« Venezuela in verzet | Main | Venezuela Update »

Ontploffen is soms best leuk

Neen, geen Ikea-verhalen hier. Spaar me! Veel mensen kunnen zich niet voorstellen hoe iemand zijn/haar kind kan mishandelen. Waarschijnlijk hebben deze mensen vaak zelf geen kinderen.

Begrijp me goed, ik ben zeker niet voor kindermishandeling. Maar waar liggen de grenzen tussen ietwat gepikeerd, boos en uitzinnig van woede? Kinderen kunnen het bloed onder je nagels vandaan halen, zeker als het herhalend gedrag betreft.

Zo is Luchiano een slechte eter, nou ja, behalve als het pannenkoeken of chips betreft. Maar macaroni, spaghetti, broccoli of het ergst van alles Chinees eten vindt hij maar niets en dan duurt het uren voor zijn bord tenminste half leeg is. Voordat het jong een hap neemt, moet Lucy of ik 'Hapje!' zeggen, vanzelf doet hij het niet.

Vandaag was Lucy wat ongeduldig en Luchiano verzon allerlei uitvluchten om maar niet te hoeven eten. Zoals naar de WC gaan, liedjes zingen, 'even iets halen' etc. Om Lucy te helpen ging ik mij er maar eens mee bemoeien. Nu ben ik op zich ook wel klaar met dat eetgedrag van Luchiano, zeker omdat hij 's avonds om negen uur wl wil eten, maar ik was best relaxed. Toch zette ik mijn donderstem op en tierde er op los tegen het jong, lekker is dat!

Dreigend dat hij 's avonds geen Sinterklaas-kado's zou krijgen (geestelijke mishandeling) en aan zijn oor trekkend (lichamelijke mishandeling), waarbij ik een bijzonder boos gezicht trok en als klap op de vuurpijl zei dat hij die middag voor straf naar een kinderdagverblijf moest, als hij niet binnen vijf minuten zijn eten ophad (chantage).

Ik moet zeggen dat ik me heerlijk kan uitleven in zo'n uitbarsting. Vervolgens ging ik mij aankleden om naar mijn werk te gaan. Binnen twee minuten stond Luchiano naast mij met zijn lege kommetje eten. Voor de vorm bleef ik nog wat boos, ja ik bedoel als een voetballer zogenaamd krimpend van pijn op het veld ligt, moet hij ook niet een paar seconden later weer over het veld lopen te dartelen. Dat moet gedoseerd worden.

Resumerend had ik mijn boosheid wel onder controle. Toch kan ik mij goed voorstellen dat bepaalde mensen in bepaalde situaties deze controle kunnen verliezen. Dat kan leiden tot de trieste excessen die de krant halen.

About

This page contains a single entry from the blog posted on December 5, 2002 12:00 PM.

The previous post in this blog was Venezuela in verzet.

The next post in this blog is Venezuela Update.

Many more can be found on the main index page or by looking through the archives.

Powered by
Movable Type 3.33