het evenement af. De meesten naar goed Antilliaans gebruik drie kwartier te laat, maar ze kwamen. Het was niet echt Luchiano's dag, zo struikelde hij meteen al over mijn tas, brak even later een waterleidingpijp af en viel daarna bijna uit een boom.

Een van de doelen van de sportdag was dat de ouders elkaar leerden kennen. Daarom werd begonnen met een Bingo. Iedereen kreeg een formulier met 20 beweringen. De bedoeling was om zo snel mogelijk vragen te stellen aan de andere ouders, zodat de naam op wie de bewering sloeg opgeschreven kon worden. Als alle vragen van een naam voorzien waren, mocht men Bingo roepen.


Slagballen op Hofi Ronde Klip, gezellig!


Vervolgens gingen de kinderen touwtrekken en de ouders slagballen. De eerste wedstrijd wonnen wij gemakkelijk, de tweede was een stuk lastiger. We stonden met 8-5 achter en waren aan slag. Ik stond op het eerste honk en de slagman sloeg hard, dus ik rende door voor een punt. Tussen het laatste honk en de thuisplaat kwam ik helaas pijnlijk ten val, de ondergrond bestond uit gravel en dat leidt al snel tot schaafwonden. Uiteraard haalde ik de thuisplaat wel en wonnen we met 10-9.

Er volgden nog diverse spelletjes met als dieptepunt het touwtrekken. De mannen moesten tegen de vrouwen en we werden verpletterend verslagen. Kennelijk beschikken vrouwen nog echt over oerkrachten, die wij kantoorklerkjes al lang ontberen. Het was inmiddels tijd om te gaan kickballen, zeg maar slagbal met een grote bal die met de voet in het veld wordt geschoten. Juist op dat moment schreeuwde Luchiano het uit van de pijn. Hij was in zijn oor gestoken door een wesp. Nogmaals, het was zijn dag niet.

Iets voor zessen waren we klaar, iedereen was aardig vermoeid van de inspanningen. De Spiderfamilie kon met twee gewonden in de gelederen huiswaarts gaan.

September 27, 2002

Mijn boos is vol

Bij het eten tussen de middag beloofde Luchiano mij dat hij om zes uur mee naar Centrum Supermarkt zou gaan. Toen ik thuiskwam hield ik hem aan die belofte. Het jong had er echter helemaal geen zin in, hij was de Muizen Kolderkeuken aan het spelen op de computer. Daar kan ik enorm pissig van worden, dus ik zei tegen hem 'je hèbt het beloofd, dus je gààt mee!'. De daad bij het woord voegend zette ik de computer uit.

Luchiano kleedde zich aan en nam plaats in de auto. Onderweg zei hij 'Ik ben boos op jou!'. Ik legde hem uit dat hij nu eenmaal had beloofd om mee te gaan.
'Ja, maar ik was de Muizen aan het spelen en toen zette jij de computer uit. Als ik nu thuiskom moet ik helemaal opnieuw beginnen. Daarom ben ik boos op jou!'.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik Luchiano erg grappig vind als hij boos is, dus ik besloot wat olie op het vuur te gooien. Ik moest namelijk ook nog geld halen en daar heeft Luchiano een pesthekel aan, want dan moet hij 200 meter lopen. Ik bracht het subtiel. 'Luchiano, ik heb slecht nieuws voor je, weet je wat dat is slecht nieuws?'.
'Nee', klonk het kortaf, 'wat is dat dan?'.
'Dat is iets niet zo leuks, dus dat ga ik je maar niet vertellen...'.
Luchiano was nieuwsgierig geworden en wilde het toch weten.
Nee, ik vertel het toch beter niet', zei ik, 'want anders word je nòg bozer op mij'.

Luchiano dacht even na en zei toen 'Nee, zeg het maar. Ik kan niet bozer op jou worden, mijn boos is vol!'.
Wel, ik deelde hem dus mede dat we nog wat loopwerk moesten verrichten.
Het varken liet dit bezinken en zei toen 'Papi, je hebt me eerst een beetje blij gemaakt, maar nu ben ik nòg bozer'.

Gelukkig waaien Luchiano's boze buien vrij snel over.

October 12, 2002

I'm Too Sexy

Gisterenavond ging ik zoals gebruikelijk met Luchiano naar Centrum Supermarkt. In de auto stond de radio aan op Hoyer 2. Er kwamen wat oude popnummers voorbij, waaronder Right Said Fred's I'm Too Sexy. Een gezellig nummer, dat als volgt eindigt:

I'm too sexy for my cat, too sexy for my cat
Poor pussy, poor pussy cat
I'm too sexy for my love, too sexy for my love
Love's going to leave me

And I'm too sexy for this song

Na afloop was het even stil. Toen vroeg Luchiano: 'Papi, wat is I'm too sexy for my love?'. Ik antwoordde hem dat dat inderdaad vreemd was, want je kan gewoon niet te sexy zijn.
Luchiano: 'Ja, want mannen kunnen nooit te sexy zijn. Vrouwen zijn te sexy!'.
CasaSpider: 'O ja, vind je dat?'.
Luchiano: 'Ja, mama is te sexy voor jou'.
CasaSpider: 'Hmmmwwwhhh???'.
Luchiano: 'Ja, mama is veel mooier dan jij'.

Het moest niet gekker worden, ik vond deze conversatie helemaal de verkeerde kant uitgaan. Gelukkig had Luchiano nog een afsluitende opmerking.

Luchiano: 'En Scooby Doo (een van onze elf weken oude hondjes) is veel mooier dan mama!'.
Dat was wel leuk toen ik deze anekdote thuis aan Lucy vertelde, eerst zwol ze op van trots en keek liefdevol naar haar zoon. Bij het horen dat Scooby Doo toch de mooiste is, was dit snel afgelopen.

October 24, 2002

Twee Lustrums

Tot nu toe is dit een leuke week. Dinsdag kwam de nieuwe auto. Woensdag 23 oktober vierde ons bedrijf SQL Integrator zijn tweede lustrum (10 jaar voor de analfabeten) met een groot feest in Villa Maria. En vandaag, donderdag 24 oktober, is Luchiano 5 jaar (1e lustrum voor de slimmeriken) geworden. De enige dissonant deze week was Feyenoord, dat kansloos met 2-0 ten onder ging tegen Dinamo Kiev.

De SQL Integrator Party was een succes. Villa Maria bleek een uitstekende locatie, wij bevonden ons in het (overdekte) openlucht gedeelte. De ruimte was ingedeeld volgens onze visie: Crossing Borders with IT. Tien jaar geleden begonnen op Curacao heeft SQL Integrator zich uitgebreid in Brazilie, Nederland en de Verenigde Staten. In de feestruimte stonden lopende buffetten met voor deze landen typische gerechten.

Ook was er een live-band die vele Salsa en Merengue-nummers ten gehore bracht. Lucy is dol op dansen en dus moest ik er ook aan geloven. Toen we het feest verlieten en in de auto zaten, hadden we gek genoeg allebei toch weer een ontzettende honger. Thuis hadden we nog soep, maar we gingen voor de Lomitu ku batata van Nancy. Met extra veek pika en knoflooksaus.

Waar was Luchiano al die tijd? Gewoon thuis, we hadden een heuse babysit voor hem ingehuurd. Toch leuk op de avond voor zijn verjaardag, of niet? Vandaag heb ik een vrije dag, speciaal voor Luchiano. Maar ik moet toegeven dat het ook wel lekker is om uit te rusten van zo'n zwaar feest. Vanmorgen hebben we Luchiano samen naar school gebracht, met een grote chocoladetaart. Zometeen gaan we met zijn drieën naar Punda om een mooi kado voor het jong uit te zoeken. Luchiano stond erop dat hij erbij was en hij verkondigt de hele dag dat dit zijn dag is en dat wij dus alles moeten doen wat hij zegt. En zo geschiedt het.

October 25, 2002

Piano Man

Gisterenmiddag gingen we een kado uitzoeken met en voor Luchiano. Dat moest van hem. Eerst hadden we een radiografisch bestuurde auto op het oog, maar we vonden een muziekinstrument toch educatief verantwoorder. Een piano met microfoon moest het worden. Het gekke was dat Luchiano het meteen met ons eens was, dat gebeurt eigenlijk nooit als het om speelgoed gaat.

Lucy wilde de piano niet in de eerste zaak kopen waar we hem zagen. Zij wist in Punda namelijk een winkel waar hetzelfde apparaat aanmerkelijk goedkoper was. Luchiano maakte zich zorgen dat de piano aan zijn neus voorbij ging en zei dat hij echt geen zin had om naar Punda te gaan.


Luchiano is helemaal gek van zijn piano!


In Punda aangekomen liepen we de door Lucy uitgezochte winkel binnen. Zij wist ook dat we naar boven moesten, waar het magazijn zich bevond. We namen een piano uit het schap en gingen naar beneden. Het is hier gebruikelijk om een apparaat te testen alvorens het mee te nemen. En dus werd de piano uitgepakt. Luchiano zag het zo aan en vroeg wat er gebeurde.

'We gaan even kijken of hij het wel doet', zei ik tegen hem.
Luchiano keek nu wat bezorgd en zei: 'En als hij het niet doet, dan gaan we weer naar boven om een andere te halen?'. Uiteraard zouden we dan een andere gaan halen, dat stelde hem weer enigszins gerust.

Thuisgekomen pakten we de piano uit en zetten hem in elkaar. Al snel bleek het instrument een schot in de roos. Luchiano was er niet meer vanaf te slaan. Klein minpuntje was dat de volumeregelaar niet werkt, waardoor de muziek nogal hard staat. Dit hebben we opgelost door de piano in Luchiano's slaapkamer te plaatsen. Het jong vindt het allemaal prachtig en kent inmiddels alle knoppen van de piano. Ook de microfoon wordt goed gebruikt. Tussen het zingen door klinkt nu soms de volgende boodschap electronisch versterkt uit de slaapkamer: 'Papi, kom hier!'.

's Avonds wilde Luchiano niet naar bed, hij wilde alleen nog maar piano spelen. Dat leidde tot wat gehuil, ik ben maar even bij hem gaan liggen en na een half uurtje was hij wel weer gekalmeerd. Ik vroeg wat hij morgen tegen zijn juffrouw op school zou zeggen.

'Niks', antwoordde Luchiano.
CasaSpider: 'O nee? Waarom dan niet'.
Luchiano: 'Als ik zeg dat ik een piano heb, dan willen alle kinderen uit de klas op mijn piano en ze weten niet hoe dat moet!'.
CasaSpider: 'Dan kun je dat toch aan hun leren, dat is toch leuk?'.
Luchiano: 'Ja, maar er zijn ook kleine kinderen bij en die maken mijn piano dan kapot!'.

Inmiddels lag hij gelukzalig in zijn bed. Tweemaal vertelde hij mij dat hij gedroomd had. Uiteraard over de piano. Vanmorgen na het aankleden schalden de inmiddels welbekende klanken van Demo1 en Demo2 weer op volle kracht door het huis. Eens kijken wanneer de batterijen de geest geven...

November 3, 2002

Wereldbeker Wielrennen (2)

Gisteren vond de uitreiking van de Wereldbeker Wielrennen plaats op Curacao. Paolo Bettini was de gelukkige die de beker in ontvangst mocht nemen. Dat heb ik niet zelf mogen zien. Wel hebben we de wedstrijd voorafgaand aan de uitreiking kunnen aanschouwen.

Bramati gaf Luchiano zijn petje en maakte heel wat los bij de damesOm half drie stonden we al op de Pontjesbrug. Ik had nog gezegd dat we vroeg moesten zijn, wegens de drukte. Nou, het interesseerde echt bijna helemaal niemand dat de wielren-wereldtop hier aanwezig was. Er stond een groepje Alex Zülle fans met Zwitserse vlag, maar dat was het dan ook. Zo konden wij de renners wel beter bekijken en fotograferen. Hoewel dat laatste nog niet zo gemakkelijk is met een digitale camera, die dingen zijn daar eigenlijk iets te langzaam voor.

Toen de renners voorbij waren, mocht Luchiano nog even spelen op de kinderspeelplaats. Helaas stak hij een vinger in een ronddraaiende ton, waardoor zijn nagel scheurde. Het was nogal pijnlijk, we zijn daarom meteen naar huis gegaan, hebben De wond gedesinfecteerd en er jodium op gedaan.

Om kwart voor vijf reden we richting Jan Thiel, alwaar de finish van de wedstrijd was. Zowat iedereen was aanwezig. De finish was bergop en het was een mooie. Onze Michael Boogerd versloeg wereldbekerhouder Paolo Bettini in de eindsprint.

Grote favoriet onder de aanwezige dames, met name Gerbys, was echter Davide Bramati. Van hem heb ik een paar mooie foto's gemaakt, die vanaf dinsdagmorgen Nederlandse tijd op nijhuis.net te bewonderen zullen zijn. Luchiano kreeg zijn petje.

Na de wedstrijd gingen we nog wat drinken bij Zanzibar, bekend van de Bon Bini soap-serie. Helaas ging het overgrote deel van de groep al snel weg, voor een etentje met Wilbert en Angelique, die vandaag terugkeren naar Nederland. We zijn nog even op het strand gebleven en hebben een saté-tje gegeten, geserveerd door ex-collega Dirk van der G.

Het was weer een sportief dagje! Merkwaardig was trouwens dat Nederland helemaal geen aandacht aan dit evenement besteedde, zelfs op teletekst is niets te vinden.

November 24, 2002

Spiderman

Neen, neen, het gaat niet over de CasaSpider maar over diens slappe aftreksel Spiderman. Dat mannetje dat tegen muren op kan lopen. Nou, dat kan ik zelf ook als de beste!

Sint wordt geinterviewd, ook zichtbaar het achterhoofd van Luchiano en een stukje van LucyGisterenmorgen kwam Sinterklaas met zijn stoomboot aan op Curacao. Wij stonden om kwart over negen bij de Mottet-werf in Otrabanda, tussen het massaal opgekomen publiek. Pascale en Luc lagen nog te slapen, wij hadden hun namelijk verteld dat Sint om tien uur aan zou komen in Punda. Foutje.

Er heerste een uitgelaten sfeertje, iedereen was blij, de zon scheen en Sint was op tijd. Er werd door de Zwarte Pieten flink gedanst en acrobatiek bedreven en de muziek was een mengelmoes uit Hollandse Sinterklaasliedjes, Papiamentu Sinterklaasliedjes en lekkere disco. Zo tegen elven hadden wij het gezien en kwamen we Pascale en Luc tegen, die in Punda op de Goedheiligman gingen wachten.

's Avonds mocht Luchiano zijn schoen zetten. In de hoek van de kamer. Tja, op Curacao heeft niemand een schoorsteen. Ex-collega Joep K. probeerde vroeger zijn kinderen wijs te maken dat Sint op Curacao door de airconditioning komt, maar daar trapten zij niet in.

De volgende ochtend zag Luchiano tot zijn grote vreugde dat de grote wortel in zijn schoen was vervangen door een heus Spidermanhorloge, met wijzers.

De hele ochtend moest ik zeggen hoe laat het was. Luchiano keek dan beurtelings op zijn horloge en op de klok in de woonkamer en zei dan steeds verrast: 'Kijk papi, op die andere klok is het precies zo laat!'.

Wat een mirakel!

December 5, 2002

Ontploffen is soms best leuk

Neen, geen Ikea-verhalen hier. Spaar me! Veel mensen kunnen zich niet voorstellen hoe iemand zijn/haar kind kan mishandelen. Waarschijnlijk hebben deze mensen vaak zelf geen kinderen.

Begrijp me goed, ik ben zeker niet voor kindermishandeling. Maar waar liggen de grenzen tussen ietwat gepikeerd, boos en uitzinnig van woede? Kinderen kunnen het bloed onder je nagels vandaan halen, zeker als het herhalend gedrag betreft.

Zo is Luchiano een slechte eter, nou ja, behalve als het pannenkoeken of chips betreft. Maar macaroni, spaghetti, broccoli of het ergst van alles Chinees eten vindt hij maar niets en dan duurt het uren voor zijn bord tenminste half leeg is. Voordat het jong een hap neemt, moet Lucy of ik 'Hapje!' zeggen, vanzelf doet hij het niet.

Vandaag was Lucy wat ongeduldig en Luchiano verzon allerlei uitvluchten om maar niet te hoeven eten. Zoals naar de WC gaan, liedjes zingen, 'even iets halen' etc. Om Lucy te helpen ging ik mij er maar eens mee bemoeien. Nu ben ik op zich ook wel klaar met dat eetgedrag van Luchiano, zeker omdat hij 's avonds om negen uur wèl wil eten, maar ik was best relaxed. Toch zette ik mijn donderstem op en tierde er op los tegen het jong, lekker is dat!

Dreigend dat hij 's avonds geen Sinterklaas-kado's zou krijgen (geestelijke mishandeling) en aan zijn oor trekkend (lichamelijke mishandeling), waarbij ik een bijzonder boos gezicht trok en als klap op de vuurpijl zei dat hij die middag voor straf naar een kinderdagverblijf moest, als hij niet binnen vijf minuten zijn eten ophad (chantage).

Ik moet zeggen dat ik me heerlijk kan uitleven in zo'n uitbarsting. Vervolgens ging ik mij aankleden om naar mijn werk te gaan. Binnen twee minuten stond Luchiano naast mij met zijn lege kommetje eten. Voor de vorm bleef ik nog wat boos, ja ik bedoel als een voetballer zogenaamd krimpend van pijn op het veld ligt, moet hij ook niet een paar seconden later weer over het veld lopen te dartelen. Dat moet gedoseerd worden.

Resumerend had ik mijn boosheid wel onder controle. Toch kan ik mij goed voorstellen dat bepaalde mensen in bepaalde situaties deze controle kunnen verliezen. Dat kan leiden tot de trieste excessen die de krant halen.

December 12, 2002

Niet jokken!

Volgens mij was het in het najaar van 1996, dat mijn ouders mij op Curacao bezochten. Toen zij weggingen wilde mijn moeder mij een kadootje geven. Het werd een Samsonite attaché-koffer. Tot dan toe bezocht ik klanten met een soort veredelde rugzak.

Er heeft nooit een olifant op mijn Samsonite gestaan, maar ik kan u vertellen dat de koffer van uitstekende kwaliteit is. In de zes jaar dat ik deze koffer bezit is mij ongeveer acht keer het volgende overkomen. De koffer staat klaar op een stoel en ik heb haast. Dus ik pak het handvat beet, til de koffer op en dan blijkt hij nog open te zijn. Gevolg is dat alles op de grond klettert. En ik bewaar nogal wat papieren, cd's en wat dies meer zij in mijn koffertje. De volgende vijf minuten ben ik vloekend (op mijzelf) bezig alles er weer in te stoppen.

Vanmorgen was het weer zover. Ik was al aan de late kant om Luchiano naar school te brengen en de volledige inhoud van de Samsonite lag over de vloer verspreid. Toen we uiteindelijk in de auto zaten, ontspon zich de volgende conversatie:

Luchiano: 'Papa, ga je dat nu aan al je vrienden vertellen?'
CasaSpider: 'Wat, jongen?'
Luchiano: 'Wat er gebeurd is...'
CasaSpider: 'Oh, dat alles uit mijn koffer gevallen is...'
Luchiano: 'Ja, dat!'
CasaSpider: 'Nou, ik hoef toch niet alles te vertellen...'
Luchiano: Nee papa, je mag niet jokken!'

Wel, bij deze maak ik deze genante gebeurtenis dan maar bekend aan de gehele wereld. Hopelijk eist Luchiano niet dat ik er vertalingen in het Engels, Spaans en Arabisch bijzet.

December 28, 2002

Knappe Man

Luchiano is erg leuk vandaag. Leuk in die zin dat hij erg op mij gericht is en van een beetje aandacht wordt niemand slechter. Nu zitten we samen bij UTS wat werkzaamheden uit te voeren. Ik ben wat indexen aan het bouwen en Luchiano is een kalender aan het invullen. We hebben er chocolademelk bij gehaald en Luchiano zei al: 'Gezellig hè, zo met zijn tweeën aan het werk'. En zo is het.

Vanmorgen was de kleine man thuis met een nietmachine in de weer. Niet om ermee te nieten, neen, om letters uit te beelden met de nietmachine. Steeds kwam hij naar mij toe. 'Papa, wat is dit voor letter?'. 'Dat is een L, Luchiano'.

Luchiano: 'En wat is dit voor letter?'
CasaSpider: 'Dat is een T, Luchiano'.
Luchiano: 'En deze? '(Ja, je kunt nog verdomd veel letters uitbeelden met zo'n ding!)
CasaSpider: 'Een V, jongen'.
Luchiano: 'Je bent een knappe man, papi'.

Gisterenavond hebben we America's Funniest Homevideos (AFV) gekeken. De winnende video was een moeder die door haar man en zoon in de maling werd genomen met een nep-hondendrol. Een oude grap, maar leuk uitgevoerd. Lucy kende die grap ook al. Tevens wist zij te vertellen dat je op Curacao ook zo'n nep-drol kunt kopen, in een bepaalde dierenzaak. Luchiano hoorde dat en sinds dat moment zeurt hij mij, in het diepste geheim, de oren van het hoofd om zo'n ding te gaan kopen. Ik heb er eigenlijk zelf ook wel zin in.

Ja, het is Mannendag vandaag!

January 12, 2003

La Cucaracha

Op dit moment is Luchiano helemaal gek van het lied La Cucaracha. We gaan even een beetje Spaanse les doen. Cucaracha betekent kakkerlak. De eerste vier regels gaan als volgt:

la cucaracha la cucaracha (de kakkerlak de kakkerlak)
ya no puede caminar (hij kan niet meer lopen)
porque le falta (want het ontbreekt hem)
porque no tiene (want hij heeft niet)
la patica principal (zijn belangrijkste pootje)

La Cucaracha is een oud Mexicaans lied, dat in alle Latijns-Amerikaanse landen welbekend is. Op den duur ontstaan diverse afwijkende versies. Met name op de laatste regel van het couplet wordt flink gevarieerd.

Zo is er een versie die zegt: '... porque no tiene - dinero para gastar' (geld om uit te geven). Sinds enige tijd is de versie van de Kumbia Kings, met de broer van de zeer populaire, overleden Mexicaanse zangeres Selena, het populairst. Zij bebruiken de volgende slotzin: '... porque no tiene - marijuana que fumar' (marihuana om te roken).

In Nederland zal men daar niet wakker van liggen, in een land als de Dominicaanse Republiek werd Me gustas tu van Manu Chao echter verboden, omdat daarin de zin voorkomt: 'Me gusta marijuana, me gustas tu'.

De marihuana versie van La Cucaracha is ook bij Luchiano het populairst. Lucy weet nog niet helemaal wat ze ervan moet vinden als het jong luidkeels over marihuana aan het zingen is. Geïnteresseerd in de volledige tekst? Klik op de kakkerlak.

January 25, 2003

Cepillo!

In september vorig jaar heb ik al eens geschreven over een lichte vorm van dwangneurose, die alle kinderen schijnen te ontwikkelen. Bekendste voorbeeld daarvan is het niet op de lijntjes trappen. Vanmorgen was Luchiano in de weer met een of ander apparaatje waarmee je kleine discusjes door de kamer kunt schieten. Hij heeft drie van die discussen, ter grootte van een cent. Een rode, een groene en een gele. Je zou er zomaar een stoplicht verkeerslicht van kunnen maken.

Luchiano was er druk mee aan het spelen. Eerst schoot hij een groene weg, dan een rode. Vervolgens moest hij, van zichzelf wel te verstaan, om de rode heen lopen en vervolgens kon de gele weggeschoten worden. Ik keek dat zo eens aan en vroeg hem naar de regels. Wel, je mocht dus absoluut niet over de lijn tussen de groene en de rode discus komen, daar moest je omheen lopen. Vraag mij niet waarom, zo was het nu eenmaal. De vraag is of het hier een lichte dwangneurose betreft of de uitvinding van een nieuw spel.

Inmiddels was ik nieuwsgierig geworden of Lucy in haar jeugd ook zulke dingen deed. En ja hoor, het bekende niet op de lijntjes werk. Toen schoot haar te binnen wat ze ook vaak deed. In die tijd reden er veel Volkswagen Kevers rond in Santo Domingo. Als Lucy met een vriendin door de stad ging lopen, speurden zij naar zo'n auto. Wie het eerst een Kever zag, zei zo snel mogelijk: Cepillo!, wat zoveel betekent als borstel. Ik geloof dat het te maken had met de vorm van de auto. In ieder geval moest de verliezer stokstijf stil blijven staan, totdat er wederom een Kever voorbijkwam.

Vanmiddag gaan we dit spel eens nieuw leven inblazen, maar dan wel met Kia of Hyundai in plaats van een Kever. We hebben namelijk nog meer te doen.

February 1, 2003

Grote Eetijzer

Luchiano is, zoals ieder kind, van alles aan het ontdekken. Een van zijn favoriete terreinen is de natuurkunde. Zo doet hij al geruime tijd onderzoek naar het drijfvermogen van allerlei objecten en materialen. Luchiano voorspelt dan of iets wel of niet blijft drijven. Dat hout blijft drijven is voor hem duidelijk. Bij plastic ligt dat al iets moeilijker. Kijk, plastic is lichter dan water, maar als een plastic fles volloopt met water zinkt hij wel.

Laatst zaten Luchiano en ik weer eens samen in bad. Waar kun je immers beter natuurkunde bedrijven dan in bad! Dus vertelde ik Luchiano (mijn versie) van het verhaal van Archimedes. Dat verhaal eindigt met de kreet Eureka! toen Archimedes zijn ontdekking deed. Vanaf dat moment is het ook de uitvinderskreet van Luchiano.

Speciaal object van Luchiano's fascinatie voor de fysica zijn ijsblokjes. Hij is er dol op en vraagt bij ieder (koud) drankje extra ijsblokken. Die eet hij dan op. Gisteren wilde hij het ijsblokje uit Lucy's cola vissen, dit tot haar ergernis. Toen Luchiano het ijsblokje in zijn mond had, schold Lucy hem dan ook uit. Lachend stond het jong naast mij en zei: 'Papi, ik ben de Grote uuhhh... Eetijzer!'.

February 11, 2003

3.98° Celcius

Vanmiddag tijdens het eten vroeg Luchiano aan mij: 'Papa, wat is zwaarder, een appel of een sinaasappel?' Ik gokte op de sinaasappel, maar Luchiano zei: 'Nee, een appel. Want die is harder'.

Ik nam een hap tomatensoep. Luchiano was nog aan het denken en sprak toen de volgende wijze woorden: 'Hé, ijs is harder dan water, maar toch blijft het drijven!' Ik stond hier enigszins versteld van, dit leerde ik pas op 14-jarige leeftijd van mijn natuurkundeleraar. Luchiano is net vijf, nog even en achtjarigen kunnen zo mijn baan overnemen!

Voor degenen die niet begrijpen waar dit over gaat, water heeft een heel bijzondere eigenschap. Het is namelijk het enige materiaal dat bij afkoeling uitzet tussen 3.98° en 0° Celsius. Wees overigens blij dat water deze eigenschap heeft. Was dit namelijk niet het geval, dan zou ijs zwaarder zijn dan water, met catastrofale gevolgen. Meren en zeeën zouden van onder af opvriezen en daardoor al het leven in het water doden.

Ik las nog iets grappigs over moleculen en water. Vraag: Wat is de kleinste hoeveelheid moleculen, waarbij water de eigenschap van een vloeistof heeft?

A. 1 watermolecuul.
B. 2 watermoleculen.
C. 6 watermoleculen.

Eén molecuul heeft geen kookpunt of vriespunt en kan niet nat zijn. Natheid, kookpunt of vriespunt zijn concepten die niet bestaan in de wereld van een enkel, los molecuul. Dat stelde ooit Nobelprijswinnaar (1987) voor de chemie Jean Marie Lehn. Hij is de bedenker van de term moleculaire sociologie.

Individuele moleculen zijn weliswaar dragers van bepaalde eigenschappen, maar die eigenschappen komen pas tot expressie als er meer moleculen samen zijn. Voor water zijn dat zes moleculen.

Het is net de mensenwereld, die wereld van de moleculen. Nog even en er wordt gesproken over Geitewollensokkenmoleculen.

February 18, 2003

Compromis

Volwassenen weten, over het algemeen dan toch, meer dan kinderen. Kinderen daarentegen leren snel en slaan hun ouders even later met dezelfde argumenten en redenaties om de oren. Uit mijn eigen jeugd herinner ik mij het volgende.

Als mijn ouders thuiskwamen van een of ander uitje en na korte tijd ontstonden er wat normale gezinsspanningen, dan zei mijn moeder al gauw: 'He, he, zie je nou wel, we zijn nog maar net thuis of jij begint alweer te vervelen'.

Kwam ik daarentegen thuis en ontstonden er wat problemen, dan zei mijn moeder: 'He, he, het was net zo lekker rustig thuis, nou kom jij en begint het weer'. Het lag dus altijd aan mij.

Luchiano pakt dit soort redeneringen bijzonder snel op en gebruikt ze in zijn eigen voordeel. Laatst wilde ik dat hij om kwart voor negen naar bed ging. Het was half negen, dus ik zei: 'Luchiano, je gaat nu naar bed'. 'Ahh, mag ik nog even opblijven?', vroeg het jong. 'Weet je wat?', antwoordde ik, 'ik wil dat je nu naar bed gaat en jij wilt om negen uur. We gaan een compromis sluiten!'

'Wat is een compromis?', was Luchiano's logische vraag. Ik legde het hem uit en vertelde dat het in deze situatie betekende dat hij om kwart voor negen naar bed moest, dan hadden we allebei een beetje gelijk. Luchiano was het er wel mee eens. Maar vanaf dat moment wil hij bij alles een compromis sluiten, met name als zijn bord naar zijn mening te vol is. 'Ik wil een compromis!', roept hij dan en vervolgens moet er wat eten af. Daar moeten wij dan weer op anticiperen door het bord iets voller dan normaal te doen.

Zo houden we elkaar lekker bezig. Wie er gisteren nog meer bezig was, dat was ikzelf met de update van nijhuis.net. Lees het CasaNews!

February 26, 2003

Piraat

Carnaval is op Curacao volksfeest nummer één. In januari begonnen de Jump-Up's, waarbij de deelnemers achter en tussen geluidswagens dansend en drinkend een parcours van een kilometer of acht afleggen. Veel carnavalsverenigingen organiseren een dergelijke Jump-Up om de kosten enigszins te dekken. Deelname kost al snel 50 gulden per persoon.

Luchiano alias BlauwbaardAfgelopen zondag was het Karnaval di Mucha (Kindercarnaval), vrijdag de Teen Parade, zaterdag het Carnaval op Band'a Bou en zondag het grote evenement, de Gran Marcha.

Maandag heeft heel Curacao vrij, Carnaval is belangrijker dan pak hem beet Pinksteren en daarom is Tweede Pinksterdag geruild als vrije dag met Carnavals maandag.

Op maandag is het Afscheid van het Kindercarnaval en dinsdag het Afscheid van het 'grote' Carnaval, waarbij een pop van stro die Koning Momo verbeeldt, wordt verbrand. En dan ben ik het Karnaval riba Kabai (Paardencarnaval) nog vergeten!

Vrijdag wordt op Luchiano's school een Carnavalsfeest gevierd. De kinderen worden geacht als piraat te verschijnen. Lucy is al sinds maandag bezig om een piratenpak in elkaar te naaien. Gisteren was het zover, de outfit was klaar.

Luchiano was dermate opgewonden van het piratengebeuren dat hij het pak meteen wilde passen. Lucy tekende een baard en een snor op zijn gezicht en de kleine man rende naar de spiegel om zichzelf te bekijken.

Lucy en ik staan zondag lekker in het zonnetje langs de kant. Luisteren naar de keiharde tumba's onder het genot van een Polar. Luchiano mag ook dan de piraat uithangen.

March 2, 2003

Boem boem boem

Als kleine kinderen boos op je zijn heeft dat wel iets leuks. Vanmorgen mocht Luchiano niet op de computer, omdat zijn moeder bezig was. Hij mocht ook geen Cartoonnet kijken, want ik keek even naar Ajax-Vitesse. Dus was de kleine man flink boos. Ik vroeg hem iets en Luchiano antwoordde: 'Ik wil jou niet horen, want ik ben boos met jou!'. Ook als hij boos is, corrigeer ik zijn taalfouten en zei dus: 'Het is: ik ben boos op jou'.

Waar een volwassene dan nog kwader zou worden, herhaalde Luchiano gewoon de correcte versie: 'Ik ben boos op jou!'. Gelukkig waren we snel weer vrienden.

Laatst las ik per toeval een berichtje, het ging over muziek. Vroeger werd er nog wel eens denigrerend gedaan over de zogenaamde I love you songs, maar volgens mij zijn we nu verder van huis. Hier het berichtje:

"geen zin meer ken je die nieuwe liedje van B2K met p.deddie die liedje van boem boem boem B2K had ook een liedje gemaakt van uh ha ken je"

Ik moet toch eens naar een cd-tje van B2K gaan luisteren...

March 16, 2003

Ogen gemaakt van

Luchiano (5) is druk bezig om zijn literaire besef op te krikken. Zo is supermarkt Vreugdenhil zijn favoriet, want daar liggen altijd nieuwe Donald Duck's. Vreugdenhil is ook een favoriet van mij, maar dat komt door de voorraad goedkoop Belgisch Bier.

Het is wel een koddig gezicht als Luchiano door de winkel loopt, verdiept in zijn Donald Duck. Het lijkt dan net of hij leest. 'Heeeej, Willie Wortel helpt Midas Wolf! Hoe kan dat nou?', klinkt het dan bijvoorbeeld.

Vanmorgen vroeg Luchiano aan mij: 'Papa, zijn de ogen van Dagobert Duck gemaakt van geld?'. Ik vertelde over de tekenkundige truc om de ogen van iemand die erg op geld gefixeerd is te vervangen door $-tekens. Even later vroeg Luchiano: 'Papa, zijn de ogen van Donald Duck en Guus Geluk gemaakt van Katrien?'.

'Tja, Donald en Guus zijn allebei verliefd op Katrien, zij denken steeds aan haar', antwoordde ik. Nu hadden we gisteren (de zoveelste) BBQ op Daaibooibaai. De familie H. is daar ook altijd van de partij en Luchiano vindt dochter Kristi nogal leuk. Daarom vroeg ik aan het jong: 'He Luchiano, en jouw ogen, zijn die gemaakt van Kristi?'.

'Nee, mijn ogen zijn gemaakt van lange spaghetti en patat', luidde het droge antwoord.

March 20, 2003

Geknal in de ruimte

Zo heet één van Luchiano's favoriete Donald Duck verhalen. Even in het kort: Donald Duck bouwt een gigantische vuurpijl om deel te nemen aan een wedstrijd, waarbij de beste vuurpijl 1000 Euro waard is. Een wedstrijd uitgeschreven door Dagobert Duck. De neefjes wantrouwden dit en terecht, want Dagobert Duck heeft een nieuwe communicatie-satelliet gelanceerd en wil alle andere satellieten onbruikbaar maken zodat hij de telefoonkosten kan verdubbelen. De vuurpijlenwedstrijd moet de aandacht afleiden van Dagobert's stoorsignalen.

Behalve raketonderdelen koopt Donald Duck ook buskruit. 'Doe maar DRIE dozen, Klapstra!', zegt Donald. 'GRUTJES! Je weet toch wel dat dit GEVAARLIJK SPUL is?', antwoordt Klapstra.

Bovenstaande deed mij terugdenken aan de tijd dat ik scheikunde-experimenten deed. Ik had Doos 6, de Top of the Line want daar zat Kaliumpermanganaat in. Al snel schakelde ik over op gevaarlijkere stoffen. Op de fiets toog ik van Valkenswaard naar Eindhoven. Op de Kleine Berg in Eindhoven bevond zich Drogisterij Lachniet, met die naam had betreffende drogist zo in de Donald Duck gekund.

Mijn gebruikelijke bestelling was 250 gram Kaliumchloraat, 250 gram zwavel, 100cc salpeterzuur en 100cc zwavelzuur (94%). Drogist Lachniet typte op zijn typemachine het etiket en plakte het op de flesjes. 'Wel voorzichtig he', zei hij dan altijd, 'dit is gevaarlijk spul!'. Voorzichtig nam ik de spullen aan en deed ze in een tas die vervolgens weer op de bagagedrager van mijn fiets ging.

Ik kon er weer twee weken tegen, qua voorraad chemicaliën. Het is maar goed dat Bush toen nog geen president van de USA was. Donderdagochtend 20 maart zijn de bombardementen op Irak begonnen...

March 26, 2003

Hoe kanne ze dat

Luchiano was in een uitstekende bui vanmiddag. 's Morgens was hij met zijn school Chispita naar de boerderij Flor di Mayo geweest. Hij had er onder anderen stieren gezien.

Eigenlijk was het een Opa-dag, er moesten zoveel mogelijk opa's meegaan. Luchiano's opa's wonen echter niet op Curacao en dat gold voor meer kinderen. Er was een opa-tekort.

Tijdens het eten keek Luchiano me stralend aan en zei: 'Ik ga jou iets heel moeilijks vragen, iets wat jij niet weet!'. 'Nou, vraag maar', antwoordde ik nieuwsgierig. De vraag bleek ingegeven door het Donald Duck verhaal Geknal in de ruimte, waarin D.D. met een touw aan een enorme vuurpijl vastzit en de ruimte wordt ingeschoten. Aldaar botst hij tegen de satelliet van Dagobert Duck aan.

'Als hij niet in de aarde is hoe kan Donald Duck dan vliegen? En hoe kan het dat als Donald Duck tegen de satelliet aanbotst hij dat niet kan horen? En hoe maken ze cola?
Hoe kanne ze dat, nou, hoe kanne ze dat?'

Luchiano keek me verwachtingsvol aan en toen ik niet binnen drie seconden met de antwoorden op de proppen kwam, sprak hij: 'Dat is een moeilijke vraag he, papa?'. Inmiddels keek hij of hij me zojuist schaakmat had gezet.

En zo was het ook een beetje.

March 27, 2003

Mondhygiëniste

Luchiano heeft een nieuwe hobby. Iedere morgen krijgen zowel hij als ik een kartonnetje met orange juice mee naar school respectievelijk werk. Ja, hier noemen wij jus orange-juice en Spa sodawater.

Die kartonnetjes worden per drie verpakt en nu is er een merk dat daar mooie kaartjes van monsters en helden bij doet. Als je die kaartjes een beetje draait lijkt het of de monsters bewegen. Zaterdag kreeg Luchiano zijn eerste twee kaartjes en hij is er uren zoet mee. Hij laat de monsters denkbeeldig met elkaar vechten.

Sindsdien zeurt hij echter dat hij persé vijf kaartjes wil. Iedere dag vraagt het jong belangstellend wanneer we weer eens naar Centrum Supermarkt gaan. Normaal moet ik hem daar heensleuren. Ook droomde hij 's nachts over de kaartjes, toevallig hoorden we hem: 'Niet twee, vijf wil ik', zei hij in zijn slaap.

Gisteren had ik een afspraak om kwart voor vijf bij de mondhygiëniste. Om half vijf was ik thuis om nog even mijn tanden te poetsen. In mijn planning zou ik eerst naar de mondhygiëniste gaan, dan naar Centrum Supermarkt en tenslotte naar de dierenarts om Frontline te gaan halen voor de honden tegen de vlooien en karpatten.

Tot mijn verbazing stond Luchiano al helemaal aangekleed op mij te wachten. Hij wilde mee, ook naar de mondhygiëniste. Op 16 mei moeten we trouwens samen naar de tandarts, want Luchiano heeft een gaatje. Even later lag ik in de behandelstoel. De mondhygiëniste liet Luchiano meehelpen. Hij kreeg zelfs een heus operatiekamerlapje voor zijn gezicht. De kleine man vond het prachtig, vooral toen de mondhygiëniste met de stofzuiger mijn lip vastpakte. Heel leuk.

Na de grove tandsteenverwijdering ('Zo, je vader is weer een kilootje lichter') begon het gehak en getrek met een haak. Dat werd nog een bloederige boel. Luchiano zag dat zo eens aan en zei verontrust: 'Hé, het bloedt'. De mondhygiëniste probeerde hem gerust te stellen, dat dat niet zo erg was.

Luchiano werd wat nerveus en zei nogmaals: 'Het bloedt!'. Even later begon hij zwaar te ademen, ik vreesde dat hij flauw ging vallen. Snel zei ik dat hij maar even op de stoel moest gaan zitten. Hij kreeg een kleurplaat en kleurpotloden en daarmee was het leed geleden.

Na de behandeling gingen we dan eindelijk naar Centrum Supermarkt. Ik deed de gebruikelijke boodschappen en was de kaartjes helemaal vergeten. Luchiano niet. Bezorgd klonk het: 'Papa, we moeten toch nog juice kopen?'. Dat was waar ook. Ik ging naar de juice toe en deed één pak in mijn kar. 'Neen, nog een!'. En daarna nog een, want Luchiano wilde nu eenmaal vijf kaartjes.

Thuisgekomen was hij helemaal in zijn nopjes met zijn vijf kaarten. 's Avonds in bed lag hij wat te praten. 'Ik ga echt niet naar die tandarts', zei hij. Het bloedbad had kennelijk indruk gemaakt.

April 9, 2003

Duikboot

Ik ben een tijdmens. Maar ook tijdmensen kunnen zich vergissen qua tijd. Dat overkwam mij vanmorgen. Luchiano moest vandaag getest worden. Hij is geboren op 24 oktober en daarmee laat jarig. Volgens zijn kleuterjuf is het een slimme jongen en kan hij best naar de eerste klas van de basisschool.

Hiervoor dient een test te worden afgelegd. Deze duurt van half acht tot 12 uur en vindt plaats in het SGE-gebouw. Ik was daar nog nooit geweest en reed naar de Schouwburgweg. Het SGE-gebouw zag ik niet. Ik belde ze op en kreeg een aardige dame aan de lijn.

CasaSpider: 'Dag mevrouw, ik zoek het SGE-gebouw en ik bevind mij reeds op de Schouwburgweg'.
SGE-dame: 'Waar bent u op de Schouwburgweg?'.
CasaSpider: 'Ik rijd nu van Caribbean Fasteners naar de Schouwburg'.
SGE-dame: 'Oh, dan moet u naar beneden'.
CasaSpider: 'Naar beneden???'.
SGE-dame: 'Ja, rijd naar beneden'.
CasaSpider: 'Hallo, ik ben geen duikboot'.

Ik dacht dat de dame met beneden misschien rechtsaf bedoelde en draaide de parkeerplaats van de Schouwburg op. Neen, dat was niet goed. Na een conversatie van een minuut of tien stond ik opeens min of meer toevallig voor het SGE-gebouw.

Luchiano en ik gingen naar binnen, de SGE-dame zat achter de balie. 'Aha, u bent de dame die mij zo goed hier naar toe heeft geleid', complimenteerde ik haar. De SGE-dame bestudeerde het formulier dat ik haar overhandigde.

'Hier staat dat de test op 16 april is. Dat is volgende week', sprak de SGE-dame mij toe. Tja, dat was nogal dom van mij. En dus gingen we richting Chispita, Luchiano's kleuterschool. Ik vroeg hem nog of hij het erg vond dat de test vandaag niet doorging, maar dat was niet zo. Integendeel had ik de indruk.

Het voordeel is nu wel dat ik volgende week precies weet waar ik moet zijn.

April 10, 2003

Zeeman

In onze brievenbus lag wat reclamemateriaal met daartussen een inelkaar gevouwen krantje van de firma Zeeman. Naast kleding stond er ook wat speelgoed in. Dit trok de aandacht van Luchiano. Met de prijzen van de artikelen kon hij goed zijn getallen oefenen: 'Acht gulden negenenveertig! Twee gulden negenennegentig!' klonk het door de kamer, het leek de Bingo wel.

Overal sleepte hij het krantje mee naar toe. Hij vroeg mij wanneer we Zeeman-speelgoed gingen kopen. Ik zei tegen Luchiano dat Zeeman alleen maar in Nederland was en niet op Curacao. Dat was even slikken voor het jong. Al snel had hij hier iets op gevonden. Op school hadden de kinderen laatst Opa-dag. Speciaal voor de opa's hebben ze toen een vaas gemaakt met een papieren bloem erin. Op die bloem stond de foto van het betreffende kind.

Aangezien Luchiano's opa's beiden niet op Curacao wonen, stelde ik voor om een digitale foto van het werkstuk te maken en die naar zijn opa in Nederland te sturen. Nu herinnerde Luchiano zich dit. Hij vroeg: 'Papa, kunnen we nu een foto maken van die bloem voor opa? En dan hou ik de krant ernaast, dan kan opa die ook zien'.

Je moet er maar opkomen, een foto van een bloem met een Zeeman-reclamekrant ernaast. Uiteraard (ahum) begreep ik wel dat Luchiano hoopte dat opa het speelgoed zou zien in de Zeeman-krant en dit voor hem zou kopen. Dus vroeg ik hem expliciet waarom die krant op de foto moest. 'Nou, dan kan opa in Nederland daar dingen voor hem uitkiezen', zei Luchiano tactisch.

Even later was het bedtijd. Uiteraard moest de Zeeman-krant mee. Sterker nog, in plaats van de gebruikelijke verhalen die ik voorlees, moest ik nu de Zeeman-krant lezen. Samen keken we naar de plaatjes. Toen zag ik dat er bij sommige afbeeldingen stond: 'Niet verkrijgbaar op Curacao'. Hmmm, dat betekende dat andere artikelen wel verkrijgbaar moesten zijn. En ja hoor, op de achterkant zag ik dat we hier ook een Zeeman hebben. Heel toepasselijk is deze gevestigd op Zeelandia.

Toen Luchiano dit voor hem uitermate goede nieuws hoorde was hij werkelijk dolblij: 'YES! YES! Zeeman is ook op Curacao!!!'. Onmiddellijk verliet hij het bed en rende naar zijn moeder om het te vertellen. Even later lag hij vredig te slapen, de Zeeman-krant naast hem.

Vanmorgen vroeg hij aan mij of ik alsjeblieft om vijf uur thuis kon zijn. Dan hadden we nog tijd om naar Zeeman te gaan...

April 22, 2003

Niet fair

Luchiano (5) kijkt vaak naar CartoonNet. Tussen de tekenfilms door wordt er nogal wat reclame vertoond. Deze reclame is -uiteraard- gericht op de doelgroep. Dus allerhande monsters en andere Action-Figuren worden aangeprezen. Steevast zegt Luchiano dan: 'Papa kijk! Kan je dit voor mij kopen?'.

In het begin zei ik gewoon 'Nee', later probeerde ik het concept van kadootjes uit te leggen, dat hij die alleen kon verwachten op zijn verjaardag en met Sinterklaas. En heel af en toe tussendoor op een zaterdag. Ook in de supermarkt zeurt Luchiano vaak om prullaria die daar voor circa twee gulden worden aangeboden. Lucy heeft toen ingesteld dat hij voortaan iedere zondag twee gulden van mij krijgt en zelf mag bepalen waar hij dat aan uitgeeft.

Het leuke van kinderen is dat zij in snel tempo leren (open deur). Luchiano heeft nu daadwerkelijk begrip van datums en van hoeveelheden. Minder leuk is dat hij die kennis tegen mij gebruikt. 'Papa, je hebt drie zondagen geen twee gulden aan mij gegeven, dus ik krijg nu zes gulden van jou'. Nu wilde ik daar niet onderuitkomen ofzo, maar ik was net lekker aan het eten. Dus antwoordde ik: 'Je hebt gelijk, je krijgt ze straks, maar niet nu, want nu ben ik aan het eten'.

Nu kan Luchiano nogal drammen, dus hij bleef doorgaan om die zes gulden onmiddellijk in zijn bezit te krijgen. Dat begon mij ietwat te irriteren en daarom moest ik iets slims verzinnen om hem schaakmat te zetten dan wel even het zwijgen op te leggen. Het gesprek ging ongeveer zo:

CasaSpider, ietwat gepikeerd: 'Luchiano, iedere keer als je nog een keer zeurt over die zes gulden, haal ik er één gulden af. Dus als je er nog een keer om vraagt, krijg je nog maar vijf gulden en de keer daarna nog maar vier!'.
Na even nadenken riep Luchiano uit: 'Dat is... dat is.... DAT IS NIET FAIR!!!'.

Hij had natuurlijk ergens wel gelijk en Lucy loste de situatie op door snel zes gulden uit mijn portemonnee te halen.

May 1, 2003

Engels

Koninginnedag was best leuk, alleen heb ik een nogal vreemd pijntje in mijn rug. Dat is wat minder. Op de Vrijmarkt hebben we speelgoed en stripboeken voor Luchiano gekocht, 20 cent voor twee Donald Ducks, en kleren voor Lucy. Dit laatste tot ergernis van Luchiano (5): 'Altijd wil mama kleren!'. 'Ja, maar jij wilt speelgoed en stripboeken', diende ik hem van repliek. 'Ja, maar wat kun je nou met kleren doen, aantrekken, verder niets', luidde Luchiano's eindoordeel.

Thuis spreken Luchiano en ik Nederlands tegen elkaar en Spaans tegen Lucy. Het jong spreekt echter ook best redelijk Engels, dat heeft hij geleerd van Cartoonnet, waar hij verslaafd aan is. Kon Luchiano maar net zo goed eten als TV kijken. Toen hij 's middags weer eens niet doorat heb ik als sanctie de TV uitgezet. Met de afstandsbediening ging ik naar mijn bed, even uitrusten. Al snel kwam Luchiano op bezoek, zogenaamd uit belangstelling maar met het oogmerk om de afstandsbediening in zijn bezit te krijgen.

Er ontspon zich een discussie, waarin ik natuurlijk het gelijk aan mijn kant had. Immers, eten is noodzakelijk en teveel TV kijken schadelijk. Nogal makkelijk. Luchiano weet dan op slinkse wijze het gesprek een andere wending te geven. Hij zette zijn liefste, hoge, stemmetje op en zei: 'Maar papi, hoe zou jij je voelen als je geen vrouw meer had om mee te trouwen of geen kindje meer om eten te geven, zielig of blij? Ik schoot in de lach, waarop Luchiano vroeg: 'Mag ik nu de control?'.

Afstandsbediening heet bij ons control. Zojuist beklaagde Lucy zich erover dat haar Engels achteruit ging. Het leek me wel een goed idee om een tijdje Engels met zijn drieën te spreken en legde dit plan voor:

CasaSpider: 'Luchiano, we have to speak English with mama, ok?'.
Luchiano: 'No, I won't do that'.
CasaSpider: 'Why not?'.
Luchiano: 'Dèrom not!'.

May 12, 2003

Groei

Het leuke van kinderen is dat ze groeien. Normaliter merkt men dat niet zo, daarvoor gaat dit proces te geleidelijk. Gisteren was het Moederdag. Luchiano's school Chispita zorgt altijd voor een zelfgemaakt presentje voor de moeders. Ditmaal was het een kleurig hart met daarin een foto van in ons geval Luchiano.

Dit jaar was Luchiano duidelijk verder dan vorig jaar. Ik had zaterdag nog geen bloemen in huis voor Lucy. 's Avonds zei ik tegen Luchiano dat hij mij de volgende ochtend vroeg moest wakker maken en dat we dan samen bloemen voor Lucy gingen kopen. Het was min of meer een geheim.

Inderdaad verscheen Luchiano om acht uur aan ons bed en herinnerde mij aan ons plan. Zachtjes kleedden we ons aan en slopen het huis uit. Toen we thuiskwamen overhandigden we de rozen en de kado's. Luchiano zong er drie liedjes bij.

Het was leuk om te zien dat hij dit soort gelegenheden nu zeer bewust meemaakt.

May 17, 2003

Engelhardt

Valentina Engelhardt, zo heet mijn tandarts. Gisteren was het tijd voor een bezoek aan haar. Luchiano en ik waren de slachtoffers, Lucy ging mee om een eventueel bloedbad met de camera vast te leggen. Grappig was dat Valentina vertelde dat zij met een soort stamboomonderzoek bezig is. Een kennis van haar was op zoek gegaan in Google en vond in het CasaNews een gedeelte waarin ik melding maakte van mijn switch naar deze tandarts.

16 Mei 2003: Luchiano's eerste echte tandartsbehandeling!De behandeling kon beginnen. Het goede nieuws was dat ik geen gaatjes had, maar wel een aantal vullingen die aan vervanging toe zijn. Bovendien had zich wederom nieuw tandsteen gevormd, in drie weken dus. Ditmaal was ik slechts het voorprogramma en Luchiano de hoofd-act. Hij is nog nooit door een tandarts behandeld, maar heeft met zijn school wel een praktijk bezocht. Toevallig de praktijk van tandarts Engelhardt.

Op een of andere manier is Luchiano bijzonder bevreesd voor tandartsen. Maar ja, hij had al ruim een jaar een gaatje in zijn kies. Dat gaatje werd nu gevuld. Gelukkig hoefde er maar heel even geboord te worden. Voordat de boor daadwerkelijk zijn werk deed zag ik al een traan langs Luchiano's gezicht glijden. De tandarts kweet zich echter goed van haar taak en legde alles wat zij deed uit, Luchiano mocht ook een spiegel vasthouden en kijken wat er in zijn mond gebeurde.

Er vond nog een kleine discussie plaats tussen Lucy en de tandarts omtrent de kleur van de vulling. Lucy ging voor de esthetische kant en wilde wit. Volgens de tandarts was een amalgaan-vulling (grijs) veel beter voor Luchiano. De witte vullingen zijn minder sterk en bovendien moet het te behandelen oppervlak kurkdroog zijn. En Luchiano kwijlde nogal van angst, dus dat zou een langdurig verhaal worden. Hij heeft nu een grijze vulling.

Ik moest denken aan mijn eerste bezoek aan de tandarts, de heer Muris te Valkenswaard. Net als Luchiano was ik vijf jaar oud. Ik ging samen met mijn moeder en ook bij mij moest er een gaatje gevuld worden. In die tijd waren er nog geen kleine handboortjes, neen, de boor had meer weg van een vergrotingsapparaat voor het belichten van foto's (bestaan denk ik ook al niet meer). Onder aan het gevaarte zat het boortje. Tandarts Muris zei toen: 'Ik heb er speciaal voor jou een scherp boortje ingezet'.

Nu begrijp ik wel dat een scherpe boor beter is dan een botte, maar toen niet. Er gebeurde iets in mijn hersenen (weet niet wat) en toen tandarts Muris zijn hand in mijn mond stak, beet ik zo hard als ik kon in zijn duim. 'Oeioeioeioei... G**ver**mme!!!', brulde tandarts Muris terwijl hij enige rondjes door de behandelruimte aflegde met zijn duim afwisselend in zijn mond en tussen zijn benen.

Mijn moeder heeft ongeveer een half uur moeten onderhandelen voordat tandarts Muris de behandeling voort wilde zetten.

May 21, 2003

Knock, knock

Protocollen zijn erg belangrijk. Het hele leven zit er vol mee. Op technisch gebied kennen we protocollen om twee computers met elkaar te laten praten. Als er bij de ene een bepaalde reeks van bytes binnenkomt, stuurt deze een andere reeks terug en wordt de verbinding opgezet. In een nutshell.

Vanmiddag kwam Luchiano even bij mij op bed liggen, ik lag in mijn pauze uit te rusten van de Technical Meeting die ik gisterenavond had. Of eigenlijk niet zozeer van de Technical Meeting als wel van de borrel erna.

'Knock, knock!', zei Luchiano tegen mij. 'Waar heeft hij dat nou weer gehoord', dacht ik. Geheel volgens het Protocol antwoordde ik: 'Who's there?'.
Luchiano: 'Sheep!'.
CasaSpider, na instructie door Luchiano: 'Sheep who?'.
Luchiano: 'Sheep in the big city!'.

Luchiano moest erg lachen en vervolgens werd bovenstaande dialoog nog zo'n 20 keer herhaald. Hij had het eens op televisie gezien in het programma Cyberspace. Ik vond het wel een mooi voorbeeld van een Protocol. Hier vind u meer voorbeelden van Knock Knock jokes.

May 22, 2003

Zeuren

Iedereen zeurt wel eens, of heeft ooit gezeurd. Wat is zeuren eigenlijk? Het telkens weer herhalen van dezelfde boodschap denk ik. Bij kinderen heet dat in ieder geval zeuren. Dit komt denk ik ook omdat kinderen verbaal nog niet zo ontwikkeld zijn. Hierdoor herhalen ze de boodschap met precies dezelfde woorden. Vaak wordt in zo'n geval de bekende vergelijking met de hangende grammofoonplaat uit de kast gehaald.

Volwassenen zeuren evengoed, maar op een hoger nivo. Ze gebruiken andere woorden en zinsconstructies om hun zin te krijgen. In de politiek heet zeuren geen zeuren meer, maar is het lobbyen geworden. Dat klinkt al bijna als een kunst. Feitelijk is het dat ook. Zelf heb ik wel eens nagedacht over een politieke carriere. Ik geef eerlijk toe dat met name de pensioens- en wachtgeldregeling me aantrekt. Maar het volk ook, hoor. Soms heb ik best goede ideeën aangaande politiek, al zeg ik het zelf. Nooit zou ik echter in staat zijn om die paar ideeën dag in dag uit in iets andere vorm te herhalen. Tegen medepolitici, verslaggevers, gewone mensen. Geloof mij, het herhalen van dezelfde boodschap in steeds iets andere vorm is waarachtig een kunst.

Terug naar zeuren door kinderen. Herhalen van woorden om je zin te krijgen (deze is diep!). Iedere morgen vraagt Luchiano of hij iets mee naar school mag nemen. Een boek, een auto-tje of zelfs een hoepel. Vanmorgen had hij twee agenda's in zijn handen. Ik hou er niet zo van als hij allerlei troep mee naar school neemt, dus ik had gezegd dat hij die agenda's thuis moest laten. Als ik iets verbied gaat Luchiano het aan zijn moeder vragen.

Ik stond in de badkamer en Luchiano kwam trots vertellen dat mama had gezegd: 'Si, si', wat betekent 'Ja, ja'. Nu was Lucy haar haar aan het doen, dus ik wist precies hoe dat ging. Zij had geen zin in een discussie met Luchiano en zei 'Ja, ja' om er vanaf te zijn.

'Mama zei alleen maar 'Ja, ja' omdat ze vindt dat jij zeurt', legde ik Luchiano de situatie uit. Het bleef stil en ik ging verder met tanden poetsen. Toen zei Luchiano: 'Papa, hoe kan een kindje in één keer zeuren?'. Ik schoot in de lach en zei dat hij mij daar tuk had. Er bestaat duidelijk een verschil in perceptie met betrekking tot het tijdsframe waarin iets als zeuren wordt bestempeld.

May 24, 2003

Zwaar weekend

Nou ja, dat is wel erg dramatisch gesteld. Donderdag kwam de uitslag van Luchiano's test binnen. Een test om te bepalen of hij vervroegd naar de basisschool mocht. Aangezien hij op 24 oktober pas zes jaar wordt moet de kleine man officieel nog een jaar naar de kleuterschool.

Luchiano is geslaagd voor de test, het jong was helemaal uitzinnig en liep joelend de kamer door. Bij de Marnix school had men zowel een plaats opengehouden op de basis- als op de kleuterschool. De kleuterschool kon afgebeld worden en maandag gaan we vijf Marnix T-shirts kopen. Op veel Curacaose scholen lopen de kinderen in een schooluniform. Dat is nu een wit T-shirt met Marnix opdruk en een blauwe broek.

Inmiddels ben ik officieel Webmaster van de Marnix basis- en kleuterschool. Met name de kleuterschool site had dringend een opknapbeurt nodig. Vandaag heb ik me daar op gestort. Er zitten nu zo'n acht uren in. Maandag een gesprek met onze provider Curanet om te kijken hoe de site op hun server terecht komt.

Vandaag hebben we ook nog twee logé's, Lucy's tante Elsa en haar petekind Melisa, die morgen haar eerste communie gaat doen. Lucy brengt beiden morgen naar de kerk, dat begint al om acht uur, dus ik weet niet of ik erbij zal zijn. Zeker niet omdat Luchiano ook nog rondloopt en het al bijna 12 uur is.

Bent u enigszins op de hoogte waarom de update van vandaag aan de late kant is.

June 1, 2003

Communicatiestoornis

In het leven bestaan een aantal basisregels. Een belangrijke regel vind ik dat men zelf verantwoordelijk is voor de dingen die gebeuren. Geef dus nooit een ander de schuld. Een andere regel is dat als een persoon een ander niet begrijpt dat aan beide partijen ligt. De zender had de boodschap wellicht op andere wijze moeten versturen.

Iedere theorie heeft zijn achilleshiel. Bovengenoemde stellingen worden op de helling gezet bij de Drive-thru Kentucky Fried Chicken te Salinja. Iedere keer als ik daar naar toe ga, begint de adrenaline al van tevoren door mijn lichaam te stromen.

Wij bestellen er altijd hetzelfde, twee Hot & Spicy combo's. Voor de niet KFC-kenner: in een Hot & Spicy combo zitten drie stukken hete kip en verder patat en cola of sprite. Kinderen mogen geen heet gekruide dingen eten en daarom vragen we één normaal stukje kip, speciaal voor Luchiano. Bestellen doen we in het Papiamentu, maar in het Nederlands zou het ongeveer zo klinken: 'Twee Hot & Spicy combo's alstublieft, met één normaal stukje kip. Eentje maar.'

Er stond een file bij de Drive-thru. Toen mijn auto voor de microfoon stond, plaatste ik mijn order. Na het gebruikelijke heen en weer praten over onze wel zeer complexe bestelling, wachtte ik tot de auto voor mij zich in beweging zette. De dame die de bestellingen opneemt kon dit niet zien en dacht dat er al een nieuwe auto stond. Zij vroeg mij dus wederom om te bestellen. 'Nee mevrouw, ik ben nog steeds dezelfde man, ik heb al besteld', sprak ik.

Het duurde lang, daarom zette ik de radio wat harder, er stond een leuke bachata te spelen. Nog steeds stond ik voor de bestel-microfoon. Plotseling hoorde ik tussen de bachata-klanken wat geluid uit het bestel-luidsprekertje knerpen. 'Kunt u die radio wat zachter zetten!', riep de besteldame. Ik vond dat maar vreemd. Sta ik daar al die tijd te wachten, mag ik niet eens mijn radio hard zetten. 'Heeft u daar dan last van?', vroeg ik. Netjes opgevoed als ik ben bracht ik het volume naar beneden. 'Ja, wat wilt u bestellen', klonk het uit het luidsprekertje. Inmiddels had ik mijn buik al vol van KFC. Ik herhaalde mijn boodschap dat ik dezelfde man was en al besteld had.

Juist op dat moment zette de auto voor mij zich in beweging. Tegen Luchiano meldde ik op luide toon dat die mensen bij KFC wel zoooo ongelofelijk dom zijn, denk dat ze het nog wel gehoord heeft. Luchiano is gelukkig wat wijzer dan ik. 'Laat mij de volgende keer maar praten, papi', wees hij mij terecht.

Vijf minuten later stond ik bij het raam waar de bestellingen afgeleverd worden. Ik was al wat geagiteerd en het volgende gesprek ontvouwde zich:

KFC-dame: 'Twee Hot & Spicy combo's'.
CasaSpider: 'Ja, maar wel met één normaal stukje'.
KFC-dame: 'In allebei de combo's?'.
CasaSpider: 'Neen, in één! Ik wil 5 stukjes Hot & Spicy en één stukje normaal!!!!!!!'.
KFC-dame: 'In een Hot & Spicy combo zitten slechts drie stukjes'.
CasaSpider (inmiddels heftig gesticulerend en met overslaande stem): 'Ja, dus ik wil één Hot & Spicy combo met drie stukjes Hot & Spicy en ik wil één Hot & Spicy combo met twee stukjes Hot & Spicy en één stukje normaal!!!!!!!!!!'.

De KFC-dame moest lachen om mijn wanhopige communicatiepogingen. Zelf zag ik inmiddels ook wel het absurde van de situatie in en kon nu kalm uitleggen dat dat normale stukje voor Luchiano was. Dat begreep de KFC-dame in één keer.

Grote genade, het gaat hier om een zeer beperkte subset van de taal. Met vrijwel alleen woorden waar Kip in voorkomt. Volgens mijn eigen regels moet het echter aan mij liggen. Maandag ga ik deze situatie naspelen met een aantal Antillianen. Wellicht krijg ik van hun de Gouden Zin waardoor ik bij KFC in één keer begrepen word.

June 7, 2003

Willie Wortels

Sinds Luchiano (5) zich in het tijdschrift Donald Duck verdiept, wil hij later uitvinder worden. Zijn grote voorbeeld is Willie Wortel. Om hem te plagen zeg ik nu vaak Luchiano Rode Kool tegen hem. Luchiano vindt rode kool de allervieste groente op aarde. Tot op heden dan.

Mijn sterrenbeeld is Stier. Over het algemeen ben ik een zeer vredelievend mannetje, ik graas wat en neem zo nu en dan een koetje. Soms kan ik echter ineens bijzonder driftig worden. Dat kan door van alles komen.

Vooral als ik zelf dom bezig ben en al helemaal als dat voor de zoveelste keer is bij hetzelfde. Neem nou bijvoorbeeld bedlakens. Vanwege de warmte slapen wij slechts met een laken. Op een of andere manier weet ik mij bijna iedere nacht zodanig in mijn laken vast te draaien, dat het mij 's morgens zeker vijf minuten kost om me daaruit te bevrijden.

Wil ik het linkerstuk van het laken wegtrekken, zit dat net onder mijn rug vast. Dan moet ik mijn rug wat verheffen en graai stukken laken eronder vandaan. Maar dan zit er net weer een stuk verstrikt. Helemaal gek van woede word ik dan.

Gisteren werd ik aangenaam verrast door Panorama #23. Mevrouw Evelyne Ernst (39) van Little Company had hetzelfde probleem als ik. Nou ja, niet met zichzelf, maar met haar dochtertje. Iedere morgen moest zij het meisje uit de lakens bevrijden. Haar oplossing: een vierseizoenen baby- en peuterslaapzak met mouwen die beddengoed overbodig maakt!

Mevrouw Ernst, maak altublieft ook snel grote maten van uw geweldige uitvinding. Denk eens aan bejaarden, die urenlange gevechten met hun lakens leveren. En niet te vergeten de CasaSpider, die wàt graag zijn nachten door wil brengen in een Vierseizoenen Baby- en Peuterslaapzak met Mouwen!

Mocht het allemaal niet lukken, dan is mijn volledige hoop gevestigd op Luchiano Rode Kool.

June 27, 2003

Afscheid (1)

Voor het laatst kon Luchiano zijn lievelingsjuf Annemarie een knuffel gevenVandaag was Luchiano's laatste schooldag. Niet zomaar zijn laatste schooldag, want in augustus gaat hij ook daadwerkelijk naar een andere school, de Marnix Basisschool.

Op 1 april 2000, drie jaar geleden dus, startte Luchiano zijn carrière bij kleuterschool Chispita in de Dreumesgroep. Hij was toen tweeëneenhalf jaar oud. Van Dreumes groeide hij op tot Peuter en sinds een jaar heeft hij het hoogste doel bereikt: Kleuter.

Het hoofd van de school en tevens Luchiano's lievelingsjuf Annemarie vond dat hij volgend seizoen echt naar de basisschool moest. Aangezien Luchiano laat jarig is moesten we moest hij een test doen, waar hij voor geslaagd is.

Daarmee komt een einde aan de episode Chispita en begint het Marnix-avontuur. Het was een heel eind rijden iedere dag, van Vredenberg naar Julianadorp. Maar gezien de vorderingen die Luchiano bij Chispita gemaakt heeft, met dank aan juffrouwen Ingrid, Olga en Annemarie, was dat ruimschoots de moeite waard.

Overigens is de Marnix school niet veel dichterbij dan Chispita, dus we blijven vrolijk rondrijden. Ik ben benieuwd naar de komende zes jaren!

July 21, 2003

Hier krabben

Luchiano is gedurende de drie weken die hij bij zijn oma in Santo Domingo heeft doorgebracht aardig verdominicaniseerd. Zijn Spaans is er een stuk vloeiender op geworden, helaas heeft hij ook heel wat woorden geleerd die men op die leeftijd (5) nog niet wordt geacht te kennen.

Ook praat hij nu een stuk harder, dat moest daar wel met zoveel kinderen, en luistert hij minder goed, waar weer geen reden voor is. Zojuist kwam hij met twee batterijen aanzetten en vroeg mij of ik nieuwe kon kopen, want deze waren op.

Ik had jeuk op mijn rug en antwoordde hem: 'Is goed, kun jij even hier krabben?'. Luchiano liep naar de koelkast. 'Hey!', riep ik, 'hier krabben!'. 'Oh, ik dacht dat je zei bier pakken!', aldus Luchiano.

En neen, de verwarring is echt niet ontstaan doordat ik veel bier zou drinken.

July 23, 2003

Kindermanipulatie

Wat betekent dit woord, kindermanipulatie, eigenlijk? Betreft het iemand die een kind manipuleert of juist andersom? Het zal wel weer van de context afhangen.

Luchiano gebruikt tegenwoordig nieuwe technieken om zijn zin te krijgen. Het is een enigszins moeilijk te beschrijven situatie, maar ik probeer het toch. Ook al zou bijvoorbeeld Charlotte dat veel beter kunnen.

Luchiano kwam naar me toe en vroeg of hij wat buitenlands geld mocht gebruiken om iets moois mee te maken. Na wat tegensputteren ('Wat doe jij überhaupt in die kast?') gaf ik toe. Hij legde de muntstukken op tafel neer en maakte er figuren van.

Na een paar minuten keek Luchiano mij olijk aan en zei dat hij vijf munten extra mooi vond en of hij die mocht houden. Volgens mij betrof het vijf Belgische Francs, dus ik gaf toe. Hij bracht de overige munten terug naar de kast.

Ergens voelde hij dat er vandaag meer inzat. Plotseling begon Luchiano hard te lachen, ondertussen roepend dat hij toch echt had gedacht dat hij zeven munten had in plaats van vijf. 'Ha ha, whoeha ha ha, ik dacht toch echt, ha ha, dat ik er zeven had, ha ha ha'.

Er moesten dus nog twee munten bij, het varken had zijn doel bereikt. 'Ha, ha, o wat dom van mij, ik dacht echt dat ik er al zeven had, ha ha, ga dat grapje maar gauw op je computer schrijven, ha ha!', voegde hij mij toe.

De tip heb ik opgevolgd en de context bewijst dat ook kinderen uitstekend kunnen manipuleren, dacht ik zo.

August 7, 2003

Tegeltjes op het Nieuws

Al dagen keek Luchiano ernaar uit, 7 augustus, zijn eerste schooldag. Het jong had er echt zin in en ging gisterenavond gedwee op tijd naar bed. Van de spanning werd hij 's avonds laat nog een keer wakker. Vind u het gek, een nieuwe school, de Marnix Basisschool!

Voor Lucy en mij was het wat minder, met name het opstaan vanmorgen om kwart over zes. Tja, de scholen beginnen hier om kwart over zeven. 's Middags is er overigens geen school. Zeker de eerste dag wilde ik niet te laat komen en dus zaten we om kwart voor zeven in de auto.

Alle parkeerplaatsen bij de Marnix Basisschool waren bezet, dus we moesten een eindje doorrijden om te parkeren. Even later liepen we het schoolplein op waar het wemelde van de kinderen. Toen we het lokaal van klas 1 gevonden hadden, stond daar een juffrouw. Dat is niet zo vreemd op een school, maar ik hoorde haar met een man praten en ving woorden op als 'nog niet af', 'kan er niets aan doen', 'ja, misschien morgen' en dergelijke.

Het bleek dat er vandaag geen school is, tenminste niet op de Marnix Basisschool. Een reden wist men niet te geven, we moesten maar naar de radio luisteren en vanavond om acht uur naar het journaal kijken. Teleurgesteld dropen wij af. Thuisgekomen riep Luchiano sardonisch(*): 'Dat is jammer voor mama, nu is haar vakantie toch nog niet begonnen!'.

Voor ons was het niet zo'n probleem. Maar ik weet zeker dat er ouders zijn die hun kind vanuit de auto afzetten, het succes wensen op de eerste schooldag en ervandoor gaan. Hoe komen die kinderen weer thuis? En wat te denken van ouders die beiden werken. Zij moeten hun kind met spoed elders onderbrengen of een halve dag vrij nemen.

Op mijn werk wist een aantal mensen mij te vertellen wat er aan de hand is, zij hadden het gisteren op Radio Hoyer gehoord. De tegeltjes zijn nog niet klaar! Nu moeten wij vanavond op het journaal (sic!) horen en zien of de tegeltjes van de Marnix Basisschool morgen wel af zijn. Mwoahaha!!!

(*)Sardonisch: grijnzend, duivels

August 10, 2003

Parents in under Control!

Sinds Luchiano in mijn leven is gekomen zie ik pas in hoe leuk kinderen (kunnen) zijn. Gaat het niet vaak zo? Pas als men iets meemaakt kan men zeggen 'Goh, dat had ik niet willen missen'.

Een van de voordelen van het hebben van kinderen is dat er altijd gesprekstof is. Regelmatig staat men versteld wat zo'n kind nu weer heeft bedacht. Luchiano verbaast mij vaak. Gisteren nog was hij druk bezig met een onderzoek naar magnetisme. Hij had een groot blik, een magneet en een haarspeld. Hij plakte de magneet op het blik en trok de constructie met de haarspeld omhoog. 'Papa, hoe kan dat, dat zo'n klein ding zo'n groot blik kan optillen!'. Hij vond het fascinerend.

Luchiano heeft ook een actieve rol bij het instandhouden van ons huwelijk. Hij controleert ons! Lucy was aan het internetten en Luchiano nam een kijkje. Hij zag dat de MSN Messenger openstond.

Luchiano, ietwat bozig: 'He, met wie ben je aan het praten?'.
Lucy: 'Ik ben niet aan het praten'.
Luchiano: 'Jawel, ik zie het toch'.
Lucy: 'O ja, met papa'.
Luchiano: 'Niet waar, ik geloof je niet'.

Vervolgens moest Lucy de letters voorlezen en hem duidelijk maken dat daar toch echt CasaSpider stond. Tenminste dat hoop ik dan maar.

Gisterenavond was ik Luchiano aan het voorlezen. Lucy keek naar een Nederlands muziekprogramma, waar ineens haar (Nederlandse) lievelingsartiest Lee Towers optrad. Ik zei Luchiano dat er nu een man aan het zingen was op wie mama verliefd was. Luchiano keek nadenkend.

Ik gooide wat olie op het vuur door te zeggen dat ik ook verliefd ben, op een zangeres.
Luchiano: 'Ja, op mama!'.
CasaSpider: 'Hmm, kan mama dan mooi zingen?'.
Luchiano: 'Nee, dat niet. Dus wie is het dan, Shakira?'.
CasaSpider: Nee, Thalia!'.

We are being watched...

August 12, 2003

Er is een kindje in de klas

Ja, het is gelukt hoor. Donderdag schreef ik nog dat Luchiano's nieuwe school, de Marnix Basisschool, dicht was vanwege wat tegels. Ik ben helemaal vergeten te vermelden dat het vrijdag wel gelukt is, zijn eerste schooldag.

Luchiano is met zijn vijf jaren een van de jongsten en kleinsten van de hele school. Dat valt des te meer op aangezien er in de eerste klas al best grote knapen van zeven zitten. Ik was dan ook ietwat benauwd of hij het er wel leuk zou vinden.

Wel, tot nu toe heeft Luchiano het uitstekend naar zijn zin. Hij voelt zich al een hele man en wil voor geen goud meer terug naar de Chispita kleuterschool. 'Ik ben nu al groot hoor', is dan zijn commentaar. Hij kan al drie woorden schrijven: 'ik', 'maan' en 'roos'. Zelf zie ik het verband niet zo, maar het zal educatief best verantwoord zijn.

In de auto, op de terugweg, ontspon zich het volgende gesprek.

Luchiano: 'Er is een kindje in de klas........'
CasaSpider: 'Ja?'
Luchiano hulde zich in stilzwijgen.
CasaSpider: 'Ja, wat is er met dat kindje?'
Luchiano: 'Niks. Ik zei niks.'
CasaSpider: 'Jawel, ik hoorde je duidelijk zeggen Er is een kindje in de klas.'
Luchiano: 'Nee, je denkt dat je dat hoorde, dat zit in je hoofd. Ik zei niks.'

Oog om oog, tand om tand, nu zal ik hem hebben, dacht ik bij mijzelf:
CasaSpider: 'Wij gaan vanmiddag een mooi kado voor jou kopen.'
Luchiano: 'Okee, okee. Er is een kindje in de klas die praat Italiaans.'

Tja, ik moet weer op zoek naar slimmere trucs...

August 14, 2003

Antwoorden

Een aantal mensen vroeg naar aanleiding van de vorige post wat voor kado Luchiano had gekregen, nou helemaal geen kado natuurlijk! Overigens taalde hij daar ook niet naar, wat op zich vreemd is want het varken wil altijd kado's hebben. Hij wist heel goed waarom ik dat kado-aanbod deed natuurlijk.

Overigens, voordat u denkt dat ik een harteloze kinderbeul ben, gisteren heeft Luchiano wel een kado gekregen. Hij moest zich laten inenten. Daar maakte het jong zich knap zenuwachtig over, de herinnering van een maand of twee geleden zat nog vers in zijn geheugen. Het is allemaal goed afgelopen en als beloning kreeg hij dus een kado: een set Spiderman-figuren, ja die wilde hij zelf.

Een ander openstaand punt is het woord dat Luchiano gisteren heeft geleerd. Ik tipte op vuur, maar Henk Rook blijkt toch de meer ervaren ouder te zijn. Zijn vis scoorde de gouden medaille. Wat zal het vandaag worden?

August 24, 2003

Rastaman

Gisterenmiddag gingen we na het strand naar Punda. Luchiano's koptelefoon van zijn draagbare radio was kapot en daarvoor zeurde hij me al wekenlang helemaal gek.

We vonden een koptelefoontje, kochten meteen batterijen voor de radio en liepen richting Pleincafé Wilhelmina voor een paar lekkere Duvels. Luchiano meldde plotseling dat hij erg moe was. Dat verbaasde mij. Lucy niet, zij wist meteen waarom: 'Ha, hij wil naar huis om de koptelefoon uit te proberen'. Zo was het.

Bij Pleincafé Wilhelmina bleek de Duvel op te zijn, een teleurstelling. We bestelden Red 8.6 of zoiets, niet zo lekker als Duvel maar toch goed te pruimen. Zeker met een sigaartje erbij.

De muziek wordt bij Pleincafé Wilhelmina op zaterdag al tijden verzorgd door een zanger-gitarist met karaoke installatie. De man speelt niet onverdienstelijk gitaar en zingt stukken beter dan ik. Na wekenlang dezelfde stem en dezelfde liedjes gehoord te hebben, komt hij je toch een beetje de neus uit.

Gisterenavond was daar opeens een gastoptreden van een Rastaman, een welkome afwisseling. 'Die gaat vast No woman, no cry zingen', zei ik tegen Lucy. Het eerste nummer van de Rastaman was No woman, no cry. Aan Luchiano (5) vroeg ik wat dat betekent, No woman, no cry.

'Geen mevrouw, geen huilen', antwoordde Luchiano. Luchiano kan een aardig mondje Engels en het gekke is dat wij dat nooit met hem spreken. Zijn kennis komt van Cartoonnet en van wat schoolvriendjes van zijn oude school Chispita, die thuis Engels spreken. Luchiano's vertaling van Everything's gonna be alright was 'Alles zal goed zijn'.

Grappig was ook dat iedereen na No woman, no cry voor de Rastaman applaudiseerde. Behalve Luchiano, die riep hardop: 'Boe!!!', dit tot ontsteltenis van ons. Even later had hij het nog over het gooien van tomaten, maar die hadden we gelukkig niet bij ons.

De nacht heeft Luchiano doorgebracht met de nieuwe earphones in zijn oren.

August 28, 2003

Ouderavond

Gisteren had ik mijn eerste echte ouderavond. Om zeven uur werd ik in klas 1B van de Marnix Basisschool verwacht. Ik moest echter voor Lucy nog even langs Robbie's Lottery om in te zetten op een paar nummers voor het spel Wega di Number. Als je al wat laat bent, gebeurt altijd hetzelfde: voor alle drie loketten stond precies één man. En alle drie die mannen deden er erg lang over. Ik sloop om tien over zeven de goed gevulde klas in.

Juffrouw James wees mij het stoeltje van Luchiano, het viel nog niet mee om achter dat kaboutertafeltje plaats te nemen. De juffrouw was net bezig met het verhaal van Rik, die met hulp van de maan, een vis en een sok de weg naar huis terugvond.

Na het verhaal werden de methodieken (Veilig Leren Lezen) besproken, dat was nog wel aardig. Hierna begon echter het strenge gedeelte, de regels!

Juffrouw James zelf is een dame die wel van discipline houdt en dat is nog een understatement. Ik kon de neiging niet onderdrukken om haar zachtjes Colonel James te noemen. Een van de besproken punten was het te laat komen. Als een kind te laat komt, mag het niet zomaar de klas binnenlopen, neen het moet buiten op een bankje (strafbank) plaatsnemen en stil wachten tot het door de juf naar binnen wordt geroepen. Bovendien wordt de naam van het kind met de datum op het bord geschreven. Als er bij die naam drie datums staan, krijgt het kind een officiele waarschuwing en mag de ouder op gesprek komen bij de directrice, die trouwens een leuke naam heeft: Elizabeth Taylor.

Het grappige is dat zowat alle kinderen op Curacao door een van de ouders met de auto naar school worden gebracht. Als een kind te laat komt is het dus niet zijn schuld, maar die van zijn vader of moeder. De kinderen zitten nu precies drie weken op school. Een vader zag dat zijn kind al twee datums achter zijn naam had staan. Hij vroeg aan Colonel James: 'Uh, die drie datums, voor die officiele waarschuwing, uhm, is dat per maand of per jaar? Colonel James: 'Dat is per jaar, meneer!'. De man dook angstig ineen. Hij kan alvast een afspraak met Elizabeth Taylor gaan maken.

Toen we het over de leesletters en de schrijfletters hadden, zei de juf dat de kinderen de meeste moeite hadden met de 'r'. Even later leerden de kinderen bij het rekenen om een '2' te schrijven. Een slimmerik merkte op dat de 'r' eigenlijk een omgekeerde '2' was. De ouders lachten. Colonel James: 'Zeg niks! Weet je waarom? Kind gaat schrift draaien!'.

Het waren 90 intensieve minuten op dat kleine stoeltje. Intensief maar bijzonder leuk. Volgens mij heeft Luchiano met Colonel James precies de goede juf voor hem. Laatst zei hij al tegen mij: 'Papa, als ik naar de wc moet mag ik niet zeggen ik moet plassen, maar dan moet ik vragen mag ik naar het toilet?.

En zo hoort het.

September 2, 2003

Gymnastiek

Vanmorgen had Luchiano zijn allereerste officiële gymnastiekles. In het weekend hebben we twee outfits voor hem gekocht, alsmede een paar keds, in het Nederlands gymschoenen genaamd.

Het jong kon bijna niet slapen van de opwinding: 'Papa, ik kan niet wachten tot het morgen is' en meer van dat soort ongein. Neen, 's avonds als hij naar bed gaat is Luchiano altijd bijzonder wakker. 's Morgens om kwart over zes is het een heel ander verhaal. Het blijft een vreemd verschijnsel, dat men als men gaat slapen wakkerder is dan bij het opstaan. Na het eten heeft men toch ook niet meer honger dan ervoor, of wel soms.

Uiteraard was ik zeer benieuwd naar de inhoud van de gymles. Nou, dat viel (mij) toch ietwat tegen. Er is alleen wat gehuppeld! Dat was in mijn tijd wel anders. Morgen ga ik het er wel even over hebben met de juf, want sport is zeer belangrijk in het kader van de carrièreplanning.

Het ligt namelijk in de bedoeling dat Luchiano dit jaar nog lid wordt van een Baseball-club. Over tien jaar kan hij dan naar de Verenigde Staten en ik rentenieren. Maar dan moet er tijdens de gymles meer worden gedaan dan een beetje huppelen.

Even serieus, ik ben van mening dat ouders er minimaal over moeten nadenken wat zij hun kinderen laten doen op sport- en muzikaal gebied. Als ik mijn leven over moest doen, zou ik juist op die gebieden andere keuzes maken. In mijn gloriejaren deed ik aan tafeltennis en speelde blokfluit! Tafeltennis was mijn eigen niet zo handige keuze (neurotensport), op muzikaal gebied wilde ik viool spelen, maar mijn ouders vonden dat een te duur instrument in relatie tot mijn doorzettingsvermogen.

Daarom besluit ik met deze tip voor alle (aanstaande) ouders, laat uw kind voetballen, baseballen of tennissen en neem als instrument de piano. Eventueel de (electrische) gitaar, daar is uw zoon ook erg populair mee op schoolfeestjes.

P.S. Zolang YACCS uit de lucht is kunt u reageren op het Casa Shadow Log!

About Luchiano

This page contains an archive of all entries posted to blogger in the Luchiano category. They are listed from oldest to newest.

Literatuur is the previous category.

Maatschappij is the next category.

Many more can be found on the main index page or by looking through the archives.

Powered by
Movable Type 3.33