CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Voor sommigen klinkt het welicht enigszins oneerbiedig, maar het negativisme waarmee tegen de Bijbelse figuur Thomas wordt aangekeken spreekt mij absoluut niet aan. "Eerst zien, dan geloven" is binnen de ICT een belangrijk adagium.

Maar ook allerlei zogenaamd wetenschappelijke onderzoeken dienen met een zeker wantrouwen te worden bejegend. Er is een probleem met kindereren tussen de 12 en 16 jaar die alcohol drinken. Dit mag men als feit accepteren. Een onderzoekster trekt echter wel snel conclusies:

"Ik sprak met een meisje dat een paar keer te veel gedronken had. En na 30 seconden vroeg ze me al: 'Wat zei je ook alweer?' Ze kon zich gewoon niet concentreren, een beginnend stadium van Korsakov."

De enig juiste conclusie is een andere. Die mevrouw heeft geen kinderen van twaalf jaar.

Posted by CasaSpider at 7:00 AM | Permalink | Comments (13)

Samen met Luchiano (12) en Diana (3) rijd ik naar Breda waar we een paar dingen moeten regelen. Het zijn een beetje vreemde dagen. Nou ja vreemd, ze zijn zelfs raar te noemen. We hebben het prima naar onze zin in de stad waar we op verzoek van Diana internationaal toprestaurant McDonalds aandoen. Ik heb nog wel zin in een trappistje, maar de terrasjes zien me er toch net iets te koud uit.

En dan wil ik ook nog naar de Mediamarkt om een USB-oplader voor in de auto te kopen. Zo'n ding dat je in je sigarenaansteker of de extra 12-volts aansluiting steekt en waar twee of meer USB-aansluitingen op zitten voor de telefoon en de TomTom. Ideaal gewoon.

Helaas heeft Luchiano last van zijn benen, beenpijn noemt hij dat. Het kan de groei zijn, maar ik maak me er toch een beetje ongerust over. We besluiten de Mediamarkt te laten voor wat hij is en rijden naar huis.

Bij Bart Smit hebben we voor Diana een Darth Vader carnavalspakje gekocht. Ze is echter zo moe dat ze meteen naar bed wil met haar chupatina, dat is een oud blauw kussen. Chupatina betekent vrij vertaald iets van klein zuigertje. Na een kwartier hoor ik via de intercom echter activiteit in haar kamer en daar komt ze de trap al af.

"Ik wil mijn masker", zegt ze. Even later staat een gevaarlijke versie van Darth Vader voor ons: Darth Diana.

Posted by CasaSpider at 8:46 PM | Permalink | Comments (8)

Dinsdagavond begint na een lange, verlengde winterstop eindelijk de voetbaltraining van Rijen D4 weer voor Luchiano (12). Bijna alle kinderen zijn present in de ijzige kou, het is vier graden onder nul met een gevoelstemperatuur van min tien. Van de toeschouwers laat de harde kern het niet afweten: moeder, zus en zwager van Mike; Bülent, de vader van Hasan Ali ook al is hij onherkenbaar ingepakt en CasaSpider. We spreken elkaar moed in. Na twintig minuten begint de kou langzaam in de ledematen te trekken ook al is het bij lange na niet zo koud als tijdens de befaamde paardenshow op de Hongaarse pusta.

De kinderen houden zichzelf lekker warm door te voetballen, ja zo is het een koud kunstje. Na een half uur geeft Daniella het voorbeeld en beent richting de kantine. Wij kunnen en willen niet achterblijven en vertellen de trainers dat we alvast de wedstrijdtactiek voor zaterdag met elkaar gaan doornemen.

Lekker, zo'n warm kopje koffie erbij. Om 14 minuten over 7 melden we ons weer langs de lijn en even later zitten Luchiano en ik in de auto. "Alles kits met je benen?", vraag ik hem. Hij heeft na een sportieve prestatie zo nu en dan flink last van zijn benen. "Nee, ze zijn prima."

Ik doe de voordeur open en loop door naar de woonkamer. Luchiano wil de trap oprennen en dan hoor ik een gil. Snel ga ik naar de trap en zie Luchiano in gebukte houding staan. Hij kan niet vooruit en niet achteruit, er is iets danig mis met zijn rechterknie. Ik draag hem naar de bank en trek voorzichtig zijn schoenen en broek uit. Hij kan zijn knie bijna niet bewegen en het doet flink pijn.

Woensdag is het geen cent beter en maak ik een afspraak bij de huisarts. Dokter Fleerakkers kijkt nauwkeurig naar de knie en vermoedt dat de patella pees is overbelast. Het vreemde is alleen dat Luchiano absoluut niet op zijn rechterbeen kan staan. Daarom overlegt ze met het Amphia ziekenhuis in Breda. Daar raden ze aan om toch even langs te komen, nog wel bij de Spoedeisende Hulp. Het goede van de afdeling Spoedeisende Hulp is dat ik zonder betalen vlak voor de ingang mag parkeren. Het nadeel van Spoedeisende Hulp als men niet op sterven ligt is dat andere patienten met zwaarder letsel nog wel eens voorgaan. Hier een tijdbalkverslag van ons bezoek aan de afdeling Spoedeisende Hulp van het Amphia Ziekenhuis (Molengracht) te Breda.

• 14:35 Aankomst Spoedeisende Hulp. Voor een euro leasen we een rolstoel en het eerste wat de baliemedewerkster van de Spoedeisende Hulp zegt is: "Een ogenblikje". Ja, dat verwacht ik niet bij de Spoedeisende Hulp. Daarna mogen we plaatsnemen in de wachtkamer.
• 14:55 Een verpleegster haalt ons op en wil ons een kamer binnen leiden die al bezet is. Jammer, maar we moeten terug naar de wachtkamer.
• 15:10 Nu verschijnt er een verpleger die Luchiano in een behandelkamer op het bed legt. We wachten op de dokter.
• 15:30 Een dokter komt binnen (dokter Jimenez?). Hij vraagt wat, drukt wat en besluit om Röntgenfoto's te laten maken.
• 15:32 We zijn weer alleen in de behandelkamer en wachten op het maken van de foto's.
• 15:40 Mensen komen vragen of de dokter al langs geweest is. De foto's zijn al wel aangevraagd.
• 15:50 We worden opgehaald en men maakt twee Röntgenfoto's van Luchiano's rechterknie.
• 15:55 We zijn weer terug in de behandelkamer van de afdeling Spoedeisende Hulp. Luchiano: "Ik wil met Spoed hier weg."
• 16:20 Luchiano: "Moet ik 500 keer hetzelfde verhaal vertellen." Dat klopt, aan alle hierboven genoemde Amphia-medewerkers heeft hij hetzelfde verhaal verteld. Wachten, wachten, wachten.

O ja, toen we van de huisarts naar de auto liepen, Luchiano hinkelend, heb ik hem het laatste stukje tegen zijn zin gedragen. "Zet me neer, dit is zo humiliating! Straks ziet Joey mij nog, die rijdt hier heel vaak langs."

• 16:35 Ik ben op de gang gaan staan om te laten merken dat wij er nog zijn. Een dame komt langs en vraagt of ik een kopje koffie wil. Ja, graag. Luchiano krijgt niets. Neen, ze zijn ons niet vergeten maar het beoordelen van foto's kan lang duren. Dat weten wij inmiddels al. Als ik een slokje van mijn koffie neem vraagt Luchiano waarom hij eigenlijk niets te drinken heeft gekregen. "Jij bent de patient en die gaan toch dood", zeg ik vriendelijk.
  
• 16:47 We maken maar wat foto's van Luchiano met gele en bruine teddyberen die in de behandelkamer voorhanden zijn.
  
• 16:57 Dokter Jimenez komt binnen en heeft niets afwijkends op de foto kunnen zien. Luchiano moet maar rusten en er komt een drukverband. Na anderhalve minuut is de dokter alweer weg.
  
• 17:06 Een verpleger in opleiding (Sybren?) komt binnen en legt onder het toeziend oog van een wat oudere verpleegster het drukverband aan. Luchiano wil graag krukken, dat vindt hij interessant, en vraagt hierom aan de verpleegster. Die geeft aan dat met de dokter te moeten overleggen. Even later komt ze terug en zegt dat de dokter dat niet nodig vindt: "Anders ga je met die krukken rondsjouwen en dan rust jouw knienie."
  
• 17:20 We zijn klaar, ja echt, en begeven ons naar de uitgang met Luchiano in zijn lease-rolstoel. In het portaal zie ik het al, een ambulance heeft mijn auto dubbelgeparkeerd. Dat kan er ook nog wel bij. Ik loop terug naar de balie en de medewerkster roept de chauffeur op.
  
• 17:25 Eindelijk, we zijn van het terrein van de Spoedeisende Hulp af.
  
• 17:45 Thuis. Snel een Westmalle Tripel opentrekken. Het is me allemaal wat, die Spoedeisende Hulp.

Posted by CasaSpider at 9:10 PM | Permalink | Comments (13)

Negatieve factoren als dreigend terrorisme, misbruik en fraude in combinatie met ontwikkelingen in techniek en ICT zorgen ervoor dat steeds meer gegevens van burgers niet alleen worden opgeslagen maar ook voor diverse doeleinden gebruikt. Een man met een bijstandsuitkering woont samen met een vrouw, ook met een uitkering. De man heeft voor de vorm een eigen woning maar wordt gesnapt omdat hij zijn grijze kliko met streepjescode volgens het geautomatiseerd systeem nooit leegt. Ook al is de kliko-registratie helemaal niet bedoeld om dit soort fraude op te sporen. Wie niets te verbergen heeft hoeft zich nergens zorgen om te maken, zo luidt het adagium.

Wij spelen mee in de Postcodeloterij, immers straks zijn al onze buren miljonair en verbijten wij ons op een houtje. Laatst heb ik een extra lot gekocht en dan niet een van onze eigen postcode maar eentje op 6229 ES in Maastricht, huisnummer 4. O ja, en ook eentje met 3584 AA in Utrecht, huisnummer 249. Gek eigenlijk, vroeger bestonden er geen postcodes en toch kregen we meer post.

We zijn onderweg naar ergens in Belgie en rijden vlakbij Maastricht op een provinciale weg. Potverdorie, daar schiet uit een zijweg ineens een auto de weg op! Een botsing is niet te voorkomen. Als we weer bij onze positieven zijn zie ik een stuk bot van mijn been dwars door het vel steken. Allemachies, snel naar het ziekenhuis en vanzelfsprekend rijd ik zelf. [X] Geschikt.

Een ziekenhuis komt men niet zomaar meer in. Gelukkig heb ik mijn zorgpasje bij me. De intake-dame kijkt bedenkelijk. Dat kon wel eens een dure behandeling worden. "Wat is uw postcode?", vraagt ze quasi-vriendelijk. Razendsnel overzie ik de situatie en lieg met een stalen pokerface: "6229 ES".
- "Okay. Euhm, heeft u daar ook een bewijsje van?"
"Neen, ik heb verder niets bij me. Oh, of wacht eens even, hier heb ik mijn lot van de Postcodeloterij."
De dame bestudeert het lot en glimlacht: "Ja, u woont hier vlakbij. Dan kunnen we u wel behandelen."

Het ziekenhuis als loterij in een maatschappij die in rap tempo krankzinnigizeert. Aan de Nederlandse universiteiten bestaat met ingang van het najaar 2010 een nieuwe studierichting: Postcodegeneeskunde.

Het Academisch Ziekenhuis Maastricht (AZM) weigert patiënten met zeldzame immunologische ziekten die niet in de buurt van het ziekenhuis wonen. “Dit is onaanvaardbare postcodegeneeskunde.” Dit zegt SP-Kamerlid Henk van Gerven in een reactie op het bericht in NRC Handelsblad dat het Academisch Ziekenhuis in Maastricht patiënten om financiële redenen weigert. Het ziekenhuis heeft vorig jaar besloten nog slechts een beperkt aantal patiënten met zeldzame immunologische aandoeningen in de nabije omgeving te behandelen. Het management overweegt dit bij meer dure aandoeningen te gaan doen. (Bron)

Ja, niet zelden is fantasie minder bizar dan de werkelijkheid.

Posted by CasaSpider at 8:15 PM | Permalink | Comments (11)

Plotseling ligt er een oproepkaart op de deurmat voor Diana (3) om zich te laten vaccineren tegen Nieuwe Influenza A (H1N1) oftwel de Mexicaanse Griep. De vaccinatie bestaat uit twee prikken. Nu ben ik op bepaalde gebieden best ruimdenkend maar naalden zijn niet mijn fetisch. Sowieso is het enigszins paradoxaal om een gezond lichaam te infecteren, ook al staat in de bijgeleverde folder dat het ziekmakende virus niet in het vaccin zit.

Wie geen kinderen heeft kan het zich wellicht moeilijk voorstellen maar veel ouders kampen met een dilemma. Wat als mijn kind straks slecht reageert op het vaccin? Maar wat als we niet vaccineren en ons kind belandt in het ziekenhuis? Diana is een gezonde meid en moet een griepje kunnen overleven. Maar ik herinner me nog goed toen ze net een jaar oud was en ziek werd. Als een slap vaatdoekje hing ze op mijn schouder. 's Avonds laat gingen we op zoek naar antibiotica, dat was nog op Curacao.

De bekende viroloog Ab Osterhaus verkondigt overal dat het belangrijk is om je te laten inenten. Ab Osterhaus werkt een dag in de week voor ViroClinics in Rotterdam en bezit certificaten die recht geven op 9.9% van de aandelen van dit bedrijf. Zijn we met zijn allen lijdend voorwerp in een groot financieel complot?

Enfin, op zondagavond besluiten we Diana toch te laten vaccineren. Maandag 23 november gaat de eerste ronde van start en wij vertrekken om iets voor half tien naar de Margriethal in Rijen. Het is er druk, heel druk. Diana is in een opperbest humeur. De laatste dagen heb ik haar nauwkeurig geobserveerd en zie een levenslustig meisje boordevol energie. Gewoon voor het geval dat.

Als we staan te wachten wil ze een foto van ons maken. Boven op de tribune ontwaren we burgemeester René H. Roep (rechts) van de gemeente Gilze en Rijen. Hij houdt een oogje in het zeil bij de logistiek complexe operatie waar veel mensen zijn ingezet om de grote opkomst in goede banen te leiden.

Na de rij van het inschrijven staan we in de tweede rij die uitmondt in de plaats waar de daadwerkelijke prik gegeven wordt. Voetje voor voetje schuifelen we verder en ik heb tijd genoeg om het vaccinatiebewijs van voren en van achteren te fotograferen. Later hoor ik dat in veel steden het vaccineren in vijf tot vijftien minuten gepiept is maar zo niet in Rijen. Maar wat geeft het, de sfeer in de sporthal is uitstekend. Er is muziek van Belle Perez, kinderen spelen uitgelaten en alleen de versnaperingen ontbreken.

Bij het naderen van de laatste sluis slaat bij veel kinderen de stemming om, net als bij varkens die het slachthuis ruiken. Ook Diana wordt ineens stil en weigert haar jas uit te trekken. Integendeel, ze frommelt aan haar rits om zich eens goed in te pakken. Uiteraard helpt haar dat geen zier. Het is nooit grappig om je eigen kind geprikt te zien worden, gelukkig is het leed snel geleden. Bij de uitgang staan clowns die ballonnen uitdelen, dat verzacht de pijn.

Buiten stortregent het. Diana huilt dat haar ballon nu nat wordt. We proberen haar te troosten. Over drie weken mag ze haar tweede prik halen.

Posted by CasaSpider at 7:43 PM | Permalink | Comments (7)

Met een lach en een traan

Weken zijn we er al mee bezig, met de belangrijke thuiswedstrijd tegen koploper Ulicoten D1. De uitwedstrijd verliezen we tamelijk kansloos met 5-2 maar gaandeweg het seizoen wordt Rijen D4 steeds sterker. We blijven erin geloven. Als ik Luchiano (12) om kwart over zeven in het pikkedonker wakker maak heeft hij niet bepaald zin, maar met zachte dwang lukt het me hem uit zijn bed te krijgen. Rijen D4 is met 15 man helemaal compleet en datzelfde geldt voor de supportersschare. Het zijn er zoveel dat ze een tikkeltje rebels gedrag vertonen en domweg weigeren in een keurig rijtje te gaan staan voor de traditionele rijtjesfoto. "Dat herstel je maar met Photoshop", roepen ze me vrolijk toe. Mike's vader Jan trapt een balletje met zijn kleinzoon.

Wat weten we over Ulicoten? Ulicoten is een dorp in de gemeente Baarle-Nassau en ligt ten noorden van de 22e enclave van Baarle-Hertog, het voormalige Niemandsland. Typisch een vraag voor één tegen honderd. Over de naam Ulicoten: "Een verhaal is dat het afkomstig is van ölle, dat voor moerassig land staat. Een ander verhaal verwijst naar de vele holen van bunzingen in het gebied rondom Ulicoten. Ule zou dan verwijzen naar Ullingen of bunzingen." (bron)

De scheidsrechter fluit en de wedstrijd gaat van start. Rijen begint fanatiek en al snel blijkt dat Ulicoten een taaie tegenstander is. Onze sterspelers Mike van Hees en Tom Wouters krijgen niet echt voet aan de grond tegen de Ulicoten-defensie. Bij een levensgevaarlijke corner ontsnappen we nog, maar in de 13e minuut is het raak. De boomlange (3.68 meter) nummer 16 genaamd Giel haalt uit en laat keeper Jaap kansloos: 0-1 voor Ulicoten.

Rijen D4 laat de kopjes niet hangen en krijgt prompt haar eerste grote kans. Even later breekt Luchiano door op links en forceert een corner. De inzet wordt ongelukkig geraakt door een Ulicoten-verdediger en Tom Taekema is er als de kippen bij om de bal over de doellijn te tikken, we staan weer gelijk. Even later mag Ulicoten een corner nemen. Luchiano die eigenlijk in de aanval speelt verdedigt mee en krijgt de bal ongelukkig op zijn rug. Op zich is het nog best een mooi doelpunt, maar hij is er toch niet blij mee. Ulicoten leidt met 1-2.

Luchiano wil zijn fout goedmaken en werkt hard. Eenmaal ontfutselt hij de bal, draait om en wil wegsprinten. De Ulicoten-speler valt hem van achteren aan en beiden liggen op de grond. Dan komt er een moment dat Luchiano de ruimte in wordt gestuurd. Hij sprint het strafschopgebied in terwijl de keeper van Ulicoten (lengte: 2.98 meter) uitkomt. Een clash volgt en Luchiano smakt met zijn linkerschouder tegen de grond. Het doet flink pijn maar hij speelt de eerste helft uit. De ruststand is 1-2 in het voordeel van Ulicoten.

Tijdens de rust heeft Luchiano zoveel last van zijn schouder dat de tranen in zijn ogen staan. We nemen het zekere voor het onzekere. Leider Marco belt de huisartsenpost in Oosterhout waar we om 10:20 uur terecht kunnen. De arts vermoedt een sleutelbeenbreuk en laat Röntgenfoto's maken. Het goede nieuws is dat er op de foto's geen breuk te zien is. Toch wil de arts dat Luchiano een week lang kalm aandoet en een mitella draagt. Het is niet anders. Tijdens het wachten krijg ik een SMS van Bülent, de vader van Hasan Ali. We hebben de wedstrijd in de allerlaatste minuut met 3-2 gewonnen! Dat is nog eens goed nieuws. Het betekent dat Rijen D4 de nieuwe lijstaanvoerder is in de derde klasse D320. Met nog twee wedstrijden te gaan hebben we twee punten voorsprong op zowel Ulicoten D1 als Viola D3, het team dat we in de laatste competitiewedstrijd bezoeken.

Van trainer Ton verneem ik dat Mike en Tom Wouters voor de twee goals in de tweede helft hebben gezorgd en dat de overwinning verdiend was. Mijn excuses voor de slechte kwaliteit van de foto's. De reden hiervoor is dat het 's morgens vroeg een stuk donkerder is en mijn flitser te zwak voor voetbalwedstrijden in dergelijke omstandigheden. Zie de onscherpte maar als kunst in de zin van een abstract schilderij.

Scoreverloop Rijen D4 - Ulicoten D1 3-2 en de stand van zaken volgens voetbal.nl:

13 0-1 (Giel?)
18 1-1 (Tom Taekema)
25 1-2 (Luchiano e.d.)
?? 2-2 (Mike)
60 3-2 (Tom Wouters)

Alle posts over Rijen D4 in het seizoen 2009-2010 zijn gebundeld in de categorie Luchiano Rijen D4 2009/2010.

Update 16.11.2009 / 06:00

Op de website van SVU Ulicoten staat een leuk en zeer sportief verslag van de wedstrijd (mirror).

Posted by CasaSpider at 2:30 PM | Permalink | Comments (7)

Zelfs prinsessen draaien op techniek, immers er zit een pomp en een CPU in. Woensdag is het tijd voor de 3-jaarlijkse checkup bij consultatiebureau Thebe in Rijen en tevens mag er weer een vaccinatie in. Als we het gebouw waar het consultatiebureau in is gehuisvest binnenlopen vraagt Lucy: "Diana, weet je wat dit is? Weet je waar je naartoe gaat?" Diana: "Ja, de dokter." Zonder een spoor van angst.

Binnen stapt ze op het speelgoed af en speelt wat tot het tijd is voor de testmetingen. Hier volgen de resultaten:

• Leeftijd: 1195 dagen
  
• Lengte: 96 centimeter
  
• Gewicht: 14.3 kilo

De ogentest doorstaat ze goed ook al heeft ze niet echt arendsogen. Maar het kan ook zijn dat Diana op het laatst iets minder gemotiveerd was om voor de zoveelste keer te zeggen dat het een poesje of een kerk of een schoen is wat ze ziet.

Dan gaan we naar Marian die het ontwikkelingsniveau onder de loep neemt. Qua taal, inzicht (blokjes in de juiste gaten stoppen), motoriek (toren van blokjes maken), tekenen, geheugen (een auto van blokjes namaken) zit het allemaal wel snor.

Tot slot is daar de inenting. Nu pas begint Diana tegen te stribbelen, ondanks dat ze als ze slim is kan weten dat dat toch niet helpt. De prik wordt in haar linkerbeen gezet en dat levert kortstondig gebrul op. Als we naar buiten lopen hebben we twee oppeppers voor haar. Ten eerste gaan we een kado voor haar kopen en ten tweede liegen we dat Luchiano (11) morgen een prik krijgt. Vooral dat laatste montert haar bijzonder op, geen leuker vermaak dan leedvermaak.

Bij de Formido kopen we een emmer met klei. Beide kinderen zijn daar de hele middag zoet mee geweest. Straks begint Nederland-Engeland, maar ik heb het niet zo op vriendschappelijke wedstrijden. Neen, mijn hoofd zit op dit moment bij de programmeertaal Python (Wikipedia) waarmee ik wat processen binnen het Esri-product ArcGis probeer te automatiseren. Dat is toch het ding waar ik mijn creativiteit in kwijt kan. Gelukkig is het nog lang niet af.

Posted by CasaSpider at 7:45 PM | Permalink | Comments (6)

1. Tandartsverhaaltje

Lekker is dat toch, een dagje vrij. Zelfgemaakte koffie uit een ouderwets koffiezetapparaat smaakt beter dan automatenkoffie. Woensdagmorgen moet ik naar de tandarts, het is mijn eerste bezoek sinds we naar Nederland zijn verhuisd. Tandartsen en kappers zijn mensen waar men vertrouwen in moet hebben, niet iedereen kan mijn tandarts of kapper zijn.

Daarom mag Luchiano begin juli als proefkonijn dienen. In het pand aan de Hoofdstraat verwacht ik een oudere man aan te treffen maar tot mijn verrassing blijkt de tandarts een vrouw van een jaar of 35 te zijn: Debby den Toom. Zij doet haar werk zonder veel poespas en dat spreekt mij wel aan. Luchiano heeft één gaatje en daarvoor mag hij vanmiddag terugkomen.

Kauwgum kauwend in de auto op weg van Den Bosch naar Rijen over de A59 voel ik ineens wat harde stukjes in mijn mond. Ik vraag mij af of het de kauwgum is of een eruitvallende vulling. Dat laatste is het geval. Na de eerdere ervaring met Debby durf ik wel een afspraak te maken en die is dus vanmorgen.

Wat een verschil met de tandartsen die ik op Curacao heb bezocht. Die begonnen bijna altijd over het verwijderen van tandsteen hetgeen meestal in twee sessies gebeurde. Aan het echte werk zoals het bekijken van vullingen kwamen ze nooit toe. Ik lig nog nauwelijks achterover bij Debby in de stoel of ze noemt al in tandartscode twee kiezen op. Dan begint ze zonder aankondiging met de hoektand waar de vulling uit verdwenen is, zonder verdoving!

Ik bal mijn vuisten krampachtig en voel me als het slachtoffer in de film Marathon Man. Het valt alleszins mee en een kwartier later zit er een puike nieuwe vulling in de hoektand. Vakwerk. Nu nog een afspraak maken voor het vervangen van twee vullingen in de kiezen van de onderkaak. "Die worden toch wel verdoofd?", vraag ik ietwat benauwd. Ze kijkt me meewarig aan en zegt: "Als u dat wilt."

2. Google Calendar Sync

Het is me allemaal wat. Iets anders, al een hele tijd gebruik ik consequent de Calendar functie van Outlook om mijn afspraken in bij te houden. Outlook is eenvoudig te synchroniseren met mijn mobieltje en zo staan daar altijd de actuele contact- en calendergegevens in.

Er zijn ook afspraken die men elders maakt als men Outlook niet bij de hand heeft. In zo'n geval noteer ik de afspraak op een papiertje of mail hem naar mijn gmail-adres om bij thuiskomst Outlook bij te werken. Iedereen met een gmail-adres kan gebruik maken van Google Calendar. Ik heb daar ook een agenda in aangemaakt. Sinds vandaag, het is nu eenmaal een vrije dag, worden Outlook en Google Calendar bij mij automatisch gesynchroniseerd met Google Calendar Sync. Heel eenvoudig en het werkt als een tiet!

3. Slaap Lekker (Fantastig toch)

Er zijn van die songs die meteen beklijven, nooit eerder gebruikte ik dit werkwoord. Luisterend naar de radio kan ik de naam van de uitvoerende artiest niet goed verstaan laat staan onthouden maar wel het refrein en dan vooral die sensuele vrouwenstem die mijn feromonen heftig doet trillen.

Het blijkt een nummer uit 2006 van Eva de Roovere (Wikipedia) te zijn dat door rapper Diggy Dex is bewerkt. Dat heeft Diggy Dex goed gedaan. Net als tandarts Debby en Google levert Diggy vakwerk. Ik voel een zomerhitje aankomen en dat wordt tijd ook.

Diggy Dex & Eva de Roovere - Slaap Lekker (Fantastig toch), Youtube (origineel) & Lyrics (origineel).

Posted by CasaSpider at 5:00 PM | Permalink | Comments (9)

We waren voor Diana (3) bij oogarts Vrijland in het Amphia ziekenhuis Breda Langendijk. Zij heeft regelmatig ineens een stekende pijn achter haar oog. De oogarts had het al snel gezien, niets aan de hand. Wel krijgt ze een vervolgafspraak bij orthopist Patricia Neomagus die we al kennen via Luchiano (11). De vraag is altijd hoever men door moet gaan als een arts zegt dat er niets aan de hand is. Niemand wil later in een aflevering van Missers terecht komen, missers die niet zelden voorkomen hadden kunnen worden als de patient en/of zijn omgeving assertiever was geweest.

Toevallig zijn we enkele dagen later op bezoek bij neuroloog Sanders in de vestiging Molengracht van het Amphia ziekenhuis. Niets ernstigs, hoor. Bij het inschrijven staat er een oudere dame voor me. Als ze aan de beurt is vraagt de receptioniste: "Heeft u de geheugentest al gedaan of komt u net binnen?" Een beetje verward antwoordt de oudere dame: "Ik kom net binnen." Hoe weet men nu of dit de waarheid is, vraag ik mij af.

Om af te sluiten Diana's verjaardagsfeestje bij speelschool 't Hummeltje op maandag 11 mei. Lucy maakte de foto en die was raak.

Posted by CasaSpider at 7:32 PM | Permalink | Comments (4)

Maandagmiddag moesten Luchiano (11) en Diana (2) naar het gebouw van Thebe Thuiszorg om zich te laten vaccineren. Voor Luchiano was het de allerlaatste.

Een paar jaar geleden reageerde hij tamelijk panisch op vaccinaties. We woonden nog op Curacao en als ik op weg van school naar huis om een of andere reden een andere route nam vroeg hij nerveus: "Waar gaan we naar toe? Toch niet weer een prik he?"

Het zat diep. Nu is hij een stuk groter maar toch stonden de tranen in zijn ogen voordat de arts nog maar was begonnen. Natuurlijk deed het geen pijn en nadien ging onze jonge held rustig in een hoekje zitten, afwachtend hoe Diana de folteringen zou doorstaan. Daar schrijft hij de volgende mooie zin over: "gelukkig kreeg diana er 2 en ik maar 1 daar ben ik blij mee."

Diana is geen bang kind en eerdere vaccinaties onderging zij zonder geestelijke problemen. Het inbrengen van de naald is een beetje pijnlijk en deed haar huilen maar dat hield meteen daarna ook weer op.

Deze keer was het anders. Het was voor het eerst dat zij besefte wat er ging gebeuren en daarom zette ze meteen een flinke keel op. Het bewijs dat veel dingen tussen de oren zitten. Over een maand mag ze weer.

Terwijl de kleine ervaring aan het opbouwen is heeft de grote geleerd dat er ergere dingen zijn dan een vaccinatie. Dat weerhield hem er overigens niet van om compensatie te vragen in de vorm van voetbalplaatjes. Net zoiets als niet in Sinterklaas geloven maar wel kado's willen krijgen.

Diana paaiden we met een Dora-snoeppakket. "Dat heeft die mevrouw van de prik voor jou gekocht", zei Lucy tegen haar. Eens kijken of ze dat volgende maand nog weet.

Posted by CasaSpider at 8:43 PM | Permalink | Comments (7)

1.

Diana (2) ontwikkelt zich tot een echte dame. Als we in een kledingzaak winkelen gaat zij haar eigen gang, loopt alle rekken langs en keurt wat van haar gading is nauwgezet. Ik loop er als de typisch mannelijke sukkel achteraan en wacht tot mevrouw klaar is. Een verkoopster bij V&D zag dat gebeuren en we zeiden tegen elkaar: "Het zit er al vroeg in."

Als Diana met Lucy in onze slaapkamer is onderzoekt ze al haar spullen, de mijne zijn een stuk minder interessant. Zo had ze laatst de lipstick te pakken. Het opmaken is nog niet het je van dat maar het resultaat mag er wezen. De lievelingskleur is en blijft roze.

2.

Luchiano (10) heeft nog steeds regelmatig last van hoofdpijn. Hij klaagt er niet vaak over, dat is de gewenning. Dinsdag 12 augustus waren we bij oogarts dokter Saxena in het Amphia ziekenhuis te Breda. Mevrouw Saxena constateerde dat alles volgens de cijfers in orde is met Luchiano. "En zijn hoofdpijn dan?" Ze verwees ons door naar orthopist Patricia Neomagus. Wat een naam!

Het bezoek aan Patricia Neomagus vond vandaag plaats om 08:15 's morgens vroeg. "Had ik maar niets aan mijn ogen", zei Luchiano. "Het is nu herfstvakantie en dan kon ik gewoon in mijn bed blijven liggen." Patricia Neomagus is een heel plezierig iemand om mee te werken. Ze deed enkele testen en zag al snel dat er iets in de samenwerking tussen beide ogen bij Luchiano niet helemaal goed is. Daardoor is hij continu bezig met accomoderen, dat is vermoeiend en leidt uiteindelijk tot hoofdpijn.

De remedie is de oogspieren trainen door bijvoorbeeld de punt van een balpen naar de neus te brengen. Ook kregen we een strip mee met een lijn met puntjes. Die moet je tegen je neus aanleggen en dan kijk je eerst naar het onderste puntje. Daar verschijnt als het goed is een kruis, een grote X. Dan ga je naar boven tot je bij het bovenste puntje aankomt. Daar lukt het Luchiano niet om het kruis te zien, mij daarentegen wel. Afijn, men moet het voor zich zien. Wie weet maak ik er nog wel eens een CasaMovie van.

3.

Vandaag woensdag 15 oktober regende het hard in Noord-Brabant. Maar dat is nog niets vergeleken bij de Tropische depressies die door de Cariben razen. Curacao wordt geteisterd door Omar, toen ik de mails binnen zag komen dacht ik in eerste instantie aan Don Omar, de befaamde Reggaeton-artiest. Maar het is dus regen en storm.

Het houdt de gemoederen aldaar flink bezig want bijna iedereen schrijft erover: DeSukkels, BonBini, Dick Drayer, Kridan, Versgeperst en zeker ben ik er nog een aantal vergeten.

Op foto's lijkt het vaak minder erg maar hier kan men toch zien dat het water dichtbij komt. Gelukkig is daar de politie van Curacao die in noodgevallen het water met het kanon van de Sint Annabaai terugschiet. CasaSpider wenst Curacao en de andere eilanden in de Cariben sterkte in de strijd tegen de elementen en bedankt Vernon O. voor het mailen van de foto's.

Posted by CasaSpider at 8:08 PM | Permalink | Comments (10)

Soms vind je iets al heel lang maar ben je gewoon te beroerd om actie te ondernemen. Neem bijvoorbeeld het repareren van een lamp met een kroonsteentje. Vandaar. Ineens weet je het, ik word orgaandonor!

Deze kwestie speelt bij mij al zolang dat er eigenlijk maar één reden is om geen orgaandonor te worden, dat men als ik schijndood op straat lig reeds mijn hart, nieren, ogen (nou ja, die waarschijnlijk niet), pezen en andere spullen uit mijn lichaam snijdt. Maar voor de rest?

Aanmelden is gemakkelijk op donorregister.nl, tenminste als het inloggen met de DigiD werkt. Op woensdag 27 augustus is het gelukt. Als officieel geregistreerd en superverse orgaandonor poneer ik hier een tweetal stellingen over dit onderwerp:

1. We moeten de zaak omdraaien, per definitie is iedereen die zich niet "deregistreert" vanaf zijn twaalfde jaar orgaandonor.

Toelichting: In Belgie geldt de zogenaamde "geen-bezwaar" regeling die de Tweede Kamer ook voor Nederland wilde invoeren. Minister Borst zag dit niet zitten. Het aantal orgaandonoren in Belgie is procentueel hoger, de wachtlijsten voor organen zijn korter en het aantal transplantaties is groter.

2. Bij het registreren als orgaandonor moet men de keuze hebben aan te vinken dat alleen andere geregistreerde orgaandonoren met de betreffende organen geholpen mogen worden.

Toelichting: Deze stelling is gebaseerd op het solidariteitsprincipe. Tevens is het een stimulans om alsnog te participeren. Principiele tegenstanders van orgaandonatie zijn per definitie tegen transplantatie van een vreemd orgaan in hun lichaam.

Posted by CasaSpider at 7:01 AM | Permalink | Comments (16)

Maandagochtend om half zeven gaf ik Diana (2) haar flesje melk. Ze dronk het op, zei zoals altijd netjes "papa, klaar" en viel in slaap. Om een uur of acht belde Lucy met een ongeruste stem. "Diana heeft een dikke lip!" "Hoe dik is die lip?", vroeg ik. "Heel dik", zei Lucy. "Dikker dan de mijne, ze lijkt een beetje op die lipnegerinnen uit Afrika."

We besloten de zaak even aan te zien. Misschien was het een allergische reactie, misschien een mug? 's Middags was de lip gelukkig alweer een stuk minder dik. Belangrijker dan hoe iets is zijn de vooruitzichten. Neem als voorbeeld de vrijdagmiddag versus de zondagavond. Eind goed al goed, Diana's lippen zijn weer net zo mooi als altijd. Blijft de vraag wat er precies is gebeurd.

Afijn, dinsdagavond ontdekte Diana iets nieuws en wel het buitensluiten van gezinsleden. Eerst was Luchiano (10) aan de beurt. Hij liep even naar buiten om in de voortuin naar zijn zonnenbloem te kijken en Diana deed de deur dicht. Hij kon praten als Brugman, stoicijns keek ze hem aan door de glazen ruit. De deur bleef dicht. Nog geen half uur later overkwam Lucy hetzelfde.

"Ze lijkt precies op Luchiano", zei ik tegen Lucy, "die was ongeveer even oud toen hij hetzelfde bij jou deed. Herinner je je dat nog? Dat je hem een olifantje moest aanbieden?" Ja, dat herinnert Lucy zich wel. Het was zaterdag 27 mei 2000, de dag dat Krijn en Gerbys op Curacao in het huwelijk traden. Lucy schreef het volgende.

Zaterdag was het de Grote Dag voor Gerbys, de bruiloft en CasaSpider had zoals gewoonlijk veel haast. Luchiano en ik konden niet naar Kranchi en bleven thuis. Later zou CasaSpider ons om 18:30 ophalen. Tot op dat moment was alles goed. Daarna werd het erg moeilijk voor mij. Luchiano wilde niet slapen, wilde alleen overal met zijn handen aanzitten. Daarna wilde hij niet douchen, uiteindelijk kon ik hem met veel moeite wassen, ik kleedde me aan en wilde toen Luchiano aankleden. Maar om 18:10 wilde hij zich niet aankleden, waarop ik zei: 'Goed, ik ga weg', denkende dat hij met mij mee zou gaan. Ik pakte mijn tas, ging naar buiten en sloot de deur, maar ik had een probleem. Ik had de sleutels niet bij me en Luchiano zat binnen. Ik zei: 'Doe de deur open' en hij antwoordde: 'Nee, jij bent weggegaan!'. Ik probeerde alles om hem de deur te laten opendoen en na vijf minuten schreeuwde ik tegen hem: 'Ik ga je slaan'. Dat was erg stom van mij, toen kwam er een buurvrouw en zij zei tegen mij dat hij de deur nog niet open kon doen, omdat hij te klein was. Na 15 minuten zei ik tegen hem: 'Kijk, ik heb een olifantje, doe de deur open zodat ik het aan je kan geven'. Alleen zo kon ik hem de deur laten opendoen.

Een en ander is hier in originele vorm na te lezen.

Posted by CasaSpider at 6:39 AM | Permalink | Comments (10)

Woensdag 20 augustus vierde de Rabobank Rijen feest. Hun kantoor aan de Hoofdstraat is gerenoveerd en de heropening moest gevierd worden. 's Morgens adviseerde ik Lucy en Luchiano (10) al om daarheen te gaan. Iedere bezoeker kreeg namelijk een presentje van de Rabobank. Zo vaak gebeurt dat niet.

Terwijl ik bij Brabant Water in Den Bosch aan het werk was kwam er een mail van Lucy binnen. Hij ging over het aangevraagde visum voor Sugey, maar daarover een andere keer meer. Ook schreef ze dat Luchiano in zijn eentje naar de Rabobank was.

Ongeveer om 14:15 ging mijn mobieltje. Het was Lucy en zij sprak met nerveuze stem. Luchiano was van zijn fiets gevallen en met een bloedend gezicht thuisgekomen. Volgens Lucy moest de wond gehecht worden. We overlegden koortsachtig. De huisarts is niet om de hoek en Diana (2) lag te slapen. Ik besloot naar huis te gaan.

In minder dan 40 minuten was ik in Rijen en trof Luchiano zachtjes huilend op de bank aan. Zijn hele voorhoofd was bebloed en hij had een diepe vleeswond. Nu werd de toedracht duidelijk.

Terugkomend van de Rabobank reed hij in de regen nogal hard op het Turfpad toen een vrouw uit een zijweg hem aanreed. Hij viel met zijn voorhoofd in het stuur van de vrouw en dat veroorzaakte de diepe wond. Hij lag wat dizzy op de grond toen de vrouw vroeg: "Gaatie?" Wankelend stond Luchiano op en deed zijn ogen open. De vrouw was al gevlogen.

Vervolgens wilde hij op de fiets naar huis maar zijn voorband was lek. In de regen met een bloedende wond liep hij naar huis. Toen hij door de tuin naar de achterdeur liep zag hij het bloed op zijn hoofd en schrok daarvan. Lucy was net aan de telefoon met Sugey en schrok minstens even hard. Afijn, dat was er gebeurd.

We gingen naar de huisarts. Dokter Fleerakkers was net terug van haar bevallingsverlof, in april is zij moeder geworden van een dochter (of zoon?). Ze bekeek Luchiano's wond en besloot hem te lijmen. Eerst schoonmaken natuurlijk. Even later zaten we weer in de auto. Het ergste leed was geleden.

Wel moest ik de fiets nog naar fietsenmaker Bart Ketelaars brengen. De voorband was lek en het stuur zat niet stevig vast. De fietsenmaker mompelde: "Oeioei, dat ziet er niet best uit." Hij vermoedde dat de bal, verdorie hoe heet dat ding, een soort van gewricht in het stuur maar ik kan niet op de naam komen, kapot was. Maar dat was niet zo, hij kon hem met wat speciale schroevendraaiers weer aandraaien. "Er hoeft dus alleen een nieuwe binnenband in", zei de fietsenmaker. "Kom hem tussen 17:30 en 18:00 maar ophalen."

Kwam dat allemaal even mooi uit! Nu was ik precies op tijd thuis om de finale 200 meter mannen in Beijing te zien. Usain Bolt en Churandy Martina waren mijn favorieten. Churandy eigenlijk nog meer dan Usain want toen Usain Bolt al lang ver op kop lag zagen wij hoe Churandy Martina oprukte van de zesde naar de vijfde enzovoorts naar de TWEEDE plaats en finishte in een ongelofelijke 19.82. We stonden op de banken! Ook voor Usain Bolt natuurlijk die met 19.30 een nieuw wereldrecord neerzette.

Usain Bolt vierde zijn overwinning samen met Churandy Martina en Wallace Spearmon. Inmiddels was echter duidelijk dat Spearmon gediskwalificeerd was wegens op de lijn lopen. In de herhaling was dit inderdaad duidelijk te zien. "Hé, maar Churandy deed dat ook!", constateerde Lucy.

Ik wuifde haar opmerking weg. Het was een half triest half lachwekkend gevoel om Spearmon te zien feesten in de wetenschap dat zijn stemming snel om zou slaan. De vraag was alleen wanneer de ongelukkige dit besefte. Daar kwam het moment, men hoefde niet te kunnen liplezen om Spearmon's reactie te begrijpen.

In mijn eentje deed ik de midweekse boodschappen, immers Luchiano voelde zich niet lekker en Diana sliep nog. Na de Primera en Albert Heijn stond ik om 17:30 op de stoep bij fietsenmaker Bart Ketelaars. De fiets werd voor mijn ogen opgelapt en voor 15 euro mocht ik hem meenemen. Op weg naar huis meldde de radio dat de Amerikanen protest hadden aangetekend tegen Churandy Martina die net zoals de eerder gediskwalificeerde Wallace Spearmon uit zijn baan was getreden. Diskwalificatie lag op de loer.

Thuis wilde ik een foto van ons zwaargewonde slachtoffer maken maar hij wilde niet. Ja, voor vijf euro. Uiteindelijk gaf ik toe, gelukkig kon Luchiano alweer lachen. "Wat heb je eigenlijk bij de Rabobank gekregen?", wilde ik nog weten. "Ach, een mapje om pasjes in te doen." Het is maar een schammel mapje dat mij anderhalf uur verzuim, 15 euro bij de fietsenmaker en ook nog eens 5 euro voor een foto heeft gekost. De volgende heropening laten wij beleefd aan ons voorbijgaan, Rabobank.

Inmiddels was de diskwalificatie van Churandy Martina officieel, ook het fenomenale nieuwe Antilliaanse record wordt uit de boeken geschrapt. De eerdere vreugde om de race live te kunnen zien is danig getemperd. Maar dat valt dan weer in het niet bij de vliegramp van vlucht JK5022 Madrid Barajas - Las Palmas, appels en peren.

Posted by CasaSpider at 10:06 PM | Permalink | Comments (22)

Op het gebied van zoeken is niets zo moeilijk als zoeken naar iets dat er niet is. In huis kan dat theoretisch oneindig lang duren (het komt voor!) maar ook in een database duurt zoeken naar iets dat er niet is langer, tenminste in het geval van een full table scan.

Kijk maar. Database-A bestaat uit 1000 datablokken. Als men zoekt naar een record dat in de database aanwezig is moeten hiervoor gemiddeld 500 datablokken gelezen worden. Of een record er niet is weet men pas na het lezen van alle 1000 datablokken. In het antieke IDS-2 dbms onder Bull GCOS8 vroeg men na iedere find de db-status uit. If db-status = 0502100 had men het einde van de realm bereikt en kon men stoppen met zoeken.

Zaterdag, zondag en maandagochtend druppelden we in totaal vijf maal atropine in Luchiano's (10) ogen. Dokter Saxena van het Amphia ziekenhuis in Breda wilde enige extra testen doen. Wederom keek ze hem diep in de ogen en vrij rap concludeerde ze: "Neen, alles is in orde. Hij hoeft geen bril want hij ziet uitstekend."

Op zich goed nieuws deze variant van db-status 0502100. Alleen waar komt Luchiano's hoofdpijn na het lezen dan vandaan? En waarom houdt hij zijn handen gestrekt als hij een boek leest? Dat vroeg ik aan dokter Saxena en zij zag de onvrede in mijn ogen.

"Okay, we kunnen nog één laatste test doen bij de orthoptist", aldus dokter Saxena. We hebben nu een afspraak op 15 oktober om 08:15, zie hier het CasaLog als wereldwijde agenda, bij mevrouw Patricia Neomagus. Zoeken in een andere realm en wat een geweldige achternaam. Patricia is op 5 oktober te zien in de nieuwe TV-serie Hospitaal van de Avro.

Nogmaals over het fascinerende proces van zoeken. Het is niet goed als men te lang niets vindt. Daarom plaatst de begeleider bij het met behulp van honden opsporen van drugs regelmatig zelf een verdacht pakketje. Zo blijven de honden scherp en kan hij zien of ze hun werk nog goed doen.

Zoeken heeft zoveel interessante aspecten. Wat te denken van een datingbureau?

Update vrijdag 15.08.2008

Na wat verder onderzoek is gebleken dat de serie Hospitaal reeds in het jaar 2006 is uitgezonden. Niet alles wat op internet staat is bloed-actueel, vertel mij wat. Maar had niemand daar nu iets van kunnen zeggen?

Hoe dan ook, de aflevering met Patricia Neomagus is hier te bekijken.

Posted by CasaSpider at 6:20 AM | Permalink | Comments (6)

Vrijdag 6 juni, de dag van de vaccinaties. Het duurde enige tijd voordat we een afspraak hadden gemaakt met een consultatiebureau in Nederland. De tijden zijn veranderd, het is niet meer een kwestie van het Wit-Gele Kruis. Neen, wij zijn verwezen naar Thebe Thuiszorg gevestigd aan de Rembrandtlaan 50 in Rijen.

Aan de buitenkant ziet men het er niet van af maar het is een verrassend groot pand. Na de intake mochten we door naar de dokter wier naam ik helaas alweer kwijt ben. We overlegden onze inentingskaarten en het baby-boek van het Curacaose consultatiebureau. De dokter bekeek het eens en constateerde dat Diana (2) nog een vaccinatie tegen Meningitis miste. Luchiano (10) was aan de beurt voor DTP en BMR.

Bij het onderzoeken van Diana vroeg de dokter of er nog iets bijzonders was de afgelopen tijd. "Le dolió la barriga la ultima semana", zei Lucy tegen mij. "Oh, had ze pijn in haar buik?", luidde het commentaar van de dokter die Spaans verstaat. "Ja, jullie kunnen niet in geheimtaal over mij praten", zei ze. "Dan doen we dat wel in het Chinees", grapte ik. De technische gegevens van Diana: lengte 86 centimeter, gewicht 10.725 kilo en op ontwikkelingsgebied overal een plus.

De naalden kwamen tevoorschijn. Eerst was Diana aan de beurt. Ze gaf geen krimp, keek naar de plaats op haar arm waar de naald binnen was gedrongen en zei alleen: "Pijn". Luchiano kreeg twee prikken. Hij vroeg meteen of hij er vandaag één en morgen de andere kon krijgen. Uitstelgedrag maar wel begrijpelijk. De ene prik waar hij de meeste last van zou krijgen ging in de linkerarm en de tweede die "cola-prik" genoemd werd in de rechter.

Ook Luchiano gedroeg zich voorbeeldig. Wij zijn trots op hem en brachten hem tegen zijn zin naar school. 's Middags om half twee waren Lucy en ik een beetje moe en gingen op bed liggen. Nog geen kwartier later ging de bel. Met een bepaald voorgevoel stormde ik naar beneden en inderdaad, het was een pakje van Neckermann. Na 11 dagen wachten arriveerde de Nintendo Wii.

Alle vermoeidheid was op slag vergeten en ik begon met het installeren van het apparaat. Zelden ging dat zo gemakkelijk hetgeen betekent dat Nintendo daar goed over heeft nagedacht. Binnen 20 minuten stond ik te tennissen en tussendoor had de Wii ook nog eens de laatste updates van het internet binnengehaald.

Lucy was gematigd enthousiast maar ik ken haar een beetje. Luchiano kwam thuis van school en het duurde even voordat hij de tactisch geplaatste Wii-console ontdekte. Een mooie pleister op de wonde maar we moesten eerst nog naar Albert Heijn. Daarna was er geen houden meer aan. Hij sloeg me van de mat met tennis en daarna op de bowlingbaan. Het is maar goed dat er tegenwoordig een plastic beschermhoes om de Wii-remotes zit en ze met een bandje aan je pols bevestigd zijn. Anders was de mijne al met een ferme boog door het woonkamerraam verdwenen.

Lucy nam mijn plaats in en blijkt verrassend goed te kunnen bowlen. Echt veel vond ze er echter niet aan. Luchiano selecteerde Boksen uit het menu. Dat is een spel naar ons hart. We juichten met hem mee toen hij drie tegenstanders k.o. geslagen had. "En nu wil ik!", schreeuwde Lucy. Het leek wel of een versie van Regilio Tuur met ADHD op ons rode kleed voor de televisie stond, gelukkig is hier ook bewegend materiaal van.

Er werd flink geslagen en wij juichten. Alhoewel, Luchiano begon Lucy's tegenstander aan te moedigen: "Sla mama knock-out!" De tijd vloog voorbij, Lucy gaf haar opponent de genadeklap en begon vis met asperges te bereiden, immers dat moet ook gebeuren. Het belooft nog een hete avond te worden.

Posted by CasaSpider at 8:15 PM | Permalink | Comments (18)

De neus zit nog steeds tamelijk dicht, dat is goed te merken bij het omhoog lopen van vijf trappen 's morgens vroeg. Ik hijg harder dan gebruikelijk. Hoe doen mensen met een fysiek beroep dat? Denk aan voetballers die een Europees Kampioenschap voor de boeg hebben. Of worden die nooit verkouden?

Als men lichamelijk niet 100% is slaat de twijfel sneller toe. Ja toch? Is water met bubbels in een dergelijk geval beter of juist slechter? Nog steeds haal ik dagelijks beneden mijn flesje Brabant Water water.

Naast de TENQ staat tegenwoordig een design flesjesvoorraadrek. Zoals met alle design spullen is het oppassen geblazen. Indien men slechts een beetje misgrijpt kukelen voor men met de ogen kan knipperen alle flesjes uit het rek.

Soms laat een gezond mens zich expres een beetje ziek maken, neem bijvoorbeeld vaccineren. Luchiano (10) kan hiervan in blinde paniek raken. Het is maar goed dat hij het CasaLog zelden leest want morgen is het zover. We gaan met het hele gezin naar Thebe in Rijen. Zowel Diana (2) als onze kleine grote held zijn aan de beurt.

Vaccineren is een lichtere tint grijs (wit? zwart?) dan embryoselectie met als grootste verschil dat men het feitelijk doet voor een ander. Altruïsme en solidariteit, begrippen uit een vorige eeuw?

Posted by CasaSpider at 6:59 AM | Permalink | Comments (20)

De situatie. Neen, dit is geen aflevering van Met de Spider naar Carré. Tros Radar heeft een tweeluik (mirror) over de farmaceutische industrie uitgezonden, maandagavond was het laatste deel op televisie. PvdA Tweede Kamerlid Eelke van der Veen heeft naar aanleiding van de uitzendingen aan minister Ab Klink van Volksgezondheid gevraagd maatregelen (mirror) te nemen.

Waar gaat het precies om? Het gaat over de invloed van de farmaceutische industrie op huisartsen, over welke medicijnen zij voorschrijven. Uit het onderzoek van Tros Radar komen de volgende punten van beïnvloeding naar voren:

• Medical Opinion Leaders: Dit zijn specialisten of wetenschappers die betaald worden door de industrie om hun middelen te promoten.
• Manipuleren van onderzoeken: Om een geneesmiddel te registreren wordt onderzoek gedaan, onder andere door middel van enquetes. Tros Radar liet zien dat een patiente bij het invullen van deze enquete gestuurd werd door de arts.
• Kortingen ziekenhuisapothekers: De farmaceutische industrie geeft kortingen tot 99% (!) op bepaalde medicijnen aan ziekenhuisapotheken. Waarom? Omdat na ontslag uit het ziekenhuis de huisarts in de regel hetzelfde medicijn blijft voorschrijven. Tegen het volle tarief.
• Artsenbezoeker: De artsenbezoeker plaatst door gerichte en goed voorbereide bezoeken het te verkopen medicijn vooraan in het hoofd van de betreffende huisarts. In de tweede uitzending is te zien hoe een artsenbezoeker in de wachtkamer een patient die aan hoge bloeddruk lijdt probeert over te halen bij de huisarts specifiek om Micardis te vragen.

In totaal wordt jaarlijks 1.3 miljard euro aan marketing uitgegeven door de farmaceutische industrie. Het zijn vooral nieuwe, gepatenteerde geneesmiddelen die de industrie door de huisartsen wil laten voorschrijven. Dit alles is mede een oorzaak van de kostenstijging in de gezondheidszorg.

Nascholing is belangrijk voor huisartsen, immers zij dienen op de hoogte te blijven van nieuwe ontwikkelingen en dus ook van nieuwe medicijnen. Het laatste onafhankelijke nascholingsinstituut heeft een aantal maanden geleden de deuren moeten sluiten. Men kon niet concurreren met de gratis nascholingsmogelijkheden die de farmaceutische industrie zelf biedt. Gratis is hier schuingedrukt want in de praktijk worden hier uiteraard alleen de producten van de aanbieder gepromoot.

De vraag is of dit allemaal zo erg is. De maatschappij is nu eenmaal in hoog tempo aan het commercialiseren. Maandagavond zag ik toevallig een item over het Amerikaanse bedrijf Odyssey Marine Exploration dat gespecialiseerd is in het leegroven opduiken van goud- en zilverschatten uit gezonken schepen (mirror). En wat te denken van de gezondheidszorg zelf? Hoeveel geld wordt er niet verspild aan reclame door de met elkaar concurrerende zorgverzekeraars?

We betalen vast te veel, maar dat gebeurt ook op andere terreinen. Doordat het kennelijk lucratief is veel tijd en geld te investeren in de ontwikkeling van nieuwe geneesmiddelen worden deze uiteindelijk ook beter. We moeten nu eenmaal vooruit.

Mijn conclusie is dat Tros Radar een interessante reportage heeft gemaakt die via de verborgen camera een mooie inkijk geeft in de wereld van de farmaceutische industrie. Gevoelens van verontwaardiging doemen echter niet bij mij op: This is the world we live in.

Posted by CasaSpider at 6:53 AM | Permalink | Comments (14)

Donderdagmorgen was het zover dat het gips om de duim van Luchiano (10) eraf mocht. Hij was niet overmatig enthousiast, het groene gips bevalt blijkbaar. Onderweg naar het Amphia ziekenhuis in Oosterhout was hij wat stil.

In de wachtkamer kwamen de tranen. Het gedoe met die waterpokken zit hem dwars, ze zitten nu over zijn hele lichaam en doen pijn. Dat laatste komt omdat we er woensdagavond talkpoeder met menthol op hebben gestrooid. "Wat vind je erger", vroeg ik, "veel jeuk of een beetje pijn?"

Nadat het gips succesvol verwijderd was had Luchiano niet veel animo om naar school te gaan. Dat had vooral te maken met de waterpokken in zijn gezicht. "Ze noemen me pokkenjong." Ik vind het best meevallen en later krijgt hij toch jeugdpuisten. Maar donderdag en vrijdag mag hij thuisblijven.

Het zijn vreemde dagen. Het weer is prachtig, weliswaar slechts 13 graden maar de zon schijnt en de lucht is fris. Men krijgt zowaar zin in gekke dingen als wandelen. Gelukkig blijft het bij zin.

Spring is in the air! Donderdag na de lunch maakten collega Geoffrey en ik een kleine omweg over de zesde verdieping. Daar zitten de dames van Juridische Zaken, Communicatie en vooral Zakelijke Markt. Ze bekeken ons begerig een beetje verbaasd toen we daar met een bekertje warme chocomel (code 011) over hun gang liepen.

Jaja, het stuk over generaal Stanislaw Wladyslaw Maczek waarom hij op 30 oktober 1944 Ereburger van Breda is geworden komt eraan. Dat is geen belofte, immers CasaSpider belooft nooit iets. Maar het komt eraan.

Over eraan komen gesproken. Diana (1) praat tegenwoordig honderduit. Wel moeten we oppassen dat ze geen clone wordt van Dora. Bij het verzetten van een bierglas roept ze dan: "Trek Dora, trek!" Gisteren had ze een nieuw spelletje. Ze neemt een aanloop en botst met haar borst tegen mijn been dat lui op de salontafel ligt. Ik roep dan hard "Booooooo!" in diverse variaties. Vervolgens gaat Diana weer op een afstandje staan, kijkt mij ondeugend aan en zegt: "Nog een keer... komtie!"

En dat een keer of honderd achterelkaar. Het geduld van Cyberjunk en generaal Maczek wordt nog even op de proef gesteld. Zeker laatstgenoemde zal het allemaal een worst zijn, immers hij is 11 december 1994 in Edinburgh overleden op de respectabele leeftijd van 102 jaar.

Posted by CasaSpider at 6:54 AM | Permalink | Comments (6)

Luchiano (10) heeft waterpokken, iets waarvan hij zich elke dag afvroeg wanneer ze zouden komen. Wij denken tenminste dat het waterpokken zijn. Als dat niet zo is hebben we een vet probleem want waar komen dan in 's hemelsnaam al die puisten vandaan?

Dokteren doen we tegenwoordig via internet. Waterpokken worden veroorzaakt door het varicella-zoster virus dat via de lucht (hoesten) of direct contact met de blaartjes wordt overgedragen. De incubatietijd is twee tot drie weken, waar was Luchiano gedurende die tijd? Het kind blijft besmettelijk tot alle blaasjes ingedroogd zijn, dat kan een tot twee weken duren. Bij mensen die al eens waterpokken hebben gehad kan het varicella-zoster virus gordelroos veroorzaken. Behandeling van waterpokken is niet nodig, het gaat vanzelf over. (Bron)

Dinsdagmiddag belde ik mijn huisarts en kreeg logischerwijs de assistente aan de telefoon. Heeft zij het nu wel of niet gehoord? Of erger nog, leest zij misschien het CasaLog? Assistente, maakt u zich alstublieft bekend als dat zo is anders wordt de spanning ondragelijk voor mij!

Ze had wel weer een leuke. "Kunt u morgenvroeg terugbellen want ik heb nu een administratiescherm voor me en kan dus geen afspraken inboeken." In het oude MS-DOS tijdperk was dat misschien zo maar toch niet in de 21e eeuw? Wellicht is de Policy dat men 's middags geen afspraken maakt maar het komt toch een beetje vreemd over.

Grappig, want eigenlijk wilde ik het over Stanislaw Wladyslaw Maczek hebben, een man waar bruggen, wegen en wat dies meer zij in de omgeving van Breda naar zijn vernoemd. Qua naam is er een zekere verwantschap met Varicella Zoster, of niet soms?

Posted by CasaSpider at 6:38 AM | Permalink | Comments (15)

Situatie: Het is vrijdag. Donderdag heeft CasaSpider zijn huisarts gebeld voor een recept. De assistente zei dat het meteen doorgestuurd was naar de apotheek die zich direct naast de huisartsenpraktijk bevindt. Donderdag om vijf uur kwam Casa bij de apotheek om het recept op te halen maar daar wist men van niets. Daarom nog maar eens de huisarts bellen.

Bandje, gedurende twee minuten: "Al onze assistentes zijn in gesprek. U wordt zo spoedig mogelijk geholpen."
Assistente, op gehaaste toon: "Ja, ik ga zo mee!" - verbreekt verbinding.

CasaSpider belt opnieuw.

Bandje, gedurende twee minuten: "Al onze assistentes zijn in gesprek. U wordt zo spoedig mogelijk geholpen."
Assistente: "Goedemorgen, huisartsenpraktijk ZusEnZo."
CasaSpider: "Goedemorgen, ja zojuist ging er wat mis. De verbinding werd verbroken en iemand zei dat ze zo meeging."
Assistente, beetje pinnig: "Oh, maar dat was ik niet dat was iemand anders."
CasaSpider: "Okay, geen probleem. Gisteren heb ik gebeld voor een recept maar de apotheek wist van niets."
Assistente: "Oh, maar dat heb ik wel via de computer doorgestuurd hoor."
CasaSpider: "Dat kan wel zijn maar het was er niet."
Assistente: "Ziezo, ik heb het nu nog een keer gestuurd."
CasaSpider: "Ja maar, dat heeft u gisteren ook gedaan en toen lag het er niet."
Assistente: "Ik heb het doorgestuurd dus nu moet het goed zijn."
CasaSpider: "Ja maar, gisteren ging het mis..."
Assistente: "Ja, dat ligt dan aan hun systeem."
CasaSpider: "Ja maar, daar ben ik de dupe van. Kunnen we dat op een of andere manier verifiëren?"
Assistente: "Neen, daar kan ik niet aan beginnen voor alle patienten."
CasaSpider, met oplopende bloeddruk en samengeknepen stem: "Okay, hoe heet die apotheek dan bel ik ze zelf wel."
Assistente: "Apotheek DitEnDat."

CasaSpider perst er nog een bedankje uit en drukt op de knop van zijn mobieltje om de verbinding te verbreken. Dan ontsnapt hem, ja hij is ook maar een mens, nog een laatste woord: "Kutwijf!"

Het mobieltje staat echter niet uit maar wel op luidspreker.

Posted by CasaSpider at 12:14 PM | Permalink | Comments (19)

Woensdagmiddag belde Lucy me enigszins ongerust op mijn werk. "Luchiano (10) is gaan voetballen, ik heb geen idee waar, een jongen heeft hem opgehaald."
- "Hij komt wel terug, we kunnen nu toch niets doen", probeerde ik haar en mezelf gerust te stellen.

Toen ik om 17:15 thuiskwam was Luchiano er nog steeds niet. Hij had met de KBS Sint Jozef een voetbaltournooi. Ik besloot de school te bellen en hoorde van schoolhoofd Cor Zijlmans dat het tournooi werd gehouden op de velden van vv Rijen in Sportpark Vijf Eiken.

Het schoolhoofd was hulpvaardig en belde een van de docenten die met de kinderen mee was gegaan. Deze wist te vertellen dat de wedstrijden waren uitgelopen. Ik programmeerde de TomTom en reed erheen.

Op de twee hoofdvelden speurde ik naar de zwarte krullen van Luchiano, tevergeefs. In de kantine was hij ook al niet. "Speelt de Sint Jozefschool nog?", vroeg ik in het kamertje waar de organisatie zich schuil hield. "Ja, die zijn bezig op de achterste velden", zei een man. Snel beende ik er naartoe. De wedstrijd was net afgelopen en daar zag ik Luchiano staan, naast het doel.

"Hey swa", begroette ik hem, "alles kits?" Zijn mond zei ja en zijn ogen nee. Half huilend vertelde hij dat hij een bal hard en recht op zijn duim had gekregen. De duim van zijn rechterhand was dikker en Luchiano kon hem moeilijk bewegen. "Oen!", zei ik tegen hem met in gedachten een eerder bezoek aan het Máxima Medisch Centrum in Veldhoven voor zijn schouder en een ander aan een noodarts voor dezelfde duim.

Ik vroeg mij af hoe hij in vredesnaam in de kou met zijn kleine fietsje naar huis had moeten komen. Afijn, dat probleem was nu opgelost. Thuis hielden we de duim in de gaten, het ging niet vooruit en niet achteruit.

Donderdagochtend belde Lucy weer op mijn werk. De duim van Luchiano was nog steeds dik, deed pijn en begon blauw te worden. Ik belde onze huisarts waar we om tien uur terecht konden. Snel maar me wel keurig aan de verkeersregels houdend reed ik van Den Bosch naar Rijen.

Huisarts dokter Fleerakkers is met zwangerschapsverlof en wordt vervangen door een andere vrouw. "Jongetje Spider", riep zij in de wachtkamer om. Kennelijk is Luchiano's voornaam niet doorgedrongen tot de administratie van de huisartsenpraktijk. Later zag ik dat er meer niet klopte, zoals onze postcode.

De dokter was vriendelijk en bekeek de duim van Luchiano nauwgezet. Zij drukte hier en daar waarbij Luchiano duidelijk veel pijn had. "Waarschijnlijk is de duim flink gekneusd", luidde haar conclusie. "Je moet je duim zoveel mogelijk omhoog houden", zei ze erbij. "O ja, het kan ongeveer zes weken duren."

"Zes weken?!?", riep ik ongelovig uit. "In dat geval wil ik toch graag zeker weten of de duim niet gebroken is. Straks heeft die arme jongen zes weken zijn duim omhoog gehouden en blijkt hij alsnog gebroken te zijn."

Hier deed de dokter gelukkig niet moeilijk over. "Als u wilt schrijf ik een verwijzing voor het ziekenhuis om foto's te laten maken. Maar ik denk dat hij echt alleen gekneusd is." Wie weleens naar het programma Missers kijkt weet dat enige vasthoudendheid soms levensreddend kan zijn. In de laatste uitzending speelde Ramon Stoppelenburg de rol van een pissige co-assistent die bijna een oudere dame liet doodbloeden.

Vanuit de auto belde ik de Röntgenafdeling van het Amphia ziekenhuis in Oosterhout. Voordat de receptioniste een afspraak kon maken moest Luchiano ingeschreven worden. Na wat heen en weer doorverbinden en diverse malen zijn geboortedatum noemen konden we al om elf uur terecht voor de foto's.

In de wachtkamer begon Luchiano hem te knijpen. "Doen die foto's pijn?" "Neen jongen, een foto maken doet geen pijn." Het was zo gepiept. Even later was daar de uitslag: "Ja, je duim is wel degelijk gebroken. Er zit een barstje in. Je gaat nu naar de afdeling Spoedeisende Hulp waar een dokter er naar kijkt en bepaalt hoe het behandeld wordt."

Luchiano herinnert zich nog goed wat voor geluiden ik uitbracht toen mijn gebroken pols gezet moest worden. Er biggelde een traan. Gelukkig is het een mooie breuk en hoefde er alleen gips omheen, voor slechts vier weken. Op weg naar de gipskamer klonk het nummer Everybody has to learn sometime van The Korgis. "Dat dit lied precies nu moet spelen, ik haat het!", zei Luchiano.

Een ietwat (met respect) oudere dame legde het gipsverband aan en knipte een mooi draagverbandje bij elkaar. Luchiano was weer helemaal het mannetje en zei zelfs enkele malen dat hij toch zo'n geluk had. Achteraf was dat ook zo. Om kwart voor twaalf waren we weer thuis en aten een paar pannenkoeken met basterdsuiker.

Posted by CasaSpider at 8:58 PM | Permalink | Comments (25)

Er lag veel post voor mij in de brievenbus. Post die beantwoord moest worden, antwoorden waarbij kopieën vereist waren. Post, een interessant thema waarover later meer.

In de kelder stonden twee grote boodschappentassen gevuld met lege flesjes, voornamelijk Leffe Dubbel. Ik besloot ze op te ruimen, laadde alles in de auto en reed naar de Plusmarkt in winkelcentrum De Belleman.

Lege flessen inleveren gaat tegenwoordig (...) met een apparaat, daar komt geen mens meer aan te pas. Dat is maar goed ook, immers een krat Grolsch en 64 flesjes Leffe geven toch te denken.

Ruim tien euro rijker verliet ik de Plusmarkt. Statiegeld, een interessant thema waarover later meer.

Om half drie ging mijn telefoon. Het was Claudine, een van onze Sales-medewerkers. Zij is een baan voor me op het spoor en de betrokken partij wilde een telefonisch interview. Dat vond van mijn kant plaats in Borkel, in het huis van Luc en Pascale. Daar wacht ik 's middags altijd tot Luchiano (9) uit school komt.

Het was een positief gesprek dat een uur duurde. In de tussentijd was Luchiano thuis gekomen. Hij kwam even groeten, weliswaar met een benauwd gezicht maar op dat moment had ik even geen tijd. Na het interview ging ik naar hem toe en hij had net als donderdag tranen in zijn ogen.

Van de pijn. Deze keer was het zijn rechterduim. Tijdens de gymles was er een blauwe rubberen bal recht op zijn duim terechtgekomen. Luchiano kon hem niet meer bewegen en het zaakje oogde opgezwollen. Na het avontuur van gisteren was ik niet overmatig enthousiast om naar de Eerste Hulp in Veldhoven te rijden. Dan maar een huisarts. Via via kwamen we bij huisarts Kochx (mooie naam!) terecht.

Zij bekeek Luchiano's duim nauwgezet en constateerde dat hij niet gebroken was. Een drukverband moet de komende dagen soelaas bieden. Zorgverzekeraar ONVZ is in zijn nopjes met de brokkenpiloot. Lucy vroeg zich al af waar we bleven en zei dat Luchiano voortaan maar met een harnas naar school moet gaan.

Gelukkig is het herfstvakantie, zo hoeven we ons voor maandag tenminste geen zorgen te maken.

Posted by CasaSpider at 8:51 PM | Permalink | Comments (10)

1.

Sinds woensdagmiddag hebben wij het huis van CasasPa en Truus voor ons alleen. Hebben we ze weggejaagd? Neen, zij zijn vrijwillig naar de stad van Renesmurf vertrokken. Even was er paniek want waar waren die twee brieven ook alweer? In de kofferbak natuurlijk. Luchiano (9) staat erbij te kijken en doet een blokfluit na. Ik ben niet dol op het geluid maar het is beter dan dat van die vreemde lipfluit van hem. Daarmee zijn we al eens bijna de C&A uitgezet.

Goede reis CasasPa en Truus, ook alvast voor zaterdag.

2a.

Donderdagmorgen ging ik op pad naar de gerenoveerde KPN-winkel aan de Eindhovenseweg in Valkenswaard. Een paar dingen regelen. Een daarvan was het aanschaffen van een mobieltje voor Lucy. De keuze viel op een Nokia 6300 omdat daar een gratis carkit bij wordt geleverd. Jammer genoeg moest ik een keer extra op en neer rijden wegens het niet kunnen tonen van geldige legitimatie. De tweede keer lukte het wel maar thuis gaf de nagelnieuwe telefoon aan dat de simcard niet geregistreerd kon worden.

!@#$%^&*@!

3.

Terwijl ik bezig was met bovenstaande kreet ging de telefoon, de mijne wel te verstaan. Het was juffrouw Els van de St. Servatiusschool. Luchiano was tijdens het speelkwartier hard met zijn linkerarm tegen een houten bank aan gevallen en had daar veel last van. Hij was zelfs paniekerig aan het huilen. Snel reed ik naar Borkel om de ongelukkige op te halen. Ze hadden hem in de koffiekamer geparkeerd omdat hij zo moest huilen en daarmee stoorde hij de andere kinderen (grapje). Erg goed kon hij zijn linkerarm niet bewegen en voor alle zekerheid besloten we de Eerste Hulp ernaar te laten kijken. Immers, ik kwam er een paar maanden geleden zelf ook pas drie dagen later achter dat mijn pols gebroken was.

Het was geen leuke dag voor Luchiano. 's Middags was er een feest van Ridders en Kastelen op school en dat ging hij missen. Bovendien is hij niet doorgedrongen tot de finale van de voorleeswedstrijd op vrijdag.

We reden eerst naar huis om Lucy en Diana (1) op te halen en vervolgens door naar het Máxima Medisch Centrum in Veldhoven waar we uitstekend werden opgevangen. Men vroeg slechts naar naam en geboortedatum. Van zorgverzekeraar ONVZ hebben we nog geen papieren laat staan kaartjes, maar dat was geen enkel probleem. De eerste arts die naar Luchiano's arm keek zag dat het geen zaak van leven of dood was, we moesten in de wachtkamer plaatsnemen. Diana vermaakte de aanwezigen, vooral door een bepaalde jongeman babyboekjes te laten voorlezen.

Ondertussen deed de linkerarm van Luchiano het steeds beter. Van een breuk leek geen sprake meer te zijn. Die diagnose bevestigde de tweede arts, het betreft slechts een spierkneuzing. "Maar dat kan wel veel pijn doen hoor", zei hij er vergoeilijkend bij. Opgelucht verlieten we het ziekenhuis.

2b.

Op de terugweg wipten we bij de KPN-winkel aan. Direct zag ik de medewerker die mij de niet werkende telefoon had verkocht en schoot hem aan: "De telefoon doet het niet! De simcard kan niet geregistreerd worden!" De medewerker was niet erg onder de indruk en zei dat het altijd even duurt voordat een nieuw nummer actief is. Hij zette de telefoon aan en die deed het gewoon.

Posted by CasaSpider at 4:55 PM | Permalink | Comments (15)

Zo vlak voor ons vertrek gaan we nog even naar de tandarts. Lucy heeft maandag een voortand laten verfraaien, volgende week is de andere aan de beurt. En dinsdag had ik een afspraak om een kies linksachter te laten vullen.

Mijn tandarts Wong, dacht eerst dat hij Chong heette, gaat zeer secuur te werk. Voor behandeling wordt van alles een foto gemaakt, dat is nu eenmaal zijn policy. Helaas hoefde de kies niet meer gevuld te worden. "Die kunnen we als verloren beschouwen", luidde de diagnose.

Wat nu te doen? Na een minuut of tien filosoferen kwamen we tot de conclusie dat de kies het beste getrokken kon worden. Tandarts Wong schetste hele nare scenario's.

"In een ontstoken kies hopen zich veel bacterieën op en die kunnen in de bloedbaan terechtkomen. Vervolgens tasten ze zwakke plekken in het lichaam aan. Bijvoorbeeld als je hart niet zo sterk is kunnen ze zich op de hartklep nestelen en deze kapot maken."

Meer hoefde ik niet te horen, de kies moest er uit en wel nu direct. Waar andere tandartsen de verdoving beperken tot twee prikjes in het gehemelte prikt Wong ongeveer tien keer. Dat duurt lang en is niet prettig maar wel de policy. "U ziet er niet zo gelukkig uit", zei hij nog. Driemaal raden wat ik antwoordde. O ja, deze keer was er wel een assistente aanwezig ook al zag ze er niet helemaal zo uit als deze.

Het trekken verliep vervolgens probleemloos. De wond bloedde hevig, er kwamen heel wat gaasjes aan te pas. "Het lijkt erop of er een slagader geraakt is door het trekken. Blijft u maar even liggen en bijt op de gaasjes, ik ga even een andere patient controleren", zei Wong. Een slagader? Scenario's van een langzaam wegzakkende en doodbloedende CasaSpider doemden op. De dood in een tandartsstoel, dat is ook geen heroisch afscheid. Maar het gebeurt wel.

Tandarts Wong kwam terug en begon de wond te hechten, immers ook dat is de policy. Hij bedekte hem met nieuwe gaasjes en gaf me zowaar een setje mee, als een doekje voor het bloeden. De gaasjes waren echter niet nodig, CasaSpider is simply bloedstolling.

Posted by CasaSpider at 7:08 PM | Permalink | Comments (18)

Dinsdag was de grote dag, de dag dat het gips van mijn linkerarm af mocht. Aangezien dokter Maarten Taams met vakantie is neemt zijn vervanger dokter Juliet zijn taken waar. Dokter Juliet werkt echter in het St. Elisabeth Hospitaal (Sehos) en daar werd ik dinsdagochtend dan ook verwacht.

Luchiano (9) hield mij als gebruikelijk gezelschap. De eerste stap was het registreren, nu ben ik in het bezit van een Sehos ponsplaatje. Hierna moesten we naar de EHBO waar ook de Gipskamer zich bevindt. Direct na mij was een man met eenzelfde soort gips maar dan om zijn rechterarm. Het wachten duurde lang. Tegen elf uur zag ik dokter Juliet binnenkomen. Hij zag mij niet.

Na ongeveer anderhalf uur kwam er een verpleger/broeder uit de EHBO en riep de naam om van de man die na mij was. Direct begon ik heel verongelijkt te kijken, van de broeder naar mijn linkerarm en weer terug. De broeder besloot maar eens naar mij toe te komen en vroeg of ik meneer Spider was. Na dit beaamd te hebben vroeg hij hoe en wat. Ik legde hem de situatie uit en mocht toen ook meekomen.

Dokter Juliet had opgeschreven dat er na het verwijderen van het gips een controlefoto gemaakt moest worden. "Moet er ook een foto gemaakt worden?", vroeg de broeder.
- "Ja, dat heeft dokter Juliet opgeschreven."
"Bent u daarvoor al naar de Röntgenafdeling geweest?"
- "Neen, want de brief heeft de secretaresse ingenomen en die heeft u nu."

In werkelijkheid duurde de discussie wat langer, zo lang dat Luchiano tussendoor zei dat we de foto beter konden vergeten. De broeder zat duidelijk met de zaak in zijn maag en liep de kamer uit met de brief om alvast iets te regelen voor de Röntgenafdeling. Ik zat met een sip gezicht op mijn krukje te wachten en hoopte er na afloop beter uit te zien dan mijn overbuurman.

Toen hij terug kwam kon eindelijk het verwijderen van het gips beginnen. Er werd flink gezaagd, gewrikt en geknipt maar uiteindelijk kwam mijn met een bruine plak bedekte vieze onderarmpje tevoorschijn. Met wat alcohol werd de grootste viezigheid verwijderd en daarna mochten we naar de Röntgenafdeling die pal naast de EHBO-operatiebedden is gelegen. Als er weer een bed met een patient uit de ambulance door het nauwe gangetje gereden werd moesten we de benen intrekken.

Vrij snel nadat de foto's gemaakt waren kwam dokter Juliet ze bekijken. Het zag er goed uit volgens hem. De pols mag ik echter nog niet zwaar belasten. "U kunt beter niet gaan tennissen", zei hij. Is dat grapje van die jonge toptennisser een soort van running gag geworden onder chirurgen op Curacao? "Ik ben rechtshandig en bovendien kan ik sowieso niet tennissen."

Het liep tegen half een en daar stonden we dan, vlakbij de uitgang. Ik had nog geen cent betaald en geen haan die ernaar kraaide. Aangezien de verzekering het toch terugbetaalt en het Sehos grote financiële problemen heeft liep ik naar de receptioniste.

CasaSpider: "Moet ik nog iets betalen?"
Receptioniste: "Heeft u geen bonnetje gekregen?"
CasaSpider: "Neen, ik heb niets gekregen.

De receptioniste liep weg en kwam even later met een papiertje terug. Ze vroeg nog of de foto voor mijn linkerpols was en verwees me naar de registratie-afdeling, de kassa was namelijk dicht tussen 12 en 13 uur. We liepen naar de registratie en waren al snel aan de beurt. Na het betalen van 110 gulden (€ 44) verlieten we het ziekenhuis met een vieze onderarm maar een schoon geweten.

Dat het Sehos in financiële problemen verkeert verbaast mij nu bepaald niet. Bij de Taamskliniek werd er geen enkele foto gemaakt voor er betaald was of een garantiebrief van mijn zorgverzekeraar was overlegd.

Thuis maakte Lucy mijn arm vakkundig schoon. De pols is nog stijf, toch kan ik weer een hoop dingen zoals de knoopjes van een overhemd dichtmaken, schoenveters strikken en noem maar op. Dinsdagavond werd onze BBQ voor de derde keer gebruikt, Piet en Emmie (6) waren onze gasten.

Posted by CasaSpider at 7:03 AM | Permalink | Comments (18)

Dinsdagmiddag begon ik iets moeilijker te lopen, de linker enkel speelde op. Als het maar geen jichtaanval is. Woensdagmiddag werd het erger, eigenlijk wilde ik alvast anti-jicht pilletjes (diclofenac en colchicine) halen bij de dokter maar de praktijk van Harrie Janssen is precies dan gesloten.

Donderdag moest ik goed ter been zijn, immers Diamond Piet en zijn dochter Emmie (6) komen om 15:55 met de KL735 aan op luchthaven Hato. En ik moet ook nog een paar boodschappen voor hun doen zodat ze niet meteen uitdrogen, uithongeren of lek geprikt worden door muggen in hun appartement.

Daarom was ik vroeg uit de veren en ging op pad naar de dokter. Harrie Janssen is er bijna nooit meer zelf, waarschijnlijk heeft hij het te druk met zijn project Los Presidentes waar hij de basgitaar hanteert. Zijn vervangsters, het zijn altijd vrouwen, komen echter zeer bekwaam op mij over.

De dokteres hoorde mijn verhaal aan en onderschreef de conclusie van een nieuwe jichtaanval. Ook met mijn voorstel tot medicatie was zij het geheel eens. Alleen dient colchicine anders te worden toegepast dan dokter Maarten Taams destijds zei. Men dient direct twee pillen in te nemen en vervolgens iedere twee uur één tot de pijn weg of het maximum van tien tabletten bereikt is. Hierna mag men geen enkele pil meer innemen.

We hadden het even over de oorzaken van jicht en het toevallige feit dat het zich bij mij voor het eerst openbaarde vlak na het breken van mijn linkerpols. Het heeft te maken met afbraak van spieren die tot een te hoge concentratie urinezuur in het bloed leidt. Dit urinezuur kristalliseert vervolgens in een gewricht, meestal bij de grote teen, en zorgt daar voor een heftige ontsteking.

Bij een botbreuk is er het een en ander kapot en kennelijk worden ook spieren afgebroken. In mijn specifieke geval zijn dat er nogal veel en daarom is het heel begrijpelijk dat niet al deze afvalstoffen op tijd kunnen worden afgevoerd. Vergelijk het maar met de overstromingen in Engeland. De BBQ-sessie van afgelopen zaterdag met veel rood spiervlees heeft daarbij vast niet geholpen.

Toch voelt men zich enigszins verraden door het eigen lichaam in de vorm van Theo de Rooij. Michael Rasmussen is dan de jicht. In ieder geval komt die niet meer terug bij de Rabobank, de mijne geef ik bij voorkeur ook ontslag op staande voet.

Met de enkel gaat het alweer een stuk beter. We gaan Piet en Emmie maar eens ophalen.

Posted by CasaSpider at 2:18 PM | Permalink | Comments (13)

Het viel nog niet mee om een afspraak met een van de specialisten bij Spectrum, klinkt dat niet als een misdaadorganisatie in een James Bond film, te kunnen maken. Dokter Maarten Taams is op vakantie en daarom moet iemand anders ervoor zorgen dat het gips van mijn linker onderarm afgaat. Bij Spectrum werken dokter Eijkelenburg en dokter Juliet als chirurg.

Uiteindelijk was er maandag om half vier een plekje vrij. In mijn Outlook Calendar noteerde ik abusievelijk drie uur en daarom waren Luchiano (9) en ik ruimschoots op tijd. Het Spectrum gebouw aan de Roodeweg 112 oogt modern en is zowel van binnen als van buiten helemaal in rood en wit geschilderd.

Nu dacht ik een afspraak te hebben gemaakt met dokter Eijkelenburg maar de receptioniste kon hiervan niets terugvinden in de volgeschreven agenda. Mijn vingers jeukten om het zaakje te automatiseren. Blad na blad sloeg ze om want "uw naam klinkt me wel bekend in de oren". Maar dat heeft men al snel als men met Brad Pitt of CasaSpider te maken heeft.

Ineens kreeg de dame de geest en sloeg de agenda van dokter Juliet eens open. De bladzijde van maandag 23 juli 2007 was helemaal blanco behoudens een afspraak om half vier met ondergetekende. We riepen nog net geen bingo. Een "hmm... dokter Juliet heeft ook niet veel te doen", verhoogde de stemming nog eens extra.

We namen plaats in de wachtkamer en doodden de tijd met Luchiano's GameBoy. Daarna gingen we raadsels doen. Niet de uitkomst maar het denkproces van een negenjarige is leuk om te volgen, bijvoorbeeld in het geval van de man die bij een Y-sprong aankomt en aan één van twee broers moet vragen welke kant hij op moet. Probleem is dat de ene broer altijd de waarheid spreekt en de ander altijd liegt. Ach, bekende materie.

Luchiano vroeg aan de receptioniste waar het toilet was. "Daar rechts, bij die rode deur", antwoordde zij. Dat was onbedoeld grappig gezien hoe de wachtkamer er uitzag. Alle muren waren wit, voor ons stond een desk die rood met wit was geverfd en we hadden uitzicht op acht deuren die allemaal precies even rood waren.

Om kwart over vier riep dokter Juliet mijn naam. Ik legde hem de situatie uit en hij besloot dat het gips er dinsdag 31 juli in het Sehos vanaf wordt gehaald. Hij is er dan ook bij en laat vervolgens een Röntgenfoto maken ter controle. Na nog geen tien minuten stonden we weer buiten 40 gulden (€ 16) lichter.

Posted by CasaSpider at 7:16 PM | Permalink | Comments (17)

Van zaterdag tot en met dinsdag hebben wij andijviestamppot gegeten. Iedere portie lag als een steen op de maag en zo hoort dat bij een goede stamppot. Maar vandaag eten we iets anders, al weet ik nog niet wat.

"Wat is de letter waai in het Engels?", vroeg Luchiano (9).
- "Dat is de Griekse Y mijn zoon", antwoordde ik.
"Oh, maar wat is dan de letter W in het Engels?", luidde de logische vervolgvraag.

Nog best veel Nederlanders denken dat dat de wie is. Dinsdagavond vond de eerste halve finale plaats van de Copa América tussen Brazilie en Uruguay. Het was geen geweldige maar wel spannende wedstrijd waarin voor iedere meter werd gestreden. Brazilie is zonder Kaká en Ronaldinho niet op oorlogssterkte, maar de invallers zouden in de Nederlandse competitie geen slecht figuur slaan.

Wat zeg ik, een van die invallers speelt zelfs in de Nederlandse competitie. Het is Afonso Alves die in de 79e minuut mocht invallen voor een speler met de prachtige naam Vágner Love. Zulke mensen hebben bij geboorte al een streepje voor. Oh, het blijkt slechts een bijnaam te zijn. Eigenlijk heet hij gewoon Vágner Silva da Souza. Het is een onderdeurtje van 172 centimeter dus drie keer raden waarom de dames maar ware schoonheid zit van binnen.

Het was niet de beste dag uit het leven van Afonso Alves die in Nederland voor Heerenveen uitkomt. Hij viel in de 79e minuut in en incasseerde één minuut later al een gele kaart wegens een Schwalbe. Na 90 minuten stond er 2-2 op het scorebord en bij de Copa América betekent dat direct strafschoppen. Verlengen daar doen ze niet aan.

Man van de wedstrijd Diego Forlán miste de eerste strafschop voor Uruguay en hierdoor liep dit team voortdurend achter de feiten aan. In de strafschoppenserie stond het 3-2 voor Brazilie en de vierde schutter legde aan. Het was Afonso Alves en hij miste. De eerste serie van vijf strafschoppen eindigde in 4-4.

Toen Fernando de eerste sudden-death penalty miste voor Brazilie had García de ideale mogelijkheid Uruguay naar de finale te schieten. Maar ook hij faalde jammerlijk. Even later kon Brazilie juichen. De kanaries wonnen de strafschoppenserie met 5-4. En vanavond zitten we aan de buis gekluisterd voor de klapper tussen Mexico en Argentinie, de twee sterkste teams van deze Copa América. De Leffe Dubbel is zojuist gehaald en mein Geheimtip is een klassieke finale tussen Brazilie en Argentinie.

Woensdagmorgen gingen we met Diana (1) naar het Consultatiebureau. Ze is nu 79 centimeter lang en weegt precies 9 kilo, een toename van respectievelijk 1 centimeter en 230 gram ten opzichte van 8 juni. Maar ze mag rustig wat meer wegen. Het was ook tijd voor haar laatste vaccinatie, deze keer in de linkerarm. Na het bezoek aan het Consultatiebureau reden we door naar Supermarkt Vreugdenhil waar ze PediaSure in blikvorm verkopen, waarschijnlijk als enige winkel op Curacao. We schakelden meteen ook over naar Nutrilon-3.

Het zijn enerverende tijden en dan hebben we het niet eens gehad over onze speurtocht naar de barbecue met de beste prijs/kwaliteitsverhouding van het eiland. 's Middags werd ik ook nog gebeld door de Taams Kliniek. Dokter Maarten Taams heeft een vervanger gevonden die mij omstreeks 25 juli naar het Sehos mag doorverwijzen om het gips los te zagen. Om kwart voor vier was de vervanger echter niet telefonisch te bereiken voor een afspraak. Morgen verder.

Is er een mooiere manier om af te sluiten dan met een Haitiaanse wijsheid? Ik dacht het niet. "Kay koule twonpe soley, men li pa twonpe lapli." Een lek dak kan de zon misleiden, maar niet de regen.

Posted by CasaSpider at 6:33 PM | Permalink | Comments (14)

1.

Eerst de ziekenhuissoap Medisch Centrum Curacao met de verdwenen Röntgenfoto's. Vrijdagmorgen wilde ik tenminste de Röntgenfoto's van 18 juni digitaliseren en haalde ze uit de gele envelop. Wat bleek na grondige bestudering? Het ene vel met twee foto's is van 18 juni en het andere van 20 juni. Zit de secretaresse van dokter Maarten Taams voor niets alle enveloppen met foto's open te maken en na te kijken.

Dokter Taams is in de week dat mijn gips eraf mag op vakantie. Daarom heeft hij me een verwijsbrief gegeven voor dokter Berry die me vervolgens door kan verwijzen naar het Sehos om het gips te verwijderen. Toen ik dokter Berry belde voor een afspraak omstreeks 25 juli werd mij medegedeeld dat ook hij op vakantie gaat. Men kan maar beter niet ziek worden in de zomer.

Maar wie haalt nu mijn gips eraf? Ik zie het al voor me straks bij het Sehos. "Neen meneer Spider, zonder verwijsbrief zagen wij dat zaakje niet open." Ik overweeg Yves Cooper mee te nemen, die kan er wellicht een leuk item voor het journaal van maken. Voorlopig is het nog niet zover, dokter Taams is op zoek naar een andere vervanger en schrijft een nieuwe brief. Dinsdag weten we meer.

2.

Eens komt het moment in het leven van (bijna) ieder kind waarop het klassieke Einstein-probleem in enige vorm tot leven komt: Als ik mij in een rijdende trein bevind, beweegt dan de trein door het landschap of schieten de landerijen onder de stilstaande trein door? Zoiets toch.

Luchiano zit nu in deze fase en schrijft erover. Na lezing kan ik niet anders dan concluderen dat niet de hang naar wetenschap zijn drijfveer is geweest maar ordinaire luiheid. En daar is niets mee.

3.

Steeds meer kanalen vielen weg van onze TDS-box, een soort van draadloze kabeltelevisie. Overdag konden we naar drie zenders kijken, 's avonds werden het er een paar meer maar het hield niet over. Toch maar eens TDS gebeld. Normaliter duurt het een week voordat er iemand komt kijken maar deze keer hoefden we slechts drie dagen te wachten.

Toen ze langskwamen waren Luchiano (9) en ik even weg. Lucy belde me dat de TDS-box kapot was, dat ze hem mee hadden genomen en misschien diezelfde middag een nieuwe kwamen brengen. "Vanmiddag wil ik die nieuwe", zei Lucy, "ik ga niet het hele weekend zonder televisie zitten."
"Misschien", antwoordde de TDS-medewerker.

Uit ervaring (zie onder 3) weten wij dat dat de standaard policy is. Waarom hebben die mannen eigenlijk niet een voorraadje nieuwe TDS-boxen in de auto liggen? Om half zes hoorde ik een auto voor de deur. Het was TDS met een nieuwe box. Tien minuten later konden we zenders zien die al maanden geleden uitgevallen waren.

4.

Vandaag vrijdag is de dag dat de Eilandsraad zich uitspreekt over de Slotverklaring. Alle signalen staan op groen, de FOL die eind november tegenstemde heeft nu als coalitiepartner van PAR en PNP toegezegd voor te stemmen. Het debat is live op televisie te volgen. Zojuist was Urvin Macaay (MAN) aan het woord maar hij werd onderbroken door Gezaghebber Lisa Richards-Dindial.

Zij verzocht alle aanwezigen het gebouw te verlaten. Er was een bommelding binnengekomen. De situatie in de Ansinghstraat is explosief.

Posted by CasaSpider at 8:20 PM | Permalink | Comments (18)

Woensdag werd ik bij de Taams Kliniek verwacht alwaar dokter Maarten Taams het bovenste stuk van het gips ging verwijderen. Uiteraard vergezelde Luchiano (9) mij, wij gaan overal samen naar toe.

Na een half uurtje wachten was het mijn beurt. Aanvankelijk wilde dokter Taams zoals gezegd alleen het bovenste gedeelte van het gips loszagen maar dat vond dokter CasaSpider geen goed plan. Ten eerste zat het gips door het afnemen van de zwelling bij de gebroken pols een stuk losser en ten tweede kon ik daardoor mijn neus eens in de opening bij mijn bovenarm steken. Van de geur werd ik niet bepaald opgewonden.

Even later zaagde Maarten Taams met een circelzaag het gips open. Af en toe raakten de zaagtanden mijn huid hetgeen voor een aangenaam kriebelend gevoel zorgde. Het is dan ook een speciale circelzaag dus don't try this at home or at least don't say I didn't warn you.

Als na ruim twee weken het gips eraf gaat ziet zo'n armpje met zo'n polsje er enigszins deerniswekkend uit. Het was fijn dat hij gewassen werd, immers bij UTS zeggen ze altijd: "Het wordt gewassen... en je kunt het opnieuw gebruiken." Curacaose humor.

Het nieuwe gips ging er omheen. Maarten Taams deed het ietwat wild, de spetters vlogen me om de oren. Het gips om mijn onderarm moet drie weken blijven zitten. Als het eraf mag is dokter Taams op vakantie.

Hij verwees me daarom naar een andere dokter die me vervolgens door zal verwijzen naar de poli van het Sehos. Het alternatief is dat dokter Taams het gips al over een week doorzaagt zodat ik het er twee weken later zelf af kan halen. Nou neen, dank u wel.

Ik moest wel mijn Röntgenfoto's meenemen, die zouden gearchiveerd zijn bij de Röntgenafdeling hetgeen plausibel klinkt. Terwijl we daar aan het wachten waren keken twee Röntgenmedewerksters me lachend aan. "Zo, ze hebben u flink te pakken gehad", zei de ene. Het was inderdaad alsof de winterschilder over me heen was geweest.

De Röntgenfoto's waren niet in het archief, ik moest maar terug naar de afdeling van dokter Taams. De secretaresse aldaar vond na enig zoeken een envelop met de foto's van 18 juni alsmede een lege envelop zonder de foto's van 20 juni. Ze gaat verder op zoek en zal mij bellen.

Wie oh wie zit nu elke avond heimelijk naar de Röntgenfoto's van Casa's gebroken polsje te kijken?

Posted by CasaSpider at 4:49 PM | Permalink | Comments (17)

Status Casa

Veel mensen maken de fout dat ze als het even tegenzit denken dat het niet slechter meer kan gaan. Geloof mij, het kan altijd erger. Dinsdagnacht werd ik wakker met een pijnlijke linker enkel. Hierdoor zag mijn lopen er woensdag iets minder kievitachtig uit dan men van mij gewend is. Donderdagmorgen was de pijn zo hevig dat ik nauwelijks nog kon lopen.

Met enige moeite bereikte ik de auto om Luchiano (9) naar school te brengen en voelde me een wrak met een arm in het gips en die kapotte enkel. Thuis bleek al snel dat van werken geen sprake kon zijn. Lucy ondersteunde me terwijl ik kermend van de pijn voetje voor voetje naar mijn bed schuifelde. "Wat is er toch met me aan de hand?", ging het door me heen.

Het leek me sterk dat ik in mijn slaap mijn enkel gebroken had, maar daar had het wel veel van weg. Een nieuw bezoek aan de Taams Kliniek lag voor de hand. Op de Röntgenafdeling werkt een overbuurvrouw van ons die mij de laatste dagen een aantal malen heeft gezien. "U wordt toch geen vaste klant van ons?", vroeg ze. Inmiddels heeft het er alle schijn van

Ik haalde Luchiano van school en Lucy pakte thuis alles in om aansluitend met zijn vieren naar het ziekenhuis te vertrekken. We konden voor de deur parkeren en Lucy haalde een rolstoel. Dokter Maarten Taams vroeg wat ik nu weer had gedaan. Hij schreef een opdracht om foto's van de enkel te maken maar zijn eerste en voor mij verrassende diagnose was: jicht (Wikipedia). De enige afwijking in mijn geval is dat de ontsteking niet acuut was maar er twee dagen over deed.

Maar ja, ik ben dan ook geen toptennisser van 20.

Op de Röntgenfoto's was niets te zien. De dokter besloot in te zetten op een behandeling tegen jicht en schreef diclofenac voor om de ontsteking te remmen en het oude beproefde middel colchicine om de jicht te bestrijden. Tevens wilde hij mijn bloed getest zien. We reden daarom door naar Medical Laboratory Services aan de Perseusweg.

Thuis ben ik meteen op bed gaan liggen. Lucy maakte wat te eten klaar en daarna slikte ik mijn medicijnen. Schrijven met mijn been omhoog op een stoel is voorlopig pijnvrij maar straks komt het moment van naar bed gaan. Liever schrijf ik nog even door.

Marco's Fish-Farm

Gebeurt er ook nog weleens iets leuks? Jazeker, alleen moeten we daarvoor een paar dagen terug, naar afgelopen maandag om precies te zijn. Klas 4B van de Marnix-school had een eindejaarsuitje naar Marco's Fish-Farm, gelegen vlak voor Fuik. Aangezien de buschauffeur niet precies wist waar het was liepen we letterlijk de fuik in, immers daar houdt de weg abrupt op en moesten we omkeren.

Marco's Fish-Farm beslaat een enorm terrein en dankt zijn bekendheid vooral aan de tilapia kwekerij. Er is echter veel meer te zien en te doen zoals rondleidster Mimi (of was het Didi?) en assistente Didi (of toch Mimi?) aantoonden. Zo worden er bijvoorbeeld ook honden afgericht voor bewaking en het opsporen van drugs.

"Waar is Marco eigenlijk?", vroegen een paar kinderen. "Oh", zei Mimi, "die zit boven achter de computer om de email van meester Peter op te zoeken." Er was iets misgegaan in de communicatie. Marco hebben we de rest van de dag niet gezien.

Hoogtepunt van het uitje was dat de kinderen in groepjes van drie een hele vijver mochten leegvissen. Meester Peter had een weddenschap lopen met Jelmer, zoon van een visser. Iedere week gaat hij met zijn vader uit vissen. In het begin liep het niet zo vlot, maar uiteindelijk won zijn team dat verder uit Karima en Ef bestond overtuigend met niet minder dan 28 gevangen en teruggezette vissen.

Een speciale vermelding verdient Kaith die heel wat vissen verschalkte en er zelfs een heeft gezoend. Jammer genoeg bleken de kinderen tijdens de terugreis nog helemaal niet moe en is het best een eind rijden van Fuik naar Rio Canario.

Voor de liefhebber staat de volledige serie van 69 foto's online in het album 18.06.2007 Marnix4B naar Marco's Fish-Farm. Enjoy!

Heet van de naald

Het is nu 21:30 en het lijkt een stuk beter met de enkel te gaan. De medicijnen slaan aan. Door ervaring wijs geworden juichen we echter niet te vroeg, immers wie weet welk lichaamsdeel het morgen dan begeeft.

Posted by CasaSpider at 10:02 PM | Permalink | Comments (24)

Woensdagmorgen reed ik naar de Taams Kliniek om nieuwe foto's te laten maken. Dokter Maarten Taams wilde graag zien of zijn uiterst pijnlijke correctie resultaat heeft gehad. Een dagje ziekenhuis is toch vooral wachten:

• 09:00 - 09:45 Wachten.
• 09:45 - 09:48 Twee Röntgenfoto's laten maken.
• 09:48 - 10:30 Wachten op de resultaten.
• 10:30 - 10:32 Met de resultaten naar de afdeling van Maarten Taams.
• 10:32 - 11:45 Wachten op de dokter.
• 11:45 - 11:50 Dokter is tevreden over de foto's en wil daarom de gehele arm immobiliseren lees in het gips zetten. Daarvoor moest ik 's middags terugkomen.

's Middags was het wachten aanmerkelijk plezieriger want Luchiano (9) ging mee. Bij de Röntgenafdeling maakte hij koffie voor mij en thee voor zichzelf. Terwijl hij daarmee bezig was klonk er gejuich op een televisie achter mijn rug. In de 89e minuut scoorde Daniel de Ridder Maceo Rigters de 1-1 voor Nederland onder 21 tegen hun leeftijdsgenoten uit Engeland.

Ik verhuisde onze spullen naar een plek met goed uitzicht op de televisie en maakte me op voor de verlenging. Op die manier is een half uurtje wachten goed te doorstaan, ja zelfs een plezier.

Na nauwelijks vijf minuten was ik echter al aan de beurt en begaf me met lichte tegenzin naar de behandelkamer. Het extra stuk gips voor mijn bovenarm werd eenvoudig aan het al bestaande gips vastgeplakt.

"Sjezus, dat is zwaar", constateerde ik bij het van het bed afstappen. "Ja maar u bent ook een sterke kerel", vergoeilijkte de dokter. Okay, geen 20 en geen toptennisser maar wel een sterke vent. We zullen het ermee moeten doen. "Komt u over twee weken maar terug of als u het niet meer uithoudt. Maar minimaal tien dagen."

Dat voorspelt niet veel goeds.

Het bandje van de mitella sneed in mijn nek, zo krijgt men van de ene kwaal vanzelf weer andere. Mijn linkervoet doet ook al pijn door de vreemde bewegingen. Niet zeuren, Casa. Thuis bleek de tweede helft van de verlenging nog niet afgelopen te zijn. Het bleef 1-1 en een zinderende penalty shootout ging van start.

Vraag me niet waarom, maar ik had er vertrouwen in. Zelfs toen we met nog twee strafschoppen te gaan er eentje achter stonden. Uiteindelijk won Nederland na niet minder dan 32 strafschoppen met 13-12. Slechts drie penalties missen van de zestien is een prestatie. "We hebben hier veel op geoefend", aldus coach Foppe de Haan.

Is het geluk?
Is het toeval?

Feit is dat Foppe de Haan al Europees kampioen is met dit elftal en nu wederom in de finale staat, deze keer tegen Servie. Buiten dat heeft hij notoire Angstgegner Portugal in een direct duel verslagen en vandaag dus het machtige Engeland met strafschoppen. Petje af voor Foppe de Haan.

Posted by CasaSpider at 5:41 PM | Permalink | Comments (19)

Wachtend op het bankje voor klas 4B van de Marnix-school zag ik maandagochtend Shuk-Mman, een klasgenootje van Luchiano (9) aan komen lopen. Ze droeg een mitella en had haar linkerarm in het gips. Zelf hoopte ik toen nog dat mijn linkerpols niet gebroken was.

Iedereen vroeg haar wat er gebeurd was. Zaterdagavond wilde Shuk-Man iets pakken waar ze niet bij kon en ging daarom op een stoel staan, een stoel met wieltjes. Dat lijkt me voorlopig wel voldoende informatie.

Maandag zette dokter Maarten Taams mijn pols in zijn gips en daarom ging dinsdagochtend de camera mee naar school. Shuk-Man en CasaSpider beiden op zaterdagavond gewond aan hun linkerarm, we zitten in hetzelfde schuitje. Het heeft wel iets Lee Towers-achtigs.

Posted by CasaSpider at 7:34 PM | Permalink | Comments (19)

De zwelling en de pijn rondom mijn pols namen niet af, ja zelfs integendeel. Maandagochtend was mijn linkerhand rood en opgezwollen. Toch maar eens naar de dokter gaan dus. Eerst stond er een uitstapje naar Marco's Fish-Farm met klas 4B van de Marnix-school op het programma. Ondanks de pijnlijke pols was het een leuk uitje. Daarover binnenkort meer.

Om half twee meldde ik mij in gezelschap van Luchiano (9) bij de Taams Kliniek, het alternatief voor het Sehos. Na een uur wachten constateerde dokter Maarten Taams binnen 30 sekonden dat de pols hoogstwaarschijnlijk gebroken was. "Ga maar even langs de Röntgen en dan kom je met de foto's terug."

Toen ik om ongeveer half vier voor de tweede keer de kamer van Maarten Taams binnenstapte prijkten de twee foto's van mijn pols al pontificaal in de lichtbak. "Ja, gebroken en niet zo mooi ook", zei de dokter. Ik zag werkelijk niets abnormaals aan de foto's. Ieder zijn vak zullen we maar zeggen. Luchiano was nergens te bekennen, hij was in het gebouw aan het rondstruinen.

"Het bot is iets verschoven dus dat ga ik proberen te corrigeren. Dat kan ietwat pijnlijk zijn." Ik nam plaats op een bed en mocht met mijn rechterhand een grote beugel vasthouden. Een verpleegster kwam binnen. Zij hield mijn arm aan de ene kant vast terwijl de dokter aan mijn vingers begon te trekken.

"Dit doet toch niet veel pijn?", vroeg hij. Neen, dat deed inderdaad geen pijn. "Dan gaan we nu de breuk corrigeren." Dokter Taams voegde de daad bij het woord en begon uit alle macht op het allerpijnlijkste plekje van mijn pols te drukken.

Vrijwel gelijktijdig stootte ik een langgerekte oerkreet uit terwijl mijn benen richting het plafond zwiepten. Nooit geweten dat ik zo lenig was. Na een paar minuten vroeg de verpleegster: "Gaat het weer een beetje?"

In ieder geval toch beter dan met Gert-Jan Dröge zullen we maar zeggen.

We gaan vijf minuten terug in de tijd. Luchiano komt terug van zijn omzwervingen en vermoedt dat zijn vader zich reeds in de behandelkamer bevindt. Aan de receptioniste vraagt hij: "Waar is meneer Spider?" Juist op dat moment klink het gebrul van een gnoe in doodsangst. "Oh, ik denk dat ik al weet waar hij is."

Woensdag worden nieuwe foto's gemaakt om te zien of de correctie tenminste effect heeft gehad. Mocht dit niet het geval zijn is dat overigens geen reden voor een ander behandelplan. "Als u nou 20 jaar of een hele goede tennisser zou zijn okay, dan willen we nog wel opereren", deelde de wel eerlijke maar niet tactische Maarten Taams mede.

"Maar dat kan altijd nog gebeuren hoor", sputterde ik tegen. "Neen, 20 zult u niet meer worden", sloeg Taams ook die hoop de bodem in.

Autorijden met een gipsen onderarm uit het raampje heeft wel iets. Thuis stond Lucy klaar om CasaSpider met zijn nieuwe gadget te fotograferen. Als een boer die kiespijn heeft. Het worden zes lange weken.

Posted by CasaSpider at 7:12 PM | Permalink | Comments (25)

In de auto op weg naar Albert Heijn gaf Radio Hoyer de tussenstand door van de wedstrijd Nederland-Belgie bij het EK onder 21. Een vreselijke naam, geef mij dan maar het Duitse U-21. Het was 2-1 voor Nederland terwijl Portugal met 4-0 voorstond tegen Israel.

"Kom op, Foppe", ging het door mijn hoofd, "je bent het toch niet vergeten? Laat die Belgen een keer scoren, please." En zo geschiedde. Door de 2-2 gaan Nederland en Belgie door naar de halve finales en mag Portugal terug naar Portugal.

Zaterdagavond stond er een film op het programma maar eerst gooide ik een volle vuilniszak buiten in de kliko. Het had geregend en er lagen wat druppeltjes op de porch. Plotseling vloog mijn standbeen onder me vandaan en smakte ik tegen de stenen vloer. "Val altijd op je onderarm en nooit op je pols", zeg ik altijd tegen Luchiano (9).

Deze tegenstander had echter ik niet aan zien komen en ik viel hard op mijn linker pols. Ja, gelukkig de linker. Het werd een zware nacht en hij is tamelijk opgezwollen. Verbazingwekkend hoe men zijn linkerpols nodig heeft bij iets simpels als het snuiten van de neus. Zelfs typen doet pijn. De meeste ongelukken gebeuren inderdaad thuis.

Maar Luchiano's vaderdagkado is wel klaar.

Posted by CasaSpider at 10:28 AM | Permalink | Comments (19)

"Het heeft drie jaar geduurd voordat ik het had. Drie jaar dat ik bewust bezig was met mannen die HIV hadden."
- "En dan had je ook zoiets van dat je het wel spannend vond om het te krijgen?"
"Het idee dat ze je kunnen bevruchten, eventjes stom gezegd. Maar je snapt wat ik bedoel."
- "Ja, het bevruchten met HIV-virus. Maar ben je nu ook blij dat je het hebt dan of..."
"Het maakt me helemaal geen zak meer uit. Het is net een chronische ziekte. Zo wordt het ook behandeld."
- "Ja, je krijgt natuurlijk medicijnen ook..."

Journalist Jeroen Grob in gesprek met een anonieme beller. Gezien in Knevel & Van den Brink, uitzending woensdag 31 mei 2007 vanaf minuut 03:10 tot minuut 09:50. Eerder kwam Jeroen Grob in het nieuws toen uit zijn auto de mastertapes van de nieuwe Bassie en zijn vriendjes Show werden gestolen.

De kwestie die deze week in Groningen aan het licht is gekomen waarbij het gaat om structureel verkrachten van met GHB gedrogeerde slachtoffers en vervolgens injecteren met HIV-besmet bloed is een exces. Het betreft volgens Jeroen Grob echter wel degelijk slechts het topje van de ijsberg als het gaat om mannen die ofwel op zoek zijn naar HIV-donoren dan wel mannen die gezonde mannen willen bevruchten.

In dat licht bekritiseert Grob de Schorerstichting. Deze stichting ontvangt subsidie onder andere om veilige seks te promoten maar zag na korte tijd af van verdere medewerking aan het onderzoek. Het bewust zoeken van HIV-besmetting beschouwt men als een incident en publicatie zou de homobeweging schaden.

In de Gaykrant van Henk Krol zijn volgens Grob profielen te vinden van mannen die op zoek zijn naar barebacking. Letterlijk paard rijden zonder zadel. Ook de HIV Vereniging Nederland (HVN) ligt onder vuur door activiteiten van de werkgroep Poz & Proud (seropositief en trots) die seksfeesten wil organiseren waar mensen onveilig met elkaar kunnen vrijen.

Als men zijn eigen huis in brand steekt keert de verzekering niet uit. Het wachten is op een reactie van de zorgverzekeraars.

Posted by CasaSpider at 1:10 PM | Permalink | Comments (18)

Met Diana (1) gaat het helaas nog niet zo goed. Ergens in mei begon het met een soort ontsteking onder haar rechteroog. Dat ging gepaard met veel jeuk en Diana krabde er daardoor regelmatig aan. 's Nachts lag ze regelmatig te hoesten. Op donderdag 10 mei ging Lucy met haar naar de huisarts. Die schreef een zalf voor tegen schimmels voor onder het rechteroog alsmede een drankje tegen droge hoest.

In de vroege ochtend van vrijdag 18 mei heeft Diana overgegeven en kreeg vervolgens koorts die opliep tot 39.5 graden. Die avond besloten we naar de weekendarts te gaan. Haar keel was een beetje rood, maar er was geen ontsteking te zien. De dokter schreef een antibioticum voor alsmede druppels voor de ogen en een middeltje tegen slijmhoest.

Zondag 20 mei was de kleine prinses bijna de oude. Ze was actief, praatte veel en wilde telkens bij mij op schoot de CasaMovie van haar verjaardag kijken. Ze doet alles mee, vooral het in de hoogte steken van haar armen bij het Hiep, hiep, hoera en meedansen tijdens de jump-scene. Het leek de goede kant op te gaan.

Dinsdag 22 mei zat ze er echter weer als een dood vogeltje bij. Ze reageerde nauwelijks en had geen zin om te eten of te drinken. Kruipen was ook al niks, het liefste wilde zij de hele tijd gedragen worden. Lucy maakte een afspraak bij kinderarts Sonja Faries. Daar werden we tegen twee uur 's middags geholpen.

Dokter Faries onderzocht Diana, voelde wat knobbeltjes in haar nek die schijnbaar pijnlijk waren en testte of zij haar kin op haar borst kon krijgen. Dit om te zien of er misschien sprake is van meningitis. Ondanks dat Diana tegenstribbelde was de nek soepel genoeg.

De diagnose van dokter Faries luidt dat zich een infectie ergens achter de neus bevindt. Helaas is het niet mogelijk om deze infectie te zien, maar deze kan via kanalen zowel de oren, de ogen als de keel en de longen (slijm) bereiken. Met een paar lijnen schetste zij de situatie op papier. Nu ben ik werkelijk ontzettend slecht in het lezen van dit soort schetsen, dat begint al met het bepalen wat de bovenkant van het papier is.

Pas toen zij er een oog met wimpers in tekende begon het me een beetje te dagen. Voor de duidelijkheid heb ik er de namen van de mij bekende lichaamsdelen bijgeschreven. Het lijkt erop dat de infectie achter de neus de oorzaak is van de dikkere wallen onder Diana's ogen en tevens van het slijm in haar borst. Het kanaal naar het oor is in ieder geval schoon. Al met al een plausibele dianose en we moeten het er maar mee doen.

Diana kreeg een ander antibioticum voorgeschreven, het eerdere middel veroorzaakte diarree. Ook een neusspray en een beter type zetpil stonden op het recept. 's Nachts was het nog niet veel, Diana sliep slecht en Lucy daardoor ook. Om een uur of drie hebben we zo'n nieuwe zetpil ingebracht en daarna ging het slapen een stuk beter. Om zes uur 's morgens huilde ze maar deze keer van de honger. Ze dronk het hele flesje leeg en dat is een goed teken.

Al met al zijn we nu ongeveer twee weken aan het kwakkelen. Het wordt tijd dat Diana beter wordt.

Posted by CasaSpider at 7:14 AM | Permalink | Comments (25)

Afgelopen week had ik flink last van een kies. Het betrof de kies linksboven achter, net voor de verstandskies die er al uit was. De kies deed pijn en ik voelde er eens aan. Hij wiebelde. Met enige moeite kon een afspraak met tandarts Chong worden gemaakt. Om onverklaarbare redenen zitten alle tandartspraktijken vol tot ongeveer kerstmis.

Donderdagmiddag was het zover. In de wachtkamer nam ik plaats met een (heel oude) Forbes Magazine naast drie meisjes van ongeveer 16. Ze moesten regelmatig lachen en dan schudden de met elkaar verbonden stoeltjes hetgeen het lezen van Forbes Magazine enigszins bemoeilijkte.

Het was mijn beurt. "Ik ben alleen vanmiddag, de assistente voelde zich niet zo lekker", begon de tandarts. In gedachten zag ik mij straks al de afzuigapparatuur zelf in de mond vasthouden, misschien kon er dan wat van de prijs af.

Tandarts: "Om welke kies gaat het?"
CasaSpider: "Linksboven achter."

Ik deed mijn mond open en de tandarts begon er rechts in rond te kijken. "De rotte kies zit links hoor", zei ik. Geen erg bemoedigend begin.

Tandarts: "We gaan eerst eens een foto maken."
CasaSpider: "Een foto? Maar hij moet er toch gewoon uit?"
Tandarts: "Het is voor de veiligheid van u en van ons. En het is nu eenmaal onze policy."

Tien minuten later was op de foto te zien dat de kies nog maar voor 10% in het bot zat hetgeen overeenkwam met het waarnemen van wiebelen als men hem aanraakte. Voordat de tandarts tot trekken kon overgaan legde hij alles klaar, immers er was geen assistente.

Maar eerst de verdoving. Niet minder dan vier prikken werden rondom de kies en in het gehemelte gegeven.

CasaSpider: "Is vier prikken niet een beetje overdreven, normaal krijg ik er altijd maar twee."
Tandarts: "Twee kan ook, maar ik geef er altijd vier. Achter de kies loopt ook een zenuwbaan en ik wil voorkomen dat er tijdens het trekken bijgespoten moet worden. Dat is onze policy."
CasaSpider: "Oh."

Terwijl het gevoel in mijn mond langzaam verdween kwam de tandarts met iets nieuws.

Tandarts: "O ja, als de kies getrokken is dan hecht ik de wond. De hechtingen verdwijnen niet vanzelf, daarvoor moet u over een week even terugkomen."
CasaSpider: "Hechten? Er is bij mij nog nooit gehecht, zelfs niet toen mijn verstandskiezen werden verwijderd."
Tandarts: "Ook niet bij de onderste?"
CasaSpider: "Neen, nooit. Is dat echt nodig?"
Tandarts: "Tja, het is nu eenmaal onze policy. En u betaalt er ook voor."
CasaSpider, steeds moeilijker pratend: "Dat bedoel ik!"

Het trekken verliep zonder problemen evenals het hechten. Volgende week donderdag worden de hechtingen verwijderd.

Posted by CasaSpider at 12:33 PM | Permalink | Comments (25)

Dinsdagmorgen om 09:10 werden wij met Diana (9 maanden) verwacht bij het Departamentu Salú Hubenil aan de Van Leeuwenhoekstraat 15. In dit gezondheidscentrum voor kinderen moest zij een gehoortest ondergaan. "Een niet dadelijk opvallend verlies aan gehoorscherpte kan een belemmering betekenen voor de ontwikkeling van een kind", aldus het begeleidende schrijven.

Het gebouw bevindt zich naast El Señorial. Aan de naam El Señorial hebben Lucy en ik goede herinneringen. Het is ons vaste hotel in Santo Domingo. In El Señorial op Curacao kan men beter niet te vroeg terechtkomen, dat is namelijk een uitvaartcentrum.

Het Departamentu Salú Hubenil is gevestigd in een mooi authentiek gebouw dat enigszins aan een museum doet denken. Jammer genoeg is er behoorlijk wat achterstallig onderhoud. We gingen naar binnen en een paar tellen later sloot de zware deur met een enorme knal. Een leuke binnenkomer voor een gehoortest.

De onderzoeksmethode die voor de gehoortest wordt gebrukt is de Ewing screening. Onwillekeurig denk ik terug aan mijn studententijd in het begin van de jaren '80. De tv-serie Dallas was hot en bij de naam Ewing komen herinneringen boven aan Sue-Ellen die getrouwd was met JR. Laatstgenoemde had (heeft) echter meer problemen met zijn lever dan met zijn gehoor. Ofwel luisterde hij nooit naar goede raad.

We waren aan de beurt. Met Diana op mijn arm liepen we naar beneden. In een klein kamertje wachtten twee dames ons op. Aan Luchiano (9) vroeg een van de vrouwen of hij Papiaments begrijpt. En vervolgens of hij heel stil wilde zijn of liever nog buiten wilde wachten. Maar ook buiten moest hij heel stil zijn. Luchiano ging naar buiten.

Lucy nam achterin de kamer plaats op een stoel en ook zij moest heel stil zijn. Diana zat op mijn schoot. De ene dame bewoog gelijk een illusioniste drie gekleurde bekertjes in ovalen voor haar gezicht. Diana volgde haar bewegingen nauwgezet. Ik ook. Tegelijkertijd maakte de andere dame achter ons heel zachte geluidjes met achtereenvolgens een soort bel, een soort getik op een blokje (wat het precies was kon ik niet zo goed horen) en spraak. Zowel links als rechts.

Diana draaide steeds op het juiste moment haar hoofd naar achteren en nog naar de goede kant ook. Aan het einde van de test complimenteerden de dames haar. Voor alle onderdelen scoorde zij '++'. In de carnavalstijd is dat opmerkelijk, veel kinderen hebben dan last van tijdelijke doofheid.

Als Diana in het vervolg niet naar ons luistert ligt het in ieder geval niet aan haar gehoor.

Posted by CasaSpider at 12:45 PM | Permalink | Comments (12)

Afgelopen woensdag heeft Diana (3 maanden) haar tweede serie vaccinaties gehad. Ergens in de commentaren schreef ik dat ook bij inenten naar een balans moet worden gezocht: is het middel soms niet erger dan de kwaal? Cyberjunk reageerde hier tamelijk fel op dat in haar ogen zeker in het geval van polio het middel nooit erger kan zijn dan de kwaal.

Met name in streng Christelijke dorpen zijn mensen sterk tegen vaccineren omdat men zich dan actief bemoeit met het plan dat God heeft met de betreffende mens. Deze redenering heb ik nooit kunnen volgen. Immers, als de wetenschap zover is dat men ziektes kan voorkomen en daarmee de dood uitstellen, waarom is wellicht juist dat dan niet het plan van God?

Op het moment dat men zelf een mooie gezonde baby in zijn armen houdt is dat een van de meest kostbare dingen die iemand kan overkomen. Bij het inenten wordt een naald in het smetteloze velletje van deze baby ingebracht. En niet alleen dat, er worden bewust ziektekiemen in het lichaampje gespoten. Feitelijk gaat dit volkomen tegen de natuur in.

Alles in het leven is een afweging. Als men met weinig risico een grote kans op veel ellende kan voorkomen dient men dit serieus te overwegen. Dat is het basisprincipe van elke verzekering. Het Nederlandse vaccinatieprogramma voldoet aan dit criterium. Om die reden ben ik principieel voorstander van vaccineren.

Daar komt nog iets bij. Het massaal afsluiten van brandverzekeringen biedt geen enkele garantie op het verminderen van het aantal branden. Collectief vaccineren tegen een specifieke ziekte kan echter wel degelijk leiden tot het verdwijnen van deze ziekte. Zo heeft in 1980 de Wereld Gezondheidsorganisatie (WHO) de wereld pokkenvrij verklaard.

Het solidariteitsprincipe is in deze zeer belangrijk. Als individuen zich hieraan onttrekken kan het hele effect teniet worden gedaan. Vergelijk het met de vakbonden die opkwamen tijdens de Industriële Revolutie. Sommige werkgevers probeerden individuele werknemers over te halen buiten de CAO bij hun in dienst te treden om zo het collectief te breken.

Ziektes zijn extra gevaarlijk bij zeer jonge kinderen, zie het voorbeeld van polio. Het zijn echter niet de kinderen, maar de ouders die beslissen of er wel of niet gevaccineerd wordt. Ouders dienen deze beslissing derhalve zeer weloverwogen te maken, dat spreekt voor zich.

Kinkhoest of pertussis is een ziekte waarbij al sinds lange tijd twijfels bestaan over de risico's van de vaccinatie. De bijwerkingen konden bijzonder heftig zijn waardoor steeds meer ouders besloten hun kinderen niet te laten inenten tegen kinkhoest. Dit leidde echter op zijn beurt tot een verhoogd aantal sterfgevallen ten gevolge van deze ziekte.

Er staat expliciet dat de bijwerkingen bijzonder heftig konden zijn. Vanaf 1 januari 2005 worden kinderen in Nederland namelijk met een nieuw zogenaamd acellulair (aK) kinkhoestvaccin ingeënt in plaats van met het traditionele cellulaire (cK) vaccin. Voor wie hier meer van wil weten, zie het artikel Vaccinatie tegen kinkhoest (Hans Hoogervorst) en Acellulaire kinkhoestvaccins in het Rijksvaccinatieprogramma (H.C. Rümke en J.F.P. Schellekens).

Behalve van religieuze oorsprong zijn er ook argumenten van gezondheidskundige aard om juist niet te vaccineren. In de Nieuwsbrief juli 2006 van Mens Sana wordt gerept over bijwerkingen van vaccinatie als het Post Vaccinaal Syndroom. Tevens ziet de schrijver van het artikel een explosieve stijging van het aantal gevallen van eczeem en astma bij zuigelingen. Een stijging die hij toeschrijft aan het steeds vroeger en veelvuldiger vaccineren.

Een ander interessant artikel is Een leek in de luren gelegd op ouders.nl. Het betreft een dubbelrecensie van het boek Vaccinatie door Dr. Viera Scheibner. De eerste recensie is van een leek op het gebied van vaccineren, de tweede van een deskundige. Men kan maar beter goed geïnformeerd zijn.

Diana gaat het voorgeschreven vaccinatieprogramma helemaal doorlopen. Wel vragen we bij het volgende bezoek aan het Consultatieburo of het kinkhoestvaccin cellulair of acellulair is.

Posted by CasaSpider at 9:37 PM | Permalink | Comments (19)