« Knock, knock | Main | Zwaar weekend »

Zeuren

Iedereen zeurt wel eens, of heeft ooit gezeurd. Wat is zeuren eigenlijk? Het telkens weer herhalen van dezelfde boodschap denk ik. Bij kinderen heet dat in ieder geval zeuren. Dit komt denk ik ook omdat kinderen verbaal nog niet zo ontwikkeld zijn. Hierdoor herhalen ze de boodschap met precies dezelfde woorden. Vaak wordt in zo'n geval de bekende vergelijking met de hangende grammofoonplaat uit de kast gehaald.

Volwassenen zeuren evengoed, maar op een hoger nivo. Ze gebruiken andere woorden en zinsconstructies om hun zin te krijgen. In de politiek heet zeuren geen zeuren meer, maar is het lobbyen geworden. Dat klinkt al bijna als een kunst. Feitelijk is het dat ook. Zelf heb ik wel eens nagedacht over een politieke carriere. Ik geef eerlijk toe dat met name de pensioens- en wachtgeldregeling me aantrekt. Maar het volk ook, hoor. Soms heb ik best goede ideeŽn aangaande politiek, al zeg ik het zelf. Nooit zou ik echter in staat zijn om die paar ideeŽn dag in dag uit in iets andere vorm te herhalen. Tegen medepolitici, verslaggevers, gewone mensen. Geloof mij, het herhalen van dezelfde boodschap in steeds iets andere vorm is waarachtig een kunst.

Terug naar zeuren door kinderen. Herhalen van woorden om je zin te krijgen (deze is diep!). Iedere morgen vraagt Luchiano of hij iets mee naar school mag nemen. Een boek, een auto-tje of zelfs een hoepel. Vanmorgen had hij twee agenda's in zijn handen. Ik hou er niet zo van als hij allerlei troep mee naar school neemt, dus ik had gezegd dat hij die agenda's thuis moest laten. Als ik iets verbied gaat Luchiano het aan zijn moeder vragen.

Ik stond in de badkamer en Luchiano kwam trots vertellen dat mama had gezegd: 'Si, si', wat betekent 'Ja, ja'. Nu was Lucy haar haar aan het doen, dus ik wist precies hoe dat ging. Zij had geen zin in een discussie met Luchiano en zei 'Ja, ja' om er vanaf te zijn.

'Mama zei alleen maar 'Ja, ja' omdat ze vindt dat jij zeurt', legde ik Luchiano de situatie uit. Het bleef stil en ik ging verder met tanden poetsen. Toen zei Luchiano: 'Papa, hoe kan een kindje in ťťn keer zeuren?'. Ik schoot in de lach en zei dat hij mij daar tuk had. Er bestaat duidelijk een verschil in perceptie met betrekking tot het tijdsframe waarin iets als zeuren wordt bestempeld.

About

This page contains a single entry from the blog posted on May 22, 2003 12:00 PM.

The previous post in this blog was Knock, knock.

The next post in this blog is Zwaar weekend.

Many more can be found on the main index page or by looking through the archives.

Powered by
Movable Type 3.33