« Twee Lustrums | Main | Spelletjes »

Piano Man

Gisterenmiddag gingen we een kado uitzoeken met en voor Luchiano. Dat moest van hem. Eerst hadden we een radiografisch bestuurde auto op het oog, maar we vonden een muziekinstrument toch educatief verantwoorder. Een piano met microfoon moest het worden. Het gekke was dat Luchiano het meteen met ons eens was, dat gebeurt eigenlijk nooit als het om speelgoed gaat.

Lucy wilde de piano niet in de eerste zaak kopen waar we hem zagen. Zij wist in Punda namelijk een winkel waar hetzelfde apparaat aanmerkelijk goedkoper was. Luchiano maakte zich zorgen dat de piano aan zijn neus voorbij ging en zei dat hij echt geen zin had om naar Punda te gaan.


Luchiano is helemaal gek van zijn piano!


In Punda aangekomen liepen we de door Lucy uitgezochte winkel binnen. Zij wist ook dat we naar boven moesten, waar het magazijn zich bevond. We namen een piano uit het schap en gingen naar beneden. Het is hier gebruikelijk om een apparaat te testen alvorens het mee te nemen. En dus werd de piano uitgepakt. Luchiano zag het zo aan en vroeg wat er gebeurde.

'We gaan even kijken of hij het wel doet', zei ik tegen hem.
Luchiano keek nu wat bezorgd en zei: 'En als hij het niet doet, dan gaan we weer naar boven om een andere te halen?'. Uiteraard zouden we dan een andere gaan halen, dat stelde hem weer enigszins gerust.

Thuisgekomen pakten we de piano uit en zetten hem in elkaar. Al snel bleek het instrument een schot in de roos. Luchiano was er niet meer vanaf te slaan. Klein minpuntje was dat de volumeregelaar niet werkt, waardoor de muziek nogal hard staat. Dit hebben we opgelost door de piano in Luchiano's slaapkamer te plaatsen. Het jong vindt het allemaal prachtig en kent inmiddels alle knoppen van de piano. Ook de microfoon wordt goed gebruikt. Tussen het zingen door klinkt nu soms de volgende boodschap electronisch versterkt uit de slaapkamer: 'Papi, kom hier!'.

's Avonds wilde Luchiano niet naar bed, hij wilde alleen nog maar piano spelen. Dat leidde tot wat gehuil, ik ben maar even bij hem gaan liggen en na een half uurtje was hij wel weer gekalmeerd. Ik vroeg wat hij morgen tegen zijn juffrouw op school zou zeggen.

'Niks', antwoordde Luchiano.
CasaSpider: 'O nee? Waarom dan niet'.
Luchiano: 'Als ik zeg dat ik een piano heb, dan willen alle kinderen uit de klas op mijn piano en ze weten niet hoe dat moet!'.
CasaSpider: 'Dan kun je dat toch aan hun leren, dat is toch leuk?'.
Luchiano: 'Ja, maar er zijn ook kleine kinderen bij en die maken mijn piano dan kapot!'.

Inmiddels lag hij gelukzalig in zijn bed. Tweemaal vertelde hij mij dat hij gedroomd had. Uiteraard over de piano. Vanmorgen na het aankleden schalden de inmiddels welbekende klanken van Demo1 en Demo2 weer op volle kracht door het huis. Eens kijken wanneer de batterijen de geest geven...

About

This page contains a single entry from the blog posted on October 25, 2002 12:00 PM.

The previous post in this blog was Twee Lustrums.

The next post in this blog is Spelletjes.

Many more can be found on the main index page or by looking through the archives.

Powered by
Movable Type 3.33