« Het verdriet van Miguel Pourier | Main | Dagobert Duck's geluks 5-eurocent muntje »

Vaccineren: de reacties

Maandagmiddag moesten Luchiano (11) en Diana (2) naar het gebouw van Thebe Thuiszorg om zich te laten vaccineren. Voor Luchiano was het de allerlaatste.

15.12.2008: Diana (2) en Luchiano (11) worden inge-ent en dat vinden zij niet fijn. Klik voor groterEen paar jaar geleden reageerde hij tamelijk panisch op vaccinaties. We woonden nog op Curacao en als ik op weg van school naar huis om een of andere reden een andere route nam vroeg hij nerveus: "Waar gaan we naar toe? Toch niet weer een prik he?"

Het zat diep. Nu is hij een stuk groter maar toch stonden de tranen in zijn ogen voordat de arts nog maar was begonnen. Natuurlijk deed het geen pijn en nadien ging onze jonge held rustig in een hoekje zitten, afwachtend hoe Diana de folteringen zou doorstaan. Daar schrijft hij de volgende mooie zin over: "gelukkig kreeg diana er 2 en ik maar 1 daar ben ik blij mee."

Diana is geen bang kind en eerdere vaccinaties onderging zij zonder geestelijke problemen. Het inbrengen van de naald is een beetje pijnlijk en deed haar huilen maar dat hield meteen daarna ook weer op.

Deze keer was het anders. Het was voor het eerst dat zij besefte wat er ging gebeuren en daarom zette ze meteen een flinke keel op. Het bewijs dat veel dingen tussen de oren zitten. Over een maand mag ze weer.

Terwijl de kleine ervaring aan het opbouwen is heeft de grote geleerd dat er ergere dingen zijn dan een vaccinatie. Dat weerhield hem er overigens niet van om compensatie te vragen in de vorm van voetbalplaatjes. Net zoiets als niet in Sinterklaas geloven maar wel kado's willen krijgen.

Diana paaiden we met een Dora-snoeppakket. "Dat heeft die mevrouw van de prik voor jou gekocht", zei Lucy tegen haar. Eens kijken of ze dat volgende maand nog weet.

Comments

Ik hoop het, bittere "prik" vergulden toch?

niet leuk, prikken. Tom had er vorige week ook één, het zal wel heersen. Ik vind het zelf zo erg, gelukkig ging oma M mee om Tom vast te houden, die zich overigens dapper gedroeg, nadat we hem onder mijn stoel hadden uitgeplukt...
maar die snoepjes helpen vast wel! waarom moet ze er nu vlak achter elkaar zo veel; krijg je er hier meer dan op Curacao?

Wie niet in Sinterklaas geloven wil moet ook geen kadootje krijgen.

Prikken zijn helaas noodzakelijk, en zo heel erg zeer doet dat nou ook weer niet.

@ANila: Een kado'tje voor een nare maar noodzakelijke ervaring is een goede compensatie. Waarom stoppen we daar eigenlijk mee als kinderen een bepaalde leeftijd bereiken?
@Pascale: Ik kan er de humor wel van inzien, van die huilende kinderen... ;-) Ja, er zijn hier een paar prikken die ze op Curacao niet snel geven (bepaald type meningitis) wegens te duur...
@Renesmurf: Het is geen kwestie van niet willen geloven maar gewoon niet geloven. Mag het dan wel? Het leuke van vaccinaties is dat men het eigenlijk meer voor anderen doet dan voor zichzelf...

Als ik mijn geheugen even opfris en terug denk aan de diensttijd, dan gaat de angst voor prikken bij sommigen nooit over.

Ik noem geen namen. ;-)

Nee, dat is niet leuk. Terwijl je het eigenlijk niet voelt. Ik vind die prikkende dames ook heel dapper, dat zou ik zeker nooit doen. Ik kijk ook nooit als ik een prik krijg.

@GJ: Van iemand met een soort van smetvrees kan ik mij goed voorstellen dat hij niet van spelletjes met naalden houdt... ;-)
@Margriet: Ach, het stelt toch helemaal niks voor? (Gelukkig krijg ik geen prikken meer!) Hopelijk kijken die dames wel als ze de prik geven...