« Nog meer gips en weer een finale | Main | School's Out 2007 »

Status Casa en Marco's Fish-Farm

Status Casa

Veel mensen maken de fout dat ze als het even tegenzit denken dat het niet slechter meer kan gaan. Geloof mij, het kan altijd erger. Dinsdagnacht werd ik wakker met een pijnlijke linker enkel. Hierdoor zag mijn lopen er woensdag iets minder kievitachtig uit dan men van mij gewend is. Donderdagmorgen was de pijn zo hevig dat ik nauwelijks nog kon lopen.

Met enige moeite bereikte ik de auto om Luchiano (9) naar school te brengen en voelde me een wrak met een arm in het gips en die kapotte enkel. Thuis bleek al snel dat van werken geen sprake kon zijn. Lucy ondersteunde me terwijl ik kermend van de pijn voetje voor voetje naar mijn bed schuifelde. "Wat is er toch met me aan de hand?", ging het door me heen.

Het leek me sterk dat ik in mijn slaap mijn enkel gebroken had, maar daar had het wel veel van weg. Een nieuw bezoek aan de Taams Kliniek lag voor de hand. Op de Röntgenafdeling werkt een overbuurvrouw van ons die mij de laatste dagen een aantal malen heeft gezien. "U wordt toch geen vaste klant van ons?", vroeg ze. Inmiddels heeft het er alle schijn van

Ik haalde Luchiano van school en Lucy pakte thuis alles in om aansluitend met zijn vieren naar het ziekenhuis te vertrekken. We konden voor de deur parkeren en Lucy haalde een rolstoel. Dokter Maarten Taams vroeg wat ik nu weer had gedaan. Hij schreef een opdracht om foto's van de enkel te maken maar zijn eerste en voor mij verrassende diagnose was: jicht (Wikipedia). De enige afwijking in mijn geval is dat de ontsteking niet acuut was maar er twee dagen over deed.

Maar ja, ik ben dan ook geen toptennisser van 20.

Op de Röntgenfoto's was niets te zien. De dokter besloot in te zetten op een behandeling tegen jicht en schreef diclofenac voor om de ontsteking te remmen en het oude beproefde middel colchicine om de jicht te bestrijden. Tevens wilde hij mijn bloed getest zien. We reden daarom door naar Medical Laboratory Services aan de Perseusweg.

Thuis ben ik meteen op bed gaan liggen. Lucy maakte wat te eten klaar en daarna slikte ik mijn medicijnen. Schrijven met mijn been omhoog op een stoel is voorlopig pijnvrij maar straks komt het moment van naar bed gaan. Liever schrijf ik nog even door.

Marco's Fish-Farm

Gebeurt er ook nog weleens iets leuks? Jazeker, alleen moeten we daarvoor een paar dagen terug, naar afgelopen maandag om precies te zijn. Klas 4B van de Marnix-school had een eindejaarsuitje naar Marco's Fish-Farm, gelegen vlak voor Fuik. Aangezien de buschauffeur niet precies wist waar het was liepen we letterlijk de fuik in, immers daar houdt de weg abrupt op en moesten we omkeren.

18.06.2007: Klas 4B van de Marnix-school bezoekt Marco's Fish-Farm. Klik voor groter.Marco's Fish-Farm beslaat een enorm terrein en dankt zijn bekendheid vooral aan de tilapia kwekerij. Er is echter veel meer te zien en te doen zoals rondleidster Mimi (of was het Didi?) en assistente Didi (of toch Mimi?) aantoonden. Zo worden er bijvoorbeeld ook honden afgericht voor bewaking en het opsporen van drugs.

"Waar is Marco eigenlijk?", vroegen een paar kinderen. "Oh", zei Mimi, "die zit boven achter de computer om de email van meester Peter op te zoeken." Er was iets misgegaan in de communicatie. Marco hebben we de rest van de dag niet gezien.

Hoogtepunt van het uitje was dat de kinderen in groepjes van drie een hele vijver mochten leegvissen. Meester Peter had een weddenschap lopen met Jelmer, zoon van een visser. Iedere week gaat hij met zijn vader uit vissen. In het begin liep het niet zo vlot, maar uiteindelijk won zijn team dat verder uit Karima en Ef bestond overtuigend met niet minder dan 28 gevangen en teruggezette vissen.

Een speciale vermelding verdient Kaith die heel wat vissen verschalkte en er zelfs een heeft gezoend. Jammer genoeg bleken de kinderen tijdens de terugreis nog helemaal niet moe en is het best een eind rijden van Fuik naar Rio Canario.

Voor de liefhebber staat de volledige serie van 69 foto's online in het album 18.06.2007 Marnix4B naar Marco's Fish-Farm. Enjoy!

Heet van de naald

Het is nu 21:30 en het lijkt een stuk beter met de enkel te gaan. De medicijnen slaan aan. Door ervaring wijs geworden juichen we echter niet te vroeg, immers wie weet welk lichaamsdeel het morgen dan begeeft.

Comments

Nee, te vroeg juichen is nooit goed. Die fish farm is wel iets heel bijzonders, voor zover mij bekend is er in Nederland niet zoiets.

O Casa toch, nu al jicht? Zo oud ben je toch nog niet? Ik dacht dat dit alleen bij ouderen voorkwam, mijn vader had het ook, maar die was al een stuk ouder dan jij toen zich dat bij hen aandiende. Vreemd hoor, dat het ook bij jongeren voorkomt. Je moet je die opmerking over die tennisster van 20 niet zo aantrekken!! Je komt er steeds op terug, man, je laat je kennen.

PS Je kunt dus nog steeds schrijven gezien deze post, maar jouw lezers hebben van jou- en dat is alleen eens gebeurd tijdens een cursus van jou die een paar dagen duurde- geen enkel comment gehad van jou op onze reacties op jouw vorige post. Je kon pijnloos schrijven, zoals je meldde, dus vanwaar deze vergeetachtigheid?

Je humor is niet kapot te krijgen.

Hm, ellende. Ik zat wel te lachen, maar het was niet de bedoeling dat jij ervoor gestraft moest worden. Ik hoop het beste voor je. Soms weet je niet wat het beste is, dat blijkt pas achteraf (maar wanneer is dat?) en daar kan ellende ook bij horen. Het beste dus!

Wat exotisch nu weer. Jicht. Een collega van mij had het vroeger ook, dat betekent geen duvels meer en mager eten, als ik het goed heb. En kalm aan doen, maar dat kan sowieso niet anders momenteel. Nog meer sterkte ermee dan maar.

Je wordt wel een beetje een ouwe bok; een potje vrij worstelen met Lucy zit er dus even niet meer in :-)

Beterschap!
Ik geloof eh.. ik wil best voor je geloven dat je ooit nog een top tennisser wordt! :)

Wel cool die visvijver! Ik heb het niet zo met vissen, maar wel leuk.

Het begint wel ernstige vormen aan te nemen. Multiple symptomen enzo.
Effe geen leedvermaak meer a.u.b. mensen...;(
Beterschap, en lees de bijsluiter GOED !


Ouderdom komt bij jou wel met heel gebreken. Sterkte en probeer er de komende maand niets bij te krijgen!

Ook bij mij gaat het niet zonder slag of stoot. Ik bedoelde 'heel veel gebreken'.

Een jaar of tien geleden kreeg ik plotseling midden in de nacht mijn eerste (zéér hevige!) jichtaanval; ik kon nog slechts hinkelen en wist -net als jij- niet wat me overkwam!

De huisarts maakte me wijzer.

Bij mij sloeg die 'Diclofenac' niet erg aan (ik kreeg nog steeds ongeveer eens per vier weken een jichtaanval!) maar sinds ik 'Allopurinol' gebruik is er niets meer aan de hand en heb ik nooit meer een aanval gehad.

Vroeger gebruikte ik veel alcohol maar daar ben ik meer dan vijftien jaar geleden al mee gestopt dus daaraan lag het niet direct (misschien als gevolg daarvan?)

Jicht werd vroeger ook wel dé "rijkelui's-ziekte" genoemd omdat té veel en te veel vet eten één van de oorzaken zou zijn (?). Arbeiders lijden er in het begin van de vorige eeuw niet onder maar bij de adel scheen het veel voor te komen. Ik begrijp dat dat voor jou geen troost is maar de wetenschap dat er een probaat middel tegen bestaat is dat misschien wel.

Trouwens ik geloof niet dat jij teveel drinkt toch? Strakjes gewoon voorzichtig uitproberen en wanneer je pijn krijgt weet je genoeg...

Tot slot nog iets over die pijn.

Omdat buitenstaanders niets aan een 'jichtlijder' zien -dit in tegenstelling tot zij die een arm in het gips hebben- wordt door hen vaak verondersteld dat het met die pijn wel meevalt. Het tegendeel is waar! Het lijkt alsof er een mes in je been wordt rondgedraaid: dát gevoel...!!

Na een dag of vijf was het bij mij dan trouwens meestal wel over om over een dikke drie weken daarna in alle hevigheid terug te keren maar sinds ik (dus) Allopurinol gebruik heb ik daarvan geen last meer gehad; zónder overigens een speciaal dieet te volgen.

Ik wens je veel sterkte en beterschap...!!


Wellicht zit het tussen de oren ;-)

Gaan we daar een pole over maken? Ik denk je schouderblad.

@Cyberjunk: Geen idee of zoiets in Nederland bestaat, het is zeker iets bijzonders. Ho, ho, de diagnose is nog niet definitief. Voorlopig houd ik het op gipsallergie, iets dat vaker voorkomt bij jonge toptennissers... ;-)
(Ken jij de uitdrukking "running gag"?)
's Morgens vroeg beantwoord ik de comments maar gisteren was ik daar fysiek niet toe in staat. 's Avonds schreef ik deze post en ben meteen daarna gaan slapen...
@Cockie: Als de humor even weg is schrijf ik gewoon niet... :-)
@Pascal: Klopt. Zelden ben ik zo blij geweest met het strompelende lopen van vandaag. Omdat het gisteren zoveel erger was. Dank je!
@Irene: Eerst maar de uiteindelijke diagnose afwachten. Regelmatig een Duvel of Westmalle moet kunnen anders krijg ik psychische klachten. Kalm aan doen ben ik erg goed in...
@Lennart: Ik heb er geen moeite mee om onder te liggen hoor... ;-)
@GJ: Waar een wil is is een weg! Bedankt voor het vertrouwen. Ja, we weten allemaal hoe het met jouw guppies is afgelopen...
@Boutie: Het lijkt weer een stuk beter te gaan maar evengoed bedankt voor je medeleven en raadgevingen!
@Piet: Ja, ik probeer het hierbij te houden. Doet me goed dat jij er ook een gebrek ingooit... :-)
@Karel: Dank voor je gedetailleerde info! Goed om te weten wat er gebeurt en hoe het behandeld kan worden. De pijn die je beschrijft bij het lopen klopt helemaal. Een vraag, slik jij die Allopurinol dagelijks?
@Bodo: Op die plek zitten bij veel mensen de vreselijkste dingen, misschien maar eens helemaal ingipsen?
@Brillie: Goed idee en geen slechte keuze. Nek, schouders en rug voel ik meer dan anders. Ik ga snel even liggen!

Ik slik inderdaad dagelijks ('s ochtends na koffie en broodje) één tablet Allopurinol van 300 Mg. Doe dat al jaren en heb geen ernstige of minder ernstige bijwerkingen kunnen constateren.

De reumatoloog kon verder niks voor mij betekenen vertelde 'ie.

Ik maakte me daarna zorgen over 'hoe-het-de-rest-van-mijn-leven-zou-moeten' enzo en las de verschrikkelijkste verhalen op websites van 'patiëntenclubs' maar naderhand bleek dat ik mij onnodig zorgen had gemaakt.

Ik heb ook ongeveer jouw postuur en ben dus ook nogal 'een-flinke-jongen' alhoewel ik ouder ben want ik ben van 1949 maar toen ik mijn eerste aanval kreeg was ik ongeveer zo oud als jij vermoed ik.

Wanneer de medicatie niet aanslaat moet je 'gewoon' een ander soort proberen tot je het voor jou geschikte middel hebt gevonden. Ik vond dat (ook) raar maar mijn huisarts vertelde me dat de ene patiënt de andere niet is en de één baat kan hebben bij een totaal ander medicijn dat de andere. Het kan dus zijn dat jij baat hebt bij een volstrekt ander middel.

Ik ga nu min of meer uit gewoonte jaarlijks bij hem langs en vraag dan wel eens of ik er niet beter mee kan stoppen. "Wanneer je weer een aanval wilt zou je dat inderdaad kunnen overwegen", is dan het antwoord dat ik krijg.

PS
Wanneer je op mijn naam klikt vind je de bijsluiter die er bij mijn tabletten geleverd wordt. Let op: De beschreven neveneffecten komen zéér sporadisch voor en daar moet je je niet teveel van voorstellen. In het begin was ik soms wat slaperig maar dat heeft ook zo zijn prettige kanten... :) !!

Vriendelijke groet: Karel


Casa, wat goed is komt snel, maar op snel komende gebreken zit je vast niet te wachten!
Sterkte ermee Casa!
En als ik het goed begrijp speelt het eetpatroon, naast alcohol, ook een rol?
Iets minderen met de worsten, gevulde eieren en rum/triples; maar dat is toch geen leven.....

Nee Casa, de uitdrukking "running gag" zegt mij helemaal niets, dus gaarne een uitleg.

@Karel Koning: Wederom dank voor de info. Vooralsnog ga ik er niet vanuit dat ik jicht heb, maar men kan nooit weten. Bijsluiters heb ik het nooit zo op, je durft dan haast geen geneesmiddel meer te gebruiken. Bij Allopurinol valt het dan nog mee. En slaperigheid is inderdaad niet altijd een nadeel... :-)
@Angel: Met mijn eetpatroon is niets mis, immers zo eet ik altijd. Zonder Westmalle en Lomito is er geen leven, sprak hij dramatisch...
@Cyberjunk: Een running gag is een grapje dat steeds terugkomt en vooral leuk is voor insiders. Zo kan ineens in een politiek stukje van mijn hand de zin staan dat iemand (of ikzelf) geen 20-jarige toptennisser is. Jij weet dan waar dat vandaan komt en grinnikt even. Tenminste dat hoop ik... :-)
Zie ook Wikipedia: http://nl.wikipedia.org/wiki/Running_gag

Helemaal begrepen Casa, jouw uitleg, aangevuld met die van Wikepedia is volledig duidelijk. In taalgebruik zal ik een running gag voortaan waarschijnlijk direct herkennen, running gag in beeldgebruik, iets dat volgens Wikepedia ook bestaat, zal me niet lukken. Maar wat ik vooral leuk vind, dat ik weer wat van je geleerd heb.

Na zo veel ellende wordt het tijd weer eens wat te laten horen. Wij wensen jou veel sterkte, positief denken en ... toch wat minder alcohol en vet eten.
CasasPa

Je wordt ouder, maar je kan het erg lekker verpakken!

Arme Casa, ze zeggen ouderdom komt met gebreken.....
Beterschap en sterkte gewenst!!

Sterkte met de jicht, en nu ga ik even heel vervelend doen: mag je eigenlijk wel autorijden met een arm in het gips???

@Cyberjunk: Dat is mooi, we zullen hier nog wel eens wat running gags introduceren... ;-)
@CasasPa: Dank je. Gisteren nog spinazie gegeten, met een heerlijke door Lucy bereide Kartoffelsalat...
@Renesmurf: Zo is het maar net. "Je" in de zin van "men" of in de zin van "ik"?
@Donna: Ho, ho, zover is het nog lang niet. Over een paar weken spreekt hier een herboren jonge God!
@Willisha: Dank je. Geen idee, maar er rijden wel zwaarder gehandicapten rond in auto's...