CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Sinds januari van dit jaar zit Diana (6) op zwemles bij Laco Tropical te Rijen. We zijn nu negen maanden verder en ze kan nog steeds niet zwemmen. Maar dat schijnt normaal te zijn.

Even terug naar mijn eigen verleden, de exacte data weet ik niet meer, maar waarschijnlijk was ik ook een jaar of zes toen mijn zus Monica en ik een keer per week samen met de bus naar het Sportfondsenbad in Eindhoven gingen om te leren zwemmen.

Het was geen succes. 's Avonds in dat natte water. Elke keer weer drijven enzo. Na een aantal weken dreef ik zo goed dat ik een groep hoger mocht. Daar had ik het helemaal niet naar mijn zin en degradeerde vrijwillig terug naar de beginnersgroep. In de zomer gingen we met mijn moeder op de fiets naar het Eurostrand en daar leerden we in een keer of vier zwemmen. Zo kan het dus ook.

Het kan natuurlijk ook zijn dat al die drijflessen een solide basis hebben gelegd. Hoe dan ook, Diana leert zwemmen in een high-tech floating device. Op zaterdag 1 september mocht één ouder met zijn kind meezwemmen en bij ons viel de keus op mij.

Het water was lekker warm, dat was vroeger wel anders. Maar ja, denk ook eens aan de zwemleraren die de hele dag in zo'n bad staan. Diana's juf heet Ingrid en ze kondigde meteen aan dat ze er twee maanden niet is vanwege een stage op Curacao. Mag ik mee? (nee.)

De kinderen zwommen op hun rug met pipo-voetjes en daarna op de borst, de ouders er braaf achteraan. Met aansluitend een evaluatie en verder was het gewoon gezellig. Luchiano (14) maakte er foto's van, hij droeg een warm vest want hij had het toen al koud.

Het laatse kwartier mochten we vrij zwemmen en spelen. Diana wilde graag op mijn rug en natuurlijk sprongen alle kinderen van de schouders van hun vader, immers moeders doen dat niet. Wij hebben er zelfs een animated gif van gemaakt.

Toen we thuiskwamen blaften we van de honger. Het was een leuke zwemles en Diana vroeg meteen wanneer we weer samen gingen. We zullen zien.

Luchiano verging het wat minder. De hele dag was hij al verkouden aan één neusgat en had last van zijn hoofd en nek. Meteen na het avondeten ging hij zijn bed in. Om acht uur wilde hij naar beneden komen, maar hij kon niet meer opstaan! Dat was wel even schrikken. Gelukkig zat er wel gevoel in zijn benen, alleen geen kracht in de spieren.

We hielpen hem naar beneden en gelukkig ging het na een uurtje weer iets beter. Inmiddels (zondagochtend) is hij alleen nog verkouden. Nu ja, we houden het even in de gaten.