Main

June 23, 2007

School's Out 2007

22.06.2007: Laatste schooldag klas 4B van de Marnix-school. Klik voor groter.Vrijdag was Luchiano's (9) laatste schooldag. Mijn voet was zodanig hersteld dat ik 's middags op mijn traditionele bankje voor klas 4B kon wachten tot de kinderen vrijgelaten werden. Knabbelend op een pastechi di keshi.

Al snel dromde een grote groep meisjes om me heen. Ze wilden wel een stuk van mijn pastechi en vroegen waarom mijn gips was verlengd tot aan mijn bovenarm.

We maakten wat groepsfoto's. Al snel kwamen de jongens erbij. "Mag ik een foto maken?", vroeg Danielle. Natuurlijk mocht dat, zie hier het resultaat. Meester Peter joeg de kinderen vervolgens met enige moeite terug de klas in om een aantal afspraken door te nemen.

Alle leerlingen hebben hun rapport ontvangen en zijn overgegaan naar klas 5B. Dat is mooi want in de loop der jaren is dit een erg leuke klas geworden. Feitelijk gaan de lessen door tot volgende week woensdag maar dat is facultatief. Luchiano kwam even naar buiten om te vragen of hij volgende week moet gaan. Neen, natuurlijk niet.

We maakten een laatste foto bij het hek van de Marnix-school en reden naar huis waar een lekkere uitsmijter stond te wachten. Nu is het zaterdagmiddag en zijn we in afwachting van de wedstrijd Nederland-Servie, de finale van het EK onder 21 die over ruim een uur in de Groninger Euroborg van start gaat.

Foppe boven maar mijn voorspelling luidt 3-1 voor Servie.

June 21, 2007

Status Casa en Marco's Fish-Farm

Status Casa

Veel mensen maken de fout dat ze als het even tegenzit denken dat het niet slechter meer kan gaan. Geloof mij, het kan altijd erger. Dinsdagnacht werd ik wakker met een pijnlijke linker enkel. Hierdoor zag mijn lopen er woensdag iets minder kievitachtig uit dan men van mij gewend is. Donderdagmorgen was de pijn zo hevig dat ik nauwelijks nog kon lopen.

Met enige moeite bereikte ik de auto om Luchiano (9) naar school te brengen en voelde me een wrak met een arm in het gips en die kapotte enkel. Thuis bleek al snel dat van werken geen sprake kon zijn. Lucy ondersteunde me terwijl ik kermend van de pijn voetje voor voetje naar mijn bed schuifelde. "Wat is er toch met me aan de hand?", ging het door me heen.

Het leek me sterk dat ik in mijn slaap mijn enkel gebroken had, maar daar had het wel veel van weg. Een nieuw bezoek aan de Taams Kliniek lag voor de hand. Op de Röntgenafdeling werkt een overbuurvrouw van ons die mij de laatste dagen een aantal malen heeft gezien. "U wordt toch geen vaste klant van ons?", vroeg ze. Inmiddels heeft het er alle schijn van

Ik haalde Luchiano van school en Lucy pakte thuis alles in om aansluitend met zijn vieren naar het ziekenhuis te vertrekken. We konden voor de deur parkeren en Lucy haalde een rolstoel. Dokter Maarten Taams vroeg wat ik nu weer had gedaan. Hij schreef een opdracht om foto's van de enkel te maken maar zijn eerste en voor mij verrassende diagnose was: jicht (Wikipedia). De enige afwijking in mijn geval is dat de ontsteking niet acuut was maar er twee dagen over deed.

Maar ja, ik ben dan ook geen toptennisser van 20.

Op de Röntgenfoto's was niets te zien. De dokter besloot in te zetten op een behandeling tegen jicht en schreef diclofenac voor om de ontsteking te remmen en het oude beproefde middel colchicine om de jicht te bestrijden. Tevens wilde hij mijn bloed getest zien. We reden daarom door naar Medical Laboratory Services aan de Perseusweg.

Thuis ben ik meteen op bed gaan liggen. Lucy maakte wat te eten klaar en daarna slikte ik mijn medicijnen. Schrijven met mijn been omhoog op een stoel is voorlopig pijnvrij maar straks komt het moment van naar bed gaan. Liever schrijf ik nog even door.

Marco's Fish-Farm

Gebeurt er ook nog weleens iets leuks? Jazeker, alleen moeten we daarvoor een paar dagen terug, naar afgelopen maandag om precies te zijn. Klas 4B van de Marnix-school had een eindejaarsuitje naar Marco's Fish-Farm, gelegen vlak voor Fuik. Aangezien de buschauffeur niet precies wist waar het was liepen we letterlijk de fuik in, immers daar houdt de weg abrupt op en moesten we omkeren.

18.06.2007: Klas 4B van de Marnix-school bezoekt Marco's Fish-Farm. Klik voor groter.Marco's Fish-Farm beslaat een enorm terrein en dankt zijn bekendheid vooral aan de tilapia kwekerij. Er is echter veel meer te zien en te doen zoals rondleidster Mimi (of was het Didi?) en assistente Didi (of toch Mimi?) aantoonden. Zo worden er bijvoorbeeld ook honden afgericht voor bewaking en het opsporen van drugs.

"Waar is Marco eigenlijk?", vroegen een paar kinderen. "Oh", zei Mimi, "die zit boven achter de computer om de email van meester Peter op te zoeken." Er was iets misgegaan in de communicatie. Marco hebben we de rest van de dag niet gezien.

Hoogtepunt van het uitje was dat de kinderen in groepjes van drie een hele vijver mochten leegvissen. Meester Peter had een weddenschap lopen met Jelmer, zoon van een visser. Iedere week gaat hij met zijn vader uit vissen. In het begin liep het niet zo vlot, maar uiteindelijk won zijn team dat verder uit Karima en Ef bestond overtuigend met niet minder dan 28 gevangen en teruggezette vissen.

Een speciale vermelding verdient Kaith die heel wat vissen verschalkte en er zelfs een heeft gezoend. Jammer genoeg bleken de kinderen tijdens de terugreis nog helemaal niet moe en is het best een eind rijden van Fuik naar Rio Canario.

Voor de liefhebber staat de volledige serie van 69 foto's online in het album 18.06.2007 Marnix4B naar Marco's Fish-Farm. Enjoy!

Heet van de naald

Het is nu 21:30 en het lijkt een stuk beter met de enkel te gaan. De medicijnen slaan aan. Door ervaring wijs geworden juichen we echter niet te vroeg, immers wie weet welk lichaamsdeel het morgen dan begeeft.

June 19, 2007

In hetzelfde schuitje

19.06.2007: Shukmann en CasaSpider in hetzelfde schuitje. Klik voor groter.Wachtend op het bankje voor klas 4B van de Marnix-school zag ik maandagochtend Shuk-Mman, een klasgenootje van Luchiano (9) aan komen lopen. Ze droeg een mitella en had haar linkerarm in het gips. Zelf hoopte ik toen nog dat mijn linkerpols niet gebroken was.

Iedereen vroeg haar wat er gebeurd was. Zaterdagavond wilde Shuk-Man iets pakken waar ze niet bij kon en ging daarom op een stoel staan, een stoel met wieltjes. Dat lijkt me voorlopig wel voldoende informatie.

Maandag zette dokter Maarten Taams mijn pols in zijn gips en daarom ging dinsdagochtend de camera mee naar school. Shuk-Man en CasaSpider beiden op zaterdagavond gewond aan hun linkerarm, we zitten in hetzelfde schuitje. Het heeft wel iets Lee Towers-achtigs.

| | Comments (19)

June 18, 2007

Als een boer die kiespijn heeft

De zwelling en de pijn rondom mijn pols namen niet af, ja zelfs integendeel. Maandagochtend was mijn linkerhand rood en opgezwollen. Toch maar eens naar de dokter gaan dus. Eerst stond er een uitstapje naar Marco's Fish-Farm met klas 4B van de Marnix-school op het programma. Ondanks de pijnlijke pols was het een leuk uitje. Daarover binnenkort meer.

Om half twee meldde ik mij in gezelschap van Luchiano (9) bij de Taams Kliniek, het alternatief voor het Sehos. Na een uur wachten constateerde dokter Maarten Taams binnen 30 sekonden dat de pols hoogstwaarschijnlijk gebroken was. "Ga maar even langs de Röntgen en dan kom je met de foto's terug."

Toen ik om ongeveer half vier voor de tweede keer de kamer van Maarten Taams binnenstapte prijkten de twee foto's van mijn pols al pontificaal in de lichtbak. "Ja, gebroken en niet zo mooi ook", zei de dokter. Ik zag werkelijk niets abnormaals aan de foto's. Ieder zijn vak zullen we maar zeggen. Luchiano was nergens te bekennen, hij was in het gebouw aan het rondstruinen.

"Het bot is iets verschoven dus dat ga ik proberen te corrigeren. Dat kan ietwat pijnlijk zijn." Ik nam plaats op een bed en mocht met mijn rechterhand een grote beugel vasthouden. Een verpleegster kwam binnen. Zij hield mijn arm aan de ene kant vast terwijl de dokter aan mijn vingers begon te trekken.

18.06.2007: CasaSpider in het gips wegens gebroken pols. Klik voor groter."Dit doet toch niet veel pijn?", vroeg hij. Neen, dat deed inderdaad geen pijn. "Dan gaan we nu de breuk corrigeren." Dokter Taams voegde de daad bij het woord en begon uit alle macht op het allerpijnlijkste plekje van mijn pols te drukken.

Vrijwel gelijktijdig stootte ik een langgerekte oerkreet uit terwijl mijn benen richting het plafond zwiepten. Nooit geweten dat ik zo lenig was. Na een paar minuten vroeg de verpleegster: "Gaat het weer een beetje?"

In ieder geval toch beter dan met Gert-Jan Dröge zullen we maar zeggen.

We gaan vijf minuten terug in de tijd. Luchiano komt terug van zijn omzwervingen en vermoedt dat zijn vader zich reeds in de behandelkamer bevindt. Aan de receptioniste vraagt hij: "Waar is meneer Spider?" Juist op dat moment klink het gebrul van een gnoe in doodsangst. "Oh, ik denk dat ik al weet waar hij is."

Woensdag worden nieuwe foto's gemaakt om te zien of de correctie tenminste effect heeft gehad. Mocht dit niet het geval zijn is dat overigens geen reden voor een ander behandelplan. "Als u nou 20 jaar of een hele goede tennisser zou zijn okay, dan willen we nog wel opereren", deelde de wel eerlijke maar niet tactische Maarten Taams mede.

"Maar dat kan altijd nog gebeuren hoor", sputterde ik tegen. "Neen, 20 zult u niet meer worden", sloeg Taams ook die hoop de bodem in.

Autorijden met een gipsen onderarm uit het raampje heeft wel iets. Thuis stond Lucy klaar om CasaSpider met zijn nieuwe gadget te fotograferen. Als een boer die kiespijn heeft. Het worden zes lange weken.

June 13, 2007

Met de Spider naar Carré (13)

Situatie: Luchiano (9) vertelt in de auto op weg naar huis over zijn schooldag.

Luchiano: "Nathan heeft straf gekregen van de juffrouw Papiamentu."
CasaSpider: "O ja? Wat heeft hij gedaan?"

Luchiano: "Hij zat scheef en toen de juffrouw zei dat hij recht moest zitten bleef hij scheef zitten."
CasaSpider: "Nou die juffrouw Vanessa is streng zeg. En ze lijkt zo lief..."

Luchiano: "Lijkt!"
Luchiano: "She's a devil in a girl's body."

Doek.

June 12, 2007

El Sapo El Sapo (38)

1.

11.06.2007: Casa en La Chica Merengue bekeken de dvd Mean Girls met Lindsay Lohan. Klik voor groter.Bij het terugbrengen van The Ant Bully en The Sentinel kon ik het niet laten en huurde wederom een video dvd. Deze keer Mean Girls met Lindsay Lohan die tegenwoordig schijnbaar meer is geďnteresseerd in het slagersvak en dan speciaal de messenafdeling.

Het thema van de film klinkt tamelijk uitgekauwd. Cady, een meisje dat opgegroeid is in Afrika en altijd thuis is onderwezen door haar ouders verhuist naar de Verenigde Staten en komt op een High School terecht. De klas is verdeeld in groepjes en een daarvan zijn The Plastics, drie mooie en rijke meisjes die de dienst uitmaken.

Aanvankelijk sluit Cady vriendschap met twee paria's in de klas maar krijgt dan de gelegenheid om lid te worden van The Plastics. De paria's juichen dit toe, want zo kunnen zij veel te weten komen is het idee. Al snel blijkt Cady zich te goed in haar rol in te leven en wordt een echte Plastic, helemaal nadat haar door haar zogenaamde vriendin Regina, de leidster van The Plastics, een gemene streek is geleverd.

Aan het eind komt Cady er als beste uit en loopt alles goed af. Zo verteld lijkt het een draak van een film maar dat is zeker niet het geval. Mean Girls is onderhoudend en zit vol aardige momenten. Ik geef hem een 7.5 en Lucy zelfs een 8.

2.

Heden dinsdagochtend was mijn laatste leesvaderles voor klas 4B van de Marnix-school. Het schooljaar loopt ten einde en volgende week staan slechts ludieke activiteiten op het programma. Mijn laatste groep bestaat uit Marry, Melany, Shalina, Migaël en Nathan. Een leuke groep maar dat waren ze allemaal.

Aan het eind van de les overhandigde meester Peter namens de klas een presentje met een kaartje waarop de namen staan van de kinderen die met mij gelezen hebben. Ik dacht altijd dat de dolfijn het beeldmerk was van Fa en niet van Sanex for Men Dermo Active.


12.06.2007: Diana (1) is blij met het kado voor een jaar leesvaderschap voor klas 4B van de Marnix-school. Klik voor groter.

(Klik voor groter)


3.

De tenten van het benoemingencircus op Curacao staan nog stevig met hun haringen in de grond. Het is haast niet bij te houden wie er allemaal benoemd wordt en opletten geblazen of mijn eigen naam niet per ongeluk ergens voorbij komt. De laatste grote benoeming is die van Farley Hernandez van Lista Niun Paso Atras (LNPA) als directeur bij CDM, de Curacaose Droogdok Maatschappij. Ook wel Dok genoemd.

Hernandez beschikt absoluut niet over de papieren en de kennis voor een dergelijke functie. Bij CDM zelf is men hoogst verbaasd. Opvallend is dat voor het eerst de LNPA betrokken is bij een dergelijke vriendjespolitieke benoeming. Tot nu toe profileerde partijleider Nelson Pierre zich als een integer man. In zijn hoedanigheid van gedeputeerde bij CDM heeft hij er persoonlijk voor gezorgd dat Farley Hernandez tot directeur is benoemd. Behalve partijgenoot is Hernandez ook nog eens een neef van Nelson Pierre.

Alsof dat niet genoeg is reist Nelson Pierre wat af naar Cuba, een van zijn favoriete vakantielanden. Hij is meer daar dan hier. Dit verleidde Bosina Bla Bla, mijn favoriete column in de Extra, tot het schrijven van het volgende stukje proza. Hier volgt de vertaling te beginnen bij "Anto" in de tweede alinea:

Van degenen die recentelijk naar Cuba zijn afgereisd heeft Bosina begrepen dat er een zeer belangrijke vergadering heeft plaatsgevonden in het Tropicana. Deze vergadering was er een van groot belang en er werden onderwerpen behandeld die zeer belangrijk zijn voor Dok en voor Curacao.
Enkele van de belangrijke onderwerpen die in het Tropicana behandeld werden zweefden aan touwen rond volgens onze informanten. Schijnbaar bleef iedereen die aan de vergadering deelnam met open mond en de ogen naar boven gericht kijken naar de belangrijke dingen voor de toekomst van Dok die daar aan de touwen in het Tropicana hingen.

Menig Curacaoenaar kan haast niet wachten op het officiele verslag van deze dienstreis geschreven door Nelson Pierre.

June 8, 2007

Afgelopen woensdag

Voorheen ging het ongeveer zo als Luchiano (9) een boekbespreking of een spreekbeurt had. "Papa, mijn $werkstuk moet op $datum klaar zijn. Dat je het even weet." Woorden voorafgegaan door het US-dollar teken dienen als variabelen beschouwd te worden. Ondanks een gebrek aan managerkwaliteiten heb ik de ongewenste portie extra werk langzaam maar zeker terug op het juiste bordje kunnen laten terechtkomen.

Belgisch lijkt soms net op Duits voor wat betreft het zich korter kunnen uitdrukken.

Het te bespreken boek was Erin geluisd van Mirjam Oldenhave en Luchiano heeft 95% van het werk gedaan. Mij restte slechts de opmaak, het groeperen van zinnen in alinea's en de allerergste fouten er samen met hem uithalen. Dinsdagmiddag heeft hij goed geoefend en 's avonds zetten we de puntjes op de i qua presentatie. Woensdagmorgen in de auto op weg naar school was de generale repetitie en die stemde mij tevreden.

06.06.2007: Diana (1) is verguld met haar fietsje waar ze meestal mee loopt. Klik voor groter.Na even gewerkt te hebben mocht ik alweer naar huis. We hadden een afspraak bij het Consultatiebureau met Diana (1). Ten opzichte van de laatste meting op 26 april 2007 is haar gewicht toegenomen van 8700 naar 8770 gram. Mag het een onsje meer zijn? In mei heeft zij ruim twee weken met haar gezondheid gekwakkeld en twee antibiotica-kuren gekregen. Ze voelde toen zwak en licht aan.

Juist de laatste twee weken gaat het weer de goede kant op, we maken ons dus geen zorgen. Diana meet nu 78 centimeter en dat is 2 centimeter langer dan op 26 april.

Tijd om Luchiano op te halen. Zijn boekbespreking was goed gegaan, hij had een 9 min. Toen we dat thuis aan Lucy vertelden schrok zij zich een hoedje. "Wat! Een min negen?" Hoe slecht moet een boekbespreking zijn om een min negen te halen. Ik kon mij er geen voorstelling van maken. Voor de liefhebbers staat de boekbespreking online, zowel in doc als html formaat.

Om kwart over twaalf hield Yves Cooper zijn dagelijkse praatje op Dolfijn FM. Naar aanleiding daarvan wilde ik een exemplaar van La Prensa kopen met de foto van de door agenten mishandelde Jamaicaan op de voorpagina. Materiaal voor de post Kňrsou Quo Vadis. Na het werk reed ik derhalve naar Pita supermarkt waar La Prensa te verkrijgen is.

De Nijmegenstraat maakt vlak voor Pita een tamelijk scherpe bocht naar links en daar uitkomend moest ik flink in de remmen vanwege een plotseling opdoemende file. Ongeveer 50 auto's als het er niet meer waren stonden te wachten voor het benzinestation dat tegenover de supermarkt is gelegen. Als er zoveel mensen tegelijk willen tanken is er meestal iets aan de hand.

Met gespitste oren in de supermarkt had ik al snel beet. Er was een blokkade bij de Isla raffinaderij en dat betekende dat de Curoil-tankwagens niet uit konden rijden. Mijn Toyota had voldoende brandstof om met enige moeite het weekend te overbruggen. Mocht er daarna nog steeds geen benzine zijn had Luchiano geluk, dan gingen we maar niet naar school.

06.06.2007: Luchiano (9) houdt zijn boekbespreking over Erin geluisd van Mirjam Oldenhave. Klik voor groter.Het betreft een interessant conflict tussen de Isla-directie bij monde van Pedro Jiménez en de vakbond PWFC (Petroleum Workers Federation of Curaçao) die vertegenwoordigd wordt door Elvis de Andrade. De vakbond vindt dat hun leden meer betaald moeten krijgen voor hetzelfde werk dan niet-leden. Het argument hiervoor is dat het de vakbond is geweest die het hogere salaris heeft bedongen en dat het niet eerlijk is dat niet-leden daarvan meeprofiteren.

Vroeger leerde men in de geschiedenisles dat dit nu juist de kern is van solidariteit. Afspraken gemaakt tussen werkgever en vakbond gelden voor alle werknemers, ook voor degenen die niet aangesloten zijn. De Isla-directie zal het verder een worst zijn maar de rechter heeft geoordeeld conform wat vroeger in de geschiedenisles werd onderwezen.

De rechterlijke uitspraak heeft geleid tot een soort van omgekeerde wereld reactie. De Isla-directie legt zich er bij neer waardoor het bedrijf meer salaris moet betalen en de vakbond is boos dat de directie niet in beroep gaat terwijl per saldo de werknemers meer geld krijgen.

Natuurlijk is het begrijpelijk dat de vakbond zoveel mogelijk leden wil hebben, immers hierdoor staat men sterker in de onderhandelingen. Er is een aardige parallel te bedenken met vaccineren. Hoe meer mensen het doen, hoe minder risico zij lopen die het niet doen. Maar het omgekeerde geldt dus ook.

Achteraf was het allemaal een storm in een glas water. Tijdens het journaal van acht uur zaten betrokkenen met elkaar aan tafel en was de blokkade opgeheven. Donderochtend heb ik de tank voor de zekerheid toch maar volgegooid. Even later op diezelfde donderdagochtend stond op het CasaLog het volgende commentaar van Curacaoenaar:

Wat zie ik nou op de voorpagina van Amigoe? Een foto van paspoorten met daaronder: "Foto: CasaSpider Pictures". Mischien kan je freelance fotograaf worden voor de ANP :-p

Uiteraard ben ik meteen gaan kijken en warempel, bij een artikel over Aruba dat de wens heeft om naast het Nederlandse paspoort een eigen Arubaans paspoort te introduceren staat een foto van onze vier Nederlandse paspoorten. We zijn wel vereerd maar onze privacy ligt nu gewoon op straat!

June 3, 2007

Pirates of the Grote Berg

Lucy vindt mij soms wat langzaam als het gaat om het vervullen van door haar uitgesproken wensen. Zo moest zij een jaar of twee wachten op een blender, het is maar een voorbeeld. Vrijdag ging ik na lange tijd weer eens naar videotheek Movie Time, speciaal voor haar. Eind vorig jaar is deze videotheek verhuisd van winkelcentrum Vredenberg naar een nieuw aangelegd winkelcentrum 200 meter verderop, schuin tegenover Robbie's Lottery. In het oude pand zit tegenwoordig de politieke partij Lista Niun Paso Atras (LNPA) van Nelson Pierre.

Pirates

De nieuwe ruimte van Movie Time is een stuk kleiner dan de oude. "Klopt", zei de bazin, "maar we verhuren nu geen video's meer, alleen DVD's." Dat scheelt inderdaad een slok op de borrel.

"Heeft u Pirates of the Caribbean?", vroeg ik.
- "De nieuwe? Neen, die hebben we niet."
"Neen, deel twee."
- "Ja, die hebben we wel."

Pirates of the Caribbean, Dead Man's Chest. Klik voor groter.Thuis overhandigde ik de DVD aan Lucy. "Eindelijk! Na meer dan een jaar wachten krijg ik Pirates of the Caribbean!", was haar reactie. Er was maar een probleem, ik dacht dat zij deel één al had gezien maar dat was dus niet zo. Lopend gingen Luchiano (9), Diana (1) en ik nogmaals naar Movie Time. Helaas was deel één niet meer voorradig.

's Avonds begonnen naar Dead Man's Chest te kijken. Een film met grappige fragmenten, nooit gedacht dat Johnny Depp er als een kruising tussen Michael Jackson en Gordon in rond zou lopen. Mijn genre is het echter niet, monsters met inktvishoofden horen thuis in tekenfilms voor kinderen. Lucy vond het daarentegen een erg goede film en dat is wat telt.

Grote Berg

Elke dag om kwart over twaalf zit ik op een bankje voor klas 4B te wachten tot Luchiano eruit komt. Rechts naast mij zit meestal een iets oudere man (dat ik dat nog kan zeggen, haha) op zijn zoon Rutger te wachten die in klas 4C zit. We doen altijd een wedstrijdje wie het eerst op het bankje zit, een wedstrijdje dat ik bijna altijd win.

Laatst hadden we het over de GameBoy en andere computerspelletjes. Gerard vertelde dat Rutger een programma heeft om Nintendo-64 en GameBoy spelletjes op zijn PC te spelen. We mochten wel eens langskomen, dan kon Luchiano het programma en een paar spellen op zijn memory-stick zetten. Dat gingen we zaterdag doen.

Om een uur reden we met zijn allen richting Grote Berg, net buiten Willemstad. Het huis was gemakkelijk te vinden en even later zaten Luchiano en Rutger achter diens computer spellen uit te proberen.

Gerard liet wat leuke dingen zien in zijn huis. Hij is een gepensioneerde treinmachinist. In de woonkamer staan vier grote opgezette vogels, twee uilen en twee buizerds. Allemaal doodgereden met de trein. Op de terugweg wist Gerard nog precies waar de aangereden vogel moest liggen. Dan stopte hij de trein onder het mom van een plaspauze, haalde de vogel snel binnen en vervolgde zijn route.

Lucy ging even zitten en Gerard zei: "Hier, deze film heb ik vanmorgen gekocht. Pirates of the Caribbean deel drie." Dat was toevallig. We vertelden dat we de dag daarvoor net deel twee hadden gezien. Gerard maakte een piratencopie voor ons. In de tussentijd kwam zijn vrouw Ruth met een enorme mok cappuccino aanzetten en zong liedjes met Diana.

Na een bezoek aan Pleincafé Wilhelmina hadden we geen energie meer om Pirates of the Caribbean, At World's End te bekijken. Luchiano is erg blij met de nieuwe spellen maar helaas moet hij hard werken aan zijn boekbespreking voor aanstaande woensdag.

May 31, 2007

Klapperende kartonnetjes tussen de spaken

Bieslog (Wim de Bie) bracht de herinnering aan klapperende kartonnetjes tussen de spaken van heel vroeger terug naar nu. Klik voor groter.Waar blijft de tijd, het lijkt wel of hij steeds sneller gaat. Luchiano (9) vraagt zich regelmatig af wat ik in mijn jeugd uitspookte, zonder televisie, computer en GameBoy.

Nou ja, de televisie kwam net opzetten. Kan me nog goed herinneren hoe mijn vader hem tweedehands had gekocht en samen met achterbuurman Verhees in de woonkamer op een tafeltje zette. Er zat een doek overheen die er pontificaal afgehaald werd als ware het een meesterwerk van Van Gogh.

Bijna altijd speelden wij buiten, voetballen, rolschaatsen, fietsen en later spelletjes met de meisjes. Vandaag ging ik even terug in de tijd door het artikel Lekker ratelen van Driek de Gadgetfreak, een van de alter-ego's van Wim de Bie. Dat deden wij namelijk ook, met knijpers kartonnetjes aan het wiel van onze fiets bevestigen om ze tussen de spaken te laten klapperen.

Kom daar nu maar eens om! Alhoewel, Luchiano vindt het toch ook wel iets hebben. Misschien ontstaat er wel een revival van de klapperende kartonnetjes.

Over Luchiano gesproken, op de terugweg van school vertelde hij laatst in de auto een anekdote.

Luchiano: "Papa, Alizah heeft een kiezelsteen door het raam van een huis naast school gegooid."
CasaSpider: "Zo, dat is niet zo mooi."
Luchiano: "Neen, maar gelukkig stond het raam open."

May 20, 2007

Luchiano haalt Oranje Band

De afgelopen dagen waren intensief voor Luchiano (9). Zaterdagmiddag rondde hij zijn KDN-opdracht af waarin vier op Curacao voorkomende dieren beschreven dienden te worden. Het werkstuk staat inmiddels online, zowel in doc als html formaat.

Belangrijkste evenement van het weekend was echter het oranje-band examen karate (Wado Ryu, 6e kyu) dat zondag om tien uur van start ging. Vooral door de extra lessen op de afgelopen drie woensdagavonden is het nivo van de hele groep aardig opgekrikt. Waren de leerlingen altijd maar zo fanatiek. Behalve de zeven kandidaten voor de oranje band waren er ook zes voor de gele.

Naast Ivonne en Anthony waren twee extra gecommitteerden aanwezig bij het examen dat traditioneel begon met een conditietest. Sit-ups (2x30), push-ups (30), heen en weer springen (1 minuut en 15 seconden), doorzakken met gestrekte armen (2x25), het kwam allemaal aan de orde. Hierna werd afwisselend de groep kandidaten voor de gele en de oranje band opgeroepen om basistechnieken (kihon) en combinatietechnieken (renraku waza) te tonen.

20.05.2007: Luchiano (9) slaagt als tweede uit de groep van zeven voor zijn oranje-band examen Wado Ryu karate. Klik voor groter.Er was heel wat publiek, veel ouders wilden graag zien hoe hun pupil het ervan afbracht. Dat pupil is niet helemaal waar, want er was zelfs een heuse moeder die meedeed aan het gele-band examen. Samen met haar zoon Oscar behaalde Petra het diploma, dat mag hier alvast verklapt worden. Op deze foto is zij de langste van allemaal en Luchiano de vijfde van rechts.

Het volgende onderdeel waren de blokkeringen (uke). Deze worden uitgevoerd met een partner, immers men dient te laten zien een daadwerkelijke aanval te kunnen afslaan. Dit in tegenstelling tot de kata waarbij men volgens een vastgelegd patroon tegen denkbeeldige tegenstanders vecht.

Voor de oranje band moet men zowel de Pinan Nidan als de Pinan Shodan kata beheersen. Bij dit onderdeel is duidelijk te zien dat de dragers van de gele band verder zijn dan die van de witte. Een kata heeft een ritme en de zeven kandidaten lieten dat bij de moeilijkere Pinan Shodan kata goed zien. Bij de dragers van de witte band had de Pinan Nidan kata zo nu en dan een hoge amusementswaarde, uit respect voor de kandidaten noemen wij geen namen.

Als laatste onderdeel vond een aantal vrije gevechten (jiyu kumite) plaats tussen de kandidaten. De laatste energie en adrenaline kon er nu nog snel uit. Het werk zat erop en terwijl de gecommitteerden druk overlegden en alvast de diploma's begonnen in te vullen deden de kinderen handstands en andere trucs op de matten.

Het moment van de waarheid brak aan. De zes dragers van de witte band stonden op een rij. Ze zijn allemaal geslaagd voor de gele band en Gerard was de beste. Sensei Anthony legde uit dat de eisen van de school hoog zijn, maar dat de gele band gezien dient te worden als een stimulans om door te gaan en vooral ook beter te worden.

De beurt was aan de zeven dragers van de gele band. Op een rij stonden zij tegenover Anthony die als eerste de best geslaagde naar voren riep. Dat dit Joshua was mag geen verrassing heten, zijn techniek en vooral explosiviteit stijgen duidelijk boven de andere kandidaten uit. De tweede geslaagde was... Luchiano!

Dat de eisen van Curacao Karate-Do hoog zijn bleek even later toen twee kandidaten volgens de jury niet het vereiste nivo voor de oranje band hadden gehaald. Zij mogen het over een maand nogmaals proberen. Het is altijd een triest gezicht om mensen te zien zakken maar het geeft uiteindelijk meer waarde aan de verstrekte diploma's.

Om één uur waren we thuis, Luchiano nog steeds in een euforische stemming. "Nu op naar de groene band", zei ik tegen hem. "Vind je niet dat je nu aan het exaggeraten bent?", was daarop zijn laconieke antwoord.

May 18, 2007

Luchiano is moe Diana is ziek Casa is jarig

Schoolgaande kinderen hebben dankzij Hemelvaartsdag vier dagen vrij, een soort van minivakantie. Okay, ik heb ook vier dagen vrij maar de vrije dag van vandaag die toepasselijk vrijdag heet is voor eigen rekening.

Vier dagen achter elkaar vrij, Luchiano (9) was ermee in zijn nopjes. Dat duurde maar heel even en stopte toen ik zijn dagprogramma met hem communiceerde. Meneer heeft binnenkort een boekbespreking waar hij nog niets aan gedaan heeft, maandag moet een werkstuk KDN (Kennis Der Natuur) af zijn waar hij nog niets aan gedaan heeft en zondag is er het oranje-band examen karate. Ook daar moeten de puntjes nog op de i gezet worden.

Het KDN-werkstuk had de eerste prioriteit. "Kan dat niet zaterdag of zondag?", was meteen het commentaar van de heer ijverig is my middle name. Vandaar ook dat het citaat van Ton Zijp me zo aanspreekt. Het werkstuk gaat over dieren die op Curacao leven.

17.05.2007: Zelden heeft Luchiano zo hard gewerkt als op de vrije Hemelvaartsdag. Klik voor groter.De kinderen moeten vier tot zes dieren behandelen. Het moge duidelijk zijn dat Luchiano kiest voor vier dieren. Hij begon met de kolibri en was daar drie uur later nog steeds mee bezig. Maar goed dat we al op donderdag begonnen zijn.

's Middags hebben we samen een half uur de stof voor zijn karate-examen getraind en daarna was het tijd voor wat ontspanning. De mannen gingen naar het strand, Lucy en Diana (1) bleven thuis. Luchiano nam zijn snorkelset mee. Na het snorkelen kwam hij een paar vriendjes tegen met wie hij zich goed heeft afgemat.

Thuis maakte hij de pagina over de kolibri af, at een bord spaghetti met een frikandel en begon aan zijn tweede dier, de geit. Om een uur of acht was hij daarmee klaar.

Luchiano sleepte vier klapstoeltjes naar het televisiegedeelte van de woonkamer. Die zette hij op een rij en ging erop liggen. Hij was zo moe. Betweterig zei ik: "Als je nu terugkijkt op deze dag ben je vast heel trots, want je hebt veel gedaan." Luchiano gaf geen antwoord en bleef roerloos liggen. Later vond hij toch wat reserve-energie over om zijn verhaal te schrijven voor Latios.

's Nachts schrokken we wakker. Diana voelde zich niet lekker, ze had overgegeven en lag er voor pampus bij. We namen haar temperatuur een aantal malen op en die liep snel op naar 38.4. Tijd voor een zetpil. Ook vandaag is ze nog helemaal niet lekker, tevens is haar neus verstopt. Een beetje grieperig luidt mijn diagnose.

Vandaag vrijdag 18 mei ben ik jarig. Het idee om de komende tien jaar voor 37 door te gaan is nu reeds mislukt. Anderzijds is het ook wel leuk om precies dezelfde sterrenbeelden te hebben als prinses Máxima, zowel bij onze gewone horoscoop als bij de Chinese. Een eenvoudige quizvraag daarom: Wat zijn de sterrenbeelden van prinses Máxima en CasaSpider? En de bonusvraag, passen deze sterrenbeelden bij hun?

May 16, 2007

De mooiste vrouw van Nederland

's Morgens luisteren Luchiano (9) en ik vanaf zes uur naar De Ochtendrepubliek op Dolfijn FM. Het programma wordt gepresenteerd door Erwin van der Bliek vandaar de naam en zijn charmante sidekick Angie. Een vrolijk en lichtvoetig programma zoals radio hoort te zijn in de vroege uurtjes van de ochtend.

Wie is de mooiste vrouw van Nederland: Yolanthe, Maxima of de vrouw van CasaSpider? Klik voor groter.Een tijdje geleden was er commotie over het filmpje op YouTube dat in de Curacaose Bon Futuro gevangenis is gemaakt. Veel mensen verbaasden zich erover hoe de gevangenen dit voor elkaar hadden gekregen. Ook de duidelijk zichtbare joints en machetes zorgden voor opgetrokken wenkbrauwen.

Sidekick Angie had toen het volgende commentaar: "Weet je wat ik zo opvallend vond? Dat al die lakens en die t-shirts van die gevangenen zo ontzettend wit zijn. Wat voor wasmiddel gebruiken ze toch in de Bon Futuro gevangenis?"

Een geniale opmerking en nog waar ook, wie het niet gelooft moet de clip zelf maar eens bekijken.

Woensdagochtend hadden Erwin en Angie het over Moniek Smit, het zusje van, die in tegenstelling tot CasaSpider al een eigen Wikipedia-pagina heeft. Ja, de familie Smit is wel een succesverhaal. "En dan heeft Jan ook nog verkering met Yolanthe, de mooiste vrouw van Nederland", aldus Erwin van der Bliek.

En het is werkelijk niet te geloven maar voor deze Yolanthe Cabau van Kasbergen bestaat ook al een Wiki-pagina, heeft soms iedereen er eentje behalve ik?

Lelijk is ze in ieder geval niet. We waren juist bij de Marnix-school aanbeland. Bij het uitstappen vroeg Luchiano: "Is zij echt de mooiste vrouw van Nederland? Ik dacht de vrouw van Willem-Alexander."
CasaSpider: "Ah, Máxima..."
Luchiano: "Heet ze zo?"
CasaSpider: "Ja, maar vind je de vrouw van CasaSpider dan niet de mooiste van Nederland?"
Luchiano: "Huh? Hahahahaha!"

May 11, 2007

CasaMovie: Princess Diana 1 Year

Behalve foto's zijn er van Diana's (1) eerste verjaardag ook korte filmfragmenten geschoten. Een eerste verjaardag is een onvergetelijk iets, op het moment zelf voor de ouders en jaren later ook voor de jarige. Tenminste als er het een en ander is vastgelegd van deze gebeurtenis.

Als er iemand van vastleggen houdt is het CasaSpider wel al is het meeste camerawerk deze keer door Lucy verricht. Jammer genoeg heeft het Papiamentstalige Lang zal zij leven de final cut niet gehaald, we moeten het doen met de Spaanse en Nederlandse versies.




Behalve de capriolen van Diana is er aandacht voor Luchiano (9) in deze movie. Waar Patrick Jumpen eens met een geest (!) aan het jumpen was doet Luchiano dit met een baby. En ze doen het nog op dezelfde muziek ook, Magic Melody van Anonymous. Het laatste stuk van dit nummer moest er wel afgeknipt worden wegens niet helemaal adequaat voor een verjaardagsfilm van een eenjarige.

Schenk een lekker drankje in, vergeet de chips met dipsaus niet en leun 3 minuten en 53 seconden achterover met de speakers op vol volume. Enjoy!

Besides Princess Diana 1 Year there are a lot more CasaMovies to be watched in Google Video.
You can also explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

March 21, 2007

Het begon te schemeren

Op 21 maart, de eerste dag van de lente, schijnt de zon even hard als een dag eerder op de laatste dag van de winter. Mijn meest recente leesgroep als leesmoeder bij klas 4B van de Marnix-school bestaat uit Kendrinally, Kaith, Melanie, Matthew en Chris. Luchiano (9) schuift vaak aan, hij is uit nivo en mag zijn eigen boek lezen.

Een van de kinderen las voor dat het begon te schemeren. "Wat is schemeren?", vroeg het kind. Geen van allen wist het. Schemering is iets dat in de tropen veel minder lang duurt dan bijvoorbeeld in Nederland. Als het op Curacao om zes uur begint te schemeren is het om half zeven donker. Vandaar dat het woord geen grote bekendheid geniet.

In bijna iedere taal komt een bepaald onderwerp nadrukkelijker voor dan in een andere taal. Zo kennen eskimo's veel woorden voor sneeuw, op Bonaire heeft men meer woorden voor vissen dan op Curacao en Zuid-Amerikanen hebben op hun beurt meer mogelijkheden om geslachtsdelen in een enkel woord te beschrijven dan hun taalgenoten in Spanje.

Ik probeerde uit te leggen waarom de schemering op Curacao minder lang duurt dan in Nederland en vertelde tussen neus en lippen dat er een plek is op de aardbol waar het soms 24 uur lang licht is. De kinderen mochten raden waar dat is en Chris raadde het goed. Het ontbreken van seizoenen hangt nauw samen met onze ligging nabij de evenaar.

"Wijs mij waar die evenaar is dan breek ik zijn nek", zei Matthew verontwaardigd. De anderen vielen hem bij, iedereen wilde graag seizoenen. Iedereen behalve ik.

February 9, 2007

Een handige zet

Luchiano (9) zeurt mij al wekenlang de kop gek voor het GameBoy spel Pokemon Emerald. Steeds houd ik de boot af. Ten eerste zijn dit soort spellen duur, ten tweede heeft hij hetzelfde spel al in een aantal varianten en ten derde laat meneers prestatie- en concentratienivo de laatste tijd enigszins te wensen over.

Maar hij is wel lekker enthousiast en doet werkelijk alles om in het bezit van het felbegeerde spel te komen. Zo krijg ik tegenwoordig zelfs rugmassages van hem.

Vandaag verscheen het tweede tussenrapport van de Marnix-school. Het is niet slecht, eerlijk is vals, maar toch iets minder dan het vorige. Voor schrijven heeft hij nu een matig en dat was een 6.5. Irritant is dat de tussenrapporten werken met omschrijvingen als onvoldoende, matig, voldoende en goed terwijl op de echte rapporten cijfers staan.

Luchiano maakt daar handig gebruik van. Volgens hem staat een voldoende gelijk aan een 8. En dat het schrijven verslechterd is komt doordat meester Peter hem bij het vorige rapport anderhalf punt kado heeft gegeven. Die 6.5 was dus eigenlijk een 5 wat gelijk staat aan matig en derhalve niet als achteruitgang mag worden gezien.

Affijn, thuis speelden Lucy en ik enigszins de rol van teleurgestelde en daardoor boze ouders om Luchiano scherp te houden. Dat lukte heel aardig, hij zag Pokemon Emerald al in rook opvliegen en de tranen schoten in zijn ogen. Ik kalmeerde hem wat en zei dat hij die middag maar extra zijn best op het huiswerk moest doen.

De telefoon ging op mijn werk. Het was Luchiano. Huilend deelde hij mij mede dat hij zijn huiswerk was vergeten mee te nemen. Nu kon hij het niet maken. Het liefst wilde hij meteen met mij naar school om het op te halen, want meester Peter zou daar nog zijn. Dat ging mij te ver.

Pokemon Emerald leek onbereikbaarder dan ooit toen Luchiano aan zijn verhaaltje voor Latios begon. Ik was benieuwd hoe hij het leed van die dag verwerkt had. Het resultaat verraste me, het beste oordeelt men zelf.

February 8, 2007

El Sapo El Sapo (35)

1.

Woensdagmorgen om 09:52 belde een zekere mevrouw Maduro me op het werk. Het duurde een paar seconden voor het kwartje viel, maar zij is de moeder van lezeres Donna die laatst het huis van haar tante Mireya herkende. Donna zei vervolgens tegen haar moeder die op Cuaracao vakantie viert dat ze die CasaSpider maar eens moest bellen om hem de groeten te doen.

Zo gemakkelijk is het niet mijn telefoonnummer bij UTS te achterhalen, hulde dus voor mevrouw Maduro. Wellicht komen we elkaar nog eens tegen bij Pleincafé Wilhelmina. Donna, je moeder heeft haar missie met verve volbracht.

2.

Op diezelfde woensdagmorgen luisterde ik toevallig even naar Dolfijn FM. Om 10:53 klonk er een bekende stem, het was meester Peter van de Marnix-school. Hij had klas 4B opgegeven voor een Dolphin Encounter, zeg maar zwemmen met dolfijnen. En nu waren ze live op de radio. Slechts één leerling kon de prijs winnen en via het lot was Meredith de gelukkige. Een oorverdovend gekrijs barstte los.

Toen ik Luchiano (9) van school ging ophalen kwam de moeder van Nathan naast me zitten. We moesten even wachten, de jongens hadden weer eens straf wegens propjes gooien. Ik vertelde haar over de Dolphin Encounter. "Een van die jongens had dat moeten winnen", aldus Nathans moeder, "dat is therapie voor hun."

Maar ja, willen wij dan getraumatiseerde dolfijnen?

3.


07.02.2007: Diana (9 maanden) met de gitaar, foto Luchiano (9). Klik voor groter.

(Klik voor groter)


Luchiano schreef woensdag ook over de Dolphin Encounter maar niet over zijn straf. Daarentegen heeft hij wel een mooie foto van Diana (9 maanden) gemaakt met de gitaar. Die steel ik even.

O ja, donderdagmorgen om 09:50 is Anthony Godett vrijgelaten uit de Bon Futuro gevangenis.

January 26, 2007

Luchiano jumped op school en wordt misselijk

Vrijdagmorgen nam Luchiano (9) zijn jumpstyle-cd mee naar school. Meester Peter had op het CasaLog gelezen dat hij tegenwoordig jumped en vroeg hem een demonstratie te geven.

Volgens Luchiano verliep de demo wel goed. We reden door naar de kapper. Elke maand laat ik bij Kapsalon Chadé mijn haren in dat unieke model knippen. Met zowel kapster Debbie als haar ouders Jons en Dolly wisselen we voor, tijdens en na de knipsessie veel informatie uit. Vandaag vertelde Debbie hoe zij een jaar of 16 geleden vanuit Volendam naar Curacao emigreerden.

Maar voordat we de kapperszaak op Bloempot Shopping Center betraden zei ik tegen Luchiano: "Jongen, ik heb liever dat je binnen de Donald Duck leest dan dat je weer buiten op die draaimolen gaat." Tegen Delifrance aan bevindt zich een mini-speeltuintje met daarin onder meer een draaimolen.

"Aahh, ik doe heel voorzichtig", bezwoer Luchiano.
"Nou, vooruit dan maar."

Na de knipbeurt praatten we wat na. Het gesprek kwam op het tv-programma Ik Vertrek. Donderdag zagen we hoe een jong stel met hun drie zoontjes naar Montefiore dell'Aso in Italie vertrok om daar een pension met vier kamers te beginnen. Ze hadden het goed naar hun zin, maar wij vroegen ons af hoe men met vier kamers een hypotheek van € 400.000 denkt af te kunnen lossen.

Deze mensen hadden het tenminste nog goed naar hun zin, voor de twee Brabantse vrienden Jan en Walther die een week eerder naar een kasteel in Frankrijk vertrokken gold zelfs dat niet. Jan was de gehele dag aangeschoten van de wijn en Walther raakte al snel arbeidsongeschikt wegens een weggeopereerde milt. Een superuitzending.

Alles staat of valt met een goede voorbereiding. Zelfs dan kan het misgaan zoals Jons vertelde. Zij zijn in de beginperiode op Curacao danig opgelicht, maar dat kan ook in Nederland gebeuren.

Hopelijk treffen mijn zus Margriet en haar man Wiro het beter. Zij vertrekken ergens in 2007 naar Portugal waar ze een stuk grond hebben gekocht. Al meer dan een jaar volgen zij een cursus Portugees en ze hebben hun toekomstige woonomgeving diverse malen bezocht. Als zij niet worden benaderd door Ik Vertrek is de kans van slagen kennelijk (te) groot.

Inmiddels stond Luchiano stilletjes naast mij. Toen we naar de auto liepen gaf hij aan draaierig en misselijk te zijn. Drie keer raden waar dat door kwam. We reden verder naar Centrum Supermarkt om Duvel in te slaan. Voor de ingang vroeg ik aan Luchiano of hij zin had om met mij een rondje te zwieren. Het grapje viel niet in goede aarde.

January 24, 2007

Hoor en wederhoor

Op de gebruikelijke tijd van 12:11 liep ik het plein van de Marnix-school op. Klas 4B bevindt zich aan de overkant van de ingang en reeds van verre zag ik een jongen op mijn bankje zitten. Het was Jelmer die kennelijk straf had. Ik nam naast hem plaats.

CasaSpider: "Hey Jelmer, heb je zo goed je best gedaan dat de meester je extra pauze heeft gegeven?"
Jelmer: "Neen, ik heb straf."
CasaSpider: "Aha, wat heb je dan gedaan?"
Jelmer: "Niets! Ik deed alleen maar zo."

Jelmer stampte met zijn rechtervoet een keer hard op de grond. Geen al te zwaar vergrijp, wellicht is meester Peter een beetje gestressed. Stagiaire juffrouw Miriam kwam Jelmer halen die voor hij achter haar de klas inliep mij nog een treurige blik toewierp.

In de auto had ik het erover met Luchiano (9).

CasaSpider: "Ook gek dat Jelmer straf krijgt omdat hij een keer met zijn voet op de grond stampt..."
Luchiano: "Huh? Een keer met zijn voet op de grond stampt? Ja, precies waar het masker van Janelle lag!"

Komt meester Peter toch iets minder gestressed over.

December 17, 2006

De koning heeft de brief ontvangen

Luchiano (9) met CasaSpiders bril op heeft het boek De Nationale Postcode Loterij heeft een brief ontvangen, nou ja een brief meer een dagvaarding. Hij is afkomstig van een bijzonder grappige vrouw uit de Hoogstraat van het Brabantse Heusden.

De vrouw klaagt de Postcode Loterij aan omdat zij psychische schade ondervindt vanwege het feit dat een stuk of acht van haar postcode-genoten een paar miljoen euro hebben gewonnen.

In eerste instantie moest ik lachen om de aanklacht van de bijzonder grappige vrouw uit Heusden die zich een slechte verliezer toont en denkt dat Nederland in de Verenigde Staten ligt.

Toch heeft zij een punt. Het concept van de Postcode Loterij is namelijk niet helemaal fris. Doordat iedereen met dezelfde postcode wint maakt deze loterij de mensen die niet spelen tot een soort van outcasts in hun directe leefomgeving.

Het is namelijk helemaal niet leuk als al je buren ineens miljonair zijn en jij niet. Dit dient gecompenseerd te worden. Jammer genoeg worden postcodes op Curacao niet gebruikt, ook al bestaan ze officieel wel.

Tussendoor heb ik even naar De Wedstrijden gekeken. Voor het eerst en tot mijn verbazing viel het helemaal niet tegen.

Luchiano (9) heeft het 449-pagina's dikke boek De brief voor de koning van Tonke Dragt uit. Dat is erg knap want het is geen eenvoudig boek. Behalve de dikte speelt het in de Middeleeuwen, een tijdperk waarin termen gebezigd werden als maliënkolder. Het boek is echter dermate meeslepend dat we avond aan avond een aantal pagina's lazen.

Zondagmorgen las Luchiano de laatste bladzijdes alleen, hij kon domweg niet wachten. Op de foto heeft hij mijn bril op, immers iemand die leest en een bril op heeft die oogt serieuzer. De foto zonder bril vindt hij zelf drie keer niks, ja zelfs rust er eigenlijk een embargo op. Het boek is overigens een verjaardagskado van CasasPa en Truus.

December 12, 2006

El Sapo El Sapo (32)

1.

Maandag kreeg Luchiano (9) zijn Kerstrapport (1, 2). De rest van klas 4B kreeg het vrijdag al, maar toen had hij 39.4. Meneer is zelf tamelijk content over zijn prestaties en eerlijk gezegd ik ook. Het meest trots is hij op de 6.5 voor schrijven. Voor dit vak heeft Luchiano namelijk nog nooit een voldoende op zijn rapport gehad. Een memory-stick lijkt hem wel een aardig kado voor deze welhaast buitenaardse prestatie.

Dinsdag om 17:30 heb ik een afspraak met meester Peter om de voortgang te bespreken.

2.

Diana (7 maanden) is een bever. Haar favoriete tijdverdrijf is om rechtop in haar wieg tegen de korte voorkant aan te staan om daar met haar twee ondertanden het hout af te schrapen. De wieg weegt nog maar een fractie van toen we hem kochten.

Wellicht komt dit gedrag later nog van pas als de kozijnen eens geschilderd moeten worden.

3.

Maandagochtend hield de IT-afdeling van UTS haar eindejaarsvergadering in het TeleMuseum te Punda. De chef was tevreden over de geleverde prestaties, dat vergadert een stukje relaxter. Er waren hapjes en een glas cola. Als klap op de vuurpijl stond er een grote tas met kado's op tafel.

"Vorig jaar kregen jullie allemaal een stenen huisje", sprak de chef. "De bario (wijk, red.) is nu klaar. Dit jaar krijgen jullie iets om het huis wat gezelliger te maken."

Benieuwd maakte ik mijn pakketje open. Het overtrof mijn stoutste verwachtingen.

November 28, 2006

Een ochtend met klas 4B

Dinsdagmorgen is mijn leesmoederochtend voor klas 4B van de Marnix-school. Afgelopen week vroeg meester Peter of ik interesse had om na het lezen met de klas mee te gaan naar het Curacao Museum. Het kost een halve snipperdag maar is ook erg leuk. Ik zei ja.

CasaSpiders leesgroep met Shuk-Man, Kendrinally, Joash en Migael. Klik voor groter.Gevolg daarvan was dat ik bij het lezen de camera bij de hand had. Mijn groep bestaande uit Shuk-Man, Kendrinally, Joash en Migael is bezig met Meester Kikker van Paul van Loon, een bijzonder leuk boek.

Ergens in het boek komt het woord wankelen voor en niemand wist wat dat betekent. Een week of twee geleden legde ik het ze uit en liet de kinderen een stukje wankelen. Als ze tegenwoordig tussendoor even naar het toilet of de watercooler moeten wankelen ze altijd, een koddig gezicht. Vandaag leerden ze het woord zwieren en dat mag nu naast wankelen ook worden gedaan.

Het werkwoord blozen kent gek genoeg iedereen uit mijn groep. Diverse juffrouwen werden genoemd waarvan meester Peter moet blozen. "Kijk, die juffrouw die daar op het bankje zit, daar bloost hij ook altijd bij", meldde Joash. Zo hoort men nog eens wat.

Om half negen verscheen de schoolbus om ons naar het Curacao Museum te brengen. Toen we bij onze bestemming in Otrabanda aankwamen wilde meester Peter het tijdstip van ophalen vervroegen van kwart voor twaalf naar half elf. De rondleiding in het museum duurt slechts een uur, vandaar. "Okay, mitar di diesun", antwoordde de buschauffeuse. Meester Peter verifieerde bij mij of dat half elf of half twaalf was. Ik dacht half elf.

De rondleidster verscheen. Met enige moeite kregen we de groep in haar buurt en tevens enigszins stil. Een museum is vrij saaie kost voor kinderen van een jaar of negen, tien. In de eerste zaal bezichtigden we antieke meubels. Het enige meubelstuk dat echt boeide was een stoel met een po erin verstopt.

Op de trap naar het Curacao Museum was het al een dolle boel. Klik voor groter.Iemand vroeg of we ook in de kasten mochten kijken. Dat mocht niet. Waarom dan niet? Omdat als iedereen de kasten elke dag open en dicht maakt de scharnieren en de deuren snel verslijten. Maar mogen wij het dan wel? Neen, jullie mogen het ook niet want als jullie het mogen dan willen morgen andere mensen het ook. Joash deed een laatste poging: "Die hoeven het toch niet te weten?"

Even later vertelde de rondleidster dat uit de Aloe Vera plant een gele kleurstof gewonnen werd. Alle huizen op Curacao hadden daarom in die tijd dezelfde dofgele kleur. Daar moest Migael meer van weten: "Maar juffrouw, als alle huizen dezelfde kleur hebben, hoe weet je dan waar je woont?" De rondleidster antwoordde lachend dat men dat toch altijd wel weet. Nathan had het laatste woord: "Ja swa, je ziet toch je auto voor de deur!"

Het werd steeds moeilijker de groep in bedwang te houden, een uur kan soms tamelijk lang duren. Om tien over tien was de rondleiding afgelopen en mochten de kinderen nog 20 minuten op het museumterrein spelen. Meester Peter en ik kletsten wat. Om half elf begon hij naar de ingang te kijken, waar de bus bleef.

"Ach, geef ze nog een kwartier", zei ik relaxed. Ook na een kwartier was er nog geen bus in zicht. Langzaam maar zeker begonnen de kinderen te vragen wanneer we weggingen. Het eten en drinken was op en de zon brandde. Uiteindelijk kwam de bus om half twaalf.

Een impressie van het uitstapje in zeven foto's:

  • Op de trap van het museum, het wemelt van de ezelsoren.
  • In de eetzaal met de oudste tafel van Curacao en een mooie kaart van het Caribisch gebied in glas-in-lood.
  • Het werkende carillon dat 47 klokken aanstuurt.
  • Joash ziet het even niet meer zitten.
  • Om wat leven in de brouwerij te brengen simuleren Nathan en Ef een gevecht.
  • Een vitrine met speelgoed uit het verleden, twee poppen is wat anders dan een gameboy.
  • Een kunstwerk van Damocles boven het hoofd van elk kind uit klas 4B.

De volledige serie met 38 foto's van de excursie naar het Curacao Museum staat hier.

October 27, 2006

Nathan en Chris komen op bezoek

Vrijdag 27.10.2006: Nathan en Chris zijn bij Luchiano op bezoek. Diana speelt al leuk mee. Klik voor groter/sluiten.De jongens keken er lang naar uit. Chris (9) en Nathan (9) wilden wel eens samen bij Luchiano (9) op bezoek komen. Met drie gameboys is men nog sterker.

Vrijdag was het zover. Nathan nam ik mee van school en Chris werd om een uur of twee door zijn moeder gebracht. Eigenlijk zou zijn broertje Emiel (6) ook van de partij zijn, maar hij had straf.

Chris bracht zijn wireless link mee om twee gameboys met elkaar te kunnen laten communiceren. Nathan en Luchiano waren uitzinnig toen bleek dat zij inderdaad Pokemons konden ruilen via deze link. Hoe krijgt men drie jongens stil, het antwoord luidt met drie gameboys.

Dat was wel anders toen ik thuiskwam van mijn werk. Op mijn bed werd een kussengevecht gehouden. Het ging er tamelijk wild aan toe. Lang kon ik daar niet van genieten want CasasPa en Truus stonden te wachten bij Carvahome. Vandaag leverden zij hun Suzuki Ignis in. De laatste dagen van de vakantie fungeert CasaSpider als chauffeur.

Ik bracht hun naar het Plaza Hotel, de gasten wilden vrijdagavond samen uit eten. Zo hebben wij ook een avondje vrij. Het dominoën dan wel boerenbridgen halen we zaterdag wel in.

Diana (5 maanden) wilde met de jongens meespelen. Zij is sterke armspieren aan het ontwikkelen, heel vaak steunt zij namelijk op beide armen in een soort van gorilla-houding. Gelukkig kijkt ze er wel lief bij.

October 25, 2006

Heinz creciditos Banana

Heinz creceditos Banana, woensdag 25 oktober 2006. Klik voor groter/sluiten.Toen Luchiano (9) als een van de eersten uit zijn klas kwam was ik erg benieuwd naar het cijfer voor zijn boekbespreking. Het was een 8+ en dat is echt een compliment waard. Immers, de voorgaande boekbespreking voor klas 3B had ik helemaal voor hem uitgeschreven. Deze keer heeft meester Peter uitdrukkelijk gezegd dat de kinderen het helemaal zelf moeten doen.

Zo nu en dan kreeg Luchiano wat aansporingen, maar hij heeft de boekbespreking zelfstandig uitgeschreven en uit het hoofd geleerd. Aangezien het heerschap op zijn eigen weblog hier met geen woord over rept doe ik het maar voor hem.

"Ga je nog wel de comments van je fans beantwoorden?", vroeg ik. Maar dat doet hij morgen wel, nu moet er met Truus gespeeld worden. Mens erger je niet.

Bij supermarkt Mangusa te Rio Canario deden we inkopen. Heinz creciditos (om van te groeien) voor Diana (5 maanden). Zoals alle baby's houdt ook zij van banaan. Inmiddels kopen we potjes voor vanaf zes maanden. Die zijn groter en nog goedkoper ook.

Thuis maakten we een foto van het eten van het bananenhapje. Immers, het is altijd aandoenlijk om zo'n kleine baby te zien eten.

October 24, 2006

Verjaardagen

Deze dagen staan in het teken van verjaardagen. De allerbelangrijkste verjaardag voor ons is die van Luchiano. Vanaf vandaag staat er een heel jaar lang Luchiano (9). Op de laatste dag van zijn achtste levensjaar was hij ineens in een beschouwelijke bui getuige zijn post Het leven van acht jaar.

Jeanelle, meester Peter en Luchiano die op dinsdag 24 oktober negen jaar is geworden. Klik voor groter/sluiten.Dinsdagmorgen vertrokken we met een grote doos waar niet minder dan 50 zakjes chips, dorito's en andere zoute lekkernijen in zaten alsmede 45 pakjes vruchtensap naar school. Spullen om uit te delen. Ook de juffrouwen van de bovenbouw en zijn favoriete juffrouwen van vroeger worden niet overgeslagen. In ruil geven zij potloden, gummetjes en andere snuisterijen.

CasasPa en Truus gingen om twaalf uur mee naar de Marnix-school om Luchiano op te halen. Tevens maakten zij kennis met meester Peter uit Spijk (Spiek). De middag werd doorgebracht met het maken van heel veel huiswerk en de laatste loodjes van de boekbespreking die hij woensdag moet doen. Een echte verjaardagsmiddag.

Maandagavond gebeurde er iets spannends. Lucy en ik waren uitgenodigd voor een diner in het Astrolab Observatory visrestaurant, onderdeel van Jacob Gelt Dekkers befaamde project Kura Hulanda. Het was de eerste keer sinds de geboorte van Diana dat wij samen alleen weggingen, met achterlating van Diana (5 maanden).

Zonder baby op stap gaan doet men alleen als men ervan overtuigd is dat zij in goede handen achterblijft. Dat is bij CasasPa en Truus zeker het geval en zij vonden het ook geen enkel probleem om een avondje voor oppas te spelen. Zo konden wij aanwezig zijn bij het diner in het Astrolab dat gehouden werd ter ere van het 14-jarig bestaan van SQL Integrator.

Kees Barneveld en Andre Fruitman vieren de verjaardagen van resp. Kees en SQL Integrator (14). Klik voor groter/sluiten.General Manager Andre Fruitman gelooft in cyclussen van zeven jaren, het was daarom een speciaal feest. Ook de directeuren van de vestigingen in Brazilie en de USA waren van de partij. Helaas moest Tom Molenwijk, directeur van de vestiging Nederland, verstek laten gaan.

Kees Barneveld is directeur van de Curacaose vestiging. Interessant voor mensen die iets met toeval hebben is dat Kees ten eerste net als SQL Integrator op 23 oktober verjaart en ten tweede dat hij maandag precies zeven jaar directeur is. Wij hebben overigens geen idee wat dit voor de toekomst betekent.

Het diner was zeer geslaagd. Lucy is dol op visgerechten en kwam ruimschoots aan haar trekken. Zelfs de mosselen vond zij erg lekker. Toen ik mijn fotoronde maakte greep Andre Fruitman zijn kans en vermaakte zich met Lucy. Geef hem eens ongelijk.

Live muziek was er in de vorm van een Antilliaanse Frank Sinatra/Barry White imitator die ook nog eens saxofoon speelt. Vaak kan men een dergelijke muzikant een half uur lang goed verdragen. Daarna begint het te irriteren en snakt men naar een cd. In dit geval was dat niet zo, de man entertainde goed en had het ook zelf prima naar zijn zin. Helemaal met The Man from Barber, Richel Albertoe.

Drie foto's tussendoor:

  • Kees en Moraima (van Dik!), wat heeft zij toch in haar haar?
  • Ryan en Manja, een modelpaar.
  • Bente lijkt verrast over de door de Astrolab-zanger opgewekte zangkwaliteiten bij Ino.

Bij ons aan tafel zaten (onder anderen) Rob Kabel en Bente. Terwijl Bente over een weelderige haardos met mooie lange staart beschikt is Rob nagenoeg kaal. Een combinatie waar men iets mee kan.

Om een uur of twaalf zochten we de auto op en reden naar huis. We waren benieuwd hoe het met Diana was. Zij bleek bij Truus op schoot te zitten en keek samen met haar televisie. Om half elf was zij wakker geworden. Het oppassen is uitstekend verlopen, extra jammer dat CasasPa en Truus volgende week dinsdag terugkeren naar Nederland.

Tot slot: Luchiano, Kees en SQL Integrator... gefeliciteerd met jullie verjaardagen!

October 6, 2006

De kinderen, een status update

Gisteren werd Diana vijf maanden, vandaag is zij alweer 154 dagen. Vooral als zij in haar kinderstoel zit lijkt het al een echt dametje in plaats van een baby. Lucy maakt tegenwoordig met de blender zelf groentehapjes en stopt die in de Olvarit-potjes. Een etiket erop en we kunnen ze verkopen.

Diana is dol op zitten. Ook als zij in de Evenflow-Hummer ligt gaat ze regelmatig rechtop zitten. Het wachten is op het moment dat ze over de rand kruipt.

Diana eet Lucy's zelfgemaakte groentehapje in haar nieuwe kinderstoel. Klik voor groter/sluiten.Luchiano (8) had vandaag zijn laatste schooldag voor de herfstvakantie. Er stond nog wel een toets op het programma, over het menselijk lichaam.

Hij moet nu weten waar de schedel zit en de bovenkaak, de ellepijp, het heiligbeen, de lendewervels, de voetwortelbeentjes en de vingerkootjes zich bevinden.

"Alle vingers hebben drie kootjes", orakelde hij in de auto. "Behalve de duim, die heeft er twee."
- "Heel goed", antwoordde ik. "Weet je waarom jullie meester dat zo goed weet van die kootjes?"
"Neen?"
- "Nou, hij heet meester Peter van Kooten."
"Haha, dat ga ik aan mijn vrienden vertellen."

De humor ligt op straat meneer.

Om kwart over twaalf haalde ik Luchiano op. Hij had zijn eerste tussenrapport in zijn hand. Het is een goed rapport, wat mij betreft zijn lezen en rekenen de belangrijkste vakken. Gevolgd door Nederlandse Taal. "Waarom heb je maar een voldoende voor Nederlands?", vroeg ik hem. "Oh, omdat ik altijd Engels praat in de klas."

Dat verklaart een hoop. Thuis verbaasde Lucy zich erover dat Luchiano nu een voldoende voor Godsdienst heeft waar hij vroeger altijd een goed scoorde. Gezien het veelvuldig gebruik van bold en HOOFDLETTERS is Luchiano trouwens wel aan vakantie toe.

October 4, 2006

CasaMovie: Culture & Karate

Van 21 tot en met 23 september vonden de Panamerican Karate Federation (PKF) Junior Championships op Curacao plaats. Donderdagavond was de officiële opening met een parade waarin Luchiano (8) het bordje met Mexico droeg. Zaterdagavond waren de Spiders compleet aanwezig tijdens de laatste finales.

Het was een mooie avond met overwinningen voor Karina Díaz uit de Dominicaanse Republiek en voor de lokale Curacaose held Jairzinho Fraites. De omstandigheden om te filmen waren verre van ideaal, met veel door het beeld lopende mensen en te weinig licht.

Tussen het karategeweld door vierde de Marnix-school op vrijdag 22 september de Siman di Kultura. Diverse klassen hadden iets cultureels ingestudeerd en brachten dat op het podium ten tonele. De ouders waren vanaf tien uur welkom, de zon brandde en ik schreef er een post over.




Luchiano's klas 4B had onder leiding van meester Peter van Kooten gekozen voor een percussiestuk. Zelf playbackt Luchiano op zijn gitaar, hij kijkt er wel stoer bij. De tambu-dansen van twee andere klassen waren wat mij betreft de hoogtepunten qua performances.

Gedurende deze drie dagen liep het geheugen van mijn camera regelmatig tegen zijn limieten aan. Door veel te snijden is er van beide gebeurtenissen een nieuwe CasaMovie gemaakt van ruim vijf minuten. Ruim vijf minuten? Wat is dat voor onnodige onnauwkeurigheid. De movie duurt vijf minuten en negen seconden.

Speciaal voor degenen met een snelle verbinding en/of veel geduld is tijdelijk de Full Version beschikbaar.
Size: 77.343.518 bytes.
Duration: 5.09 minutes.

Besides Culture & Karate there are a lot more CasaMovies to be watched in Google Video.
You can also explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

September 26, 2006

Latios

Latios is 2 meter groot en weegt 60 kilo. Latios is alleen van het mannelijk geslacht en heeft een jongere zus genaamd Latias. Latios kan onder anderen aan gedaanteverwisseling doen, net als zijn zus.

Latios, Pokédex nummer 381, is een Legendarische Eon Pokémon van het type Draak/Psychish met de Ability Levitate. Klik voor groter/sluiten.In de mensenvorm die hij dan aanneemt kan hij goed andere mensen/Pokémon Trainers leren kennen. Hij kan ook sneller vliegen dan een jet en is intelligent genoeg om mensentaal te verstaan, net zoals Latias. Ook kan hij zich onzichtbaar maken, net als een Kameleon.

Latios, Pokédex nummer 381, is een Legendarische Eon Pokémon van het type Draak/Psychisch met de Ability Levitate. Dat laatste houdt in dat Latios niet geraakt kan worden door grondaanvallen.

"Hoe ga je het noemen?", vroeg ik. "Oh, Latios", antwoordde Luchiano (8).
"Wat betekent dat, Latios?", vroeg ik. "Oh, niets", antwoordde Luchiano.

Dat werd dus zoeken met behulp van Google en Wikipedia. "Je hebt het opgezocht!", riep Luchiano verbaasd uit.

Luchiano heeft een weblog, het adres is http://latios.casaspider.com. Het is vast heel nuttig voor zijn schrijfstijl, spelling en het in gevaar brengen stand houden van vriendschappen. Eens kijken hoe lang hij het volhoudt.

Pokémon betekent trouwens Pocket Monster, weer wat geleerd.

September 24, 2006

Siman di Kultura & PKF Junior Championships

Vrijdag 22 september was de dag dat Curacao op vele plaatsen haar Siman di Kultura vierde. Siman betekent week, di van en Kultura cultuur. De Week van de Cultuur.

Marnix-school 22.09.2006 Siman di Kultura: Klas 5B koos voor een Tambu welke uitstekend door de jonge dames werd vertolkt. Klik voor groter/sluiten.De klassen van de Marnix-school zijn al een hele tijd bezig om iets in te studeren. Een dans, een lied, een toneelstuk of iets anders dat in het teken staat van de Curacaose kultuur en is geďnspireerd op Seu, het Oogstfeest dat uitgesproken wordt als cee-oe.

Klas 4B waar Luchiano (8) in zit wordt aangevoerd door Meester Peter (website). Meester Peter is bovengemiddeld muzikaal. Hij laat de kinderen veel zingen en het zijn niet de gemakkelijkste liederen. Voor het optreden van 4B op de dag van Siman di Kultura had hij gekozen voor een ritmisch nummer zonder zang.

Even ervoor was daar het dansoptreden van klas 6B en dat was aangenaam om naar te kijken. Moeilijk om overheen te komen dus. En dat lukte dan ook niet echt. Meester Peter speelde vol verve de rol van dirigent voor het podium. Gestoken in zijn Seu-outfit ("heb er eigenlijk geen zin want het is zo heet") probeerde hij met wisselend succes het ritme erin te houden.

De kinderen moesten klappen op de maat van sinasappel, sinasappel... sap, iets dat in de klas waarschijnlijk beter uit de verf komt dan buiten in de zon met veel herrie eromheen. Sommige kinderen bespeelden slaginstrumenten, dat zag er leuk uit. Luchiano had zijn gitaar meegenomen. Hij playbackte er op los, want echt spelen kan hij nog niet.

Over de zon gesproken, het was werkelijk bloedheet. Aan de ene kant van het schoolplein werden zelfgemaakte typisch Curacaose hapjes verkocht en aan de andere kant stond het podium. De ouders waren vanaf tien uur welkom en de opkomst was groot. De succesvolste uitvoeringen waren dansen gebaseerd op de Tambu met zijn Afrikaanse ritme, afkomstig uit de slaventijd.

Foto's zeggen meer dan woorden, daarom hier een impressie in vogelvlucht:

  • Klas 4B op het podium, Luchiano hanteert de gitaar.
  • Zowel de zon als het dirigeren van 4B laten meester Peter zweten.
  • Het schoolhoofd Elizabeth Taylor (ja echt!) in haar Seu-jurk.
  • Klas 5B koos voor een Tambu welke uitstekend door de jonge dames werd vertolkt.
  • Gezellige drukte op het schoolplein van de Marnix-school.
  • Luchiano in cool dude pose.

De complete serie van 20 foto's is te bekijken in het album Marnix 22.09.2006 Siman di Kultura.

PKF Junior Championships

Van donderdag 21 tot en met zaterdag 23 september werden de Panamerican Karate Federation (PKF) Junior Championships in het WTC te Curacao gehouden. Luchiano liep in de openingsparade mee voor Mexico. Maar we hebben toen geen wedstrijd gezien.

Zaterdagavond waren de laatste finales. Wij gingen er met ons hele gezin naar toe, al om half zeven betraden wij de grote hal terwijl de wedstrijden pas om zeven uur begonnen. Voordeel was dat wij op de beste tribune konden gaan zitten. Daar was toen nog plaats, maar al snel liep de grote hal vol.

Lucy en ik zaten ingeklemd tussen het team van Martinique, maar daar hadden we geen last van. Luchiano zocht zijn eigen weg en had al snel wat vriendjes van Karate-Do Curacao gevonden. Zij mochten binnen de linten vlakbij de tatami op de grond zitten. Het was Diana's (4 maanden) eerste bezoek aan een karatetoernooi. In het begin moest ze even wennen en gaf Lucy haar de borst. Vervolgens gedroeg ze zich voorbeeldig, zonder nog een kik te geven.

De meisjes begonnen. In een van de finales stond een meisje uit de Dominicaanse Republiek tegenover de Mexicaanse Lorena Mendoza. Toevallig bevond het Dominicaanse team zich op de tribune direct rechts naast ons. Lucy moest regelmatig lachen om de aanmoedigingen die daar vandaan kwamen. Na een verbeten duel zegevierde de Dominicaanse en een enorm tumult brak los.

Panamerican Karate Junior Championships Curacao 23.09.2006: Dominicaanse Republiek wint gouden medaille met Karina Díaz. Klik voor groter/sluiten.Het was de eerste en enige gouden medaiile voor de Dominicaase Republiek en dat werd gevierd. Toen het meisje naar haar tribune liep nam ik mijn kans waar en vroeg haar om een foto. Breed lachend poseerde ze, alleen weet ik nog steeds haar naam niet. De gouden Dominicaanse is inmiddels geďdentificeerd als Karina Díaz.

Op geen enkele website, noch van de Curacaose Karate Bond, noch van de PKF staan uitslagen. Dat is een minpuntje. De quizvraag van deze week luidt dan ook: "Hoe heet de winnares van de gouden medaille uit de Dominicaanse Republiek?" Inmiddels is deze vraag door CasaSpider zelf beantwoord.

Kijken naar karatewedstrijden heeft een hoge amusementswaarde. De wedstrijden duren slechts twee minuten en daarin gebeurt een hoop. Ook door de jeugd wordt stevig gevochten. Diverse malen vallen er harde klappen, ook op het hoofd. Weliswaar wordt op essentiële plaatsen gebruik gemaakt van protectie, maar men draagt bijvoorbeeld geen helm.

Zeker een keer of vijf moest de arbiter checken of een aangeslagen strijder nog verder kon. Op een bepaald moment kon Lucy het niet meer aanzien: "Ik wil weg". Bovendien ziet ze het niet meer zitten dat Luchiano ooit aan een dergelijk toernooi meedoet. De toekomst zal het uitwijzen.

Een hoogtepunt voor Curacao was de finale tussen de Antilliaan Jairzinho Fraites en zijn Amerikaanse opponent Jonathan Mehrian. Aanvankelijk leek de Amerikaan sterker, maar Fraites scoorde op de beslissende momenten. Jonathan Mehrian viel steeds onbesuisder aan en liep daardoor juist tegen meer klappen op. De grote USA-delegatie moedigde hem uit volle borst aan met het welbekende "U-S-A, U-S-A" maar werd direct overstemd door het uit alle kelen komende "Cu-ra-cao! Cu-ra-cao!"

De overwinning van Jairzinho Fraites was een schitterend moment en de ontlading groot. Hier een impressie in drie foto's van zijn match. De foto's zijn stills van filmbeelden in nightshot-mode. Met andere woorden de kwaliteit is niet best. Maar het is wel het eerste authentieke materiaal van Fraites' gouden finale op het web.

  • Jairzinho Fraites scoort als een van de weinigen ook met zijn been.
  • Deze keer is Fraites zijn Amerikaanse opponent te snel af met de vuist.
  • De overwinning is behaald. Jairzinho Fraites wint goud voor de Nederlandse Antillen.

Tijdens de pauze van omstreeks negen uur vond Lucy het welletjes, met name voor Diana. Het bijwonen van deze (jeugd!)finales was zeer de moeite waard. En we waren op tijd thuis voor Chocolate con Pimienta.

September 20, 2006

Liefe kinderen 1: Luchiano the Poet

Luchiano (8) doet het best goed op school. Zijn hobby's thuis zijn GameBoy, televisie en computer. Vreemd genoeg staat huiswerk niet in dit rijtje. Twee tot drie keer per week krijgen de kinderen huiswerk mee. Dat moet ik goed in de gaten houden.

Maandag moest hij uit het Taalmaatje een halve bladzijde leren. Het betrof onder anderen meervouden van woorden die op een 'f' eindigen. Standaard verandert de 'f' bij de meervoudsvorm in een 'v'. Brief, brieven.

De regel dat men met 20% van de inspanning 80% van het werk doet en andersom heeft Luchiano al goed door. Toen ik 's avonds bij het overhoren met een uitzondering (fotograaf) begon viel hij dan ook direct door de mand. Ik was boos, ja zelfs laaiend. Het was dan ook al de derde keer dat hij er zich met een Jantje van Leiden vanaf had gemaakt.

Als straf mocht Luchiano drie dagen niet met zijn GameBoy spelen, dat hakt er wel in. Dinsdagmiddag begon hij op zijn eigen wijze te lobbyen om de straf ongedaan te maken. Hij kriebelde onder mijn voeten en zei dat hij dat wel de hele avond wilde doen. Als hij tenminste weer op zijn GameBoy mocht. Sterker nog, hij wilde alles voor mij doen.

"Okay, dan ga je nu een verhaal schrijven waarin alle woorden voorkomen waar je het meervoud van moest leren", stelde ik voor. Op dat soort vervangende taakstraf is Luchiano niet bijzonder gesteld. Hij probeerde er onderuit te komen maar ik hield voet bij stuk. "En als je klaar bent mail je mij het verhaal", besloot ik.

En zowaar druppelde al om 14:38 een mailtje binnen, dat was snel. Uiteraard was hij een paar woorden vergeten en schreef hij de uitzondering vlooien verkeerd, maar het is toch een mooi verhaal geworden. Mooi genoeg om de straf ongedaan te maken.

Luchiano's strafwerk:

"papa ik schrijf je een brief ik hoop dat ik een atwoord krijg van je ik wil mijn neven weer zien maar dan wil ik door een schip vaaren dat is leuker er zijn veel vloien en ze kunnen je eten vies maken zoals druiven.
oh ja......................ik wil ook in golf maar dat kan niet als ik naar een ander land ga ze vragen me wat is een korf maar dat weet ik zelf niet en ook slurf weet ik niet maar de mensen die mij dat vragen zijn zo donker als een raaf.
mama maakt nu eten op haar stoof het is popkorn nu dat ik klaar ben met eten kan ik verder gaan met m'n verhaal.
wat is de difrens van dief en boef dat snap ik niet.
in de kleuter kon ik nog graven met zand nu niet meer.
mama maakt een ei dat zet ze op een schaaf het is lekker.
maar ik ben geen slaaf.ik kan vechten met een staaf."

Als ik een keer geen inspiratie heb is een beetje extra streng zijn tijdens een overhoring met bijpassende opstelstraf wellicht een goede oplossing. En als Ali B er een songtekst in ziet mag hij contact opnemen.

September 1, 2006

Nathan komt GameBoyen

Al enige tijd proberen Luchiano (8) en zijn klasgenoot Nathan een afspraak te maken om bij ons te spelen. Vrijdagmiddag is het eindelijk gelukt. Nathan bracht zijn GameBoy mee naar school en leverde deze braaf in bij meester Peter.

Om kwart over twaalf haalde ik de jongens op en via een tussenstop bij Centrum Supermarkt te Mahaai voor cola en chips (en Duvel) reden we naar huis. Lucy zorgde voor de hotdogs en even later mocht ik alweer naar mijn werk.

oensdag 30.08.2006: Diana (117 dagen) krijgt haar tweede vaccinatie. Klik voor groter/sluiten.'s Middags belde Nathan's moeder om door te geven dat zij haar zoon pas om zeven uur op kon halen. Dat was geweldig nieuws want zo konden ze nog wat langer door-Gameboyen. Beiden hebben hetzelfde spel, Pokémon Sapphire Version.

Lucy en ik haten Pokémon, maar de kinderen zijn er dol op. Eens zei Luchiano iets van: "Als Pokémon echt bestond zou dat goed zijn voor de wereld". Daarover zijn de meningen verdeeld, althans bij ons.

We gingen naar McDonalds voor een Happy Meal. Terwijl ik in de rij stond zaten de jongens naast elkaar aan een tafeltje Pokémon te spelen.

Tot afgrijzen van Luchiano is de actie met de Hummers afgelopen, nu is het Happy Meal-kado een Amerikaanse fun-car. Zo'n slee die op en neer kan dansen.

Thuis waren de cheeseburgers en patat in een mum van tijd verorberd en kwamen de GameBoys weer tevoorschijn. Om half acht arriveerde Nathan's moeder. Tijdens het verzamelen van de spullen, het afscheid nemen, het naar de auto lopen en het instappen speelden beide knapen onverstoorbaar verder.

De apparaten zijn van uitstekende kwaliteit, maar op een bepaald moment leek er wel rook uit te komen. Ter compensatie een gelukkig nog steeds GameBoy-loze Diana (3 maanden).

August 29, 2006

Marnix 4B, de eerste klassenavond

Maandagavond om half zeven vindt de eerste klassenavond plaats in klas 4B van de Marnix-school. Volgens goed gebruik tekent CasaSpider als eerste de presentielijst en neemt plaats op een van de kabouterstoeltjes aan een kaboutertafeltje. Even later komt de moeder van Obrian naast mij zitten.

Voor het eerst heeft Luchiano (8) geen juffrouw maar een meester. Meester Peter, voluit Peter van Kooten (geen familie van). Hij is de enige mannelijke juffrouw op de hele Marnix-school. Meester Peter gaat voortvarend van start met de huisregels gevolgd door de gebruikte methoden.

Hij hamert op het belang van lezen. Eigenlijk moeten alle kinderen nu op nivo-7 zitten en aan het eind van het jaar uit nivo zijn. Uit nivo betekent voorbij nivo-9. Luchiano zit op nivo-8. Bij de leestoetsen is men streng, zo is het belangrijk dat de letter 't' aan het eind van een woord wordt uitgesproken. Daar haper-t het nog wel eens aan.

Waarom is lezen zo belangrijk? De eindtoetsen in de zesde klas bestaan voor een groot gedeelte uit redactiesommen. Dat betekent een opdracht verwerkt in een verhaaltje. Wie niet in staat is snel en begrijpend te lezen kan nooit het vereiste aantal opdrachten afmaken en valt af.

Bij het rekenen legt meester Peter de nadruk op beheersing van de tafels van vermenigvuldiging. Hij merkt dat veel kinderen moeite hebben met delen. Delen is omgekeerd vermenigvuldigen, tafels helpen hier dus uitstekend bij.

De 26-jarige onderwijzer heeft diverse interessante initiatieven ontwikkeld, we laten er vier de revue passeren:

  • Het Zonnetje van de Week. Iedere week is één kind het middelpunt. Op een A4-tje schrijven alle andere kinderen positieve dingen over dit zonnetje. Bijvoorbeeld dat hij goed kan rekenen, zijn beste vriend is of wat dan ook. Als het maar positief is.
  • Elke donderdag is het Lekker Lui Lezen. De kinderen mogen matrassen, kussens, poppen of whatever meebrengen om het gezellig te maken. De bedoeling is dat dit het lezen stimuleert. Tot op heden is het meer Lekker Lui Praten, maar Peter gaat de duimschroeven langzaam aandraaien.
  • Meester Peter houdt erg van zingen. Het favoriete lied van de hele klas is I like the flowers, I like the daffodils (tekst). Bij het wachten op de kinderen om kwart over twaalf hoor ik ze het regelmatig uit volle borst zingen, bij voorkeur in canon.
  • Het Stoplicht. In de klas hangt een stoplicht gekoppeld aan een microfoon. Een soort lichtorgel waarvan de gevoeligheid ingesteld kan worden. Zo gauw de klas teveel herrie maakt springt het stoplicht eerst op oranje en daarna op rood. Als het op rood staat gaat er een sirene af. Het schijnt goed te werken.

In de vierde klas wordt duidelijk een sprong gemaakt/verwacht voor wat betreft de zelfstandigheid van de leerlingen. Ze moeten zelf hun agenda bijhouden qua huiswerk en toetsen. Als een taak is volbracht schrijft meester Peter de goede antwoorden op het bord en verwacht dat de leerlingen zelf hun fouten in het schrift corrigeren.

Als het huiswerk niet is gemaakt gaat er een brief uit naar de ouders. Deze brief dient ondertekend terug te komen. Indien er geen brief terugkomt leidt dit automatisch tot het cijfer 1.

Eén ding vinden de meeste ouders en ook ik een beetje vreemd. De meisjes hebben eenmaal per week handvaardigheid, de jongens blijven in de klas achter. Dat vinden ze niet leuk. Meester Peter: "Ja, misschien vinden ze dat nu een beetje flauw. Maar als de meisjes straks gaan naaien zijn ze dolblij dat ze niet mee hoeven te doen."

Een echte man als ik vindt dat natuurlijk ook. Maar is het wel van deze tijd?

Na afloop van de klassenavond spreek ik even met meester Peter en vraag hem hoe het met Luchiano gaat (goed), wat zijn achternaam is (Van Kooten, geen familie van) en of ik een foto van hem mag maken bij het stoplicht (ja). Na het maken van de foto vraagt Peter ietwat achterdochtig of de foto toch niet voor een tijdschrift wordt gebruikt? Neen, de foto wordt niet voor een tijdschrift gebruikt.

Op bed kletsen Luchiano en ik nog even over het nieuwe schooljaar en de nieuwe meester.

CasaSpider: "Ja, meester Peter doet het wel even anders hč?"
Luchiano: "Ja, ik heb liever juffrouw Margriet."
CasaSpider: "Ja, omdat die alles voor je doet. Nu moet je zelfstandig werken en ben je zelf verantwoordelijk."

Zeker tien minuten praten we over volwassen worden, wat dat is, dat zelfstandigheid daar een onderdeel van is, dat men niet van de ene op de andere dag zelfstandig wordt en dat het zelf dingen in de agenda noteren en die ook uitvoeren een onderdeel is van het zelfstandig worden. Luchiano lijkt het te begrijpen.

CasaSpider: "Mooi, dus je hebt dat goed in je hoofd geprent, zelfstandigheid?"
Luchiano: "Ja. Uhh... wat?"

August 19, 2006

Hanging around at the rock (or a tree)

Tijdens de novela Chocolate con Pimienta lagen Luchiano (8) en ik op bed te kletsen. We hadden het over Pokemon en Yu-gi-oh. Bijna alleen jongens vinden dat leuk, meisjes houden volgens de jonge expert van Barbi. Bwark.

Luchiano is de jongste in de vriendenclub op school. De meeste jongens zijn al negen of worden bijna tien, een magische leeftijd. Daarom is besloten de naam van de club te veranderen van Boys Club in het meer contemporaine Team Teens.

Niet alleen de naam van het team wordt veranderd, het is evident dat Teens andere dingen doen dan Boys. Op het moment dat iemand tien wordt mag hij geen boys activities meer doen. Wat zijn boys activities? Boys activities zijn leuke spelletjes als Tik (tikkertje) en Take-down (iemand op de grond krijgen).

CasaSpider: "Maar wat gaan jullie dan doen in Team Teens?"
Luchiano: "Oh, hanging around at the rock."
CasaSpider: "Wat is dat nu weer?"
Luchiano: "Dan gaan we zitten tot de pauze over is."
CasaSpider: "Interessant."
Luchiano: "Ja, dat noemen we the new thing in cool. Wachten bij een steen of een boom tot de pauze over is. Hihi."

Gelukkig kan hij er zelf om lachen. Wel hoort er een bepaalde attitude bij hanging around at the rock. Luchiano deed nog even voor hoe men gedurende de gehele pauze dient te staan om cool over te komen, tegen een muur en tegen het hek.

Vermoedelijk is hij diep in zijn hart blij eerst nog negen te moeten worden.

August 11, 2006

Eerste schooldag Marnix 4B

Donderdag 10 augustus kwam er een einde aan de lange vakantie van Luchiano (8). Woensdagmiddag vertelde ik hem dat. "Oh mčn, nu al?" Of men het woord al of pas gebruikt is kennelijk geheel afhankelijk van de perceptie.

Om 06:05 AM ging het alarm van mijn horloge af. Luchiano was relatief gemakkelijk wakker te krijgen, dat zal in de loop van komende week wel veranderen.

Donderdag 10 augustus 2006: Luchiano's eerste schooldag in klas 4B van de Marnix-school. Klik voor groter/sluiten.In de auto op weg naar school liet ik hem zoals gewoonlijk twee tafels opzeggen. In het vorige schooljaar deed hij die van 13 en 14 met twee vingers in de neus.

"Mag ik nu beginnen met die van 8?", vroeg hij. Op de eerste schooldag besloot ik mild te zijn. Bij 7x8 haperde Luchiano, maar ik werd niet boos. De spinrag veroorzaakt door Cartoon Network en Pokemon op de GBA rondom zijn hersens moet er weer af.

Ondanks dat we vroeg waren was het enorm druk bij de Marnix-school. Het lijkt wel of het ieder jaar drukker wordt.

Verkeerstechnisch ligt de school niet bijzonder gunstig. Op het nabijgelegen kruispunt was het een chaos. Even later kwamen een agent of vijf het verkeer regelen.

De deur van klas 4B stond open. We wisten al dat de nieuwe juffrouw een meester was, Meester Peter. Gekleed in witte broek en roze t-shirt verwelkomde hij ons. Dit is bijzonder, ja niet zozeer de kledingkeuze als wel het feit dat er een meester voor de klas staat. Alle andere onderwijzers zijn sinds jaar en dag juffrouwen.

De kinderen waren vrij mat naar elkaar toe. Ik bedoel, ze hebben elkaar bijna twee maanden niet gezien dus dan moet er wel iets te vertellen zijn, maar waarschijnlijk is enthousiasme minder cool. Bij het ophalen om kwart over twaalf zei Luchiano dat hij een leuke ochtend had gehad. De twee dagen voor het weekend wordt er kalm aan gedaan, maandag begint the hard work.

Terwijl Luchiano op school zat schreef Lucy op Yahoo dat ze hem miste. Diana (3 maanden) kletst inderdaad heel wat minder. Tot slot een spreuk om in het weekend over na te denken:

"There are 10 types of people, those that understand binary, and those that don't."