Main

September 2, 2012

Zwemmen met je dochter

01.09.2012: CasaSpider mag met Diana (6) meezwemmen bij haar zwemles bij Laco Rijen. Klik voor groter.Sinds januari van dit jaar zit Diana (6) op zwemles bij Laco Tropical te Rijen. We zijn nu negen maanden verder en ze kan nog steeds niet zwemmen. Maar dat schijnt normaal te zijn.

Even terug naar mijn eigen verleden, de exacte data weet ik niet meer, maar waarschijnlijk was ik ook een jaar of zes toen mijn zus Monica en ik een keer per week samen met de bus naar het Sportfondsenbad in Eindhoven gingen om te leren zwemmen.

Het was geen succes. 's Avonds in dat natte water. Elke keer weer drijven enzo. Na een aantal weken dreef ik zo goed dat ik een groep hoger mocht. Daar had ik het helemaal niet naar mijn zin en degradeerde vrijwillig terug naar de beginnersgroep. In de zomer gingen we met mijn moeder op de fiets naar het Eurostrand en daar leerden we in een keer of vier zwemmen. Zo kan het dus ook.

Het kan natuurlijk ook zijn dat al die drijflessen een solide basis hebben gelegd. Hoe dan ook, Diana leert zwemmen in een high-tech floating device. Op zaterdag 1 september mocht één ouder met zijn kind meezwemmen en bij ons viel de keus op mij.

Het water was lekker warm, dat was vroeger wel anders. Maar ja, denk ook eens aan de zwemleraren die de hele dag in zo'n bad staan. Diana's juf heet Ingrid en ze kondigde meteen aan dat ze er twee maanden niet is vanwege een stage op Curacao. Mag ik mee? (nee.)

01.09.2012: Diana (6) en CasaSpider rusten wat uit bij de gezamenlijke zwemles van Laco Rijen. Klik voor groter.De kinderen zwommen op hun rug met pipo-voetjes en daarna op de borst, de ouders er braaf achteraan. Met aansluitend een evaluatie en verder was het gewoon gezellig. Luchiano (14) maakte er foto's van, hij droeg een warm vest want hij had het toen al koud.

Het laatse kwartier mochten we vrij zwemmen en spelen. Diana wilde graag op mijn rug en natuurlijk sprongen alle kinderen van de schouders van hun vader, immers moeders doen dat niet. Wij hebben er zelfs een animated gif van gemaakt.

Toen we thuiskwamen blaften we van de honger. Het was een leuke zwemles en Diana vroeg meteen wanneer we weer samen gingen. We zullen zien.

Luchiano verging het wat minder. De hele dag was hij al verkouden aan één neusgat en had last van zijn hoofd en nek. Meteen na het avondeten ging hij zijn bed in. Om acht uur wilde hij naar beneden komen, maar hij kon niet meer opstaan! Dat was wel even schrikken. Gelukkig zat er wel gevoel in zijn benen, alleen geen kracht in de spieren.

We hielpen hem naar beneden en gelukkig ging het na een uurtje weer iets beter. Inmiddels (zondagochtend) is hij alleen nog verkouden. Nu ja, we houden het even in de gaten.

July 15, 2012

Keek op de Week

Zaterdag was Kees van Kooten op televisie met een toespraak voor Gerrit Komrij (RIP) die het tijdelijke met het eeuwige heeft verwisseld. Vandaar de titel voor dit beperkte uittreksel van onze week. In de ochtend van zaterdag 7 juli brak Lucy haar teen, de voorlaatste van haar linkervoet om precies te zijn. Ze wilde nog snel iets uit de slaapkamer halen en knalde met haar voet tegen de hoek van het bed.

Ik belde de Huisartsenpost Oosterhout en maakte me op voor een half uurtje discussiëren. Maar het viel mee en we mochten meteen komen. Een aardige dokter (v) hielp Lucy en spalkte de gebroken teen tegen de middelste aan. Van de tenen wordt alleen de grote gegipst, maar die was nu eenmaal niet gebroken. Met de gespalkte teen deed het meteen een stuk minder pijn. Op de terugweg gingen we langs Scapino om twee paar slippers te kopen: Dag hoge hakken!

Dinsdag 10 juli reed ik met Luchiano (14) naar CasasPa en Truus in Valkenswaard. Voetbalvereniging De Valk (eerste klasse) speelde thuis tegen Vitesse en dat is altijd leuk om te zien. Na een heerlijke lasagne van Truus met ijs toe voegde neef Marnix (16) uit Utrecht zich bij ons en reden we naar het stadionnetje. Over de wedstrijd kunnen wij kort zijn, het werd 0-11 voor Vitesse. Feyenoord heeft het moeilijker tegen amateurclubs. In mijn eentje reed ik terug naar Rijen, Luchiano mocht twee dagen bij zijn opa en oma logeren.

14.07.2012: Juwelier Lucardi in Oosterhout schiet gaten in Diana's (6) oren voor twee schattig roze oorbellen. Klik voor groter.Lucy liep moeilijk met haar gebroken teen en zelf heb ik al een maand last van mijn linker enkel. Het is wat! Elke dag fiets ik naar het station in Rijen om de trein naar Den Bosch te nemen. Nu komt er iets geks. Het perron in Rijen is ongeveer 300 meter lang en ik loop altijd helemaal naar het eind om in het allerlaatste overdekte wachthokje plaats te nemen. Daar zit altijd een vrouw met rossig krulletjeshaar.

In Den Bosch komt de achterkant van de trein ongeveer uit bij de trap. De voorkant van de trein, daar waar ik instap, staat zo'n 150 meter verder. Dat betekent nogmaals een flinke trippel, wat niet erg handig is als men last heeft van zijn enkel. Dussss.... Donderdag kreeg ik ineens een inzicht: "Waarom loop ik eigenlijk altijd helemaal naar het eind van het perron als ik vervolgens in Den Bosch dat hele stuk nogmaals moet lopen?"

Toen zag ik 's ochtends in Rijen de vrouw met de rossige krulletjes zitten, in het eerste of tweede wachthokje vooraan op het perron. Ik groette haar en zei: "Ja, dat is een stuk dichterbij". Haar antwoord verraste me: "Nou, ik moet vandaag ergens anders heen." Zo zout heb ik heb ik het zelden gegeten. Dat is net of je vooraan in het vliegtuig eerder op Curacao bent dan als je achterin zit, toch? Enfin, een dag later zat ik ook aan het begin van het perron. Het is gewoon heerlijk om in Den Bosch uit de trein te stappen en meteen de trap op te kunnen lopen. Had ik jaren eerder moeten doen!

Woensdagavond 11 juli kwam er een FaceTime-oproep binnen van CasasPa. Luchiano gaf hem bijles om zijn iPhone optimaler te gebruiken. FaceTime had hij hem al een keer uitgelegd, maar dat was CasasPa vergeten. Ondertussen kreeg ik via WhatsApp een aantal foto's binnen uit een ver verleden. "Ben jij dat, pap?", vroeg Luchiano verbaasd. "Jazeker", antwoorddde ik. "Dat kapsel!", luidde Luchiano's reactie. Vermoedelijk betreft het een foto uit 1975 toen wij op vakantie waren op een boerderij in Freienhagen. Dat moeten we met Luchiano ook eens doen, dan leert hij wat werken is.

Donderdagmiddag 12 juli was ik vrij, speciaal om Diana (6) naar zwemles te kunnen brengen. Ik vroeg aan Lucy of ze meeging, ze was sinds haar gebroken teen het huis niet meer uit geweest. "Okay, ik ga mee", zei ze en deed haar open schoenen met hoge hakken aan. "Is dat wel verstandig?", vroeg ik. "Aaahhh, dit voelt veel beter. Ja, zo kan ik weer goed lopen". Wat een vrouw!

Zaterdag 14 juli was de grote dag voor Diana. Eindelijk kreeg ze oorbellen, met gaatjes in haar oren. We kozen voor juwelier Lucardi in winkelcentrum Arendshof te Oosterhout. Daar werden we uitstekend geholpen door een aardige dame die de toch ietwat gespannen Diana op haar gemak wist te stellen. Met een stift tekende ze een punt op haar oren en haalde daarna haar pistool tevoorschijn. Na de eerste knal keek Diana een beetje bedremmeld, maar gaf verder geen kik. Na de tweede stond ze op en wandelde resoluut de winkel uit. "Even wachten, we moeten nog betalen", zeiden wij.

Het leed was snel geleden en Diana is verguld met haar oorbellen. Inmiddels suddert het vlees in de pan, straks mag ik het snijden. Zal ik me eerst nog even douchen?

May 18, 2012

Rijen C4 - Ouders 9-3 (Woensdag 16.05.20212)

Aan het eind van het voetbalseizoen zijn er twee tradities. De ene is het jaarlijkse teamuitje. Op zaterdag 16 juni gaan we lasergamen in Alphen. Het andere is de voetbalwedstrijd tegen de ouders en dat was woensdag jongstleden.

Ik maakte me daar enige zorgen over. Zo is daar de parameter leeftijd. Laten we een paar aannames doen:

  • Een man is fysiek omstreeks zijn 25e levensjaar op zijn krachtigst.
  • Alle levende mensen, groot en klein, worden elk jaar een jaar ouder.
  • Ouders zijn ouder dan hun kinderen.
  • De gemiddelde leeftijd van de ouders ligt verder verwijderd van de 25 dan de gemiddelde leeftijd van de kinderen.

Het is niet moeilijk te concluderen dat de ouders van de huidige C4 het ieder jaar moeilijker krijgen tegen hun nageslacht. En raad eens wat? Dit klopt als een bus! Maar nu loop ik op de zaken vooruit.

Niet alleen maakte ik me zorgen over de uitslag, immers het gaat erom dat men lol heeft. Neen, ook het risico op blessures wordt steeds groter. Voorts betreedt de tegenstander het veld gewapend met voetbalschoenen en scheenbeschermers waar ik het moet doen met een paar eenvoudige sportschoenen.

Genoeg gezeurd. De jongens kregen kleedkamer 4 toegewezen en wij kleedkamer 7. Aanvankelijk moesten wij in de witte shirts, maar die waren toch iets kleiner dan de gele. In het team van de ouders deden twee dames mee, Ineke de moeder van Fas en Tanisha, de zus van Wesley. Ook de broers van Rik en Abdullah waren van de partij. En dan hadden we nog een behoorlijk aantal supporters langs de lijn over.

Over de wedstrijd kunnen we kort zijn. De ouders zijn feitelijk weggespeeld door Rijen C4. Al snel opende Ömer Çelik de score tegen de overigens uitstekend keepende Raymond Bourgonje. We kwamen gewoon snelheid tekort en opvallend was dat de tegenstander nauwelijks pingelde, maar ons er gewoon uitcombineerde. In de eerste helft wisten we drie keer tegen te scoren via Ton van Opstal, Johan Taekema en Mark Stallen.


16.05.2012: Elftalfoto Rijen C4 (wit) voor wedstrijd tegen de ouders (geel). Klik voor groter.

(Klik voor groter)

Bovenste rij: Marco Fischer, Tanisha Fischer, CasaSpider, Huub Willemen, Johan Taekema, Raymond Bourgonje, Jaap van Daal, Alperen Arslan, Abdullah's broer, Abdullah Kanbur, Osman Kanbur, Ömer Kanbur, Ömer Çelik, Luchiano Nijhuis, Tycho Stallen, Rik van Opstal
Onderste rij: Wesley Fischer, Bram van Dijk, Tom Taekema, Daan Bourgonje, Jorg Mallens, Fas de Koning, Luuk van Opstal, Ton van Opstal, Ineke de Koning, Han van Daal, Yusuf Kanbur, Jaap de Koning, Mark Stallen, Jos van Dijk


Na rust konden we het keeper Jaap niet echt lastig meer maken en eindigde de wedstrijd in een verdiende 9-3 voor de jongens. Het goede nieuws is dat iedereen blessurevrij en met een glimlach op het gezicht van het veld stapte. Na afloop werd iedereen in de kantine verwacht. Onder aanvoering van Len, de moeder van keeper Jaap, werden de trainers en leiders van de C4 in het zonnetje gezet. Ook hun vrouwen kregen een bos bloemen, aangezien zij door het vele gevoetbal een verkapt zeemanshuwelijk voeren.

Wie we misten op deze avond waren Martijn Houtepen en zijn ouders Paul en Lisette. Het gezin was woensdag in het Radboudziekenhuis te Nijmegen om zich voor te bereiden op de behandeling van Martijn die een dag later zou starten. Helaas was er een probleem met het geneesmiddel antithymocytenglobuline (ATG, Wikipedia) dat kennelijk moeilijk verkrijgbaar is. Het komt van een paard en is een uniek middel. Nu wordt de behandeling pas op zijn vroegst aanstaande maandag voortgezet, hetgeen uitermate teleurstellend is voor het gezin Houtepen.

Volgend seizoen gaan de meeste jongens over naar de B-junioren. Achter blijven Tycho, Bram, Lars en Jaap. Net als Alperen zijn zij een jaar jonger dan de anderen. Er wordt geprobeerd Alperen mee te krijgen naar de B en qua postuur mag dat geen probleem zijn. Hierna nam Jaap het woord. Hij bedankte zijn medespelers voor het plezierige seizoen en gaf aan bij de C-junioren te blijven, immers er is een kans dat hij naar de C1 kan. Als goedmakertje trakteerde hij op een snoepzak.

Last but not least kwam Raymond aka Mister Pritt-Stift op de proppen met een lading mooie badhanddoeken, voor iedere speler één. Het betekende een mooie afsluiting van het seizoen, tenminste voor wat betreft het voetbal. Over een week of vier gaan we zoals eerder vermeld nog lasergamen.

Voor wie zich afvraagt "Waar zijn de foto's?" die wordt verwezen naar het speciale album 16.05.2012 Rijen C4 - Ouders met niet minder dan 51 vastgelegde momenten. Tip: Druk op F11 om een volledig scherm te krijgen en nogmaals F11 voor het normale scherm.

March 10, 2012

De procedure is correct gevolgd

De procedure is correct gevolgd, maar ik ben een beetje boos. Wat is het geval? Donderdag 8 maart 2012 was ik heerlijk aan het werk, dit wilde ik nog doen en dat moest nog gebeuren, kortom veel inspiratie. Mijn telefoon gaat over. Het is Tom Heijnen (website) van het Beatrix College. Shit, wat heeft Luchiano (14) nu weer uitgehaald?

"Bij de gymles moesten de jongens boksen en daarbij is Luchiano's duim dubbelgeklapt. Hij heeft er veel last van. Misschien is het beter om even langs de huisartsenpost te gaan", zegt Tom. Dat is balen! In het geval van Luchiano is het bijna zeker dat de duim gebroken is, kijk maar eens naar zijn historie sinds we in Nederland zijn:

Het is kwart voor elf en ik ben precies op tijd om de trein van 11 uur te halen. Luchiano kan niet fietsen met die duim en loopt naar station Tilburg Reeshof. Daar stapt hij in dezelfde trein als waar ik in zit. Inmiddels heb ik de huisarts al gebeld, we kunnen meteen langskomen. Dokter Fleerakkers bekijkt de duim en besluit Röntgenfoto's te laten maken.

Een uurtje later melden we ons bij de afdeling Radiologie van het Sint Elisabeth ziekenhuis in Tilburg. Na een half uurtje wachten haalt een jonge medewerkster ons op en maakt twee foto's van de duim. "Gaat u maar weer even in de wachtkamer zitten", zegt ze. Al binnen vijf minuten is ze terug en zegt dat er op de foto's geen fractuur te zien is. Vrijdagmiddag kunnen we de huisarts bellen voor meer informatie. Luchiano en ik zijn opgelucht en lopen ondanks dat hij nog steeds veel pijn heeft vrolijk het ziekenhuis uit.

Vrijdag 9 maart 2012 gaat Luchiano met de trein naar school. Als hij terug is in Rijen loopt hij meteen naar de huisarts, die zit vlak bij het station. Even later belt hij me met de uitslag: "Pap, ze zeggen dat er misschien toch een fractuur is. De foto's zijn niet helemaal goed en we moeten nieuwe laten maken." Ik sta perplex. Wat is dit voor ziekenhuis? Achteraf vind ik het ook bijzonder vreemd dat er geen dokter naar de duim heeft gekeken. Al was het maar om er eventueel een steunverbandje om te leggen.

Ik vind het heel vreemd allemaal, ja zelfs raar, en bel zaterdagochtend 10 maart 2012 naar het ziekenhuis. Het is natuurlijk belachelijk dat we nu weer naar Tilburg moeten om nog een keer foto's te laten maken. De medewerkers die ik aan de lijn krijg merken dat ik ietwat ontevreden ben. Uiteindelijk krijg ik een radiologe, tenminste als ik het goed onthouden heb, te spreken die mij uitlegt dat ik niet bij de Spoedeisende Hulp ben geweest, maar bij Radiologie en dat bij Spoedeisende Hulp altijd een dokter komt kijken, maar bij Radiologie de huisarts de uitslag krijgt. Dat dat de interne procedure is en dat die derhalve correct is gevolgd omdat Luchiano bij Radiologie is geweest en niet bij Spoedeisende Hulp.

"Die interne procedures interesseren mij niet bijzonder", zeg ik. "Ik wil gewoon dat als een duim misschien gebroken is er een dokter naar kijkt en als de foto's niet duidelijk zijn er meteen nieuwe gemaakt worden." Dat klinkt toch best logisch, nietwaar? De radiologe herhaalt de interne procedure en zegt dat als zij naar de foto's kijkt ze niet denkt dat de duim gebroken is. "Maar het zou kunnen dat er toch een scheurtje in het onderste knobbeltje zit. Als Luchiano er last van blijft houden moet u bellen en maken we nieuwe foto's."

Op mij komt het over als downplayen en ik blijf erbij dat we slecht geholpen zijn door het Elisabeth ziekenhuis. Gelukkig gaat het iets beter met Luchiano's duim. Straks gaan we als toeschouwers naar de wedstrijd Jeka C8 - Rijen C4 in Breda. Daar hebben ze het Amphia ziekenhuis. Ons alternatief voor een volgende keer.

February 22, 2012

Spider anekdotes

17.02.2012: Eerste bezoek Luchiano (14) aan het St. Elisabeth ziekenhuis in Tilburg, om naar een wratje op zijn rechter middelvinger te laten kijken. Klik voor groter.Luchiano heeft een afspraak bij dr. Polderman in het Elisabeth ziekenhuis te Tilburg om naar een knobbeltje op zijn rechter middelvinger te laten kijken. Als ik van thuis weg wil rijden om hem van school te halen, zie ik twee pasjes van het Beatrix College op tafel liggen. "Wat een oen!", denk ik bij mijzelf. "Is hij weer zijn pasjes vergeten."

Ik stop de pasjes in mijn portemonnee en rijd naar het Beatrix College. Luchiano staat al te wachten. Als we bij het St. Elisabeth aankomen zeg ik: "Oen, je hebt je pasjes weer op tafel laten liggen!"

Luchiano: "Oh, dat geeft niks. Ik heb de reservepasjes bij me."
CasaSpider: "Heb je ook reservepasjes?"
Luchiano: "Ja, maar geef die andere ook maar."
CasaSpider: "Huh? Je gaat toch niet zowel de originele als de reservepasjes meenemen?"
Luchiano: "Jawel, dat is handig. Als ik uit de mediatheek kom heb ik nooit zin om de pasjes in mijn portemonnee te doen. Dan doe ik ze in mijn broek. Als ik ze later vergeet in mijn portemonnee te doen, heb ik de reservepasjes nog."

Hij kijkt me aan of hij het buskruit heeft uitgevonden. Met een "ach, zijn het niet juist andersdenkenden als een Leonardo da Vinci en een Michelangelo Buonarroti die de wereld later verbaasd hebben doen staan?" poog ik mijzelf moed in te spreken. Overigens heeft hij mij goed geholpen met een nasty probleempje aangaande het niet opstarten van iTunes. Het is Luchiano gelukt en daardoor kon ik afgelopen zondag de iPhone upgraden naar IOS-5. Het is gewoon heerlijk!

Toevallig (...) zijn we vandaag weer in het Elisabeth ziekenhuis geweest, deze keer voor de eerste behandeling met vloeibare stikstof. Zuster Anja voert de behandeling uit en Luchiano geeft geen kik. "Het voelt of er duizend mieren aan je knagen", luidt zijn commentaar.

Als je zo knap bent als de Spiders is het een uitdaging een programma te vinden dat ons iets meer op normale mensen laat lijken. We hebben een poging gedaan, zie hieronder het resultaat.


22.02.2012: De Spiders zijn de nieuwe Addams Family. Klik voor groter.

(Klik voor groter)


Het blijven knapperds, geef maar toe.
Of zijn de Spiders de nieuwe Addams Family?

Diana en ik kijken naar Pokémon.
Hoofdfiguur Ash en zijn drie vrienden komen aanlopen.
CasaSpider: "Weet jij hoe die vrienden van Ash heten?"
Diana: "Die met dat rode jasje en die zwarte broek, die ken ik niet."
CasaSpider: "Oh, en die andere twee?"
Diana: "Ook niet."

Tot besluit een foto van Diana die bij een Tilburgse winkel in de spiegel kijkt.

October 4, 2011

Zundert C2 - Rijen C4 1-3

Subtitel: De overwinning is duur betaald, voor Luchiano

Rijen C4 speelt uit tegen Zundert C2. Zonder iets voorweg te willen nemen wordt het een wedstrijd met een impact die we, in ieder geval Luchiano (013) nu nog voelt. De dag begint goed, immers het is zonnig en niet zo'n beetje ook. Om half elf belt Diamond Piet (website) aan onze deur, hij komt helemaal vanuit Utrecht om naar De Nieuwe Afellay te kijken. Piet gaat toch niet onder mijn duiven schieten en Luchiano snel een contract aanbieden?

Neen, zo is Piet niet. Via sportpark Vijf Eijken rijden we met flink wat auto's richting Zundert. Raymond voorop, maar ik neem mij deze keer voor geen, ik herhaal geen grappen te maken over diens richtinggevoel. hij komt als laatste aan, negeerde bij een afslag de TomTom omdat hij het beter wist Sommige grappen zijn één keer leuk, twee keer gaat nog wel, maar dan houdt het op. Dat probeer ik mijn kinderen tenminste altijd bij te brengen. kon het zelf toch weer niet laten

01.10.2011: Ömer, Rik en Fas in de aanval voor Rijen C4 uit tegen Zundert C2. Klik voor groter.Het sportpark van voetbalvereniging Zundert ligt er prachtig bij in de stralende zon. Uit de kantine klinkt disco-muziek en al snel drinken wij aan een tafeltje ons eerste kopje koffie. Raymond biedt aan de foto te maken, vandaar dat CasaSpider deel uitmaakt van deze zeldzame rijtjesfoto. Vakantiegevoel!

Zundert speelt in dezelfde tenues als AC Milan, mijn favoriete team ever. Al dateren die gevoelens uit de tijd van Rivera, Prati en Schnellinger. Mooie shirts of niet, vandaag gaat geel-groen die mannen opvreten. Maar niet nadat ze elkaar netjes een handje hebben gegeven.

Zijn we niet één klein dingetje vergeten? Voor het verslag van de wedstrijd is het verplicht een alinea met iets historisch-cultureels over de tegenstander, in dit geval Zundert te lezen. Een kleine bloemlezing uit Wikipedia:

De naam Zundert komen we voor het eerst tegen in een akte van 1157, waarbij de bisschop van Luik de schenking van tienden van Sunderda bevestigt. De bekendste Zundertenaar ooit is de schilder Vincent van Gogh, die in 1853 in Zundert werd geboren. Zijn geboortehuis aan de Markt in Zundert is in 1903 afgebroken, maar op de plaats waar het heeft gestaan is momenteel het Van Goghhuis gevestigd, dat in gebruik is als museum ter nagedachtenis aan de schilder. Het belangrijkste evenement in de gemeente Zundert is het bloemencorso, dat jaarlijks plaatsvindt op de eerste zondag van september. Bloemencorso Zundert bestaat sinds 1936 en is het grootste dahliacorso ter wereld. Met carnaval heet Zundert Banaonblussersrijk.

Nooit meer vergeten, die info over Vincent van Gogh, het bloemencorso en Banaonblussersrijk. Nu kunnen we voetballen. Piet en ik verkassen naar de overkant om Luchiano in zijn rol als linksbuiten te beoordelen. De wedstrijd is niet hoogstaand, maar wel spannend. De teams zijn aan elkaar gewaagd en het enige verschil is dat Rijen veel effectiever omgaat met de kansen. In de eerste helft scoren we twee keer uit drie mogelijkheden en Zundert geen enkele keer: 0-2.

Tijdens de rust drinken we op ons gemak koffie uit echte Zundertse kopjes. De jongens staan alweer op het veld en Zundert probeert uit alle macht iets aan de achterstand te doen. Het is maar goed dat we achterin de onvermoeibare stofzuiger Jorg hebben rondlopen en als haast onneembare sluitpost keeper Jaap. In de 52e minuut gebeurt toch het onvermijdelijke, Zundert scoort de Anschlusstreffer. "Dat gaan ze niet houden", verzucht ik tegen Piet.

In de tussentijd heeft Luchiano al een paar acties gehad en plotseling breekt hij in het midden door. De Zundert-verdediger kan hem niet houden en koelbloedig schuift hij de bal langs de onthutste keeper: 1-3 voor Rijen! Nog geeft Zundert het niet op, ze krijgen ook kansen maar wij daardoor ook.

Opeens zie ik dat Luchiano zijn hand onder zijn oksel houdt. Heeft hij het misschien koud? "Meedoen! Lopen, jongen!", schreeuw ik naar hem. "Ik heb mijn duim gebroken", roept Luchiano terug. Ja, ja, duim gebroken. Overdrijven is ook een vak. Hardlopen zit er vanaf dat moment niet meer in. "Loop je soms met je duim?", roep ik in mijn fanatisme.

01.10.2011: De ongelukkige Luchiano (13) breekt zijn duim, vlak nadat hij de beslissende 1-3 heeft gescoord voor Rijen C4 uit tegen Zundert C1. Klik voor groter.Op dat moment is Ömer Kanbur (voorgrond) al uitgevallen met een liesblessure. We hebben slechts één wissel en Luchiano kan er derhalve niet uit. De scheidsrechter fluit voor het laatst en de derde overwinning van het seizoen zit in de pocket.

Als we voor de derde keer aan het tafeltje op het terras zitten, bel ik voor de zekerheid de huisartsenpost Oosterhout. Het duurt tamelijk lang voordat er opgenomen wordt. Als ik mijn verhaal heb gedaan, vraagt de vrouw aan de andere kant van de lijn: "En wat kunnen wij voor u doen?" Zit ik in Banana Split ofzo? Maar dan geeft ze antwoord op haar eigen vraag: "U wilt zeker dat wij er even naar kijken."

Ik doe er het zwijgen toe. Even later roepen Luchiano's teamgenoten me. Hij kan zichzelf niet aankleden en daar help ik hem bij. We moeten nog 35 kilometer terugrijden. Terwijl ik met Piet klets, valt Luchiano achterin in slaap. Na een half uurtje thuis te zijn geweest is het tijd voor de afspraak bij de huisartsenpost.

Aanvankelijk luidt de diagnose een kneuzing. Voor de zekerheid worden er toch Röntgenfoto's gemaakt en daaruit blijkt dat de duim wel degelijk is gebroken. Tijdens het gipsen wordt hij gezet en tot mijn verbazing geeft Luchiano geen kik.

Logistiek is er een probleem met het naar school gaan, immers de fiets is geen optie. Ik breng hem 's morgens met de auto en neem twee treinen later naar Brabant Water. Dat betekent staan tussen Tilburg Reeshof en Tilburg Universiteit. Waar is de tijd gebleven dat jonge studenten met de fiets gingen? O ja, ze hebben een OV-jaarkaart. Dat is vast pas sinds kort.

Op mijn werk word ik gebeld door het Amphia ziekenhuis. Een orthopeed heeft de foto's van Luchiano's duim nog eens bekeken en wil hem diezelfde dag zien, hetgeen mij enigszins verontrust. Om twee uur haal ik hem op van school en we rijden meteen door naar Amphia Molengracht in Breda. De orthopeed vindt dat de stand van de duim beter kan. "Ik wil er nog even aan duwen en trekken", zegt hij. "Dat doet wel pijn, wil je een verdoving?" Luchiano is als de dood voor naalden en zegt dat hij geen verdoving wil.

De orthopeed kijkt bedenkelijk. "Het gaat echt pijn doen, hoor". Als hij begint te wrikken zie ik dat Luchiano pijn heeft, maar wederom geeft hij geen kik. Plotseling staat de duim recht, dat ziet er een stuk beter uit. Tijdens het opnieuw gipsen hoeft hij (de duim) zelfs niet vastgehouden te worden. De controle Röntgenfoto's zien er een stuk beter uit.

Voetballen zit er voorlopig even niet in en dat is jammer. Rijen C4 staat er goed voor en Luchiano begint net weer te scoren. Het is niet anders. De vis wordt duur betaald.

Scoreverloop Zundert C2 - Rijen C4 - Gilze C3 1-3:

08 0-1 Rik van Opstal
25 0-2 Abdullah Kanbur
52 1-2
58 1-3 Luchiano Nijhuis

Uitslagen en stand in de vierde klasse C471 tot en met 01.10.2011

Alle posts over Rijen C4 in het seizoen 2011-2012 zijn gebundeld in de categorie Luchiano Rijen C4 2011/2012.

July 1, 2011

Casa's linkervoetje

Vorige week vrijdag leek het of er een botje niet helemaal goed zat in mijn linkervoet. Je loopt dan iets trekkend, maar verder had ik er niet zoveel last van. Zaterdag werden de voeten iets zwaarder belast dan normaal, we gingen een dagje naar Diergaarde Blijdorp. Zondag waren de winkels open in Tilburg en tegen die tijd deed mijn linkervoetje al wat moeilijker. Als ik maandag in de namiddag thuiskom van mijn werk is het behoorlijk mis, ik kan haast niet meer lopen van de pijn.

Dinsdagochtend meld ik mij ziek en strompel met veel gevloek naar beneden. De pijn is dermate hevig dat ik slechts één conclusie kan trekken: jicht. In 2007 heb ik op Curacao drie keer een jichtaanval gehad, met name die eerste (toen ik het nog niet wist) staat mij helder voor de geest. Ik verkeerde werkelijk in de veronderstelling in mijn slaap mijn voet gebroken te hebben.

Jicht ontstaat door een opeenhoping van urinezuur dat neerslaat op gewrichten. Bij mij zit dat gewricht altijd in de linkervoet. Het is voor mensen die nooit jicht hebben gehad onvoorstelbaar hoeveel pijn een ontstoken gewricht veroorzaakt. Het beeld dat ik erbij heb is dat men iemands voet afzaagt en hem vervolgens dwingt door een gang te lopen met glasscherven en stalen spiezen. De aandrang naar het toilet te moeten bezorgt me al angstzweet, vanwege het contact van de voet met de grond.

Vanuit de ervaring op Curacao weet ik gelukkig dat mijn soort van jicht gemakkelijk te behandelen is: Slik twee pilletjes Colchicine (0,5 mg per pil) en een pil Diclofenac (100 mg). Vervolgens slik je om de twee uur nog een pilletje Colchicine, totdat de pijn weg is. In mijn geval is dat derde pilletje niet eens nodig. Colchicine stopt de aanval van de witte bloedlichaampjes op de ontstoken plek en Diclofenac lost de ontsteking op.

Dinsdagochtend bel ik mijn huisarts en krijg het voor elkaar om telefonisch Diclofenac voorgeschreven te krijgen. De Colchicine ziet de arts niet zitten, dat vindt hij een te zwaar middel. Als Lucy de Diclofenac thuis brengt zie ik dat het slechts pilletjes van 50 mg zijn. Enfin, ik neem er een en warempel, na een uur of twee is de pijn voor een groot deel weggetrokken. Helaas komt die al vrij snel even hard weer terug. De dinsdag en de woensdag sukkel ik zo wat door. Tussendoor ben ik ook grieperig en hoest veel slijm. Het zorgt voor een gevoel van algehele malaise.

De donderdag probeer ik zonder pillen door te komen, maar 's avonds heb ik er toch echt weer een nodig. Hoe moet dat zo verder? Vrijdag maak ik een afspraak bij de huisarts. Ik ben goed voorbereid en de huisarts gaat akkoord met al mijn voorstellen. Volgende week laat ik bloed prikken om vast te stellen of het echt om jicht gaat. Bovendien heb ik nu Colchicine meegekregen. De huisarts sputtert even tegen, waarop ik stel dat Diclofenac wel leuk en aardig is, maar dat de vijand effectief en keihard bestreden moet worden. Alleen Diclofenac geven staat voor mij gelijk aan een beetje bombarderen in Libie en de opstandelingen net genoeg wapens geven om Gaddafi partij te kunnen geven met een lange strijd in het vooruitzicht. Mij niet gezien!

Ik ben nog lekker aan het hoesten, maar met het linkervoetje lijkt het iets beter te gaan.
Tot zover deze medische update.
To be continued.

May 28, 2011

Hart (4) en de Marathon Eindhoven

De derde update van 11 mei 2011 over de hartoperatie van CasasPa had eigenlijk de laatste moeten zijn. Donderdag 26 mei 2011 belt Truus echter uit Dommelen dat CasasPa die dag wederom is opgenomen in het Sint Anna-ziekenhuis te Geldrop. Nu zijn de kamers in dat ziekenhuis vakantiehuiswaardig, toch blijft men er indien enigszins mogelijk ver uit de buurt.

Die donderdag heeft CasasPa een gewone afspraak bij de cardioloog. Hij moet onder andere een fietstest doen. Voordat hij op de fiets stapt geeft hij aan zich de afgelopen dagen wat moe te voelen. De cardioloog neemt dit serieus en wil eerst enkele bloedwaarden bekijken. Die blijken hoger (of lager?) te zijn dan de bedoeling. Dit is op zich niet ongewoon, het kan de nasleep van de operatie zijn. Voor de zekerheid willen ze CasasPa die nacht in het ziekenhuis observeren. Hij moet er meteen naartoe.

Dat is even schrikken. Zus Pascale gaat er die avond heen om enkele spullen te brengen. CasasPa ligt in een tweepersoonskamer, hoe groot moet die dan wel niet zijn? Alleen het geluid van de televisie doet het niet, hiervoor is een koptelefoon nodig. Samen gaan CasasPa en Pascale op pad om er beneden in het ziekenhuis een te scoren. Inmiddels is CasasPa aangesloten op een monitor die in de vorm van een kastje op zijn lijf zit.

Onderweg naar beneden begint dat kastje ineens te piepen. "Zo'n vaart zal het niet lopen, kom we gaan gewoon die koptelefoon halen", zegt CasasPa. Pascale hoopt vreest dat een paar goedgetrainde bewakers boven op hun zullen duiken. Als ze weer op de afdeling komen, staat een verpleegster CasasPa op te wachten: "We waren u al kwijt!" Enfin, de volgende dag blijken de bloedwaarden iets beter en mag de patient na alsnog de fietstest te hebben gedaan weer naar huis.

In een eerder telefoongesprek wijst Pascale mij op enige turbulentie in de marathonwereld. CasasPa is meer dan zijn halve leven lang aktief in de atletiekwereld, eerst bij AVV Valkenswaard en vervolgens als bestuurslid en fondsenwerver bij de Marathon Eindhoven, zo ongeveer vanaf het ontstaan 28 jaar geleden.

Het nieuwe bestuur heeft een iets andere visie op hoe de Marathon Eindhoven eruit moet zien. Zij willen een snellere marathon met internationale toptijden en willen het parcours daarom voor een groot deel uit de binnenstad van Eindhoven halen. Dit tot ongenoegen van de oude iconen Cor Vriend (mirror), Theo van de Laar en CasasPa (mirror) volgens wie een dergelijk evenement in de binnenstad juist de aantrekkelijke factor is en die daarom de consequenties hebben genomen door op te stappen.

De iconen zijn geďnterviewd door het Eindhovens Dagblad en de een is wat openhartiger dan de ander. CasasPa heeft de afgelopen weken iets andere dingen aan zijn hoofd en hij houdt de boot een beetje af: "Hij wilde zijn vertrek niet inhoudelijk toelichten." Tegen mij geeft hij aan ook geen behoefte te hebben om personen zwart te maken. En dat spreekt voor hem.

Maar nu gaan wij genieten van de Champions League finale 2011 in Wembley Stadium tussen CF Barcelona en Manchester United.

May 11, 2011

Hart (3)

De voorlaatste update over CasasPa's hart dateert alweer van een week geleden. Hoe is het hem sindsdien vergaan? Redelijk goed. Vrijdag 6 mei is de tijdelijke pacemaker verwijderd en als wij zaterdag op bezoek komen, loopt er net een broeder kamer West 616 uit die zojuist de draden van die pacemaker uit CasasPa's lijf getrokken heeft. Ze bungelen uit zijn kontzak, maar dat valt onder dichterlijke overdrijving.

CasasPa is volledig draadloos en dat geeft meer mogelijkheden tot beweging. Hij kan nu bijvoorbeeld zelf naar het toilet. Het is de bedoeling dat hij binnen afzienbare tijd verhuist naar het Sint Anna-ziekenhuis in Geldrop om daar een paar dagen op krachten te komen. Gezien het feit dat de pacemaker er pas net uit is vindt CasasPa het best om nog twee dagen in het Catharina-ziekenhuis in Eindhoven te blijven.

Per maandag 9 mei verhuist hij naar Geldrop, route 95 kamer 328. Nu maar hopen dat dit klopt, immers bijna al mijn beweringen worden door een van mijn zussen gecorrigeerd. Zo ook mijn bewering dat CasasPa een kunstklep heeft gekregen. Zus Margriet stelt terecht dat het 'slechts' een reparatie betreft van een klep, maar dat er geen kunstklep is geplaatst. Waarvan acte.

Dinsdagavond vertrekken we met het hele gezin richting Geldrop. Als echte man ben ik topografisch globaal goed onderlegd en weet dat de hoofdstad van Honduras Tegucigalpa is. En jullie niet. Waar Geldrop uithangt is een heel ander verhaal. De TomTom dateert uit 2007 en heeft geen weet van de sterk gewijzigde situatie rondom Eindhoven. Twee keer word ik op het verkeerde been gezet en moet een stuk omrijden. Het feit dat Geldrop pas op zes kilometer voor het eerst op de ANWB-borden verschijnt helpt niet echt. Ditzelfde geldt overigens ook voor Valkenswaard, dan moet je maar net weten dat je er bij Waalre af moet. Het is schandalig.

Maar we zijn aangekomen. CasasPa ligt in een reusachtige kamer, toch zeker voor ziekenhuisbegrippen, in een mooi bed met een flatscreen boven zijn hoofd. Door middel van een afstandsbediening heeft hij toegang tot televisie, internet en telefoon. Op een tafeltje ligt een menukaart met gerechten waarvan het water je in de mond loopt. De doucheruimte is zeker vier keer groter dan die in ons huis. Tel daarbij op de verzorging door pikante verpleegsters en ik boek hier mijn komende vakantie voor zeker vier weken.

Geen wonder dat CasasPa er weer een stuk beter uitziet. Een probleem is voor hem dat hij nog steeds snel moe wordt. Voor het eerst is hij onder begeleiding van een arts een trap opgelopen en dat viel niet mee. Oefening baart kunst en juist door dingen te doen gaan ze uiteindelijk gemakkelijker.

Zaterdag 14 mei wordt CasasPa 77 jaar en de cardioloog zei meteen dat het streven is om hem vrijdag naar huis te laten gaan. Zus Margriet komt donderdag speciaal uit Portugal over voor het verjaardagsfeest. Aanvankelijk moest dit een verrassing blijven, maar ze heeft het CasasPa toch maar verteld. Een hartverzakking komt nu niet echt gelegen.

May 4, 2011

Hart (2)

Een update aangaande de status van CasasPa, zie de post Hart. Lag hij aanvankelijk op de High-Care afdeling, na enkele dagen kwam hij terecht op Mid-Care. Maandagmiddag belt zus Pascale, zij is net op bezoek geweest en meldt dat CasasPa nu op een normale afdeling ligt, in een privé-kamertje op "6-West" in het Catharina-ziekenhuis te Eindhoven.

Pascale vertelt dat het de patient allemaal niet meevalt en bovendien is er nog steeds sprake van wondvocht. Dat vocht werd eerst opgevangen in één drain, maar omdat men precies weten wil waar het vandaan komt vangen ze het vocht nu door middel van drie drains op. Gelukkig zijn de andere slangetjes uit diverse holtes verdwenen.

Als wij maandagavond 2 mei op bezoek gaan vragen we ons af of de kinderen deze keer wel mee mogen. De receptioniste weet het niet zeker en zegt dat we dat aan de verpleegster moeten vragen. We gaan naar de zesde verdieping en vinden met enige moeite, ik tenminste, kamer 16. Op de deur staat dat er maximaal twee bezoekers tegelijk bij de patient mogen zijn. Wij zijn met zijn vieren en Truus is er ook. Van de andere kant, wij zijn allemaal heel rustige personen.

Het eerste dat mij opvalt is dat CasasPa er goed uitziet, stukken beter dan een dag na de operatie. Hij kijkt helder uit zijn ogen en ziet er ontspannen uit. Zelf ziet hij dat toch iets anders, hij vindt dat het herstel veel te langzaam gaat en is vlug moe. Ja, geen wonder. Praten gaat hem een stuk beter af en ondanks de voortdurende druk op de borst, tussendoor laat CasasPa zijn indrukwekkende ritsluiting zien, heeft hij duidelijk minder last als hij bijvoorbeeld even moet lachen.

Het is gezellig druk in de kamer, Luchiano (013) en Diana (4, bijna 5) gedragen zich voorbeeldig en tussendoor belt zus Margriet uit Portugal. Wel een beetje gek is dat we geen verpleegster zien. Niemand die even komt informeren of checken. Als we een potje Twister met CasasPa willen spelen kraait daar geen haan naar. Niet dat we het doen, immers zo lenig ben ik nu ook weer niet.

Wat gaat er verder gebeuren? Een dezer dagen verhuist CasasPa naar het St. Anna Ziekenhuis in Geldrop. Daar wordt een start gemaakt met de revalidatie. De vraag is of de tijdelijke pacemaker ook meegaat en of eerst de laatste drain eruit moet zijn. De doktoren weten vast wel wat te doen, tenminste indien aanwezig.

Tot slot twee correcties op hetgeen ik eerder schreef. Er zijn geen drie, ook geen vier, maar niet minder dan vijf omleidingen aangelegd in het hart en er is geen pees uit het rechter onderbeen verwijderd maar een stuk ader dat gebruikt is om de omleidingen te fabriceren. Dat stuk ader groeit overigens gewoon weer aan, het is bijkans een wonder.

Alles verloopt redelijk volgens plan, al ziet de patient dat soms iets anders.
To be continued.

April 30, 2011

Hart

Woensdag 27 april vanaf een uur of twaalf 's middags is CasasPa aan zijn hart geopereerd. Er zijn drie of vier, men raakt al snel de tel kwijt, omleidingen aangelegd alsmede is een kunstklep aangebracht. Voor die omleidingen is een pees uit zijn rechter onderbeen gebruikt.

Maanden geleden merkte CasasPa (76) dat hij sneller moe werd bij het hardlopen. Ik word al moe als ik aan hardlopen denk, maar mijn vader is een stuk sportiever. Diverse doktoren hebben hem onderzocht, maar niets gevonden. Men concentreerde zich voornamelijk op de longen en daarmee was niets aan de hand.

Een vreemde zaak. Mijn neef Ronald Maatman is een autoriteit op het gebied van stamcellen, probeer dit stukje maar eens te begrijpen. Enfin, tijdens een familiebijeenkomst spraken Ronald en CasasPa over diens klachten en Ronald nodigde hem uit om even mee naar zijn laboratorium te gaan. Daar deed hij enkele bloedproeven en constateerde al vrij snel dat er waarschijnlijk iets met het hart niet in orde was.

De gegevens uit dat onderzoek overhandigde CasasPa aan zijn doktoren die nu ineens op het goede spoor waren. Vanaf dat moment is de behandeling ingezet, met medicijnen en een behandelplan dat uiteindelijk leidde tot de operatie. Zonder operatie en met medicijnen had hij waarschijnlijk nog een hele tijd door kunnen leven, maar CasasPa stelt hogere eisen aan zijn leven. Hij wil de komende tien jaar hardlopen. Vandaar dat hij bijzonder nuchter de operatie in ging en dinsdags nog snel even door het bos jogde.

Woensdag is een spannende dag. Je hoopt maar dat alles zonder complicaties verloopt, maar kunt daar verder weinig aan doen. Gelukkig is alles goed verlopen. Na de operatie verliest CasasPa iets teveel bloed, maar dat stopt op tijd. Donderdagochtend staat zijn hart even stil, de tijdelijk ingebouwde pacemaker was niet helemaal goed ingesteld.

Donderdagavond gaan wij op bezoek op de afdeling High Care van het Catharina-ziekenhuis in Eindhoven. Luchiano (013) en Diana (4) gaan mee, maar zij mogen niet op de zaal komen. Er geldt een minimum leeftijd van 16 jaar. We parkeren de kinderen in het restaurant met een blikje cola en een bord patat. Lucy en ik nemen Route 61 en staan even later voor een zware schuifdeur.

Een verpleegster laat ons binnen en begeleidt ons naar het bed van CasasPa. Hij zit half rechtop in zijn bed met het klassieke blauwe operatiehemd aan. Uit diverse plaatsen in zijn lichaam komen slangetjes. Dat ziet er altijd wat eng uit, maar verder is CasasPa goed bij. Hij herkent ons meteen en schudt de hand.

Eerder is gezegd dat een patient de dag na de operatie nog dermate dizzy is dat hij zich weinig kan herinneren van wat er gezegd wordt. Die indruk heb ik bij CasasPa niet. Zo nu en dan vergist hij zich in de dag en heeft het over gisteren als hij dinsdag bedoelt. Maar dat is logisch, immers één dag uit zijn leven is door de verdoving feitelijk weggewist.

Soms heeft hij even pijn op de borst, er is een soort van doorlopende druk die benauwdheid veroorzaakt. Geen wonder aangezien de borstkas is opengezaagd en nu met ijzeren pinnen weer aan elkaar zit. Lachen doet pijn en van Lucy mag ik geen grapjes meer maken. We worden opgeschrikt door geluiden uit het bed van de buurman die er duidelijk minder goed aan toe is. Tsja, men belandt niet op de Intensive Care om de polonaise te lopen.

De verpleegster verschijnt aan het bed. Elk uur noteert zij de waarden die op de monitor worden geprojecteerd in een handgeschreven grafiek. Waarom moet dat handmatig? Onwillekeurig denk ik aan Oracle Grid Control die de gezondheidstoestand van een database automatisch vastlegt en waarmee ik in een oogwenk kan zien welke queries er een week geleden om 14:15 liepen. Dat moet hier toch ook kunnen? "Neen, het blijft handwerk", zegt de verpleegster.

Die ochtend was mijn vaders hartcapaciteit slechts 30%, hetgeen mij vrij weinig lijkt. "Hoeveel is de hartcapaciteit nu?", vraag ik aan de verpleegster. "Want vanmorgen was die maar 30%". De verpleegster antwoordt: "En dat blijft die ook, dat verbetert niet meer."

Vanuit het bed protesteert CasasPa: "Maar het zou toch iets verbeteren..."
De verpleegster: "Neen, dat blijft zo."
CasasPa: "Maar de cardioloog zei dat het door die kunstklep weer iets beter kan worden..."
De verpleegster: "Nou, als de cardioloog het zegt, misschien dat het dan een klein beetje beter wordt."

Nadien legt zij uit dat een goed hart een capaciteit heeft van 50% en in dat licht bezien is 30% feitelijk een 6. Ondertussen gaat het goed met het geheugen van CasasPa die nauwkeurig beschrijft hoe de asperges en de zalm op Paaszondag zijn bereid. Ik probeer me te herinneren wat wij die zondag hebben gegeten.

Het is tijd om afscheid te nemen. We zijn blij dat CasasPa er relatief goed bij ligt en dat we hem even gezien hebben. Mijn zus Margriet woont in Portugal en heeft alleen telefonisch contact, dat is een van de moeilijke dingen als men emigreert. Beneden zit Diana bij Luchiano op schoot en ze doen een spelletje op de iPod Touch. Het bord patat is leeg.

Ziekenhuizen zijn gezelliger dan vroeger, desalniettemin is het zaak ze zoveel mogelijk te vermijden. CasasPa, beterschap!

April 6, 2011

Vingers

Vingers, je gebruikt ze de hele dag. Vaak onbewust, soms geconcentreerd. Net als bij meer lichaamsdelen merk je echter pas echt dat je ze hebt in geval van extreem gevoel: pijn dan wel genot.

04.04.2011: Een assertieve vrouwelijke klasgenoot slaat het raam dicht met de vingers van Luchiano (013) ertussen. Klik voor groter.Toen Luchiano (013) in het computerlokaal van het Beatrix College het raam open wilde en een vrouwelijke klasgenoot niet, voltrok zich een kleine ramp.

Het meisje zwiepte het raam dicht terwijl Luchiano's hand er nog tussen zat.

Au!

Door ruis in het telefoongesprek dacht ik aanvankelijk dat zijn hele hand gebroken was en ik spoedde mij naar huis. Twee vingers bleken zwaar gekneusd. De huisarts denkt niet dat ze gebroken zijn.

Het meisje vroeg de volgende dag hoe het ermee ging. Dat is toch wel lief van haar.

Typisch zo'n gebeurtenis waarop je later terugkijkt van: "Met dat raam verbrijzelde ze mijn hand, maar nu zijn we alweer twaalf jaar getrouwd."

Vervolgens zwenkt de camera door de huiskamer waarin vier kinderen gezellig met lego spelen. Van alle kinderen zijn diverse vingers ingezwachteld. Aan de kozijnen van de ramen kleeft vers bloed.

April 2, 2011

Nice Guy, Junk Food

"Waarom praten wij eigenlijk Engels met elkaar?" Deze vraag stelde ik ergens in 1997 of 1998 aan een meisje op ICQ. We waren al een tijdje aan het chatten toen ze vertelde dat ze uit Suriname kwam. Daar spreken ze over het algemeen prima Nederlands. Haar motivatie om desalniettemin in het Engels te chatten verraste me.

Ik ben een beetje ziek. Een tikje grieperig, tikje slijm, tikje zwaar hoofd. Voldoende ingrediënten om als man plat te gaan en zich te laten verzorgen. Het Heilig Oliesel, Sacrament der stervenden, staat al gereed.

Veel mensen prefereren lekker eten boven gezond en ik ben daar geen uitzondering op. Bier, chips, patat, laat het allemaal maar doorkomen. Een van mijn filosofieën is dat iets lekkers nooit slecht voor je kan zijn. Ik bedoel, mij had Eva niet met een appel verleid.

Sinds gisteren ben ik dus ziek en heb al een dag geen patat, chips en bier meer aangeraakt. Integendeel, vanmorgen bestond het ontbijt (op bed) uit thee, aardbeien en druiven. Wat is het gevolg? Meteen voel ik me een stuk beter! Stel je nu eens iemand voor die altijd gezond eet, groenten en fruit, geen alcohol. Als die persoon ziek is, hoe moet die dan in hemelsnaam ooit weer beter worden?

Vergelijk het met een Mr. Nice Guy, altijd aardig, altijd begripvol en een luisterend oor. Als die één keer niet thuisgeeft of uit zijn slof schiet, zegt iedereen: "Bah, dat had ik niet van Mr. Nice Guy verwacht." Terwijl de slechterik die voor één keer aardig is daarmee meteen alle sympathie verdient.

Zo, ik heb mijzelf overtuigd om vanavond naar FC Twente-PSV te kijken met een Duvel en een zak chips.

November 26, 2010

Escarlatina

Escarlatina doet denken aan barokke vitrage, of aan een lantarenpaal met een sierlijke krul. Een balletuitvoering. Zoals bij zoveel dingen is de werkelijkheid minder romantisch. Diana (4) is al drie dagen niet lekker met als symptomen koorts, hoest en rode bobbeltjes over heel haar lichaam. Afgelopen nacht heeft ze een paar keer overgegeven. Algehele malaise.

Definitie Nederlands: acute besmettelijke exanthematische ziekte, veroorzaakt door een hemolytische Streptococcus scarlatinae, gekenmerkt door acuut begin met koude rillingen, hoofdpijn, keelpijn, braken, koorts en na 24 uur een uitbreken van een rood exantheem met kleine rode stipjes, wegdrukbaar met glasspatel.

Vandaag zijn we met haar naar de dokter geweest. Na een kort onderzoek concludeert de arts: "Roodvonk!" Gelukkig geen ernstige ziekte, maar een kind kan er vijf tot zeven dagen beroerd van zijn. Bij de tegenover de praktijk gelegen apotheek kopen we een tube zalf tegen de jeuk. Thuis zoekt Luchiano (013) op wat roodvonk in het Spaans is. Het levert hem een titel op.

September 28, 2010

Apoproegmena

Laatst had ik een interessante discussie met Bülent, de vader van Hasan Ali (Rijen C4), over ziekte en of de mens ooit alle ziektes uit kan bannen. Neen, dat kan de mens niet luidde onze conclusie. Weliswaar wordt de mens steeds slimmer, maar datzelfde geldt voor bacteriën en viri.

28.09.2010: CasaSpider, ondanks ziekte bepaald geen apoproegmena, want beeldschoon en zilverkleurig.Maar wat is ziekte? "Ziekte van een mens is een ongewenste verstoring van de normale situatie", staat op Wikipedia. Dat is me iets te strak, immers is werkloosheid ook een ziekte? Inherent aan ziekte is een moreel oordeel, het is ongewenst, een apoproegmena (Wikipedia) dat overigens ook geldt voor lelijkheid.

Dan staat er iets interessants op de Wiki-pagina: "Daarom is bijvoorbeeld blond haar hebben geen ziekte, wordt over grijs haar in sommige landen of delen daarvan (Verenigde Staten, Californië) al verschillend gedacht, en begint kaalheid steeds meer naar ziekte te neigen, zeker als het om kaalheid bij een vrouw gaat."

Gelukkig is mijn haar zilverkleurig. Met Paint.Net hebben Luchiano (12) en ik bijgaand plaatje licht gemuteerd, gebruik makend van de Magic Wand, de Color Picker, de Paint Bucket en de Paintbrush. Hij is er handiger in dan ik. Maar ja, ik ben dan ook ziek. Welk een apoproegmena!

April 7, 2010

Jumping to

Voor sommigen klinkt het welicht enigszins oneerbiedig, maar het negativisme waarmee tegen de Bijbelse figuur Thomas wordt aangekeken spreekt mij absoluut niet aan. "Eerst zien, dan geloven" is binnen de ICT een belangrijk adagium.

Maar ook allerlei zogenaamd wetenschappelijke onderzoeken dienen met een zeker wantrouwen te worden bejegend. Er is een probleem met kindereren tussen de 12 en 16 jaar die alcohol drinken. Dit mag men als feit accepteren. Een onderzoekster trekt echter wel snel conclusies:

"Ik sprak met een meisje dat een paar keer te veel gedronken had. En na 30 seconden vroeg ze me al: 'Wat zei je ook alweer?' Ze kon zich gewoon niet concentreren, een beginnend stadium van Korsakov."

De enig juiste conclusie is een andere. Die mevrouw heeft geen kinderen van twaalf jaar.

February 6, 2010

Darth Diana

06.02.2010: Bij Bart Smit in Breda kopen we een Darth Vader pak voor onze Darth Diana (3). Klik voor groter.Samen met Luchiano (12) en Diana (3) rijd ik naar Breda waar we een paar dingen moeten regelen. Het zijn een beetje vreemde dagen. Nou ja vreemd, ze zijn zelfs raar te noemen. We hebben het prima naar onze zin in de stad waar we op verzoek van Diana internationaal toprestaurant McDonalds aandoen. Ik heb nog wel zin in een trappistje, maar de terrasjes zien me er toch net iets te koud uit.

En dan wil ik ook nog naar de Mediamarkt om een USB-oplader voor in de auto te kopen. Zo'n ding dat je in je sigarenaansteker of de extra 12-volts aansluiting steekt en waar twee of meer USB-aansluitingen op zitten voor de telefoon en de TomTom. Ideaal gewoon.

Helaas heeft Luchiano last van zijn benen, beenpijn noemt hij dat. Het kan de groei zijn, maar ik maak me er toch een beetje ongerust over. We besluiten de Mediamarkt te laten voor wat hij is en rijden naar huis.

Bij Bart Smit hebben we voor Diana een Darth Vader carnavalspakje gekocht. Ze is echter zo moe dat ze meteen naar bed wil met haar chupatina, dat is een oud blauw kussen. Chupatina betekent vrij vertaald iets van klein zuigertje. Na een kwartier hoor ik via de intercom echter activiteit in haar kamer en daar komt ze de trap al af.

"Ik wil mijn masker", zegt ze. Even later staat een gevaarlijke versie van Darth Vader voor ons: Darth Diana.

January 27, 2010

Luchiano, de knie, de beertjes en de Spoedeisende Hulp

Dinsdagavond begint na een lange, verlengde winterstop eindelijk de voetbaltraining van Rijen D4 weer voor Luchiano (12). Bijna alle kinderen zijn present in de ijzige kou, het is vier graden onder nul met een gevoelstemperatuur van min tien. Van de toeschouwers laat de harde kern het niet afweten: moeder, zus en zwager van Mike; Bülent, de vader van Hasan Ali ook al is hij onherkenbaar ingepakt en CasaSpider. We spreken elkaar moed in. Na twintig minuten begint de kou langzaam in de ledematen te trekken ook al is het bij lange na niet zo koud als tijdens de befaamde paardenshow op de Hongaarse pusta.

De kinderen houden zichzelf lekker warm door te voetballen, ja zo is het een koud kunstje. Na een half uur geeft Daniella het voorbeeld en beent richting de kantine. Wij kunnen en willen niet achterblijven en vertellen de trainers dat we alvast de wedstrijdtactiek voor zaterdag met elkaar gaan doornemen.

27.01.2010: Luchiano heeft weer iets, deze keer is het zijn knie en dus mogen we naar de Spoedeisende Hulp van het Amphia ziekenhuis te Breda. Klik voor groter.Lekker, zo'n warm kopje koffie erbij. Om 14 minuten over 7 melden we ons weer langs de lijn en even later zitten Luchiano en ik in de auto. "Alles kits met je benen?", vraag ik hem. Hij heeft na een sportieve prestatie zo nu en dan flink last van zijn benen. "Nee, ze zijn prima."

Ik doe de voordeur open en loop door naar de woonkamer. Luchiano wil de trap oprennen en dan hoor ik een gil. Snel ga ik naar de trap en zie Luchiano in gebukte houding staan. Hij kan niet vooruit en niet achteruit, er is iets danig mis met zijn rechterknie. Ik draag hem naar de bank en trek voorzichtig zijn schoenen en broek uit. Hij kan zijn knie bijna niet bewegen en het doet flink pijn.

Woensdag is het geen cent beter en maak ik een afspraak bij de huisarts. Dokter Fleerakkers kijkt nauwkeurig naar de knie en vermoedt dat de patella pees is overbelast. Het vreemde is alleen dat Luchiano absoluut niet op zijn rechterbeen kan staan. Daarom overlegt ze met het Amphia ziekenhuis in Breda. Daar raden ze aan om toch even langs te komen, nog wel bij de Spoedeisende Hulp. Het goede van de afdeling Spoedeisende Hulp is dat ik zonder betalen vlak voor de ingang mag parkeren. Het nadeel van Spoedeisende Hulp als men niet op sterven ligt is dat andere patienten met zwaarder letsel nog wel eens voorgaan. Hier een tijdbalkverslag van ons bezoek aan de afdeling Spoedeisende Hulp van het Amphia Ziekenhuis (Molengracht) te Breda.

  • 14:35 Aankomst Spoedeisende Hulp. Voor een euro leasen we een rolstoel en het eerste wat de baliemedewerkster van de Spoedeisende Hulp zegt is: "Een ogenblikje". Ja, dat verwacht ik niet bij de Spoedeisende Hulp. Daarna mogen we plaatsnemen in de wachtkamer.
  • 14:55 Een verpleegster haalt ons op en wil ons een kamer binnen leiden die al bezet is. Jammer, maar we moeten terug naar de wachtkamer.
  • 15:10 Nu verschijnt er een verpleger die Luchiano in een behandelkamer op het bed legt. We wachten op de dokter.
  • 15:30 Een dokter komt binnen (dokter Jimenez?). Hij vraagt wat, drukt wat en besluit om Röntgenfoto's te laten maken.
  • 15:32 We zijn weer alleen in de behandelkamer en wachten op het maken van de foto's.
  • 15:40 Mensen komen vragen of de dokter al langs geweest is. De foto's zijn al wel aangevraagd.
  • 15:50 We worden opgehaald en men maakt twee Röntgenfoto's van Luchiano's rechterknie.
  • 15:55 We zijn weer terug in de behandelkamer van de afdeling Spoedeisende Hulp. Luchiano: "Ik wil met Spoed hier weg."
  • 16:20 Luchiano: "Moet ik 500 keer hetzelfde verhaal vertellen." Dat klopt, aan alle hierboven genoemde Amphia-medewerkers heeft hij hetzelfde verhaal verteld. Wachten, wachten, wachten.

O ja, toen we van de huisarts naar de auto liepen, Luchiano hinkelend, heb ik hem het laatste stukje tegen zijn zin gedragen. "Zet me neer, dit is zo humiliating! Straks ziet Joey mij nog, die rijdt hier heel vaak langs."

27.01.2010: Luchiano heeft weer iets, deze keer is het zijn knie en dus mogen we naar de Spoedeisende Hulp van het Amphia ziekenhuis te Breda. Klik voor groter.

  • 16:35 Ik ben op de gang gaan staan om te laten merken dat wij er nog zijn. Een dame komt langs en vraagt of ik een kopje koffie wil. Ja, graag. Luchiano krijgt niets. Neen, ze zijn ons niet vergeten maar het beoordelen van foto's kan lang duren. Dat weten wij inmiddels al. Als ik een slokje van mijn koffie neem vraagt Luchiano waarom hij eigenlijk niets te drinken heeft gekregen. "Jij bent de patient en die gaan toch dood", zeg ik vriendelijk.
  • 16:47 We maken maar wat foto's van Luchiano met gele en bruine teddyberen die in de behandelkamer voorhanden zijn.
  • 16:57 Dokter Jimenez komt binnen en heeft niets afwijkends op de foto kunnen zien. Luchiano moet maar rusten en er komt een drukverband. Na anderhalve minuut is de dokter alweer weg.
  • 17:06 Een verpleger in opleiding (Sybren?) komt binnen en legt onder het toeziend oog van een wat oudere verpleegster het drukverband aan. Luchiano wil graag krukken, dat vindt hij interessant, en vraagt hierom aan de verpleegster. Die geeft aan dat met de dokter te moeten overleggen. Even later komt ze terug en zegt dat de dokter dat niet nodig vindt: "Anders ga je met die krukken rondsjouwen en dan rust jouw knienie."
  • 17:20 We zijn klaar, ja echt, en begeven ons naar de uitgang met Luchiano in zijn lease-rolstoel. In het portaal zie ik het al, een ambulance heeft mijn auto dubbelgeparkeerd. Dat kan er ook nog wel bij. Ik loop terug naar de balie en de medewerkster roept de chauffeur op.
  • 17:25 Eindelijk, we zijn van het terrein van de Spoedeisende Hulp af.
  • 17:45 Thuis. Snel een Westmalle Tripel opentrekken. Het is me allemaal wat, die Spoedeisende Hulp.

January 23, 2010

Ziekenhuisloterij

Negatieve factoren als dreigend terrorisme, misbruik en fraude in combinatie met ontwikkelingen in techniek en ICT zorgen ervoor dat steeds meer gegevens van burgers niet alleen worden opgeslagen maar ook voor diverse doeleinden gebruikt. Een man met een bijstandsuitkering woont samen met een vrouw, ook met een uitkering. De man heeft voor de vorm een eigen woning maar wordt gesnapt omdat hij zijn grijze kliko met streepjescode volgens het geautomatiseerd systeem nooit leegt. Ook al is de kliko-registratie helemaal niet bedoeld om dit soort fraude op te sporen. Wie niets te verbergen heeft hoeft zich nergens zorgen om te maken, zo luidt het adagium.

Wij spelen mee in de Postcodeloterij, immers straks zijn al onze buren miljonair en verbijten wij ons op een houtje. Laatst heb ik een extra lot gekocht en dan niet een van onze eigen postcode maar eentje op 6229 ES in Maastricht, huisnummer 4. O ja, en ook eentje met 3584 AA in Utrecht, huisnummer 249. Gek eigenlijk, vroeger bestonden er geen postcodes en toch kregen we meer post.

We zijn onderweg naar ergens in Belgie en rijden vlakbij Maastricht op een provinciale weg. Potverdorie, daar schiet uit een zijweg ineens een auto de weg op! Een botsing is niet te voorkomen. Als we weer bij onze positieven zijn zie ik een stuk bot van mijn been dwars door het vel steken. Allemachies, snel naar het ziekenhuis en vanzelfsprekend rijd ik zelf. [X] Geschikt.

Een ziekenhuis komt men niet zomaar meer in. Gelukkig heb ik mijn zorgpasje bij me. De intake-dame kijkt bedenkelijk. Dat kon wel eens een dure behandeling worden. "Wat is uw postcode?", vraagt ze quasi-vriendelijk. Razendsnel overzie ik de situatie en lieg met een stalen pokerface: "6229 ES".
- "Okay. Euhm, heeft u daar ook een bewijsje van?"
"Neen, ik heb verder niets bij me. Oh, of wacht eens even, hier heb ik mijn lot van de Postcodeloterij."
De dame bestudeert het lot en glimlacht: "Ja, u woont hier vlakbij. Dan kunnen we u wel behandelen."

Het ziekenhuis als loterij in een maatschappij die in rap tempo krankzinnigizeert. Aan de Nederlandse universiteiten bestaat met ingang van het najaar 2010 een nieuwe studierichting: Postcodegeneeskunde.

Het Academisch Ziekenhuis Maastricht (AZM) weigert patiënten met zeldzame immunologische ziekten die niet in de buurt van het ziekenhuis wonen. “Dit is onaanvaardbare postcodegeneeskunde.” Dit zegt SP-Kamerlid Henk van Gerven in een reactie op het bericht in NRC Handelsblad dat het Academisch Ziekenhuis in Maastricht patiënten om financiële redenen weigert. Het ziekenhuis heeft vorig jaar besloten nog slechts een beperkt aantal patiënten met zeldzame immunologische aandoeningen in de nabije omgeving te behandelen. Het management overweegt dit bij meer dure aandoeningen te gaan doen. (Bron)

Ja, niet zelden is fantasie minder bizar dan de werkelijkheid.

November 23, 2009

H1N1

Plotseling ligt er een oproepkaart op de deurmat voor Diana (3) om zich te laten vaccineren tegen Nieuwe Influenza A (H1N1) oftwel de Mexicaanse Griep. De vaccinatie bestaat uit twee prikken. Nu ben ik op bepaalde gebieden best ruimdenkend maar naalden zijn niet mijn fetisch. Sowieso is het enigszins paradoxaal om een gezond lichaam te infecteren, ook al staat in de bijgeleverde folder dat het ziekmakende virus niet in het vaccin zit.

Wie geen kinderen heeft kan het zich wellicht moeilijk voorstellen maar veel ouders kampen met een dilemma. Wat als mijn kind straks slecht reageert op het vaccin? Maar wat als we niet vaccineren en ons kind belandt in het ziekenhuis? Diana is een gezonde meid en moet een griepje kunnen overleven. Maar ik herinner me nog goed toen ze net een jaar oud was en ziek werd. Als een slap vaatdoekje hing ze op mijn schouder. 's Avonds laat gingen we op zoek naar antibiotica, dat was nog op Curacao.

23.11.2009: Diana (3) kijkt wat beteuterd maar heeft wel mooi haar eerste H1N1-vaccinatie te pakken in de Margriethal te Rijen. Klik voor groter.De bekende viroloog Ab Osterhaus verkondigt overal dat het belangrijk is om je te laten inenten. Ab Osterhaus werkt een dag in de week voor ViroClinics in Rotterdam en bezit certificaten die recht geven op 9.9% van de aandelen van dit bedrijf. Zijn we met zijn allen lijdend voorwerp in een groot financieel complot?

Enfin, op zondagavond besluiten we Diana toch te laten vaccineren. Maandag 23 november gaat de eerste ronde van start en wij vertrekken om iets voor half tien naar de Margriethal in Rijen. Het is er druk, heel druk. Diana is in een opperbest humeur. De laatste dagen heb ik haar nauwkeurig geobserveerd en zie een levenslustig meisje boordevol energie. Gewoon voor het geval dat.

Als we staan te wachten wil ze een foto van ons maken. Boven op de tribune ontwaren we burgemeester René H. Roep (rechts) van de gemeente Gilze en Rijen. Hij houdt een oogje in het zeil bij de logistiek complexe operatie waar veel mensen zijn ingezet om de grote opkomst in goede banen te leiden.

Na de rij van het inschrijven staan we in de tweede rij die uitmondt in de plaats waar de daadwerkelijke prik gegeven wordt. Voetje voor voetje schuifelen we verder en ik heb tijd genoeg om het vaccinatiebewijs van voren en van achteren te fotograferen. Later hoor ik dat in veel steden het vaccineren in vijf tot vijftien minuten gepiept is maar zo niet in Rijen. Maar wat geeft het, de sfeer in de sporthal is uitstekend. Er is muziek van Belle Perez, kinderen spelen uitgelaten en alleen de versnaperingen ontbreken.

Bij het naderen van de laatste sluis slaat bij veel kinderen de stemming om, net als bij varkens die het slachthuis ruiken. Ook Diana wordt ineens stil en weigert haar jas uit te trekken. Integendeel, ze frommelt aan haar rits om zich eens goed in te pakken. Uiteraard helpt haar dat geen zier. Het is nooit grappig om je eigen kind geprikt te zien worden, gelukkig is het leed snel geleden. Bij de uitgang staan clowns die ballonnen uitdelen, dat verzacht de pijn.

Buiten stortregent het. Diana huilt dat haar ballon nu nat wordt. We proberen haar te troosten. Over drie weken mag ze haar tweede prik halen.

November 14, 2009

Rijen D4 - Ulicoten D1 3-2

Met een lach en een traan

Weken zijn we er al mee bezig, met de belangrijke thuiswedstrijd tegen koploper Ulicoten D1. De uitwedstrijd verliezen we tamelijk kansloos met 5-2 maar gaandeweg het seizoen wordt Rijen D4 steeds sterker. We blijven erin geloven. Als ik Luchiano (12) om kwart over zeven in het pikkedonker wakker maak heeft hij niet bepaald zin, maar met zachte dwang lukt het me hem uit zijn bed te krijgen. Rijen D4 is met 15 man helemaal compleet en datzelfde geldt voor de supportersschare. Het zijn er zoveel dat ze een tikkeltje rebels gedrag vertonen en domweg weigeren in een keurig rijtje te gaan staan voor de traditionele rijtjesfoto. "Dat herstel je maar met Photoshop", roepen ze me vrolijk toe. Mike's vader Jan trapt een balletje met zijn kleinzoon.

Wat weten we over Ulicoten? Ulicoten is een dorp in de gemeente Baarle-Nassau en ligt ten noorden van de 22e enclave van Baarle-Hertog, het voormalige Niemandsland. Typisch een vraag voor één tegen honderd. Over de naam Ulicoten: "Een verhaal is dat het afkomstig is van ölle, dat voor moerassig land staat. Een ander verhaal verwijst naar de vele holen van bunzingen in het gebied rondom Ulicoten. Ule zou dan verwijzen naar Ullingen of bunzingen." (bron)

14.11.2009: Tom Wouters in actie voor Rijen D4 tegen Ulicoten D1, in de laatste minuut scoort hij de 3-2 voor ons. Klik voor groter.De scheidsrechter fluit en de wedstrijd gaat van start. Rijen begint fanatiek en al snel blijkt dat Ulicoten een taaie tegenstander is. Onze sterspelers Mike van Hees en Tom Wouters krijgen niet echt voet aan de grond tegen de Ulicoten-defensie. Bij een levensgevaarlijke corner ontsnappen we nog, maar in de 13e minuut is het raak. De boomlange (3.68 meter) nummer 16 genaamd Giel haalt uit en laat keeper Jaap kansloos: 0-1 voor Ulicoten.

Rijen D4 laat de kopjes niet hangen en krijgt prompt haar eerste grote kans. Even later breekt Luchiano door op links en forceert een corner. De inzet wordt ongelukkig geraakt door een Ulicoten-verdediger en Tom Taekema is er als de kippen bij om de bal over de doellijn te tikken, we staan weer gelijk. Even later mag Ulicoten een corner nemen. Luchiano die eigenlijk in de aanval speelt verdedigt mee en krijgt de bal ongelukkig op zijn rug. Op zich is het nog best een mooi doelpunt, maar hij is er toch niet blij mee. Ulicoten leidt met 1-2.

Luchiano wil zijn fout goedmaken en werkt hard. Eenmaal ontfutselt hij de bal, draait om en wil wegsprinten. De Ulicoten-speler valt hem van achteren aan en beiden liggen op de grond. Dan komt er een moment dat Luchiano de ruimte in wordt gestuurd. Hij sprint het strafschopgebied in terwijl de keeper van Ulicoten (lengte: 2.98 meter) uitkomt. Een clash volgt en Luchiano smakt met zijn linkerschouder tegen de grond. Het doet flink pijn maar hij speelt de eerste helft uit. De ruststand is 1-2 in het voordeel van Ulicoten.

Tijdens de rust heeft Luchiano zoveel last van zijn schouder dat de tranen in zijn ogen staan. We nemen het zekere voor het onzekere. Leider Marco belt de huisartsenpost in Oosterhout waar we om 10:20 uur terecht kunnen. De arts vermoedt een sleutelbeenbreuk en laat Röntgenfoto's maken. Het goede nieuws is dat er op de foto's geen breuk te zien is. Toch wil de arts dat Luchiano een week lang kalm aandoet en een mitella draagt. Het is niet anders. Tijdens het wachten krijg ik een SMS van Bülent, de vader van Hasan Ali. We hebben de wedstrijd in de allerlaatste minuut met 3-2 gewonnen! Dat is nog eens goed nieuws. Het betekent dat Rijen D4 de nieuwe lijstaanvoerder is in de derde klasse D320. Met nog twee wedstrijden te gaan hebben we twee punten voorsprong op zowel Ulicoten D1 als Viola D3, het team dat we in de laatste competitiewedstrijd bezoeken.

Van trainer Ton verneem ik dat Mike en Tom Wouters voor de twee goals in de tweede helft hebben gezorgd en dat de overwinning verdiend was. Mijn excuses voor de slechte kwaliteit van de foto's. De reden hiervoor is dat het 's morgens vroeg een stuk donkerder is en mijn flitser te zwak voor voetbalwedstrijden in dergelijke omstandigheden. Zie de onscherpte maar als kunst in de zin van een abstract schilderij.

Scoreverloop Rijen D4 - Ulicoten D1 3-2 en de stand van zaken volgens voetbal.nl:

13 0-1 (Giel?)
18 1-1 (Tom Taekema)
25 1-2 (Luchiano e.d.)
?? 2-2 (Mike)
60 3-2 (Tom Wouters)

Alle posts over Rijen D4 in het seizoen 2009-2010 zijn gebundeld in de categorie Luchiano Rijen D4 2009/2010.

Update 16.11.2009 / 06:00

Op de website van SVU Ulicoten staat een leuk en zeer sportief verslag van de wedstrijd (mirror).

August 12, 2009

Technische upgrade Diana (3)

Zelfs prinsessen draaien op techniek, immers er zit een pomp en een CPU in. Woensdag is het tijd voor de 3-jaarlijkse checkup bij consultatiebureau Thebe in Rijen en tevens mag er weer een vaccinatie in. Als we het gebouw waar het consultatiebureau in is gehuisvest binnenlopen vraagt Lucy: "Diana, weet je wat dit is? Weet je waar je naartoe gaat?" Diana: "Ja, de dokter." Zonder een spoor van angst.

12.08.2009: Diana (3) naar het consultatiebureau, wegen, meten en een vaccinatie. Klik voor groter.Binnen stapt ze op het speelgoed af en speelt wat tot het tijd is voor de testmetingen. Hier volgen de resultaten:

  • Leeftijd: 1195 dagen
  • Lengte: 96 centimeter
  • Gewicht: 14.3 kilo

De ogentest doorstaat ze goed ook al heeft ze niet echt arendsogen. Maar het kan ook zijn dat Diana op het laatst iets minder gemotiveerd was om voor de zoveelste keer te zeggen dat het een poesje of een kerk of een schoen is wat ze ziet.

Dan gaan we naar Marian die het ontwikkelingsniveau onder de loep neemt. Qua taal, inzicht (blokjes in de juiste gaten stoppen), motoriek (toren van blokjes maken), tekenen, geheugen (een auto van blokjes namaken) zit het allemaal wel snor.

Tot slot is daar de inenting. Nu pas begint Diana tegen te stribbelen, ondanks dat ze als ze slim is kan weten dat dat toch niet helpt. De prik wordt in haar linkerbeen gezet en dat levert kortstondig gebrul op. Als we naar buiten lopen hebben we twee oppeppers voor haar. Ten eerste gaan we een kado voor haar kopen en ten tweede liegen we dat Luchiano (11) morgen een prik krijgt. Vooral dat laatste montert haar bijzonder op, geen leuker vermaak dan leedvermaak.

Bij de Formido kopen we een emmer met klei. Beide kinderen zijn daar de hele middag zoet mee geweest. Straks begint Nederland-Engeland, maar ik heb het niet zo op vriendschappelijke wedstrijden. Neen, mijn hoofd zit op dit moment bij de programmeertaal Python (Wikipedia) waarmee ik wat processen binnen het Esri-product ArcGis probeer te automatiseren. Dat is toch het ding waar ik mijn creativiteit in kwijt kan. Gelukkig is het nog lang niet af.

July 29, 2009

El Sapo El Sapo (51)

1. Tandartsverhaaltje

Lekker is dat toch, een dagje vrij. Zelfgemaakte koffie uit een ouderwets koffiezetapparaat smaakt beter dan automatenkoffie. Woensdagmorgen moet ik naar de tandarts, het is mijn eerste bezoek sinds we naar Nederland zijn verhuisd. Tandartsen en kappers zijn mensen waar men vertrouwen in moet hebben, niet iedereen kan mijn tandarts of kapper zijn.

Daarom mag Luchiano begin juli als proefkonijn dienen. In het pand aan de Hoofdstraat verwacht ik een oudere man aan te treffen maar tot mijn verrassing blijkt de tandarts een vrouw van een jaar of 35 te zijn: Debby den Toom. Zij doet haar werk zonder veel poespas en dat spreekt mij wel aan. Luchiano heeft één gaatje en daarvoor mag hij vanmiddag terugkomen.

Kauwgum kauwend in de auto op weg van Den Bosch naar Rijen over de A59 voel ik ineens wat harde stukjes in mijn mond. Ik vraag mij af of het de kauwgum is of een eruitvallende vulling. Dat laatste is het geval. Na de eerdere ervaring met Debby durf ik wel een afspraak te maken en die is dus vanmorgen.

Wat een verschil met de tandartsen die ik op Curacao heb bezocht. Die begonnen bijna altijd over het verwijderen van tandsteen hetgeen meestal in twee sessies gebeurde. Aan het echte werk zoals het bekijken van vullingen kwamen ze nooit toe. Ik lig nog nauwelijks achterover bij Debby in de stoel of ze noemt al in tandartscode twee kiezen op. Dan begint ze zonder aankondiging met de hoektand waar de vulling uit verdwenen is, zonder verdoving!

Ik bal mijn vuisten krampachtig en voel me als het slachtoffer in de film Marathon Man. Het valt alleszins mee en een kwartier later zit er een puike nieuwe vulling in de hoektand. Vakwerk. Nu nog een afspraak maken voor het vervangen van twee vullingen in de kiezen van de onderkaak. "Die worden toch wel verdoofd?", vraag ik ietwat benauwd. Ze kijkt me meewarig aan en zegt: "Als u dat wilt."

2. Google Calendar Sync

Het is me allemaal wat. Iets anders, al een hele tijd gebruik ik consequent de Calendar functie van Outlook om mijn afspraken in bij te houden. Outlook is eenvoudig te synchroniseren met mijn mobieltje en zo staan daar altijd de actuele contact- en calendergegevens in.

Er zijn ook afspraken die men elders maakt als men Outlook niet bij de hand heeft. In zo'n geval noteer ik de afspraak op een papiertje of mail hem naar mijn gmail-adres om bij thuiskomst Outlook bij te werken. Iedereen met een gmail-adres kan gebruik maken van Google Calendar. Ik heb daar ook een agenda in aangemaakt. Sinds vandaag, het is nu eenmaal een vrije dag, worden Outlook en Google Calendar bij mij automatisch gesynchroniseerd met Google Calendar Sync. Heel eenvoudig en het werkt als een tiet!

3. Slaap Lekker (Fantastig toch)

Er zijn van die songs die meteen beklijven, nooit eerder gebruikte ik dit werkwoord. Luisterend naar de radio kan ik de naam van de uitvoerende artiest niet goed verstaan laat staan onthouden maar wel het refrein en dan vooral die sensuele vrouwenstem die mijn feromonen heftig doet trillen.

Slaap lekker ding want jij is lastig,
Nog meer jij is fantastig toch

Het blijkt een nummer uit 2006 van Eva de Roovere (Wikipedia) te zijn dat door rapper Diggy Dex is bewerkt. Dat heeft Diggy Dex goed gedaan. Net als tandarts Debby en Google levert Diggy vakwerk. Ik voel een zomerhitje aankomen en dat wordt tijd ook.

Diggy Dex & Eva de Roovere - Slaap Lekker (Fantastig toch), Youtube (origineel) & Lyrics (origineel).

May 21, 2009

Missers

We waren voor Diana (3) bij oogarts Vrijland in het Amphia ziekenhuis Breda Langendijk. Zij heeft regelmatig ineens een stekende pijn achter haar oog. De oogarts had het al snel gezien, niets aan de hand. Wel krijgt ze een vervolgafspraak bij orthopist Patricia Neomagus die we al kennen via Luchiano (11). De vraag is altijd hoever men door moet gaan als een arts zegt dat er niets aan de hand is. Niemand wil later in een aflevering van Missers terecht komen, missers die niet zelden voorkomen hadden kunnen worden als de patient en/of zijn omgeving assertiever was geweest.

Toevallig zijn we enkele dagen later op bezoek bij neuroloog Sanders in de vestiging Molengracht van het Amphia ziekenhuis. Niets ernstigs, hoor. Bij het inschrijven staat er een oudere dame voor me. Als ze aan de beurt is vraagt de receptioniste: "Heeft u de geheugentest al gedaan of komt u net binnen?" Een beetje verward antwoordt de oudere dame: "Ik kom net binnen." Hoe weet men nu of dit de waarheid is, vraag ik mij af.


11.05.2009: Tot onze verrassing viert speelschool 't Hummeltje Diana's derde verjaardag. Klik voor groter.

(Klik voor groter)


Om af te sluiten Diana's verjaardagsfeestje bij speelschool 't Hummeltje op maandag 11 mei. Lucy maakte de foto en die was raak.

December 16, 2008

Vaccineren: de reacties

Maandagmiddag moesten Luchiano (11) en Diana (2) naar het gebouw van Thebe Thuiszorg om zich te laten vaccineren. Voor Luchiano was het de allerlaatste.

15.12.2008: Diana (2) en Luchiano (11) worden inge-ent en dat vinden zij niet fijn. Klik voor groterEen paar jaar geleden reageerde hij tamelijk panisch op vaccinaties. We woonden nog op Curacao en als ik op weg van school naar huis om een of andere reden een andere route nam vroeg hij nerveus: "Waar gaan we naar toe? Toch niet weer een prik he?"

Het zat diep. Nu is hij een stuk groter maar toch stonden de tranen in zijn ogen voordat de arts nog maar was begonnen. Natuurlijk deed het geen pijn en nadien ging onze jonge held rustig in een hoekje zitten, afwachtend hoe Diana de folteringen zou doorstaan. Daar schrijft hij de volgende mooie zin over: "gelukkig kreeg diana er 2 en ik maar 1 daar ben ik blij mee."

Diana is geen bang kind en eerdere vaccinaties onderging zij zonder geestelijke problemen. Het inbrengen van de naald is een beetje pijnlijk en deed haar huilen maar dat hield meteen daarna ook weer op.

Deze keer was het anders. Het was voor het eerst dat zij besefte wat er ging gebeuren en daarom zette ze meteen een flinke keel op. Het bewijs dat veel dingen tussen de oren zitten. Over een maand mag ze weer.

Terwijl de kleine ervaring aan het opbouwen is heeft de grote geleerd dat er ergere dingen zijn dan een vaccinatie. Dat weerhield hem er overigens niet van om compensatie te vragen in de vorm van voetbalplaatjes. Net zoiets als niet in Sinterklaas geloven maar wel kado's willen krijgen.

Diana paaiden we met een Dora-snoeppakket. "Dat heeft die mevrouw van de prik voor jou gekocht", zei Lucy tegen haar. Eens kijken of ze dat volgende maand nog weet.

October 15, 2008

El Sapo El Sapo (49)

1.

14.10.2008: Diana (2) heeft de lipstick en een rok van Lucy ontdekt. Klik voor groter.Diana (2) ontwikkelt zich tot een echte dame. Als we in een kledingzaak winkelen gaat zij haar eigen gang, loopt alle rekken langs en keurt wat van haar gading is nauwgezet. Ik loop er als de typisch mannelijke sukkel achteraan en wacht tot mevrouw klaar is. Een verkoopster bij V&D zag dat gebeuren en we zeiden tegen elkaar: "Het zit er al vroeg in."

Als Diana met Lucy in onze slaapkamer is onderzoekt ze al haar spullen, de mijne zijn een stuk minder interessant. Zo had ze laatst de lipstick te pakken. Het opmaken is nog niet het je van dat maar het resultaat mag er wezen. De lievelingskleur is en blijft roze.

2.

15.10.2008: Luchiano (10) in het Amphia Ziekenhuis Breda, wachtend op orthopist Patricia Neomagus. Klik voor groter.Luchiano (10) heeft nog steeds regelmatig last van hoofdpijn. Hij klaagt er niet vaak over, dat is de gewenning. Dinsdag 12 augustus waren we bij oogarts dokter Saxena in het Amphia ziekenhuis te Breda. Mevrouw Saxena constateerde dat alles volgens de cijfers in orde is met Luchiano. "En zijn hoofdpijn dan?" Ze verwees ons door naar orthopist Patricia Neomagus. Wat een naam!

Het bezoek aan Patricia Neomagus vond vandaag plaats om 08:15 's morgens vroeg. "Had ik maar niets aan mijn ogen", zei Luchiano. "Het is nu herfstvakantie en dan kon ik gewoon in mijn bed blijven liggen." Patricia Neomagus is een heel plezierig iemand om mee te werken. Ze deed enkele testen en zag al snel dat er iets in de samenwerking tussen beide ogen bij Luchiano niet helemaal goed is. Daardoor is hij continu bezig met accomoderen, dat is vermoeiend en leidt uiteindelijk tot hoofdpijn.

De remedie is de oogspieren trainen door bijvoorbeeld de punt van een balpen naar de neus te brengen. Ook kregen we een strip mee met een lijn met puntjes. Die moet je tegen je neus aanleggen en dan kijk je eerst naar het onderste puntje. Daar verschijnt als het goed is een kruis, een grote X. Dan ga je naar boven tot je bij het bovenste puntje aankomt. Daar lukt het Luchiano niet om het kruis te zien, mij daarentegen wel. Afijn, men moet het voor zich zien. Wie weet maak ik er nog wel eens een CasaMovie van.

3.

14.10.2008: Tropische depressie Omar houdt huis in de Cariben en ook op Curacao. Klik voor groter.Vandaag woensdag 15 oktober regende het hard in Noord-Brabant. Maar dat is nog niets vergeleken bij de Tropische depressies die door de Cariben razen. Curacao wordt geteisterd door Omar, toen ik de mails binnen zag komen dacht ik in eerste instantie aan Don Omar, de befaamde Reggaeton-artiest. Maar het is dus regen en storm.

Het houdt de gemoederen aldaar flink bezig want bijna iedereen schrijft erover: DeSukkels, BonBini, Dick Drayer, Kridan, Versgeperst en zeker ben ik er nog een aantal vergeten.

Op foto's lijkt het vaak minder erg maar hier kan men toch zien dat het water dichtbij komt. Gelukkig is daar de politie van Curacao die in noodgevallen het water met het kanon van de Sint Annabaai terugschiet. CasaSpider wenst Curacao en de andere eilanden in de Cariben sterkte in de strijd tegen de elementen en bedankt Vernon O. voor het mailen van de foto's.

August 29, 2008

Ineens weet je het

Soms vind je iets al heel lang maar ben je gewoon te beroerd om actie te ondernemen. Neem bijvoorbeeld het repareren van een lamp met een kroonsteentje. Vandaar. Ineens weet je het, ik word orgaandonor!

Deze kwestie speelt bij mij al zolang dat er eigenlijk maar één reden is om geen orgaandonor te worden, dat men als ik schijndood op straat lig reeds mijn hart, nieren, ogen (nou ja, die waarschijnlijk niet), pezen en andere spullen uit mijn lichaam snijdt. Maar voor de rest?

Aanmelden is gemakkelijk op donorregister.nl, tenminste als het inloggen met de DigiD werkt. Op woensdag 27 augustus is het gelukt. Als officieel geregistreerd en superverse orgaandonor poneer ik hier een tweetal stellingen over dit onderwerp:

1. We moeten de zaak omdraaien, per definitie is iedereen die zich niet "deregistreert" vanaf zijn twaalfde jaar orgaandonor.

Toelichting: In Belgie geldt de zogenaamde "geen-bezwaar" regeling die de Tweede Kamer ook voor Nederland wilde invoeren. Minister Borst zag dit niet zitten. Het aantal orgaandonoren in Belgie is procentueel hoger, de wachtlijsten voor organen zijn korter en het aantal transplantaties is groter.

2. Bij het registreren als orgaandonor moet men de keuze hebben aan te vinken dat alleen andere geregistreerde orgaandonoren met de betreffende organen geholpen mogen worden.

Toelichting: Deze stelling is gebaseerd op het solidariteitsprincipe. Tevens is het een stimulans om alsnog te participeren. Principiele tegenstanders van orgaandonatie zijn per definitie tegen transplantatie van een vreemd orgaan in hun lichaam.

August 27, 2008

Diana de Lipnegerin

Maandagochtend om half zeven gaf ik Diana (2) haar flesje melk. Ze dronk het op, zei zoals altijd netjes "papa, klaar" en viel in slaap. Om een uur of acht belde Lucy met een ongeruste stem. "Diana heeft een dikke lip!" "Hoe dik is die lip?", vroeg ik. "Heel dik", zei Lucy. "Dikker dan de mijne, ze lijkt een beetje op die lipnegerinnen uit Afrika."

We besloten de zaak even aan te zien. Misschien was het een allergische reactie, misschien een mug? 's Middags was de lip gelukkig alweer een stuk minder dik. Belangrijker dan hoe iets is zijn de vooruitzichten. Neem als voorbeeld de vrijdagmiddag versus de zondagavond. Eind goed al goed, Diana's lippen zijn weer net zo mooi als altijd. Blijft de vraag wat er precies is gebeurd.

Afijn, dinsdagavond ontdekte Diana iets nieuws en wel het buitensluiten van gezinsleden. Eerst was Luchiano (10) aan de beurt. Hij liep even naar buiten om in de voortuin naar zijn zonnenbloem te kijken en Diana deed de deur dicht. Hij kon praten als Brugman, stoicijns keek ze hem aan door de glazen ruit. De deur bleef dicht. Nog geen half uur later overkwam Lucy hetzelfde.

"Ze lijkt precies op Luchiano", zei ik tegen Lucy, "die was ongeveer even oud toen hij hetzelfde bij jou deed. Herinner je je dat nog? Dat je hem een olifantje moest aanbieden?" Ja, dat herinnert Lucy zich wel. Het was zaterdag 27 mei 2000, de dag dat Krijn en Gerbys op Curacao in het huwelijk traden. Lucy schreef het volgende.

Zaterdag was het de Grote Dag voor Gerbys, de bruiloft en CasaSpider had zoals gewoonlijk veel haast. Luchiano en ik konden niet naar Kranchi en bleven thuis. Later zou CasaSpider ons om 18:30 ophalen. Tot op dat moment was alles goed. Daarna werd het erg moeilijk voor mij. Luchiano wilde niet slapen, wilde alleen overal met zijn handen aanzitten. Daarna wilde hij niet douchen, uiteindelijk kon ik hem met veel moeite wassen, ik kleedde me aan en wilde toen Luchiano aankleden. Maar om 18:10 wilde hij zich niet aankleden, waarop ik zei: 'Goed, ik ga weg', denkende dat hij met mij mee zou gaan. Ik pakte mijn tas, ging naar buiten en sloot de deur, maar ik had een probleem. Ik had de sleutels niet bij me en Luchiano zat binnen. Ik zei: 'Doe de deur open' en hij antwoordde: 'Nee, jij bent weggegaan!'. Ik probeerde alles om hem de deur te laten opendoen en na vijf minuten schreeuwde ik tegen hem: 'Ik ga je slaan'. Dat was erg stom van mij, toen kwam er een buurvrouw en zij zei tegen mij dat hij de deur nog niet open kon doen, omdat hij te klein was. Na 15 minuten zei ik tegen hem: 'Kijk, ik heb een olifantje, doe de deur open zodat ik het aan je kan geven'. Alleen zo kon ik hem de deur laten opendoen.

Een en ander is hier in originele vorm na te lezen.

August 20, 2008

De vis wordt duur betaald

Woensdag 20 augustus vierde de Rabobank Rijen feest. Hun kantoor aan de Hoofdstraat is gerenoveerd en de heropening moest gevierd worden. 's Morgens adviseerde ik Lucy en Luchiano (10) al om daarheen te gaan. Iedere bezoeker kreeg namelijk een presentje van de Rabobank. Zo vaak gebeurt dat niet.

Terwijl ik bij Brabant Water in Den Bosch aan het werk was kwam er een mail van Lucy binnen. Hij ging over het aangevraagde visum voor Sugey, maar daarover een andere keer meer. Ook schreef ze dat Luchiano in zijn eentje naar de Rabobank was.

20.08.2008: Luchiano (10) is door een vrouw bij een fietsongeval op het Turfpad tegen het asfalt gesmakt. Klik voor groter.Ongeveer om 14:15 ging mijn mobieltje. Het was Lucy en zij sprak met nerveuze stem. Luchiano was van zijn fiets gevallen en met een bloedend gezicht thuisgekomen. Volgens Lucy moest de wond gehecht worden. We overlegden koortsachtig. De huisarts is niet om de hoek en Diana (2) lag te slapen. Ik besloot naar huis te gaan.

In minder dan 40 minuten was ik in Rijen en trof Luchiano zachtjes huilend op de bank aan. Zijn hele voorhoofd was bebloed en hij had een diepe vleeswond. Nu werd de toedracht duidelijk.

Terugkomend van de Rabobank reed hij in de regen nogal hard op het Turfpad toen een vrouw uit een zijweg hem aanreed. Hij viel met zijn voorhoofd in het stuur van de vrouw en dat veroorzaakte de diepe wond. Hij lag wat dizzy op de grond toen de vrouw vroeg: "Gaatie?" Wankelend stond Luchiano op en deed zijn ogen open. De vrouw was al gevlogen.

Vervolgens wilde hij op de fiets naar huis maar zijn voorband was lek. In de regen met een bloedende wond liep hij naar huis. Toen hij door de tuin naar de achterdeur liep zag hij het bloed op zijn hoofd en schrok daarvan. Lucy was net aan de telefoon met Sugey en schrok minstens even hard. Afijn, dat was er gebeurd.

We gingen naar de huisarts. Dokter Fleerakkers was net terug van haar bevallingsverlof, in april is zij moeder geworden van een dochter (of zoon?). Ze bekeek Luchiano's wond en besloot hem te lijmen. Eerst schoonmaken natuurlijk. Even later zaten we weer in de auto. Het ergste leed was geleden.

Wel moest ik de fiets nog naar fietsenmaker Bart Ketelaars brengen. De voorband was lek en het stuur zat niet stevig vast. De fietsenmaker mompelde: "Oeioei, dat ziet er niet best uit." Hij vermoedde dat de bal, verdorie hoe heet dat ding, een soort van gewricht in het stuur maar ik kan niet op de naam komen, kapot was. Maar dat was niet zo, hij kon hem met wat speciale schroevendraaiers weer aandraaien. "Er hoeft dus alleen een nieuwe binnenband in", zei de fietsenmaker. "Kom hem tussen 17:30 en 18:00 maar ophalen."

20.08.2008: Usain Bolt wint de 200 meter in Beijing in 19.30, Churandy Martina (19.82) en Wallace Spearmon (brons) worden gediskwalificeerd. Klik voor groter.Kwam dat allemaal even mooi uit! Nu was ik precies op tijd thuis om de finale 200 meter mannen in Beijing te zien. Usain Bolt en Churandy Martina waren mijn favorieten. Churandy eigenlijk nog meer dan Usain want toen Usain Bolt al lang ver op kop lag zagen wij hoe Churandy Martina oprukte van de zesde naar de vijfde enzovoorts naar de TWEEDE plaats en finishte in een ongelofelijke 19.82. We stonden op de banken! Ook voor Usain Bolt natuurlijk die met 19.30 een nieuw wereldrecord neerzette.

Usain Bolt vierde zijn overwinning samen met Churandy Martina en Wallace Spearmon. Inmiddels was echter duidelijk dat Spearmon gediskwalificeerd was wegens op de lijn lopen. In de herhaling was dit inderdaad duidelijk te zien. "Hé, maar Churandy deed dat ook!", constateerde Lucy.

Ik wuifde haar opmerking weg. Het was een half triest half lachwekkend gevoel om Spearmon te zien feesten in de wetenschap dat zijn stemming snel om zou slaan. De vraag was alleen wanneer de ongelukkige dit besefte. Daar kwam het moment, men hoefde niet te kunnen liplezen om Spearmon's reactie te begrijpen.

In mijn eentje deed ik de midweekse boodschappen, immers Luchiano voelde zich niet lekker en Diana sliep nog. Na de Primera en Albert Heijn stond ik om 17:30 op de stoep bij fietsenmaker Bart Ketelaars. De fiets werd voor mijn ogen opgelapt en voor 15 euro mocht ik hem meenemen. Op weg naar huis meldde de radio dat de Amerikanen protest hadden aangetekend tegen Churandy Martina die net zoals de eerder gediskwalificeerde Wallace Spearmon uit zijn baan was getreden. Diskwalificatie lag op de loer.


20.08.2008: Beijing 2008 200 meter finale, Churandy Martina stapt inderdaad op/over de lijn. Klik voor groter.

(Klik voor groter)


Thuis wilde ik een foto van ons zwaargewonde slachtoffer maken maar hij wilde niet. Ja, voor vijf euro. Uiteindelijk gaf ik toe, gelukkig kon Luchiano alweer lachen. "Wat heb je eigenlijk bij de Rabobank gekregen?", wilde ik nog weten. "Ach, een mapje om pasjes in te doen." Het is maar een schammel mapje dat mij anderhalf uur verzuim, 15 euro bij de fietsenmaker en ook nog eens 5 euro voor een foto heeft gekost. De volgende heropening laten wij beleefd aan ons voorbijgaan, Rabobank.

Inmiddels was de diskwalificatie van Churandy Martina officieel, ook het fenomenale nieuwe Antilliaanse record wordt uit de boeken geschrapt. De eerdere vreugde om de race live te kunnen zien is danig getemperd. Maar dat valt dan weer in het niet bij de vliegramp van vlucht JK5022 Madrid Barajas - Las Palmas, appels en peren.

August 12, 2008

Db-status 0502100

Op het gebied van zoeken is niets zo moeilijk als zoeken naar iets dat er niet is. In huis kan dat theoretisch oneindig lang duren (het komt voor!) maar ook in een database duurt zoeken naar iets dat er niet is langer, tenminste in het geval van een full table scan.

Kijk maar. Database-A bestaat uit 1000 datablokken. Als men zoekt naar een record dat in de database aanwezig is moeten hiervoor gemiddeld 500 datablokken gelezen worden. Of een record er niet is weet men pas na het lezen van alle 1000 datablokken. In het antieke IDS-2 dbms onder Bull GCOS8 vroeg men na iedere find de db-status uit. If db-status = 0502100 had men het einde van de realm bereikt en kon men stoppen met zoeken.

Zaterdag, zondag en maandagochtend druppelden we in totaal vijf maal atropine in Luchiano's (10) ogen. Dokter Saxena van het Amphia ziekenhuis in Breda wilde enige extra testen doen. Wederom keek ze hem diep in de ogen en vrij rap concludeerde ze: "Neen, alles is in orde. Hij hoeft geen bril want hij ziet uitstekend."

Op zich goed nieuws deze variant van db-status 0502100. Alleen waar komt Luchiano's hoofdpijn na het lezen dan vandaan? En waarom houdt hij zijn handen gestrekt als hij een boek leest? Dat vroeg ik aan dokter Saxena en zij zag de onvrede in mijn ogen.

"Okay, we kunnen nog één laatste test doen bij de orthoptist", aldus dokter Saxena. We hebben nu een afspraak op 15 oktober om 08:15, zie hier het CasaLog als wereldwijde agenda, bij mevrouw Patricia Neomagus. Zoeken in een andere realm en wat een geweldige achternaam. Patricia is op 5 oktober te zien in de nieuwe TV-serie Hospitaal van de Avro.

Nogmaals over het fascinerende proces van zoeken. Het is niet goed als men te lang niets vindt. Daarom plaatst de begeleider bij het met behulp van honden opsporen van drugs regelmatig zelf een verdacht pakketje. Zo blijven de honden scherp en kan hij zien of ze hun werk nog goed doen.

Zoeken heeft zoveel interessante aspecten. Wat te denken van een datingbureau?

Update vrijdag 15.08.2008

Na wat verder onderzoek is gebleken dat de serie Hospitaal reeds in het jaar 2006 is uitgezonden. Niet alles wat op internet staat is bloed-actueel, vertel mij wat. Maar had niemand daar nu iets van kunnen zeggen?

Hoe dan ook, de aflevering met Patricia Neomagus is hier te bekijken.

June 6, 2008

Vaccinatie en de pleister op de wonde

Vrijdag 6 juni, de dag van de vaccinaties. Het duurde enige tijd voordat we een afspraak hadden gemaakt met een consultatiebureau in Nederland. De tijden zijn veranderd, het is niet meer een kwestie van het Wit-Gele Kruis. Neen, wij zijn verwezen naar Thebe Thuiszorg gevestigd aan de Rembrandtlaan 50 in Rijen.

Aan de buitenkant ziet men het er niet van af maar het is een verrassend groot pand. Na de intake mochten we door naar de dokter wier naam ik helaas alweer kwijt ben. We overlegden onze inentingskaarten en het baby-boek van het Curacaose consultatiebureau. De dokter bekeek het eens en constateerde dat Diana (2) nog een vaccinatie tegen Meningitis miste. Luchiano (10) was aan de beurt voor DTP en BMR.

Bij het onderzoeken van Diana vroeg de dokter of er nog iets bijzonders was de afgelopen tijd. "Le dolió la barriga la ultima semana", zei Lucy tegen mij. "Oh, had ze pijn in haar buik?", luidde het commentaar van de dokter die Spaans verstaat. "Ja, jullie kunnen niet in geheimtaal over mij praten", zei ze. "Dan doen we dat wel in het Chinees", grapte ik. De technische gegevens van Diana: lengte 86 centimeter, gewicht 10.725 kilo en op ontwikkelingsgebied overal een plus.

06.06.2008: Luchiano (10) kijkt wat sip voor zijn tweede vaccinatie maar even later komt de Nintendo Wii binnen als pleister op de wonde. Klik voor groter.De naalden kwamen tevoorschijn. Eerst was Diana aan de beurt. Ze gaf geen krimp, keek naar de plaats op haar arm waar de naald binnen was gedrongen en zei alleen: "Pijn". Luchiano kreeg twee prikken. Hij vroeg meteen of hij er vandaag één en morgen de andere kon krijgen. Uitstelgedrag maar wel begrijpelijk. De ene prik waar hij de meeste last van zou krijgen ging in de linkerarm en de tweede die "cola-prik" genoemd werd in de rechter.

Ook Luchiano gedroeg zich voorbeeldig. Wij zijn trots op hem en brachten hem tegen zijn zin naar school. 's Middags om half twee waren Lucy en ik een beetje moe en gingen op bed liggen. Nog geen kwartier later ging de bel. Met een bepaald voorgevoel stormde ik naar beneden en inderdaad, het was een pakje van Neckermann. Na 11 dagen wachten arriveerde de Nintendo Wii.

Alle vermoeidheid was op slag vergeten en ik begon met het installeren van het apparaat. Zelden ging dat zo gemakkelijk hetgeen betekent dat Nintendo daar goed over heeft nagedacht. Binnen 20 minuten stond ik te tennissen en tussendoor had de Wii ook nog eens de laatste updates van het internet binnengehaald.

Lucy was gematigd enthousiast maar ik ken haar een beetje. Luchiano kwam thuis van school en het duurde even voordat hij de tactisch geplaatste Wii-console ontdekte. Een mooie pleister op de wonde maar we moesten eerst nog naar Albert Heijn. Daarna was er geen houden meer aan. Hij sloeg me van de mat met tennis en daarna op de bowlingbaan. Het is maar goed dat er tegenwoordig een plastic beschermhoes om de Wii-remotes zit en ze met een bandje aan je pols bevestigd zijn. Anders was de mijne al met een ferme boog door het woonkamerraam verdwenen.

Lucy nam mijn plaats in en blijkt verrassend goed te kunnen bowlen. Echt veel vond ze er echter niet aan. Luchiano selecteerde Boksen uit het menu. Dat is een spel naar ons hart. We juichten met hem mee toen hij drie tegenstanders k.o. geslagen had. "En nu wil ik!", schreeuwde Lucy. Het leek wel of een versie van Regilio Tuur met ADHD op ons rode kleed voor de televisie stond, gelukkig is hier ook bewegend materiaal van.

Er werd flink geslagen en wij juichten. Alhoewel, Luchiano begon Lucy's tegenstander aan te moedigen: "Sla mama knock-out!" De tijd vloog voorbij, Lucy gaf haar opponent de genadeklap en begon vis met asperges te bereiden, immers dat moet ook gebeuren. Het belooft nog een hete avond te worden.

June 5, 2008

Verstopte neus doet twijfelen. Of niet?

04.06.2008: Bij Brabant Water Den Bosch staat naast de TENQ tegenwoordig een design flessenvoorraadrek. Klik voor groter.De neus zit nog steeds tamelijk dicht, dat is goed te merken bij het omhoog lopen van vijf trappen 's morgens vroeg. Ik hijg harder dan gebruikelijk. Hoe doen mensen met een fysiek beroep dat? Denk aan voetballers die een Europees Kampioenschap voor de boeg hebben. Of worden die nooit verkouden?

Als men lichamelijk niet 100% is slaat de twijfel sneller toe. Ja toch? Is water met bubbels in een dergelijk geval beter of juist slechter? Nog steeds haal ik dagelijks beneden mijn flesje Brabant Water water.

Naast de TENQ staat tegenwoordig een design flesjesvoorraadrek. Zoals met alle design spullen is het oppassen geblazen. Indien men slechts een beetje misgrijpt kukelen voor men met de ogen kan knipperen alle flesjes uit het rek.

Soms laat een gezond mens zich expres een beetje ziek maken, neem bijvoorbeeld vaccineren. Luchiano (10) kan hiervan in blinde paniek raken. Het is maar goed dat hij het CasaLog zelden leest want morgen is het zover. We gaan met het hele gezin naar Thebe in Rijen. Zowel Diana (2) als onze kleine grote held zijn aan de beurt.

Vaccineren is een lichtere tint grijs (wit? zwart?) dan embryoselectie met als grootste verschil dat men het feitelijk doet voor een ander. Altruďsme en solidariteit, begrippen uit een vorige eeuw?

May 6, 2008

Tros Radar en de farmaceutische industrie

De situatie. Neen, dit is geen aflevering van Met de Spider naar Carré. Tros Radar heeft een tweeluik (mirror) over de farmaceutische industrie uitgezonden, maandagavond was het laatste deel op televisie. PvdA Tweede Kamerlid Eelke van der Veen heeft naar aanleiding van de uitzendingen aan minister Ab Klink van Volksgezondheid gevraagd maatregelen (mirror) te nemen.

Waar gaat het precies om? Het gaat over de invloed van de farmaceutische industrie op huisartsen, over welke medicijnen zij voorschrijven. Uit het onderzoek van Tros Radar komen de volgende punten van beďnvloeding naar voren:

  • Medical Opinion Leaders: Dit zijn specialisten of wetenschappers die betaald worden door de industrie om hun middelen te promoten.
  • Manipuleren van onderzoeken: Om een geneesmiddel te registreren wordt onderzoek gedaan, onder andere door middel van enquetes. Tros Radar liet zien dat een patiente bij het invullen van deze enquete gestuurd werd door de arts.
  • Kortingen ziekenhuisapothekers: De farmaceutische industrie geeft kortingen tot 99% (!) op bepaalde medicijnen aan ziekenhuisapotheken. Waarom? Omdat na ontslag uit het ziekenhuis de huisarts in de regel hetzelfde medicijn blijft voorschrijven. Tegen het volle tarief.
  • Artsenbezoeker: De artsenbezoeker plaatst door gerichte en goed voorbereide bezoeken het te verkopen medicijn vooraan in het hoofd van de betreffende huisarts. In de tweede uitzending is te zien hoe een artsenbezoeker in de wachtkamer een patient die aan hoge bloeddruk lijdt probeert over te halen bij de huisarts specifiek om Micardis te vragen.

In totaal wordt jaarlijks 1.3 miljard euro aan marketing uitgegeven door de farmaceutische industrie. Het zijn vooral nieuwe, gepatenteerde geneesmiddelen die de industrie door de huisartsen wil laten voorschrijven. Dit alles is mede een oorzaak van de kostenstijging in de gezondheidszorg.

Nascholing is belangrijk voor huisartsen, immers zij dienen op de hoogte te blijven van nieuwe ontwikkelingen en dus ook van nieuwe medicijnen. Het laatste onafhankelijke nascholingsinstituut heeft een aantal maanden geleden de deuren moeten sluiten. Men kon niet concurreren met de gratis nascholingsmogelijkheden die de farmaceutische industrie zelf biedt. Gratis is hier schuingedrukt want in de praktijk worden hier uiteraard alleen de producten van de aanbieder gepromoot.

De vraag is of dit allemaal zo erg is. De maatschappij is nu eenmaal in hoog tempo aan het commercialiseren. Maandagavond zag ik toevallig een item over het Amerikaanse bedrijf Odyssey Marine Exploration dat gespecialiseerd is in het leegroven opduiken van goud- en zilverschatten uit gezonken schepen (mirror). En wat te denken van de gezondheidszorg zelf? Hoeveel geld wordt er niet verspild aan reclame door de met elkaar concurrerende zorgverzekeraars?

We betalen vast te veel, maar dat gebeurt ook op andere terreinen. Doordat het kennelijk lucratief is veel tijd en geld te investeren in de ontwikkeling van nieuwe geneesmiddelen worden deze uiteindelijk ook beter. We moeten nu eenmaal vooruit.

Mijn conclusie is dat Tros Radar een interessante reportage heeft gemaakt die via de verborgen camera een mooie inkijk geeft in de wereld van de farmaceutische industrie. Gevoelens van verontwaardiging doemen echter niet bij mij op: This is the world we live in.

April 11, 2008

Geneuzel op vrijdagochtend

Donderdagmorgen was het zover dat het gips om de duim van Luchiano (10) eraf mocht. Hij was niet overmatig enthousiast, het groene gips bevalt blijkbaar. Onderweg naar het Amphia ziekenhuis in Oosterhout was hij wat stil.

In de wachtkamer kwamen de tranen. Het gedoe met die waterpokken zit hem dwars, ze zitten nu over zijn hele lichaam en doen pijn. Dat laatste komt omdat we er woensdagavond talkpoeder met menthol op hebben gestrooid. "Wat vind je erger", vroeg ik, "veel jeuk of een beetje pijn?"

Nadat het gips succesvol verwijderd was had Luchiano niet veel animo om naar school te gaan. Dat had vooral te maken met de waterpokken in zijn gezicht. "Ze noemen me pokkenjong." Ik vind het best meevallen en later krijgt hij toch jeugdpuisten. Maar donderdag en vrijdag mag hij thuisblijven.

Het zijn vreemde dagen. Het weer is prachtig, weliswaar slechts 13 graden maar de zon schijnt en de lucht is fris. Men krijgt zowaar zin in gekke dingen als wandelen. Gelukkig blijft het bij zin.

Spring is in the air! Donderdag na de lunch maakten collega Geoffrey en ik een kleine omweg over de zesde verdieping. Daar zitten de dames van Juridische Zaken, Communicatie en vooral Zakelijke Markt. Ze bekeken ons begerig een beetje verbaasd toen we daar met een bekertje warme chocomel (code 011) over hun gang liepen.

Jaja, het stuk over generaal Stanislaw Wladyslaw Maczek waarom hij op 30 oktober 1944 Ereburger van Breda is geworden komt eraan. Dat is geen belofte, immers CasaSpider belooft nooit iets. Maar het komt eraan.

Over eraan komen gesproken. Diana (1) praat tegenwoordig honderduit. Wel moeten we oppassen dat ze geen clone wordt van Dora. Bij het verzetten van een bierglas roept ze dan: "Trek Dora, trek!" Gisteren had ze een nieuw spelletje. Ze neemt een aanloop en botst met haar borst tegen mijn been dat lui op de salontafel ligt. Ik roep dan hard "Booooooo!" in diverse variaties. Vervolgens gaat Diana weer op een afstandje staan, kijkt mij ondeugend aan en zegt: "Nog een keer... komtie!"

En dat een keer of honderd achterelkaar. Het geduld van Cyberjunk en generaal Maczek wordt nog even op de proef gesteld. Zeker laatstgenoemde zal het allemaal een worst zijn, immers hij is 11 december 1994 in Edinburgh overleden op de respectabele leeftijd van 102 jaar.

April 9, 2008

Varicella Zoster

Luchiano (10) heeft waterpokken, iets waarvan hij zich elke dag afvroeg wanneer ze zouden komen. Wij denken tenminste dat het waterpokken zijn. Als dat niet zo is hebben we een vet probleem want waar komen dan in 's hemelsnaam al die puisten vandaan?

Dokteren doen we tegenwoordig via internet. Waterpokken worden veroorzaakt door het varicella-zoster virus dat via de lucht (hoesten) of direct contact met de blaartjes wordt overgedragen. De incubatietijd is twee tot drie weken, waar was Luchiano gedurende die tijd? Het kind blijft besmettelijk tot alle blaasjes ingedroogd zijn, dat kan een tot twee weken duren. Bij mensen die al eens waterpokken hebben gehad kan het varicella-zoster virus gordelroos veroorzaken. Behandeling van waterpokken is niet nodig, het gaat vanzelf over. (Bron)

Dinsdagmiddag belde ik mijn huisarts en kreeg logischerwijs de assistente aan de telefoon. Heeft zij het nu wel of niet gehoord? Of erger nog, leest zij misschien het CasaLog? Assistente, maakt u zich alstublieft bekend als dat zo is anders wordt de spanning ondragelijk voor mij!

Ze had wel weer een leuke. "Kunt u morgenvroeg terugbellen want ik heb nu een administratiescherm voor me en kan dus geen afspraken inboeken." In het oude MS-DOS tijdperk was dat misschien zo maar toch niet in de 21e eeuw? Wellicht is de Policy dat men 's middags geen afspraken maakt maar het komt toch een beetje vreemd over.

Grappig, want eigenlijk wilde ik het over Stanislaw Wladyslaw Maczek hebben, een man waar bruggen, wegen en wat dies meer zij in de omgeving van Breda naar zijn vernoemd. Qua naam is er een zekere verwantschap met Varicella Zoster, of niet soms?

April 6, 2008

Met de Spider naar Carré (17)

Situatie: Het is vrijdag. Donderdag heeft CasaSpider zijn huisarts gebeld voor een recept. De assistente zei dat het meteen doorgestuurd was naar de apotheek die zich direct naast de huisartsenpraktijk bevindt. Donderdag om vijf uur kwam Casa bij de apotheek om het recept op te halen maar daar wist men van niets. Daarom nog maar eens de huisarts bellen.

Bandje, gedurende twee minuten: "Al onze assistentes zijn in gesprek. U wordt zo spoedig mogelijk geholpen."
Assistente, op gehaaste toon: "Ja, ik ga zo mee!" - verbreekt verbinding.

CasaSpider belt opnieuw.

Bandje, gedurende twee minuten: "Al onze assistentes zijn in gesprek. U wordt zo spoedig mogelijk geholpen."
Assistente: "Goedemorgen, huisartsenpraktijk ZusEnZo."
CasaSpider: "Goedemorgen, ja zojuist ging er wat mis. De verbinding werd verbroken en iemand zei dat ze zo meeging."
Assistente, beetje pinnig: "Oh, maar dat was ik niet dat was iemand anders."
CasaSpider: "Okay, geen probleem. Gisteren heb ik gebeld voor een recept maar de apotheek wist van niets."
Assistente: "Oh, maar dat heb ik wel via de computer doorgestuurd hoor."
CasaSpider: "Dat kan wel zijn maar het was er niet."
Assistente: "Ziezo, ik heb het nu nog een keer gestuurd."
CasaSpider: "Ja maar, dat heeft u gisteren ook gedaan en toen lag het er niet."
Assistente: "Ik heb het doorgestuurd dus nu moet het goed zijn."
CasaSpider: "Ja maar, gisteren ging het mis..."
Assistente: "Ja, dat ligt dan aan hun systeem."
CasaSpider: "Ja maar, daar ben ik de dupe van. Kunnen we dat op een of andere manier verifiëren?"
Assistente: "Neen, daar kan ik niet aan beginnen voor alle patienten."
CasaSpider, met oplopende bloeddruk en samengeknepen stem: "Okay, hoe heet die apotheek dan bel ik ze zelf wel."
Assistente: "Apotheek DitEnDat."

CasaSpider perst er nog een bedankje uit en drukt op de knop van zijn mobieltje om de verbinding te verbreken. Dan ontsnapt hem, ja hij is ook maar een mens, nog een laatste woord: "Kutwijf!"

Het mobieltje staat echter niet uit maar wel op luidspreker.

March 20, 2008

Het lange verhaal van de duim van Luchiano (10)

Woensdagmiddag belde Lucy me enigszins ongerust op mijn werk. "Luchiano (10) is gaan voetballen, ik heb geen idee waar, een jongen heeft hem opgehaald."
- "Hij komt wel terug, we kunnen nu toch niets doen", probeerde ik haar en mezelf gerust te stellen.

Toen ik om 17:15 thuiskwam was Luchiano er nog steeds niet. Hij had met de KBS Sint Jozef een voetbaltournooi. Ik besloot de school te bellen en hoorde van schoolhoofd Cor Zijlmans dat het tournooi werd gehouden op de velden van vv Rijen in Sportpark Vijf Eiken.

19.03.2008: Luchiano (10) voetbalt in het derde team van de KBS Sint Jozef een tournooi op de velden van vv Rijen. Klik voor groter.Het schoolhoofd was hulpvaardig en belde een van de docenten die met de kinderen mee was gegaan. Deze wist te vertellen dat de wedstrijden waren uitgelopen. Ik programmeerde de TomTom en reed erheen.

Op de twee hoofdvelden speurde ik naar de zwarte krullen van Luchiano, tevergeefs. In de kantine was hij ook al niet. "Speelt de Sint Jozefschool nog?", vroeg ik in het kamertje waar de organisatie zich schuil hield. "Ja, die zijn bezig op de achterste velden", zei een man. Snel beende ik er naartoe. De wedstrijd was net afgelopen en daar zag ik Luchiano staan, naast het doel.

"Hey swa", begroette ik hem, "alles kits?" Zijn mond zei ja en zijn ogen nee. Half huilend vertelde hij dat hij een bal hard en recht op zijn duim had gekregen. De duim van zijn rechterhand was dikker en Luchiano kon hem moeilijk bewegen. "Oen!", zei ik tegen hem met in gedachten een eerder bezoek aan het Máxima Medisch Centrum in Veldhoven voor zijn schouder en een ander aan een noodarts voor dezelfde duim.

Ik vroeg mij af hoe hij in vredesnaam in de kou met zijn kleine fietsje naar huis had moeten komen. Afijn, dat probleem was nu opgelost. Thuis hielden we de duim in de gaten, het ging niet vooruit en niet achteruit.

Donderdagochtend belde Lucy weer op mijn werk. De duim van Luchiano was nog steeds dik, deed pijn en begon blauw te worden. Ik belde onze huisarts waar we om tien uur terecht konden. Snel maar me wel keurig aan de verkeersregels houdend reed ik van Den Bosch naar Rijen.

Huisarts dokter Fleerakkers is met zwangerschapsverlof en wordt vervangen door een andere vrouw. "Jongetje Spider", riep zij in de wachtkamer om. Kennelijk is Luchiano's voornaam niet doorgedrongen tot de administratie van de huisartsenpraktijk. Later zag ik dat er meer niet klopte, zoals onze postcode.

20.03.2008: Luchiano (10) in het Amphia ziekenhuis te Oosterhout in afwachting van het maken van Röntgenfoto's die zullen aantonen dat zijn duim gebroken is. Klik voor groter.De dokter was vriendelijk en bekeek de duim van Luchiano nauwgezet. Zij drukte hier en daar waarbij Luchiano duidelijk veel pijn had. "Waarschijnlijk is de duim flink gekneusd", luidde haar conclusie. "Je moet je duim zoveel mogelijk omhoog houden", zei ze erbij. "O ja, het kan ongeveer zes weken duren."

"Zes weken?!?", riep ik ongelovig uit. "In dat geval wil ik toch graag zeker weten of de duim niet gebroken is. Straks heeft die arme jongen zes weken zijn duim omhoog gehouden en blijkt hij alsnog gebroken te zijn."

Hier deed de dokter gelukkig niet moeilijk over. "Als u wilt schrijf ik een verwijzing voor het ziekenhuis om foto's te laten maken. Maar ik denk dat hij echt alleen gekneusd is." Wie weleens naar het programma Missers kijkt weet dat enige vasthoudendheid soms levensreddend kan zijn. In de laatste uitzending speelde Ramon Stoppelenburg de rol van een pissige co-assistent die bijna een oudere dame liet doodbloeden.

Vanuit de auto belde ik de Röntgenafdeling van het Amphia ziekenhuis in Oosterhout. Voordat de receptioniste een afspraak kon maken moest Luchiano ingeschreven worden. Na wat heen en weer doorverbinden en diverse malen zijn geboortedatum noemen konden we al om elf uur terecht voor de foto's.

In de wachtkamer begon Luchiano hem te knijpen. "Doen die foto's pijn?" "Neen jongen, een foto maken doet geen pijn." Het was zo gepiept. Even later was daar de uitslag: "Ja, je duim is wel degelijk gebroken. Er zit een barstje in. Je gaat nu naar de afdeling Spoedeisende Hulp waar een dokter er naar kijkt en bepaalt hoe het behandeld wordt."

Luchiano herinnert zich nog goed wat voor geluiden ik uitbracht toen mijn gebroken pols gezet moest worden. Er biggelde een traan. Gelukkig is het een mooie breuk en hoefde er alleen gips omheen, voor slechts vier weken. Op weg naar de gipskamer klonk het nummer Everybody has to learn sometime van The Korgis. "Dat dit lied precies nu moet spelen, ik haat het!", zei Luchiano.

Een ietwat (met respect) oudere dame legde het gipsverband aan en knipte een mooi draagverbandje bij elkaar. Luchiano was weer helemaal het mannetje en zei zelfs enkele malen dat hij toch zo'n geluk had. Achteraf was dat ook zo. Om kwart voor twaalf waren we weer thuis en aten een paar pannenkoeken met basterdsuiker.

October 19, 2007

Gisteren de schouder, vandaag de duim

Er lag veel post voor mij in de brievenbus. Post die beantwoord moest worden, antwoorden waarbij kopieën vereist waren. Post, een interessant thema waarover later meer.

In de kelder stonden twee grote boodschappentassen gevuld met lege flesjes, voornamelijk Leffe Dubbel. Ik besloot ze op te ruimen, laadde alles in de auto en reed naar de Plusmarkt in winkelcentrum De Belleman.

19.10.2007: Na de schouder van gisteren heeft Luchiano vandaag zijn duim bezeerd. Klik voor groter.Lege flessen inleveren gaat tegenwoordig (...) met een apparaat, daar komt geen mens meer aan te pas. Dat is maar goed ook, immers een krat Grolsch en 64 flesjes Leffe geven toch te denken.

Ruim tien euro rijker verliet ik de Plusmarkt. Statiegeld, een interessant thema waarover later meer.

Om half drie ging mijn telefoon. Het was Claudine, een van onze Sales-medewerkers. Zij is een baan voor me op het spoor en de betrokken partij wilde een telefonisch interview. Dat vond van mijn kant plaats in Borkel, in het huis van Luc en Pascale. Daar wacht ik 's middags altijd tot Luchiano (9) uit school komt.

Het was een positief gesprek dat een uur duurde. In de tussentijd was Luchiano thuis gekomen. Hij kwam even groeten, weliswaar met een benauwd gezicht maar op dat moment had ik even geen tijd. Na het interview ging ik naar hem toe en hij had net als donderdag tranen in zijn ogen.

Van de pijn. Deze keer was het zijn rechterduim. Tijdens de gymles was er een blauwe rubberen bal recht op zijn duim terechtgekomen. Luchiano kon hem niet meer bewegen en het zaakje oogde opgezwollen. Na het avontuur van gisteren was ik niet overmatig enthousiast om naar de Eerste Hulp in Veldhoven te rijden. Dan maar een huisarts. Via via kwamen we bij huisarts Kochx (mooie naam!) terecht.

Zij bekeek Luchiano's duim nauwgezet en constateerde dat hij niet gebroken was. Een drukverband moet de komende dagen soelaas bieden. Zorgverzekeraar ONVZ is in zijn nopjes met de brokkenpiloot. Lucy vroeg zich al af waar we bleven en zei dat Luchiano voortaan maar met een harnas naar school moet gaan.

Gelukkig is het herfstvakantie, zo hoeven we ons voor maandag tenminste geen zorgen te maken.

October 18, 2007

El Sapo El Sapo (43)

1.

Sinds woensdagmiddag hebben wij het huis van CasasPa en Truus voor ons alleen. Hebben we ze weggejaagd? Neen, zij zijn vrijwillig naar de stad van Renesmurf vertrokken. Even was er paniek want waar waren die twee brieven ook alweer? In de kofferbak natuurlijk. Luchiano (9) staat erbij te kijken en doet een blokfluit na. Ik ben niet dol op het geluid maar het is beter dan dat van die vreemde lipfluit van hem. Daarmee zijn we al eens bijna de C&A uitgezet.

Goede reis CasasPa en Truus, ook alvast voor zaterdag.

2a.

Donderdagmorgen ging ik op pad naar de gerenoveerde KPN-winkel aan de Eindhovenseweg in Valkenswaard. Een paar dingen regelen. Een daarvan was het aanschaffen van een mobieltje voor Lucy. De keuze viel op een Nokia 6300 omdat daar een gratis carkit bij wordt geleverd. Jammer genoeg moest ik een keer extra op en neer rijden wegens het niet kunnen tonen van geldige legitimatie. De tweede keer lukte het wel maar thuis gaf de nagelnieuwe telefoon aan dat de simcard niet geregistreerd kon worden.

!@#$%^&*@!

3.

Terwijl ik bezig was met bovenstaande kreet ging de telefoon, de mijne wel te verstaan. Het was juffrouw Els van de St. Servatiusschool. Luchiano was tijdens het speelkwartier hard met zijn linkerarm tegen een houten bank aan gevallen en had daar veel last van. Hij was zelfs paniekerig aan het huilen. Snel reed ik naar Borkel om de ongelukkige op te halen. Ze hadden hem in de koffiekamer geparkeerd omdat hij zo moest huilen en daarmee stoorde hij de andere kinderen (grapje). Erg goed kon hij zijn linkerarm niet bewegen en voor alle zekerheid besloten we de Eerste Hulp ernaar te laten kijken. Immers, ik kwam er een paar maanden geleden zelf ook pas drie dagen later achter dat mijn pols gebroken was.


18.10.2007: Luchiano bezeert zijn arm op de St. Servatius en heeft zich na laten kijken bij het Maxima Medisch Centrum. Klik voor groter.

(Klik voor groter)


Het was geen leuke dag voor Luchiano. 's Middags was er een feest van Ridders en Kastelen op school en dat ging hij missen. Bovendien is hij niet doorgedrongen tot de finale van de voorleeswedstrijd op vrijdag.

We reden eerst naar huis om Lucy en Diana (1) op te halen en vervolgens door naar het Máxima Medisch Centrum in Veldhoven waar we uitstekend werden opgevangen. Men vroeg slechts naar naam en geboortedatum. Van zorgverzekeraar ONVZ hebben we nog geen papieren laat staan kaartjes, maar dat was geen enkel probleem. De eerste arts die naar Luchiano's arm keek zag dat het geen zaak van leven of dood was, we moesten in de wachtkamer plaatsnemen. Diana vermaakte de aanwezigen, vooral door een bepaalde jongeman babyboekjes te laten voorlezen.

Ondertussen deed de linkerarm van Luchiano het steeds beter. Van een breuk leek geen sprake meer te zijn. Die diagnose bevestigde de tweede arts, het betreft slechts een spierkneuzing. "Maar dat kan wel veel pijn doen hoor", zei hij er vergoeilijkend bij. Opgelucht verlieten we het ziekenhuis.

2b.

Op de terugweg wipten we bij de KPN-winkel aan. Direct zag ik de medewerker die mij de niet werkende telefoon had verkocht en schoot hem aan: "De telefoon doet het niet! De simcard kan niet geregistreerd worden!" De medewerker was niet erg onder de indruk en zei dat het altijd even duurt voordat een nieuw nummer actief is. Hij zette de telefoon aan en die deed het gewoon.

August 28, 2007

Nog even naar de tandarts

Zo vlak voor ons vertrek gaan we nog even naar de tandarts. Lucy heeft maandag een voortand laten verfraaien, volgende week is de andere aan de beurt. En dinsdag had ik een afspraak om een kies linksachter te laten vullen.

Mijn tandarts Wong, dacht eerst dat hij Chong heette, gaat zeer secuur te werk. Voor behandeling wordt van alles een foto gemaakt, dat is nu eenmaal zijn policy. Helaas hoefde de kies niet meer gevuld te worden. "Die kunnen we als verloren beschouwen", luidde de diagnose.

28.08.2007: CasaSpider onder het mes bij de tandarts, brr...Wat nu te doen? Na een minuut of tien filosoferen kwamen we tot de conclusie dat de kies het beste getrokken kon worden. Tandarts Wong schetste hele nare scenario's.

"In een ontstoken kies hopen zich veel bacterieën op en die kunnen in de bloedbaan terechtkomen. Vervolgens tasten ze zwakke plekken in het lichaam aan. Bijvoorbeeld als je hart niet zo sterk is kunnen ze zich op de hartklep nestelen en deze kapot maken."

Meer hoefde ik niet te horen, de kies moest er uit en wel nu direct. Waar andere tandartsen de verdoving beperken tot twee prikjes in het gehemelte prikt Wong ongeveer tien keer. Dat duurt lang en is niet prettig maar wel de policy. "U ziet er niet zo gelukkig uit", zei hij nog. Driemaal raden wat ik antwoordde. O ja, deze keer was er wel een assistente aanwezig ook al zag ze er niet helemaal zo uit als deze.

Het trekken verliep vervolgens probleemloos. De wond bloedde hevig, er kwamen heel wat gaasjes aan te pas. "Het lijkt erop of er een slagader geraakt is door het trekken. Blijft u maar even liggen en bijt op de gaasjes, ik ga even een andere patient controleren", zei Wong. Een slagader? Scenario's van een langzaam wegzakkende en doodbloedende CasaSpider doemden op. De dood in een tandartsstoel, dat is ook geen heroisch afscheid. Maar het gebeurt wel.

Tandarts Wong kwam terug en begon de wond te hechten, immers ook dat is de policy. Hij bedekte hem met nieuwe gaasjes en gaf me zowaar een setje mee, als een doekje voor het bloeden. De gaasjes waren echter niet nodig, CasaSpider is simply bloedstolling.

August 1, 2007

Het gips is eraf

Dinsdag was de grote dag, de dag dat het gips van mijn linkerarm af mocht. Aangezien dokter Maarten Taams met vakantie is neemt zijn vervanger dokter Juliet zijn taken waar. Dokter Juliet werkt echter in het St. Elisabeth Hospitaal (Sehos) en daar werd ik dinsdagochtend dan ook verwacht.

Luchiano (9) hield mij als gebruikelijk gezelschap. De eerste stap was het registreren, nu ben ik in het bezit van een Sehos ponsplaatje. Hierna moesten we naar de EHBO waar ook de Gipskamer zich bevindt. Direct na mij was een man met eenzelfde soort gips maar dan om zijn rechterarm. Het wachten duurde lang. Tegen elf uur zag ik dokter Juliet binnenkomen. Hij zag mij niet.

Na ongeveer anderhalf uur kwam er een verpleger/broeder uit de EHBO en riep de naam om van de man die na mij was. Direct begon ik heel verongelijkt te kijken, van de broeder naar mijn linkerarm en weer terug. De broeder besloot maar eens naar mij toe te komen en vroeg of ik meneer Spider was. Na dit beaamd te hebben vroeg hij hoe en wat. Ik legde hem de situatie uit en mocht toen ook meekomen.

Dokter Juliet had opgeschreven dat er na het verwijderen van het gips een controlefoto gemaakt moest worden. "Moet er ook een foto gemaakt worden?", vroeg de broeder.
- "Ja, dat heeft dokter Juliet opgeschreven."
"Bent u daarvoor al naar de Röntgenafdeling geweest?"
- "Neen, want de brief heeft de secretaresse ingenomen en die heeft u nu."

31.07.2007: Eindelijk gaat het gips eraf in het Sehos, CasaSpider kijkt wel een beetje sip. Klik voor groter.In werkelijkheid duurde de discussie wat langer, zo lang dat Luchiano tussendoor zei dat we de foto beter konden vergeten. De broeder zat duidelijk met de zaak in zijn maag en liep de kamer uit met de brief om alvast iets te regelen voor de Röntgenafdeling. Ik zat met een sip gezicht op mijn krukje te wachten en hoopte er na afloop beter uit te zien dan mijn overbuurman.

Toen hij terug kwam kon eindelijk het verwijderen van het gips beginnen. Er werd flink gezaagd, gewrikt en geknipt maar uiteindelijk kwam mijn met een bruine plak bedekte vieze onderarmpje tevoorschijn. Met wat alcohol werd de grootste viezigheid verwijderd en daarna mochten we naar de Röntgenafdeling die pal naast de EHBO-operatiebedden is gelegen. Als er weer een bed met een patient uit de ambulance door het nauwe gangetje gereden werd moesten we de benen intrekken.

Vrij snel nadat de foto's gemaakt waren kwam dokter Juliet ze bekijken. Het zag er goed uit volgens hem. De pols mag ik echter nog niet zwaar belasten. "U kunt beter niet gaan tennissen", zei hij. Is dat grapje van die jonge toptennisser een soort van running gag geworden onder chirurgen op Curacao? "Ik ben rechtshandig en bovendien kan ik sowieso niet tennissen."

Het liep tegen half een en daar stonden we dan, vlakbij de uitgang. Ik had nog geen cent betaald en geen haan die ernaar kraaide. Aangezien de verzekering het toch terugbetaalt en het Sehos grote financiële problemen heeft liep ik naar de receptioniste.

CasaSpider: "Moet ik nog iets betalen?"
Receptioniste: "Heeft u geen bonnetje gekregen?"
CasaSpider: "Neen, ik heb niets gekregen.

De receptioniste liep weg en kwam even later met een papiertje terug. Ze vroeg nog of de foto voor mijn linkerpols was en verwees me naar de registratie-afdeling, de kassa was namelijk dicht tussen 12 en 13 uur. We liepen naar de registratie en waren al snel aan de beurt. Na het betalen van 110 gulden (€ 44) verlieten we het ziekenhuis met een vieze onderarm maar een schoon geweten.

Dat het Sehos in financiële problemen verkeert verbaast mij nu bepaald niet. Bij de Taamskliniek werd er geen enkele foto gemaakt voor er betaald was of een garantiebrief van mijn zorgverzekeraar was overlegd.

Thuis maakte Lucy mijn arm vakkundig schoon. De pols is nog stijf, toch kan ik weer een hoop dingen zoals de knoopjes van een overhemd dichtmaken, schoenveters strikken en noem maar op. Dinsdagavond werd onze BBQ voor de derde keer gebruikt, Piet en Emmie (6) waren onze gasten.

July 26, 2007

Michael Rasmussen is de jicht

Dinsdagmiddag begon ik iets moeilijker te lopen, de linker enkel speelde op. Als het maar geen jichtaanval is. Woensdagmiddag werd het erger, eigenlijk wilde ik alvast anti-jicht pilletjes (diclofenac en colchicine) halen bij de dokter maar de praktijk van Harrie Janssen is precies dan gesloten.

Donderdag moest ik goed ter been zijn, immers Diamond Piet en zijn dochter Emmie (6) komen om 15:55 met de KL735 aan op luchthaven Hato. En ik moet ook nog een paar boodschappen voor hun doen zodat ze niet meteen uitdrogen, uithongeren of lek geprikt worden door muggen in hun appartement.

Daarom was ik vroeg uit de veren en ging op pad naar de dokter. Harrie Janssen is er bijna nooit meer zelf, waarschijnlijk heeft hij het te druk met zijn project Los Presidentes waar hij de basgitaar hanteert. Zijn vervangsters, het zijn altijd vrouwen, komen echter zeer bekwaam op mij over.

De dokteres hoorde mijn verhaal aan en onderschreef de conclusie van een nieuwe jichtaanval. Ook met mijn voorstel tot medicatie was zij het geheel eens. Alleen dient colchicine anders te worden toegepast dan dokter Maarten Taams destijds zei. Men dient direct twee pillen in te nemen en vervolgens iedere twee uur één tot de pijn weg of het maximum van tien tabletten bereikt is. Hierna mag men geen enkele pil meer innemen.

We hadden het even over de oorzaken van jicht en het toevallige feit dat het zich bij mij voor het eerst openbaarde vlak na het breken van mijn linkerpols. Het heeft te maken met afbraak van spieren die tot een te hoge concentratie urinezuur in het bloed leidt. Dit urinezuur kristalliseert vervolgens in een gewricht, meestal bij de grote teen, en zorgt daar voor een heftige ontsteking.

Bij een botbreuk is er het een en ander kapot en kennelijk worden ook spieren afgebroken. In mijn specifieke geval zijn dat er nogal veel en daarom is het heel begrijpelijk dat niet al deze afvalstoffen op tijd kunnen worden afgevoerd. Vergelijk het maar met de overstromingen in Engeland. De BBQ-sessie van afgelopen zaterdag met veel rood spiervlees heeft daarbij vast niet geholpen.

Toch voelt men zich enigszins verraden door het eigen lichaam in de vorm van Theo de Rooij. Michael Rasmussen is dan de jicht. In ieder geval komt die niet meer terug bij de Rabobank, de mijne geef ik bij voorkeur ook ontslag op staande voet.

Met de enkel gaat het alweer een stuk beter. We gaan Piet en Emmie maar eens ophalen.

July 23, 2007

Bij die rode deur

Het viel nog niet mee om een afspraak met een van de specialisten bij Spectrum, klinkt dat niet als een misdaadorganisatie in een James Bond film, te kunnen maken. Dokter Maarten Taams is op vakantie en daarom moet iemand anders ervoor zorgen dat het gips van mijn linker onderarm afgaat. Bij Spectrum werken dokter Eijkelenburg en dokter Juliet als chirurg.

23.07.2007: CasaSpider voor de deur van Spectrum aan de Roodeweg 112, met die rode deuren. Klik voor groter.Uiteindelijk was er maandag om half vier een plekje vrij. In mijn Outlook Calendar noteerde ik abusievelijk drie uur en daarom waren Luchiano (9) en ik ruimschoots op tijd. Het Spectrum gebouw aan de Roodeweg 112 oogt modern en is zowel van binnen als van buiten helemaal in rood en wit geschilderd.

Nu dacht ik een afspraak te hebben gemaakt met dokter Eijkelenburg maar de receptioniste kon hiervan niets terugvinden in de volgeschreven agenda. Mijn vingers jeukten om het zaakje te automatiseren. Blad na blad sloeg ze om want "uw naam klinkt me wel bekend in de oren". Maar dat heeft men al snel als men met Brad Pitt of CasaSpider te maken heeft.

Ineens kreeg de dame de geest en sloeg de agenda van dokter Juliet eens open. De bladzijde van maandag 23 juli 2007 was helemaal blanco behoudens een afspraak om half vier met ondergetekende. We riepen nog net geen bingo. Een "hmm... dokter Juliet heeft ook niet veel te doen", verhoogde de stemming nog eens extra.

We namen plaats in de wachtkamer en doodden de tijd met Luchiano's GameBoy. Daarna gingen we raadsels doen. Niet de uitkomst maar het denkproces van een negenjarige is leuk om te volgen, bijvoorbeeld in het geval van de man die bij een Y-sprong aankomt en aan één van twee broers moet vragen welke kant hij op moet. Probleem is dat de ene broer altijd de waarheid spreekt en de ander altijd liegt. Ach, bekende materie.

Luchiano vroeg aan de receptioniste waar het toilet was. "Daar rechts, bij die rode deur", antwoordde zij. Dat was onbedoeld grappig gezien hoe de wachtkamer er uitzag. Alle muren waren wit, voor ons stond een desk die rood met wit was geverfd en we hadden uitzicht op acht deuren die allemaal precies even rood waren.

Om kwart over vier riep dokter Juliet mijn naam. Ik legde hem de situatie uit en hij besloot dat het gips er dinsdag 31 juli in het Sehos vanaf wordt gehaald. Hij is er dan ook bij en laat vervolgens een Röntgenfoto maken ter controle. Na nog geen tien minuten stonden we weer buiten 40 gulden (€ 16) lichter.

July 11, 2007

Stamppot (van dingen)

Van zaterdag tot en met dinsdag hebben wij andijviestamppot gegeten. Iedere portie lag als een steen op de maag en zo hoort dat bij een goede stamppot. Maar vandaag eten we iets anders, al weet ik nog niet wat.

"Wat is de letter waai in het Engels?", vroeg Luchiano (9).
- "Dat is de Griekse Y mijn zoon", antwoordde ik.
"Oh, maar wat is dan de letter W in het Engels?", luidde de logische vervolgvraag.

Nog best veel Nederlanders denken dat dat de wie is. Dinsdagavond vond de eerste halve finale plaats van de Copa América tussen Brazilie en Uruguay. Het was geen geweldige maar wel spannende wedstrijd waarin voor iedere meter werd gestreden. Brazilie is zonder Kaká en Ronaldinho niet op oorlogssterkte, maar de invallers zouden in de Nederlandse competitie geen slecht figuur slaan.

Wat zeg ik, een van die invallers speelt zelfs in de Nederlandse competitie. Het is Afonso Alves die in de 79e minuut mocht invallen voor een speler met de prachtige naam Vágner Love. Zulke mensen hebben bij geboorte al een streepje voor. Oh, het blijkt slechts een bijnaam te zijn. Eigenlijk heet hij gewoon Vágner Silva da Souza. Het is een onderdeurtje van 172 centimeter dus drie keer raden waarom de dames maar ware schoonheid zit van binnen.

10.07.2007: Brazilie verslaat Uruguay na strafschoppen (2-2 / 5-4) in de eerste halve finale van de Copa America 2007. Klik voor groter.Het was niet de beste dag uit het leven van Afonso Alves die in Nederland voor Heerenveen uitkomt. Hij viel in de 79e minuut in en incasseerde één minuut later al een gele kaart wegens een Schwalbe. Na 90 minuten stond er 2-2 op het scorebord en bij de Copa América betekent dat direct strafschoppen. Verlengen daar doen ze niet aan.

Man van de wedstrijd Diego Forlán miste de eerste strafschop voor Uruguay en hierdoor liep dit team voortdurend achter de feiten aan. In de strafschoppenserie stond het 3-2 voor Brazilie en de vierde schutter legde aan. Het was Afonso Alves en hij miste. De eerste serie van vijf strafschoppen eindigde in 4-4.

Toen Fernando de eerste sudden-death penalty miste voor Brazilie had García de ideale mogelijkheid Uruguay naar de finale te schieten. Maar ook hij faalde jammerlijk. Even later kon Brazilie juichen. De kanaries wonnen de strafschoppenserie met 5-4. En vanavond zitten we aan de buis gekluisterd voor de klapper tussen Mexico en Argentinie, de twee sterkste teams van deze Copa América. De Leffe Dubbel is zojuist gehaald en mein Geheimtip is een klassieke finale tussen Brazilie en Argentinie.

Woensdagmorgen gingen we met Diana (1) naar het Consultatiebureau. Ze is nu 79 centimeter lang en weegt precies 9 kilo, een toename van respectievelijk 1 centimeter en 230 gram ten opzichte van 8 juni. Maar ze mag rustig wat meer wegen. Het was ook tijd voor haar laatste vaccinatie, deze keer in de linkerarm. Na het bezoek aan het Consultatiebureau reden we door naar Supermarkt Vreugdenhil waar ze PediaSure in blikvorm verkopen, waarschijnlijk als enige winkel op Curacao. We schakelden meteen ook over naar Nutrilon-3.

Het zijn enerverende tijden en dan hebben we het niet eens gehad over onze speurtocht naar de barbecue met de beste prijs/kwaliteitsverhouding van het eiland. 's Middags werd ik ook nog gebeld door de Taams Kliniek. Dokter Maarten Taams heeft een vervanger gevonden die mij omstreeks 25 juli naar het Sehos mag doorverwijzen om het gips los te zagen. Om kwart voor vier was de vervanger echter niet telefonisch te bereiken voor een afspraak. Morgen verder.

Is er een mooiere manier om af te sluiten dan met een Haitiaanse wijsheid? Ik dacht het niet. "Kay koule twonpe soley, men li pa twonpe lapli." Een lek dak kan de zon misleiden, maar niet de regen.

July 6, 2007

El Sapo El Sapo (40)

1.

Eerst de ziekenhuissoap Medisch Centrum Curacao met de verdwenen Röntgenfoto's. Vrijdagmorgen wilde ik tenminste de Röntgenfoto's van 18 juni digitaliseren en haalde ze uit de gele envelop. Wat bleek na grondige bestudering? Het ene vel met twee foto's is van 18 juni en het andere van 20 juni. Zit de secretaresse van dokter Maarten Taams voor niets alle enveloppen met foto's open te maken en na te kijken.


06.07.2007: Röntgenfoto's van CasaSpiders polsje met bijzondere achtergrond. Klik voor groter.

(Klik voor groter)


Dokter Taams is in de week dat mijn gips eraf mag op vakantie. Daarom heeft hij me een verwijsbrief gegeven voor dokter Berry die me vervolgens door kan verwijzen naar het Sehos om het gips te verwijderen. Toen ik dokter Berry belde voor een afspraak omstreeks 25 juli werd mij medegedeeld dat ook hij op vakantie gaat. Men kan maar beter niet ziek worden in de zomer.

Maar wie haalt nu mijn gips eraf? Ik zie het al voor me straks bij het Sehos. "Neen meneer Spider, zonder verwijsbrief zagen wij dat zaakje niet open." Ik overweeg Yves Cooper mee te nemen, die kan er wellicht een leuk item voor het journaal van maken. Voorlopig is het nog niet zover, dokter Taams is op zoek naar een andere vervanger en schrijft een nieuwe brief. Dinsdag weten we meer.

2.

Eens komt het moment in het leven van (bijna) ieder kind waarop het klassieke Einstein-probleem in enige vorm tot leven komt: Als ik mij in een rijdende trein bevind, beweegt dan de trein door het landschap of schieten de landerijen onder de stilstaande trein door? Zoiets toch.

Luchiano zit nu in deze fase en schrijft erover. Na lezing kan ik niet anders dan concluderen dat niet de hang naar wetenschap zijn drijfveer is geweest maar ordinaire luiheid. En daar is niets mee.

3.

Steeds meer kanalen vielen weg van onze TDS-box, een soort van draadloze kabeltelevisie. Overdag konden we naar drie zenders kijken, 's avonds werden het er een paar meer maar het hield niet over. Toch maar eens TDS gebeld. Normaliter duurt het een week voordat er iemand komt kijken maar deze keer hoefden we slechts drie dagen te wachten.

Toen ze langskwamen waren Luchiano (9) en ik even weg. Lucy belde me dat de TDS-box kapot was, dat ze hem mee hadden genomen en misschien diezelfde middag een nieuwe kwamen brengen. "Vanmiddag wil ik die nieuwe", zei Lucy, "ik ga niet het hele weekend zonder televisie zitten."
"Misschien", antwoordde de TDS-medewerker.

Uit ervaring (zie onder 3) weten wij dat dat de standaard policy is. Waarom hebben die mannen eigenlijk niet een voorraadje nieuwe TDS-boxen in de auto liggen? Om half zes hoorde ik een auto voor de deur. Het was TDS met een nieuwe box. Tien minuten later konden we zenders zien die al maanden geleden uitgevallen waren.

4.

Vandaag vrijdag is de dag dat de Eilandsraad zich uitspreekt over de Slotverklaring. Alle signalen staan op groen, de FOL die eind november tegenstemde heeft nu als coalitiepartner van PAR en PNP toegezegd voor te stemmen. Het debat is live op televisie te volgen. Zojuist was Urvin Macaay (MAN) aan het woord maar hij werd onderbroken door Gezaghebber Lisa Richards-Dindial.

Zij verzocht alle aanwezigen het gebouw te verlaten. Er was een bommelding binnengekomen. De situatie in de Ansinghstraat is explosief.

July 4, 2007

De winterschilder

Woensdag werd ik bij de Taams Kliniek verwacht alwaar dokter Maarten Taams het bovenste stuk van het gips ging verwijderen. Uiteraard vergezelde Luchiano (9) mij, wij gaan overal samen naar toe.

Na een half uurtje wachten was het mijn beurt. Aanvankelijk wilde dokter Taams zoals gezegd alleen het bovenste gedeelte van het gips loszagen maar dat vond dokter CasaSpider geen goed plan. Ten eerste zat het gips door het afnemen van de zwelling bij de gebroken pols een stuk losser en ten tweede kon ik daardoor mijn neus eens in de opening bij mijn bovenarm steken. Van de geur werd ik niet bepaald opgewonden.

04.07.2007: Dokter Maarten Taams brengt nieuw gips aan bij CasaSpider, nu alleen om de onderarm. Klik voor groter.Even later zaagde Maarten Taams met een circelzaag het gips open. Af en toe raakten de zaagtanden mijn huid hetgeen voor een aangenaam kriebelend gevoel zorgde. Het is dan ook een speciale circelzaag dus don't try this at home or at least don't say I didn't warn you.

Als na ruim twee weken het gips eraf gaat ziet zo'n armpje met zo'n polsje er enigszins deerniswekkend uit. Het was fijn dat hij gewassen werd, immers bij UTS zeggen ze altijd: "Het wordt gewassen... en je kunt het opnieuw gebruiken." Curacaose humor.

Het nieuwe gips ging er omheen. Maarten Taams deed het ietwat wild, de spetters vlogen me om de oren. Het gips om mijn onderarm moet drie weken blijven zitten. Als het eraf mag is dokter Taams op vakantie.

Hij verwees me daarom naar een andere dokter die me vervolgens door zal verwijzen naar de poli van het Sehos. Het alternatief is dat dokter Taams het gips al over een week doorzaagt zodat ik het er twee weken later zelf af kan halen. Nou neen, dank u wel.

Ik moest wel mijn Röntgenfoto's meenemen, die zouden gearchiveerd zijn bij de Röntgenafdeling hetgeen plausibel klinkt. Terwijl we daar aan het wachten waren keken twee Röntgenmedewerksters me lachend aan. "Zo, ze hebben u flink te pakken gehad", zei de ene. Het was inderdaad alsof de winterschilder over me heen was geweest.

De Röntgenfoto's waren niet in het archief, ik moest maar terug naar de afdeling van dokter Taams. De secretaresse aldaar vond na enig zoeken een envelop met de foto's van 18 juni alsmede een lege envelop zonder de foto's van 20 juni. Ze gaat verder op zoek en zal mij bellen.

Wie oh wie zit nu elke avond heimelijk naar de Röntgenfoto's van Casa's gebroken polsje te kijken?

June 21, 2007

Status Casa en Marco's Fish-Farm

Status Casa

Veel mensen maken de fout dat ze als het even tegenzit denken dat het niet slechter meer kan gaan. Geloof mij, het kan altijd erger. Dinsdagnacht werd ik wakker met een pijnlijke linker enkel. Hierdoor zag mijn lopen er woensdag iets minder kievitachtig uit dan men van mij gewend is. Donderdagmorgen was de pijn zo hevig dat ik nauwelijks nog kon lopen.

Met enige moeite bereikte ik de auto om Luchiano (9) naar school te brengen en voelde me een wrak met een arm in het gips en die kapotte enkel. Thuis bleek al snel dat van werken geen sprake kon zijn. Lucy ondersteunde me terwijl ik kermend van de pijn voetje voor voetje naar mijn bed schuifelde. "Wat is er toch met me aan de hand?", ging het door me heen.

Het leek me sterk dat ik in mijn slaap mijn enkel gebroken had, maar daar had het wel veel van weg. Een nieuw bezoek aan de Taams Kliniek lag voor de hand. Op de Röntgenafdeling werkt een overbuurvrouw van ons die mij de laatste dagen een aantal malen heeft gezien. "U wordt toch geen vaste klant van ons?", vroeg ze. Inmiddels heeft het er alle schijn van

Ik haalde Luchiano van school en Lucy pakte thuis alles in om aansluitend met zijn vieren naar het ziekenhuis te vertrekken. We konden voor de deur parkeren en Lucy haalde een rolstoel. Dokter Maarten Taams vroeg wat ik nu weer had gedaan. Hij schreef een opdracht om foto's van de enkel te maken maar zijn eerste en voor mij verrassende diagnose was: jicht (Wikipedia). De enige afwijking in mijn geval is dat de ontsteking niet acuut was maar er twee dagen over deed.

Maar ja, ik ben dan ook geen toptennisser van 20.

Op de Röntgenfoto's was niets te zien. De dokter besloot in te zetten op een behandeling tegen jicht en schreef diclofenac voor om de ontsteking te remmen en het oude beproefde middel colchicine om de jicht te bestrijden. Tevens wilde hij mijn bloed getest zien. We reden daarom door naar Medical Laboratory Services aan de Perseusweg.

Thuis ben ik meteen op bed gaan liggen. Lucy maakte wat te eten klaar en daarna slikte ik mijn medicijnen. Schrijven met mijn been omhoog op een stoel is voorlopig pijnvrij maar straks komt het moment van naar bed gaan. Liever schrijf ik nog even door.

Marco's Fish-Farm

Gebeurt er ook nog weleens iets leuks? Jazeker, alleen moeten we daarvoor een paar dagen terug, naar afgelopen maandag om precies te zijn. Klas 4B van de Marnix-school had een eindejaarsuitje naar Marco's Fish-Farm, gelegen vlak voor Fuik. Aangezien de buschauffeur niet precies wist waar het was liepen we letterlijk de fuik in, immers daar houdt de weg abrupt op en moesten we omkeren.

18.06.2007: Klas 4B van de Marnix-school bezoekt Marco's Fish-Farm. Klik voor groter.Marco's Fish-Farm beslaat een enorm terrein en dankt zijn bekendheid vooral aan de tilapia kwekerij. Er is echter veel meer te zien en te doen zoals rondleidster Mimi (of was het Didi?) en assistente Didi (of toch Mimi?) aantoonden. Zo worden er bijvoorbeeld ook honden afgericht voor bewaking en het opsporen van drugs.

"Waar is Marco eigenlijk?", vroegen een paar kinderen. "Oh", zei Mimi, "die zit boven achter de computer om de email van meester Peter op te zoeken." Er was iets misgegaan in de communicatie. Marco hebben we de rest van de dag niet gezien.

Hoogtepunt van het uitje was dat de kinderen in groepjes van drie een hele vijver mochten leegvissen. Meester Peter had een weddenschap lopen met Jelmer, zoon van een visser. Iedere week gaat hij met zijn vader uit vissen. In het begin liep het niet zo vlot, maar uiteindelijk won zijn team dat verder uit Karima en Ef bestond overtuigend met niet minder dan 28 gevangen en teruggezette vissen.

Een speciale vermelding verdient Kaith die heel wat vissen verschalkte en er zelfs een heeft gezoend. Jammer genoeg bleken de kinderen tijdens de terugreis nog helemaal niet moe en is het best een eind rijden van Fuik naar Rio Canario.

Voor de liefhebber staat de volledige serie van 69 foto's online in het album 18.06.2007 Marnix4B naar Marco's Fish-Farm. Enjoy!

Heet van de naald

Het is nu 21:30 en het lijkt een stuk beter met de enkel te gaan. De medicijnen slaan aan. Door ervaring wijs geworden juichen we echter niet te vroeg, immers wie weet welk lichaamsdeel het morgen dan begeeft.

June 20, 2007

Nog meer gips en weer een finale

Woensdagmorgen reed ik naar de Taams Kliniek om nieuwe foto's te laten maken. Dokter Maarten Taams wilde graag zien of zijn uiterst pijnlijke correctie resultaat heeft gehad. Een dagje ziekenhuis is toch vooral wachten:

  • 09:00 - 09:45 Wachten.
  • 09:45 - 09:48 Twee Röntgenfoto's laten maken.
  • 09:48 - 10:30 Wachten op de resultaten.
  • 10:30 - 10:32 Met de resultaten naar de afdeling van Maarten Taams.
  • 10:32 - 11:45 Wachten op de dokter.
  • 11:45 - 11:50 Dokter is tevreden over de foto's en wil daarom de gehele arm immobiliseren lees in het gips zetten. Daarvoor moest ik 's middags terugkomen.

's Middags was het wachten aanmerkelijk plezieriger want Luchiano (9) ging mee. Bij de Röntgenafdeling maakte hij koffie voor mij en thee voor zichzelf. Terwijl hij daarmee bezig was klonk er gejuich op een televisie achter mijn rug. In de 89e minuut scoorde Daniel de Ridder Maceo Rigters de 1-1 voor Nederland onder 21 tegen hun leeftijdsgenoten uit Engeland.

Ik verhuisde onze spullen naar een plek met goed uitzicht op de televisie en maakte me op voor de verlenging. Op die manier is een half uurtje wachten goed te doorstaan, ja zelfs een plezier.

20.06.2007: Gehele linkerarm CasaSpider nu in het gips; krulletjes zijn van dokter Maarten Taams. Klik voor groter.Na nauwelijks vijf minuten was ik echter al aan de beurt en begaf me met lichte tegenzin naar de behandelkamer. Het extra stuk gips voor mijn bovenarm werd eenvoudig aan het al bestaande gips vastgeplakt.

"Sjezus, dat is zwaar", constateerde ik bij het van het bed afstappen. "Ja maar u bent ook een sterke kerel", vergoeilijkte de dokter. Okay, geen 20 en geen toptennisser maar wel een sterke vent. We zullen het ermee moeten doen. "Komt u over twee weken maar terug of als u het niet meer uithoudt. Maar minimaal tien dagen."

Dat voorspelt niet veel goeds.

Het bandje van de mitella sneed in mijn nek, zo krijgt men van de ene kwaal vanzelf weer andere. Mijn linkervoet doet ook al pijn door de vreemde bewegingen. Niet zeuren, Casa. Thuis bleek de tweede helft van de verlenging nog niet afgelopen te zijn. Het bleef 1-1 en een zinderende penalty shootout ging van start.

Vraag me niet waarom, maar ik had er vertrouwen in. Zelfs toen we met nog twee strafschoppen te gaan er eentje achter stonden. Uiteindelijk won Nederland na niet minder dan 32 strafschoppen met 13-12. Slechts drie penalties missen van de zestien is een prestatie. "We hebben hier veel op geoefend", aldus coach Foppe de Haan.

Is het geluk?
Is het toeval?

Feit is dat Foppe de Haan al Europees kampioen is met dit elftal en nu wederom in de finale staat, deze keer tegen Servie. Buiten dat heeft hij notoire Angstgegner Portugal in een direct duel verslagen en vandaag dus het machtige Engeland met strafschoppen. Petje af voor Foppe de Haan.

June 19, 2007

In hetzelfde schuitje

19.06.2007: Shukmann en CasaSpider in hetzelfde schuitje. Klik voor groter.Wachtend op het bankje voor klas 4B van de Marnix-school zag ik maandagochtend Shuk-Mman, een klasgenootje van Luchiano (9) aan komen lopen. Ze droeg een mitella en had haar linkerarm in het gips. Zelf hoopte ik toen nog dat mijn linkerpols niet gebroken was.

Iedereen vroeg haar wat er gebeurd was. Zaterdagavond wilde Shuk-Man iets pakken waar ze niet bij kon en ging daarom op een stoel staan, een stoel met wieltjes. Dat lijkt me voorlopig wel voldoende informatie.

Maandag zette dokter Maarten Taams mijn pols in zijn gips en daarom ging dinsdagochtend de camera mee naar school. Shuk-Man en CasaSpider beiden op zaterdagavond gewond aan hun linkerarm, we zitten in hetzelfde schuitje. Het heeft wel iets Lee Towers-achtigs.

| | Comments (19)

June 18, 2007

Als een boer die kiespijn heeft

De zwelling en de pijn rondom mijn pols namen niet af, ja zelfs integendeel. Maandagochtend was mijn linkerhand rood en opgezwollen. Toch maar eens naar de dokter gaan dus. Eerst stond er een uitstapje naar Marco's Fish-Farm met klas 4B van de Marnix-school op het programma. Ondanks de pijnlijke pols was het een leuk uitje. Daarover binnenkort meer.

Om half twee meldde ik mij in gezelschap van Luchiano (9) bij de Taams Kliniek, het alternatief voor het Sehos. Na een uur wachten constateerde dokter Maarten Taams binnen 30 sekonden dat de pols hoogstwaarschijnlijk gebroken was. "Ga maar even langs de Röntgen en dan kom je met de foto's terug."

Toen ik om ongeveer half vier voor de tweede keer de kamer van Maarten Taams binnenstapte prijkten de twee foto's van mijn pols al pontificaal in de lichtbak. "Ja, gebroken en niet zo mooi ook", zei de dokter. Ik zag werkelijk niets abnormaals aan de foto's. Ieder zijn vak zullen we maar zeggen. Luchiano was nergens te bekennen, hij was in het gebouw aan het rondstruinen.

"Het bot is iets verschoven dus dat ga ik proberen te corrigeren. Dat kan ietwat pijnlijk zijn." Ik nam plaats op een bed en mocht met mijn rechterhand een grote beugel vasthouden. Een verpleegster kwam binnen. Zij hield mijn arm aan de ene kant vast terwijl de dokter aan mijn vingers begon te trekken.

18.06.2007: CasaSpider in het gips wegens gebroken pols. Klik voor groter."Dit doet toch niet veel pijn?", vroeg hij. Neen, dat deed inderdaad geen pijn. "Dan gaan we nu de breuk corrigeren." Dokter Taams voegde de daad bij het woord en begon uit alle macht op het allerpijnlijkste plekje van mijn pols te drukken.

Vrijwel gelijktijdig stootte ik een langgerekte oerkreet uit terwijl mijn benen richting het plafond zwiepten. Nooit geweten dat ik zo lenig was. Na een paar minuten vroeg de verpleegster: "Gaat het weer een beetje?"

In ieder geval toch beter dan met Gert-Jan Dröge zullen we maar zeggen.

We gaan vijf minuten terug in de tijd. Luchiano komt terug van zijn omzwervingen en vermoedt dat zijn vader zich reeds in de behandelkamer bevindt. Aan de receptioniste vraagt hij: "Waar is meneer Spider?" Juist op dat moment klink het gebrul van een gnoe in doodsangst. "Oh, ik denk dat ik al weet waar hij is."

Woensdag worden nieuwe foto's gemaakt om te zien of de correctie tenminste effect heeft gehad. Mocht dit niet het geval zijn is dat overigens geen reden voor een ander behandelplan. "Als u nou 20 jaar of een hele goede tennisser zou zijn okay, dan willen we nog wel opereren", deelde de wel eerlijke maar niet tactische Maarten Taams mede.

"Maar dat kan altijd nog gebeuren hoor", sputterde ik tegen. "Neen, 20 zult u niet meer worden", sloeg Taams ook die hoop de bodem in.

Autorijden met een gipsen onderarm uit het raampje heeft wel iets. Thuis stond Lucy klaar om CasaSpider met zijn nieuwe gadget te fotograferen. Als een boer die kiespijn heeft. Het worden zes lange weken.

June 17, 2007

EK Au-21

In de auto op weg naar Albert Heijn gaf Radio Hoyer de tussenstand door van de wedstrijd Nederland-Belgie bij het EK onder 21. Een vreselijke naam, geef mij dan maar het Duitse U-21. Het was 2-1 voor Nederland terwijl Portugal met 4-0 voorstond tegen Israel.

"Kom op, Foppe", ging het door mijn hoofd, "je bent het toch niet vergeten? Laat die Belgen een keer scoren, please." En zo geschiedde. Door de 2-2 gaan Nederland en Belgie door naar de halve finales en mag Portugal terug naar Portugal.

Zaterdagavond stond er een film op het programma maar eerst gooide ik een volle vuilniszak buiten in de kliko. Het had geregend en er lagen wat druppeltjes op de porch. Plotseling vloog mijn standbeen onder me vandaan en smakte ik tegen de stenen vloer. "Val altijd op je onderarm en nooit op je pols", zeg ik altijd tegen Luchiano (9).

Deze tegenstander had echter ik niet aan zien komen en ik viel hard op mijn linker pols. Ja, gelukkig de linker. Het werd een zware nacht en hij is tamelijk opgezwollen. Verbazingwekkend hoe men zijn linkerpols nodig heeft bij iets simpels als het snuiten van de neus. Zelfs typen doet pijn. De meeste ongelukken gebeuren inderdaad thuis.

Maar Luchiano's vaderdagkado is wel klaar.

June 1, 2007

Een bizar telefoongesprek

"Het heeft drie jaar geduurd voordat ik het had. Drie jaar dat ik bewust bezig was met mannen die HIV hadden."
- "En dan had je ook zoiets van dat je het wel spannend vond om het te krijgen?"
"Het idee dat ze je kunnen bevruchten, eventjes stom gezegd. Maar je snapt wat ik bedoel."
- "Ja, het bevruchten met HIV-virus. Maar ben je nu ook blij dat je het hebt dan of..."
"Het maakt me helemaal geen zak meer uit. Het is net een chronische ziekte. Zo wordt het ook behandeld."
- "Ja, je krijgt natuurlijk medicijnen ook..."

Journalist Jeroen Grob in gesprek met een anonieme beller. Gezien in Knevel & Van den Brink, uitzending woensdag 31 mei 2007 vanaf minuut 03:10 tot minuut 09:50. Eerder kwam Jeroen Grob in het nieuws toen uit zijn auto de mastertapes van de nieuwe Bassie en zijn vriendjes Show werden gestolen.

De kwestie die deze week in Groningen aan het licht is gekomen waarbij het gaat om structureel verkrachten van met GHB gedrogeerde slachtoffers en vervolgens injecteren met HIV-besmet bloed is een exces. Het betreft volgens Jeroen Grob echter wel degelijk slechts het topje van de ijsberg als het gaat om mannen die ofwel op zoek zijn naar HIV-donoren dan wel mannen die gezonde mannen willen bevruchten.

In dat licht bekritiseert Grob de Schorerstichting. Deze stichting ontvangt subsidie onder andere om veilige seks te promoten maar zag na korte tijd af van verdere medewerking aan het onderzoek. Het bewust zoeken van HIV-besmetting beschouwt men als een incident en publicatie zou de homobeweging schaden.

In de Gaykrant van Henk Krol zijn volgens Grob profielen te vinden van mannen die op zoek zijn naar barebacking. Letterlijk paard rijden zonder zadel. Ook de HIV Vereniging Nederland (HVN) ligt onder vuur door activiteiten van de werkgroep Poz & Proud (seropositief en trots) die seksfeesten wil organiseren waar mensen onveilig met elkaar kunnen vrijen.

Als men zijn eigen huis in brand steekt keert de verzekering niet uit. Het wachten is op een reactie van de zorgverzekeraars.

May 23, 2007

De tekening van dokter Faries

Met Diana (1) gaat het helaas nog niet zo goed. Ergens in mei begon het met een soort ontsteking onder haar rechteroog. Dat ging gepaard met veel jeuk en Diana krabde er daardoor regelmatig aan. 's Nachts lag ze regelmatig te hoesten. Op donderdag 10 mei ging Lucy met haar naar de huisarts. Die schreef een zalf voor tegen schimmels voor onder het rechteroog alsmede een drankje tegen droge hoest.

In de vroege ochtend van vrijdag 18 mei heeft Diana overgegeven en kreeg vervolgens koorts die opliep tot 39.5 graden. Die avond besloten we naar de weekendarts te gaan. Haar keel was een beetje rood, maar er was geen ontsteking te zien. De dokter schreef een antibioticum voor alsmede druppels voor de ogen en een middeltje tegen slijmhoest.

Zondag 20 mei was de kleine prinses bijna de oude. Ze was actief, praatte veel en wilde telkens bij mij op schoot de CasaMovie van haar verjaardag kijken. Ze doet alles mee, vooral het in de hoogte steken van haar armen bij het Hiep, hiep, hoera en meedansen tijdens de jump-scene. Het leek de goede kant op te gaan.

22.05.2007: Kinderarts Sonja Faries maakte deze tekening om haar diagnose van Diana's ontsteking te verduidelijken. Klik voor groter.Dinsdag 22 mei zat ze er echter weer als een dood vogeltje bij. Ze reageerde nauwelijks en had geen zin om te eten of te drinken. Kruipen was ook al niks, het liefste wilde zij de hele tijd gedragen worden. Lucy maakte een afspraak bij kinderarts Sonja Faries. Daar werden we tegen twee uur 's middags geholpen.

Dokter Faries onderzocht Diana, voelde wat knobbeltjes in haar nek die schijnbaar pijnlijk waren en testte of zij haar kin op haar borst kon krijgen. Dit om te zien of er misschien sprake is van meningitis. Ondanks dat Diana tegenstribbelde was de nek soepel genoeg.

De diagnose van dokter Faries luidt dat zich een infectie ergens achter de neus bevindt. Helaas is het niet mogelijk om deze infectie te zien, maar deze kan via kanalen zowel de oren, de ogen als de keel en de longen (slijm) bereiken. Met een paar lijnen schetste zij de situatie op papier. Nu ben ik werkelijk ontzettend slecht in het lezen van dit soort schetsen, dat begint al met het bepalen wat de bovenkant van het papier is.

Pas toen zij er een oog met wimpers in tekende begon het me een beetje te dagen. Voor de duidelijkheid heb ik er de namen van de mij bekende lichaamsdelen bijgeschreven. Het lijkt erop dat de infectie achter de neus de oorzaak is van de dikkere wallen onder Diana's ogen en tevens van het slijm in haar borst. Het kanaal naar het oor is in ieder geval schoon. Al met al een plausibele dianose en we moeten het er maar mee doen.

Diana kreeg een ander antibioticum voorgeschreven, het eerdere middel veroorzaakte diarree. Ook een neusspray en een beter type zetpil stonden op het recept. 's Nachts was het nog niet veel, Diana sliep slecht en Lucy daardoor ook. Om een uur of drie hebben we zo'n nieuwe zetpil ingebracht en daarna ging het slapen een stuk beter. Om zes uur 's morgens huilde ze maar deze keer van de honger. Ze dronk het hele flesje leeg en dat is een goed teken.

Al met al zijn we nu ongeveer twee weken aan het kwakkelen. Het wordt tijd dat Diana beter wordt.

March 9, 2007

Het is onze policy

Afgelopen week had ik flink last van een kies. Het betrof de kies linksboven achter, net voor de verstandskies die er al uit was. De kies deed pijn en ik voelde er eens aan. Hij wiebelde. Met enige moeite kon een afspraak met tandarts Chong worden gemaakt. Om onverklaarbare redenen zitten alle tandartspraktijken vol tot ongeveer kerstmis.

Donderdagmiddag was het zover. In de wachtkamer nam ik plaats met een (heel oude) Forbes Magazine naast drie meisjes van ongeveer 16. Ze moesten regelmatig lachen en dan schudden de met elkaar verbonden stoeltjes hetgeen het lezen van Forbes Magazine enigszins bemoeilijkte.

Het was mijn beurt. "Ik ben alleen vanmiddag, de assistente voelde zich niet zo lekker", begon de tandarts. In gedachten zag ik mij straks al de afzuigapparatuur zelf in de mond vasthouden, misschien kon er dan wat van de prijs af.

Tandarts: "Om welke kies gaat het?"
CasaSpider: "Linksboven achter."

Ik deed mijn mond open en de tandarts begon er rechts in rond te kijken. "De rotte kies zit links hoor", zei ik. Geen erg bemoedigend begin.

Tandarts: "We gaan eerst eens een foto maken."
CasaSpider: "Een foto? Maar hij moet er toch gewoon uit?"
Tandarts: "Het is voor de veiligheid van u en van ons. En het is nu eenmaal onze policy."

Tien minuten later was op de foto te zien dat de kies nog maar voor 10% in het bot zat hetgeen overeenkwam met het waarnemen van wiebelen als men hem aanraakte. Voordat de tandarts tot trekken kon overgaan legde hij alles klaar, immers er was geen assistente.

Maar eerst de verdoving. Niet minder dan vier prikken werden rondom de kies en in het gehemelte gegeven.

CasaSpider: "Is vier prikken niet een beetje overdreven, normaal krijg ik er altijd maar twee."
Tandarts: "Twee kan ook, maar ik geef er altijd vier. Achter de kies loopt ook een zenuwbaan en ik wil voorkomen dat er tijdens het trekken bijgespoten moet worden. Dat is onze policy."
CasaSpider: "Oh."

Terwijl het gevoel in mijn mond langzaam verdween kwam de tandarts met iets nieuws.

Tandarts: "O ja, als de kies getrokken is dan hecht ik de wond. De hechtingen verdwijnen niet vanzelf, daarvoor moet u over een week even terugkomen."
CasaSpider: "Hechten? Er is bij mij nog nooit gehecht, zelfs niet toen mijn verstandskiezen werden verwijderd."
Tandarts: "Ook niet bij de onderste?"
CasaSpider: "Neen, nooit. Is dat echt nodig?"
Tandarts: "Tja, het is nu eenmaal onze policy. En u betaalt er ook voor."
CasaSpider, steeds moeilijker pratend: "Dat bedoel ik!"

Het trekken verliep zonder problemen evenals het hechten. Volgende week donderdag worden de hechtingen verwijderd.

February 20, 2007

Diana slaagt voor eerste examen

Dinsdagmorgen om 09:10 werden wij met Diana (9 maanden) verwacht bij het Departamentu Salú Hubenil aan de Van Leeuwenhoekstraat 15. In dit gezondheidscentrum voor kinderen moest zij een gehoortest ondergaan. "Een niet dadelijk opvallend verlies aan gehoorscherpte kan een belemmering betekenen voor de ontwikkeling van een kind", aldus het begeleidende schrijven.

Het gebouw bevindt zich naast El Seńorial. Aan de naam El Seńorial hebben Lucy en ik goede herinneringen. Het is ons vaste hotel in Santo Domingo. In El Seńorial op Curacao kan men beter niet te vroeg terechtkomen, dat is namelijk een uitvaartcentrum.

Op dinsdag 20 februari 2007 om 09:10 had Diana (9 maanden) haar eerste examen, een gehoortest bij het Departamentu Salú Hubenil aan de Van Leeuwenhoekstraat 15. Klik voor groter.Het Departamentu Salú Hubenil is gevestigd in een mooi authentiek gebouw dat enigszins aan een museum doet denken. Jammer genoeg is er behoorlijk wat achterstallig onderhoud. We gingen naar binnen en een paar tellen later sloot de zware deur met een enorme knal. Een leuke binnenkomer voor een gehoortest.

De onderzoeksmethode die voor de gehoortest wordt gebrukt is de Ewing screening. Onwillekeurig denk ik terug aan mijn studententijd in het begin van de jaren '80. De tv-serie Dallas was hot en bij de naam Ewing komen herinneringen boven aan Sue-Ellen die getrouwd was met JR. Laatstgenoemde had (heeft) echter meer problemen met zijn lever dan met zijn gehoor. Ofwel luisterde hij nooit naar goede raad.

We waren aan de beurt. Met Diana op mijn arm liepen we naar beneden. In een klein kamertje wachtten twee dames ons op. Aan Luchiano (9) vroeg een van de vrouwen of hij Papiaments begrijpt. En vervolgens of hij heel stil wilde zijn of liever nog buiten wilde wachten. Maar ook buiten moest hij heel stil zijn. Luchiano ging naar buiten.

Lucy nam achterin de kamer plaats op een stoel en ook zij moest heel stil zijn. Diana zat op mijn schoot. De ene dame bewoog gelijk een illusioniste drie gekleurde bekertjes in ovalen voor haar gezicht. Diana volgde haar bewegingen nauwgezet. Ik ook. Tegelijkertijd maakte de andere dame achter ons heel zachte geluidjes met achtereenvolgens een soort bel, een soort getik op een blokje (wat het precies was kon ik niet zo goed horen) en spraak. Zowel links als rechts.

Diana draaide steeds op het juiste moment haar hoofd naar achteren en nog naar de goede kant ook. Aan het einde van de test complimenteerden de dames haar. Voor alle onderdelen scoorde zij '++'. In de carnavalstijd is dat opmerkelijk, veel kinderen hebben dan last van tijdelijke doofheid.

Als Diana in het vervolg niet naar ons luistert ligt het in ieder geval niet aan haar gehoor.

August 31, 2006

Wel of niet vaccineren

Afgelopen woensdag heeft Diana (3 maanden) haar tweede serie vaccinaties gehad. Ergens in de commentaren schreef ik dat ook bij inenten naar een balans moet worden gezocht: is het middel soms niet erger dan de kwaal? Cyberjunk reageerde hier tamelijk fel op dat in haar ogen zeker in het geval van polio het middel nooit erger kan zijn dan de kwaal.

Met name in streng Christelijke dorpen zijn mensen sterk tegen vaccineren omdat men zich dan actief bemoeit met het plan dat God heeft met de betreffende mens. Deze redenering heb ik nooit kunnen volgen. Immers, als de wetenschap zover is dat men ziektes kan voorkomen en daarmee de dood uitstellen, waarom is wellicht juist dat dan niet het plan van God?

Op het moment dat men zelf een mooie gezonde baby in zijn armen houdt is dat een van de meest kostbare dingen die iemand kan overkomen. Bij het inenten wordt een naald in het smetteloze velletje van deze baby ingebracht. En niet alleen dat, er worden bewust ziektekiemen in het lichaampje gespoten. Feitelijk gaat dit volkomen tegen de natuur in.

Alles in het leven is een afweging. Als men met weinig risico een grote kans op veel ellende kan voorkomen dient men dit serieus te overwegen. Dat is het basisprincipe van elke verzekering. Het Nederlandse vaccinatieprogramma voldoet aan dit criterium. Om die reden ben ik principieel voorstander van vaccineren.

Daar komt nog iets bij. Het massaal afsluiten van brandverzekeringen biedt geen enkele garantie op het verminderen van het aantal branden. Collectief vaccineren tegen een specifieke ziekte kan echter wel degelijk leiden tot het verdwijnen van deze ziekte. Zo heeft in 1980 de Wereld Gezondheidsorganisatie (WHO) de wereld pokkenvrij verklaard.

Het solidariteitsprincipe is in deze zeer belangrijk. Als individuen zich hieraan onttrekken kan het hele effect teniet worden gedaan. Vergelijk het met de vakbonden die opkwamen tijdens de Industriële Revolutie. Sommige werkgevers probeerden individuele werknemers over te halen buiten de CAO bij hun in dienst te treden om zo het collectief te breken.

Ziektes zijn extra gevaarlijk bij zeer jonge kinderen, zie het voorbeeld van polio. Het zijn echter niet de kinderen, maar de ouders die beslissen of er wel of niet gevaccineerd wordt. Ouders dienen deze beslissing derhalve zeer weloverwogen te maken, dat spreekt voor zich.

Kinkhoest of pertussis is een ziekte waarbij al sinds lange tijd twijfels bestaan over de risico's van de vaccinatie. De bijwerkingen konden bijzonder heftig zijn waardoor steeds meer ouders besloten hun kinderen niet te laten inenten tegen kinkhoest. Dit leidde echter op zijn beurt tot een verhoogd aantal sterfgevallen ten gevolge van deze ziekte.

Er staat expliciet dat de bijwerkingen bijzonder heftig konden zijn. Vanaf 1 januari 2005 worden kinderen in Nederland namelijk met een nieuw zogenaamd acellulair (aK) kinkhoestvaccin ingeënt in plaats van met het traditionele cellulaire (cK) vaccin. Voor wie hier meer van wil weten, zie het artikel Vaccinatie tegen kinkhoest (Hans Hoogervorst) en Acellulaire kinkhoestvaccins in het Rijksvaccinatieprogramma (H.C. Rümke en J.F.P. Schellekens).

Behalve van religieuze oorsprong zijn er ook argumenten van gezondheidskundige aard om juist niet te vaccineren. In de Nieuwsbrief juli 2006 van Mens Sana wordt gerept over bijwerkingen van vaccinatie als het Post Vaccinaal Syndroom. Tevens ziet de schrijver van het artikel een explosieve stijging van het aantal gevallen van eczeem en astma bij zuigelingen. Een stijging die hij toeschrijft aan het steeds vroeger en veelvuldiger vaccineren.

Een ander interessant artikel is Een leek in de luren gelegd op ouders.nl. Het betreft een dubbelrecensie van het boek Vaccinatie door Dr. Viera Scheibner. De eerste recensie is van een leek op het gebied van vaccineren, de tweede van een deskundige. Men kan maar beter goed geďnformeerd zijn.

Diana gaat het voorgeschreven vaccinatieprogramma helemaal doorlopen. Wel vragen we bij het volgende bezoek aan het Consultatieburo of het kinkhoestvaccin cellulair of acellulair is.