CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

ANP-Reuters: Wetenschappers hebben donkere strepen waargenomen op de planeet Mars, die zouden kunnen duiden op de aanwezigheid van stromend zout water. Dat meldde de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA donderdag tijdens een persconferentie. (Bron)

Water en in bijzondere mate het gebrek daaraan dreigt de komende jaren een belangrijk issue te worden. Mede daarom is de vermoedelijke ontdekking van water op de planeet Mars van enorm belang. Diverse belangrijke spelers op de watermarkt buigen zich over het vraagstuk wie het water op Mars gaat exploiteren. De voorlopige keuze is met wereldwijde instemming gevallen op Brabant Water.

Woordvoerder H. Tweo van Brabant Water: "Als men in de wereld aan water denkt, komt men al snel uit bij Nederland. Denk maar eens aan de Deltawerken. Onze grootste concurrent Vitens had belangstelling, maar wij hebben de Verenigde Naties, de NASA, UNESCO en andere organen ervan kunnen overtuigen dat Brabant en Mars onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden. Immers, de beroemde Mars chocoladereep wordt vervaardigd in Veghel en Veghel is een belangrijke gemeente voor de waterhuishouding in Noord-Brabant."

In het diepste geheim wordt gewerkt aan een project om op zo kort mogelijke termijn het eerste pompstation op Mars neer te zetten. Aangezien het zojuist ontdekte water hoogstwaarschijnlijk zilt van smaak is, wordt binnen Brabant Water nagedacht over een samenwerkingsverband met Aqualectra op Curacao. De heer Tweo: "Aqualectra op Curacao heeft jarenlange expertise met het drinkbaar maken van zeewater. Tot voor enkele jaren werd daar zelfs Amstelbier gebrouwen, gemaakt van zeewater. Een unicum!"

Brabant Water heeft met Aqualectra gemeen dat men hetzelfde Geografisch Informatie Systeem (GIS) gebruikt, hetgeen het ontsluiten van een gebied ter grootte van een hele planeet aanzienlijk vereenvoudigt.

Posted by CasaSpider at 7:19 PM | Permalink | Comments (7)

Het nakende einde van een jaar is niet echt het tijdstip voor veranderingen, maar soms kan het gewoon niet anders. Woensdagochtend loop (sic!) ik naar het station van Rijen, een station waar de Rijenaren mee in hun handen mogen knijpen. Niet zozeer omdat het zo'n mooi station is, maar omdat Gilze het graag in haar gemeente had gezien en Oosterhout ooit dacht dat zij het kreeg. Maar toen de Oosterhoutse delegatie parallel aan die van Rijen naar Den Haag toog, dachten zij: "Eerst eten!" De Rijenaren waren gewiekster en sleepten in de tussentijd het station in de wacht.

Waarom loopt (sic!) CasaSpider naar een station (sic!)? Een goede vraag die weldra beantwoord wordt. De trein naar Tilburg Universiteit vertrekt om 11:30 uur. Het is voor het eerst sinds lange tijd dat ik gebruik maak van het Openbaar Vervoer en ja hoor, meteen is het raak. De trein heeft tien minuten vertraging. Het is een mooie Sprinter met prima informatieschermen. Na een minuut of negen is de eerste bestemming bereikt en stap ik over in een oud geel treinstel richting Eindhoven. In Eindhoven stap ik in bus 172 richting Luyksgestel, na voor drie euro een dagkaart te hebben gekocht. Op de Bergstraat in Dommelen stap ik uit en loop naar het huis van CasasPa en Truus. De totale reisduur bedraagt twee uur en een kwartier.

Eerst bereidt CasasPa een heerlijke omelet voor mij en dan doen we zaken. CasasPa heeft net een nieuwe auto gekocht en ik neem zijn oude over. Waarom koopt CasaSpider een auto? Ook dit is een goede vraag waarop het antwoordt spoedig volgt. Bij de (ver)koop van een auto dient het kentekenbewijs overgeschreven te worden op naam van de nieuwe eigenaar. Vroeger deed men dit op het postkantoor, maar ja aangezien het ene na het andere postkantoor gesloten wordt is dat een beetje moeilijk. CasasPa heeft navraag gedaan en wat blijkt, in Valkenswaard kan men een kentekenbewijs overschrijven bij de Emté (sic!). Daar komt men niet zo snel op.

Samen gaan we daarom naar de Emté. We overleggen alle bescheiden en de Emté-medewerkster voert de gegevens in. Het duurt een tijdje en ze probeert het een paar keer. Dan volgt de onthutsende mededeling: "Meneer, hij zegt dat de transactie niet toegestaan is." Niet toegestaan? Wel nu nog mooier! "En nu?", vragen wij in koor. De jongedame overhandigt ons een formulier van de RDW en daar staat een telefoonnummer op. "Dat kunt u bellen en vragen waarom de transactie niet toegestaan is. Wij mogen niet bellen."

Naar adem happend en de documenten op de diepvriesbakken met pizza's leggend overleggen we wat te doen. CasasPa belt de RDW en krijgt na een minuut of vijf een medewerker aan de lijn. Die kijkt de gegevens na en wat blijkt? Het adres op mijn rijbewijs luidt als volgt: "Socratesstraat 9, Curacao". Kennelijk is dat een reden om verkooptransacties van auto's te blokkeren. Als CasasPa meldt dat ik al drie jaar in Nederland woon, belooft de man het in orde te maken en ons terug te bellen. Dit doet hij daadwerkelijk binnen een half uur en daarna is het overschrijven een fluitje van een cent.

De Ford Focus 1.8 Ghia ziet er brandschoon uit. Om vier uur draagt CasasPa officieel de sleutel aan mij over en rijd ik de bolide naar Rijen. De auto is niet bepaald nieuw, maar wel uitstekend ingereden. Wat zeg ik, hij rijdt als een tiet. Twee van de vijf parkeerplaatsen tegenover ons huis worden nu bezet door het wagenpark van de Spiders.

Ik roep Luchiano (013) en om vijf uur gaan we boodschappen doen. Eerst nog even langs bij Pearle. Mijn leesbril is klaar. Ik weet het, met 33x is men een tikkeltje jong om al aan de leesbril te gaan, maar ik schaam mij daar niets voor. Als de Pearle-dame de modern ogende bril op mijn neus plant weet ik niet wat ik zie. Ik kan weer normaal lezen! En bovendien ook redelijk, beter dan verwacht, op normale afstanden kijken. Het is gewoon geweldig.

O ja, bijna vergeten. Waarom koopt CasaSpider een auto? Aanstaande vrijdag, de laatste dag van het jaar, ga ik op reis naar Rijswijk, naar het kantoor van SQL Integrator om precies te zijn. Daar lever ik de donkerzwarte Volkswagen Jetta in. Na twaalf jaar SQL Integrator Curacao en drie jaar SQL Integrator Nederland neem ik afscheid van het bedrijf en treed per 1 januari 2011 in dienst bij Brabant Water.

Posted by CasaSpider at 9:15 PM | Permalink | Comments (11)

Subtitel: Zóóó!

CasaSpider is bij Brabant Water op weg naar een sectieleider en loopt langs de kamer van de ontwikkelaars. De deur staat open. Hubert en Anja zitten op hun plaats. CasaSpider besluit de ontwikkelaars even te groeten en loopt de kamer in.

CasaSpider: "Goedemorgen, ontwikkelaars!"
Hubert & Anja: "Goedemorgen, DBA."

Midden in het blikveld van CasaSpider staat een grote kerstboom met brandende lampjes erin.

CasaSpider: "Zóóó!"
Hubert: "Wat, jullie hèbben geen kerstboom? Die moet je wel bestellen. Bij ons doet Anja dat."
CasaSpider: "Hoezo hèbben wij geen kerstboom?"
Hubert: "Nou, als iemand bij het zien van onze kerstboom 'Zóóó!' zegt, maak ik daaruit op dat die zelf zeker geen kerstboom heeft.

Er ontstaat een hevige discussie over het gebruik van 'Zóóó!'.
Dan komt de zojuist in dienst getreden ontwikkelaar Leon binnen.
We besluiten de kwestie aan hem voor te leggen door de scene na te spelen.
Als we klaar zijn kijken Hubert en CasaSpider Leon verwachtingsvol aan.
Maar Leon geeft geen sjoege.
Hubert en CasaSpider vervolgen hun spelletje woordschaak.

CasaSpider: "Nou Hubert, stel jij gaat naar een receptie..."
Hubert: "En ik zie daar een mooie vrouw..."
CasaSpider: "Precies. Jij ziet een hele mooie vrouw en zegt 'Zóóó!'"
Hubert: "Ja, en dat haar man dan zegt: 'Jij hèbt zeker geen mooie vrouw.'"
Hubert: "Haha, ik moet je toch gelijk geven over die kerstboom!"

Doek.

(Met excuses voor het veelvuldig gebruik van accenten. Accent is het systeem dat door de ontwikkelaars is gebouwd en wordt onderhouden)

Posted by CasaSpider at 8:36 PM | Permalink | Comments (13)

1.

Even over het weer, typisch Nederlands. Woensdag 1 december is de winter echt begonnen met Siberische temperaturen en een barre oostenwind. Luchiano (013) komt die dag meer dood dan levend thuis na een fietstocht met zeven kilometer tegenwind. Hij duikt meteen zijn bed in en slaapt in één ruk door. De volgende dag breng ik hem en zijn fietsmaat Morteza met de auto naar school. Vrijdag is het nog kouder, maar de wind is minder guur. Met smart wachten wij op de lente: "Ot Moan!"

2.

Bovengenoemde vrijdag is een leuke dag bij Brabant Water. 's Morgens verhuizen de DBA's naar een ruime, eigen kamer met uitzicht op het Centraal Station van 's-Hertogenbosch. We zijn erop voortuitgegaan en dat is altijd fijn. Om vier uur worden we verwacht in de bar op de eerste verdieping. Er is een borrel ter gelegenheid van het succesvol afronden van het project Upgrade Esri 9.3.1. We zijn nu een week of twee in productie en het systeem werkt. Op de borrel verschijnen twee onverwachte gasten. Ten eerste GIS-applicatiebeheerder Sjanny die aan het herstellen is van een operatie en ten tweede Sinterklaas die voor iedereen een fles Spaanse wijn meebrengt. Als ik een uur later dan gebruikelijk thuiskom kan ik de karbonade niet meer helemaal op.

3.

Het gezin CasaSpider moet zich dit jaar wel erg goed gedragen hebben, immers Sint komt zaterdagavond de pakjes al brengen. Het enthousiasme van Diana (4) is aanstekelijk. Ze wil al heel lang een huisdier en nu heeft ze er een: Fur Real Friends Kat. Het is een wit katje dat spint als je haar (m/v) over de rug streelt en met de voetjes stamt en miauwt. Wat wil een kind nog meer? Luchiano is in de wapenfase en in zijn sas met zijn nieuwe Nerf X-Blaster. Als een guerilla ligt hij op de grond en doet net of de vijand achter een gat in de vuilniszak zit. Nu is de familie bezig op de Wii met het nieuwe spel Donkey Kong Country Returns. Ik heb er geen kind aan.

Posted by CasaSpider at 9:21 PM | Permalink | Comments (12)

De afgelopen twee weken zit ik met mijn hoofd in de Blob's en de Clob's. Neen, dit is niet een nieuw ijsmerk, maar het betreft Oracle datatypes waarin grote objecten kunnen worden opgeslagen.

Blob staat voor Binary Large OBject en Clob voor Character Large OBject. In een Clob kan men lange teksten zoals programma's of XML-files opslaan en in een Blob alles wat binair is: een Word-document, audio-files, foto's en wat dies meer zij.

Interessante shizzle, nietwaar? Ach, soms wil ik mij van mijn gevoelige kant laten zien. Helaas is het geen sinecure om bestanden in een Blob of een Clob te stoppen en al helemaal niet om ze er weer uit te halen.

Hiervoor heb ik een aantal Python-routines geschreven en nu is het een fluitje van een cent om grote verzamelingen files de Oracle database(s) in te fietsen. Een simpel wxPython-programma tovert de opgeslagen objecten tevoorschijn, zie bijgaande afbeelding en hier een Clob-voorbeeld van een opgeslagen Python-library.

Met mijn collega-DBA Judith heb ik regelmatig discussie over de uitspraak van Blob en Clob. Zo volhard ik steeds glashard in 'klob' en 'blob', maar staat zij op 'sie-lob en bie-lob'. Waarop ik haar dan uitmaak voor 'es-nob'. Zo houden we elkaar wel bezig.

Posted by CasaSpider at 11:00 PM | Permalink | Comments (7)

Zondag waren wij aanwezig bij de voetbalwedstrijd vv Rijen tegen SCO/TOFS uit Oosterhout. Als iets mij intrigeert zijn het wel afkortingen. Sommige andere dingen intrigeren mij nog meer, maar vandaag gaat het over afkortingen en hoe die intrigeren. SCO/TOFS, wat kan dat betekenen? Voor SCO gok ik op Sport Club Oosterhout. Fout! Het juiste antwoord vindt men op de website van de voetbalclub, op de pagina Geschiedenis SCO/TOFS:

Van de vele voetbalclubs, welke in de jaren dertig in Oosterhout bestonden besloten op 21 juli 1935, V.V.O. en Juliana samen te gaan. Als nieuwe naam werd gekozen voor R.K. voetbalvereniging Sport Centrale Oosterhout (R.K.v.v.SCO). 1 jaar voor dit samengaan met Juliana, vierde V.V.O. haar 25 jarig bestaan, zodat heden SCO/TOFS al kan terugzien op een historie van 98 jaar !!!

SCO staat dus voor Sport Centrale Oosterhout. Er wordt echter met geen woord gerept over de herkomst van TOFS. Waar potverdriedubbeltjes staat TOFS voor? Ik moet het weten! Maar het lukt me niet, ik kom niet verder dan The Online Fashion Store.

Gelukkig hebben wij Jac. Collega Jac Groenen woont in Reusel, het centrum van Europa, maar zit toch gewoon naast mij. Met goed speurwerk ontrafelt Jac het raadsel van SCO/TOFS. TOFS betekent: Take Off Financial Stores, een bedrijf in de sector financiële dienstverlening gevestigd in Oosterhout en waarschijnlijk de (hoofd)sponsor van SCO. Op de foto het bedrijfspand en hier de website.

De innerlijke rust is wedergekeerd. Zijn er nog meer mysterieuze afkortingen waarvan de betekenis bijna niet te achterhalen is? Remember, wij hebben Jac.

P.S.: Behalve Jac hebben we ook Door en IJsbrandt, die beiden snel reageerden op mijn Twittervraag.

Posted by CasaSpider at 7:00 AM | Permalink | Comments (4)

Er is een theorie dat een man met een klein kind aan zijn zijde bijvoorbeeld in een supermarkt veel sneller aanspraak heeft met vrouwen. Interessant, maar wat is de basis van dit fenomeen? Moet het per se een kind zijn dat als katalysator dient? Mijn collega Jac Groenen zit rechts naast mij. Ineens haalt hij een oranje vrucht tevoorschijn. Het is een tamelijk grote oranje vrucht, drie keer raden wat het is.

"Kijk eens naar mijn mandarijn", zegt Jac.
"Is dat een mandarijn?", vraag ik. "Het lijkt meer op een sinaasappel."
"Nee, het is een erg grote mandarijn", zegt Jac.
"Wat is eigenlijk de definitie van een mandarijn?", vraag ik.

We zoeken het op, maar komen er niet echt uit. Mandarijnen lijken op kleine sinaasappels. Ze kunnen pitten hebben, maar dat hoeft niet. Mensen die langslopen vangen iets op van ons gesprek. "Wat is de definitie van een mandarijn?" Iedereen heeft een mening en wil die delen. Het lijkt wel of we ons met een klein kind op de arm in een supermarkt bevinden.

Daar loopt Rob van den Berk langs. Eenmaal het woord mandarijn laten vallen is genoeg hem op zijn schreden terug te doen keren. "Kijk eens wat Jac in zijn linkerhand heeft", prikkel ik hem. "Is dat een mandarijn?" Rob antwoordt dat dat toch wel een erg grote mandarijn is. "Mijn definitie van mandarijn is dat hij gemakkelijk pelbaar is, als je het vergelijkt met een sinaasappel", poneer ik.

Nu is Rob helemaal bij de les: "Nou, toen ik op Ibiza woonde, plukte ik 's morgens vaak een sinaasappel van de boom en die pelde je minstens zo gemakkelijk als een mandarijn." Na wat grappen over pilgebruik op Ibiza en de Ku en de Pascha, vertelt Rob hoe hij daar is terechtgekomen en er een jaar heeft gewoond. Een interessant verhaal over een arbeidsconflict, een zak geld, een vriendin die al op Ibiza werkte en uiteindelijk een baan in het onderwijs aldaar.

Zo weten we meer over een collega, al blijft het jammer dat de pelbaarheidseigenschap van de mandarijn geen onderscheidend criterium meer is. Op dat moment komt Ton Koenen voorbij: "Dat is een mandarijn, dat zie ik aan de vorm. Een sinaasappel is ronder."

Op de valreep toch een nieuw criterium gevonden. "Neem je morgen een hele grote banaan mee?", vraag ik aan Jac.

Posted by CasaSpider at 5:00 PM | Permalink | Comments (18)

Donderdagmiddag om een uur of één vertrekt vrijwel de complete ICT-afdeling van Brabant Water. Het betreft een onderzoek hoe lang een bedrijf zonder ICT-afdeling kan. Neen, in werkelijkheid hebben we ons jaarlijkse personeelsuitje. Het doel is Dukino Business Events (website) in Eindhoven, een voormalige tempel van de popmuziek waar grootheden als de Golden Earing hebben opgetreden. En nu wij dus.

Iedereen is veilig aangekomen, ook al is er een medewerker waarvan wij de naam niet noemen onderweg door de politie aan de kant gezet wegens bumperkleven. Dat belooft nog wat. Een enthousiaste spelleider heet ons welkom en legt uit wat er die middag te gebeuren staat. We gaan in tien teams zeepkisten bouwen. De onderdelen liggen netjes uitgestald. Maar, bepaalde essentiele onderdelen ontbreken. Bovendien zijn de standaard zeepkisten erg kaal, die moeten gepimpt worden.

Pimpen kost geld, dat weet iedereen. In de grote hal staan veel spellen opgesteld en door die spellen twee tegen twee te spelen kan een team geld verdienen. Geld waarmee onderdelen voor de zeepkist gekocht kunnen worden. Ik zit in Team 8, samen met Ruud Hazelaar, Marleen, Maurice, Jef en Maarten. Marleen en ik besluiten spelletjes te gaan spelen, voor geld. Het eerste spel is een denkspel waarbij met ballen een piramide (niet: pyramide) moet worden gebouwd. Degene die de laatste bal legt wint. Onze tegenstanders zijn Rene en Nico, beiden uit het management. Dat ze slimmer zijn dan wij en het spel uiteindelijk winnen is niet zo erg. Wel dat de heren zolang nadenken dat de andere teams dan al een straatlengte voor liggen.

Maar we leren snel. De kip met het gouden ei wordt het spel De Ark van Noach. In een teil met water drijft een bakje. In dat bakje moet men zo snel mogelijk een stuk of twaalf houten blokjes op elkaar stapelen. De eerste keer spelen we tegen Hugo. Terwijl wij secuur passen en meten roept Hugo: "Klaar!" Onthutst kijken we naar zijn bouwsel. Meteen nodigen we een andere team uit als tegenstander en deze keer wint Marleen met een straatlengte voorsprong. Dat kunstje herhalen we een paar keer en het geld loopt nu binnen.

"Maikel, wil jij dit spel eens tegen ons spelen?", vragen we. Maikel heeft er wel oren naar. Als hij twee blokjes op elkaar heeft roept Marleen: "Klaar!" Maikel reageert als door een wesp gestoken: "Jullie hebben me erin geluisd". Lachend lopen we door naar een ander spel. Maikel denkt De Ark van Noach door te hebben en daagt Ed van Dun uit. Dat wordt een makkie, immers Maikel snapt het nu ook. Gretig begint hij, maar twee seconden later staat de toren van Ed al overeind. Die heeft het spel kennelijk ook vaker gespeeld.

Een leuk spel is een bal die men op een paar rails moet duwen met precies de juiste snelheid om één hindernis wel en de volgende juist niet om te gooien. Of het gooien van frisbees in een bak. Minder leuk zijn de diverse denkspelletjes, die hebben we dan ook allemaal verloren. Inmiddels zijn de zeepkisten allemaal in elkaar gesleuteld en opgepimpt. Het ziet er niet eens zo slecht uit.

Na een korte pauze moeten we bepalen wat de drie mooiste zeepkisten zijn. The Stig behaalt een eervolle derde plaats en dat geeft straks bonusseconden in de race. De mooiste zeepkist komt op naam van Team 3 waar Soeredjsing Gangabisoensingh bewijst dat hij niet voor niets dagelijks na werktijd in de weer is met zijn Mercedessen en BMW's.

We gaan racen. Er is een strak parcours uitgezet met veel oranje pilonnen en autobanden. Raakt men die, dan levert dat vijf strafseconden op. Ook dient een aantal opdrachten uitgevoerd te worden, zoals een heuvelproef, inparkeren en dat gecombineerd met een bestuurderswissel. De start is voor de ingang van de Lidl, hetgeen wat winkelende mensen als toeschouwer aantrekt. De zeepkisten houden het goed, op één na waarvan de achteras het begeeft.

Als het laatste team geraced heeft zit het erop. We mogen naar buiten om een welverdiend biertje te drinken. Of iets anders. De spelleider presenteert de officiële uitslag, Team 10 is de winnaar. Wij worden met Team 8 derde, ook niet slecht. De volgende mijlpaal is restaurant De Merckhoeve, dat op loopafstand van Dukino ligt. Sterker nog, mijn auto staat er al want ik kon Dukino zo snel niet vinden. Aangezien de parkeerplaats van De Merckhoeve tamelijk klein is komt dat achteraf goed uit.

Het restaurant ziet er een tikkeltje Middeleeuws uit, het is de bedoeling dat we gaan barbecueën en dat doen we dan ook. Na zo'n evenement is het automatisch gezellig, immers aan gesprekstof is geen gebrek. Met een tevreden gevoel rijd ik later op de avond huiswaarts. De volgende dag staan al gauw veel foto's in een speciale directory. Ik heb er maar meteen een album van gemaakt: Brabant Water ICT bouwt een zeepkist (30 foto's, tip: druk op F11 voor full-screen). De niet door mijzelf gemaakte foto's dragen het label Brabant Water ICT.

Vandaag is het vrijdag, The Day After. Iedereen heeft het journaal in de gaten gehouden. Na de laatste twee uitjes van Brabant Water ICT brandde namelijk steevast het restaurant waar men gegeten had af. De ene keer na een week en de andere keer al na een dag. Wie nog bij de Merckhoeve wil eten doet er verstandig aan op tijd te boeken.

Is er verder nog iets bijzonders gebeurd? Jazeker, afdelingschef Johan ontslaat medewerker Maikel. Deze levert daarop demonstratief zijn Druppel in. Om het nog echter te laten lijken gooit Johan die Druppel in de bosjes, het is dan al donker. Tevergeefs hebben ze daarna samen nog een hele tijd naar de Druppel gezocht. "Maar ik ga hem niet betalen", waren Maikel's laatste woorden.

Posted by CasaSpider at 9:50 PM | Permalink | Comments (13)

Het rapport van Drs. Jannes Helfrich omtrent het functioneren van de politie in Nederland, gepubliceerd alhier op 29 december 2009, is inmiddels door meer mensen gelezen en hun bevindingen halen nu het nieuws. Overal leest men: de politie heeft geen tijd meer voor "lichte" criminaliteit en hun computers functioneren slecht. Precies wat Helfrich vorig jaar reeds constateerde en waarna hij de burgers opriep vooral geen aangifte meer te doen. Immers, mede dankzij de trage computers kost dit zoveel tijd dat de agenten helemaal niet meer aan hun kerntaken toekomen.

De afdeling Software Development bij Brabant Water doet vanaf begin deze week een test met een nieuwe methodiek: Scrum. Wie heeft nooit gelezen over mislukte ICT-projecten waarbij budgetten drie, vier, vijf keer overschreden worden en/of de eindstreep nooit halen? Het is eerder regel dan uitzondering, zo lijkt het.

Ervaren ICT-ers zijn op zijn minst licht sceptisch bij het introduceren van nieuwe methodieken. Meestal is het oude wijn in nieuwe zakken en uiteindelijk moet de klus toch met dezelfde mensen geklaard worden. Het aansprekende van Scrum (Wikipedia) is de benadering: "Software Development is productontwikkeling en géén massaproductie. De meest gebruikte projectmanagement-tools (Gantt charts etc.) zijn gebaseerd op massaproductie."

Een andere mindshift is het benadrukken van teamverantwoordelijkheid, het vervangen van gecalculeerde uren door Scrum-eenheden en het in vroeg stadium betrekken van de juiste personen, zoals de gebruiker en de testers. Een project wordt opgeknipt in behapbare brokken waarbinnen de Product Owner (gebruiker) de prioriteit bepaalt.

De teamleden pokeren legaal met speciale kaarten om Scrum-eenheden (voorheen uren) aan ieder brokstuk toe te kennen. Dit leidt uiteindelijk tot een Sprint, waarbij de naam van ieder brokstuk op een geel plakpapiertje wordt geschreven dat men in de Todo-kolom plakt. Van tevoren is bekend hoeveel Scrum-eenheden een team in een Sprint kan afhandelen.

Taken (brokstukken) zijn niet toegekend aan specifieke teamleden. Neen, ieder teamlid pakt zelfstandig een geel plakpapiertje uit de Todo-kolom en verhuist dit naar Doing. Is de taak afgehandeld komt het papiertje terecht in de Done-kolom. Op het moment dat alle papiertjes zich in deze kolom bevinden is de Sprint klaar. Het proces in een nutshell.

Misschien is het een idee dat de politie eens een blik werpt op Scrum?

Posted by CasaSpider at 7:00 AM | Permalink | Comments (8)

Zijn de Belgen nu helemaal gek geworden? Ze willen radioactief kernafval opslaan in diepe kleilagen in de Belgische Kempen. De Nationale Instelling voor Radioactief Afval en Splijtstoffen (Niras) heeft bedacht dat dit een goede en veilige manier is. Maar dit is nooit een slim plan. Guiljo van Nuland, directeur van Brabant Water, vindt dat ook. Brabant Water haalt veel drinkwater uit de (Nederlandse) Kempen. Het water wordt op natuurlijke wijze gefilterd door de kleilagen en is daardoor extreem schoon.

Als de Belgen hun zin doordrijven stroomt er straks lichtgevend water uit de kraan, dat kan nooit de bedoeling zijn. Het is tamelijk kortzichtig allemaal. Immers, schoon drinkwater wordt een steeds belangrijker en schaarser goed op Aarde, vraag maar aan Willem-Alexander. Zelfs als de containers en betonnen wanden waarin het kernafval gestort wordt niet gaan lekken, is er een risico dat de kleilagen door de boringen dermate verstoord raken dat hun filterende werking drastisch afneemt. (Bron)

Daarom zegt CasaSpider: "Niet kleien met drinkwater!"

Posted by CasaSpider at 8:30 PM | Permalink | Comments (17)

Om half een heb ik trek in een soepje en loop naar het bedrijfsrestaurant, zeg nooit kantine tegen een bedrijfsrestaurant, van Brabant Water op de eerste verdieping. Het voedsel dat vooraan in het zicht ligt is de Hollandse Nieuwe. Ik pak een dienblad en bezoek eerst het soepeiland om een kop maissoep in te schenken.

Wat nu? Iets vets erbij, of een salade? Nogmaals loop ik naar de plek met de Hollandse Nieuwe. De vis ligt in een grote schaal en een vrouwelijk geklede dame is net bezig om er een haring uit te halen. Tot mijn verbazing schept ze nog een tweede en zelfs een derde haring op haar bord. "U moet ze niet allemaal opeten hoor", zeg ik vriendelijk tegen haar. De vrouw ziet de humor er wel van in en antwoordt: "Oh, maar als ik op de markt verse Hollandse Nieuwe koop, dan eet ik er zeker vier of vijf". Gelukkig blijft er een harinkje voor mij over.

In de namiddag ga ik met Luchiano (12) naar Albert Heijn voor de midweekse boodschappen. De Hollandse Nieuwe is in de aanbieding. Normaliter kost een pakket van drie haringen met uitjes € 2,99. Vandaag krijgt men voor hetzelfde bedrag twee pakjes, het is gewoon te geef.

"Zullen we haring eten?", vraag ik om 21:05 aan Luchiano. Hij heeft niet veel zin, maar eet een hapje van de mijne. "Nee, niet echt lekker. Het is zo glibberig... zo vissig", luidt zijn commentaar. Aldus heb ik zojuist drie haringen minus een hapje verorberd. Opgeteld bij de haring van Brabant Water staat de teller vandaag op vier. Een minder dan de vrouwelijk geklede dame er op de markt inslikt.

Posted by CasaSpider at 9:20 PM | Permalink | Comments (12)

De laatste tijd komt er wat meer "SAP" in mijn leven. SAP heeft zo zijn eigenaardigheden, maar wie heeft dat niet? Ik zeg: SAP is okay. Dat weet SAP zelf ook wel, gezien hoe hun kantoor in Den Bosch er uitziet. Als cursist drinkt men zijn bakje koffie, gezeten op een comfortabele lederen bank met uitzicht op rustieke Afrikaanse (?) beelden en schilderijen.

De cursus, in dit geval ADM520, wordt op de begane grond gegeven. Het restaurant bevindt zich op de eerste verdieping en nog mooier is het op de tweede, in het Atrium. Een impressie in zes foto's: 1, 2, 3, 4, 5 en 6.

Geld speelt geen rol. Tenminste niet in het geval van SAP. Niels Grote Beverborg uit Hengelo vergat bij zijn aanmelding voor een studie geneeskunde aan de Universiteit Groningen een postzegel op de retourenvelop te plakken. Om die reden weigerde de Dienst Uivoering Onderwijs zijn inschrijving. Ja, regels zijn regels. Grote Beverborg, wie verzint er zo'n naam, heeft waarschijnlijk nog nooit een echte brief gepost, alleen email verzonden. Of een krabbel op Hyves.

Een volledige studie geneeskunde inclusief specialisatie duurt gemakkelijk tien jaar, een jaartje extra maakt derhalve niet zo gek veel uit. Hoe dan ook gaat Niels straks door het leven als Docter 44 Cent. Een bedrag waarvoor je trouwens weinig SAP koopt.

Posted by CasaSpider at 8:14 PM | Permalink | Comments (9)

Er zijn bepaalde ontwikkelingen gaande. Niet zelden is de ene ontwikkeling de trigger voor een andere. Zo onstaat een keten aan ontwikkelingen, de basis van de Chaos Theorie. Het kantoor van Brabant Water aan de Magistratenlaan 200 te 's-Hertogenbosch, ook wel Bolduque genaamd, kijkt uit op het Centraal Station.

Meestal komen er gewone treinen langs, zoals de gele dubbeldekker. Geen idee of het een DDM-1, een DDM-2 of een DDM-3 is en dat boeit ook weinigen. Soms is er een bijzondere trein, bijvoorbeeld een stoomtrein of eentje met heel veel rode en gele Ferrari's.

Binnenkort kunnen we regelmatig genieten van een nieuw model trein. Het is niets minder dan de hogesnelheidstrein ICE. Deze gaat dedicated op het traject Rijen - Den Bosch rijden, zo kondigt de NS aan bij monde van de uit Spanje afkomstige woordvoerder Estación del Ferrocarril. Waarom speciaal dit traject? Del Ferrocarril: "Hierover kunnen wij op dit moment nog geen openheid van zaken geven. Doel van zowel ProRail als van NS is om een persoon met de geheime bijnaam CasaSpider snel en betrouwbaar van Rijen naar Den Bosch en vice versa te transporteren. Oeps!"

Navraag bij de heer CasaSpider leert dat het inderdaad de vermaledijde blogger is die achter de plannen zit. CasaSpider: "Om de concurrentie met de donkerzwarte Volkswagen Jetta aan te kunnen was het voor de NS noodzakelijk om ingrijpende maatregelen te nemen. Met een gemiddelde snelheid van boven de 200 kilometer per uur is Den Bosch in twaalf minuten te bereiken. En het mooie is dat men zijn rijbewijs gewoon houdt." Een punt van zorg blijft wel de haperende airco van de ICE.

In Tilburg is ontstemd gereageerd op het initiatief. Burgemeester Opstelten verwoordt de kritiek als volgt: "Het is toch een bla-bla-blamage! Tilburg is veel groter dan Rijen! Bla-bla. En toch moeten wij dulden dat de ICE langs al onze stations dendert op weg naar dat gehucht. Bovendien hebben ze daar net de Oostelijke Ontsluitingsweg Rijen, ja de OOR. Wat heeft Rijen in vredesnaam wat Tilburg niet heeft? Chanteren ze soms de minister?"

Gemakshalve vergeet Opstelten dat Breda er nog erger aan toe is. Aangezien de ICE in Rijen rechtsomkeert maakt is Breda vanuit westelijke richting in het geheel niet meer per trein te bereiken. In Breda was vooralsnog niemand bereid voor de microfoon te verschijnen.

Posted by CasaSpider at 8:24 PM | Permalink | Comments (9)

Vrijdag de Dertiende, klinkt onheilspellend en zou een goede titel voor een spannende film kunnen zijn. Het grootste gedeelte van de dag hebben we overleefd. Overigens is geloven in Vrijdag de Dertiende een soort van self-fulfilling prophecy. Immers, doordat men zich bewust is van een gevaar, ook al is dat in het eigen hoofd gecreëerd, gedraagt men zich anders. Het is evident dat dit kan leiden tot ongelukken.

Cursus 6231A zit erop. We hebben veel geleerd over Microsoft SQL Server 2008. Docent Henk van Galen wees ons op de website sqlskills.com van Paul Randal en Kimberly Tripp. Beiden houden een interessante blog bij met veel informatie, voorbeelden en scripts. Een beetje humor ontbreekt ook niet, maar het is wel humor voor de beroepsgroep. Wat te denken van deze:

A SQL query walks into a bar. It goes up to two tables and says "Mind if I JOIN you?"

Hahahaha. Tsja, je moet hem wel snappen.

Posted by CasaSpider at 8:20 PM | Permalink | Comments (9)

Deze week zitten de Brabant Water DBA's op een cursus. Het is gewoon heerlijk en veel leuker dan werken. Voor de liefhebber, het betreft Course 6231A: Maintaining a Microsoft SQL Server 2008 Database en wij volgen hem bij Twice op de lokatie Den Bosch.

Het is een leuke groep van acht studenten en onze docent is Henk van Galen (LinkedIn). Een van die mensen die de componenten kennis, ervaring en overdracht goed weet te combineren. Het is gewoon jammer dat morgen alweer de laatste dag is. Maar misschien heeft de dagelijkse gratis lunch daar ook iets mee van doen.

's Avonds neurie/zing ik "Wat ruist er door het struikgewas?", dat bekende lied van wijlen Toon Hermans. De meeste dingen die "vroegah", een term die docent Henk om de haverklap bezigt, leuk waren ogen tegenwoordig vooral onwaarschijnlijk traag. En Toon Hermans was in die tijd al de man van de lang uitgesponnen stukjes, kun je nagaan. Op YouTube is het filmpje snel gevonden en Luchiano (12) vindt het zowaar leuk. Vooral het eind, als Toon eindelijk meent te weten wat er door het struikgewas ruist.

Hoe kom ik ook alweer op "Wat ruist er door het struikgewas?" Nou, gewoon. Door... door... euhm... nou, je weet wel. Het komt gewoon door docent Henk van Galen! Op de eerste cursusdag valt me al op dat Henk soms bepaalde triviale dingen even kwijt is. Dat is niet zo gek als men op een dag een paar uur aan het woord is, maar tegelijkertijd wel erg grappig.

We hebben het over het overpompen van gegevens en Henk kent een programma dat daar van oudsher enorm geschikt voor is. Enthousiast wil hij zijn studenten deelgenoot van die kennis maken: "Natuurlijk blijft de snelste manier om gegevens tussen twee datasources over te pompen........ the good old......euhm.... the good old..... Verdorie hoe heet het nou ook alweer? Dat is erg, 59 en nu al aan het aftakelen.... euhm... o ja, BCP (Bulk Copy Program)."

Kijk, nu weten wij toch om welk programma het gaat. Wat er nu precies door het struikgewas ruiste weet daarentegen nog steeds niemand.

Posted by CasaSpider at 10:03 PM | Permalink | Comments (5)

Eerst het haasje en nu het eendje. Zoekt CasaSpider soms toenadering tot Marianne Thieme of is Dierendag in aantocht? Neen, het is nog lang geen Dierendag. Wat voor avontuur hebben de DBA's nu weer beleefd?

Listen Very Carefully, I Shall Say This Only Once.

Zo tegen twaalven begint de maag te knorren en collega Judith stelt voor om naar Subway te gaan. Ik wil niet, want ik ben op dieet en heb brood meegebracht. "Okay, we gaan", antwoord ik daarom. Mijn favoriet bij Subway is de Steak & Cheese (pittig) met daarop alle beleg dat voorhanden is minus de sla in ruil voor wat extra pepers. De saus is de Chipotle Southwestern, moeilijke naam maar heerlijke saus.

Met het eten ingepakt wandelen we terug naar Paleiskwartier en nemen plaats op een bankje met uitzicht op de Armada appartementen en de gigantische vijver waar eendjes in zwemmen. Mijn collega is een enorme dierenliefhebber en gooit stukjes brood richting de vijver. Al snel hebben de eenden in de gaten dat er gratis eten te verkrijgen is. Soms valt er een stukje brood voor de rand van de vijver en het duurt niet lang of sommige eenden komen uit het water, klimmen over het afstapje en pikken het brood op van de grond.

Daarna proberen ze weer terug te komen in de vijver. Dat is voor de jonge eendjes niet zo eenvoudig, maar het lukt ze uiteindelijk allemaal. Allemaal minus eentje. Ik denk: "Domme eend". Judith trekt zich het lot van het dier aan en wil hem (m/v) koste wat kost weer in de vijver krijgen. We roepen de hulp in van twee medewerkers van parkeergarage Paleiskwartier. Terwijl ik de verhalen van de ene medewerker aanhoor, dat er al drie eendjes uit de vijver op de oprit van de parkeergarage zijn gevallen en vervolgens overreden en over een jong katje in het nauw dat een andere medewerker verwondde en dat de Dierenbescherming daarvoor niet uit wilde rukken, loopt Judith met de tweede medewerker richting de vijver.

Als ze na een tijdje terugkomen is de eend gered. Met zijn tweeën hebben ze hem kunnen insluiten en terug in de vijver weten te kieperen. Ja, het was me het avontuur wel. En die eend? Die heeft zijn lesje wel geleerd.

Posted by CasaSpider at 9:54 PM | Permalink | Comments (3)

Duitsland heeft behoefte aan een Partij voor de Dieren. Het is toch te gek voor woorden dat Inktvis Paul na de door hem voorspelde nederlaag tegen Spanje wordt bedreigd door woedende Duitse fans? Het dier heeft zelfs een extra beveiliger gekregen, Inktvis Paul in een rol als de nieuwe Geert Wilders.

Inmiddels heeft Das Tintenfisch Orakel door het eten van de foute mossel te kennen gegeven dat Spanje wereldkampioen voetbal wordt. Boeien! Het Nederlands Elftal maakt gelukkig gebruik van Power Balance armbandjes met een hologram daarin verwerkt, dat positieve trillingen opwekt.

Waar gaat de wereld naar toe? Overigens voorspelde Inktvis Paul bij het Europees Kampioenschap in 2008 ook alle wedstrijden goed, behalve precies de finale. Daar klampen wij ons zondagavond aan vast.

Voor het eerst sinds lange tijd ga ik een cursus volgen, van maandag tot en met woensdag in Amsterdam. Dat wordt dinsdag nog gezellig met de huldiging van het Nederlands Elftal. Amsterdam verwacht een miljoen bezoekers. De NS zet nu al extra treinen in, dit model (wat is het?) uit 1909 of daaromtrent reed vrijdagmiddag voorbij op station 's-Hertogenbosch.

Posted by CasaSpider at 6:00 PM | Permalink | Comments (3)

En weer overkomt het me. Daar zit ik in de half open kamer c.q. ruimte die wij DBA's delen met de Applicatiespecialisten Overig. Er staan acht bureau's en toevallig ben ik de enige aanwezige. Consultant Werner komt binnen, hij werkt samen met de Applicatiespecialisten. We zeggen goedemorgen tegen elkaar.

Dan vraagt Werner: "Is er nog niemand?"
Een dodelijke vraag.
CasaSpider: "Dat is een dodelijke vraag."

Ik vraag mij hardop af of ik mij wellicht iets meer dan wel beter moet profileren. Of is de oplossing voortaan als Niemand door het leven te gaan?

Posted by CasaSpider at 7:00 AM | Permalink | Comments (4)

Zoals bekend zitten we midden in het Wereldkampioenschap Voetbal.
Bij Brabant Water kijken we niet, maar werken gewoon door.
Pieter H. loopt langs, in gedachten verzonken.

CasaSpider: "Pieter, het staat nog 0-0!"
Pieter, zich omdraaiend: "0-0? Bij wat?"
CasaSpider: "Duitsland tegen Servie, 0-0 na 25 minuten."
Pieter: "Oh, voetbal. Bij 0-0 denk ik aan iets heel anders."
CasaSpider: "O ja? Aan wat dan?"
Pieter: "00-Client. SAP-mandant."

Posted by CasaSpider at 2:00 PM | Permalink | Comments (9)

Een van mijn collega's heet Tom Immink. Door de vele i's in zijn achternaam en de wijze waarop hij in ons geautomatiseerd systeem staat noem ik hem per ongeluk altijd Tim. Geduldig corrigeert Tom mij telkens: "Het is niet Tim, maar Tom."

Als ik in ons keukentje koffie sta te tappen komt Tom binnen. Langdurig snuit hij zijn neus.

CasaSpider: "Zo Tim, dat is een mooi geluid."
Tom: "Zeg maar Tom."
CasaSpider: "Ach, weer vergeten. Weet je wat, ik denk wel aan Krabbé."
Tom: "Tom Krabbé?"
CasaSpider: "Sjonge! Zie je nou, dat wordt niets meer met die ezelsbruggetjes."
CasaSpider: "Okay, wie heet er Tom? Wie is de bekendste Tom die jij kent?"

Tom denkt even na: "Euhm, volgens mij ben ik dat."

Posted by CasaSpider at 2:40 PM | Permalink | Comments (7)

Opsporing Verzocht heeft een item dat mijn aandacht trekt. Het betreft de brand in een belwinkel aan de Christiaan Huygensweg te Den Bosch op dinsdag 27 april 2010. Niet dat ik ooit gebeld heb in die winkel, of er zelfs maar iets gekocht. Neen, met een zekere regelmaat visiteren wij restaurant Avrasya, twee panden verder op de hoek van de straat.

Laatst reed ik er met de auto langs en zag tot mijn onthutsing dat de zaak grootscheeps verbouwd werd. Wat is hier aan de hand? Als iemand het weet is het mattie Kaka Soeredjsingh Gangabisoensingh wel, immers die weet alles wat zich op straat afspeelt. "Oh, er is brand geweest bij die belwinkel. De ernaast gelegen panden hebben ook schade en die wordt nu hersteld."

Enfin, een paar weken later is er de aflevering van Opsporing Verzocht met de brand in de belwinkel. Dat moet haast wel onze belwinkel zijn. Ingespannen probeer ik iets te herkennen en ja hoor, het is de belwinkel vlak naast Dürum Döner paleis Avrasya. Anniko belooft tamelijk spektaculaire beelden. Op het filmpje (link) zien we 's nachts een man met een jerrycan ten tonele verschijnen.

Hij spiedt wat rond en smijt een steen door de ruit van de deur. Vervolgens trapt hij het glas eruit en gaat met de jerrycan naar binnen. Dertig seconden later spuit er een enorme vuurbal uit het pand naar buiten, gevolgd door de in brand staande brandstichter. Rennend probeert hij de vlammen te doven en slaat de hoek om. Even later keert hij terug om iets van de grond op te rapen en maakt zich dan definitief uit de voeten.

Brandstichting is een serieuze zaak maar het filmpje werkt enigszins op de lachspieren. Een dag na de uitzending gaan we Dürum eten en lopen langs de met spaanplaat dichtgetimmerde belwinkel. Avrasya ziet er na de verbouwing een stuk beter uit en de eigenaar oogt niet ontevreden. Het eten is mede dankzij de knoflooksaus voortreffelijk.

Voordat we terugkeren naar Brabant Water maak ik een paar foto's, van de Christiaan Huygensweg, van restaurant Avrasya en van de menukaart. Van 11:00 tot 16:00 zijn we extra goedkoop uit. Wie de komende tijd ook minder onkosten heeft qua levensonderhoud is Joran van der Sloot, die precies vijf jaar na het Natalee Holloway-drama wederom heeft toegeslagen. Okay, iedereen is onschuldig tot het tegendeel bewezen is, maar het zal mij benieuwen of het Peruaanse Openbaar Ministerie zich even gemakkelijk laat voorliegen als het Arubaans/Nederlandse.

En of daar een zekere Pedro R. Congelado rondloopt?

Posted by CasaSpider at 9:15 PM | Permalink | Comments (3)

Ik loop de gebruikelijke 400 (?) meter van parkeergarage Paleiskwartier naar het gebouw van Brabant Water in Den Bosch. Als ik langs het Entreon, dat qua naam wel doet denken aan het Evoluon maar toch iets geheel anders voorstelt, loop en het trappetje afdwarrel om linksaf de Magistratenlaan in te slaan ontsnapt me een enorm luide boer, uit opengesperde mond. Net op dat moment komt een man vanuit links voorbij lopen. Zijn blik is er een van verbijstering. Alhoewel ik ook enige afgunst meen te ontwaren.

Posted by CasaSpider at 9:00 PM | Permalink | Comments (14)

Terwijl de backup loopt kan ik mooi actuele foto's tonen van mijn nieuwe werkplek. Hier mijn bureau met de drie beeldschermen. Maar waar het natuurlijk echt om gaat is het uitzicht uit het raam. Is het niet prachtig? Mannen houden nu eenmaal van treintjes. Zo, en nu elf patches "erin draaien".

Posted by CasaSpider at 5:31 PM | Permalink | Comments (9)

"Wat denk je, valt het buiten op als ik hier tegen het raam ga hangen?", vraagt hij.
Brabant Water bevindt zich vlakbij het station van Den Bosch.
Terwijl iedereen hard aan het werk is doet de man een tukje met een netwerkkabel tussen zijn benen.

De ICT-afdeling van Brabant Water heeft weer een verhuizing achter de rug. De laatste was in september 2008, maar toen gingen we ook nog eens van de vijfde naar de tweede verdieping. Deze keer hoeven de DBA's slechts schuin de gang over te steken. Hier een impressie van ons zenuwcentrum, mijn plaats is in de hoek bij het raam.

Maar wie is die man achter de lamellen? Het is niemand minder dan onze mattie Soeredjsingh Gangabisoensingh. Spreek die naam maar eens drie keer achter elkaar foutloos uit.

O ja, per vandaag ben ik officieel overgestapt op Google Chrome (download). Toch ook een mijlpaal.

Posted by CasaSpider at 8:26 PM | Permalink | Comments (9)

Belgische collega en SAP-specialiste Marleen haalt 's morgens een rondje koffie voor bijna iedereen die er dan is. Dat vergt enige geheugentraining. Op een dag hebben we het over auto's, de aanleiding is me ontschoten. In ieder geval reed Marleen die ochtend achter een Peugeot 806.

De sneltoetscode voor mijn Cappuccino met suiker is 908. Om een of andere reden heeft Marleen de Peugeot van die ene dag geassocieerd met mijn koffie. In het voorbijgaan zegt ze: "Peugeot?" Verbouwereerd zeg ik ja.

Na een paar minuten komt ze terug: "Wat was jouw code ook alweer, 806 toch?"
CasaSpider: "Neen, dat is 908. Je weet wel van die Porsche."
Marleen: "O jaaaah, het was geen Peugeot, maar die lelijke Porsche. Ik heb drie keer 806 ingetoetst maar er kwam niets uit."

Nou, zo lelijk is een Porsche 908 toch niet?
Ik vraag haar naar associaties met andere getallen.

CasaSpider: "Waar denk jij aan als ik zeg, nummer 14?"
Marleen: "Euhm... aan een kind van 14?"
Marleen: "Aan mijn zoon! Die is 14!"
CasaSpider: "Elke Nederlandse man denkt bij nummer 14 aan Johan Cruijff."
Marleen: "Dat ga ik direkt testen in de SAP-kamer."

Even later hoor ik gejoel en iets over echte mannen. Ze bericht dat uiteindelijk het kwartje viel, maar dat het wel even duurde.

Posted by CasaSpider at 7:00 AM | Permalink | Comments (5)

"Partir, c'est mourir un peu", aldus Ron Palm in zijn afscheidsmail bij Brabant Water. En zo is het ook. Ron is functioneel SAP-specialist en reeds jarenlang bij Brabant Water gedetacheerd. In de SAP-kamer zitten heel wat mensen en dientengevolge wordt er veel koffie gedronken. Ze hebben er zelfs een speciaal device voor, een waar niet minder dan 15 bekers in passen. Als een SAP-mens bij de koffie-automaat staat kan men beter iets anders gaan doen, of naar de andere automaat lopen. Ron dronk eerst code 194 maar is later onder het motto "doe eens gek" geswitched naar code 193.

Ron is een kleurrijk persoon. Het beste bewijs daarvoor is dat hij niet minder dan twee keer prominent in het CasaLog heeft gestaan. De laatste keer ging het over het halen van koffie hetgeen leidde tot een geheime mail en de eerste keer betrof het zijn grote hobby, traplopen. Elke dag loopt Ron namelijk NEGEN KEER met de trap de ACHT verdiepingen van ons kantoor op en af. Hij haalt er het personeelsblad met de toepasselijke titel Wat'er Leeft mee.

Allemaal leuk en aardig maar donderdag 15 april is de laatste werkdag van Ron Palm bij Brabant Water. Nou ja, werkdag. Eerst is er taart en die smaakt goed ook al kijkt CasaSpider hier een beetje sip. De SAP-kamer is geen kleine kamer, maar al snel stroomt hij helemaal vol. We proberen te berekenen hoeveel mensen er tegelijkertijd in zitten en raken bij 50 de tel kwijt. Buiten staan nog steeds mensen die een hand willen schudden. Ik zie opvallend veel mij onbekende vrouwen, ja Ron geniet een zekere populariteit. Zeg nu zelf, het Brabant Water Blauw staat hem niet slecht. Alle foto's behoudens die met de oranje pilon zijn gemaakt door SAP-collega Niels Kantelberg.

De rest van de dag is Ron vermoedelijk bezig geweest met het opruimen van zijn bureau en het voeren van nog wat laatste gesprekjes. 's Avonds gaan de SAP-mensen samen uit eten om het afscheid compleet te maken. Maandag begint Ron aan zijn nieuwe opdracht, bij Philips in Eindhoven.

Ron, ik wens je veel succes in je nieuwe job. En je nieuwe collega's trouwens ook!

Posted by CasaSpider at 7:00 AM | Permalink | Comments (4)

Bij Brabant Water heb ik de beschikking over twee computers met tamelijk grote beeldschermen. Nou ja, in deze tijden heeft menigeen een grotere maar toch blijft het een lekker formaat. Het linker beeldscherm kan ook nog eens in zowat elke richting gekanteld worden.

Ik heb hem vertikaal gezet waardoor sommige programma's ineens veel meer regels output laten zien. Zoals bijvoorbeeld mijn eigen tool wxEsri, een in wxPython geschreven programma om allerlei dingen met ArcGis databases uit te halen en wie wil dat nu niet?

Gaap.

Hey, wat is dat groene ding op de voorgrond? Dat is toch veel interessanter dan een toolbox of niet soms. Het is een... het is een... (wat ruist hier in mijn struikgewas)... het is een snackkomkommer! Ze zijn per zes verpakt te verkrijgen bij Albert Heijn.

Pingping, met zijn 74.61 centimeter de kleinste man ter wereld is op 13 maart 2010 overleden, maar hier is de snackkomkommer. Hij is groen en langwerpig, net als de echte komkommer. De grote vraag is: Hoe smaakt de snackkomkommer?

Dan blijkt dat net als bij computermonitoren size does matter. Vies is hij niet, maar toch haalt de snackkomkommer het niet bij zijn grote broer, de Hulkkomkommer. Een van mijn twee specialiteiten op culinair gebied is het bereiden van een Griekse salade. Rode uien, komkommer, tomaten, feta, olijfolie, azijn, peper en zout zijn de ingrediënten.

Voor Pingping had ik graag een mini-salade gemaakt met snackkomkommers en cherrytomaten. De blokjes feta hoeven dan alleen nog in vieren te worden gesneden om de zaak in proportie te houden.

Posted by CasaSpider at 8:50 PM | Permalink | Comments (10)

Ieder bedrijf heeft zijn koffiehaalclubjes en de ICT-afdeling van Brabant Water is daar geen uitzondering op. Mijn basisclub is de DBA-kamer, maar soms doe ik eens gek en haal wat voor de ESRI-buren of voor de applicatiespecialisten. Daarnaast bevindt zich de ruimte met de SAP-mensen en dat zijn er toch al gauw een stuk of acht. Teveel om koffie voor te halen.

Voor Ron Palm maak ik een uitzondering, per slot van rekening zijn we allebei begenadigd trappenlopers en arriveert hij net als ik om ongeveer half acht. Dan is er nog bijna niemand en nemen we een koffie voor elkaar mee. Ron drinkt code 194, iets met extra sterk en minder melk, en ik 908, cappuccino met suiker.

Om onverklaarbare redenen doet Ron de laatste tijd extra sociaal en biedt ook op andere tijdstippen aan om koffie te halen, ook voor ons in de DBA-kamer. Wel geeft hij daarbij nadrukkelijke hints om ook eens koffie voor hem mee te brengen. Een prima zaak, alleen hoe zorg ik ervoor dat Ron's kamergenoten zich niet voor het hoofd gestoten voelen als hij zijn koffie krijgt en zij niets?

Ik besluit tot het versturen van een geheime email.

Posted by CasaSpider at 8:06 PM | Permalink | Comments (18)

Veel handelingen moeten op een bepaalde manier worden gedaan. Soms kan het ook wel op een andere manier, maar meestal is een toch de handigste. Bert Havekes van Esri komt de kamer binnenlopen en stelt een aantal vragen over een upgrade-project. We wisselen wat informatie uit en Bert wil wat opschrijven. Hij pakt mijn oranje Esri-pen van het bureau, noteert wat en staat met papier en pen in zijn handen naast me.

Scherp houd ik de pen in de gaten. Als het gesprek is afgerond maakt Bert aanstalten om de kamer te verlaten. "Euhm, Bert", zeg ik met voldoende volume. "Wat is er?", vraagt Bert nieuwsgierig. "Weet je Bert, er zijn twee soorten mensen. Mensen die altijd hun pennen kwijt zijn en mensen die pennen overhouden. Dat is mijn pen."

"Weet je het zeker?", zegt Bert ongelovig. "Nou, ik heb nooit pennen over hoor." Netjes geeft hij de pen terug en ik ruik een kans op meer. "Je kunt het de volgende keer goedmaken met een doosje Esri-pennen", zeg ik bij wijze van grap.

Nog geen twee minuten later wipt Bert weer binnen. "Ik heb wel dit voor je", zegt hij en overhandigt me een klein rond doosje met mini-mintsnoepjes. Op het doosje staat het Esri-logo en het bijzondere is dat het deksel met een soort grijpertjes op het doosje vastzit. Heel bijzonder maar een crime om het eraf te krijgen. Met mijn nagels probeer ik de gekartelde tandjes een beetje om te buigen om zo grip te hebben op het doosje. Het lukt en de snoepjes zijn lekker verfrissend.

Een paar dagen later ziet collega-DBA Judith het doosje als ik het uit de la haal. "Hé, een ploepdoosje", zegt ze. "Een wat?", vraag ik. "Een ploepdoosje. Je drukt erop dan zegt hij ploep en gaat open." Warempel, zo simpel is het. Om het deksel er weer op te krijgen hoeft het alleen even teruggeploept te worden. Tsja, sommige handelingen...

Posted by CasaSpider at 7:35 PM | Permalink | Comments (10)

Ieder mens kent zijn angsten. Zo ook CasaSpider die daarmee bewijst een mens te zijn. Er bestaan van die driedimensionale figuurjes, gemaakt van houten onderdelen, bijvoorbeeld een olifantje en als je die uit elkaar haalt dan is het welhaast onmogelijk ze weer in elkaar te zetten. Tenminste in mijn geval.

Ergens in 1986 liet mijn toemalige werkgever Detam mij een geschiktheidstest doen toen ik solliciteerde als programmeur. Op zeker moment zat ik tegenover een man die mij doorzaagde over allerlei onderwerpen. Op zijn bureau stond zo'n eerder beschreven olifantje. Zweetdruppels vormden zich. Het gesprek vorderde en steeds meer sprak ik mijzelf moed in dat het olifantje er slechts voor de sier stond. Toen nam de man het houten onding in zijn handen en ontleedde het in al zijn onderdelen. "Nou, zet jij hem maar weer eens in elkaar", zei hij tegen mij. Ik pakte alle houten stukjes tegelijk op en duwde ze met enorme kracht tegen elkaar. De man fronste een wenkbrauw.

Op de DBA-kamer van Brabant Water scherpen wij zo nu en dan de geest met raadsels. Zoals bijvoorbeeld het raadsel van de puntmutsen of dat van de gemiddelde snelheid. Laatst bracht collega-DBA Judith twee puzzels mee. Een met een aantal vlakken die, mits goed gelegd, samen een vierkant vormen. Hiervan wist ik bij voorbaat dat het voor mij nagenoeg onoplosbaar is. Volgens de doos staat er 6-106 jaar voor, dus zo gek is dat niet. De andere puzzel heet Sanity en bestaat uit vier gekleurde blokken. De bedoeling is om de blokken zodanig neer te leggen dat iedere rij vier verschillende kleuren bevat.

Ooit probeerde ik de Kubus van Rubus op te lossen, onbegonnen werk. Maar wie niet slim is moet doortrapt zijn, zo is het ook wel weer. Al snel zie ik mogelijkheden om hier een programma voor te schrijven. Eerst de gekleurde blokken "mappen" naar een array, dan de drie verschillende bewegingen beschrijven en vervolgens een recursief algoritme dat per blok alle bewegingen afloopt. Het kost een paar uurtjes maar dan heb je ook niks.

De vreugde en het gevoel van triomf die zich van de programmeur meester maken als het programma uiteindelijk in een minuut of twintig niet minder dan 28 oplossingen vindt is overweldigend. Het voordeel van een programma is dat nu iedere combinatie van kleuren op eenvoudige wijze uitgeprobeerd kan worden. Een volgende uitdaging is de kleuren zodanig te kiezen dat er zo min mogelijk oplossingen mogelijk zijn.

Wie kent niet de C1000-reclame met de kantoorpikkies die typische kantoorspelletjes doen? Theezakjes van het plafond naar beneden laten vallen, pingpongen, patience, of met een rol wc-papier om het lichaam gewikkeld een monster nadoen? Luchiano (12) vraagt mij dan of ik dat ook doe. Inmiddels is hem wel duidelijk dat DBA's de vrije gaatjes anders invullen.

Posted by CasaSpider at 11:50 AM | Permalink | Comments (14)

Verras me!

Zo (Verras me!) luidt het thema van de bedrijfsbrede Nieuwjaarsbijeenkomst van Brabant Water. Het is niet echt verrassend dat de bijeenkomst plaatsvindt in de Winter Efteling, immers dat was vorig jaar ook al zo. Een prima, ja zelfs sprookjesachtige lokatie die Winter Efteling waarbij het wit mooi afsteekt tegen de blauwe Brabant Water-jassen.

Op maandag 4 januari vanaf 14:00 uur druppelen ruim 600 medewerkers in hoog tempo binnen. Een leuk aspect van werken bij Brabant Water is dat externen gelijk worden behandeld als interne medewerkers en derhalve ook welkom zijn. Net als vorig jaar beginnen we met koffie en oliebollen, nog steeds niet echt verrassend. Om 14:45 heeft iedereen zijn plekje gevonden in het Efteling Theater. Zelf zit ik bijna vooraan, speciaal voor de foto's. Maar de eerste tien minuten kijken we tegen dit scherm aan.

Direkteur Guïljo van Nuland komt op samen met gastvrouw Jolanda Santbergen. Na wat kort heen-en-weer gepraat vraagt Jolanda wat de direkteur van plan is. "Oh, ik ga zo mijn speech voordragen en daarna mag jij weer even." Jolanda: "Mag ik die speech even zien?" Guïljo haalt wat velletjes papier uit zijn binnenzak. Jolanda grist ze uit zijn handen en scheurt ze resoluut doormidden. "Zo. Het thema is toch Verras me? Bij deze."

Guïljo speelt ontreddering, immers dit hoort er natuurlijk gewoon bij en het is niet elke dag 1 april. De vorm waarin de direkteur zijn informatie, speerpunten voor het jaar 2010 en overige zaken van belang aan de medewerkers overbrengt is een soort van tafelgesprek waarbij Jolanda als gespreksleidster fungeert.

Aan de orde komen zaken als eigen verantwoordelijkheid en het meer exploiteren van de talenten van de medewerkers. In een interview met groene milieudeskundige Henk de Boer waaruit blijkt dat deze enige pittige discussies met Guïljo over het thema heeft gevoerd waarbij de direkteur het belang van balans benadrukte is er toch een concrete uitkomst: Reeds in 2013 wil Brabant Water klimaatneutraal qua CO2-uitstoot functioneren. Dat is tamelijk ambitieus. Gedacht wordt aan het variabel maken van de waterdruk vanaf de pompstations waarbij een vaste druk bij de eindgebruikers gegarandeerd is.

Vette shizzle en dat geldt ook voor de organisatie van Brabant Water-dochter HydroCare (holding) met subbedrijven HydroScope, HydroBusiness en Hydreco waar kersverse holding-direkteur Lars Kuipéri zijn licht over laat schijnen. En wat te denken van het mislukken van de poging om de Brabantse Wal met het Asterix- en Obelixdorp Woensdrecht bij de provincie te trekken waar het thuishoort? Monter maar tegelijkertijd knarsetandend vertelt Guïljo het politieke verhaal.

Veel informatie komt over onze hoofden heen. Gelukkig is er tussendoor steeds ontspanning welke verzorgd wordt door Michel Verheijden en Erik Kuperus van het gezelschap Mier, waar komt die naam toch vandaan? Deze vrolijke jongens vatten hetgeen er zojuist besproken is improviserend samen en doen dat op oorspronkelijke wijze. Ik bedoel, ga er maar eens aanstaan.

Nieuwe punten komen ter tafel, zoals flex-werken waar de OR in de persoon van Diana Hulshof voorstander van is. Guïljo is dat duidelijk een stuk minder maar zeg nu zelf, zeker als ICT-er is thuiswerken een prettige optie als de wegen ondergesneeuwd zijn. Is Brabant Water een sexy, lees aantrekkelijke, werkgever? Voor schoolverlaters en andere jongelui in eerste instantie niet. Hier ligt een schone taak voor de afdelingen Communicatie en PR. Als we niets doen stromen ingaande 2011 per jaar tussen de 60 en 80 medewerkers uit, wegens pensioen.

Het is tijd voor het meest verrassende onderdeel, het optreden van de Brabant Water Band. Bij de aankondiging zegt Guïljo van Nuland dat hij tien verzoeknummers heeft ingediend en hoopt dat er een paar van gespeeld worden. Achtergrondzangeres Esther Gloudemans boort die hoop snel de bodem in: "We hebben ze alle tien afgewezen." Even denk ik dat dit erbij hoort. Later hoor ik van stergitarist Pieterjan Wintjes, GIS-specialist en mijn buurman op de tweede verdieping, dat er met de keuze van de direkteur echt niets te beginnen viel.

De afdeling ICT is sowieso goed vertegenwoordigd in de band want achter de keyboards staat niemand minder dan Paul van de Veerdonk van Werkplekbeheer. De absolute ster van de band is voor het laaiend enthousiaste publiek echter leadzangeres Wendy Ploegmakers. Een geweldige stem en een genot om naar te kijken. De band speelt drie nummers: Beautiful Day van U2, I'm not so tough van Ilse de Lange en de uitsmijter Think van Aretha Franklin.

Als de band uitgespeeld is begint de borrel. Na een uurtje houd ik het voor gezien, de Efteling gaat ook al bijna dicht. Ik heb me prima vermaakt. Niet alle collega's zijn even enthousiast. Velen vinden dat het allemaal net iets te lang heeft geduurd, hetgeen het beste verwoord wordt door GIS-collega Eduard Bolte. Ik vraag hem wat voor punt hij de bijeenkomst geeft. Eduard: "Ik geef hem een lang punt. Niet een hoog punt, maar wel een lang punt."

Wat mij betreft gaan we volgend jaar gewoon weer naar de Efteling. Of dat nu verrassend is of niet.

Posted by CasaSpider at 6:10 AM | Permalink | Comments (10)

Laat je telefoon een liedje horen en hij zegt hoe het heet en wie het zingt. Het lijkt wel tovenarij. Mijn software-request voor het jaar 2010 is een soort van reverse-images.google.com waar je een foto kunt aanbieden en de software vervolgens bepaalt wie of wat het is. Een snelle vraag tussendoor, als je dan een foto van jezelf upload, wat krijg je dan te zien? Spooky!

In kamer 2.04 van Brabant Water te Bolduque staat een plant die wel eens een restje koffie heeft gedronken. Dat mag niet van de plantenbeheerder. En terecht, want zo lekker is de koffie hier nu ook weer niet. Enfin, we wilden wel eens weten wat voor plant het eigenlijk is.

Reageerder Bout opperde eens een amandelboom. Ga maar eens googlen als je niet weet waarop. In de ontwikkelaarskamer zie ik net zo'n plant staan, alleen met nog bruinergerande (moet daar een spatie tussen?) bladeren. Het is niet moeilijk te raden waarom: "Ja, die krijgt iets teveel koffie." Hubert heeft een vermoeden en denkt aan een ficus. Even later weten we het zeker, het is een Ficus Lyrata.

Mensen met hobby's in de vogel- of plantenwereld werken vaak op de lachspieren, ik weet ook niet waarom. Neem nu deze proza over de ficus:

'Decoratieve zuurstofmakers'

De ficus is een sterke en decoratieve plant met veel verschillende vormen. Hij komt zowel boom- als struikvormig, kruipend, als liaan of als wurgplant. Ficussen reinigen de lucht en produceren zuivere zuurstof. Een ficus is dol op veel licht, maar mag niet in de volle zon staan. Regelmatig een kleine hoeveelheid water geven. De aarde mag vochtig zijn, maar zeker niet nat! Niet op de tocht zetten en liever ook niet te veel verplaatsen. Je mag de plant wel af en toe draaien. Lees meer op www.ficusforever.nl. (Bron)

De ficus als kruipende wurgplant is een inspirerend thema voor een horror-movie. En een website met de naam ficusforever.nl, dan moet de ficus toch niet zoveel koffie te verstouwen krijgen.

Gelukkig staat er niets over het erin hangen van rode slingers en ballen.

Posted by CasaSpider at 6:15 AM | Permalink | Comments (14)

Een experiment: Stories in Pics. Fokke en Sukke zijn ook klein begonnen.

Posted by CasaSpider at 6:42 AM | Permalink | Comments (11)

Toen Jezus met zijn leerlingen verder trok ging hij een dorp in, waar hij gastvrij werd ontvangen door een vrouw die Martha heette. Haar zuster, Maria, ging aan de voeten van de Heer zitten en luisterde naar zijn woorden. Maar Martha werd helemaal in beslag genomen door de zorg voor haar gasten. Ze ging naar Jezus toe en zei: 'Heer, kan het u niet schelen dat mijn zuster mij al het werk alleen laat doen? Zeg tegen haar dat ze mij moet helpen.' De Heer zei tegen haar: 'Martha, Martha, je bent zo bezorgd en je maakt je veel te druk. Er is maar één ding noodzakelijk. Maria heeft het beste deel gekozen, en dat zal haar niet worden ontnomen.'

Lucas 10:38-42. Bij de uitvaartdienst van An van Campenhout-Verhoeven (20.07.1925 - 19.11.2009 op dinsdag 24 november 2009 in de Sint Martinuskerk te Kerkdriel.)

Het is een van die bijbelteksten die vragen oproepen, tenminste dat hoop ik. Naar wie gaat de sympathie, naar Martha of naar Maria? Wat is de boodschap van het antwoord van Jezus? Heeft het misschien te maken met conformeren aan het gezag?

Posted by CasaSpider at 9:02 PM | Permalink | Comments (10)

Subtitel: Een goed begin maar een slecht eind

Situatie: De ICT-afdeling van Brabant Water. CasaSpider loopt achter Ton (SAP-man) aan richting een tussendeur en ziet twee dames zijn kant op komen. Ton glipt snel voor de dames door de deur. CasaSpider wacht en laat de dames galant passeren. Zo is hij nu eenmaal.

CasaSpider: "Dames eerst, zeg ik altijd."
De twee dames kijken blij. Dame #1 heeft de initialen MV en dame #2 LvD.
Dame #1: "Oeh, dan moet ik me ook als een dame gedragen."
En stapt parmantig.
CasaSpider: "Het werd tijd!"
Dame #2 lacht.
Dame #1 draait zich om en doet soldaat met machinegeweer na.

Doek.

Op de bonusfoto ziet men CasaSpider achter een prachtig Brabant Water katheder met verlichting die goed bij zijn overhemd kleurt terwijl hij het zojuist beleefde voorval op smakelijke wijze aan het voltallige personeel vertelt.

Posted by CasaSpider at 12:00 PM | Permalink | Comments (8)

Situatie: Koffie-corner bij Brabant Water. Een man van een jaar of 55 wacht op zijn kopje koffie. Ondertussen trommelt hij ritmisch met zijn vingers op de deurpost.

CasaSpider: "Goedemorgen. Dat klinkt muzikaal."
Man: "Muzikaal of irritant?"
CasaSpider: "Ik zeg muzikaal."
Man: "Mijn vrouw vindt dat dus irritant."
CasaSpider: "Ja, maar hoeveel jaar..."
Man: "Haha, ja 25 of 30 jaar."
CasaSpider: "Gek is dat hoe dingen die eerst leuk waren na zo'n tijd irritant worden. Gebeurt dat ook wel eens andersom?"
Man: "Haha, nou ik heb het nog niet meegemaakt!"

Doek.

Posted by CasaSpider at 7:00 AM | Permalink | Comments (13)

Wandelen, wat had ik daar vroeger, wat zeg ik tot voor kort een broertje dood aan. Wandelen is een activiteit voor bejaarden! Zondag lopen Lucy en ik een zogeheten Grote Ronde door Rijen, de afstand bedraag 8.19 kilometer. Onderweg komen we qua collega-wandelaars inderdaad louter bejaarden tegen en we zien die blik in hun ogen van: "Wat doen die jongelui hier toch op zondagochtend?"

De voor ons doen lage average speed van 5.50 km/h wordt veroorzaakt doordat Lucy een keer moet plassen, ik urineren en we een paar foto's schieten. Wie kent het schiereiland Mainau in de Bodensee? Mainau heeft een subtropisch klimaat, zo groeien er bijvoorbeeld citroenen. Heel bijzonder voor een gebied op de grens van Duits- en Zwitserland. Op 7 november 1998 bericht CasaSpider hier al over als twee dames hem in Zwitserland bezoeken. Het webloggen moet dan officieel nog uitgevonden worden.

Terugkomend op de subtropische enclave Mainau, zondag heeft het er alle schijn van dat Rijen net zo'n fenomeen is. Immers, waar ziet men in de herfst een stralend blauwe hemel met palmen op de achtergrond, palmen van goud notabene? Rijen is gewoon Caribisch, dat kan gewoon niet anders. "Het is allemaal de schuld van Nederland", aldus Nel Oduber over de door de MEP verloren verkiezingen op Aruba.

Uitblazend op de bank zie ik een stukje van het WK wielrennen op de weg en vervolgens een voorbeschouwing op NAC-Feyenoord. De naam Edy de Schepper valt. Edy de Schepper? Een kwartje valt. Op de ICT-afdeling van Brabant Water is Edy de Schepper een collega van mij.

Nu wist ik al dat hij een groot NAC-supporter is, maar deze sympathieke man is dus niemand minder dan de Edy de Schepper die eind jaren '70 en begin jaren '80 bij NAC heeft gespeeld. Het sportprogramma verhaalt over een tumultueuze wedstrijd in 1979 die gestaakt wordt nadat een door een glazen asbak geraakte grensrechter (Henk Matena) het strijdtoneel groggy verlaat. Ik voel een interview opdoemen.

Toevallig is het koopzondag in Breda, precies op de dag dat Feyenoord op bezoek komt. Wij zijn daarbij. Gewoon even goed onthouden, als rood-wit gekleurde hooligans ons aanspreken is CasaSpider geboren in Rotterdam en heeft hij de overwinning in de Europacup-finale tegen Celtic in 1970 meegemaakt. Als geel-zwart ons molesteert wonen we in Rijen en verzwijgen dat we de laatste tijd een lichte voorkeur voor Tilburg hebben.

Luchiano (11) ontwikkelt zich goed. Waar hij zich voorheen als Lucy door een kledingzaak struint klagend afvroeg wanneer we naar huis gaan, deelt hij nu eenvoudig mee een kijkje op de jongensafdeling te nemen. Even later komt hij met spullen aanzetten en soms is het ook nog wat. Zie hier de spijkerbroek die hij bij de pashokjes van V&D showt.

Een dergelijke dag besluit men het beste op een terras met een glas Duvel. Tenminste dat is mijn mening, de kinderen gaan liever naar McDonalds. Zo lopen wij even later derhalve bij de McDonalds naar binnen. Het ziet er tamelijk geel-zwart met iets van Sunweb, de sponsor van NAC. De supporters zijn vrij stil, maar het kan natuurlijk ook zijn dat ze gewoon honger hebben. Snel check ik pagina 818 van Teletekest. Feyenoord heeft, met een beetje geluk, gewonnen!

Even nadenken over een mooie openingszin maandagochtend bij het koffie-apparaat voor Edy de Schepper.

Posted by CasaSpider at 9:34 PM | Permalink | Comments (14)

"What has been seen cannot be unseen", wat een prachtige zin. Er wordt op aarde ontzettend veel gelopen, dat is algemeen bekend. Sommigen lopen hard, anderen wandelen. Maar iedereen die ertoe in staat is loopt, zelfs ik doe het.

Sinds 2 september heb ik een andere telefoon. De Samsung S8000 Jet is een fijn toestel maar de software om contacten en agenda te synchroniseren is drie keer niks. Geef mij de API's en ik programmeer binnen twee weken iets aanzienlijk beters. Neen, als het op software aankomt kan men alleen op Nokia vertrouwen en daarom heb ik nu een E75.

Op dat toestel kan men externe software downloaden en installeren en een van de aardigste programma's tot nu toe is Nokia Sports Tracker Beta. Wat doet dit programma? Heel eenvoudig, men wil een rondje hardlopen of wandelen. Aan het begin activeert men de Sports Tracker, hiervoor is overigens wel een telefoon met GPS vereist. Vervolgens drukt men op de start button en begint te lopen.

Is men klaar dan drukt men op stop, het lijkt wel een chronometer. Op de telefoon beschikt men nu over allerlei gegevens zoals de starttijd, de duur, de afstand, gemiddelde snelheid, topsnelheid, het aantal stappen en de verbruikte energie in KCal. Nog leuker wordt het als men deze gegevens met een druk op de knop upload naar de Sports Tracker website. Hier ziet men de gelopen route op kaarten van Tele Atlas afgebeeld.

Vrijdagmorgen heb ik het uitgeprobeerd op mijn reis van parkeergarage Paleiskwartier naar Brabant Water. Volgens het systeem heb ik over de 220 meter 2 minuten en 8 seconden gedaan hetgeen een gemiddelde snelheid van 6.17 km/h oplevert. Lijkt mij aan de snelle kant en waarschijnlijk veroorzaakt doordat de navigatiesatellieten niet meteen gevonden werden. Door de hoge gebouwen is de navigatie toch al enigszins onbetrouwbaar, immers 's morgens loop ik echt niet zo kronkelig.

Lopen blijft behelpen en waarom heeft God ons een rechter voet gegeven? Om gas te kunnen geven natuurlijk. 's Middags staat er een trein op station Den Bosch volgeladen met gele en rode Ferrari's. Zo is het ooit allemaal bedoeld. "What has been seen cannot be unseen". Nadenkend loop ik naar parkeergarage Paleiskwartier en stap in mijn donkerzwarte Volkswagen Jetta. Diesel natuurlijk.

Posted by CasaSpider at 8:08 PM | Permalink | Comments (3)

Sensatie op de ICT-afdeling van Brabant Water. Komt dat zien, komt dat zien! We hebben een nieuwe koffie-automaat. Op onze verdieping staan er twee en de ene is nu vervangen door een moderner ogend exemplaar. De warme oranje-bruine kleur en de blauwe lichten steken positief af tegen het bejaarde grijze apparaat waar we het al die tijd mee hebben moeten doen.

Maar is de nieuwe koffie ook lekkerder? Is er meer keuze en is de bediening beter? We doen een test. De eerste verrassing is dat de nieuwe ook Wiener Melange kan. Ik probeer het meteen uit. Het is even zoeken naar de suikerknop.

Dan volgt een tegenvaller, de snelkeuzetoetsen zijn verdwenen. Dit is een klein rampje zoals iedereen weet die weleens koffie voor een grote groep haalt. Nu moet men precies onthouden die en die koffie met een tikje extra suiker en een beetje minder melk. In plaats van 908, 160 en 194.

Het valt niet mee om het bekertje uit de automaat te krijgen, hij zit klemvast. Maar misschien is dat de nieuwigheid. Het belangrijkste is de smaak en ook hier scoort de oude beter dan de nieuwe. De rest van de dag halen we koffie bij het oude apparaat aan de andere kant van de gang dat nog even dienst mag doen.

Tsja, wat een belevenissen. Ergens, bij de Wiskundemeisjes waar anders, las ik een leuk raadsel dat ik bij Brabant Water aan diverse collega's vertelde in aangepaste vorm. Iedere dag rijden wij 's ochtends van huis naar Brabant Water en 's avonds over dezelfde weg weer terug. Laten we er vanuit gaan dat de heen- en de terugweg precies even lang zijn.

Stel dat men zich op zekere dag heeft voorgenomen om de gehele route, heen en terug, af te leggen met een gemiddelde snelheid van precies 100 kilometer per uur. 's Ochtends aangekomen bij Brabant Water stelt men vast een gemiddelde snelheid van 50 kilometer per uur te hebben gereden. Hoe hard moet men nu 's avonds rijden om alsnog over het gehele traject 100 kilometer gemiddeld per uur te halen?

Voor de Zuid-Afrikaanse Caster Semenya (18, m/v) zijn dergelijke snelheden geen enkel probleem. Zij won de 800 meter dames bij het Wereldkampioenschap in Berlijn met overmacht. Bij het ingaan van de laatste bocht liep ze al voorop en normaliter volgt er dan een spannende eindsprint. Maar Semenya liep doodleuk van haar opponentes weg en bereikte met grote voorsprong de finish. Oordelen is gevaarlijke shizzle en op uiterlijk helemaal, maar is Caster Semenya echt een vrouw? Velen vragen het zich af en een onderzoek volgt.

Misschien dat Caster op de terugweg de gewenste gemiddelde snelheid nog weet te bereiken? Precies nu het begint te stormen, regenen en onweren in Rijen. Onheilspellend.

Posted by CasaSpider at 7:13 PM | Permalink | Comments (10)

Daar zit je op een ochtend om een uur of half acht achter je bureau, als enige in DBA-kamer 2.04 bij Brabant Water. De computer staat aan en ik verricht wat interessante handelingen met de muis. Naast me staat een bekertje Cappuccino met suiker, code 908, waaraan ik af en toe nip. Een tafereel als een roeibootje dat op een rimpelloos meer dobbert. Als dat in een film gebeurt dan weten we het wel.

De horror! Plotseling wordt mijn hand door de muis naar de rand van het bureau getrokken. Hij wil zich duidelijk in de spleet tussen de twee tegenover elkaar staande bureau's wurmen, maar zo wil ik niet aan mijn einde komen!

Mijn rationele kant zegt dat dit niet waar kan zijn, maar toch voel ik het trekken van de muis. Dat is echt echt. Er moet iemand onder de tafel zitten die mij dit geintje flikt en dus kijk ik eronder. Dan blijkt het muissnoer zich om mijn rechtervoet te hebben gewikkeld. Ik ben mijn eigen monster.

Donderdagmiddag ruikt diezelfde DBA-kamer naar een heuse bakkerij. Collega Stefan den Engelsman heeft voor 60 worstebroodjes en appelflappen gezorgd. Na 2386 uur is voor hem de laatste werkdag bij Brabant Water aangebroken. Het worstebroodje smaakt lekker maar liever hadden wij Stefan niet zien vertrekken.

In de middagpauze aten we eerder al een traditionele Dürüm Döner als een soort van galgenmaal. Ondanks de ietwat trieste aanleiding weten Stefan en Judith er een mooie lach uit te persen. Maar ja, de Dürüm Döner was dan ook wel erg lekker.

Posted by CasaSpider at 6:40 PM | Permalink | Comments (11)

De werktitel van deze post is Berichten van de bank (2) maar het feit wil dat de bank passé is. Sinds woensdag werk ik wederom bij Brabant Water en maak derhalve tevens ook weer deel uit van het leger Ridders van de A59, een van de fijnste snelwegen van Nederland zo niet de fijnste.

Na zes weken gedwongen vakantie is het leuk om weer terug te zijn bij Den Druppel waar de medewerkers verbaasd en tegelijk positief reageren. Daar zijn we weer en thuis staat de wekker gewoon op 06:10 AM.

Iets minder grappig is dat ik momenteel tamelijk mank loop, een gevolg van tijdens de vakantie ontplooide Extreme Sports aktiviteiten. Samen met Lucy heb ik drie keer een parcours van ruim 8 kilometer gewandeld. Dat ging op zich nog wel maar op de Rijksweg N282 liepen we gedurende 1300 meter hard. Na de derde keer kreeg ik last van mijn rechterknie en daardoor is mijn topsnelheid gereduceerd tot 2 kilometer per uur.

Hiermee is bewezen dat lopen ongezond is en vakantie gevaarlijk. Immers, dan gaat men gekke dingen doen. Neen, de mens kan maar het beste gewoon werken dan kan er weinig fout gaan. Wel hoefde ik minder te tanken. Woensdag was de tank bijna leeg en bij de Shell kreeg ik een kaartje met een mogelijke prijs. Op het kaartje staat een actiecode die op internet (Shell Literweken) ingevuld moet worden.

Aha, ik wist het wel! Ook willen ze mijn naam, geboortedatum en email-adres. Natuurlijk blijk ik deze keer geen prijs gewonnen te hebben, maar word wel meteen doorgeschakeld naar een pagina om mee te doen aan de vermaledijde Bankgiroloterij. Mijn naam en geboortedatum staan al ingevuld.

Gemak dient de mens zullen we maar zeggen.

Posted by CasaSpider at 6:00 PM | Permalink | Comments (8)

Donderdag 28 mei staat er een buitenkantoorse activiteit op het programma bij Brabant Water. Het is een activiteit in het kader van TeamBuilding (TB) en derhalve verplicht voor de gehele afdeling ICT die uit een man of 60 bestaat. Een belangrijk GIS-project (Poseidon) staat op het punt om in productie te gaan en dat levert her en der wat stress op. Samen met collega-DBA Judith assisteer ik wat en om half twee kunnen wij ons bij de rest van het gezelschap vervoegen dat in De Toemaat aan het lunchen is. Gelukkig zijn er nog voldoende lekker belegde broodjes over.

Om twee uur gaat de activiteit van start. Met behulp van een GPS-device moeten wij in groepjes opdrachten in het centrum van Den Bosch oplossen. De GPS kan gebruikt worden om de diverse objecten waar de vragen over gaan te lokaliseren. In iedere groep zit echter wel minimaal één persoon die de stad op zijn duimpje kent. Dat werkt effectiever dan een GPS. Degenen die Den Bosch minder goed kennen zoals ik hobbelen gezellig mee.

De trekkers in onze groep zijn Ben met zijn goede stadskennis en de fanatieke Simone. We vinden nagenoeg alle objecten maar blijken achteraf de vragen niet altijd even goed te hebben geïnterpreteerd. Dat kan ook aan de vragen liggen, want hoeveel draken zitten er op dat drakenmonument vlakbij het station? Wij zeggen zes, maar kennelijk tellen de twee opengesperde monden ook mee terwijl ieder normaal mens ziet dat dat geen draken zijn. Maar ach, het is maar een spelletje.

Onderweg komen we regelmatig andere groepen tegen, de vijand zeg maar. Zoals hier Edy de Schepper en Niels Coehorst. In onze groep bedient projectleider René -Techno- van den Berg de GPS maar gedurende het eerste uur is hij continu aan het bellen, het lijkt wel een wandelend kantoor. SAP-specialist Ron Palm kijkt omhoog om het aantal torentjes van een bepaald gebouw te tellen. Wij komen uit op 1 maar het zijn er 29, wederom een kwestie van interpretatie.

Door een dergelijk uitje komt men zelfs in aanraking met cultuur, immers er zit een vraag bij over het Noordbrabants Museum. Ook moeten we raden hoe hoog de torenspits van de Sint Janskathedraal is, wij denken 73 meter en dat klopt ook volgens de website. Jaren geleden zijn wij eens op schoolreis naar Den Bosch geweest en toen al stond de Sint Jan in de steigers. Komt dat gebouw ooit af?

Op diverse panden in Den Bosch staan gedichten geschilderd en dat is leuker dan graffiti. Hier de opdracht en hier het geschilderde gedicht van Lucebert. Om precies half vijf worden we verwacht op de Parade bij café Cinq. Er is ruimte voor ons vrijgehouden en voldaan nemen we plaats. Meteen komt er een ober aangelopen en even later zit ik achter mijn eerste glas Westmalle Tripel. Ik ben geen Calvinist, neen zelfs integendeel, maar na ruim twee uur rondwandelen smaakt hij nog beter dan anders.

Om vijf uur gaan we bij Cinq naar binnen voor de prijsuitreiking. Collega-DBA Stefan maakt een foto van Judith en mij maar even later pak ik hem terug, samen met Kathleen. De groep van Kathleen waar DBA Jan de Bever (links) deel van uit maakt wint de wedstrijd, wij eindigen als vierde van de acht en zijn daar heel tevreden mee.

Het laatste onderdeel is het diner bij De 4 Azen in de Vughterstraat. In een lange sliert lopen we door de straatjes van het centrum, wat stelt zo'n Vierdaagse van Nijmegen eigenlijk voor? In het restaurant wordt de groep in tweeën gesplitst. Dat klinkt ongezellig maar valt in de praktijk best mee. Door het enorme kabaal dat de Brabant Water medewerkers maken kan men toch niet verder communiceren dan met de naaste buren. Ik heb het goed getroffen met Roland Leenders rechts en Hans Tan links van mij.

Het driegangen menu is verrassend lekker en ik heb drie keer een goede keuze gemaakt, voor de volledigheid:

• Salade ’paysanne’ met gekonfijte eend, krokant spek, eendenlever en croûtons
  
• Tranches van in z'n geheel gebraden kalfslende met tzaziki en rozemarijn-knoflooksaus
  
• Citroentaart met citroensorbetijs en een toefje slagroom

Buurman Hans heeft als toetje Sorbetijs dat wordt opgediend in een bord met een soort van put. Zoals het eruit ziet vindt hij het een bummer maar de smaak is goed. In mijn beleving is een Sorbet een enorm ijsgerecht op een glazen schaal met veel slagroom. Maar dat schijnt dus niet zo te zijn.

Om half negen houdt een groepje het voor gezien en wandelt gezamenlijk terug naar parkeergarage Paleiskwartier. Het was een leuk uitje en we zijn nu echt weer een team. Jaja. Nou, niet helemaal want de dag erop vrijdag 31 mei is mijn laatste werkdag bij Brabant Water. Het is einde contract, dat hoort nu eenmaal bij het leven van mensen die in de detachering werken. Op Curacao heb ik zeven jaar bij Aqualectra (voorheen Kodela) gezeten en vijf jaar bij UTS. In Nederland anderhalf jaar bij Brabant Water.

Afscheid nemen is niet mijn sterkste kant en zeker niet als het een leuke tijd met plezierige collega's is geweest. De vrijdag breng ik door met opruimen, leegmaken, overdragen en afscheidsgesprekjes voeren. Mijn collega's Judith, Stefan en Jan hebben een leuk kado, een mand met een verzameling Belgische bieren. Hoe ze daar nu weer op zijn gekomen?

Om tien over vier lever ik mijn Druppel, de zwarte toegangspas van Brabant Water in de vorm van een druppel, in bij Judith en neem voor het laatst afscheid. Ook de pas van parkeergarage Paleiskwartier wissel ik in voor de borg en daarmee is de missie in Den Bosch afgelopen. Het is de E van Exit. Een nieuwe opdracht is er nog niet en dat is gezien het zomerse weer echt jammer.

Vanuit het CasaLog, speciaal voor de medewerkers van Brabant Water Den Bosch: CasaSpider wenst jullie allemaal veel succes en plezier en nogmaals bedankt voor de goede tijd.

Posted by CasaSpider at 1:19 PM | Permalink | Comments (6)

Subtitel: Complimenten geven, complimenten ontvangen

Situatie: Brabant Water 's-Hertogenbosch, vijfde (of vierde?) verdieping. Een groepje komt net uit de deuropening en wil met de trap naar beneden. Een vrouw, tikkeltje mollig maar wel elegant in een zwierige zwarte jurk, loopt naar de lift.

Man: "Hey, kom op met de trap. Teambuilding!"
Vrouw, twijfelend: "Ik ben bang dat ik struikel."
Man: "jij bent breed genoeg."
Man: "Jij kunt je aan twee leuningen tegelijkertijd vasthouden."
Vrouw: "Dank je wel. Wat een compliment!""

Doek.

Posted by CasaSpider at 6:00 PM | Permalink | Comments (2)

Collega Jac Groenen bij Brabant Water woont in Reusel en daar is hij trots op. Sommigen beweren dat Reusel het einde van de Kempen, ja zelfs het einde van de wereld is. Jac is het hier niet mee eens, integendeel.

"Reusel is het centrum van Europa", beweert hij met vaste stem. "Het centrum van Europa, hoe kom je daar bij?", vraag ik. "Nou", zegt Jac, "als ik een uur rij ben ik in Luik, als ik een uur rij ben ik in Maastricht en als ik een uur rij ben ik in Brussel."

Tegen dergelijk keihard bewijs is weinig in te brengen, toch probeer ik het. "En Utrecht?" Jac: "Neen, Utrecht haal ik net niet in een uur." Maar Utrecht ligt dan ook te ver uit het centrum van Europa.

Centrum van Europa of niet, Reusel is een oud dorp met 8214 inwoners (Bron) dat is ontstaan in de zevende eeuw. In 1580 is het tijdens de Tachtigjarige Oorlog verwoest en een tijdlang verlaten geweest (Wikipedia). Voorts is het een van de Acht Zaligheden. Het betreft acht dorpen in de Brabantse Kempen die eindigen op "sel" wat staat voor "selligheden". De andere zeven zijn Duizel (vroeger: Duisel), Eersel, Hulsel, Knegsel, Netersel, Steensel en Wintelre (Brabants: Wèntersel) (Wikipedia).

Interessante shizzle en wie op een uur rijden wil wonen van Luik, Maastricht en Brussel weet vanaf nu Reusel te vinden.

Posted by CasaSpider at 6:20 PM | Permalink | Comments (12)

Steeds vaker vallen songteksten mij op en niet zelden schiet ik ervan in de lach. Het zal wel een fase zijn. Neem bijvoorbeeld Wind en Zeilen van Splitsing waarin op dreinerige toon het refrein klinkt: "Ik wil wat doen deze zomer, Wat kan ik doen deze zomer, Ik moet wat doen deze zomer, Wat kan ik doen deze zomer."

Verzin wat, gek! Ik lach er wel om maar kan ik het zelf beter? Dacht het wel Dat zal nog niet meevallen.

Een positieve uitzondering qua songteksten is Huub van der Lubbe van De Dijk. Toevallig is hij vandaag 56 jaar geworden, wat een oude man maar evengoed gefeliciteerd. Hij heeft een nummer geschreven voor Van Dik Hout, bekend van Stil in mij. Wat zijn veel dingen in het leven toch connected.

Iets heel anders, bij Brabant Water gaan we over op ip-telefonie. Bellen over internet heeft als voordeel dat er slechts één infrastructuur nodig is voor data en spraak en bovendien kunnen nieuwe producten en diensten worden aangeboden. Bijzonder interessant allemaal maar voor ons is toch het glimmende nieuwe toestel met de grotere display het allerbelangrijkste.

Het duurde even voordat we op het nieuwe toestel konden inloggen (!), maar inmiddels is bellen al mogelijk. Gebeld worden is een ander verhaal, dan gaat de oude telefoon namelijk gewoon over. Dat heet nu vooruitgang, een toestel om te bellen en een toestel om gebeld te worden. Lopen we binnenkort ook met twee mobieltjes op zak?

Bij Met-K was laatst een interessante quote te lezen: "Een sociaal netwerk is als een telefoon. Als u stil blijft, antwoordt niemand."

De tijd begint er rijp voor te worden om de telefoon weer eens te pakken.

Posted by CasaSpider at 7:00 AM | Permalink | Comments (5)

Aan alles komt een eind. Aan een zak chips, aan een tandartsbezoek en aan een arbeidscontract. Zeker in de detachering. Het afgelopen jaar smeedden de DBA's bij Brabant Water bestaande uit vaste kracht Judith en de drie gedetacheerden Geoffrey, Stefan en CasaSpider zich tot een hecht team.

Sinds ruim een maand is Jan de Bever de tweede vaste kracht en zitten we met zijn vijven in een tamelijk warme DBA-kamer. Het migratieproject waarvoor ik ben ingehuurd is begin maart afgerond en per 1 april lopen de detacheringscontracten af. Eén externe kracht moet per die datum het veld ruimen en de keuze is op Geoffrey gevallen.

Donderdag was zijn laatste werkdag en daar wilden wij toch even bij stil staan. Het was een dag die in het teken stond van taart en van eten. 's Morgens was er taart vanwege het succesvol afronden door vrijwel de gehele ICT-afdeling van de Prince2 Foundation cursus. Een boost voor het kennisniveau en iedereen spreekt nu dezelfde taal qua projecten. Een goede reden voor een taartje.

's Middags hebben de DBA's afgesproken om samen drm te eten. Wat is in vredesnaam drm? Drm is de wijze waarop geoefende drm-eters dürüm uitspreken. Dürüm döner is een opgerolde tortilla ofwel wrap gevuld met döner. Dat is dat vlees dat aan een verticale spies ronddraait en waar de kok dunne plakjes van afschraapt. Kent iedereen. Essentieel is om de wrap na iedere hap vol te spuiten met sambal- en knoflooksaus.

We gaan altijd naar hetzelfde tentje op de hoek van dat straatje niet ver van parkeergarage Paleiskwartier, de rechtbank en het station. Enfin, het is met enige moeite lopend te doen vanaf de Magistratenlaan 200. Hier wat sfeervolle interieurbeelden met Stefan, Judith en Geoffrey en daarna nogmaals met van links naar rechts Geoffrey, CasaSpider en Stefan. Driemaal raden wie welke foto genomen heeft, het niet aanwezig zijn van Het Statief deed zich wederom voelen.

Nauwelijks waren we terug in de DBA-kamer of Geoff's mattie Soeredjsingh Gangabisoensingh (wie verzint er zo'n naam?) komt langs. Als echte matties betaamt gaat het gesprek al snel over de aankoop van dubieuze Mercedessen en een BMW M3 Cabrio. Het Nederlands maakt plaats voor straattaal en de eerste capuchon wordt opgezet. Overigens lijken beide heren wel van adel want niet alleen Soeredjs (afkorting) heef een ingewikkelde naam, maar wat te denken van Geoffrey Pascal de Seriere du Bizournet? Hier stroomt duidelijk blauw bloed door de aderen.

Het is weer tijd voor taart, deze keer van de jarige ontwikkelaar Jac Groenen. Meteen daarna hebben de DBA's een presentje voor Geoffrey, uitgezocht door attente Judith. Het is een fles tien jaar oude Port, zijn favoriete drank en Geoffrey kijkt dan ook blij verrast.

We gaan hem nog missen, de man die vooral op vrijdagen met het weekend al in de bol ineens als een kikker door de kamer kon springen al uitroepend: "Unga Bunga!" Van hem leerde ik de uitdrukking Kamer 100 en als een interessante dame langs liep wisselen wij steevast een veelbetekenende blik.

Om 16:10 ga ik naar huis. Het afscheid is kort en krachtig. What can we do? We cannot always change the weather!

Posted by CasaSpider at 6:54 AM | Permalink | Comments (7)

Iedereen, nou ja bijna iedereen die 's morgens bij Brabant Water binnenkomt haalt eerst koffie. Sommigen halen alleen koffie voor de eigen kamer maar er zijn er ook die dat voor mensen daarbuiten doen. Zo vormen zich spontaan zogenaamde interlokale koffiehaalgroepjes. Nu zit ik in een interlokaal ochtendkoffiehaalgroepje. Tot een uur of negen halen wij koffie voor elkaar. Een van de leden van ons interlokale ochtendkoffiehaalgroepje is de Belgische SAP-specialiste Marleen Severijns.

Aangezien Marleen iets later komt dan ik haalt zij wel voor mij maar ik nooit voor haar. Zij vindt dat niet erg: "Ik haal altijd een keer koffie voor iedereen en zelf drink ik alleen water." Laatst bracht ze me weer een heerlijk kopje Cappuccino met extra suiker, code 908.

"Dank je wel, Marleen", zei ik. "Wat voor water drink jij eigenlijk?"
- "Oh, gewoon uit de kraan."
"Dus niet uit de Tenq die beneden staat?"
- "Neen, gewoon in de keuken hier."
"Maar, uit de Tenq kun je ook water met bubbels halen."
- "Oh, maar ik hou van plat!"

Nooit van gehoord, van plat water. In Google levert het echter toch nog 11.300 resultaten op.

Posted by CasaSpider at 6:49 AM | Permalink | Comments (18)

Vrijdag 6 maart 2009 gaat bij Brabant Water de annalen in als de dag van de technische migratie Solaris/Oracle. Drie weken geleden hebben we hetzelfde kunstje uitgehaald voor de Ontwikkel-, Test- en Cursus-omgevingen en deze keer was het de beurt aan Productie. Met drie man waaronder een vrouw zijn we tot elf uur 's avonds bezig geweest. Zaterdagochtend mocht de afdeling Netwerkbeheer rommelen met Domeinen en disken en om 13:30 uur startten de gebruikers met hun acceptatietest.

Zaterdagochtend hoefde ik niets te doen en dat kwam goed uit. Rijen D4 speelde om 08:45 een thuiswedstrijd tegen The Gunners D2 uit Breda. The Gunners D2 is koploper in de derde klasse D317 en heeft zijn wedstrijden met overmacht gewonnen.

Het veld waar wij normaal op spelen is half omgeploegd in het kader van de renovatie van Sportpark Vijf Eiken. Hierdoor mochten wij op het hoofdveld aantreden en Luchiano (11) was deze keer nog aanvoerder ook. The Gunners waren iets te laat en dit gaf ons de gelegenheid om een elftalfoto te maken. Zo vaak gebeurt het niet dat alle spelers aanwezig zijn.

Om de spanning te verhogen schakelen we over naar de tegenwoordige tijd, je weet toch wel wat dat is Luchiano? Tijdens het inschieten verschijnen de eerste spelers van de tegenstander. Ze zijn duidelijk groter dan die van ons. Het belooft een moeilijke wedstrijd te worden.

Dat blijkt ook wel, Luchiano krijgt al snel een flinke trap tegen zijn scheenbeschermer en ook verder zijn The Gunners niet bepaald zachtzinnig. Toch blijft het lang 0-0, pas tegen het einde van de eerste helft openen zij de score. In de pauze zoeken we snel de kantine op, het is frisjes langs de lijn.

We praten over de kwestie van de Turkse Pabo-studentes die graag een bevoegdheid willen om aan katholieke scholen les te kunnen geven. Hierdoor merken we te laat dat de tweede helft al is begonnen, sterker nog het is meteen 0-2. Die goal heb ik even gemist.

The Gunners gaan er hard in, zo krijgt onze keeper Jaap een trap tegen zijn voet waardoor hij gewisseld moet worden. Luchiano komt erin in plaats van Sylke maar kan geen potten breken. Ook Perry krijgt kort voor het einde een invalbeurt maar wordt meteen hard onderuit geschoffeld. Dan bepalen The Gunners de eindstand op 0-3. Okay, de kampioen is bekend en wij richten ons op de tweede plaats zoals op deze mirror van de KNVB-pagina is te zien.

Thuis kleden we ons snel om en doen de boodschappen bij Albert Heijn. Meteen daarna rijd ik naar Den Bosch om de migratie af te handelen. Voor de gelegenheid mag ik in de parkeergarage van Brabant Water en maak van de gelegenheid gebruik door een directieplaats in te pikken, dat is gewoon heerlijk. Tijdens de acceptatietest komen er wat kleine dingen naar boven maar deze zijn niet oplosbaar. Om 18:00 uur valt de beslissing: we gaan in productie.

Posted by CasaSpider at 6:55 AM | Permalink | Comments (6)

Nog steeds ligt er elke avond een stukje vlees op mijn bord, als ontbijt is er krentenbrood en 's avonds wordt de dorst geblust met een Westmalle Tripel of Dubbel. Met andere woorden wat merken wij van de kredietcrisis?

En toch, als je willekeurig de foto's uit je telefoon van de afgelopen dagen bekijkt is het niet moeilijk een relatie te leggen met het thema: Het wordt allemaal minder. Kijk maar eens naar zomaar wat foto's gemaakt bij Brabant Water, toch een van de stabielste bedrijven want water is levensbehoefte numero uno:

• De computerschermen worden zo klein dat medewerkers met bionische hulpmiddelen uitgerust worden.
• De befaamde Tenq watercooler weigert dienst en moet ge-reboot worden. Een watercooler!
• Bij een verjaardag hoort een tractatie, dat is logisch. Een tompouce van dergelijk formaat heb ik niet eerder gezien.

Bij de donderdagavondtraining van vv Rijen blijkt de helft van ons trainingsveld ineens omgeploegd te zijn. Een kwestie van besparing op grondkosten of een nieuwe versie van Wie is de Mol? Neen, het gehele sportpark Vijf Eiken wordt gerenoveerd. Er komen twee kunstgrasvelden en ook het hockey verhuist naar ons toe. Het project is ergens in 2010 klaar. Lees de sportparknieuwsflits (pdf-file) voor meer informatie.

Tijdens de training hoor ik een absurd verhaal van een van de Turkse vaders. Hij heeft twee nichten die aan de Pabo in Breda studeren. Ik wist dit niet, maar kennelijk kan men op de(ze) Pabo kiezen voor een algemene opleiding of voor een specifiek katholieke. De meisjes zijn islamitisch maar kiezen voor de katholieke opleiding aangezien er in Brabant veel katholieke scholen zijn.

Bij aanvang van de opleiding is het geen enkel probleem dat de dames islamitisch zijn en ze studeren drie jaar lang met uitstekende resultaten. Het moment van afstuderen nadert en daarvoor is nog maar één klein dingetje nodig, de handtekening van de bisschop. Deze bisschop, het is even niet helemaal duidelijk of het bisschop Hans van den Hende van Breda of aartsbisschop Willem Jacobus Eijk betreft, weigert zijn handtekening te zetten omdat de studentes niet katholiek zijn. Ook komen zij niet in aanmerking voor een certificaat, met andere woorden de drie jaren studie kunnen als verloren worden bestempeld.

Mijn mond valt open van verbazing en vragen borrelen op. Een ding is zeker, dit kan niet of het moet zijn dat wij met zijn allen een nacht eerder teruggekatapulteerd zijn naar de 16e eeuw. Hoort dit soms ook bij de kredietcrisis? De Turken laten het er niet bij zitten en in april krijgen zij het definitieve antwoord van de Pabo.

Het CasaLog houdt de vinger aan de pols, stay tuned!

Posted by CasaSpider at 6:32 AM | Permalink | Comments (14)

Bijna een jaar geleden schreef ik met gepaste trots over mijn sportieve inborst bij Brabant Water, toen nog onder codenaam Den Druppel. Iedere dag nam ik niet de lift maar wel de trap naar mijn werkplek op de vijfde verdieping, een tocht van 90 treden. Om het tempo hoog te houden, niet te verzuren en een gevoel van snelheid te creëren was het hupje van Bart Veldkamp mijn voorbeeld.

Op het toilet thuis lees ik het eerste nummer in 2009 van ons personeelsblad met de geniale titel Wat'er leeft. Helemaal niet gek verzonnen voor een waterleidingbedrijf, toch? Een artikel getiteld Stairway to... trekt direkt mijn aandacht. Het gaat over ICT-medewerker Ron Palm.

Vroeger, toen de DBA's in de pauze nog naar de kantine gingen, kwamen we Ron vaak tegen in het trappenhuis. Sinds 15 november 2005 loopt hij elke dag negen (9!) keer van beneden naar de achtste verdieping. Wij noemen hem derhalve Intercity. Karel Schollen, de schrijver van het artikel in de Wat'er leeft, berekent dat Ron inmiddels meer dan een miljoen treden heeft beklommen in het trapportaal van Brabant Water te 's-Hertogenbosch.

Dat is niet onopgemerkt gebleven. Op de zesde verdieping zijn de vaak knappe dames van Communicatie gehuisvest. Een van hen zit in het Management Team (MT) en heeft de kwestie ter sprake gebracht. Ron liep aanvankelijk namelijk in de blokuren en dat zijn de uren dat men geacht wordt te werken.

Inmiddels heeft hij zijn loopschema daarom verplaatst naar het pauzeblok. Bij wijze van grap heeft men hem tevens een rekening van € 519.75 gepresenteerd voor het overbelasten en de slijtage van het tapijt. Als speciale service hier het artikel, pagina 1 en pagina 2.

Er is het een en ander veranderd bij Brabant Water. Zo is in maart 2008 de actie Bravo van start gegaan, een actie die medewerkers aanspoort tot een gezondere levensstijl. Een onderdeel daarvan is om vaker de trap te nemen. Een andere verandering betreft onze verhuizing van de vijfde naar de tweede verdieping.

Dit betekent helemaal niet dat ik minder ben gaan (trap)lopen, integendeel. Samen met collega-DBA Stefan lopen wij in navolging van de onnavolgbare Ron Palm dagelijks twee keer naar de achtste verdieping, twee keer achter elkaar wel te verstaan. Het gekke is dat ik voorheen, op weg naar de vijfde verdieping, al op de derde de man met de hamer tegenkwam. Daar kan ik nu slechts hartelijk om lachen Haha ha.

Het is wederom een bewijs voor belang van het verleggen van de horizon: als men van A naar B rijdt lijkt B vaak een heel eind. Rijdt men echter op zekere dag via B door naar het veel verder gelegen C dan is B slechts een peulenschil. Enfin, tot op heden is onze dagelijkse exercitie in het trappenhuis slechts de postdame opgevallen. De leuke dames van Communicatie op de zesde weten nog van niets.

Wij zijn er nog niet uit of dat positief is of juist niet.

Posted by CasaSpider at 2:51 PM | Permalink | Comments (4)

Ongeveer de helft van de spelers van Rijen D4 is van Turkse afkomst. Veelal zijn hun vaders aanwezig bij de training op dinsdag- en donderdagavond. Nederlandse ouders laten hun kinderen liever zelf naar het sportpark fietsen, dit zonder te generaliseren noch enig waardeoordeel uit te spreken.

Geen van de Turken komt uit Istanbul en in de nationale voetbalcompetitie zijn ze voor Trabzonspor (2e) en Kayserispor (7e). De drie grote clubs Galatasaray, Fenerbahce en Besiktas zijn niet populair, immers zij komen uit Istanbul. De stad waar het grote geld zit, een soort van Amsterdam dus.

De gesprekken met de Turkse vaders doen me terugdenken aan mijn studententijd. Uiteenlopende onderwerpen komen ter sprake, er is alleen geen drank bij en het duurt wat minder lang. We hebben het over polariteiten en over branden in de hel. Binnenkort meer over het Ottomaanse Rijk. Interessante shizzle.

Vijf minuten voor het einde van de training strompelt Luchiano (11) in mijn richting. Hij heeft hoofdpijn, kramp in zijn been en is misselijk. Met een "Donderdag praten we verder", neem ik afscheid van mijn gesprekspartners en loop met Luchiano naar de auto. Thuis aangekomen vergaat hij van de pijn en moet ik hem naar binnen dragen. We geven hem een paracetamol tegen de hoofdpijn en ik draag hem naar boven. Zijn gewicht valt me 100% mee, hij is een stuk lichter dan een fust bier.

Afgelopen weekend hebben we bij Brabant Water de OTA- (Ontwikkeling, Test, Acceptatie) en Cursus-omgevingen gemigreerd naar nieuwe servers en geüpgrade onderliggende software. Om half twee 's nachts kwam ik thuis en zaterdagochtend om half zeven ging de wekker alweer. Rijen D4 speelde uit tegen JEKA D9 in Breda en om half acht moesten we verzamelen in de kantine van Rijen.

Om kwart over acht hoorden we in de kantine van JEKA dat de wedstrijd was afgelast. Ach, we waren maar alvast ons bed uit. Luchiano en ik gingen boodschappen doen bij Albert Heijn. Qua voetbal waren de voetbalplaatjes het hoogtepunt van het weekend. Meteen na de boodschappen vertrok ik naar Den Bosch om nog een paar uur te werken.

De migratie is redelijk goed verlopen. De testcoördinator vroeg zich af hoe wij de data uit de databases hadden overgezet. De volgorde van gegevens in bepaalde schermen was namelijk gewijzigd. Dat kan. Met de taal SQL (Structured Query Language) moet men expliciet aangeven of en waarop gesorteerd moet worden.

"Is het wel een nadeel dat de volgorde in de schermen is veranderd", vraag ik aan de testcoördinator. "Nou, het levert een risico op want de gebruikers doen van klik, klik, klak. Zonder te kijken." "Wel de ideale kans om eens uit die sleur te geraken", antwoord ik. Een typisch geval van perceptie.

Woensdagmorgen ben ik met Luchiano op pad naar het Amphia ziekenhuis in Breda, voor zijn ogen. We hebben een afspraak met orthopist Patricia Neomagus, het blijft een geweldige naam. Op 15 oktober 2008 waren we er ook al en toen kreeg Luchiano huiswerk mee van Patricia. Elke dag moest hij een wit papier met een zwarte lijn met puntjes tegen zijn neus aanhouden en proberen de puntjes van beneden naar boven niet dubbel te zien. Of zoiets.

"En, heb je goed geoefend?", vraagt Patricia. "Ja, ik heb erg goed geoefend", liegt zegt Luchiano. Ik kuch driemaal opvallend. Na enige testjes met een lamp glimlacht Patricia. "Ik geloof dat je vader meer gelijk heeft dan jij." Enfin, er is desondanks enige vooruitgang geboekt en vervolgonderzoeken hebben geen zin. "Als Luchiano last blijft houden van hoofdpijn moet er naar iets anders gezocht worden dan zijn ogen", zegt ze. Daar kan ik mij in vinden.

Op het werk klinkt Bløf op de radio met Liefs uit Londen. In onze kamer zijn de meningen verdeeld. Stefan (Heinkenszand, Zeeland), Judith en Geoffrey vinden het goed te pruimen. Nieuwkomer Jan de Bever en CasaSpider begrijpen hier drie keer niks van. Qua teksten... Bløf of De Dijk?

Posted by CasaSpider at 7:07 AM | Permalink | Comments (11)

Het display van de donkerzwarte Volkswagen Jetta waarschuwt iedere keer bij het starten dat er een servicebeurt aan zit te komen. Nog 1600 kilometer of 220 dagen, nog 1500 kilometer, nog 1400 etc. Ik maak een afspraak met een 123-Garage voor dinsdag, vandaag dus.

Om tien over negen gaat de telefoon. Het is Marina van de receptie bij Brabant Water. "Er staat een meneer voor u bij de balie die uw auto komt halen." Ik spoed mij naar beneden en zie een man op leeftijd. Zijn Nissan Micra automaat staat voor de deur geparkeerd en samen rijden wij naar parkeergarage Paleiskwartier.

Ik heb een maandabonnement voor Paleiskwartier en beschik over een pasje. Het systeem is zo intelligent dat het weet dat mijn auto reeds binnen staat. De bedoeling is dat de monteur mijn auto meeneemt en de zijne in de garage parkeert. Eerst moet de mijne eruit, daarna kan de zijne erin.

Om iets na tweeën gaat mijn mobieltje over, het is de monteur. "Ik heb uw auto bij me." Snel schiet ik mijn jas aan en loop naar beneden. Inmiddels is het noodweer, het sneeuwt en waait hard. Mijn auto ziet er keurig uit en ik neem plaats achter het stuur om de monteur naar de parkeergarage te vergezellen. "Voor liggen er twee nieuwe banden op en het spiegeltje is gerepareerd", zegt de man.

Ik heb alleen oog voor het dashboard waar een groot oranje symbool mij tegemoet schijnt. "Daar brandt een waarschuwingslicht", zeg ik tegen de monteur. "Het is koud, dat geeft niks", antwoordt de man. Helemaal vertrouwen doe ik het niet maar wat moet men verder?

Samen lopen we naar de Nissan Micra. De oude monteur loopt tamelijk krom maar sjongesjonge wat gaat hij hard! "Wat loopt u hard, meneer", zeg ik. "Ja, ik kan er niets aan doen", antwoordt de man, "dat zit in mijn motoriek. Een collega van mij had hetzelfde en die hebben ze van achter over zijn rug opengesneden om een zenuw om te leggen." We halen de Nissan Micra uit de parkeergarage en rijden de mijne erin.

Koortsig overleg ik in mijn eentje wat het waarschuwingslampje toch kan zijn. In eerste instantie denk ik aan de ESP. Zou die nu continu aan het werk zijn? Dat is vast niet goed. Terug op kantoor vertel ik het voorval aan mijn collega's. "Ik zou straks eerst maar eens kijken of de wielen wel goed vastzitten", zegt er eentje. Het zit me niet helemaal lekker.

Mijn mobieltje gaat over. Het is de baas van de monteur. "U heeft een waarschuwingslampje dat brandt hoorde ik van de monteur. Ja, die is een beetje nerveus. Maar waarschijnlijk is het het bandenspanningslampje." Hij legt mij uit dat ik een bepaalde knop een paar seconden ingedrukt moet houden, om het systeem te resetten. "Ik ga het zo proberen", antwoord ik en wil ophangen. "Wacht, er is nog iets... de auto gaat er verder niet slecht van rijden maar de monteur is nog iets vergeten, namelijk de plastic afdekplaat van de motor." Hij belooft mij zo snel mogelijk te komen.

Op dat moment sta ik toevallig bij de ontwikkelaars. Zij maken zich vrolijk. "Vraag ook of hij meteen het stuur meeneemt. En de stoelen, haha." Niet veel later staat de monteur weer beneden bij de receptie. Zo zie je elkaar nooit en zo loop je de deur bij elkaar plat. Voor de derde maal maken wij de gang naar Paleiskwartier. Snel bevestigt de man de afdekplaat op de motor en reset het bandenspanningslampje.

Het mannetje van de garage stuift weg in zijn Nissan Micra automaat, op weg naar Wijk en Aalburg en nog een lokatie.

Posted by CasaSpider at 8:08 PM | Permalink | Comments (15)

Vroeger was ik best goed in scheikunde. Ga maar na, een tien op mijn eindrapport van 4 Gymnasium en in bezit van Doos 6 met kaliumpermanganaat (KMnO4). Inmiddels ben ik gedetacheerd bij Brabant H²O, uhm Brabant Water. Oud-collega Aris Verburgh vroeg ooit aan mij wat dan HO²I was. Hooi. Water... een van de meest fascinerende stoffen op aarde. Zo simpel en toch zo complex, bijzonder en ondoorgrondelijk. Water heeft wel iets weg van een vrouw.

We kunnen niet zonder maar pas op, voor je het weet verzuipen ze je! Even serieus en terug naar de vreemde eigenschappen van water. Water is de enige stof die bij (omstreeks) 4 graden Celsius zijn hoogste dichtheid bezit. Als water van vier graden afkoelt naar nul dan zet het uit. Velen staan hier niet bij stil maar het is toevallig wel de essentie van het leven op aarde.

Immers, als ijs zwaarder was (hetgeen natuurkundig gezien eigenlijk logisch is) dan water tussen de 0 en 4 graden zou het onmiddellijk naar de bodem zinken. In een dergelijke kosmos bevriezen meren van onder naar boven waardoor er geen leven meer mogelijk is. Ook een Elfstedentocht schaatst een stuk moeilijker met het ijs op de bodem. Fascinerende shizzle. Bovengenoemd verschijnsel noemt men ook wel de dichtheids-anomalie van water. Zeg dus nooit meer gewoon water tegen deze anomalie.

Wis- en natuurkundigen zijn, laten we eerlijk wezen, vaak grote nerds. Van hun vakgebied weten ze heel veel maar het overbrengen van die kennis op leken is niet hun sterkste punt. Een uitzondering is Ruud van Dijk die begin 80'er jaren een studentenhuis met mij deelde. Ooit legde hij me de Quantummechanica in begrijpelijke termen uit. "Kijk CasaSpider, op deze tafel staat een asbak. Tenminste dat zeggen gewone mensen. In termen van de Quantummechanica zeggen we niet dat die asbak daar precies staat. Neen, wij zeggen, er is een bepaalde kans dat op dit moment die asbak daar staat."

Volkomen helder. Het mysterie van de dichtheids-anomalie van water is tot op heden nooit helemaal verklaard. Men tracht dit te doen met een geweldig fenomeen: De Tweede Buurman Molecuul. Een citaat:

"(...) maar in lage dichtheidsijs is de zogenaamde tweede buurman molecuul relatief verder weg van de centrale molecuul. Terwijl in sommige andere vormen van hoge dichtheidsijs het zuurstofatoom van de tweede watermolecuul als het ware 'gebogen' wordt en daardoor dichter bij de centrale watermolecuul ligt. Hierdoor bereikt het ijs dus een grotere dichtheid."

Mensen die dit niet snappen hoeven niet te wanhopen. Duidelijk is dat de grote(re) dichtheid van water bij vier graden Celsius verband houdt met de moleculaire structuur. Tot slot een controlevraag, of men überhaupt wel iets opsteekt van wat er op het CasaLog wordt verkondigd: Wat is de temperatuur van het water op de bodem van een meer waar ijs op ligt?

Voor de werkelijk geïnteresseerden: lees Toverwater uit Noorderlicht Nieuws.

Posted by CasaSpider at 6:40 AM | Permalink | Comments (25)

Door de langgerekte vertikale ruit in de voordeur kijk ik om 06:10 uur 's ochtends naar buiten en zie dat de wereld wit is. Mijn auto is onherkenbaar maar dat kan ook komen omdat hij een stukje verderop staat. Het kost zeker tien minuten om een dik pak sneeuw te verwijderen.

Op de Zaaren rijd ik 10 km/h en test de remmen. "Rrrr-rrr-rrrr", de ABS heeft het er maar druk mee maar remmen ho maar. Ook het lampje van de ESP flikkert als een bezetene. Het belooft een spannende rit te worden naar 's-Hertogenbosch. In Rijen en op de weg naar Dongen is niet gestrooid waardoor ik niet harder dan 30 durf te rijden. Gelukkig zijn de A27 en A59 sneeuwvrij.

In Den Bosch ligt er volop sneeuw in de straat die naar parkeergarage Paleiskwartier leidt. Studenten van de HAS en andere scholen lopen zoals gebruikelijk zonder te kijken maar wel heel vrolijk over de straat. Daar doemt rechts de hoofdingang van de parkeergarage op en ik trap op de rem. "Rrrr-rrr-rrrr" doet de ABS en ik schuif de ingang voorbij. Spooky!

Rustig sla ik rechtsaf en rijd door, richting de tweede ingang van de parkeergarage. Deze wordt niet zo veelvuldig gebruikt. Hij loopt vrij steil naar beneden en er ligt sneeuw. Met de voet op de rem begin ik de afdaling. Het inmiddels vertrouwde "Rrrr-rrr-rrrr" klinkt wederom in mijn oren en ondanks hevig remmen glijd ik naar beneden. Gelukkig blijft de neus van de auto recht naar voren wijzen. Vlak voor de slagboom ligt geen sneeuw en is er grip. En dan zijn er nog mensen die beweren dat DBA een saaie baan is.

's Middags staat er een aktiviteit op het programma. Brabant Water heeft een Nieuwjaarsbijeenkomst in de Efteling. Een van de leuke dingen van Brabant Water is dat men externen praktisch net zo behandelt als het eigen personeel. Zo mochten wij hetzelfde mooie Kerstpakket samenstellen en zijn we allemaal uitgenodigd voor de Nieuwjaarsbijeenkomst.

De Winter Efteling ziet er prachtig uit, te beginnen met de uitgestrekte lege en met sneeuw bedekte parkeerplaats. Wij zijn de enige gasten en kunnen vlakbij de ingang parkeren. Binnen gaan de jassen uit en starten we met koffie en oliebollen. Stefan en Ben vinden het gewoon heerlijk.

Na ongeveer drie kwartier begint eindelijk het hoofdprogramma in de grote zaal. Guiljo van Nuland, direkteur Brabant Water, doet het openingswoord. Maar daar doe ik hem mee tekort. Het is een heuse conference, enigszins in de geest van Toon Hermans, en Guiljo houdt zich knap staande. Het geheel duurt een uur en is een vooruitblik op het jaar 2009.

Het gaat over nieuwe dochters, over strategisch beleid, over nu dingen goed doen om straks de goede dingen te kunnen doen en het belang voor Brabant Water om sterk te zijn. Immers, geen mens kan voorspellen wat de toekomst brengt maar wel kan men er nu voor zorgen dat men straks een sterke onderhandelingspositie heeft.

Een inspirerende conference waarbinnen een interactief spel met de ruim 600 aanwezige medewerkers wordt gespeeld. Bij het betreden van de zaal krijgen we allemaal een apparaatje, een zogenaamde TurningPoint, waarmee we diverse vragen dienen te beantwoorden over Brabant Water. Bijvoorbeeld wat de gemiddelde leeftijd van de medewerkers nu is. Gelukkig zit CasaSpider daar een heel eind onder!

De koek is hiermee niet op. Na het optreden van de direkteur verschijnen Richard de Hoop en Franck van der Heijden, twee muzikanten op het podium. Zanger Richard opent met "Let me entertain you" van Robbie Williams en gebruikt muziek in al zijn facetten als leidraad om een bedrijf beter te maken. Hij doet dat niet onverdienstelijk ook al is (vind ik) de hele motivation-business steeds meer van hetzelfde. Dat leidt tot een zekere scepsis terwijl de motivator het juist moet hebben van vertrouwen. Een heikele zaak.

Als de zaal in tweeën gesplitst elkaar in de finale "Reach out and touch" heeft toegezongen mogen de deuren open en kunnen we aan de borrel beginnen. Een borrel die uitstekend is georganiseerd, drank en hapjes zijn in overvloed aanwezig. Helaas moet ik er vrijwel direkt vandoor, men kan niet alles hebben.

Morgen maar eens zien wat 15 (!) graden vorst vannacht teweeg gaat brengen.

Posted by CasaSpider at 9:25 PM | Permalink | Comments (11)

Woensdag vertrek ik om half vier bij Brabant Water met als doel om op de terugweg het winkelcentrum in Tilburg Noord aan te doen. Daar hebben we ooit heerlijke spare-ribs gekocht en wat is er nu lekkerder op oudjaarsavond dan spare-ribs?

"Nou jongen", spreekt collega Ben mij wijs toe, "Vergeet het maar. Alle winkels zijn om vier uur dicht, geloof mij."
- "Maar met kerstmis waren ze in Rijen gewoon tot vijf uur open", sputter ik tegen.
"Kan zijn, maar nu is het oudjaar dan is iedereen vrij."
- "En wij dan?"
"Wij toevallig niet, maar mijn vrouw bijvoorbeeld is de hele dag vrij."
- "Ik ga het toch proberen."
"Probeer het maar en als het lukt mag je me bellen, haha."

Ja, die Ben is mij er eentje. De winkels in Tilburg Noord zijn (vanzelfsprekend) gewoon open en bij de slager ligt nog een hele bak met warme spare-ribs. "Pikant of gewoon?", vraagt het slagersmeisje. "Doe maar twee pikant en een gewoon". Na de slager ga ik pinnen en koop vervolgens doodleuk een fles Tequila. Ja Ben, ook de Gall&Gall is nog gewoon open. Net als alle winkels trouwens. Het is natuurlijk wel 2008 2009!

Thuis heeft Lucy zich uitgesloofd met het bereiden van een nieuwe stapel Sushi. Het blijkt een smakelijke combinatie: Sushi, Oliebollen, Spare-Ribs en Lucy in haar Rode Jurk. Smakelijke dingen schrijft men het best met hoofdletters.

Na het eten begint de oudjaarsavond. Lucy en Luchiano (11) zijn druk aan het gamen op de Wii terwijl de Bachata-Muziek, erg smakelijk vandaar, op hoog volume door de huiskamer klinkt. De artiest van de avond is Antony Santos, daar hebben we een belabberd opgenomen dubbel live-cd van. En toch heeft dat iets, iets tsja... wat zal ik zeggen... iets authentieks. Mijn favoriete song is Consejo de Padre (Advies van Vader). Deze YouTube-opname klinkt (nog) valser dan onze cd maar mits hard afgespeeld voel je het in je bloed, ik tenminste wel.

Tegen twaalven zetten we de televisie aan, de Top-2000 ofzo. We zien Child in Time, Bohemian Rhapsody en dan is het tijd om de kurken te laten knallen. We blijven kijken en luisteren naar Nederland 3 en horen niets van het vuurwerk en ook niet van de buren. Dat is op Curacao wel anders. Als Lee Towers aan de beurt is raakt Lucy in extase. Niet voor het eerst maar ach, Lee is ook een Rotterdammer. Het wordt nog een lange nacht.

Posted by CasaSpider at 4:48 PM | Permalink | Comments (9)

Situatie: Brabant Water Den Bosch. DBA's Stefan en CasaSpider hebben net een flesje water uit de TENQ gescoord en maken een praatje met de receptioniste.

Receptioniste: "Gezond hoor, water drinken."
CasaSpider: "Zeker en nu gaan we de trap oplopen."
Receptioniste: "O ja? Tot welke verdieping moeten jullie?"
CasaSpider: "We lopen naar de achtste."
CasaSpider: "Dan weer naar beneden en nogmaals naar de achtste."
CasaSpider: "Dat doen we elke dag."
Receptioniste, onder de indruk: "Zoooo! Dat zal over een paar maanden wel te zien zijn aan jullie."
CasaSpider: "We lopen al een paar maanden."

Doek.

Stefan en CasaSpider lopen naar de deur.
Stefan: "Kennelijk hebben we nu nog geen goddelijk lichaam."

Posted by CasaSpider at 6:40 AM | Permalink | Comments (5)

Laatst sprak ik met een Brabander in het Brabants, althans hij sprak Brabants en zei het volgende:

"Ik heb haar liever aan mennun lul hangen als gij."

Okay, laten we op Eerste Kerstdag even abstraheren van de inhoud. Maar wat bedoelde deze Brabander te zeggen? Dit met in gedachten gij als nominativus of accusativus.

Posted by CasaSpider at 11:13 AM | Permalink | Comments (7)

Als je kiest voor het plaatsen van verkeersdrempels om auto's te dwingen langzamer door de straten te scheuren belast je het milieu extra doordat er meer geremd en opgetrokken wordt.

Een hoger benzineverbruik is het gevolg van een maatregel die het overdag voeren van dimlicht verplicht stelt. Veiligheid ten koste van wederom het milieu.

Andersom kan ook. Om op energiekosten te besparen laat een gemeente de straatverlichting minder vaak en minder lang branden. Dit heeft gevolgen voor veiligheid en veiligheidsgevoel, in het tweede geval vooral van vrouwen.

Maar ja, als je niet kiest wordt er voor je gekozen.

Je kiest of je gehoor geeft aan het brandalarm in de wetenschap dat zonder onsterfelijkheid de deugd geen zin heeft. Vrij naar CasaSpider (brandalarm) en Dostojevski, De Gebroeders Karamazov (onsterfelijkheid en deugd).

Foto: Brabant Water, 's-Hertogenbosch. O ja, dit is ook een keuze.

Posted by CasaSpider at 5:33 PM | Permalink | Comments (3)

Op de DBA-kamer van Brabant Water staat een stereotoren. Het is een oud geval, zo pikt de cd-speler alleen officiële cd's en geen zelfgebrande. Er zit een dubbel cassette-deck in maar wie gebruikt dat nog anno 2008? Hierdoor staat de hele dag de radio aan. Daar valt prima mee te leven, alleen hebben we geen echte FM-antenne. Er is een constructie bedacht met een lang stuk electriciteitsdraad waar aan het uiteinde een AM-antenne gekoppeld is.

Antennes blijven vreemde dingen of liever gezegd radiogolven zijn raar. In mijn simpele beleving bevinden de radiogolven van alle zenders die wij kunnen ontvangen zich in onze kamer. Toch moet de antenne precies in een bepaalde stand staan, anders wordt het geluid overstemd door ruis.

Sterker nog, als iemand de draad vastpakt doet hij het vaak wel. Of als iemand in een bepaalde positie gaat zitten, maar dat is toch gek? Laatst hadden we weer slecht geluid. Collega Stefan den Engelsman heeft het radiogebeuren in zijn takenpakket en ging meteen met de antenne in de weer.

Uiteindelijk zette hij hem op zijn hoofd wat behalve een beter geluid tegelijkertijd tot het inzicht leidde dat wellicht de Missing Link is gevonden.

In zijn post Spitsalarm heeft iamzero mij op het spoor gezet van drogredeneringen, een fascinerend gebied. Het komt erop neer dat de ANWB een spitsalarm heeft afgegeven voor maandagochtend, dat de gevreesde lange files zijn uitgebleven en dat het spitsalarm dus goed heeft gewerkt. Een mooi voorbeeld van de drogreden Post hoc ergo propter hoc (Wikipedia).

De relatie tussen Stefans inspanningen met de antenne en het geluid van de radio valt wellicht eerder onder de verwante drogreden Cum hoc ergo propter hoc (Wikipedia), maar vooralsnog hebben wij hier geen aanwijzingen voor. De Wikipedia-links staan er niet voor niets, het is gewoon heerlijk om in deze materie te grasduinen en door te klikken.

Neem nu dit geval. Ziekenhuis Lagun en ziekenhuis Kenepa (de gebruikte namen zijn fictief) worden met elkaar vergeleken met betrekking tot geslaagde en niet geslaagde operaties. Het blijkt dat Kenepa het hoogste percentage geslaagde operaties heeft. Is Kenepa daarmee een beter ziekenhuis dan Lagun?

Men besluit onderscheid te maken tussen zware operaties en lichte. Immers, bij zware operaties is het risico groter en daalt derhalve het slagingspercentage. Inderdaad vinden in Lagun meer zware operaties plaats dan in Kenepa.

Maar nu komt het vreemde. Lagun blijkt zowel bij de zware als bij de lichte operaties beter te scoren dan Kenepa! Dat is vreemd aangezien bij de eerste meting over alle gevallen Kenepa hoger scoort dan Lagun.

Kan dit? En zo ja, welk ziekenhuis is nu beter en waarom?

Update 28.11.2008 / 19:51

De lezers van het CasaLog (b)lijken toch eerder liefhebbers van fastfood dan van Haute-Cuisine. Het een is overigens niet beter dan het ander, maar dus wel anders. Het ziekenhuisverhaal is beschreven in Simpsons Paradox, daar vindt men een goed voorbeeld met cijfermateriaal. Maar ja, het is wel Haute-Cuisine...

Posted by CasaSpider at 12:30 PM | Permalink | Comments (10)

Mijn ochtenden verlopen volgens een vast en strak stramien. Dat is gemakkelijk, immers dan hoeft men niet iedere keer na te denken. Bijvoorbeeld of men opstaat of de wekker op snooze drukt. Neen, zodra het alarm afgaat strompel ik mijn bed uit, wankel naar beneden, zet de televisie op 607 (een Duitse ochtendshow), doe een paar oefeningen, maak mijn ontbijt klaar en prepareer een flesje van 240 gram voor Diana (2).

Even terugspoelen... maak mijn ontbijt klaar. Het betreft vier boterhammen, vanmorgen twee met kip-saté en twee met gesneden kipfilet. Dit alles wordt zorgvuldig in aluminiumfolie gewikkeld en als kers op de slagroomtaart was ik een appel en een peer en wikkel ook deze in aluminiumfolie.

Echter, aan de vorm kan ik toch wel zien wat de appel is en wat de peer. Dit geldt niet voor de boterhammen, welk broodbeleg als eerste tevoorschijn komt is een verrassing. Telkens weer. O ja, vandaag ging er ook een mandarijn mee.

In de DBA-kamer bij Brabant Water ben ik vrijwel altijd de eerste. Ik zet de PC's aan evenals de radio en ga koffie halen. Code 908, cappuccino met suiker.

Vanmorgen begon ik om 07:43 aan mijn eerste boterham, het was die met gesneden kipfilet. Een beetje een bummer want ik verheugde mij toch vooral op de kip-saté die lekker pittig is. Maar het loopt zoals het loopt.

Tijd voor een tweede beker 908. De boterhammen met gesneden kipfilet zijn op en ik weet nu al wat er op de volgende zit: kip-saté. Toch vreemd want een kwartier eerder wist ik dit nog niet. Sinds lange tijd zijn filet-americain en ei-bieslooksalade mijn favorieten maar vanaf nu ga ik voor een bakje kip-saté. Sjonge sjonge, wat is dat heerlijk en lekker pittig.

Om 08:29 uur ligt er nog een half mandarijntje en een appel in aluminiumfolie.

Posted by CasaSpider at 8:24 PM | Permalink | Comments (3)

Wie vaak telefoneert en tegelijkertijd iets op de computer doet kent het gemak van de headset. Tenminste als diegene ooit een headset in zijn bezit heeft gehad. Immers, wat men niet kent dat mist men niet. Zo is onze douchekop het aan het begeven. Het ding is niet meer goed te richten, noch in hoogte noch in gewenste richting.

Elke dag ergeren we ons aan de douchekop, ik in ieder geval wel. En ik weet het nu al, op het moment dat we een nieuwe kopen en deze geïnstalleerd hebben zullen wij verzuchten: "Oh wat heerlijk, waarom hebben we dat niet veel eerder gedaan?" Maar ja, zo zijn wij nu eenmaal.

Met een headset gaat het precies eender. In de jaren '60 had niemand er een en was men toch gelukkig. Maar anno 2008 ligt dat even anders. Zonder headset hoort men er gewoon niet bij. Ach boeien, wij gaan ook nog steeds door het leven zonder vaatwasser. Daar zie ik het nut echt niet van in.

Bij Brabant Water kan men een headset aanvragen. Het loopt niet storm maar bij mijn weten wordt er nooit een geweigerd. Zelfs de DBA's komen ervoor in aanmerking. De headsets voor DBA's worden speciaal in Belgie gemaakt, ja wij hebben echte Belgische headsets.

Stefan den Engelsman is de eerste die er een mocht ontvangen. Hij is er apetrots op.

Posted by CasaSpider at 7:14 PM | Permalink | Comments (8)

Op woensdag 1 oktober vond bij Brabant Water de kick-off van de nieuwe ICT-afdeling plaats. Behalve onze fysieke verhuizing van de vijfde naar de tweede verdieping is een groot aantal functies van naam en inhoud gewijzigd. Werknemers dienden te solliciteren, ook op hun eigen functie. Het is een proces dat onrust kan veroorzaken maar uiteindelijk lijkt de overgrote meerderheid tevreden met de resultaten. Knap gedaan dus.

Om dit alles te vieren en de nieuwe organisatie in te luiden werden we, ja ook de externen, om half negen in de kantine het bedrijfsrestaurant (sorry Petra!) verwacht. We hoefden 's morgens geen boterhammen te smeren maar moesten wel onze jassen meenemen in verband met een buitenactiviteit die aansluitend plaats zal vinden. Horrobeelden van zeskampen in de regen doemen op, kom er maar in Barend Barendse.

We begonnen met toespraken van Brabant Water directeur Guiljo van Nuland en sectorhoofd Financiën, ICT en Inkoop & Logistiek Niek van der Kaay. Bij het ontbijt was de tafelindeling vooraf bepaald. Hierdoor zaten we in een groep die uit zowel bekenden als onbekenden bestond. Een spelletje waarbij we zoveel mogelijk gemeenschappelijke punten, ook wel overeenkomsten genoemd, van elkaar moesten ontdekken zorgde voor een gezellige sfeer, temeer daar wij drie geboren Rotterdammers in de groep hadden. Niemand voelde zich ongemakkelijk.

Aansluitend ging de buitenactiviteit van start en het betrof een schilderworkshop gegeven door kunstenares Sylvia Dekker (website). Vijf doeken waren geprepareerd met een vage achtergrond van iets dat met automatisering van doen had. Onze groep viel het lichtgroene doek met netwerkbekabeling ten deel. Onze groep die maar wat geluk had met een gerenommeerd kunstschilder als CasaSpider in haar midden, bekend van Le Chien en Le Chien 2.

Ieder teamlid had zijn specifieke rol, zo tekende Paul van de Veerdonk alles in roze. Ik beperkte me tot wat vegen her en der en twee hondjes. Met name Joop Cranenburg beschikt wel degelijk over artistieke kwaliteiten, in verbluffend tempo wist hij een vormloos figuurtje om te toveren tot een rendier. Het heeft allemaal niets met netwerkbekabeling van doen maar is wel heel knap. O ja, ter protectie droegen we allemaal witte plastic schorten en glimmende sexy latex handschoentjes, het was gewoon heerlijk. Hier onze uiting van creativiteit op de grens tussen expressionisme (Schmitt-Rottluff) en impressionisme (Monet, Van Gogh).

Aan alle pret komt een einde en tenslotte werden de kunstwerken een voor een door de professionele kunstenares beoordeeld. Regelmatig viel de term "hier zijn nog mogelijkheden" hetgeen uiteraard zoveel betekent als "het is knoeiwerk". Hier een voorbeeld gebaseerd op Painting by Numbers met Jan Grosveld, een roze schilderij en een exemplaar dat kundig wordt uitgelegd door collega-DBA Judith Janssen. Aan Niek van der Kaay de eer om het winnende schilderij uit te kiezen. Ook hij hulde zich in bewoordingen als "ze zijn eigenlijk allemaal even mooi" en "de een houdt nu eenmaal van veel kleuren" en koos tenslotte voor dit op het eerste gezicht ietwat chaotische schilderij.

We keerden terug naar de tweede verdieping waar de BIC'ers ons al opwachtten. BIC staat voor Bedrijfs Informatie Coördinator. De koffie en het gebak stonden klaar, ja het was een zware ochtend. Tot slot hing Niek het winnende schilderij in de gang op terwijl hij bezwoer dat er in zijn kamer echt geen plekje meer vrij was. Terug op de kamer wachtte ons een aardige attentie (op de achtergrond collega Stefan den Engelsman) die thuis reeds is ingepikt door Luchiano (10).

Concluderend was het een leuke en op bepaalde vlakken ook leerzame ochtend. En nu weer aan het werk.

Posted by CasaSpider at 9:21 PM | Permalink | Comments (9)

"Wel, het is natuurlijk even wennen dat samenwonen, zo was meteen de badkuip verstopt. Nou was dat niet helemaal Lucy's schuld, er zat namelijk al geruime tijd een prop in. Maar ja, als een vrouw gaat baden schijnt dit toch vaak een enorme ravage tot gevolg te hebben. Enfin, de badkuip is nu weer helemaal op orde. Iets minder vond de Spider het dat Lucy voornemens is om samen met hem de tuin eens een beurt te geven. Tot nu toe heeft Casa dit 3,5 jaar uit kunnen stellen en nu zou dit ineens moeten gebeuren... Het moet dan maar..."

Geschreven door CasaSpider ergens begin september 1999 (bron). Woensdag 3 september 2008 wonen Lucy en ik negen jaar samen. Quizvraag: wanneer en waar zijn wij getrouwd? In een tijd van globalisering aan de ene kant (ondernemers, rijken) en blokkades aan de andere (armen) is het geen gemakkelijke weg die we gaan.

Het lijkt een beetje op het beklimmen van een berg, naarmate men dichter bij de top komt wordt het moeilijker. Een dergelijk gemengd huwelijk is niet aan te bevelen maar we, okay ik dan, zouden het zo overdoen. Lucy, te quiero muuuuuuucho!

Dinsdagavond was er ouderavond op de Sint Jozefschool. Zo maakte ik kennis met de nieuwe juf van Luchiano (10), juf Wendy. Zij legde uit wat er dit jaar te gebeuren staat en welke methodieken en hulpmiddelen gebruikt worden.

Het meest in het oog springend is het digitale schoolbord. Dat ziet er goed uit en het befaamde knerpende, snerpende geluid van het krijtje is voltooid verleden tijd.

Dit schooljaar staat voor groep 8c in het teken van de Cito-toets begin februari 2009. Daarnaast krijgen de kinderen seksuele voorlichting, we zijn benieuwd. Het regende toen ik naar huis reed en op de voordeur zat een zwarte vlek. Die Schnecken greifen an! De volgende dag waren ze even snel (...) verdwenen als ze de avond ervoor gekomen waren.

Op het werk bij Brabant Water gaat het zijn gangetje. Collega-DBA Geoffrey heeft een nieuw mobieltje. Nu is het de sport om elkaar ongemerkt te fotograferen en vervolgens de foto via Bluetooth naar het slachtoffer over te seinen. Zelfs aan de leestafel in het bedrijfsrestaurant is men niet veilig. Gelukkig neemt CasaSpider hier een hap van een salade.

Update 07.09.2008 / 09:52

Het commentaar van Bout over de zogenaamde gelijkenis van CasaSpider met Gerard uit het reclamefilmpje voor Hertog Jan deed mij in de lach schieten. Voor de zekerheid vroeg ik het aan mijn gezinsleden. Luchiano zei direct: "Die lijkt op jou!" Lucy was mijn redding, in de verte lijkt Gerard misschien wat op mij bij het uitstappen maar voor de rest is hij dikker en vooral veel ouder. Grappig bedoelde opmerkingen dat Lucy nodig eens naar de oogarts moet mogen achterwege blijven!

Posted by CasaSpider at 10:09 AM | Permalink | Comments (13)

De neus zit nog steeds tamelijk dicht, dat is goed te merken bij het omhoog lopen van vijf trappen 's morgens vroeg. Ik hijg harder dan gebruikelijk. Hoe doen mensen met een fysiek beroep dat? Denk aan voetballers die een Europees Kampioenschap voor de boeg hebben. Of worden die nooit verkouden?

Als men lichamelijk niet 100% is slaat de twijfel sneller toe. Ja toch? Is water met bubbels in een dergelijk geval beter of juist slechter? Nog steeds haal ik dagelijks beneden mijn flesje Brabant Water water.

Naast de TENQ staat tegenwoordig een design flesjesvoorraadrek. Zoals met alle design spullen is het oppassen geblazen. Indien men slechts een beetje misgrijpt kukelen voor men met de ogen kan knipperen alle flesjes uit het rek.

Soms laat een gezond mens zich expres een beetje ziek maken, neem bijvoorbeeld vaccineren. Luchiano (10) kan hiervan in blinde paniek raken. Het is maar goed dat hij het CasaLog zelden leest want morgen is het zover. We gaan met het hele gezin naar Thebe in Rijen. Zowel Diana (2) als onze kleine grote held zijn aan de beurt.

Vaccineren is een lichtere tint grijs (wit? zwart?) dan embryoselectie met als grootste verschil dat men het feitelijk doet voor een ander. Altruïsme en solidariteit, begrippen uit een vorige eeuw?

Posted by CasaSpider at 6:59 AM | Permalink | Comments (20)

Vroeger, heel vroeger keken wij naar Raumschiff Enterprise, de eerste Star Trek serie met Captain Kirk. Spannende shizzle, zo staat de episode Strahlen greifen an nog op mijn netvlies gebrand. Kinderen worden volwassen en laten de wereld van de Science Fiction achter zich.

Maar er zijn er ook die volharden en doorgaan met als ultieme vorm de Trekkies, de die-hard Star Trek fans. Mijn collega bij Brabant Water Stefan den E. is geen Trekkie maar wel helemaal gek van films en dan vooral uit het SF-genre. Ook Ben de J. die tegenover mij zit weet veel van Star Trek. Ze praatten mij even bij.

"Vroeger had je tenminste nog luitenant Uhura", bracht ik naar voren. Een schamper lachje viel mij ten deel.
- "Seven of Nine", zei Stefan.
- "Ja, Seven of Nine", glom Ben, "Zoek die maar eens op in Google."

Van een mooie vrouw wil men graag de achtergrond weten. Stefan vertelde over de Borg die haar geassimileerd hebben. Seven of Nine (Jeri Ryan) is namelijk als mens geboren en heette Annika Hansen.

Haar ouders deden wetenschappelijk onderzoek en namen Annika mee omdat ze niemand hadden om op haar te passen. Ze werden door de Borg ontdekt en geassimileerd. Annika kreeg een nieuwe naam en het was geen eenvoudige: Seven of Nine Tertiary Adjunct of Unimatrix Zero One.

Jaren later kwam ze kapitein Janeway tegen die haar terug wilde muteren naar een mens. Ondanks dat "de dokter" 82% van haar Borg-implantaten verwijderde bleef ze nog lange tijd denken en doen als een Borg. Haar oorspronkelijke naam wilde ze niet meer gebruiken, ze verkoos om als Seven door het leven te gaan. Seven of Nine. (Wikipedia)

Een koket meisje liep langs onze buro's richting haar kamer. We keken haar na. "Six of Nine", verzuchtte ik.

"Dit weekend ga je zeker alle DVD's van Star Trek downloaden", vroeg Ben. Maar daar had ik geen zin in, urenlang naar saaie verhalen kijken in de hoop een glimp van Seven of Nine op te vangen. Gelukkig hebben we YouTube, zoek op Seven of Nine en daar is het toegesneden beeldmateriaal. Seven's Transformation is een stemmig filmpje over hoe zij weer (gedeeltelijk) mens wordt.

"Kijk anders ook even naar T'Pol", zei Stefan nog.

Posted by CasaSpider at 9:34 AM | Permalink | Comments (12)

Netnummers zijn boeiende materie. Vroeger werden ze trouwens kengetal genoemd. Waarom heeft Rotterdam 010 en Amsterdam 020? Het tweede cijfer gaf de regio aan en Zuid-Holland, Zeeland en Westelijk Noord-Brabant kregen de 1 toebedeeld. De 2 was voor Noord-Holland en de 3 voor Utrecht. (Wikipedia)

Het netnummer van Rotterdam is dus 010 maar wie heeft 011? Niemand! Het netnummer dat er het meeste op lijkt is 0111 van Zierikzee. Onderweg van Den Bosch (073) naar Gilze-Rijen (0161) doemt op de A59 regelmatig een bord op met Zierikzee, eerst 100 kilometer, later 91 enzovoorts.

Over Den Bosch (073) gesproken, op het hoofdkantoor van Brabant Water staan koffie-automaten. Dat is logisch want anders komt er niemand werken. Ze zijn afkomstig van autobar.nl uit Dordrecht (078).

De koffie kiest men uit een menu, bijvoorbeeld: koffie - de hoeveelheid melk - de hoeveelheid suiker. Elke combinatie heeft zijn eigen code die snelkeuze wordt genoemd. 's Morgens drink ik cappuccino met suiker (908), vervolgens koffie met melk en suiker (170) en vlak voor de lunch chocomelk (011).

Nu blijkt de automaat behalve chocomelk (011) ook chocola (010) aan te bieden. Ze lijken sprekend op elkaar alleen zit er iets meer melk in en op de chocomelk (011) dan bij de chocola (010).

Zelfs als geboren Rotterdammer en Feyenoord-supporter geniet 011 vooralsnog een lichte voorkeur.

Posted by CasaSpider at 6:12 PM | Permalink | Comments (10)

Laurent van Vluchtstrook reageerde op de post TENQ en de loop van het leven. Ongeveer tien jaar geleden heeft hij cursus gegeven bij WOB, de voorloper van Brabant Water. Ergens in een schuilkelder met beroerde akoestiek.

Mijn collega Ben herinnert zich die schuilkelder erg goed: "Daar heb ik nog een hele tijd in gewerkt, haha". We kwamen te spreken over de Stenen Bal, daar schreef Laurent namelijk ook over: "Hebben ze die stenen bal die op een laagje water dreef wel meegenomen? Die vond ik wel erg mooi."

Praten over de Stenen Bal maakte direct emoties los op de afdeling. Iedereen vindt het een prachtig kunstwerk, in ieder geval heel wat beter dan de objecten die tegenwoordig in en rond ons gebouw in Den Bosch staan. Ben: "Die bal weegt 860 kilo en drijft op een dun laagje stromend water. Je kunt die granieten bal gewoon met je handen ronddraaien. Het is een geschenk van het personeel van WOB bij het 60-jarig bestaan in 1996."

Brabant Water is in januari 2002 ontstaan uit een fusie tussen Waterleidingmaatschappij Oost-Brabant (WOB) en Waterleidingmaatschappij Noord-West-Brabant (WNWB).

De Stenen Bal is gemaakt door een Zwitserse kunstenaar. "Waar staat die bal nu?", vroeg ik. Dat was een teer punt en een gevoelige snaar. "Die staat nu ergens buiten te verpieteren in Breda, op de parkeerplaats", klonk het bijna verbitterd.

Ben had de Stenen Bal wel in zijn tuin willen hebben. Men ziet het niet vaak, een dergelijke band met een kunstwerk. "Ik heb tegenwoordig meer vertrouwen in Zwitserse kunstenaars dan in Nederlandse", vervolgde hij.

Inmiddels was ik gefascineerd geraakt door de Stenen Bal van Brabant Water, ja zelfs bijna geobsedeerd. Toevallig neem ik de laatste dagen niet meer de afslag Dongen/Oosterhout op de A27 maar ga twee afslagen verder bij Dorst linksaf. Dat komt omdat bij het binnenrijden van Rijen over de Dongenseweg momenteel slechts één weghelft beschikbaar is. De verkeerssituatie wordt geregeld met een zeer slecht afgesteld verkeerslicht. Acht kilometer omrijden via Dorst loont derhalve de moeite.

Afijn, direct na de afslag Dorst passeert men de vestiging Breda van Brabant Water. Bij het naderen zag ik de Stenen Bal al staan, vlak voor de hoofdingang. Een bewaker groette. Uiteraard groette ik terug, zo ben ik, maar beende meteen door naar de Stenen Bal. Hij was iets kleiner dan verwacht maar inderdaad erg mooi. Bijna magisch.

Wel verdient de Stenen Bal wat extra onderhoud, het groen op de witte stenen sokkel mag wel eens verwijderd worden. Ook mist er een plaatje met datum en het feit dat het een kado van het personeel betreft. Wel is er een plaquette met een gedicht van Henriëtte van Ekert getiteld Water. Henriëtte blijkt in Valkenswaard te wonen.

Is Henriëtte van Ekert en dus niet een Zwitserse kunstenaar wellicht de schepster van de Stenen Bal van Brabant Water? Kan het zo zijn dat misschien alleen het graniet uit Zwitserland komt? Stay tuned!

Posted by CasaSpider at 6:57 AM | Permalink | Comments (7)

Behalve zeg nooit nooit zeg ik altijd pas op met analogieën. Let er maar eens op als iemand een zogenaamd perfecte analogie uit de hoge hoed tovert die toevallig net in zijn of haar straatje van pas komt, hoe gemakkelijk het is om deze onderuit te halen.

Het leven is te vergelijken met de stroom van het water. Er zijn lange rivieren, heftig kolkende bergbeken, kalme stroompjes en sloten. Dat zijn de ambtenaren. Haha, grapje! Eén type verschijning van een waterloop schudden weinigen uit hun mouw alhoewel de naam toch niet onbekend klinkt. Dat is de Meander.

Elke dag vul ik bij Brabant Water een flesje met prikwater, water met bubbels van het huismerk. Het icoon van water met bubbels is mij inmiddels volkomen helder.

Het apparaat dat in de post Brabant Water met Bubbels nog oneerbiedig Watercooler werd genoemd is eigenlijk een TENQ. Zeg dus nooit meer watercooler tegen een TENQ!

Wat is een TENQ? "TENQ is een watertank met iets extra’s; behalve een waterkoeler is het apparaat voorzien van een 19 of een 42 inch beeldscherm, waarop dagelijks wisselende uitzendingen worden vertoond en de website TENQ TV." (Bron)

Iedere dag zie ik bij het vullen van mijn fles een filmpje op de TENQ. De dames van de receptie waar het apparaat recht tegenover staat zullen er wel helemaal gek van worden. Een paar keer ging het filmpje over meanders. Waterproductiebedrijven maken steeds meer gebruik van meanders omdat deze goed zijn voor de kwaliteit van het grondwater. Het is me even ontschoten waarom.`

Een meander is een lus in de loop van een natuurlijke waterloop, bijvoorbeeld een rivier. In de buitenbocht van deze rivier wordt grond weggespoeld en in de binnenbocht afgezet. De bocht wordt hierdoor steeds wijder tot het moment komt dat hij zichzelf afsnijdt en de rivier zijn oorspronkelijke loop vervolgt. Zie deze meander in de Franse rivier de Sioule. (Wikipedia)

Hoe past de meander in de analogie van de loop van het leven? Iemand loopt zichzelf voorbij, komt geen stap verder tot hij tot het inzicht komt en zijn leven weer gewoon doorgaat? Men mag het voor zichzelf invullen.

Het heeft niets met meanders te maken maar vrijdag was collega Ben de Jong jarig. Ook bij Brabant Water trakteert men op verjaardagen gewoon op gebak en niet op water. Ben, gefeliciteerd met je verjaardag. Nu nog even puzzelen hoe een verjaardag in te passen is in de hier beschreven analogie.

Posted by CasaSpider at 10:15 AM | Permalink | Comments (13)

Maandagochtend was het sensatie op de vijfde verdieping van Brabant Water in 's Hertogenbosch. Een en ander leidde tot consternatie. Maar wat is er gebeurd?

(a) De kalende man met de blauwe spijkerbroek heeft in de witte circel ge-urineerd.
(b) Iemand heeft het device met zes bekers koffie laten vallen.
(c) Iemand heeft tegen een met water gevulde strandbal getrapt.
(d) Niets aan de hand, het betreft het gebruikelijke werkoverleg op maandagochtend.
(e) Verzin uw eigen spectaculaire verhaal.

Posted by CasaSpider at 7:49 PM | Permalink | Comments (12)

"Hey", zei collega Judith, "ze hebben beneden ook water met bubbels."
- "Spa Rood?", vroeg ik.
"Neen, gewoon Brabant Water denk ik. Maar wel met bubbels."

Daar moest ik het mijne van weten en het combineerde uitstekend met het dagelijkse traploopmoment. Tegenover de receptie staat een grote houten kast met gaten waar men plastic waterflesjes met Brabant Water-logo uit kan halen. Ernaast staat een watercooler waar gekoeld water uitkomt en water met bubbels.

"Welk van de twee knopjes is nu gekoeld water en welke water met bubbels?", vroeg ik mij af even later de verkeerde keuze makend. Dat moderne gedoe met iconen en symbolen is niets voor mij, waarom niet gewoon tekst gebruiken?

Bij computerprogramma's als Toad sleep ik de muis over de icoontjes heen en lees dan met samengeknepen ogen de tooltips. Dat is toch geen doen.

Okay, achteraf is het logisch welke knop voor water met bubbels is. Maar achteraf een koe in de kont kijken is gemakkelijk.

(Waarom kan dat eigenlijk niet vooraf?)

Posted by CasaSpider at 6:46 PM | Permalink | Comments (14)

In het rijtje Nederlandse schaatslegendes mag Bart Veldkamp niet ontbreken. In 1990 werd hij Europees kampioen en derde bij het wereldkampioenschap. In 1992 won Veldkamp goud op de 10 kilometer bij de Olympische Winterspelen in Albertville. Zijn tijd: 14.12,12.

De specialist op de 5 en de 10 kilometer was een emotioneel mens, vooral als het even niet liep. Zat hij echter lekker in zijn vel dan was dat ook duidelijk zichtbaar. Dan hupte Bart Veldkamp de bochten door daarbij flink aan snelheid winnend. Deze bijzondere beweging van zijn heup en benen ging later door het leven als het Hupje van Veldkamp.

Elke morgen neem ik bij de Druppel niet de lift maar wel de trap om op mijn werkplek te geraken. Deze bevindt zich op de vijfde verdieping. Elke trap heeft 18 treden, in totaal gaat het om een klim van 90. Nog geen Alpe d'Huez maar toch. Aanvankelijk verliep de beklimming ietwat moeizaam, slepend. Extreme Sports zit tussen de oren, sommigen zeggen zelfs dat alles tussen de oren zit maar dat vind ik overdreven.

De eerste trap is een makkie, ook de tweede etage wordt zonder problemen genomen. De Man met de Hamer komt men op de derde verdieping tegen, aan het begin van de trap naar de vierde. Op zomaar een dag gebeurt het. Met Bart Veldkamp in gedachten draai ik met mijn heupen, span eerst de linker dan de rechter bilspier extra aan en wip als het ware naar boven. Gelukkig liep er niemand achter mij!

Op weg naar de laatste trap, die naar de finish op de vijfde verdieping, is het niet eenvoudig de neiging te bedwingen om pootje-over te gaan. Eén hand op de rug en die met mijn laptoptas soepel zwaaiend. Daar begint de eindsprint waarbij soms zelfs twee treden tegelijk worden gewipt. De beloning is het uitzicht op de binnenplaats en de grote 5. Nog even uithijgen om extra cool en zogenaamd fit de werkruimte te betreden.

Ergens is de afwezigheid van publiek toch jammer, anders was wellicht een nieuw fenomeen geboren: Casa's wipje.
P.S. Weet iemand een naaimachine te koop voor weinig?

Posted by CasaSpider at 7:02 PM | Permalink | Comments (8)

1.

La Habana, 19 feb (PL) El presidente Fidel Castro anunció que no aspirará ni aceptará el cargo de Presidente del Consejo de Estado y Comandante en Jefe en la sesión del Parlamento cubano, prevista para el próximo 24 de febrero. "No me despido de ustedes. Deseo solo combatir como un soldado de las ideas. Seguiré escribiendo bajo el título “Reflexiones del compañero Fidel” . Será un arma más del arsenal con la cual se podrá contar. Tal vez mi voz se escuche. Seré cuidadoso", subraya el líder de la Revolución Cubana en un mensaje divulgado hoy. (Bron)

Havana, 19 feb (PL) president Fidel I castrate announced that it will not inhale nor it will accept the position of President of the Council of State and Commander-in-Chief in the session of the Cuban Parliament, anticipated for next the 24 of February. "I do not take leave of you. Single desire to fight like a soldier of the ideas. I will continue writing under the title "Reflections of the companion Fidel". It will be a weapon more of the arsenal on which it will be possible to be counted. Perhaps my voice is listened to. I will be careful ", today emphasizes the leader of the Cuban Revolution in a disclosed message. (Babelfish)

Opvallend is de vertaling van Fidels achternaam. Belangrijker is wat er met Cuba gaat gebeuren.

2.

Er was behoorlijk wat ophef over de door Peter R. de Vries en Patrick van der Eem gebruikte opsporingsmethode om Joran van der Sloot een bekentenis te ontlokken. Op dinsdagavond kijken wij vaak naar Tros Opgelicht. Een onderhoudend programma, mede door het vasthoudende team dat de potentieel verdachte oplichters tot in hun huizen op de hielen zit.

De krullenbol van Tros Opgelicht die Marcel Bergman achterna zat leek qua voet tussen de deur-techniek wel een Jehova's Getuige. Bergman gaf meerdere malen te kennen dat hij de deur dicht wilde doen, tevergeefs. Bovendien werd hij duidelijk herkenbaar in beeld gebracht en niet zoals bijvoorbeeld bij Wegmisbruikers gebeurt met een geblurred gezicht.

Wat mag wel en wat mag niet?

3.

We sluiten vrolijk af met kantoorhumor bij de Druppel. Collega-DBA Peter L. bekijkt online het menu van de dag.

"Heldere hanensoep! Dat is kippensoep met ballen, gheheghe gheghe..."

Posted by CasaSpider at 6:12 AM | Permalink | Comments (18)

Meten is weten. Ergens in de jaren '90 zagen werknemers van EMC (storage) in de Verenigde Staten dat in Japan een groot aantal van hun systemen tegelijkertijd uitviel. Dat kon geen toeval zijn en men concludeerde direct en terecht dat het een aardbeving betrof. Nog eerder dan de seismologen.

Of het echt waar is weet ik niet, immers het verhaal is niet in Google terug te vinden. Alhoewel, straks komt men bij deze pagina uit en wordt de bewering vanzelf waar. Het is een vreemde wereld.

Zondagavond 3 februari werd de documentaire van Peter R. de Vries over de zaak Natalee Holloway uitgezonden. Nadien heeft men bij de Druppel de statistieken van het waterverbruik van die avond geanalyseerd. Tijdens de pauzes vertoonde het verbruik piekwaarden.

Met een heuse ontlading om even voor middernacht.

Posted by CasaSpider at 7:43 PM | Permalink | Comments (13)

De meerderheid van de DBA-hoek bij de Druppel is muzikaal enigszins in de jaren '60, '70 en '80 blijven hangen. Nadien is er nauwelijks nog goede muziek gemaakt is de heersende opinie. De radio staat afgestemd op Arrow Classic Rock met nummers van Led Zeppelin, Jimi Hendrix en Deep Purple. Regelmatig komt Focus voorbij. Focus was ergens in het begin van de vorige eeuw de band van Jan Akkerman en Thijs van Leer.

"Kom eens luisteren Ben", zegt collega Geoffrey. "Weet je wie dit zijn?"
Ben: "Dat is Focus. Focus met Sylvia om precies te zijn."

Peter L. mengt zich in het gesprek: "Die LP is van 1972 maar die muziek, die had zo afgelopen jaar gereleased kunnen zijn."
Met verheven stem besluit hij: "Da's modern spul hoor!"

Meer weten over Focus?

• Focus op Wikipedia
  
• Sylvia/Hocus Pocus op YouTube

Posted by CasaSpider at 7:58 PM | Permalink | Comments (9)

Situatie: Mijn werkplek bij de Druppel bevindt zich in een zaal met direct zicht op ongeveer 13 medewerkers. Zo tussen het werken door hoort men nog eens wat op een dag. Veel conversaties hebben een hoog Debiteuren-Crediteuren gehalte.

Zoals deze:

Collega-1: "Ik heb een ijzeren discipline!"
Collega-2: "Ja, maar die is dan helemaal verroest. Ghegheghe. Gheghegheghe... Gheghe."

Of uit de serie absurde gesprekken van een filosofisch ingestelde medewerker:

Filosofische collega: "Nog steeds zijn er mensen die denken dat het eeuwige leven onmogelijk is."
Gewone collega: "Dat denk ik ook."
Filosofische collega: "Dat denk ik niet."
(...)
Filosofische collega: "Eeuwig leven betekent niet dat je niet dood kunt gaan."

Doek.

Posted by CasaSpider at 7:53 PM | Permalink | Comments (13)

Mensen zijn gewoontedieren en ik doe daar nog een schepje bovenop. Bij de Druppel (codenaam) mag ik niet in de bedrijfsparkeergarage parkeren en doe dat daarom in parkeergarage Paleiskwartier. Dat klinkt overigens luxer dan het is.

Na een dag of twee was het mij duidelijk hoe de garage in elkaar zit en welke uitgang het handigst is om naar de Druppel (codenaam) te lopen. Pal naast die uitgang staat een pilaar en het parkeervak daarnaast is het door mij uitverkorene.

Een van de mooiere features van de donkerzwarte Volkswagen Jetta is de aanwezigheid van parkeersensoren. Echt heel handig. Bij het achteruit in het parkeervak rijden moet ik alleen op de pilaar letten en vervolgens langzaam doorrijden tot de hartslag van de parkeersensor een ononderbroken piep laat horen. De achterbumper bevindt zich dan op tien centimeter van de betonnen muur. Het is gewoon heerlijk.

Maar wat gebeurde er vanmorgen? Bij het aan komen rijden zag ik het al, een of andere lulhannes had zijn grijze ongewassen Toyota op mijn plek gezet en ook nog eens precies op dezelfde manier. Wat een afkijker en wat een naäper! Mijn bloed begon te koken maar wat kan men doen? Weinig. De Jetta parkeerde ik er schuin tegenover naast een betonnen muurtje.

Later vertelde ik het voorval aan een collega die als volgt reageerde: "Ach, dat soort kleine dingen daar maak ik mij al lang niet meer druk over."

Ik gelukkig wel, anders is het toch net of je leven achteruitrijdend de betonnen muur op tien centimeter is genaderd?

Update dd. 17.01.2008 / 19:43

Het is gewoon ongelofelijk maar gisteren schreef ik in de comments bij deze post dat ik blij was dat het een Toyota was die mijn plaats heeft bezet en niet een Renault (ofzo). En wie staat er vanochtend op mijn plek? Een vermaledijde Renault! Hoe vroeg moet ik vrijdag uit de veren?

Posted by CasaSpider at 6:42 PM | Permalink | Comments (15)

Werken geeft energie, men maakt nog eens wat mee. Ik ben gedetacheerd bij een bedrijf in Den Bosch met codenaam Druppel en zit tussen alleen maar mannen. De enige vrouwelijke collega is al de hele week ziek. Twee zinnen zonder enige relatie.

Op de afdeling heerst een Jiskefet-sfeertje. Twee mannen tegenover mij bespreken een probleem. De een vraagt de ander een oogje in het zeil te houden. "Ja, ik houd wel een zeiltje in het oog, ghe ghe ghe". In die trant.

Om te kunnen werken moet er eerst een stukje gereden worden. Vrijdag was het tamelijk mistig, zowel 's morgens als 's avonds. De afgelopen twaalf jaar heb ik geen mist gezien, op Curacao mist het nooit. Natuurlijk, mist is gevaarlijk maar het heeft ook iets moois.

Vooral op het stukje A59 net rechts van knooppunt Hooipolder dat onverlicht is. Daar zit men, alleen in de auto. De radio staat aan, de koplampen van de auto's aan de andere kant zorgen voor wat licht. De mijne laten soms de belijning van de weg zien, soms alleen maar een flard mist. Op de terugweg klinkt dan ineens uit de radio Smoke on the Water van Deep Purple. Het past precies bij de omstandigheden.

Even terug naar het werk. Plotseling tikt iemand mij op de schouder en roept: "Hé CasaSpider!" Het is mijn zwager Luc die voor Cisco zaken doet met de Druppel. Als hij weer weg is zegt mijn overbuurman: "Dat is ook wat. Jij zit hier nog maar een paar dagen en al ons bezoek kent jou al. Ja, zo is Brabant hè."

Zo, na een dagje werken is het weer tijd voor vijf dagen vakantie. Ook dat is Brabant, het is net Curacao.

Posted by CasaSpider at 8:15 PM | Permalink | Comments (10)

's Morgens om tien over zeven slaat CasaSpider in het donker de voordeur achter zich dicht en speurt naar de donkerzwarte Volkswagen Jetta. Vreemd genoeg staat er alleen een witte. Rijp. Zwijgend opent hij het linker achterportier en vist de roze ruitenkrabber uit het opbergvak tevoorschijn.

Eerst krabben en dan pas de motor aanzetten, ammehoela! Dat hebben we maandag al gedaan, zonder enig resultaat. Neen, laat de ventilator maar lekker blazen tijdens het krabben. Onwillekeurig denk ik op dergelijke momenten aan Curacao. Daar hadden we ook wel eens problemen met het klimaat. Bijvoorbeeld als men om half een 's middags weg wil rijden en zijn vingers brandt aan het stuurwiel.

Luxe-problemen.

Tien over zeven is een betere tijd om te vertrekken dan half acht, het scheelt tientallen schoolgaande kinderen op de fiets. Om acht uur betreed ik het gebouw tegenover het station in Den Bosch. De sleutel die alle deuren opent en zelfs de printjobs start heet heel toepasselijk D'n Druppel. Driemaal raden waar CasaSpider is gedetacheerd.

Twee werkdagen zitten erop en tot nu toe valt het niet tegen. Vrijdag ben ik eerst nog naar Riccio Kappers geweest waar Jessica mij tot volle tevredenheid (op alle fronten) heeft geholpen. Die avond kwamen zussen Margriet en Pascale met hun respectievelijke echtgenoten Wiro en Luc op bezoek.

Wel, dat is niet helemaal waar. Om een uur of tien moest zwager Wiro Margriet uit een café in Dongen halen, uit het café tegenover de kerk om precies te zijn. Dat vond hij niet zo erg, immers Lucy en ik dwongen het bezoek naar Sterren dansen op het ijs te kijken. Ja zeg, wij willen ook een beetje plezier hebben. Wiro deed verdacht lang over het korte ritje.

De beste uitvinding van de vorige eeuw zijn navigatiesystemen. Trouwe lezers weten hoe verknocht ik ben aan mijn TomTom. Vaak staan TomTom en het Volkswagen navigatiesysteem (iets van Blaupunkt) tegelijkertijd aan. Gezellig al die dames in de auto. Als de Belgische stem van de Volkswagen als eerste gebiedt rechtsaf te slaan zegt Lucy: "Ha! Dus zij weet het beter."

Maandagmiddag ontdekte ik zowaar een fout bij TomTom. Rijdend over de A59 van Den Bosch richting Zierikzee nadert het knooppunt Hooipolder (Wikipedia). Daar moet ik links de A27 op rijden richting Breda/Oosterhout. TomTom zegt echter rechts aan te houden. Toen ik dat deed en het knooppunt passeerde ging het apparaat direkt herberekenen. Dat is een teken dat men verkeerd zit. En ja hoor, hij liet me omkeren en vervolgens rechts afslaan richting Breda/Oosterhout.

Het bewijs ligt vast op de ietwat wazige foto, met dank aan Nokia N73. Duidelijk is te zien dat gedurende 4.2 kilometer rechts aangehouden moet worden terwijl de te kiezen weg naar links afbuigt. Op het wegdek staan pijlen naar links, de doorgaande weg gaat gewoon rechtdoor. Het Volkswagen navigatiesysteem zegt: "Linksaf". Op een of andere wijze denkt TomTom dat men zich al op de doorgaande A27 bevindt, maar dat is niet correct.

Luxe-problemen?

Luchiano (10) is sinds donderdag arbeidsongeschikt zeg maar ziek. Het begon met hoofdpijn en vanaf zaterdag hoest hij zich vooral 's nachts de longen uit het lijf. Heel zielig. Voor hem maar ook voor ons want geslapen wordt er bijna niet meer. Vanmiddag is hij voor het eerst weer naar school gegaan en vanavond heb ik een halve liter hoestdrank voor hem gekocht. Zo direkt gooien we er weer 15 ml in. En dan maar zien hoe we de nacht door komen.

Posted by CasaSpider at 8:24 PM | Permalink | Comments (12)