CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Situatie: Het is vrijdag. Donderdag heeft CasaSpider zijn huisarts gebeld voor een recept. De assistente zei dat het meteen doorgestuurd was naar de apotheek die zich direct naast de huisartsenpraktijk bevindt. Donderdag om vijf uur kwam Casa bij de apotheek om het recept op te halen maar daar wist men van niets. Daarom nog maar eens de huisarts bellen.

Bandje, gedurende twee minuten: "Al onze assistentes zijn in gesprek. U wordt zo spoedig mogelijk geholpen."
Assistente, op gehaaste toon: "Ja, ik ga zo mee!" - verbreekt verbinding.

CasaSpider belt opnieuw.

Bandje, gedurende twee minuten: "Al onze assistentes zijn in gesprek. U wordt zo spoedig mogelijk geholpen."
Assistente: "Goedemorgen, huisartsenpraktijk ZusEnZo."
CasaSpider: "Goedemorgen, ja zojuist ging er wat mis. De verbinding werd verbroken en iemand zei dat ze zo meeging."
Assistente, beetje pinnig: "Oh, maar dat was ik niet dat was iemand anders."
CasaSpider: "Okay, geen probleem. Gisteren heb ik gebeld voor een recept maar de apotheek wist van niets."
Assistente: "Oh, maar dat heb ik wel via de computer doorgestuurd hoor."
CasaSpider: "Dat kan wel zijn maar het was er niet."
Assistente: "Ziezo, ik heb het nu nog een keer gestuurd."
CasaSpider: "Ja maar, dat heeft u gisteren ook gedaan en toen lag het er niet."
Assistente: "Ik heb het doorgestuurd dus nu moet het goed zijn."
CasaSpider: "Ja maar, gisteren ging het mis..."
Assistente: "Ja, dat ligt dan aan hun systeem."
CasaSpider: "Ja maar, daar ben ik de dupe van. Kunnen we dat op een of andere manier verifiëren?"
Assistente: "Neen, daar kan ik niet aan beginnen voor alle patienten."
CasaSpider, met oplopende bloeddruk en samengeknepen stem: "Okay, hoe heet die apotheek dan bel ik ze zelf wel."
Assistente: "Apotheek DitEnDat."

CasaSpider perst er nog een bedankje uit en drukt op de knop van zijn mobieltje om de verbinding te verbreken. Dan ontsnapt hem, ja hij is ook maar een mens, nog een laatste woord: "Kutwijf!"

Het mobieltje staat echter niet uit maar wel op luidspreker.

Posted by CasaSpider at 12:14 PM | Permalink | Comments (19)

Iedere dag ongeveer tussen 07:20 en 07:30 start Giel Beelen op 3FM zijn radiospel Begin de dag met een dansje. Meestal bevind ik mij dan op de A59 en soms al op de Vlijmenseweg in Den Bosch richting de Druppel.

Voor degenen die niet zo vroeg uit de veren zijn, iemand geeft een kennis op voor het spelletje, Giel belt die kennis en die kennis zingt vervolgens begeleid met een muziekje de volgende tekst:

Begin de dag met een dansje
Begin de dag met een lach
Want wie vrolijk kijkt in de morgen
Die lacht de hele dag
Ja, die lacht de hele dag

Geen bijzonder ingewikkelde tekst, zeg nou zelf. Elke morgen probeer ik het liedje mee te zingen, er zit verder toch niemand in de auto. Het rare is dat ik hem niet uit mijn hoofd geleerd krijg. De eerste twee zinnen lukken nog wel maar dan gaat het mis. "Want wie lacht...", "Want wie 's morgens..." zijn mijn versies die ruw onderbroken worden door de echte. En de vierde regel begin ik vaak al met "Ja".

Mijn respect voor Andre Hazes, Rob de Nijs en hun collega's is groeiende.

Posted by CasaSpider at 6:16 AM | Permalink | Comments (16)

De meerderheid van de DBA-hoek bij de Druppel is muzikaal enigszins in de jaren '60, '70 en '80 blijven hangen. Nadien is er nauwelijks nog goede muziek gemaakt is de heersende opinie. De radio staat afgestemd op Arrow Classic Rock met nummers van Led Zeppelin, Jimi Hendrix en Deep Purple. Regelmatig komt Focus voorbij. Focus was ergens in het begin van de vorige eeuw de band van Jan Akkerman en Thijs van Leer.

"Kom eens luisteren Ben", zegt collega Geoffrey. "Weet je wie dit zijn?"
Ben: "Dat is Focus. Focus met Sylvia om precies te zijn."

Peter L. mengt zich in het gesprek: "Die LP is van 1972 maar die muziek, die had zo afgelopen jaar gereleased kunnen zijn."
Met verheven stem besluit hij: "Da's modern spul hoor!"

Meer weten over Focus?

• Focus op Wikipedia
  
• Sylvia/Hocus Pocus op YouTube

Posted by CasaSpider at 7:58 PM | Permalink | Comments (9)

Situatie: Mijn werkplek bij de Druppel bevindt zich in een zaal met direct zicht op ongeveer 13 medewerkers. Zo tussen het werken door hoort men nog eens wat op een dag. Veel conversaties hebben een hoog Debiteuren-Crediteuren gehalte.

Zoals deze:

Collega-1: "Ik heb een ijzeren discipline!"
Collega-2: "Ja, maar die is dan helemaal verroest. Ghegheghe. Gheghegheghe... Gheghe."

Of uit de serie absurde gesprekken van een filosofisch ingestelde medewerker:

Filosofische collega: "Nog steeds zijn er mensen die denken dat het eeuwige leven onmogelijk is."
Gewone collega: "Dat denk ik ook."
Filosofische collega: "Dat denk ik niet."
(...)
Filosofische collega: "Eeuwig leven betekent niet dat je niet dood kunt gaan."

Doek.

Posted by CasaSpider at 7:53 PM | Permalink | Comments (13)

CasaSpider zit aan te hikken tegen wel of geen Jaaroverzicht 2007. Vorig jaar is het er niet van gekomen en eigenlijk is dat jammer, immers er gebeurde een hoop. Als er straks na RTL Voetbal (VVV-Ajax 2-2) nog tijd over is maak ik wel een beginnetje.

Zaterdagavond vervulden Luchiano (10) en ik afwisselend de rol van VJ, enig idee wat dat is Cyberjunk? Om de beurt kozen we in YouTube een muziek-clip uit. Het was gezellig en leerzaam. Wel viel op dat Luchiano erg is beïnvloed door de TMF Party zender, te vinden op kanaal 351 bij @Home in Rijen.

De hele avond stond in het teken van muziek. We keken naar Idols. Voor het eerst trouwens maar men moet wat als Sterren dansen op het ijs er niet meer is. Er was een gastoptreden van Boney M met Bobby Farrell (Wikipedia). Grote genade, wat is die man oud geworden.

Volgens mijn zus Pascale ben ik zelfs in vergelijking met een lantaarnpaal nog houterig maar zij mankeert latent iets aan haar ogen. Heel erg allemaal en we praten er liever niet over, houden het binnen de familie. Hoe dan ook, vergeleken met de huidige Bobby Farrell kom ik erg kwiek en bewegelijk over.

"Vroeger was Bobby Farrell een held vanwege zijn manier van dansen", doceerde ik aan Lucy. "Velen probeerden hem na te doen." Op YouTube zocht ik Daddy Cool (1976) van Boney M op en later ook Ma Baker (1977) en een (niet lachen) puike versie van The Rivers of Babylon (1978). "Daar danst hij anders ook al heel gek", zei Lucy. "Ja, maar dat vonden wij leuk", zei ik.

Alides Hidding van de Time Bandits kwam voorbij. Ook hij is logischerwijs ouder geworden maar toch niet zo erg als Bobby Farrell. Snel liet ik een clipje aan Lucy zien. We kregen het over Idols jurylid Jerney Kaagman. "Nu lijkt ze een beetje op een uitgeknepen citroen maar vroeger was ze erg sexy in haar blauwe leren pak. En zij was het eerste naaktmodel in de Nederlandse Playboy."

In een uurtje tijd wist Lucy een heleboel meer over muziek uit de eind 70-er en begin 80-er jaren in Nederland en mijn relatie daarmee.

Posted by CasaSpider at 8:39 PM | Permalink | Comments (13)

Werken geeft energie, men maakt nog eens wat mee. Ik ben gedetacheerd bij een bedrijf in Den Bosch met codenaam Druppel en zit tussen alleen maar mannen. De enige vrouwelijke collega is al de hele week ziek. Twee zinnen zonder enige relatie.

Op de afdeling heerst een Jiskefet-sfeertje. Twee mannen tegenover mij bespreken een probleem. De een vraagt de ander een oogje in het zeil te houden. "Ja, ik houd wel een zeiltje in het oog, ghe ghe ghe". In die trant.

Om te kunnen werken moet er eerst een stukje gereden worden. Vrijdag was het tamelijk mistig, zowel 's morgens als 's avonds. De afgelopen twaalf jaar heb ik geen mist gezien, op Curacao mist het nooit. Natuurlijk, mist is gevaarlijk maar het heeft ook iets moois.

Vooral op het stukje A59 net rechts van knooppunt Hooipolder dat onverlicht is. Daar zit men, alleen in de auto. De radio staat aan, de koplampen van de auto's aan de andere kant zorgen voor wat licht. De mijne laten soms de belijning van de weg zien, soms alleen maar een flard mist. Op de terugweg klinkt dan ineens uit de radio Smoke on the Water van Deep Purple. Het past precies bij de omstandigheden.

Even terug naar het werk. Plotseling tikt iemand mij op de schouder en roept: "Hé CasaSpider!" Het is mijn zwager Luc die voor Cisco zaken doet met de Druppel. Als hij weer weg is zegt mijn overbuurman: "Dat is ook wat. Jij zit hier nog maar een paar dagen en al ons bezoek kent jou al. Ja, zo is Brabant hè."

Zo, na een dagje werken is het weer tijd voor vijf dagen vakantie. Ook dat is Brabant, het is net Curacao.

Posted by CasaSpider at 8:15 PM | Permalink | Comments (10)

Situatie: Het is maandagavond 22 oktober en we zijn aan het boerenbridgen. Deelnemers: CasasPa, Truus, Aly, Heiko, Lucy en CasaSpider. CasasPa heeft zojuist Cognac ingeschonken voor de mannen en voor Lucy.

Aly tegen Lucy: "Vind jij dat nou lekker, Cognac?"
Lucy: "Jawel."
CasaSpider: "Eigenlijk is Cognac een mannendrankje."
Truus: "Een mannendrankje?"
CasaSpider: "Ja, vrouwen drinken eerder bessenjenever."
Truus: "Ja, of een likeurtje."
Lucy: "IK BEN EEN BUURRRVRRROUW!"

De overigen kijken elkaar ietwat verbaasd aan.

Lucy tegen CasaSpider: "Hoe heet dat ook alweer in het Nederlands, campesina?"
CasaSpider: "Boerin."
Lucy: "Oh, dan heb ik het verkeerd gezegd."
Lucy: "IK BEN EEN BOERIN!"

Vandaar dat zij van Cognac houdt. Voor mij betekende het de vervulling van een geheime fantasie, met de buurvrouw naar bed gaan.

Posted by CasaSpider at 4:19 PM | Permalink | Comments (26)

Zaterdag ging de vijfde editie van het Vogelverschrikkerfestival van start. Dit festival vindt plaats op het plantsoen bij de Frans van Besstraat in Valkenswaard en duurt tot en met zondag 28 oktober, de dag dat de prijzen worden uitgereikt voor de beste creaties.

Zover is het nog niet. Afgelopen zondag stonden er 100 vogelverschrikkers op het terrein, tenminste als het klopt dat het aantal deelnemers begrensd is op 100 en iedere deelnemer daadwerkelijk een vogelverschrikker heeft neergezet.

Uiteraard zijn wij van de partij, niet als vogelverschrikkers maar gewoon om te kijken.

Ja, ja, het thema vogelverschrikker zorgt voor een hoop open deuren wat grappen betreft. Neem bijvoorbeeld deze vogelverschrikker die uit angst voor Lucy hoog in zijn paal klimt. De camera beweegt ervan.

En wie is hier de vogelverschrikker, CasaSpider of de gigantische rugby-speler? Sommige voorzetten kan men maar beter zelf inkoppen.

We lopen virtueel over het festivalterrein. Het is de vraag of vogels net zo bang zijn als mensen voor de monsters uit de film Scream, Lucy is erger gewend en vindt het wel een zoentje waard.

We gaan verder met een kamikazevliegtuig gevolgd door een creatie waar men zelf iets mee kan doen. In dit geval het spit met een grote kraai (kip?) eraan ronddraaien. Er is er ook een waar men met de voet op een bepaalde plaats moet stappen waarna de vogelverschrikker een brullend geluid maakt. Kinderen vinden dit soort dingen het leukste.

We komen CasasPa tegen die samen met Heiko uit Winschoten, de vader van Truus, een rondje loopt. Goed gemaakt is een vogelverschrikker met licht terroristische inslag. Het laatst door Cyberjunk genoemde SAS-dieet (Schijt Aan Sonja) komt ook ter sprake en is mooi uitgewerkt. Maar wat een vogel hiermee moet?

Veel mannen vallen op blond maar CasaSpider houdt het bij donker en golfers zijn niet alleen gevaarlijk voor vogels. En wat te denken van Luchiano als de nieuwe Bokito? Oudere dames, maak vooral geen contact.

Het was frisjes maar daardoor ook verfrissend om buiten rond te lopen. Van vogelverschrikkers bekijken krijgt men honger en wij lopen naar de cafetaria op de hoek aan de overkant van de straat en bestellen een patat speciaal en eentje met ketchup. Wat boeit dat? Wel, ik heb er zelfs een foto van gemaakt. Patat speciaal is inmiddels ook Lucy's favoriet.

Het hele leven kan men zien als een kettingreactie, immers van eten krijgt men dorst. Zo steken wij wederom de straat over en gaan op het terras van de Fantast zitten. De Fantast is de stamkroeg van Pascale en Luc waar zij in vroegere jaren grote successen vierden met harmonie De Pimpelmezen.

Ook nu komen zij even langs met zoon Tom op de schouders van Luc en diens aankomende zusje (broertje?) in de buik van Pascale. Diana zit er een beetje doorheen en verwerkt de opgedane ervaringen met open mond en gesloten ogen.

Zoals gezegd is het nog de hele week Vogelverschrikkersfestival waar niet alleen vogelverschrikkers te bekijken zijn maar ook muzikanten als Faye Lovsky en Brian Setzer (ex-Stray Cats) alsmede de cabaretiers Kristel Zweers en Martijn Oosterhuis.

Nooit van gehoord trouwens.

Posted by CasaSpider at 12:16 PM | Permalink | Comments (16)

Zaterdag speelden Curacao en Tokyo Kitasuna de finale van het International Championship te Williamsport, Pennsylvania. De winnaar speelt zondag de World Series Championship Game tegen de United States champion. Interessant, nietwaar? In de groepswedstrijden vaagden de Japanners Curacao nog met 10-3 van de mat. Zo eenvoudig ging het deze keer niet.

In de eerste helft van de zesde en laatste inning nam Curacao een 4-3 voorsprong door een klap in het verre veld van Ulrick Carmelia. Bijna liep er nog een Curacaoenaar binnen maar deze werd op de thuisplaat uitgetikt. In de gelijkmakende slagbeurt ging het echter volledig mis. Binnen no-time stonden er drie Japanners op de honken met slechts één man uit.

"Hoe gaat die arme pitcher dit nog rechtbreien", vroeg ik mijzelf af. Niet dus. Met een homerun beslechtte Ryo Kanekubo het pleit en schonk Tokyo Kitasuna de zege met 7-4. (Gamestory: Life Is Grand For Kanekubo, Japan) Een geflatteerde uitslag, maar het sprookje is uit.

Dat zondag de Consolation Game om de derde plaats met 1-0 verloren ging tegen Texas is slechts interessant voor de statistieken. Over een uur begint de finale maar die laten wij mooi aan ons voorbij gaan.

Ander onderwerp. Luchiano (9) gaf mij een leuke muziektip. Eres para mi van Julieta Venegas, een aanstekelijk nummer dat zomaar zomerhit zou kunnen worden als het tenminste zomer was. Uiteraard is de clip op YouTube te bezichtigen.

Het refrein gaat als volgt:

eres para mi, me lo ha dicho el viento,
eres para mi, lo oigo todo el tiempo,
eres para mi

Vrij vertaald:

je bent voor mij, dat heeft me de wind gezegd,
je bent voor mij, dat hoor ik de hele tijd,
je bent voor mij

Tsja, als de wind het zegt moet het wel waar zijn. Of men wordt opgenomen in een open inrichting, dat kan natuurlijk ook.

Posted by CasaSpider at 4:05 PM | Permalink | Comments (20)

Situatie: We komen juist van Centrum Supermarkt te Mahaai vandaan en willen linksaf de Schout bij Nacht Doormanweg opdraaien. Het is druk. Tussen twee witte politie-auto's (Toyota Camry) kan ik de weg opschieten. We rijden richting het stoplicht voor de Santa Rosaweg en staan daar stil.

Luchiano (9) terwijl hij zijn kauwgum met een sierlijke boog uit het raam smijt: "Heel goed, deze keer is er geen auto in de buurt die ik kan raken."
CasaSpider: "Heel goed, vóór je staat een politie-auto en achter je staat een politie-auto."
Luchiano: "Oef."

Doek.

P.S. Jaja, we weten het wel. Het is niet netjes om een kauwgum uit het raam te smijten. Deze hoort in een prullenbak.

Posted by CasaSpider at 12:15 PM | Permalink | Comments (16)

Situatie: Luchiano (9) vertelt in de auto op weg naar huis over zijn schooldag.

Luchiano: "Nathan heeft straf gekregen van de juffrouw Papiamentu."
CasaSpider: "O ja? Wat heeft hij gedaan?"

Luchiano: "Hij zat scheef en toen de juffrouw zei dat hij recht moest zitten bleef hij scheef zitten."
CasaSpider: "Nou die juffrouw Vanessa is streng zeg. En ze lijkt zo lief..."

Luchiano: "Lijkt!"
Luchiano: "She's a devil in a girl's body."

Doek.

Posted by CasaSpider at 1:45 PM | Permalink | Comments (15)

Situatie: Als Luchiano (9) tegen CasaSpider zegt dat hij van hem houdt antwoordt deze bijna altijd: "Ik ook van mij." Casa ligt op bed zijn Prince2-boek te lezen en Luchiano komt binnen.

Luchiano: "Papa, wat is het tegenovergestelde van ik haat je?
CasaSpider: "Ik hou van jou."
Luchiano: "Dank je! Tegenovergestelden kunnen je veel helpen."

Doek.

Posted by CasaSpider at 11:31 AM | Permalink | Comments (7)

Het komt uit Belgie maar ik werd erop attent gemaakt door Diamond Piet. Op 4 december 2006 schreef hij dat zijn zoon Jelle druk aan het jumpstylen is. Op Google Video wordt de duo-jumpstyle movie die Jelle gemaakt heeft met vriend Rick ontzettend vaak (126.206 keer) bekeken.

Veel dingen werken volgens het concept van de vicieuze circel. Als men een beetje begint te bewegen wil men meer bewegen. De pas aangeschafte spinning-bike wordt regelmatig gebruikt en is op zijn beurt katalysator om zelf eens met jumpen te beginnen. Als men het over jumpen heeft komt men automatisch terecht bij Patrick Jumpen.

Patrick Jumpen is het duo Patrick Perreira (18) uit Eindhoven en Dion Teurlings (17) uit Dommelen. Mijn vader CasasPa woont al tientallen jaren in Dommelen. Het gekke is dat ik hem nog nooit heb zien jumpen.

Datzelfde geldt trouwens ook voor collega-DBA Wim Jans. Die komt notabene uit Belgie, het land waar jumpstyle is uitgevonden maar ook hem heb ik nog nooit zien jumpen. Heel vreemd allemaal.

Terug naar Patrick Jumpen. Patrick heeft een instructie-video gemaakt met de titel: Tutorial Jumpen die Jan Peter Balkenende zelfs kan begrijpen. Had JP destijds maar een dergelijke instructie-video voor skateboards bekeken alvorens zich erop te wagen.

Vrijdagavond zaten Lucy, Luchiano (9) en ik voor de laptop en herhaalden keer op keer de drie stappen in de instructie-video. Lucy begrijpt de pasjes het eerst en Luchiano voert ze het beste nou ja in ieder geval het snelste uit. Ik heb mij vooral met de technische kant van de zaak beziggehouden.

Goede muziek om op te jumpen is van essentieel belang. Inmiddels hebben wij de volgende drie songs op cd:

• Bad Girl - Something Else
• Anonymous - Magic Melody
• Chicago Zone - Story of R2

Behalve goed jumpen kan Patrick ook heel aardige movies in elkaar zetten. Zo jumpte hij in het politieburo aan de Mathildelaan in Eindhoven. De movie waarin hij eerst solo, vervolgens duo met Dion en tenslotte zelfs met een geest (!) jumped is wat mij betreft tot nu toe de beste.

Binnenkort meer over het in de steigers staande project Latios Jumpen, Jumpstyle on Curacao.

Posted by CasaSpider at 9:43 AM | Permalink | Comments (51)

Subtitel: Santo Domingo ligt in Belgie.

Situatie: Luchiano (9) en CasaSpider komen net terug van school en stappen uit de auto. Dan hoort laatstgenoemde een angstige gil.

Luchiano: "Papa, help! Doe de deur open!"
CasaSpider ziet dat het linkerachterportier dicht is maar dat Luchiano's duim er tussen zit. Hij doet het portier open.
CasaSpider: "Jongen, hoe kun je nou zoiets stoms doen. Is alles goed met je duim, kun je hem bewegen?"
Luchiano, terwijl hij zijn duim beweegt: "Ja, dat wel."

Nadiscussierend lopen ze het huis binnen. Lucy ligt met Diana (6 maanden) op bed en hoort hun geagiteerde stemmen.

Lucy: "Wat is er nu weer aan de hand?"
CasaSpider: "Ach, el imbécil heeft het portier dichtgegooid terwijl zijn duim ertussen zat."
Lucy: "Oh my God!"

Lucy rent naar de keuken, pakt een glas water met ijsklonten en steekt Luchiano's duim erin. Ze is behoorlijk ongerust.

CasaSpider: "Nou, nou, zo erg is het niet. Hij heeft het portier gelukkig niet hard dichtgegooid."
Lucy: "Woow, moet je kijken... de duim wordt al helemaal zwart!"

Terwijl CasaSpider zich verbaasd vooroverbuigt om de gehavende duim te bekijken zien wij uit onze ooghoeken Luchiano heftig gesticuleren.

Luchiano: "Maar mama, het is mijn andere duim!"

Doek.

Posted by CasaSpider at 7:31 AM | Permalink | Comments (24)

Situatie: Luchiano (9) en CasaSpider zitten achter hun respectievelijke computer aan de eettafel. Na Langs de Lijn luisteren we via internet naar het programma Kruispunt. Daarin komt God ter sprake.

Luchiano: "Papa, geloof jij in God?"
CasaSpider: "Hmm..."

Moeilijke vraag, toch maar eerlijk beantwoorden.

CasaSpider: "Neen, eerlijk gezegd niet."
Luchiano: "Ik weet het nog niet."
CasaSpider: "Waarom niet?"
Luchiano: "Als ik geloof en hij bestaat niet geloof ik voor niets."

Doek.

Posted by CasaSpider at 2:12 PM | Permalink | Comments (16)

Woensdag zijn Joe Veras en Yoskar Sarante aangekomen op Curacao. Op vrijdag 8 september treden zij op in het Curacao Festival Center. Joe Veras en Yoskar Sarante zijn bekende bachata-zangers uit de Dominicaanse Republiek.

In de comments bij de post Herstel Koningin Emmabrug van start is al heel snel door Donna een zijweg ingeslagen, namelijk waar de namen Casa en CasaSpider vandaan komen. Nu is dat op zich bijzonder interessant, maar zoals in de comments gemeld haalt de werkelijkheid het niet bij het instandhouden van het mysterie. Zoals zo vaak.

In 1998 kocht ik de cd Con más Amor van Joe Veras. Behalve de muziek viel mij nog iets op. Bijna bij ieder nummer presenteert Joe Veras zich als volgt: "Joe Veras, el hombre de tu vida". Dat getuigt van humor. Later gebruikte hij een andere spreuk, de tekst daarvan is mij ontschoten. Het was een beduidend mindere.

Op dat moment eigende ik mij zijn eerste subtitel toe en sindsdien is het CasaSpider, El Hombre de tu Vida... Toch nog een tipje van de sluier opgelicht.

Als speciale service zijn hier tekst en muziek te vinden van El hombre de tu vida door Joe Veras.

Posted by CasaSpider at 9:35 PM | Permalink | Comments (23)

Het is op de kop af een jaar en een dag geleden dat we voor het laatst naar Carré zijn geweest. Tijd voor cultuur op het CasaLog.

Situatie: Luchiano (8) heeft nu al een paar weken vakantie. Op zich is dat leuk, maar zo nu en dan sluipt de verveling erin. Hij gaf zelfs aan de school te missen. CasaSpider zit op een ochtend op zijn werk. De telefoon gaat, het is Luchiano.

Luchiano: "Hallo papa. Ik ben vanmorgen bijna uit mijn bed gevallen."
CasaSpider: "Sjezus! Hoe kon dat nu gebeuren?"
Luchiano: "Wel, ik was aan het omrollen en kwam toen precies bij de rand van het bed. Toen ik mijn ogen opendeed zag ik niet de matras, maar de diepte. Ik schrok!"

CasaSpider: "Sjezus, wat een verhaal. Kun je dat misschien opschrijven, dat is leuk."
Luchiano: "Hmm... ik vind schrijven niet leuk dat weet je toch."
CasaSpider: "Ja maar, je zegt zelf dat je de school mist. Dit lijkt een beetje op dictee, dan is het net of je op school bent."
Luchiano: "Ja maar, ik mis eigenlijk vooral de pauzes."

Doek.

Posted by CasaSpider at 7:14 AM | Permalink | Comments (23)

Zoeken is Big Business, dat is voor de meeste mensen geen nieuws. De stoffige bibliotheek als startplaats voor zoektochten is al lang vervangen door Google. Het grootste voordeel van Google en andere search-engines is niet alleen dat informatie snel beschikbaar is, maar vooral de ongehoorde actualiteit van de gegevens. Iets wat ik twee dagen geleden geschreven heb is reeds vandaag opvraagbaar.

Henk (ES/NL) vroeg zich in de post Pierna de Cerdo af of wij zaterdag nog verse ananas hadden gekocht. Jazeker! Nadat we geslaagd waren voor Lucy's outfits liepen we langs de Venezolaanse fruitbarkjes. Daar kan men heel goedkoop verse groenten en fruit kopen. De mannen, het zijn altijd mannen, zijn vaak ietwat opdringerig.

Deze keer keken ze echter schichtig naar een groep politie-agenten die op de hoek bezig was met een controle. Men is vooral op zoek naar illegale vreemdelingen. Het is geheel conform de kerstgedachte om deze mensen een dag voor Kerstmis op te pakken en in de barak bij Bon Futuro op te sluiten, in afwachting van hun deportatie. Verdonk woont niet alleen in Nederland.

Voor vijf gulden, het equivalent van ongeveer 2 Euro 38, zocht Lucy twee mooie ananassen uit. Waarvan er reeds één soldaat is gemaakt. De ander staat op de foto, maar waar? Zoek de ananas. Indien men de ananas niet kan vinden mag men op de foto klikken, dan wordt hij groter.

Een paar jaar geleden konden wij via TDS, ons draadloze kabelsysteem, Canal SUR ontvangen. Een zender voor heel Zuid-Amerika waarop programma's uit bijna alle landen van het continent te zien zijn. Op zondagavond keken wij vaak naar Panorama, een Peruaans programma dat diepgravend onderzoek doet naar diverse kwesties. Zoals destijds de zaak van ex-president Fujimori van Peru en Vladimir Montesinos, het voormalig hoofd van de Geheime Dienst.

Tijdens een van de afleveringen werd ik gegrepen door een apart lied met de titel Sufre Peruano, sufre hetgeen vrij vertaald betekent: "Je moet lijden man van Peru, je moet lijden". Peruaanse muziek is heel bijzonder, het klinkt altijd bijna precies hetzelfde. Denk panfluit.

Desalniettemin vond ik Sufre Peruano, sufre van Tongo direct erg mooi, misschien lag het aan de Tequila. In het kort gaat het erover dat men overal ter wereld Peruanen tegenkomt. Ze hebben hun land verlaten om een beter leven te zoeken (progresar) en uiteindelijk te triomferen (triunfar). Om dit te bereiken moeten ze echter eerst lijden (sufrir), zo ver van hun eigen land. Een tijdloos thema.

Gisterenavond zocht ik Sufre Peruano, sufre weer eens in LimeWire. En verhip, twee hits! Een paar minuten later schalde het lied door ons huis. Lucy vindt het ook mooi, maar De Maatstaf Voor Muziek zijnde Luchiano (8) trok een heel vies gezicht toen ik voorstelde om dit Peruaanse levenslied op zijn CD te branden.

De mp3 Sufre Peruano, sufre van Tongo staat online op het CasaLog. Verplaats u in een lijdende Peruaan en oordeel zelf.

Posted by CasaSpider at 9:33 AM | Permalink | Comments (17)

Op donderdagavond 15 december 2005 vormde de band Immorales de surprise-act van de SQL Integrator IT-Party in café-restaurant Olé Olé. Welk van de drie verbindingsstreepjes is fout?

Uiteraard kon ik het niet laten om van dit unieke Immorales concert filmbeelden te maken. Het resultaat is een bijna acht minuten durende CasaMovie. Hier volgen tien redenen om deze movie niet te downloaden:

• Vanwege het weinige licht is het een night-shot movie, geen kleur maar een soort van groenig/wit.
• De stijl van Immorales is Reggaeton, een stijl die slechts weinigen aan zal spreken.
• De bestandsgrootte van bijna 15 mb voor een movie in 320x240 formaat is echt iets te veel van het goede.
• Bij de tandarts gaan 7 minuten en 54 seconden sneller voorbij.
• Het is een zeer statische en droge weergave van het concert, zonder de gebruikelijke CasaSpider grollen.
• Songs als Billen Trillen worden door menigeen als vrouwonvriendelijk beschouwd.
• Uw naam is Cyberjunk.
• Er wordt relatief veel gepraat in deze muziekvideo, maar het is allemaal in het Papiaments.
• Het Papiaments is niet ondertiteld.
• Een aantal van de belangrijkste leden van Immorales ontbreekt wegens verplichtingen in Miami en Nederland.

Nu zeg ik altijd zeg nooit nooit maar deze keer ook: "Een gewaarschuwd mens telt voor twee."

Download Immorales at Olé Olé (Right mouseclick, Save Target As...) for free!
Size: 15,072,294 bytes.
Duration: 7.54 minutes.

Uiteraard is deze CasaMovie binnenkort ook in Google Video te aanschouwen.

Explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

Posted by CasaSpider at 7:38 AM | Permalink | Comments (18)

Knuffelmarokkaan Ali B is doorgedrongen tot op de Antillen. Sterker nog, de Leipe Mocro Flavour klinkt hier tegenwoordig continue uit de speakers. Luchiano (8) is fan.

De mp3 moest direct op zijn verzamel-cd gebrand worden. We zochten de songtekst op internet en even later probeerde Luch de tekst mee te zingen.

Nu heeft hij vrijdag zijn rapport gekregen en is een van de twee beste lezers van de klas. Ter compensatie, voor schrijven stond er een vijf. Maar lezen kan hij dus goed.

Als ultieme inburgeringstest op het gebied van de Nederlandse taal noemde ik vroeger altijd het gedurende vijf minuten kunnen volgen van Jules Deelder. De Nachtburgemeester heeft wat mij betreft gezelschap gekregen van Ali B.

Wat rapped die snel zeg. Een aantal zinnen was Luchiano compleet ontgaan. Zoals kontelikkers likken me bil zo schoon. Half verbaasd, half glunderend keek hij me aan. En dan hadden we nog geluk dat het de remix betrof. In de originele versie gaat Ali B nog een stukje verder.

Bij de eerste zin van het refrein (Hoor dit is, ja dit is die Leipe Mocro Flavour) verstond Luchiano in eerste instantie: "Who did this". Of dit veroorzaakt wordt doordat een rap al snel enigszins Engels klinkt of door het feit dat hij meer Engels georienteerd lijkt is onduidelijk.

Vanmorgen zag ik Lucy al wat danspasjes maken op de tonen van de Leipe Mocro Flavour. Ik vrees dat we hier nog lang plezier van zullen hebben.

Posted by CasaSpider at 10:13 PM | Permalink | Comments (12)

Het concert van Johnny Ventura zaterdagavond in Bati Paña was kort maar krachtig. Hevige regenval zorgde voor een abrupt einde. Het korte optreden heeft hoe dan ook indruk gemaakt.

De band waarmee Johnny optreedt is een typische Merengue band, waarin onder anderen de guiro (rasp) een belangrijke rol speelt. Twee dansers/achtergrondzangers, waarvan er een een tikkeltje merkwaardig was, en een danseres annex zangeres zorgden voor vocale en visuele ondersteuning. De danseres is volgens Lucy overigens een dochter van Johnny.

Het is een lange movie geworden, 5 minuten en 22 seconden. Eigenlijk is het vreemd dat zo'n kort concert tot zo'n lange film leidt. Het zal wel aan de Tequila gelegen hebben. Met pijn in het hart heb ik diverse stukken uit het openingsnummer geknipt. Desalniettemin is het nog steeds tamelijk lang. Houd toch maar vol, want daarna komt het tempo er in.

Qua monteren was het voordeel dat er geen gebruik van achtergrondmuziek hoefde te worden gemaakt. Nadeel is dat het geluid van een gewoon Sony fototoestel gepositioneerd vlak voor een paar grote speakers niet echt geweldig is. Maar datzelfde geldt evenzo voor de officële televisie-opnames van de show die toevallig maandagavond op kanaal-80 werden vertoond.

Belangrijker is dat de sfeer van dit letterlijk in het water gevallen concert overkomt. Een paar glazen Tequila komen hier wellicht bij van pas.

Download Johnny Ventura in Concert (Right mouseclick, Save Target As...) for free!
Size: 9,896,082 bytes.
Duration: 5.22 minutes.

Voor de ware liefhebber die in bezit is van een snelle internetverbinding staat de Full Version van Johnny Ventura in Concert klaar. Hij beslaat niet minder dan 79,063,576 bytes, maar duurt precies even lang. In plaats van 320x240 ziet men de movie op 640x480 hetgeen een stuk aangenamer is.

Uiteraard is deze CasaMovie binnenkort ook in Google Video te aanschouwen.

Explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

Posted by CasaSpider at 1:16 PM | Permalink | Comments (16)

De Curacao Lions Club bestaat 60 jaar en haalde Johnny Ventura naar het eiland. Wie is Johnny Ventura? Geboren op 8 maart 1940 te Santo Domingo, Republica Dominicana, als Juan de Dios Ventura Soriano nam hij in 1959 de artiestennaam Johnny Ventura aan.

Johnny Ventura is een van de grote Merengue-vertolkers uit de Dominicaanse Republiek, zowel door zijn zang als door zijn fabelachtige heupbewegingen. Zijn optredens in alle belangrijke clubs van Amerika en Europa hebben de Merengue feitelijk buiten Santo Domingo op de kaart gezet. Hieraan heeft hij zijn bijnaam El Caballo Mayor (Het Oudste Paard) te danken.

Op politiek gebied was Johnny Ventura actief als lid van de PRD, de partij van ex-president Hippolito Mejilla. In de jaren '90 is hij een aantal jaren burgemeester van de hoofdstad Santo Domingo (3 miljoen inwoners) geweest. Voorts presenteerde hij het veelbekeken televisie-programma Cuanto vale el show? (Hoeveel is de show waard?).

Een man die men graag eens wil zien optreden! De Curacao Lions Club maakte dit mogelijk. Ieder jaar organiseert deze club een concert ten behoeve van locale jeugdprojecten op telkens andere, speciale locaties. Zaterdagavond had men het schiereilandje Bati Paña omgedoopt tot Isla di Aventura. Bati Paña betekent letterlijk "kleren slaan", dit om ze schoon te krijgen.

De auto moesten we op een groot veld dat als parkeerterrein was ingericht achterlaten. Met bussen werden de gasten naar het feestterrein vervoerd. Daar stonden vele ronde tafels opgesteld, alsmede een groot podium. Wij zochten een plaatsje aan een tafel en haalden wat te eten. Eten en drank was in de toegangsprijs inbegrepen en we werden goed verzorgd door de vele serveersters.

"Hmm... ik voel een druppeltje", zei ik tegen Lucy. Even later begon het te hozen. Iedereen zocht een goed heenkomen bij een van de vele overdekte standjes met drank en voedsel. Daar stonden we dicht tegen elkaar gedrukt te wachten tot de bui over was. Het duurde een minuut of 20 voordat de menigte haar stoelen weer op kon zoeken. Stoelen die wel even drooggemaakt moesten worden.

We zaten nog geen tien minuten of de volgende bui sloeg toe. Daar gingen we weer met zijn allen. De eerste keer stond ik nog direct tegen de bar aan, de tweede keer bij de zoete nagerechten. Cakes, koekjes en wat dies meer zij, allemaal een stuk minder lekker dan een biertje natuurlijk. Dit was het uitzicht vanuit de toetjestent in de regen. Lucy hield zich kranig staande op haar hoge hakken.

Het ritueel van gaan zitten en vluchten voor de regen herhaalde zich enige malen. Tussendoor aten we nog een erg lekker soepje. De muziekapparatuur op het podium was afgedekt met witte doeken. Om iets na twaalven was het voor het eerst ongeveer een half uur achter elkaar droog.

Er werd omgeroepen dat Johnny Ventura zich reeds op het schiereiland zou bevinden. Mensen begonnen te lopen. In zulke gevallen weet Lucy in tegenstelling tot mij altijd precies waar het te doen is. We spoedden ons richting podium en daar, als uit het niets, doemde Johnny Ventura op. Vastberaden liep Lucy op hem af en zo stond ze even later met haar jeugdidool op de foto.

Johnny had haast. Veel fans wilden hem even zien en er waren de veiligheidsmannen. In minder dan een minuut was hij achter het podium verdwenen.

Het concert kon nu niet lang meer op zich laten wachten. Wij rukten op naar voren en stonden even later tegen het podium aan. De muzikanten kwamen op en begonnen alvast wat in te spelen. Er werd een Merengue ingezet. Een man verscheen vlak voor mijn neus on stage en kondigde Johnny Ventura aan. Daar stond hij ineens en het publiek vooraan ging meteen uit zijn dak.

Johnny Ventura bevond zich ongeveer een meter voor mij. Ik zag de geestdrift en voelde de energie. De man is 65 jaar maar heeft op het podium een enorme power. Bovendien straalt het plezier er zichtbaar van af. Lucy was van het lange wachten, de regen en het in verband met haar status nauwelijks alcohol mogen drinken ietwat slaperig geworden. Bij de eerste klanken van het concert veranderde dat op stel en sprong. Zij joelde, zong en danste hartstochtelijk mee.

Na drie of vier nummers verscheen de ongenode gast in de gedaante van regen wederom. Het podium was weliswaar overdekt, maar ook zo lek als een mandje. Dat kon ik goed constateren omdat ik onder het afdak stond en toch kletsnat werd. De band ging nog even door en Johnny Ventura improviseerde nog snel iets over de regen. Maar al snel moest men het voor gezien houden. Electronische apparatuur en water gaan nu eenmaal niet goed samen.

Het hoosde. Lucy verschool zich onder het podium. Langzaam maar zeker gingen steeds meer mensen weg, richting de pendelbus. Toen het iets minder hard ging regenen waagden ook wij de oversteek. Na even in de toiletruimte geschuild te hebben zagen wij een bus arriveren. We waren niet de enigen. Op slimme wijze wurmde Lucy zich tussen de dringende menigte en was binnen. Toen kon ik niet achterblijven. Er werd flink geduwd en getrokken, niemand wilde in de regen op de volgende bus wachten. Even later zat ik erin.

Vanaf de plek waar de bus stopte moesten we nog naar de auto lopen. Het parkeerveld was inmiddels tot een modderpoel verworden. Dit was geen avontuur meer, dit was Extreme Sports! Glibberend en glijdend bereikten we de auto. Tegen drieën waren we thuis. De babysit wachtte al op ons.

Een avond die we ondanks de regen niet graag hadden willen missen. Met dank aan Johnny Ventura.

Posted by CasaSpider at 2:39 PM | Permalink | Comments (15)

Iedere morgen word ik om circa vijf over zes wakker met Maarten Schakel. Godzijdank ligt hij niet in mijn bed maar presenteert de ochtendshow Schakel Op! van Dolfijn FM.

Muziek wordt afgewisseld met anekdotes en soms een spelletje. Eigenlijk lijkt dit type disc-jockey best veel op een weblogger. Immers, voor iedere dag moet iets voorbereid worden, iets waar een verhaal in zit.

Maarten Schakel is pas 22 jaar oud en moet daarom nog veel ontdekken, vooral 's nachts. Dat combineert niet echt met een ochtendshow waar men om vijf uur voor op moet staan. Niet zelden presenteert Schakel derhalve met een vermoeide stem.

Op deze vrijdagochtend was dat anders. Maarten was zowaar uitgeslapen. Hij vertelde het ongeveer zo:

"Gisteren ging ik na de ochtendshow even ontbijten in Punda en om elf uur lag ik al in bed. Om vier uur werd ik wakker, o nee ik werd om half vijf wakker gebeld.

Toen had ik er dus al vijfeneenhalf uur slaap op zitten. Om half negen lag ik er alweer in en om vijf uur vanmorgen stond ik op. Nogmaals achteneenhalf uur geslapen. In totaal heb ik de afgelopen 24 uur dus 16 uur geslapen."

Achteraf toch niet zo uitgeslapen dus, maar we luisteren er daarom niet met minder plezier naar. Maarten Schakel heeft overigens, speciaal voor de fans, ook een weblog.

En er is meer Maarten Schakel op het CasaLog.

Posted by CasaSpider at 12:53 PM | Permalink | Comments (10)

Een tijdje geleden hadden we hier ineens een hausse aan dubbelgangers te bewonderen. Zo was daar eerst CasaSpider himself die volgens zijn zus Pascale op Obersturmbahnführer Kessler lijkt. Gevolgd door Diamond Piet die volgens Ino (en vele anderen) als twee druppels lijkt op Father Stone.

Dat laatste gaat niet helemaal op voor mijn collega Dino Flores en zijn idool Julio Iglesias, maar er is zeker sprake van enige gelijkenis. Ik sprak even met Dino over zijn fascinatie voor Julio, hij heeft talloze concerten bezocht en behoort naar eigen zeggen tot de 50 grootste fans op aarde. Van Julio Iglesias wel te verstaan.

Als Dino naar een Iglesias-concert gaat is hij al uren van tevoren present, al dan niet legaal, om zelfs van het warmzingen niets te missen. Hij koopt altijd een kaartje voor de allerbeste plaats op rij één. Over een concert in Spanje vertelt hij: "Dan zit ik dus op rij één en de Koning van Spanje achter mij. Ja, je denkt toch niet dat ik iemand voor mij laat zitten!"

Nu heeft een aantal mensen een kaart om alle concerten te kunnen bezoeken, maar dan moeten ze wel staan. Ongeveer halverwege ieder concert begint Julio Iglesias te zingen: "Me va... me va..." Sommigen denken dan dat het optreden al afgelopen is en dat Julio weggaat.

De hardcore-fans kennen de truc en weten dat het concert pas ongeveer halverwege is. Toch ontstaat er op dat moment altijd wat chaos en daar maken de mensen met de staanplaatspasjes snel gebruik van door naar voren te stormen en pal voor het podium te gaan staan.

Dino: "Maar dan staan ze dus ook voor de mensen op rij één. Dus wat doe ik, als de eerste tonen van Me va... me va... klinken sta ik al in de startblokken en als de chaos begint ben ik als eerste bij het podium."

Ik moest naar de kapper, maar Dino vertelde zo enthousiast over zijn belevenissen als fan dat ik wel moest blijven luisteren. Tussen de hardcore-fans is zeker ook sprake van haat en nijd. Sommigen stelen zelfs Julio-gerelateerde zaken, van andere fans maar ook van Julio zelf!

Er schijnt een fan te zijn die reeds nu een boek over Julio Iglesias met nooit eerder vertoond materiaal klaar heeft liggen. Dino: "Die is straks miljonair. Op het moment dat Julio sterft brengt hij dat boek op de markt en loopt binnen. Maar Julio gaat de komende tien jaar nog zeker niet dood. Hij heeft de genen van zijn vader. Die is 91 en leeft nog steeds."

Speciaal voor de fans is een grote hoeveelheid foto's van Julio Iglesias concerten te vinden op Dino's website.

Posted by CasaSpider at 5:58 PM | Permalink | Comments (7)

Situatie: Nadat Luchiano (7) zijn broodje frikandel zelfstandig en snel had opgegegeten kwam hij met zijn GameBoy naast mij op bed liggen. Een beetje uitrusten en een beetje kletsen. Plotseling klinkt de stem van Lucy door de kamer.

Lucy: "Luchiano! Heb je je eten op?"
Luchiano: "Ja, mama."
Lucy: "Ha! Papa heeft je zeker geholpen!"
Luchiano: "Neen, mama. Papa, heb jij mij geholpen?"
CasaSpider: "Neen, jongen."
Lucy: "Ha ha!"

(Na een korte stilte)

Luchiano: "Zie je, zo zijn vrouwen. Ze geloven je niet."

Posted by CasaSpider at 1:16 PM | Permalink | Comments (21)

Situatie: Op het werk. Aan de tafels links naast mij zit tijdelijk een Zweed. Ik was zijn naam vergeten. De telefoon ging, het was I.

I.: "Hallo CasaSpider, zit Lars daar toevallig naast jou?"
CasaSpider: "Lars? Wie is dat?"
I.: "Die kleine..."
CasaSpider: "O, die oudere man?"
I.: "Ja, die!"

Tegen Lars: "Lars, a call for you!"
Tegen I.: "Ik hoop dat die geen Nederlands kan"
I.: "Woehaha!"

Posted by CasaSpider at 5:57 PM | Permalink | Comments (11)

Het laatste item van iedere Raymann is laat show is het optreden van een band. Meestal haak ik op dat moment af, het is al laat en het zijn vaak niet de beste artiesten die langskomen.

Het optreden van De Jeugd van Tegenwoordig met hun hit Watskeburt heb ik echter helemaal uitgekeken. Deels uit fascinatie, deels doordat het een pakkend nummer is. Fascinatie omdat de tekst in straattaal is, een normaal mens begrijpt er niet veel van. En watskeburt is een erg leuk woord.

Het refrein:

Je bent een sjembek dat zeurt
Maar je weet niet watskeburt, watskeburt, watskeburt
Je bent een MC dat front
Maar je komt niet tot de grond, tot de grond, tot de grond
Je bent een MC met crown
Maar je weet niet wat is niou, wat is niou, wat is niou
Je bent een sjembek zonder klauw
En je bent niet 'bout it 'bout, 'bout it 'bout, 'bout it 'bout

De Nederlandse taal is duidelijk aan verandering onderhevig. Op televisie zag ik niet lang geleden een item over Sranan Tongo, de taal uit Suriname die vroeger alleen op straat werd gesproken, maar nu meer en meer invloed krijgt. Niet alleen in Suriname maar ook in Nederland.

Het Sranan Tongo lijkt zich te ontwikkelen tot het communicatiemiddel in de grote steden tussen mensen van uiteenlopende bevolkingsgroepen. Turkse, Marokkaanse, Afrikaanse, Indische middenstanders schijnen hun klanten en elkaar steeds vaker in het Sranan Tongo aan te spreken.

Het televisie-item was naar aanleiding van de introductie van het Prisma Sranan Tongo woordenboek. Er bestaan overigens diverse online-woordenboeken Sranan Tongo/Nederlands. Dit vind ik een hele mooie, vooral de navigatie is erg goed uitgevoerd.

Soko, Soko staat er alleen niet in.

Posted by CasaSpider at 9:49 AM | Permalink | Comments (21)

We reden over de Schottegatweg (Ring) volgens mij richting Cerito, maar dat kijk ik morgen wel even na. Het was vlak voor het nieuws van half een. De tijd werd door Radio Hoyer opgevuld met Message in a Bottle van The Police.

Op de achterbank werden de oren gespitst en even later gaf Luchiano (7) te kennen dat dit nummer echt op zijn CD moest. "Weet je wel hoe oud dat nummer is?", vroeg ik hem om meteen zelf het antwoord te geven: "1979!"

"Zo oud?", klonk het op de achterbank. Ja, zo oud. Het nummer klinkt qua muziek eigenlijk nog best hip. De tekst is daarentegen duidelijk uit de vorige eeuw.

I’ll send an s.o.s. to the world

Bij het horen van deze regel uit het refrein vervormde het s.o.s. zich in mijn hoofd automatisch tot het meer eigentijdse SMS. We hadden het nog even over Morse en de betekenis van SOS. Kort-kort-kort, lang-lang-lang, kort-kort-kort (...---...) en Save Our Souls.

Verder maakte Luchiano zich nog enige zorgen hoe de brief uit de fles gehaald moest worden. Laatst hadden we het omgekeerde probleem. Hoe krijg je een modelbootje in een fles. Flink proppen is mijn eerste gedachte.

Sting is vermoedelijk een echte vrouwenman. Ik heb er nooit veel mee opgehad en zijn solo-carriere boeit me niet zo. Sommige nummers van The Police zijn echter gewoon klassiekers. So Lonely herinner ik me nog goed uit mijn studententijd. En dan met name in de Utrechtse studentendisco Woolloomooloo. Veel vrouwen zijn vreemd genoeg nogal idolaat van Sting, de huidige versie.

Met Limewire was Message in a Bottle snel gelocaliseerd. Als toegift deed ik er Roxanne bij. Na het beluisteren van dit nummer was Luchiano's commentaar: "Boring!"

Posted by CasaSpider at 1:47 PM | Permalink | Comments (16)

Situatie: Zondagmiddag, Kontiki Beach. Twee vrouwen secreten (een blond, een bruin) beiden topless en een man, een meter of vijf schuin achter mijn bedje.

Blonde secreet: "Als je een borstvergroting wil moet het niet té zijn. Een maatje groter kan wel, ik zou 75C kunnen nemen."
Bruine secreet: "Ik heb al 75C."
Blonde secreet: "Heb jij al 75C? Jouw borsten zijn anders helemaal niet groter dan de mijne..."
Bruine secreet: "Nou, als ik de jouwe zo zie..."
Blonde secreet: "Nou, ik zie de jouwe ook en die zijn echt niet groter!"

Man: "Dames, dames... geen ruzie maken. Wat voor cupmaat heb ìk eigenlijk?"
Blonde secreet: "65AA, de kleinste maat!"

Bruine en blonde secreet: "Hahaha!"

Ijzige stilte... (gedurende een half uur)

Doek.

Posted by CasaSpider at 7:48 PM | Permalink | Comments (8)

In de comments van de Candyshop-post raadde Bareuh een paar andere klassiekers aan. Onder anderen van Sir Mixalot, Snoop Dogg en Sisqo. Ik heb de songs onmiddellijk gedownload en ze staan al op Luchiano's CD. Zijn favoriet is er een van Sir Mixalot. Niet het door Bareuh aangedragen Baby got back overigens maar wel I like big buts.

Waar moet dat heen?

Ook op Luchiano's CD staat Mr Lonely van Akon. Hij hoorde het nummer in de auto en vroeg mij meteen om het te downloaden. Dat is nu echt een nummer waar ik niets aan vind.

Het is een groot verschil hoe kinderen tegenwoordig over muziek kunnen beschikken. Je geeft de titel op in LimeWire en vijf minuten later staat het nummer al op een CD. Dat was vroeger wel anders! Graag deel ik mijn eerste stappen op het gebied van de popmuziek. We gaan (ver) terug in de tijd, het is het jaar...

1971! 1971! 1971! 1971!

Ik zat in de brugklas van het Hertog Jan College in Valkenswaard en vriend Erik van Veldhoven was jarig. Hij gaf een feest. Sterker nog, een feest met meisjes erbij. Met een andere vriend toog ik naar platenzaak Pellemans (als ik mij niet vergis) en na lang beraad kochten we er onze eerste single: Borriquito van Peret. Een stukje van de onnavolgbare tekst:

Yo se mas que tu.

A=A
E=E
I=l
O=O
U=U

A----E
I
O
U!
Borriquito como tu. Tu-Ru-Ru.
Que no sabes ni la U
Tu
Ru. Ru

Borriquito como tu
Tu-Ru-Ru

Yo se mas que tu.

Het lijkt wel wiskunde! Grappig trouwens dat het een Spaanstalig nummer is. In het kader van de research voor dit stukje staat het lied inmiddels als mp3 te spelen. Bij de eerste tonen zei Luchiano (7) nog: "Die moet op mijn CD!", maar na een seconde of 30 veranderde zijn mening: "Dat nummer is dom."

Van het feest herinner ik me dat ik met ene Sylvia (als ik mij niet vergis) diverse handelingen met een ballon tussen onze lichamen moest verrichten. Ook is er gedanst op Borriquito.

Het volgende hoogtepunt in mijn muzikale ontwikkeling was Sacramento van de Middle of the Road.

Posted by CasaSpider at 10:19 AM | Permalink | Comments (17)

Hmm, grappig. Zojuist heb ik via MSN iemand, niemand minder dan Karen, van haar stoel laten vallen. Alleen door te melden dat heel Curacao vandaag van een vrije dag geniet als compensatie voor het feit dat de Dag van de Arbeid dit jaar op een zondag viel.

Op de avond van de Dag van de Arbeid lag ik met Luchiano (7) op bed. Aangezien we allebei de volgende dag vrij hadden konden we het wat later maken. We plaagden elkaar met rijmpjes. Na een tijdje leerde ik hem het wonderschone lied Drie maal drie is negen. Om de beurt moesten we vervolgens een lied zingen.

Ik zing nooit en moest dus ver in het verleden graven. Mijn eerste song was Poesje Mauw en de tweede Zie de maan schijnt door de bomen. Het klonk inderdaad vrij duf. Snel zongen we weer Drie maal drie is negen en nu was het Luchiano's beurt.

Het bed begon wild te bewegen. Links naast mij lag Luchiano in een soort stuiptrekking te rappen: Candyshop, van 50 Cent. Dat is wel even schrikken! Gelukkig Hopelijk beseft Luchiano nog niet wat hij daar allemaal aan het zingen is. Een fragment.

[Intro: 50 Cent]
Yeah...
Uh huh
So seductive

[Chorus: 50 Cent & Olivia]
[50 Cent]
I take you to the candy shop
I'll let you lick the lollypop
Go 'head girl, don't you stop
Keep going 'til you hit the spot (woah)
[Olivia]
I'll take you to the candy shop
Boy one taste of what I got
I'll have you spending all you got
Keep going 'til you hit the spot (woah)

Luchiano deed het goed na, dat moet gezegd. Het nummer staat inmiddels op de verzamel-CD die ik voor hem heb gemaakt en die vrijwel elke dag wordt aangevuld.

Posted by CasaSpider at 9:26 AM | Permalink | Comments (16)

Op verschillende plaatsen is de zoektocht naar de betekenis van Púluwe uitgezet. De eerste resultaten zijn inmiddels binnengekomen. Púluwe is inderdaad een oud-Papiaments woord en is synonyiem aan trahadó en luchadó. In goed Nederlands een harde werker en strijder.

Ik was weer in de kamer met de man en de twee vrouwen. Ik liep naar de man, laten we hem R noemen. 's Morgens had hij gezegd: "Voor twaalf uur zul je het weten." Nu was het kwart voor elf en hij zei: "Er is nog tijd!"

Toch ging R rondbellen. Helaas kreeg hij de juiste mensen niet aan de lijn. "Vanmiddag ga ik Farley zelf proberen te bereiken", beloofde R mij.

De dame die 's morgens de suggestie Pull away had gedaan bleek meer te weten. Laten we haar S noemen. Zij had op de radio gehoord dat Púluwe hard werken betekent maar dus ook expres met het Engelse Pull away is geassocieerd. In de zin van heen en weer bewegen. Farley Lourens beweegt zijn vinger ook van links naar rechts (en weer terug) als hij Púluwe! Púluwe! zingt.

In mijn kamer vertelde ik aan een collega die we hier voor het gemak C noemen wat ik te weten was gekomen. Toen C hoorde dat R Farley Lourens zelf ging bellen schoot hij in de lach. "Ja, dan zegt Farley zeker: kom vanavond langs, dan zul je het weten!", refererend aan R's eerdere twaalf-uur opmerking en Farleys voorkeur voor de herenliefde.

Voor mij volledig onverwacht heeft iemand uit Nieuwegein met de bijnaam Angel via Google de goede oplossing gevonden! Mijn complimenten aan Angel en ook aan Wordgumbo, an archive of public domain and redistributable language learning resources.

Zeer interessant. Ook het Papiamentu maakt deel uit van het archief. In Wordgumbo noemen ze het Papiamento met een 'o' aan het eind, dat is de Arubaanse variant. Ten onrechte wordt vermeld dat het Papiamentu gebaseerd is op het Engels, maar het woord Púluwe staat wèl in de woordenlijst!

Dat kan Don Amaro toch niet lang op zich laten zitten?

Update 28.01.2005 / 18:00
Inmiddels staan de lyrics van Lòs laga bai door Farley Lourens online.

Posted by CasaSpider at 1:17 PM | Permalink | Comments (11)

Farley Lourens is vrijdag Rei di Tumba (Koning van de Tumba) geworden met zijn lied Lòs laga bai (Laat je gaan). Ik heb deze Tumba nu een paar keer gehoord en gezien en het is een goede Tumba.

Nu is er iets vreemds aan de hand. Twee of drie keer tijdens het lied is er een stukje waarin Farley Lourens vlak voor het publiek gaat staan, een beetje door zijn knieën zakt en met zijn vinger wijst terwijl hij zingt: Púluwe! Púluwe!
Dit dient uitgesproken te worden als Poeloewee met de klemtoon op de eerste lettergreep.

Ik kan redelijk goed Papiamentu verstaan, maar van Púluwe had ik nog nooit gehoord. Gelukkig heb ik vele Curacaoenaars als collega waar ik het aan kon vragen. Ik ging een kamer binnen met twee vrouwen en een man en vroeg wat Púluwe betekent. Het werd geheimzinnig stil, waarna de man de mysterieuze woorden sprak: "Voor twaalf uur zul je het weten".

Een dame wendde haar hoofd ietwat verlegen af en zei geen idee te hebben wat Púluwe betekent. "Ja, ja", dacht ik bij mijzelf. Heel veel Papiamentse woorden hebben een dubbele betekenis en de normaalst ogende zinnen zijn vaak al sexueel getint. Laat staan Púluwe dus!

Dat vermoeden werd nog versterkt doordat de man vervolgens zei: "Sommige woorden kun je wel zingen, maar je moet oppassen ze te te zeggen". De andere dame dacht dat het een verbastering was van het Engelse Pull away. Ze keek er ondeugend bij.

Ik werd alleen maar nieuwsgieriger en ondervroeg de mensen in mijn kamer. Ook zij hadden geen idee waar Púluwe voor staat. Volgens hun is het een heel oud Papiaments woord. Een collega gaat straks Elia Isenia bellen. Deze vrouw is al enigszins op leeftijd en tevens oud-winnares van het Tumba Festival. Zij gebruikt ook vaak hele oude woorden en uitdrukkingen in haar liederen.

De quiz-vraag van gisteren was (te) gemakkelijk, die van vandaag is in ieder geval niet via Google op te zoeken. Zelfs Don Amaro's geweldige Papiamentu Translator laat het ditmaal afweten!

Wat betekent Púluwe?

Posted by CasaSpider at 6:26 AM | Permalink | Comments (9)

Guus Meeuwis is op het eiland! Afgelopen donderdag had hij een optreden op Mambo Beach en tevens was hij te gast bij Radio Dolfijn DJ Jules van Hest. Niet te gast bij Jules van Hest, maar wel op het eiland is mijn zwager Luc van Deuren (foto) samen met mijn zus Pascale. Sinds jaar en dag wordt Luc beschouwd als een Guus Meeuwis LookaLike.

Tot ieders verbazing noemde Luchiano (7) Luc in het begin van hun vakantie Guus. Luchiano heeft nog nooit van Guus Meeuwis gehoord. Inmiddels zegt hij weer gewoon Luc tegen Guus Luc. Tijdens het Oktoberfest werden wij door een aantal mensen aangestaard: "Is hij het nu wel of is hij het nu niet?"

Veel mensen weten dat Guus Meeuwis op het eiland is en dus was het heel goed mogelijk dat hij een potje bier ging drinken bij Pleincafé Wilhelmina.

Overigens is Luc niet alleen de LookaLike van Guus Meeuwis, het werkt ook andersom. Zo kwam een kennis van Pascale en Luc in Tilburg eens Guus Meeuwis tegen en was in de veronderstelling dat het Luc van Deuren was. Dat is toch wel een domper voor een bekende Nederlander.

Gisteren tijdens het Happy Hour hadden we het over Guus en andere Nederlandse zangers. Pascale zei dat Guus best goed kan zingen. Dat geloofde ik wel, maar hij is natuurlijk geen Lee Towers, Marco Borsato of Rene Froger. Pascale verdedigde Guus hartstochtelijk, hij lijkt immers op Luc, en zei dat Marco Borsato toch een enigszins afgeknepen stemmetje heeft bij de hogere tonen.

Een groep die haar qua zang wel was meegevallen is Kane. "Aha, met Dinand Woesthoff", wist ik uit verhalen van de Nieuwe Revu. "Ja", zei Pascale, "die kan best goed zingen!"

CasaSpider: "En hij is zeer geliefd bij de dames!"
Pascale: "Nou, hij ziet er heel goed uit!"
CasaSpider: "Beter dan Guus Meeuwis?"

Luc keek Pascale vorsend aan. Na enige aarzeling zei mijn zus: "Ja, hij is wel knapper!"
Dat is nu weer het nadeel van LookaLike van Guus Meeuwis zijn.

P.S.
Speciaal voor CasasPa: het Pascale en Luc op Curacao 2004 foto-album telt inmiddels 43 foto's!

Posted by CasaSpider at 6:01 AM | Permalink | Comments (3)

Vlak achter mijn werkplek bij UTS Vredenberg bevinden zich drie deuren. Hierover schreef ik al eens in het stuk Doolhof. De indeling is inmiddels een tikkeltje gewijzigd. Op dit moment zit mijn collega Ino Laurensse schuin links voor mij. Als Ino de kamer verlaat, voor een kopje koffie bijvoorbeeld, doet hij dit altijd door de meest linkse deur.

Steevast komt hij even later door de meest rechtse deur weer naar binnen. Het geeft een bijzonder onrustig beeld als links en rechts van je deuren open en dicht gaan. Het deed mij denken aan het Theater van de Lach. Vanaf dat moment ben ik Ino dan ook John Lanting gaan noemen.

Voor degenen die niet weten waar ik het over heb (neen, ik noem geen namen deze keer), John Lanting was in de jaren '80 (?) de Koning van de Klucht. Het decor op het toneel was eenvoudig, kenmerkend was het grote aantal deuren. Deuren waar om de haverklap mensen door weggingen of juist door naar binnenkwamen, niet zelden tegelijkertijd. Dit vond men in die tijd hilarisch. Bekende kluchten van John Lanting waren Nee schat, nu niet! en Hé, mag ik mijn echtgenote terug?!

Is het niet vreemd, vanaf het moment dat ik Ino met John Lanting associeerde begon hij ook qua uiterlijk steeds meer op de kluchtenkoning te lijken! Zeker als Ino zijn bril op had. En ook de initialen komen bijna overeen: I.L. versus J.L., dat kan toch geen toeval zijn?

Eigenlijk vond Ino dat zijn spel met de deuren meer leek op de verdwijntrucs van David Copperfield, maar ik heb hem er toch van kunnen overtuigen dat hij meer op John Lanting lijkt. Dat van David Copperfield had ook meer te maken met Claudia Schiffer.

In goed overleg besloten we een Ino Lanting Fotosessie te houden. Op de foto's ziet het gedoe met de deuren er wellicht wat statisch uit. Het geklapper dient men er zelf maar bij te denken. Helaas was Ino zijn John Lanting-bril vergeten.

Voortbordurend op dit concept zie ik nog wel enige interessante typetjes in ons bedrijf rondlopen. Voor een soortgelijke fotosessie. Jammer alleen dat er geen Jennifer Lopez tussen zit...

Posted by CasaSpider at 12:33 PM | Permalink | Comments (15)

Uiteraard las ik gisteren over het afscheidsconcert van André Hazes in de Amsterdam Arena. De kist van André op de middenstip en een Ajax-stadion gevuld met het typische Hazespubliek, dat zou wat worden. In Amsterdam werd zelfs gevreesd voor een grote chaos.

Hoe anders verliep deze avond. Gelukkig zond BVN het afscheid helemaal uit. Van negen uur tot kwart over elf. Ik ging in mijn stoel zitten met, heel toepasselijk, een pilsje. Ik vroeg aan Lucy of zij ook zin had om te kijken. Ja hoor, ze was nieuwsgierig.

Ik moet eerlijk bekennen dat het afscheidsconcert mij flink heeft aangegrepen. Wim Bohnenn, de man die het gebeuren aan elkaar praatte deed dat erg goed. Ook burgemeester Cohen wist de juiste toon te raken evenals de vele sprekers na hem. Misschien met uitzondering van Frits Barend die het waarschijnlijk wel goed bedoelde, maar waar ik met gekromde tenen naar keek en luisterde.

Met name de liederen van Hazes maakten veel meer indruk op mij dan ik vooraf voor mogelijk had gehouden. Nummers als Het is koud zonder jou en vooral het op magnifieke wijze door Trijntje Oosterhuis vertolkte Kleine Jongen lieten de rillingen over je rug lopen. Door het geweldige publiek in de Arena dat zijn emoties de vrije loop liet en door André's teksten die juist door zijn dood een speciale betekenis kregen.

Kleine jongen
Als jij dan later groot bent
Dan is je vader er misschien niet meer
Vertel dan aan je eigen kinderen
De wijze lessen van je oude heer

André's zoon André Junior van tien jaar zat naast zijn moeder en zijn zus op de eerste rij. Dit lied was voor hem geschreven. Het was mooi om te zien hoe Kleine Dré aan het eind van de avond in een volle Arena met vaste stem zijn afscheidswoorden tot zijn vader richtte. Vooral toen hij zich even vergiste en shit! riep, waarna hij zijn verhaal afsloot met de trieste waarheid dat ze nu met zijn drieën verder moeten gaan, zonder vader.

Ik was niet de enige thuis die regelmatig hard op zijn onderlip moest bijten. Lucy zat zachtjes te snikken en hield regelmatig een krant voor haar ogen. "Hoe kan dat toch, nu zit ik te huilen om iemand die ik helemaal niet ken!" en "Waarom heb je me nooit over die man verteld?"

Ik weet het ook niet. Het was een indrukwekkend concert en een schitterend afscheid van en voor André Hazes.

André Hazes, 30 juni 1951 - 23 september 2004.

Posted by CasaSpider at 6:07 AM | Permalink | Comments (15)

Ik hou van muziek. Net als met veel dingen in het leven hoef ik echter niet steeds iets nieuws te ontdekken. Met de muziek die ik mooi vind hou ik het lang uit. Met eten heb ik dat ook, kogelbiefstuk en patat vervelen mij nooit.

Luchiano (6) heeft een zeer diverse muzieksmaak. Zijn favorieten zijn Vico C featuring Tego Calderon & Eddie D met El Bueno, el Malo y el Feo en Fat Joe met Lean Back. Laatst stopte ik eens een andere verzamel-cd in de cd-speler van onze auto. Dat riep herinneringen op bij Luchiano.

In de auto vraagt hij nu zo'n tien keer per dag of ik Faluma van Square One op wil zetten. Dat doe ik met plezier, want het is ook een van mijn favoriete nummers.

Faluma was hier een grote hit in 1999/2000, niet lang nadat Lucy naar Curacao is gekomen. Als Faluma ergens gedraaid werd dansten wij daarop.

Square One is afkomstig van Barbados. Hun CD In Full Bloom hebben wij ook in huis. Dat is handig voor Luchiano, want zo kan hij behalve in de auto ook in huis naar Faluma luisteren. Van Lucy moet dit wel met een koptelefoon.

Eigenlijk moet ik er eens een mpeg-filmpje van maken, Luchiano zingt namelijk luidkeels mee terwijl wij de muziek niet horen. De met koptelefoon getooide zanger denkt dat hij prachtig met de muziek meezingt, in werkelijkheid is het niet om aan te horen. U kent het effect wel.

Ik weet niet of Faluma in Nederland een hit is geweest. Voor iedereen die nu denkt: "Faluma, Faluma, waar gáát dit over?" heb ik het nummer online gezet. Download (right mouse-click / save target as) Square One-Faluma (3,706 Kb).

Over toeval gesproken. Lijn heeft een jukebox inelkaar geflanst waarmee zij mp3's op haar site kan zetten die na verloop van een bepaalde tijd vanzelf verdwijnen, volautomagisch. Ik ging meteen rechtsonder kijken welke mp3's de jukebox nu bevat. Wat schetste mijn verbazing toen ik daar Faluma zag staan! Niet van Square One maar van Ai Sa Si. Ik heb hem meteen gedownload en beluisterd.

De Faluma van Ai Sa Si is een originele uitvoering van het kawinaliedje dat door Square One in een Soca-jasje is gestoken (bron). Het nummer staat nog zo'n 30 uur online bij Lijn.

Hoogste tijd om te gaan luisteren! Van de Square One uitvoering krijg ik nog steeds kippenvel...

Get ready to wine!
Get ready to wine!!!

Posted by CasaSpider at 12:43 PM | Permalink | Comments (10)

(Werktitel: de gierige Hollander)

Situatie: We lopen in Punda en Luchiano (6) is aan het zeuren dat hij een kadootje wil. Terwijl hij gisteren nog een bal heeft gekregen.

Scene 1
Luchiano: "Ah papa, koop een kadootje voor mij. Een klein kadootje..."
CasaSpider: "Neen, ik heb gisteren al een bal voor je gekocht. Is het dan nooit genoeg?"
Luchiano: "Sjonge, iets van 11 gulden en je wilt het niet geven. Je lijkt bijna op Dagobert Duck!"
CasaSpider: "Ik zie toch wel een verschil!"
Luchiano: "Ja, jij bent niet rijk."
CasaSpider: "Precies!"
Luchiano: "Daarom zei ik ook bijna!"

Doek.

P.S. Met dank aan Utrecht hoef ik vanavond geen Studio Sport te kijken, dat scheelt weer!

Posted by CasaSpider at 8:06 AM | Permalink | Comments (10)

Wie maakt dat ik niets meer lust
Wie verstoort mijn rust

Iedereen weet dat ik CasaSpider heet, hmm... ik lijk Repelsteeltje wel. Mijn ouders konden CasaSpider echter niet uitspreken en daarom noemden ze mij...

Ja dat is Peter, ja dat is Peter
Waarom doe ik alles fout
Ben ik warm of koud
Dat komt door Peter, dat komt door Peter

Peter is een nogal duffe naam. Tegen Spaanssprekenden zeg ik altijd dat ik Pedro heet, maar dat is in hun ogen nu juist de allersaaiste naam die er bestaat. En Casa de Araña ligt ook niet echt gemakkelijk in de mond.

Peter is mijn ideaal
Grijze trui en rode sjaal

Gedurende een hele tijd was ik inderdaad in het bezit van een grijze trui en een rode sjaal. Die combinatie droeg ik met plezier, met dank aan Sweet Sixteen. Een toenmalige collega meende grappig te zijn door deze mooie woorden te verbasteren tot "Dik, lui, vet en asociaal, Peter kennen we allemaal". Met die collega is het vast niet goed afgelopen!