CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

De situatie. Neen, dit is geen aflevering van Met de Spider naar Carré. Tros Radar heeft een tweeluik (mirror) over de farmaceutische industrie uitgezonden, maandagavond was het laatste deel op televisie. PvdA Tweede Kamerlid Eelke van der Veen heeft naar aanleiding van de uitzendingen aan minister Ab Klink van Volksgezondheid gevraagd maatregelen (mirror) te nemen.

Waar gaat het precies om? Het gaat over de invloed van de farmaceutische industrie op huisartsen, over welke medicijnen zij voorschrijven. Uit het onderzoek van Tros Radar komen de volgende punten van beïnvloeding naar voren:

• Medical Opinion Leaders: Dit zijn specialisten of wetenschappers die betaald worden door de industrie om hun middelen te promoten.
• Manipuleren van onderzoeken: Om een geneesmiddel te registreren wordt onderzoek gedaan, onder andere door middel van enquetes. Tros Radar liet zien dat een patiente bij het invullen van deze enquete gestuurd werd door de arts.
• Kortingen ziekenhuisapothekers: De farmaceutische industrie geeft kortingen tot 99% (!) op bepaalde medicijnen aan ziekenhuisapotheken. Waarom? Omdat na ontslag uit het ziekenhuis de huisarts in de regel hetzelfde medicijn blijft voorschrijven. Tegen het volle tarief.
• Artsenbezoeker: De artsenbezoeker plaatst door gerichte en goed voorbereide bezoeken het te verkopen medicijn vooraan in het hoofd van de betreffende huisarts. In de tweede uitzending is te zien hoe een artsenbezoeker in de wachtkamer een patient die aan hoge bloeddruk lijdt probeert over te halen bij de huisarts specifiek om Micardis te vragen.

In totaal wordt jaarlijks 1.3 miljard euro aan marketing uitgegeven door de farmaceutische industrie. Het zijn vooral nieuwe, gepatenteerde geneesmiddelen die de industrie door de huisartsen wil laten voorschrijven. Dit alles is mede een oorzaak van de kostenstijging in de gezondheidszorg.

Nascholing is belangrijk voor huisartsen, immers zij dienen op de hoogte te blijven van nieuwe ontwikkelingen en dus ook van nieuwe medicijnen. Het laatste onafhankelijke nascholingsinstituut heeft een aantal maanden geleden de deuren moeten sluiten. Men kon niet concurreren met de gratis nascholingsmogelijkheden die de farmaceutische industrie zelf biedt. Gratis is hier schuingedrukt want in de praktijk worden hier uiteraard alleen de producten van de aanbieder gepromoot.

De vraag is of dit allemaal zo erg is. De maatschappij is nu eenmaal in hoog tempo aan het commercialiseren. Maandagavond zag ik toevallig een item over het Amerikaanse bedrijf Odyssey Marine Exploration dat gespecialiseerd is in het leegroven opduiken van goud- en zilverschatten uit gezonken schepen (mirror). En wat te denken van de gezondheidszorg zelf? Hoeveel geld wordt er niet verspild aan reclame door de met elkaar concurrerende zorgverzekeraars?

We betalen vast te veel, maar dat gebeurt ook op andere terreinen. Doordat het kennelijk lucratief is veel tijd en geld te investeren in de ontwikkeling van nieuwe geneesmiddelen worden deze uiteindelijk ook beter. We moeten nu eenmaal vooruit.

Mijn conclusie is dat Tros Radar een interessante reportage heeft gemaakt die via de verborgen camera een mooie inkijk geeft in de wereld van de farmaceutische industrie. Gevoelens van verontwaardiging doemen echter niet bij mij op: This is the world we live in.

Posted by CasaSpider at 6:53 AM | Permalink | Comments (14)

Donderdagmorgen was het zover dat het gips om de duim van Luchiano (10) eraf mocht. Hij was niet overmatig enthousiast, het groene gips bevalt blijkbaar. Onderweg naar het Amphia ziekenhuis in Oosterhout was hij wat stil.

In de wachtkamer kwamen de tranen. Het gedoe met die waterpokken zit hem dwars, ze zitten nu over zijn hele lichaam en doen pijn. Dat laatste komt omdat we er woensdagavond talkpoeder met menthol op hebben gestrooid. "Wat vind je erger", vroeg ik, "veel jeuk of een beetje pijn?"

Nadat het gips succesvol verwijderd was had Luchiano niet veel animo om naar school te gaan. Dat had vooral te maken met de waterpokken in zijn gezicht. "Ze noemen me pokkenjong." Ik vind het best meevallen en later krijgt hij toch jeugdpuisten. Maar donderdag en vrijdag mag hij thuisblijven.

Het zijn vreemde dagen. Het weer is prachtig, weliswaar slechts 13 graden maar de zon schijnt en de lucht is fris. Men krijgt zowaar zin in gekke dingen als wandelen. Gelukkig blijft het bij zin.

Spring is in the air! Donderdag na de lunch maakten collega Geoffrey en ik een kleine omweg over de zesde verdieping. Daar zitten de dames van Juridische Zaken, Communicatie en vooral Zakelijke Markt. Ze bekeken ons begerig een beetje verbaasd toen we daar met een bekertje warme chocomel (code 011) over hun gang liepen.

Jaja, het stuk over generaal Stanislaw Wladyslaw Maczek waarom hij op 30 oktober 1944 Ereburger van Breda is geworden komt eraan. Dat is geen belofte, immers CasaSpider belooft nooit iets. Maar het komt eraan.

Over eraan komen gesproken. Diana (1) praat tegenwoordig honderduit. Wel moeten we oppassen dat ze geen clone wordt van Dora. Bij het verzetten van een bierglas roept ze dan: "Trek Dora, trek!" Gisteren had ze een nieuw spelletje. Ze neemt een aanloop en botst met haar borst tegen mijn been dat lui op de salontafel ligt. Ik roep dan hard "Booooooo!" in diverse variaties. Vervolgens gaat Diana weer op een afstandje staan, kijkt mij ondeugend aan en zegt: "Nog een keer... komtie!"

En dat een keer of honderd achterelkaar. Het geduld van Cyberjunk en generaal Maczek wordt nog even op de proef gesteld. Zeker laatstgenoemde zal het allemaal een worst zijn, immers hij is 11 december 1994 in Edinburgh overleden op de respectabele leeftijd van 102 jaar.

Posted by CasaSpider at 6:54 AM | Permalink | Comments (6)

Luchiano (10) heeft waterpokken, iets waarvan hij zich elke dag afvroeg wanneer ze zouden komen. Wij denken tenminste dat het waterpokken zijn. Als dat niet zo is hebben we een vet probleem want waar komen dan in 's hemelsnaam al die puisten vandaan?

Dokteren doen we tegenwoordig via internet. Waterpokken worden veroorzaakt door het varicella-zoster virus dat via de lucht (hoesten) of direct contact met de blaartjes wordt overgedragen. De incubatietijd is twee tot drie weken, waar was Luchiano gedurende die tijd? Het kind blijft besmettelijk tot alle blaasjes ingedroogd zijn, dat kan een tot twee weken duren. Bij mensen die al eens waterpokken hebben gehad kan het varicella-zoster virus gordelroos veroorzaken. Behandeling van waterpokken is niet nodig, het gaat vanzelf over. (Bron)

Dinsdagmiddag belde ik mijn huisarts en kreeg logischerwijs de assistente aan de telefoon. Heeft zij het nu wel of niet gehoord? Of erger nog, leest zij misschien het CasaLog? Assistente, maakt u zich alstublieft bekend als dat zo is anders wordt de spanning ondragelijk voor mij!

Ze had wel weer een leuke. "Kunt u morgenvroeg terugbellen want ik heb nu een administratiescherm voor me en kan dus geen afspraken inboeken." In het oude MS-DOS tijdperk was dat misschien zo maar toch niet in de 21e eeuw? Wellicht is de Policy dat men 's middags geen afspraken maakt maar het komt toch een beetje vreemd over.

Grappig, want eigenlijk wilde ik het over Stanislaw Wladyslaw Maczek hebben, een man waar bruggen, wegen en wat dies meer zij in de omgeving van Breda naar zijn vernoemd. Qua naam is er een zekere verwantschap met Varicella Zoster, of niet soms?

Posted by CasaSpider at 6:38 AM | Permalink | Comments (15)

Situatie: Het is vrijdag. Donderdag heeft CasaSpider zijn huisarts gebeld voor een recept. De assistente zei dat het meteen doorgestuurd was naar de apotheek die zich direct naast de huisartsenpraktijk bevindt. Donderdag om vijf uur kwam Casa bij de apotheek om het recept op te halen maar daar wist men van niets. Daarom nog maar eens de huisarts bellen.

Bandje, gedurende twee minuten: "Al onze assistentes zijn in gesprek. U wordt zo spoedig mogelijk geholpen."
Assistente, op gehaaste toon: "Ja, ik ga zo mee!" - verbreekt verbinding.

CasaSpider belt opnieuw.

Bandje, gedurende twee minuten: "Al onze assistentes zijn in gesprek. U wordt zo spoedig mogelijk geholpen."
Assistente: "Goedemorgen, huisartsenpraktijk ZusEnZo."
CasaSpider: "Goedemorgen, ja zojuist ging er wat mis. De verbinding werd verbroken en iemand zei dat ze zo meeging."
Assistente, beetje pinnig: "Oh, maar dat was ik niet dat was iemand anders."
CasaSpider: "Okay, geen probleem. Gisteren heb ik gebeld voor een recept maar de apotheek wist van niets."
Assistente: "Oh, maar dat heb ik wel via de computer doorgestuurd hoor."
CasaSpider: "Dat kan wel zijn maar het was er niet."
Assistente: "Ziezo, ik heb het nu nog een keer gestuurd."
CasaSpider: "Ja maar, dat heeft u gisteren ook gedaan en toen lag het er niet."
Assistente: "Ik heb het doorgestuurd dus nu moet het goed zijn."
CasaSpider: "Ja maar, gisteren ging het mis..."
Assistente: "Ja, dat ligt dan aan hun systeem."
CasaSpider: "Ja maar, daar ben ik de dupe van. Kunnen we dat op een of andere manier verifiëren?"
Assistente: "Neen, daar kan ik niet aan beginnen voor alle patienten."
CasaSpider, met oplopende bloeddruk en samengeknepen stem: "Okay, hoe heet die apotheek dan bel ik ze zelf wel."
Assistente: "Apotheek DitEnDat."

CasaSpider perst er nog een bedankje uit en drukt op de knop van zijn mobieltje om de verbinding te verbreken. Dan ontsnapt hem, ja hij is ook maar een mens, nog een laatste woord: "Kutwijf!"

Het mobieltje staat echter niet uit maar wel op luidspreker.

Posted by CasaSpider at 12:14 PM | Permalink | Comments (19)

Woensdagmiddag belde Lucy me enigszins ongerust op mijn werk. "Luchiano (10) is gaan voetballen, ik heb geen idee waar, een jongen heeft hem opgehaald."
- "Hij komt wel terug, we kunnen nu toch niets doen", probeerde ik haar en mezelf gerust te stellen.

Toen ik om 17:15 thuiskwam was Luchiano er nog steeds niet. Hij had met de KBS Sint Jozef een voetbaltournooi. Ik besloot de school te bellen en hoorde van schoolhoofd Cor Zijlmans dat het tournooi werd gehouden op de velden van vv Rijen in Sportpark Vijf Eiken.

Het schoolhoofd was hulpvaardig en belde een van de docenten die met de kinderen mee was gegaan. Deze wist te vertellen dat de wedstrijden waren uitgelopen. Ik programmeerde de TomTom en reed erheen.

Op de twee hoofdvelden speurde ik naar de zwarte krullen van Luchiano, tevergeefs. In de kantine was hij ook al niet. "Speelt de Sint Jozefschool nog?", vroeg ik in het kamertje waar de organisatie zich schuil hield. "Ja, die zijn bezig op de achterste velden", zei een man. Snel beende ik er naartoe. De wedstrijd was net afgelopen en daar zag ik Luchiano staan, naast het doel.

"Hey swa", begroette ik hem, "alles kits?" Zijn mond zei ja en zijn ogen nee. Half huilend vertelde hij dat hij een bal hard en recht op zijn duim had gekregen. De duim van zijn rechterhand was dikker en Luchiano kon hem moeilijk bewegen. "Oen!", zei ik tegen hem met in gedachten een eerder bezoek aan het Máxima Medisch Centrum in Veldhoven voor zijn schouder en een ander aan een noodarts voor dezelfde duim.

Ik vroeg mij af hoe hij in vredesnaam in de kou met zijn kleine fietsje naar huis had moeten komen. Afijn, dat probleem was nu opgelost. Thuis hielden we de duim in de gaten, het ging niet vooruit en niet achteruit.

Donderdagochtend belde Lucy weer op mijn werk. De duim van Luchiano was nog steeds dik, deed pijn en begon blauw te worden. Ik belde onze huisarts waar we om tien uur terecht konden. Snel maar me wel keurig aan de verkeersregels houdend reed ik van Den Bosch naar Rijen.

Huisarts dokter Fleerakkers is met zwangerschapsverlof en wordt vervangen door een andere vrouw. "Jongetje Spider", riep zij in de wachtkamer om. Kennelijk is Luchiano's voornaam niet doorgedrongen tot de administratie van de huisartsenpraktijk. Later zag ik dat er meer niet klopte, zoals onze postcode.

De dokter was vriendelijk en bekeek de duim van Luchiano nauwgezet. Zij drukte hier en daar waarbij Luchiano duidelijk veel pijn had. "Waarschijnlijk is de duim flink gekneusd", luidde haar conclusie. "Je moet je duim zoveel mogelijk omhoog houden", zei ze erbij. "O ja, het kan ongeveer zes weken duren."

"Zes weken?!?", riep ik ongelovig uit. "In dat geval wil ik toch graag zeker weten of de duim niet gebroken is. Straks heeft die arme jongen zes weken zijn duim omhoog gehouden en blijkt hij alsnog gebroken te zijn."

Hier deed de dokter gelukkig niet moeilijk over. "Als u wilt schrijf ik een verwijzing voor het ziekenhuis om foto's te laten maken. Maar ik denk dat hij echt alleen gekneusd is." Wie weleens naar het programma Missers kijkt weet dat enige vasthoudendheid soms levensreddend kan zijn. In de laatste uitzending speelde Ramon Stoppelenburg de rol van een pissige co-assistent die bijna een oudere dame liet doodbloeden.

Vanuit de auto belde ik de Röntgenafdeling van het Amphia ziekenhuis in Oosterhout. Voordat de receptioniste een afspraak kon maken moest Luchiano ingeschreven worden. Na wat heen en weer doorverbinden en diverse malen zijn geboortedatum noemen konden we al om elf uur terecht voor de foto's.

In de wachtkamer begon Luchiano hem te knijpen. "Doen die foto's pijn?" "Neen jongen, een foto maken doet geen pijn." Het was zo gepiept. Even later was daar de uitslag: "Ja, je duim is wel degelijk gebroken. Er zit een barstje in. Je gaat nu naar de afdeling Spoedeisende Hulp waar een dokter er naar kijkt en bepaalt hoe het behandeld wordt."

Luchiano herinnert zich nog goed wat voor geluiden ik uitbracht toen mijn gebroken pols gezet moest worden. Er biggelde een traan. Gelukkig is het een mooie breuk en hoefde er alleen gips omheen, voor slechts vier weken. Op weg naar de gipskamer klonk het nummer Everybody has to learn sometime van The Korgis. "Dat dit lied precies nu moet spelen, ik haat het!", zei Luchiano.

Een ietwat (met respect) oudere dame legde het gipsverband aan en knipte een mooi draagverbandje bij elkaar. Luchiano was weer helemaal het mannetje en zei zelfs enkele malen dat hij toch zo'n geluk had. Achteraf was dat ook zo. Om kwart voor twaalf waren we weer thuis en aten een paar pannenkoeken met basterdsuiker.

Posted by CasaSpider at 8:58 PM | Permalink | Comments (25)

Er lag veel post voor mij in de brievenbus. Post die beantwoord moest worden, antwoorden waarbij kopieën vereist waren. Post, een interessant thema waarover later meer.

In de kelder stonden twee grote boodschappentassen gevuld met lege flesjes, voornamelijk Leffe Dubbel. Ik besloot ze op te ruimen, laadde alles in de auto en reed naar de Plusmarkt in winkelcentrum De Belleman.

Lege flessen inleveren gaat tegenwoordig (...) met een apparaat, daar komt geen mens meer aan te pas. Dat is maar goed ook, immers een krat Grolsch en 64 flesjes Leffe geven toch te denken.

Ruim tien euro rijker verliet ik de Plusmarkt. Statiegeld, een interessant thema waarover later meer.

Om half drie ging mijn telefoon. Het was Claudine, een van onze Sales-medewerkers. Zij is een baan voor me op het spoor en de betrokken partij wilde een telefonisch interview. Dat vond van mijn kant plaats in Borkel, in het huis van Luc en Pascale. Daar wacht ik 's middags altijd tot Luchiano (9) uit school komt.

Het was een positief gesprek dat een uur duurde. In de tussentijd was Luchiano thuis gekomen. Hij kwam even groeten, weliswaar met een benauwd gezicht maar op dat moment had ik even geen tijd. Na het interview ging ik naar hem toe en hij had net als donderdag tranen in zijn ogen.

Van de pijn. Deze keer was het zijn rechterduim. Tijdens de gymles was er een blauwe rubberen bal recht op zijn duim terechtgekomen. Luchiano kon hem niet meer bewegen en het zaakje oogde opgezwollen. Na het avontuur van gisteren was ik niet overmatig enthousiast om naar de Eerste Hulp in Veldhoven te rijden. Dan maar een huisarts. Via via kwamen we bij huisarts Kochx (mooie naam!) terecht.

Zij bekeek Luchiano's duim nauwgezet en constateerde dat hij niet gebroken was. Een drukverband moet de komende dagen soelaas bieden. Zorgverzekeraar ONVZ is in zijn nopjes met de brokkenpiloot. Lucy vroeg zich al af waar we bleven en zei dat Luchiano voortaan maar met een harnas naar school moet gaan.

Gelukkig is het herfstvakantie, zo hoeven we ons voor maandag tenminste geen zorgen te maken.

Posted by CasaSpider at 8:51 PM | Permalink | Comments (10)

1.

Sinds woensdagmiddag hebben wij het huis van CasasPa en Truus voor ons alleen. Hebben we ze weggejaagd? Neen, zij zijn vrijwillig naar de stad van Renesmurf vertrokken. Even was er paniek want waar waren die twee brieven ook alweer? In de kofferbak natuurlijk. Luchiano (9) staat erbij te kijken en doet een blokfluit na. Ik ben niet dol op het geluid maar het is beter dan dat van die vreemde lipfluit van hem. Daarmee zijn we al eens bijna de C&A uitgezet.

Goede reis CasasPa en Truus, ook alvast voor zaterdag.

2a.

Donderdagmorgen ging ik op pad naar de gerenoveerde KPN-winkel aan de Eindhovenseweg in Valkenswaard. Een paar dingen regelen. Een daarvan was het aanschaffen van een mobieltje voor Lucy. De keuze viel op een Nokia 6300 omdat daar een gratis carkit bij wordt geleverd. Jammer genoeg moest ik een keer extra op en neer rijden wegens het niet kunnen tonen van geldige legitimatie. De tweede keer lukte het wel maar thuis gaf de nagelnieuwe telefoon aan dat de simcard niet geregistreerd kon worden.

!@#$%^&*@!

3.

Terwijl ik bezig was met bovenstaande kreet ging de telefoon, de mijne wel te verstaan. Het was juffrouw Els van de St. Servatiusschool. Luchiano was tijdens het speelkwartier hard met zijn linkerarm tegen een houten bank aan gevallen en had daar veel last van. Hij was zelfs paniekerig aan het huilen. Snel reed ik naar Borkel om de ongelukkige op te halen. Ze hadden hem in de koffiekamer geparkeerd omdat hij zo moest huilen en daarmee stoorde hij de andere kinderen (grapje). Erg goed kon hij zijn linkerarm niet bewegen en voor alle zekerheid besloten we de Eerste Hulp ernaar te laten kijken. Immers, ik kwam er een paar maanden geleden zelf ook pas drie dagen later achter dat mijn pols gebroken was.

Het was geen leuke dag voor Luchiano. 's Middags was er een feest van Ridders en Kastelen op school en dat ging hij missen. Bovendien is hij niet doorgedrongen tot de finale van de voorleeswedstrijd op vrijdag.

We reden eerst naar huis om Lucy en Diana (1) op te halen en vervolgens door naar het Máxima Medisch Centrum in Veldhoven waar we uitstekend werden opgevangen. Men vroeg slechts naar naam en geboortedatum. Van zorgverzekeraar ONVZ hebben we nog geen papieren laat staan kaartjes, maar dat was geen enkel probleem. De eerste arts die naar Luchiano's arm keek zag dat het geen zaak van leven of dood was, we moesten in de wachtkamer plaatsnemen. Diana vermaakte de aanwezigen, vooral door een bepaalde jongeman babyboekjes te laten voorlezen.

Ondertussen deed de linkerarm van Luchiano het steeds beter. Van een breuk leek geen sprake meer te zijn. Die diagnose bevestigde de tweede arts, het betreft slechts een spierkneuzing. "Maar dat kan wel veel pijn doen hoor", zei hij er vergoeilijkend bij. Opgelucht verlieten we het ziekenhuis.

2b.

Op de terugweg wipten we bij de KPN-winkel aan. Direct zag ik de medewerker die mij de niet werkende telefoon had verkocht en schoot hem aan: "De telefoon doet het niet! De simcard kan niet geregistreerd worden!" De medewerker was niet erg onder de indruk en zei dat het altijd even duurt voordat een nieuw nummer actief is. Hij zette de telefoon aan en die deed het gewoon.

Posted by CasaSpider at 4:55 PM | Permalink | Comments (15)

Zo vlak voor ons vertrek gaan we nog even naar de tandarts. Lucy heeft maandag een voortand laten verfraaien, volgende week is de andere aan de beurt. En dinsdag had ik een afspraak om een kies linksachter te laten vullen.

Mijn tandarts Wong, dacht eerst dat hij Chong heette, gaat zeer secuur te werk. Voor behandeling wordt van alles een foto gemaakt, dat is nu eenmaal zijn policy. Helaas hoefde de kies niet meer gevuld te worden. "Die kunnen we als verloren beschouwen", luidde de diagnose.

Wat nu te doen? Na een minuut of tien filosoferen kwamen we tot de conclusie dat de kies het beste getrokken kon worden. Tandarts Wong schetste hele nare scenario's.

"In een ontstoken kies hopen zich veel bacterieën op en die kunnen in de bloedbaan terechtkomen. Vervolgens tasten ze zwakke plekken in het lichaam aan. Bijvoorbeeld als je hart niet zo sterk is kunnen ze zich op de hartklep nestelen en deze kapot maken."

Meer hoefde ik niet te horen, de kies moest er uit en wel nu direct. Waar andere tandartsen de verdoving beperken tot twee prikjes in het gehemelte prikt Wong ongeveer tien keer. Dat duurt lang en is niet prettig maar wel de policy. "U ziet er niet zo gelukkig uit", zei hij nog. Driemaal raden wat ik antwoordde. O ja, deze keer was er wel een assistente aanwezig ook al zag ze er niet helemaal zo uit als deze.

Het trekken verliep vervolgens probleemloos. De wond bloedde hevig, er kwamen heel wat gaasjes aan te pas. "Het lijkt erop of er een slagader geraakt is door het trekken. Blijft u maar even liggen en bijt op de gaasjes, ik ga even een andere patient controleren", zei Wong. Een slagader? Scenario's van een langzaam wegzakkende en doodbloedende CasaSpider doemden op. De dood in een tandartsstoel, dat is ook geen heroisch afscheid. Maar het gebeurt wel.

Tandarts Wong kwam terug en begon de wond te hechten, immers ook dat is de policy. Hij bedekte hem met nieuwe gaasjes en gaf me zowaar een setje mee, als een doekje voor het bloeden. De gaasjes waren echter niet nodig, CasaSpider is simply bloedstolling.

Posted by CasaSpider at 7:08 PM | Permalink | Comments (18)

Dinsdag was de grote dag, de dag dat het gips van mijn linkerarm af mocht. Aangezien dokter Maarten Taams met vakantie is neemt zijn vervanger dokter Juliet zijn taken waar. Dokter Juliet werkt echter in het St. Elisabeth Hospitaal (Sehos) en daar werd ik dinsdagochtend dan ook verwacht.

Luchiano (9) hield mij als gebruikelijk gezelschap. De eerste stap was het registreren, nu ben ik in het bezit van een Sehos ponsplaatje. Hierna moesten we naar de EHBO waar ook de Gipskamer zich bevindt. Direct na mij was een man met eenzelfde soort gips maar dan om zijn rechterarm. Het wachten duurde lang. Tegen elf uur zag ik dokter Juliet binnenkomen. Hij zag mij niet.

Na ongeveer anderhalf uur kwam er een verpleger/broeder uit de EHBO en riep de naam om van de man die na mij was. Direct begon ik heel verongelijkt te kijken, van de broeder naar mijn linkerarm en weer terug. De broeder besloot maar eens naar mij toe te komen en vroeg of ik meneer Spider was. Na dit beaamd te hebben vroeg hij hoe en wat. Ik legde hem de situatie uit en mocht toen ook meekomen.

Dokter Juliet had opgeschreven dat er na het verwijderen van het gips een controlefoto gemaakt moest worden. "Moet er ook een foto gemaakt worden?", vroeg de broeder.
- "Ja, dat heeft dokter Juliet opgeschreven."
"Bent u daarvoor al naar de Röntgenafdeling geweest?"
- "Neen, want de brief heeft de secretaresse ingenomen en die heeft u nu."

In werkelijkheid duurde de discussie wat langer, zo lang dat Luchiano tussendoor zei dat we de foto beter konden vergeten. De broeder zat duidelijk met de zaak in zijn maag en liep de kamer uit met de brief om alvast iets te regelen voor de Röntgenafdeling. Ik zat met een sip gezicht op mijn krukje te wachten en hoopte er na afloop beter uit te zien dan mijn overbuurman.

Toen hij terug kwam kon eindelijk het verwijderen van het gips beginnen. Er werd flink gezaagd, gewrikt en geknipt maar uiteindelijk kwam mijn met een bruine plak bedekte vieze onderarmpje tevoorschijn. Met wat alcohol werd de grootste viezigheid verwijderd en daarna mochten we naar de Röntgenafdeling die pal naast de EHBO-operatiebedden is gelegen. Als er weer een bed met een patient uit de ambulance door het nauwe gangetje gereden werd moesten we de benen intrekken.

Vrij snel nadat de foto's gemaakt waren kwam dokter Juliet ze bekijken. Het zag er goed uit volgens hem. De pols mag ik echter nog niet zwaar belasten. "U kunt beter niet gaan tennissen", zei hij. Is dat grapje van die jonge toptennisser een soort van running gag geworden onder chirurgen op Curacao? "Ik ben rechtshandig en bovendien kan ik sowieso niet tennissen."

Het liep tegen half een en daar stonden we dan, vlakbij de uitgang. Ik had nog geen cent betaald en geen haan die ernaar kraaide. Aangezien de verzekering het toch terugbetaalt en het Sehos grote financiële problemen heeft liep ik naar de receptioniste.

CasaSpider: "Moet ik nog iets betalen?"
Receptioniste: "Heeft u geen bonnetje gekregen?"
CasaSpider: "Neen, ik heb niets gekregen.

De receptioniste liep weg en kwam even later met een papiertje terug. Ze vroeg nog of de foto voor mijn linkerpols was en verwees me naar de registratie-afdeling, de kassa was namelijk dicht tussen 12 en 13 uur. We liepen naar de registratie en waren al snel aan de beurt. Na het betalen van 110 gulden (€ 44) verlieten we het ziekenhuis met een vieze onderarm maar een schoon geweten.

Dat het Sehos in financiële problemen verkeert verbaast mij nu bepaald niet. Bij de Taamskliniek werd er geen enkele foto gemaakt voor er betaald was of een garantiebrief van mijn zorgverzekeraar was overlegd.

Thuis maakte Lucy mijn arm vakkundig schoon. De pols is nog stijf, toch kan ik weer een hoop dingen zoals de knoopjes van een overhemd dichtmaken, schoenveters strikken en noem maar op. Dinsdagavond werd onze BBQ voor de derde keer gebruikt, Piet en Emmie (6) waren onze gasten.

Posted by CasaSpider at 7:03 AM | Permalink | Comments (18)

Dinsdagmiddag begon ik iets moeilijker te lopen, de linker enkel speelde op. Als het maar geen jichtaanval is. Woensdagmiddag werd het erger, eigenlijk wilde ik alvast anti-jicht pilletjes (diclofenac en colchicine) halen bij de dokter maar de praktijk van Harrie Janssen is precies dan gesloten.

Donderdag moest ik goed ter been zijn, immers Diamond Piet en zijn dochter Emmie (6) komen om 15:55 met de KL735 aan op luchthaven Hato. En ik moet ook nog een paar boodschappen voor hun doen zodat ze niet meteen uitdrogen, uithongeren of lek geprikt worden door muggen in hun appartement.

Daarom was ik vroeg uit de veren en ging op pad naar de dokter. Harrie Janssen is er bijna nooit meer zelf, waarschijnlijk heeft hij het te druk met zijn project Los Presidentes waar hij de basgitaar hanteert. Zijn vervangsters, het zijn altijd vrouwen, komen echter zeer bekwaam op mij over.

De dokteres hoorde mijn verhaal aan en onderschreef de conclusie van een nieuwe jichtaanval. Ook met mijn voorstel tot medicatie was zij het geheel eens. Alleen dient colchicine anders te worden toegepast dan dokter Maarten Taams destijds zei. Men dient direct twee pillen in te nemen en vervolgens iedere twee uur één tot de pijn weg of het maximum van tien tabletten bereikt is. Hierna mag men geen enkele pil meer innemen.

We hadden het even over de oorzaken van jicht en het toevallige feit dat het zich bij mij voor het eerst openbaarde vlak na het breken van mijn linkerpols. Het heeft te maken met afbraak van spieren die tot een te hoge concentratie urinezuur in het bloed leidt. Dit urinezuur kristalliseert vervolgens in een gewricht, meestal bij de grote teen, en zorgt daar voor een heftige ontsteking.

Bij een botbreuk is er het een en ander kapot en kennelijk worden ook spieren afgebroken. In mijn specifieke geval zijn dat er nogal veel en daarom is het heel begrijpelijk dat niet al deze afvalstoffen op tijd kunnen worden afgevoerd. Vergelijk het maar met de overstromingen in Engeland. De BBQ-sessie van afgelopen zaterdag met veel rood spiervlees heeft daarbij vast niet geholpen.

Toch voelt men zich enigszins verraden door het eigen lichaam in de vorm van Theo de Rooij. Michael Rasmussen is dan de jicht. In ieder geval komt die niet meer terug bij de Rabobank, de mijne geef ik bij voorkeur ook ontslag op staande voet.

Met de enkel gaat het alweer een stuk beter. We gaan Piet en Emmie maar eens ophalen.

Posted by CasaSpider at 2:18 PM | Permalink | Comments (13)

Het viel nog niet mee om een afspraak met een van de specialisten bij Spectrum, klinkt dat niet als een misdaadorganisatie in een James Bond film, te kunnen maken. Dokter Maarten Taams is op vakantie en daarom moet iemand anders ervoor zorgen dat het gips van mijn linker onderarm afgaat. Bij Spectrum werken dokter Eijkelenburg en dokter Juliet als chirurg.

Uiteindelijk was er maandag om half vier een plekje vrij. In mijn Outlook Calendar noteerde ik abusievelijk drie uur en daarom waren Luchiano (9) en ik ruimschoots op tijd. Het Spectrum gebouw aan de Roodeweg 112 oogt modern en is zowel van binnen als van buiten helemaal in rood en wit geschilderd.

Nu dacht ik een afspraak te hebben gemaakt met dokter Eijkelenburg maar de receptioniste kon hiervan niets terugvinden in de volgeschreven agenda. Mijn vingers jeukten om het zaakje te automatiseren. Blad na blad sloeg ze om want "uw naam klinkt me wel bekend in de oren". Maar dat heeft men al snel als men met Brad Pitt of CasaSpider te maken heeft.

Ineens kreeg de dame de geest en sloeg de agenda van dokter Juliet eens open. De bladzijde van maandag 23 juli 2007 was helemaal blanco behoudens een afspraak om half vier met ondergetekende. We riepen nog net geen bingo. Een "hmm... dokter Juliet heeft ook niet veel te doen", verhoogde de stemming nog eens extra.

We namen plaats in de wachtkamer en doodden de tijd met Luchiano's GameBoy. Daarna gingen we raadsels doen. Niet de uitkomst maar het denkproces van een negenjarige is leuk om te volgen, bijvoorbeeld in het geval van de man die bij een Y-sprong aankomt en aan één van twee broers moet vragen welke kant hij op moet. Probleem is dat de ene broer altijd de waarheid spreekt en de ander altijd liegt. Ach, bekende materie.

Luchiano vroeg aan de receptioniste waar het toilet was. "Daar rechts, bij die rode deur", antwoordde zij. Dat was onbedoeld grappig gezien hoe de wachtkamer er uitzag. Alle muren waren wit, voor ons stond een desk die rood met wit was geverfd en we hadden uitzicht op acht deuren die allemaal precies even rood waren.

Om kwart over vier riep dokter Juliet mijn naam. Ik legde hem de situatie uit en hij besloot dat het gips er dinsdag 31 juli in het Sehos vanaf wordt gehaald. Hij is er dan ook bij en laat vervolgens een Röntgenfoto maken ter controle. Na nog geen tien minuten stonden we weer buiten 40 gulden (€ 16) lichter.

Posted by CasaSpider at 7:16 PM | Permalink | Comments (17)

Van zaterdag tot en met dinsdag hebben wij andijviestamppot gegeten. Iedere portie lag als een steen op de maag en zo hoort dat bij een goede stamppot. Maar vandaag eten we iets anders, al weet ik nog niet wat.

"Wat is de letter waai in het Engels?", vroeg Luchiano (9).
- "Dat is de Griekse Y mijn zoon", antwoordde ik.
"Oh, maar wat is dan de letter W in het Engels?", luidde de logische vervolgvraag.

Nog best veel Nederlanders denken dat dat de wie is. Dinsdagavond vond de eerste halve finale plaats van de Copa América tussen Brazilie en Uruguay. Het was geen geweldige maar wel spannende wedstrijd waarin voor iedere meter werd gestreden. Brazilie is zonder Kaká en Ronaldinho niet op oorlogssterkte, maar de invallers zouden in de Nederlandse competitie geen slecht figuur slaan.

Wat zeg ik, een van die invallers speelt zelfs in de Nederlandse competitie. Het is Afonso Alves die in de 79e minuut mocht invallen voor een speler met de prachtige naam Vágner Love. Zulke mensen hebben bij geboorte al een streepje voor. Oh, het blijkt slechts een bijnaam te zijn. Eigenlijk heet hij gewoon Vágner Silva da Souza. Het is een onderdeurtje van 172 centimeter dus drie keer raden waarom de dames maar ware schoonheid zit van binnen.

Het was niet de beste dag uit het leven van Afonso Alves die in Nederland voor Heerenveen uitkomt. Hij viel in de 79e minuut in en incasseerde één minuut later al een gele kaart wegens een Schwalbe. Na 90 minuten stond er 2-2 op het scorebord en bij de Copa América betekent dat direct strafschoppen. Verlengen daar doen ze niet aan.

Man van de wedstrijd Diego Forlán miste de eerste strafschop voor Uruguay en hierdoor liep dit team voortdurend achter de feiten aan. In de strafschoppenserie stond het 3-2 voor Brazilie en de vierde schutter legde aan. Het was Afonso Alves en hij miste. De eerste serie van vijf strafschoppen eindigde in 4-4.

Toen Fernando de eerste sudden-death penalty miste voor Brazilie had García de ideale mogelijkheid Uruguay naar de finale te schieten. Maar ook hij faalde jammerlijk. Even later kon Brazilie juichen. De kanaries wonnen de strafschoppenserie met 5-4. En vanavond zitten we aan de buis gekluisterd voor de klapper tussen Mexico en Argentinie, de twee sterkste teams van deze Copa América. De Leffe Dubbel is zojuist gehaald en mein Geheimtip is een klassieke finale tussen Brazilie en Argentinie.

Woensdagmorgen gingen we met Diana (1) naar het Consultatiebureau. Ze is nu 79 centimeter lang en weegt precies 9 kilo, een toename van respectievelijk 1 centimeter en 230 gram ten opzichte van 8 juni. Maar ze mag rustig wat meer wegen. Het was ook tijd voor haar laatste vaccinatie, deze keer in de linkerarm. Na het bezoek aan het Consultatiebureau reden we door naar Supermarkt Vreugdenhil waar ze PediaSure in blikvorm verkopen, waarschijnlijk als enige winkel op Curacao. We schakelden meteen ook over naar Nutrilon-3.

Het zijn enerverende tijden en dan hebben we het niet eens gehad over onze speurtocht naar de barbecue met de beste prijs/kwaliteitsverhouding van het eiland. 's Middags werd ik ook nog gebeld door de Taams Kliniek. Dokter Maarten Taams heeft een vervanger gevonden die mij omstreeks 25 juli naar het Sehos mag doorverwijzen om het gips los te zagen. Om kwart voor vier was de vervanger echter niet telefonisch te bereiken voor een afspraak. Morgen verder.

Is er een mooiere manier om af te sluiten dan met een Haitiaanse wijsheid? Ik dacht het niet. "Kay koule twonpe soley, men li pa twonpe lapli." Een lek dak kan de zon misleiden, maar niet de regen.

Posted by CasaSpider at 6:33 PM | Permalink | Comments (14)

1.

Eerst de ziekenhuissoap Medisch Centrum Curacao met de verdwenen Röntgenfoto's. Vrijdagmorgen wilde ik tenminste de Röntgenfoto's van 18 juni digitaliseren en haalde ze uit de gele envelop. Wat bleek na grondige bestudering? Het ene vel met twee foto's is van 18 juni en het andere van 20 juni. Zit de secretaresse van dokter Maarten Taams voor niets alle enveloppen met foto's open te maken en na te kijken.

Dokter Taams is in de week dat mijn gips eraf mag op vakantie. Daarom heeft hij me een verwijsbrief gegeven voor dokter Berry die me vervolgens door kan verwijzen naar het Sehos om het gips te verwijderen. Toen ik dokter Berry belde voor een afspraak omstreeks 25 juli werd mij medegedeeld dat ook hij op vakantie gaat. Men kan maar beter niet ziek worden in de zomer.

Maar wie haalt nu mijn gips eraf? Ik zie het al voor me straks bij het Sehos. "Neen meneer Spider, zonder verwijsbrief zagen wij dat zaakje niet open." Ik overweeg Yves Cooper mee te nemen, die kan er wellicht een leuk item voor het journaal van maken. Voorlopig is het nog niet zover, dokter Taams is op zoek naar een andere vervanger en schrijft een nieuwe brief. Dinsdag weten we meer.

2.

Eens komt het moment in het leven van (bijna) ieder kind waarop het klassieke Einstein-probleem in enige vorm tot leven komt: Als ik mij in een rijdende trein bevind, beweegt dan de trein door het landschap of schieten de landerijen onder de stilstaande trein door? Zoiets toch.

Luchiano zit nu in deze fase en schrijft erover. Na lezing kan ik niet anders dan concluderen dat niet de hang naar wetenschap zijn drijfveer is geweest maar ordinaire luiheid. En daar is niets mee.

3.

Steeds meer kanalen vielen weg van onze TDS-box, een soort van draadloze kabeltelevisie. Overdag konden we naar drie zenders kijken, 's avonds werden het er een paar meer maar het hield niet over. Toch maar eens TDS gebeld. Normaliter duurt het een week voordat er iemand komt kijken maar deze keer hoefden we slechts drie dagen te wachten.

Toen ze langskwamen waren Luchiano (9) en ik even weg. Lucy belde me dat de TDS-box kapot was, dat ze hem mee hadden genomen en misschien diezelfde middag een nieuwe kwamen brengen. "Vanmiddag wil ik die nieuwe", zei Lucy, "ik ga niet het hele weekend zonder televisie zitten."
"Misschien", antwoordde de TDS-medewerker.

Uit ervaring (zie onder 3) weten wij dat dat de standaard policy is. Waarom hebben die mannen eigenlijk niet een voorraadje nieuwe TDS-boxen in de auto liggen? Om half zes hoorde ik een auto voor de deur. Het was TDS met een nieuwe box. Tien minuten later konden we zenders zien die al maanden geleden uitgevallen waren.

4.

Vandaag vrijdag is de dag dat de Eilandsraad zich uitspreekt over de Slotverklaring. Alle signalen staan op groen, de FOL die eind november tegenstemde heeft nu als coalitiepartner van PAR en PNP toegezegd voor te stemmen. Het debat is live op televisie te volgen. Zojuist was Urvin Macaay (MAN) aan het woord maar hij werd onderbroken door Gezaghebber Lisa Richards-Dindial.

Zij verzocht alle aanwezigen het gebouw te verlaten. Er was een bommelding binnengekomen. De situatie in de Ansinghstraat is explosief.

Posted by CasaSpider at 8:20 PM | Permalink | Comments (18)

Woensdag werd ik bij de Taams Kliniek verwacht alwaar dokter Maarten Taams het bovenste stuk van het gips ging verwijderen. Uiteraard vergezelde Luchiano (9) mij, wij gaan overal samen naar toe.

Na een half uurtje wachten was het mijn beurt. Aanvankelijk wilde dokter Taams zoals gezegd alleen het bovenste gedeelte van het gips loszagen maar dat vond dokter CasaSpider geen goed plan. Ten eerste zat het gips door het afnemen van de zwelling bij de gebroken pols een stuk losser en ten tweede kon ik daardoor mijn neus eens in de opening bij mijn bovenarm steken. Van de geur werd ik niet bepaald opgewonden.

Even later zaagde Maarten Taams met een circelzaag het gips open. Af en toe raakten de zaagtanden mijn huid hetgeen voor een aangenaam kriebelend gevoel zorgde. Het is dan ook een speciale circelzaag dus don't try this at home or at least don't say I didn't warn you.

Als na ruim twee weken het gips eraf gaat ziet zo'n armpje met zo'n polsje er enigszins deerniswekkend uit. Het was fijn dat hij gewassen werd, immers bij UTS zeggen ze altijd: "Het wordt gewassen... en je kunt het opnieuw gebruiken." Curacaose humor.

Het nieuwe gips ging er omheen. Maarten Taams deed het ietwat wild, de spetters vlogen me om de oren. Het gips om mijn onderarm moet drie weken blijven zitten. Als het eraf mag is dokter Taams op vakantie.

Hij verwees me daarom naar een andere dokter die me vervolgens door zal verwijzen naar de poli van het Sehos. Het alternatief is dat dokter Taams het gips al over een week doorzaagt zodat ik het er twee weken later zelf af kan halen. Nou neen, dank u wel.

Ik moest wel mijn Röntgenfoto's meenemen, die zouden gearchiveerd zijn bij de Röntgenafdeling hetgeen plausibel klinkt. Terwijl we daar aan het wachten waren keken twee Röntgenmedewerksters me lachend aan. "Zo, ze hebben u flink te pakken gehad", zei de ene. Het was inderdaad alsof de winterschilder over me heen was geweest.

De Röntgenfoto's waren niet in het archief, ik moest maar terug naar de afdeling van dokter Taams. De secretaresse aldaar vond na enig zoeken een envelop met de foto's van 18 juni alsmede een lege envelop zonder de foto's van 20 juni. Ze gaat verder op zoek en zal mij bellen.

Wie oh wie zit nu elke avond heimelijk naar de Röntgenfoto's van Casa's gebroken polsje te kijken?

Posted by CasaSpider at 4:49 PM | Permalink | Comments (17)

Status Casa

Veel mensen maken de fout dat ze als het even tegenzit denken dat het niet slechter meer kan gaan. Geloof mij, het kan altijd erger. Dinsdagnacht werd ik wakker met een pijnlijke linker enkel. Hierdoor zag mijn lopen er woensdag iets minder kievitachtig uit dan men van mij gewend is. Donderdagmorgen was de pijn zo hevig dat ik nauwelijks nog kon lopen.

Met enige moeite bereikte ik de auto om Luchiano (9) naar school te brengen en voelde me een wrak met een arm in het gips en die kapotte enkel. Thuis bleek al snel dat van werken geen sprake kon zijn. Lucy ondersteunde me terwijl ik kermend van de pijn voetje voor voetje naar mijn bed schuifelde. "Wat is er toch met me aan de hand?", ging het door me heen.

Het leek me sterk dat ik in mijn slaap mijn enkel gebroken had, maar daar had het wel veel van weg. Een nieuw bezoek aan de Taams Kliniek lag voor de hand. Op de Röntgenafdeling werkt een overbuurvrouw van ons die mij de laatste dagen een aantal malen heeft gezien. "U wordt toch geen vaste klant van ons?", vroeg ze. Inmiddels heeft het er alle schijn van

Ik haalde Luchiano van school en Lucy pakte thuis alles in om aansluitend met zijn vieren naar het ziekenhuis te vertrekken. We konden voor de deur parkeren en Lucy haalde een rolstoel. Dokter Maarten Taams vroeg wat ik nu weer had gedaan. Hij schreef een opdracht om foto's van de enkel te maken maar zijn eerste en voor mij verrassende diagnose was: jicht (Wikipedia). De enige afwijking in mijn geval is dat de ontsteking niet acuut was maar er twee dagen over deed.

Maar ja, ik ben dan ook geen toptennisser van 20.

Op de Röntgenfoto's was niets te zien. De dokter besloot in te zetten op een behandeling tegen jicht en schreef diclofenac voor om de ontsteking te remmen en het oude beproefde middel colchicine om de jicht te bestrijden. Tevens wilde hij mijn bloed getest zien. We reden daarom door naar Medical Laboratory Services aan de Perseusweg.

Thuis ben ik meteen op bed gaan liggen. Lucy maakte wat te eten klaar en daarna slikte ik mijn medicijnen. Schrijven met mijn been omhoog op een stoel is voorlopig pijnvrij maar straks komt het moment van naar bed gaan. Liever schrijf ik nog even door.

Marco's Fish-Farm

Gebeurt er ook nog weleens iets leuks? Jazeker, alleen moeten we daarvoor een paar dagen terug, naar afgelopen maandag om precies te zijn. Klas 4B van de Marnix-school had een eindejaarsuitje naar Marco's Fish-Farm, gelegen vlak voor Fuik. Aangezien de buschauffeur niet precies wist waar het was liepen we letterlijk de fuik in, immers daar houdt de weg abrupt op en moesten we omkeren.

Marco's Fish-Farm beslaat een enorm terrein en dankt zijn bekendheid vooral aan de tilapia kwekerij. Er is echter veel meer te zien en te doen zoals rondleidster Mimi (of was het Didi?) en assistente Didi (of toch Mimi?) aantoonden. Zo worden er bijvoorbeeld ook honden afgericht voor bewaking en het opsporen van drugs.

"Waar is Marco eigenlijk?", vroegen een paar kinderen. "Oh", zei Mimi, "die zit boven achter de computer om de email van meester Peter op te zoeken." Er was iets misgegaan in de communicatie. Marco hebben we de rest van de dag niet gezien.

Hoogtepunt van het uitje was dat de kinderen in groepjes van drie een hele vijver mochten leegvissen. Meester Peter had een weddenschap lopen met Jelmer, zoon van een visser. Iedere week gaat hij met zijn vader uit vissen. In het begin liep het niet zo vlot, maar uiteindelijk won zijn team dat verder uit Karima en Ef bestond overtuigend met niet minder dan 28 gevangen en teruggezette vissen.

Een speciale vermelding verdient Kaith die heel wat vissen verschalkte en er zelfs een heeft gezoend. Jammer genoeg bleken de kinderen tijdens de terugreis nog helemaal niet moe en is het best een eind rijden van Fuik naar Rio Canario.

Voor de liefhebber staat de volledige serie van 69 foto's online in het album 18.06.2007 Marnix4B naar Marco's Fish-Farm. Enjoy!

Heet van de naald

Het is nu 21:30 en het lijkt een stuk beter met de enkel te gaan. De medicijnen slaan aan. Door ervaring wijs geworden juichen we echter niet te vroeg, immers wie weet welk lichaamsdeel het morgen dan begeeft.

Posted by CasaSpider at 10:02 PM | Permalink | Comments (24)

Woensdagmorgen reed ik naar de Taams Kliniek om nieuwe foto's te laten maken. Dokter Maarten Taams wilde graag zien of zijn uiterst pijnlijke correctie resultaat heeft gehad. Een dagje ziekenhuis is toch vooral wachten:

• 09:00 - 09:45 Wachten.
• 09:45 - 09:48 Twee Röntgenfoto's laten maken.
• 09:48 - 10:30 Wachten op de resultaten.
• 10:30 - 10:32 Met de resultaten naar de afdeling van Maarten Taams.
• 10:32 - 11:45 Wachten op de dokter.
• 11:45 - 11:50 Dokter is tevreden over de foto's en wil daarom de gehele arm immobiliseren lees in het gips zetten. Daarvoor moest ik 's middags terugkomen.

's Middags was het wachten aanmerkelijk plezieriger want Luchiano (9) ging mee. Bij de Röntgenafdeling maakte hij koffie voor mij en thee voor zichzelf. Terwijl hij daarmee bezig was klonk er gejuich op een televisie achter mijn rug. In de 89e minuut scoorde Daniel de Ridder Maceo Rigters de 1-1 voor Nederland onder 21 tegen hun leeftijdsgenoten uit Engeland.

Ik verhuisde onze spullen naar een plek met goed uitzicht op de televisie en maakte me op voor de verlenging. Op die manier is een half uurtje wachten goed te doorstaan, ja zelfs een plezier.

Na nauwelijks vijf minuten was ik echter al aan de beurt en begaf me met lichte tegenzin naar de behandelkamer. Het extra stuk gips voor mijn bovenarm werd eenvoudig aan het al bestaande gips vastgeplakt.

"Sjezus, dat is zwaar", constateerde ik bij het van het bed afstappen. "Ja maar u bent ook een sterke kerel", vergoeilijkte de dokter. Okay, geen 20 en geen toptennisser maar wel een sterke vent. We zullen het ermee moeten doen. "Komt u over twee weken maar terug of als u het niet meer uithoudt. Maar minimaal tien dagen."

Dat voorspelt niet veel goeds.

Het bandje van de mitella sneed in mijn nek, zo krijgt men van de ene kwaal vanzelf weer andere. Mijn linkervoet doet ook al pijn door de vreemde bewegingen. Niet zeuren, Casa. Thuis bleek de tweede helft van de verlenging nog niet afgelopen te zijn. Het bleef 1-1 en een zinderende penalty shootout ging van start.

Vraag me niet waarom, maar ik had er vertrouwen in. Zelfs toen we met nog twee strafschoppen te gaan er eentje achter stonden. Uiteindelijk won Nederland na niet minder dan 32 strafschoppen met 13-12. Slechts drie penalties missen van de zestien is een prestatie. "We hebben hier veel op geoefend", aldus coach Foppe de Haan.

Is het geluk?
Is het toeval?

Feit is dat Foppe de Haan al Europees kampioen is met dit elftal en nu wederom in de finale staat, deze keer tegen Servie. Buiten dat heeft hij notoire Angstgegner Portugal in een direct duel verslagen en vandaag dus het machtige Engeland met strafschoppen. Petje af voor Foppe de Haan.

Posted by CasaSpider at 5:41 PM | Permalink | Comments (19)

Wachtend op het bankje voor klas 4B van de Marnix-school zag ik maandagochtend Shuk-Mman, een klasgenootje van Luchiano (9) aan komen lopen. Ze droeg een mitella en had haar linkerarm in het gips. Zelf hoopte ik toen nog dat mijn linkerpols niet gebroken was.

Iedereen vroeg haar wat er gebeurd was. Zaterdagavond wilde Shuk-Man iets pakken waar ze niet bij kon en ging daarom op een stoel staan, een stoel met wieltjes. Dat lijkt me voorlopig wel voldoende informatie.

Maandag zette dokter Maarten Taams mijn pols in zijn gips en daarom ging dinsdagochtend de camera mee naar school. Shuk-Man en CasaSpider beiden op zaterdagavond gewond aan hun linkerarm, we zitten in hetzelfde schuitje. Het heeft wel iets Lee Towers-achtigs.

Posted by CasaSpider at 7:34 PM | Permalink | Comments (19)

De zwelling en de pijn rondom mijn pols namen niet af, ja zelfs integendeel. Maandagochtend was mijn linkerhand rood en opgezwollen. Toch maar eens naar de dokter gaan dus. Eerst stond er een uitstapje naar Marco's Fish-Farm met klas 4B van de Marnix-school op het programma. Ondanks de pijnlijke pols was het een leuk uitje. Daarover binnenkort meer.

Om half twee meldde ik mij in gezelschap van Luchiano (9) bij de Taams Kliniek, het alternatief voor het Sehos. Na een uur wachten constateerde dokter Maarten Taams binnen 30 sekonden dat de pols hoogstwaarschijnlijk gebroken was. "Ga maar even langs de Röntgen en dan kom je met de foto's terug."

Toen ik om ongeveer half vier voor de tweede keer de kamer van Maarten Taams binnenstapte prijkten de twee foto's van mijn pols al pontificaal in de lichtbak. "Ja, gebroken en niet zo mooi ook", zei de dokter. Ik zag werkelijk niets abnormaals aan de foto's. Ieder zijn vak zullen we maar zeggen. Luchiano was nergens te bekennen, hij was in het gebouw aan het rondstruinen.

"Het bot is iets verschoven dus dat ga ik proberen te corrigeren. Dat kan ietwat pijnlijk zijn." Ik nam plaats op een bed en mocht met mijn rechterhand een grote beugel vasthouden. Een verpleegster kwam binnen. Zij hield mijn arm aan de ene kant vast terwijl de dokter aan mijn vingers begon te trekken.

"Dit doet toch niet veel pijn?", vroeg hij. Neen, dat deed inderdaad geen pijn. "Dan gaan we nu de breuk corrigeren." Dokter Taams voegde de daad bij het woord en begon uit alle macht op het allerpijnlijkste plekje van mijn pols te drukken.

Vrijwel gelijktijdig stootte ik een langgerekte oerkreet uit terwijl mijn benen richting het plafond zwiepten. Nooit geweten dat ik zo lenig was. Na een paar minuten vroeg de verpleegster: "Gaat het weer een beetje?"

In ieder geval toch beter dan met Gert-Jan Dröge zullen we maar zeggen.

We gaan vijf minuten terug in de tijd. Luchiano komt terug van zijn omzwervingen en vermoedt dat zijn vader zich reeds in de behandelkamer bevindt. Aan de receptioniste vraagt hij: "Waar is meneer Spider?" Juist op dat moment klink het gebrul van een gnoe in doodsangst. "Oh, ik denk dat ik al weet waar hij is."

Woensdag worden nieuwe foto's gemaakt om te zien of de correctie tenminste effect heeft gehad. Mocht dit niet het geval zijn is dat overigens geen reden voor een ander behandelplan. "Als u nou 20 jaar of een hele goede tennisser zou zijn okay, dan willen we nog wel opereren", deelde de wel eerlijke maar niet tactische Maarten Taams mede.

"Maar dat kan altijd nog gebeuren hoor", sputterde ik tegen. "Neen, 20 zult u niet meer worden", sloeg Taams ook die hoop de bodem in.

Autorijden met een gipsen onderarm uit het raampje heeft wel iets. Thuis stond Lucy klaar om CasaSpider met zijn nieuwe gadget te fotograferen. Als een boer die kiespijn heeft. Het worden zes lange weken.

Posted by CasaSpider at 7:12 PM | Permalink | Comments (25)

In de auto op weg naar Albert Heijn gaf Radio Hoyer de tussenstand door van de wedstrijd Nederland-Belgie bij het EK onder 21. Een vreselijke naam, geef mij dan maar het Duitse U-21. Het was 2-1 voor Nederland terwijl Portugal met 4-0 voorstond tegen Israel.

"Kom op, Foppe", ging het door mijn hoofd, "je bent het toch niet vergeten? Laat die Belgen een keer scoren, please." En zo geschiedde. Door de 2-2 gaan Nederland en Belgie door naar de halve finales en mag Portugal terug naar Portugal.

Zaterdagavond stond er een film op het programma maar eerst gooide ik een volle vuilniszak buiten in de kliko. Het had geregend en er lagen wat druppeltjes op de porche. Plotseling vloog mijn standbeen onder me vandaan en smakte ik tegen de stenen vloer. "Val altijd op je onderarm en nooit op je pols", zeg ik altijd tegen Luchiano (9).

Deze tegenstander had echter ik niet aan zien komen en ik viel hard op mijn linker pols. Ja, gelukkig de linker. Het werd een zware nacht en hij is tamelijk opgezwollen. Verbazingwekkend hoe men zijn linkerpols nodig heeft bij iets simpels als het snuiten van de neus. Zelfs typen doet pijn. De meeste ongelukken gebeuren inderdaad thuis.

Maar Luchiano's vaderdagkado is wel klaar.

Posted by CasaSpider at 10:28 AM | Permalink | Comments (19)

"Het heeft drie jaar geduurd voordat ik het had. Drie jaar dat ik bewust bezig was met mannen die HIV hadden."
- "En dan had je ook zoiets van dat je het wel spannend vond om het te krijgen?"
"Het idee dat ze je kunnen bevruchten, eventjes stom gezegd. Maar je snapt wat ik bedoel."
- "Ja, het bevruchten met HIV-virus. Maar ben je nu ook blij dat je het hebt dan of..."
"Het maakt me helemaal geen zak meer uit. Het is net een chronische ziekte. Zo wordt het ook behandeld."
- "Ja, je krijgt natuurlijk medicijnen ook..."

Journalist Jeroen Grob in gesprek met een anonieme beller. Gezien in Knevel & Van den Brink, uitzending woensdag 31 mei 2007 vanaf minuut 03:10 tot minuut 09:50. Eerder kwam Jeroen Grob in het nieuws toen uit zijn auto de mastertapes van de nieuwe Bassie en zijn vriendjes Show werden gestolen.

De kwestie die deze week in Groningen aan het licht is gekomen waarbij het gaat om structureel verkrachten van met GHB gedrogeerde slachtoffers en vervolgens injecteren met HIV-besmet bloed is een exces. Het betreft volgens Jeroen Grob echter wel degelijk slechts het topje van de ijsberg als het gaat om mannen die ofwel op zoek zijn naar HIV-donoren dan wel mannen die gezonde mannen willen bevruchten.

In dat licht bekritiseert Grob de Schorerstichting. Deze stichting ontvangt subsidie onder andere om veilige seks te promoten maar zag na korte tijd af van verdere medewerking aan het onderzoek. Het bewust zoeken van HIV-besmetting beschouwt men als een incident en publicatie zou de homobeweging schaden.

In de Gaykrant van Henk Krol zijn volgens Grob profielen te vinden van mannen die op zoek zijn naar barebacking. Letterlijk paard rijden zonder zadel. Ook de HIV Vereniging Nederland (HVN) ligt onder vuur door activiteiten van de werkgroep Poz & Proud (seropositief en trots) die seksfeesten wil organiseren waar mensen onveilig met elkaar kunnen vrijen.

Als men zijn eigen huis in brand steekt keert de verzekering niet uit. Het wachten is op een reactie van de zorgverzekeraars.

Posted by CasaSpider at 1:10 PM | Permalink | Comments (18)

Met Diana (1) gaat het helaas nog niet zo goed. Ergens in mei begon het met een soort ontsteking onder haar rechteroog. Dat ging gepaard met veel jeuk en Diana krabde er daardoor regelmatig aan. 's Nachts lag ze regelmatig te hoesten. Op donderdag 10 mei ging Lucy met haar naar de huisarts. Die schreef een zalf voor tegen schimmels voor onder het rechteroog alsmede een drankje tegen droge hoest.

In de vroege ochtend van vrijdag 18 mei heeft Diana overgegeven en kreeg vervolgens koorts die opliep tot 39.5 graden. Die avond besloten we naar de weekendarts te gaan. Haar keel was een beetje rood, maar er was geen ontsteking te zien. De dokter schreef een antibioticum voor alsmede druppels voor de ogen en een middeltje tegen slijmhoest.

Zondag 20 mei was de kleine prinses bijna de oude. Ze was actief, praatte veel en wilde telkens bij mij op schoot de CasaMovie van haar verjaardag kijken. Ze doet alles mee, vooral het in de hoogte steken van haar armen bij het Hiep, hiep, hoera en meedansen tijdens de jump-scene. Het leek de goede kant op te gaan.

Dinsdag 22 mei zat ze er echter weer als een dood vogeltje bij. Ze reageerde nauwelijks en had geen zin om te eten of te drinken. Kruipen was ook al niks, het liefste wilde zij de hele tijd gedragen worden. Lucy maakte een afspraak bij kinderarts Sonja Faries. Daar werden we tegen twee uur 's middags geholpen.

Dokter Faries onderzocht Diana, voelde wat knobbeltjes in haar nek die schijnbaar pijnlijk waren en testte of zij haar kin op haar borst kon krijgen. Dit om te zien of er misschien sprake is van meningitis. Ondanks dat Diana tegenstribbelde was de nek soepel genoeg.

De diagnose van dokter Faries luidt dat zich een infectie ergens achter de neus bevindt. Helaas is het niet mogelijk om deze infectie te zien, maar deze kan via kanalen zowel de oren, de ogen als de keel en de longen (slijm) bereiken. Met een paar lijnen schetste zij de situatie op papier. Nu ben ik werkelijk ontzettend slecht in het lezen van dit soort schetsen, dat begint al met het bepalen wat de bovenkant van het papier is.

Pas toen zij er een oog met wimpers in tekende begon het me een beetje te dagen. Voor de duidelijkheid heb ik er de namen van de mij bekende lichaamsdelen bijgeschreven. Het lijkt erop dat de infectie achter de neus de oorzaak is van de dikkere wallen onder Diana's ogen en tevens van het slijm in haar borst. Het kanaal naar het oor is in ieder geval schoon. Al met al een plausibele dianose en we moeten het er maar mee doen.

Diana kreeg een ander antibioticum voorgeschreven, het eerdere middel veroorzaakte diarree. Ook een neusspray en een beter type zetpil stonden op het recept. 's Nachts was het nog niet veel, Diana sliep slecht en Lucy daardoor ook. Om een uur of drie hebben we zo'n nieuwe zetpil ingebracht en daarna ging het slapen een stuk beter. Om zes uur 's morgens huilde ze maar deze keer van de honger. Ze dronk het hele flesje leeg en dat is een goed teken.

Al met al zijn we nu ongeveer twee weken aan het kwakkelen. Het wordt tijd dat Diana beter wordt.

Posted by CasaSpider at 7:14 AM | Permalink | Comments (25)

Afgelopen week had ik flink last van een kies. Het betrof de kies linksboven achter, net voor de verstandskies die er al uit was. De kies deed pijn en ik voelde er eens aan. Hij wiebelde. Met enige moeite kon een afspraak met tandarts Chong worden gemaakt. Om onverklaarbare redenen zitten alle tandartspraktijken vol tot ongeveer kerstmis.

Donderdagmiddag was het zover. In de wachtkamer nam ik plaats met een (heel oude) Forbes Magazine naast drie meisjes van ongeveer 16. Ze moesten regelmatig lachen en dan schudden de met elkaar verbonden stoeltjes hetgeen het lezen van Forbes Magazine enigszins bemoeilijkte.

Het was mijn beurt. "Ik ben alleen vanmiddag, de assistente voelde zich niet zo lekker", begon de tandarts. In gedachten zag ik mij straks al de afzuigapparatuur zelf in de mond vasthouden, misschien kon er dan wat van de prijs af.

Tandarts: "Om welke kies gaat het?"
CasaSpider: "Linksboven achter."

Ik deed mijn mond open en de tandarts begon er rechts in rond te kijken. "De rotte kies zit links hoor", zei ik. Geen erg bemoedigend begin.

Tandarts: "We gaan eerst eens een foto maken."
CasaSpider: "Een foto? Maar hij moet er toch gewoon uit?"
Tandarts: "Het is voor de veiligheid van u en van ons. En het is nu eenmaal onze policy."

Tien minuten later was op de foto te zien dat de kies nog maar voor 10% in het bot zat hetgeen overeenkwam met het waarnemen van wiebelen als men hem aanraakte. Voordat de tandarts tot trekken kon overgaan legde hij alles klaar, immers er was geen assistente.

Maar eerst de verdoving. Niet minder dan vier prikken werden rondom de kies en in het gehemelte gegeven.

CasaSpider: "Is vier prikken niet een beetje overdreven, normaal krijg ik er altijd maar twee."
Tandarts: "Twee kan ook, maar ik geef er altijd vier. Achter de kies loopt ook een zenuwbaan en ik wil voorkomen dat er tijdens het trekken bijgespoten moet worden. Dat is onze policy."
CasaSpider: "Oh."

Terwijl het gevoel in mijn mond langzaam verdween kwam de tandarts met iets nieuws.

Tandarts: "O ja, als de kies getrokken is dan hecht ik de wond. De hechtingen verdwijnen niet vanzelf, daarvoor moet u over een week even terugkomen."
CasaSpider: "Hechten? Er is bij mij nog nooit gehecht, zelfs niet toen mijn verstandskiezen werden verwijderd."
Tandarts: "Ook niet bij de onderste?"
CasaSpider: "Neen, nooit. Is dat echt nodig?"
Tandarts: "Tja, het is nu eenmaal onze policy. En u betaalt er ook voor."
CasaSpider, steeds moeilijker pratend: "Dat bedoel ik!"

Het trekken verliep zonder problemen evenals het hechten. Volgende week donderdag worden de hechtingen verwijderd.

Posted by CasaSpider at 12:33 PM | Permalink | Comments (25)

Dinsdagmorgen om 09:10 werden wij met Diana (9 maanden) verwacht bij het Departamentu Salú Hubenil aan de Van Leeuwenhoekstraat 15. In dit gezondheidscentrum voor kinderen moest zij een gehoortest ondergaan. "Een niet dadelijk opvallend verlies aan gehoorscherpte kan een belemmering betekenen voor de ontwikkeling van een kind", aldus het begeleidende schrijven.

Het gebouw bevindt zich naast El Señorial. Aan de naam El Señorial hebben Lucy en ik goede herinneringen. Het is ons vaste hotel in Santo Domingo. In El Señorial op Curacao kan men beter niet te vroeg terechtkomen, dat is namelijk een uitvaartcentrum.

Het Departamentu Salú Hubenil is gevestigd in een mooi authentiek gebouw dat enigszins aan een museum doet denken. Jammer genoeg is er behoorlijk wat achterstallig onderhoud. We gingen naar binnen en een paar tellen later sloot de zware deur met een enorme knal. Een leuke binnenkomer voor een gehoortest.

De onderzoeksmethode die voor de gehoortest wordt gebrukt is de Ewing screening. Onwillekeurig denk ik terug aan mijn studententijd in het begin van de jaren '80. De tv-serie Dallas was hot en bij de naam Ewing komen herinneringen boven aan Sue-Ellen die getrouwd was met JR. Laatstgenoemde had (heeft) echter meer problemen met zijn lever dan met zijn gehoor. Ofwel luisterde hij nooit naar goede raad.

We waren aan de beurt. Met Diana op mijn arm liepen we naar beneden. In een klein kamertje wachtten twee dames ons op. Aan Luchiano (9) vroeg een van de vrouwen of hij Papiaments begrijpt. En vervolgens of hij heel stil wilde zijn of liever nog buiten wilde wachten. Maar ook buiten moest hij heel stil zijn. Luchiano ging naar buiten.

Lucy nam achterin de kamer plaats op een stoel en ook zij moest heel stil zijn. Diana zat op mijn schoot. De ene dame bewoog gelijk een illusioniste drie gekleurde bekertjes in ovalen voor haar gezicht. Diana volgde haar bewegingen nauwgezet. Ik ook. Tegelijkertijd maakte de andere dame achter ons heel zachte geluidjes met achtereenvolgens een soort bel, een soort getik op een blokje (wat het precies was kon ik niet zo goed horen) en spraak. Zowel links als rechts.

Diana draaide steeds op het juiste moment haar hoofd naar achteren en nog naar de goede kant ook. Aan het einde van de test complimenteerden de dames haar. Voor alle onderdelen scoorde zij '++'. In de carnavalstijd is dat opmerkelijk, veel kinderen hebben dan last van tijdelijke doofheid.

Als Diana in het vervolg niet naar ons luistert ligt het in ieder geval niet aan haar gehoor.

Posted by CasaSpider at 12:45 PM | Permalink | Comments (12)

Afgelopen woensdag heeft Diana (3 maanden) haar tweede serie vaccinaties gehad. Ergens in de commentaren schreef ik dat ook bij inenten naar een balans moet worden gezocht: is het middel soms niet erger dan de kwaal? Cyberjunk reageerde hier tamelijk fel op dat in haar ogen zeker in het geval van polio het middel nooit erger kan zijn dan de kwaal.

Met name in streng Christelijke dorpen zijn mensen sterk tegen vaccineren omdat men zich dan actief bemoeit met het plan dat God heeft met de betreffende mens. Deze redenering heb ik nooit kunnen volgen. Immers, als de wetenschap zover is dat men ziektes kan voorkomen en daarmee de dood uitstellen, waarom is wellicht juist dat dan niet het plan van God?

Op het moment dat men zelf een mooie gezonde baby in zijn armen houdt is dat een van de meest kostbare dingen die iemand kan overkomen. Bij het inenten wordt een naald in het smetteloze velletje van deze baby ingebracht. En niet alleen dat, er worden bewust ziektekiemen in het lichaampje gespoten. Feitelijk gaat dit volkomen tegen de natuur in.

Alles in het leven is een afweging. Als men met weinig risico een grote kans op veel ellende kan voorkomen dient men dit serieus te overwegen. Dat is het basisprincipe van elke verzekering. Het Nederlandse vaccinatieprogramma voldoet aan dit criterium. Om die reden ben ik principieel voorstander van vaccineren.

Daar komt nog iets bij. Het massaal afsluiten van brandverzekeringen biedt geen enkele garantie op het verminderen van het aantal branden. Collectief vaccineren tegen een specifieke ziekte kan echter wel degelijk leiden tot het verdwijnen van deze ziekte. Zo heeft in 1980 de Wereld Gezondheidsorganisatie (WHO) de wereld pokkenvrij verklaard.

Het solidariteitsprincipe is in deze zeer belangrijk. Als individuen zich hieraan onttrekken kan het hele effect teniet worden gedaan. Vergelijk het met de vakbonden die opkwamen tijdens de Industriële Revolutie. Sommige werkgevers probeerden individuele werknemers over te halen buiten de CAO bij hun in dienst te treden om zo het collectief te breken.

Ziektes zijn extra gevaarlijk bij zeer jonge kinderen, zie het voorbeeld van polio. Het zijn echter niet de kinderen, maar de ouders die beslissen of er wel of niet gevaccineerd wordt. Ouders dienen deze beslissing derhalve zeer weloverwogen te maken, dat spreekt voor zich.

Kinkhoest of pertussis is een ziekte waarbij al sinds lange tijd twijfels bestaan over de risico's van de vaccinatie. De bijwerkingen konden bijzonder heftig zijn waardoor steeds meer ouders besloten hun kinderen niet te laten inenten tegen kinkhoest. Dit leidde echter op zijn beurt tot een verhoogd aantal sterfgevallen ten gevolge van deze ziekte.

Er staat expliciet dat de bijwerkingen bijzonder heftig konden zijn. Vanaf 1 januari 2005 worden kinderen in Nederland namelijk met een nieuw zogenaamd acellulair (aK) kinkhoestvaccin ingeënt in plaats van met het traditionele cellulaire (cK) vaccin. Voor wie hier meer van wil weten, zie het artikel Vaccinatie tegen kinkhoest (Hans Hoogervorst) en Acellulaire kinkhoestvaccins in het Rijksvaccinatieprogramma (H.C. Rümke en J.F.P. Schellekens).

Behalve van religieuze oorsprong zijn er ook argumenten van gezondheidskundige aard om juist niet te vaccineren. In de Nieuwsbrief juli 2006 van Mens Sana wordt gerept over bijwerkingen van vaccinatie als het Post Vaccinaal Syndroom. Tevens ziet de schrijver van het artikel een explosieve stijging van het aantal gevallen van eczeem en astma bij zuigelingen. Een stijging die hij toeschrijft aan het steeds vroeger en veelvuldiger vaccineren.

Een ander interessant artikel is Een leek in de luren gelegd op ouders.nl. Het betreft een dubbelrecensie van het boek Vaccinatie door Dr. Viera Scheibner. De eerste recensie is van een leek op het gebied van vaccineren, de tweede van een deskundige. Men kan maar beter goed geïnformeerd zijn.

Diana gaat het voorgeschreven vaccinatieprogramma helemaal doorlopen. Wel vragen we bij het volgende bezoek aan het Consultatieburo of het kinkhoestvaccin cellulair of acellulair is.

Posted by CasaSpider at 9:37 PM | Permalink | Comments (19)