CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Vrije dagen vliegen voorbij en dat is een goed teken. Immers, als vrije dagen voorbij kruipen is er iets mis. We spoken weinig uit, het duurde tot vrijdag alvorens we de reis naar AVRI Bloem- en Tuincentrum (website) in Oosterhout aanvaarden. Dit tuincentrum lijkt meer op een IKEA dan op een normaal tuincentrum als Gardenmaster (website) te Rijen.

Zo is de minimaal af te leggen loopafstand in de winkel 500 meter, als men de pijlen een keer gemist heeft loopt men een strafrondje. De prijzen maken me duizelig, voor een eenvoudig tuinameublement dan wel een grote vaas betaalt men al snel het equivalent van twee of meer Nintendo Wii's.

Wij wilden slechts een Aloë Vera (Wikipedia) plant. Een week eerder waren ze er nog niet maar ene Adrie van AVRI ging op pad om deze geneeskrachtige plantjes in te kopen. Nu waren ze er wel maar nog erg klein. Vier euro moest een kabouter Aloë Vera kosten. "Huh, op Curacao zijn ze gratis", sputterde Lucy. "Nou, dan gaan we ze toch op Curacao halen", antwoordde ik.

Hoe vaak koopt men nu een plant? Op Curacao zijn de chips en de drinkyoghurt een stuk duurder dan hier. Dat is veel erger. Van de andere kant, de benzine is er wel verdomd goedkoop maar ja, wat kan men daar mee? Een extra rondje over het eiland scheuren wellicht?

Deze dagen staan in het teken van onze Diana (1). Vandaag is zij 729 dagen oud en op Bevrijdingsdag wordt ze twee jaar. Ik probeer haar dat te leren maar dat maakt haar boos: "Nee, geen twee!" Voorheen was ik in de veronderstelling dat vrouwen zich pas na hun 25e jonger willen voordoen. We zullen ze wel nooit begrijpen.

Afijn, Diana weet precies dat na 375 meter wandelen in AVRI Bloem- en Tuincentrum de aquaria opdoemen. "Visjes!", roept ze daarom voortdurend. Nu maar hopen dat we de tijd dat zij daadwerkelijk huisdieren wil nog een jaar of 18 uit kunnen stellen.

Zaterdag waren we zoals gebruikelijk in de Primera te vinden voor een kraslootje en de officiële lotto. Pure geldklopperij. Zo nu en dan heeft de lotto op zaterdag twee trekkingen en dat is gewoon misdadig. Immers, de meisjes van de Primera vragen dan netjes of we beide trekkingen willen spelen. Een retorische vraag want stel dat jouw cijfers net winnen in de trekking waar je niet aan meedoet. Dan word je toch ook helemaal gek?

Luchiano en Diana vermaken zich prima in de Primera. Eerstgenoemde door op zoek te gaan naar allerlei disparates (onbenulligheden) zoals een pijl en boog die ik hem altijd weiger. Zelfs de verkoopsters weten ondertussen al dat hij dol is op die pijl en boog maar ook dat hij hem nooit (zeg nooit nooit) zal krijgen. Neen, dan Diana. Zij roept meteen: "Lezen Dora!" en bladert vervolgens in haar Dora-, Zandkasteel- en Teletubbies-vakliteratuur.

Volgend jaar, zo vlak voor haar derde verjaardag verwachten we dat ze om Multatuli vraagt.

Posted by CasaSpider at 8:08 PM | Permalink | Comments (10)

Behalve zeg nooit nooit zeg ik altijd pas op met analogieën. Let er maar eens op als iemand een zogenaamd perfecte analogie uit de hoge hoed tovert die toevallig net in zijn of haar straatje van pas komt, hoe gemakkelijk het is om deze onderuit te halen.

Het leven is te vergelijken met de stroom van het water. Er zijn lange rivieren, heftig kolkende bergbeken, kalme stroompjes en sloten. Dat zijn de ambtenaren. Haha, grapje! Eén type verschijning van een waterloop schudden weinigen uit hun mouw alhoewel de naam toch niet onbekend klinkt. Dat is de Meander.

Elke dag vul ik bij Brabant Water een flesje met prikwater, water met bubbels van het huismerk. Het icoon van water met bubbels is mij inmiddels volkomen helder.

Het apparaat dat in de post Brabant Water met Bubbels nog oneerbiedig Watercooler werd genoemd is eigenlijk een TENQ. Zeg dus nooit meer watercooler tegen een TENQ!

Wat is een TENQ? "TENQ is een watertank met iets extra’s; behalve een waterkoeler is het apparaat voorzien van een 19 of een 42 inch beeldscherm, waarop dagelijks wisselende uitzendingen worden vertoond en de website TENQ TV." (Bron)

Iedere dag zie ik bij het vullen van mijn fles een filmpje op de TENQ. De dames van de receptie waar het apparaat recht tegenover staat zullen er wel helemaal gek van worden. Een paar keer ging het filmpje over meanders. Waterproductiebedrijven maken steeds meer gebruik van meanders omdat deze goed zijn voor de kwaliteit van het grondwater. Het is me even ontschoten waarom.`

Een meander is een lus in de loop van een natuurlijke waterloop, bijvoorbeeld een rivier. In de buitenbocht van deze rivier wordt grond weggespoeld en in de binnenbocht afgezet. De bocht wordt hierdoor steeds wijder tot het moment komt dat hij zichzelf afsnijdt en de rivier zijn oorspronkelijke loop vervolgt. Zie deze meander in de Franse rivier de Sioule. (Wikipedia)

Hoe past de meander in de analogie van de loop van het leven? Iemand loopt zichzelf voorbij, komt geen stap verder tot hij tot het inzicht komt en zijn leven weer gewoon doorgaat? Men mag het voor zichzelf invullen.

Het heeft niets met meanders te maken maar vrijdag was collega Ben de Jong jarig. Ook bij Brabant Water trakteert men op verjaardagen gewoon op gebak en niet op water. Ben, gefeliciteerd met je verjaardag. Nu nog even puzzelen hoe een verjaardag in te passen is in de hier beschreven analogie.

Posted by CasaSpider at 10:15 AM | Permalink | Comments (13)

Het is alweer twee dagen geleden maar toch nog even over het voetbal. Het positieve nieuws is dat het Nederlands Elftal alleen maar beter kan worden na de 2-1 nederlaag in en tegen Wit Rusland. Hoeveel betaalt de KNVB (of iemand anders) eigenlijk maandelijks om Nederland in de top-10 van de FIFA/Coca-Cola World Ranking te houden?

Engeland-Kroatie (2-3) was een heel ander verhaal, wat een geweldige wedstrijd. Overigens vooral van de kant van de Kroaten die op eerdergenoemde ranglijst om onverklaarbare redenen onder Nederland staan.

In mijn eentje naar een voetbalwedstrijd kijkend zap ik regelmatig weg. Sterker nog, Lucy mocht tijdens Wit Rusland-Nederland gewoon 20 minuten naar Lingo kijken. Van Engeland-Kroatie was iedere minuut de moeite waard.

Engeland-coach Steve McClaren, is dat niet een beetje teveel van het goede die dubbele C, is ontslagen. Tijdens de wedstrijd voelde hij de bui kennelijk al hangen gezien het reclamebord waar hij toevallig langs loopt.

Over toevalligheden gesproken, als Rusland niet een benauwde 0-1 overwinning op het nietige Andorra had behaald was Engeland alsnog naar het EK-2008 gegaan en had Steve McClaren nog een baan. Tegen Guus Geluk is echter geen kruid gewassen.

Heerlijk toch dat voetbal, net zo heerlijk als de dag van gisteren. Wat een prachtweer was het in Rijen, het zonnetje scheen en wij liepen over de markt. Het was markt. "Is er hier ook een visstand?", vroeg ik aan een willekeurige marktkoopman. "Dat weet ik niet", antwoordde de marktkoopman. Diverse lieden bemoeiden zich ermee en zeiden dat de viswinkel even verderop van uitstekende kwaliteit is.

Op het gevaar af dat deze mensen toevallig familie of vrienden van de eigenaar van de viswinkel zijn gingen we er toch naar toe. We kochten een bak kibbeling met ravigottesaus. Diana (1) kreeg een visje van de visboer. Het woord visje kan ze heel goed zeggen. Waarom? Dat komt later wel eens aan bod.

Teruglopend naar de parkeerplaats op het dak van de Albert Heijn haalde Lucy alvast een stuk kibbeling uit de zak. Sjonge, sjonge wat was die lekker met de ravigottesaus.

Het deed me aan Curacao denken. Daar kochten we af en toe onder de brug in Otrabanda stukjes kip (pida di galinja) die we al in de auto opaten. Als we de kip tot thuis bewaarden was hij minder lekker dan in de auto, heel gek.

"Volgens mij is het net als met de kip op Curacao", zei ik tegen Lucy. "Ja, laten we hem hier maar opeten", antwoordde zij. Staande in het zonnetje tegenover het Wilhelminaplein (!) met uitzicht op de markt verorberden wij de kibbeling met ravigottesaus.

's Middags leidde Lucy me naar een nieuwe ervaring, dat heeft zij al vaker gedaan. Deze keer ging de reis naar de dichtbij ons huis gelegen Zwarte Dijk 60 waar de GardenMaster Rijen is gevestigd. CasaSpider naar een tuincentrum, het moet niet gekker worden.

Lucy laadde het winkelwagentje vol met viooltjes en wat andere planten. Bij de sectie Tuinkabouters kon ze de verleiding haast niet weerstaan. Gelukkig zijn de paddestoelbewoners tamelijk aan de prijs zodat ze mochten blijven staan.

We schakelen over in RealWrite™ modus. Lucy heeft zojuist authorisatie gegeven om een paar foto's van onze nieuwe aanwinsten te maken. Een dergelijke kans mag men niet voorbij laten gaan. Echt indrukwekkend zien de plantjes er nog niet uit. Volgens Lucy moeten er daarom een paar bijgekocht worden.

Gaat het niet altijd zo? Men begint met schoonmaken en al doende ziet men pas hoeveel meer dingen vies zijn. Het is maar een voorbeeld. Hoogste tijd om eens te gaan douchen.

Update 23.11.2007 / 19:02

Deze dag staat in het teken van tuinieren, van Lucy's kant dan toch tenminste. "Kom we maken een foto van ons bij mama's nieuwe planten", stelde ik aan Luchiano (10) voor toen hij net van school thuis kwam. Onze jongeman is de laatste dagen ietwat recalcitrant. De liefde voor planten is aan zijn gezicht af te lezen.

Tot overmaat van ramp gingen we nogmaals naar tuincentrum GardenMaster. Lucy wilde extra bloemen en een zak potaarde. Bijkomend voordeel was dat we de tuinkabouters vast konden leggen. Aan Luchiano vroeg ik of hij wilde dat we een kerstboom namen. "Ja graag. Daar wil ik graag voor zorgen. Zorgen dat hij weg gaat."

Om hoe laat begint de puberteit?

Posted by CasaSpider at 11:56 AM | Permalink | Comments (16)

Emmie (6) wilde graag met dolfijnen zwemmen. Helaas voor haar moet men daar minimaal acht jaar voor zijn. Het alternatief was een Dolphin Encounter bij het Curacao Seaquarium. Er is veel animo voor deze activiteit, pas zaterdagochtend om negen uur was er een gaatje vrij.

Piet had entreekaartjes voor Luchiano (9) en mij geregeld zodat we enerzijds de encounter konden zien en anderzijds foto's maken. Het Seaquarium-team maakt zelf ook foto's maar die zijn nogal prijzig. Maar ja, als men achteraf de foto's ziet die van zeer dichtbij zijn genomen is het moeilijk weerstand bieden.

Ik stond een stukje verder weg met mijn simpele camera. Gelukkig hadden we de zon in de rug en zo kon toch een aantal aardige plaatjes geschoten worden. Tevens is voldoende materiaal verzameld voor een nieuwe CasaMovie, blijf kijken dus.

Een impressie in tien foto's van Piet en Emmie's Dolphin Encounter:

• Curacao Dolphin Academy, 2 trainers, 3 dolfijnen, 12 klanten.
• De staartvin bedekt Emmie voor een gedeelte.
• Emmie aait een dolfijn.
• Een dolfijn geeft Emmie een kus, zij trekt een bijzonder gezicht.
• De trainster spreekt de dolfijn vermanend toe.
• Piet tilt een dolfijn uit het water.
• De dolfijnen houden een race, wij zien slechts opspattend water.
• Emmie is inmiddels aan de dolfijnen gewend.
• Piet praat al een aardig mondje dolfijns.
• De twee helden hebben de dolphin encounter overleefd.

Na afloop dronken we bij ons thuis een kop koffie. Hierna gingen Piet en Emmie naar hun appartement om even bij te komen van de enerverende encounter. Luchiano wil binnenkort met de dolfijnen zwemmen, hij is namelijk al negen. Maar of de dolfijnen daar zin in hebben?

Posted by CasaSpider at 12:40 PM | Permalink | Comments (6)

Het artikel over de nieuwe verhoudingen binnen het Koninkrijk der Nederlanden met het onder financieel toezicht stellen van de BES-eilanden en het verbreken van de banden tussen Aruba en Nederland bij monde van Rudy Croes moet even wachten.

Feyenoord is zich druk aan het roeren op de transfermarkt, waarschijnlijk keert Bert van Marwijk terug naar de Kuip. Verder gaan er geruchten over Roy Makaay. Via forensisch expert Benno van Leeuwen hoorde ik over de eerste daadwerkelijk grote aankoop voor het seizoen 2007-2008. Sinds de komst van Johan Cruijff is dit zeker de meest historische uit de geschiedenis van Feyenoord.

Ajax vierde successen met Horst Blankenburg maar Feyenoord heeft nu ook een Duitse speler. Neen, het is niet Miroslav Klose. Het lachen zal de tegenstanders snel vergaan.

Posted by CasaSpider at 1:30 PM | Permalink | Comments (9)

Sinds de King Kong-achtige actie van Bokito lijkt het of Nederland over meer doctorandussen in de Apenkunde beschikt dan over bondscoaches en dat is wel eens anders geweest. Vanaf nu is het uitkijken geblazen met direct oogcontact en het optrekken van de bovenlip.

"Habemos Gobiernum!" Zo luidden de woorden van formateur Pedro Atacho tijdens de ondertekeningsceremonie voor het bestuursakkoord van de nieuwe PAR-PNP-FOL coalitie. Tot nu toe gaan de leiders Anthony Godett (FOL), Emily de Jongh-Elhage (PAR) en Ersilia de Lannooy erg knus en gezellig met elkaar om.

In de eindversie van het akkoord ontbreekt het woord Slotverklaring. Dit is op Curacao een heel gevoelig woord geworden, ik ken mensen die de Slotverklaring "Dat Ding" noemen en daar een wegwerpgebaar bij maken. Het is duidelijk dat PAR en PNP een partner in het kamp van de tegenstanders zochten die openingen ziet om alsnog de Slotverklaring te ondertekenen.

Die partner is de FOL geworden maar de Slotverklaring mag niet zodanig genoemd worden en heet vooralsnog, haal gerust even adem: "Het resultaat van het Bestuurlijk Overleg over de toekomstige staatkundige positie van Curaçao en St. Maarten van 2 november 2006". En dat is ook een mooie naam.

De FOL heeft haar steun aan de huidige Eilandsraadcoalitie ingetrokken en wil direct van start met de nieuwe partners PAR en PNP. "Dat is goed", aldus Charles Cooper (MAN), "maar dan moeten de gedeputeerden van de FOL eerst hun ontslag maar indienen. Daarna volgen wij wel."

Nadat de handtekeningen gezet waren ontstond een klein incident toen Mario Kleinmoedig (Pueblo Soberano) foto's wilde nemen van Anthony Godett. Twee forse mannen, waarschijnlijk body-guards van de FOL, probeerden de camera af te pakken en grepen Kleinmoedig bij zijn overhemd. Ook is er schijnbaar een tik uitgedeeld. Juridisch lijkt het niet in de haak om als burger de camera van een andere burger af proberen te pakken. Eens kijken of Mario Kleinmoedig aangifte doet.

Ergens in oktober 1995, ongeveer een maand na mijn emigratie naar Curacao, volgde ik mijn eerste cursus Papiaments. Het was een moderne cursus aan de UNA, de Universiteit van de Nederlandse Antillen, en de docent heette Mario Kleinmoedig. Een aardige man ook al kon hij de groep niet echt Papiaments leren, maar dat lag niet alleen aan hem.

De lessen waren op zaterdagmorgen om acht uur hetgeen mij nog goed voor de geest staat omdat ik in die tijd de voorafgaande nacht zelden voor drie uur op bed lag.

Op een dergelijke zaterdag had ik me met enige moeite uit mijn bed gehesen en stond op het punt naar de UNA te vertrekken toen de telefoon ging. Het was Mario en hij belde om de les af te zeggen. Daarna hebben we geen enkele les meer gehad, hij was naar New York vertrokken om persoonlijke problemen aan te pakken. Maanden later verontschuldigde Mario Kleinmoedig zich hiervoor en bood een gratis vervolgcursus aan.

De partij Pueblo Soberano staat voor autonomie buiten het Koninkrijk. Leider Helmin Wiels is van mening dat alleen door afstand van elkaar te nemen Curacao zich daadwerkelijk los kan maken van Nederland. Dat is geen onzinnig standpunt maar wel erg theoretisch. Men gaat er vanuit dat Nederland Curacao buiten het Koninkrijk meer als gelijkwaardig ziet. De praktijk zal zijn dat Nederland zich nog minder aan het eiland gelegen laat.

Het theoretische aspect spreekt Mario Kleinmoedig waarschijnlijk erg aan. Pueblo Soberano ondersteunt een Ontwerp Grondwet voor het Autonome Land Curacao binnen het Koninkrijk der Nederlanden (Papiaments). Dat binnen het Koninkrijk is dan weer enigszins merkwaardig.

De nummers één (Helmin Wiels) en twee (Mario Kleinmoedig) van Pueblo Soberano zijn beiden aanhangers van het conflictmodel. Dat levert interessante gezichtspunten op zoals laatst toen een zogenaamd homo-cruiseschip de haven van Willemstad wilde aandoen. Helmin Wiels was hier fel op tegen, anderzijds komt Mario Kleinmoedig openlijk uit voor zijn homoseksuele geaardheid.

We houden alle bovenlippen nauwgezet in de gaten.

Posted by CasaSpider at 10:33 PM | Permalink | Comments (20)

Afgelopen zondag is de 5-jarige Jeremi Blanca doodgebeten door twee Pitbulls. Op een of andere manier is de jongen in de tuin van de buren terechtgekomen, het is nog niet bekend hoe. Om tien uur 's morgens misten zijn ouders hem en deden aangifte bij de politie. De buurman kwam pas om ongeveer half drie thuis, hoorde de honden met elkaar vechten en trof even later het levenloze lichaam van Jeremi aan.

Een afschuwelijke gebeurtenis en een nachtmerrie voor iedere ouder.

De twee Pitbulls zijn direct in beslag genomen en worden afgemaakt. De discussie is nu wat er moet gebeuren met gevaarlijke honden zoals onder andere de Pitbull. Officieel is dit ras hier al verboden, maar omdat er geen opvang is voor de Pitbulls die al op het eiland waren is een tijdelijke wet in het leven geroepen die ze voorlopig gedoogt.

Een paar maanden geleden had mijn collega-DBA Paul Goodliffe een afspraak met zijn fysiotherapeut. Hij was wat vroeg, zag niemand en besloot de tuin in te lopen. Even later kwamen er een paar woedende honden op hem af. Paul rende als een dolle stier terug naar het hek en wilde er overheen springen. Daarbij haakte hij met zijn been ergens achter en kwam ongelukkig ten val met als gevolg een gebroken heup.

Op Curacao is het heel gebruikelijk dat mensen hun terrein laten bewaken door een paar uit de kluiten gewassen honden. De vraag is of men hiervoor levensgevaarlijke rassen mag gebruiken als de Pitbull, de Dobermann en de Rottweiler. Ongewenste indringers hoeven niet meteen de doodstraf te krijgen, immers dan kan men ook wel landmijnen rondom zijn huis leggen. En niet iedereen is een indringer. Het kan zoals in het onderhavige geval ook een nietsvermoedend kind zijn.

Is de eigenaar van een gevaarlijke hond verantwoordelijk en aansprakelijk voor een trieste gebeurtenis als hierboven beschreven en zo ja, in welke mate? Het is duidelijk dat de aansprakelijkheid toeneemt als de honden zelf de straat op kunnen. Maar wat als zij keurig binnen de omheining blijven? Moeten er dan richtlijnen zijn omtrent aanlijnen of het dragen van een muilkorf? Moet voor dergelijke honden een gehoorzaamheidscertificaat verplicht zijn? Of is men als burger vogelvrij op het moment dat men het terrein van een ander betreedt?

Vragen waar de Rijdende Rechters onder u hun tanden in mogen zetten.

Posted by CasaSpider at 5:50 PM | Permalink | Comments (28)

We hebben afscheid genomen van de honden. Directe aanleiding was de plotselinge vakantie in verband met het overlijden van mijn moeder, maar de situatie was al langer moeilijk. In de betrekkelijk kleine ruimte waarin Spider en Scooby Doo leefden wemelt het van de karpatten ofwel teken in het Nederlands. Sinds haar zwangerschap van Diana (11 maanden) is Lucy als de dood voor deze beesten, dat ze bij Diana in haar oren kruipen.

Afgelopen dinsdag zat de prinses aan haar oor te trekken en na inspectie bleek wel degelijk een teek zich erin te hebben vastgebeten. Gelukkig in het buitenste gedeelte van de oorschelp. Lucy verwijderde het ongedierte en maakte Diana's oor met alcohol schoon. Woensdag moesten we naar het consultatieburo en daar lieten we haar oren goed nakijken. Het zag er allemaal goed uit. "Ze heeft wel veel kleine haartjes in haar oren", zei de dokter maar dat is geen bezwaar om later Miss Universe te kunnen worden.

En dan te bedenken dat de honden al sinds zaterdag 31 maart weg zijn. Het asiel kwam ze tegen betaling van 60 Antilliaanse guldens ophalen. Duizenden teken zitten echter nog gewoon in de tuin, geduldig wachtend op bloeddonoren. De kleintjes kruipen het huis in, regelmatig komen we er een paar tegen op de tegelvloer. Er zit niets anders op dan de tuin door een Pest Control bedrijf met gif te laten onderspuiten.

Voor later volgen nu de maten en gewichten van Diana zoals vastgesteld bij het consultatieburo. Haar gewicht is ten opzichte van woensdag 14 februari toegenomen van 8230 naar 8700 gram en haar lengte van 73 naar 76 centimeter. Het is geen dikkertje, volgens de arts mag zij inmiddels twee kilo meer wegen. Als toegift ontving Diana haar vierde vaccinatie en was daar de hele dag beroerd van.

Als iets of iemand wegvalt in de dagelijkse routine is dat even wennen. Vandaag aten we kip. Toen ik de borden terug naar de keuken bracht twijfelde ik even. O neen, de kippenbotjes hoeven niet meer naar de honden. Ik schoof ze in de afvalemmer.

Posted by CasaSpider at 7:57 PM | Permalink | Comments (18)

Vrijdagmiddag tegen zes uur was Luchiano (9) buiten aan het spelen. Een overbuurmeisje kwam vragen of hij met hun mee wilde doen. Een beetje verlegen keek hij mij aan. "Ga!", zei ik.

Even later kwamen de twee meisjes en een jongetje bij ons in de tuin spelen. Vlak voordat ze weggingen haalde Lucy de camera tevoorschijn en maakte een foto. Met de buurmeisjes spelen luidt de titel van Luchiano's verhaal.

Toen de buurmeisjes weg waren stond ik nog even buiten met Diana (10 maanden) in mijn armen. Plotseling zag ik een kolibrie bij een van onze Aloë Vera planten. Snel riep ik Lucy die hem een aantal malen kon fotograferen.

De kolibrie is een bijzondere vogel die vliegt ongeveer als een helikopter. Net als een helikopter en ook een insect kan de kolibrie stil in de lucht hangen door zijn vleugels in een horizontaal vlak te bewegen. Om vooruit te komen moet hij zijn lichaam een beetje kantelen.

Het is de enige vogel die achteruit kan vliegen. Hiervoor moet hij zijn vleugels enorm snel bewegen, afhankelijk van de soort halen kolibries tussen de 15 en de 90 slagen per seconde. Dat is sneller dan ik kan typen.

Zojuist belde mijn vader, CasasPa. Vanavond om tien over half zes Nederlandse tijd is mijn moeder overleden. Precies op de verjaardag van haar jongste dochter Pascale. Ilka is 72 jaar geworden.

Posted by CasaSpider at 12:31 PM | Permalink | Comments (34)

Het liep tegen half twee. Op de tv stond het programma Met een been in het graf aan met een passende rol voor Serge Henri Valke. Buiten klonk luid gegrom en geritsel. "Spider! Scooby!", schreeuwde ik.

Wij weten in een dergelijk geval hoe laat het is. De honden hebben een leguaan te pakken. Leguanen zijn bepaald niet de wezens met de meeste intellectuele bagage op aarde, afgemeten aan het aantal keren dat ze zich laten verschalken door Spider en Scooby Doo. Niet dezelfde uiteraard, iedere keer andere.

Snel plaatste ik een stalen bureaublad als afscheiding voor de honden zodat de zwaargewonde leguaan even rust had. Zijn staart was in twee stukken afgebeten. Die twee stukken bewogen er lustig op los, een komisch gezicht. Hier een overzichtsfoto van het slagveld.

Waarschijnlijk is het bewegen van de afgebeten staart een slimmigheid van de natuur. De aanvaller concentreert zich op de bewegende maar nutteloze onderdelen terwijl de leguaan zich zelf muisstil houdt. Als de kust veilig is gaat hij er vervolgens vandoor.

Dat gebeurde ook in ons geval. Aan Luchiano (8) vroeg ik om het beest buiten het hek proberen te krijgen. "Het lukt niet, hij blijft zitten", zei hij. Met een geel blik aan een lange stok, ja hoe kan men zo'n ding het beste omschrijven, ging ik naar buiten om te helpen. Maar de vogel was reeds gevlogen.

De stukken staart hebben we in de vuilnisbak gedeponeerd.

Posted by CasaSpider at 12:00 PM | Permalink

Donderdag chatte ik met ex-collega Wilfredo Díaz uit Cuba, hier op de foto met Luchiano (toen 6 nu 8). Anderhalf jaar geleden was hij een aantal maanden op Curacao, samen met Reynaldo. Beide mannen keerden terug naar Cuba en even later waren hun vrouwen zwanger.

We wisselden nieuwjaarswensen uit en informeerden bij elkaar hoe de zaken ervoor stonden. "Zal ik je een paar foto's van Wilma sturen?", vroeg Willy.

Ergens in september of oktober vorig jaar is Willy's tweede kind geboren, maar ik was compleet vergeten of het een jongetje of een meisje was. Laat staan dat ik de naam nog wist.

"Ja, stuur maar", antwoordde ik. Nu ben ik bepaald niet verzot op baby-foto's, maar het is wel erg onbeleefd om ze te weigeren. Zeker als de vader zo enthousiast is. Het kind heette dus Wilma.

Even later zaten er vijf foto's in mijn mailbox. Toen ik de eerste foto bekeek zag ik dat het niet de baby Wilma was maar de orkaan die in oktober 2005 voor veel schade en niet minder dan 47 doden heeft gezorgd. (Bron)

Het zijn authentieke foto's genomen in Havana, foto#1, foto#2, foto#3, foto#4, foto#5. Behalve het water is ook de bouwstijl van de flats interessant om te zien. Cuba is een fascinerend land waar ik erg graag eens naar toe wil.

Bij foto#2 schreef Willy het volgende commentaar: "Espero que tuvieran motivos de fuerza mayor para estar en las calles inundadas en ese momento." (Ik hoop dat ze zeer zwaarwegende redenen hadden om zich op dat moment in de ondergelopen straten te bevinden)

Willy's zoon heet overigens geen Wilma maar Diego. Voor de volledigheid hier een foto van Diego met zijn zus.

Posted by CasaSpider at 12:28 PM | Permalink | Comments (19)

Donderdag stapte ik in de auto en bleef als versteend zitten. Er zat een groen beest op de voorruit. De eerste en meteen belangrijkste vraag was: Bevindt het groene beest zich aan de binnenkant of aan de buitenkant van de voorruit?

Dat was niet eenvoudig vast te stellen. Ik tuurde en tuurde, ook over de glazen van mijn bril heen. Immers, van dichtbij zie ik beter zonder.

Aangezien alle ramen gesloten waren toen ik instapte en het beest zich niet eerder in de auto bevond, beredeneerde ik rustig en kalm dat het zich daarom aan de buitenkant van de voorruit moest bevinden.

Heel voorzichtig bewoog ik mijn vinger aan de binnenkant van de ruit richting de lange poten van het groene beest. Een enorme opluchting maakte zich van mij meester toen de vinger er onderdoor gleed zonder weerstand te ondervinden. Laat staan een onverhoedse aanval van het groene monster.

Wel had ik het gevoel dat iedereen bij UTS mijn capriolen vanuit de kantine op de eerste verdieping aan het gadeslaan was. Ietwat overmoedig geworden begon ik op de ruit te tikken. Direct onder het lijf van het groene beest, dat echter geen spier vertrok. Ik startte de auto en begon aan mijn reis van circa 350 meter naar huis. Het groene beest bleef gewoon zitten.

Aangezien hij niet meebetaalde aan de benzine zette ik de ruitensproeier aan.

Posted by CasaSpider at 6:16 PM | Permalink | Comments (19)

Door het leven in de Cariben en nog meer door Lucy kom ik regelmatig in aanraking met voedingsmiddelen waar ik het bestaan eerder niet van kende. Of die ik gewoon niet of nauwelijks at.

Bij supermarkt Mangusa kopen wij op maandagmiddag regelmatig een pak patas de pollo, kippenpoten in goed Nederlands. Het betreft hier echter niet de kippenpoten zoals die in Nederland bekend staan, maar de voeten van de kip.

Volgens Lucy is het nogal bewerkelijk om patas de pollo te bereiden. Vraag mij niet om het recept, het is hier per slot van rekening geen joopbraakhekke.blogspot.com. Patas de pollo smaken best lekker, zeker als snack. Ze zijn wat vettig en wat zoutig.

Het leukste is echter de manier van eten. De voetjes lijken met een beetje fantasie op mensenhanden, inclusief kootjes. Het gemakkelijkst eet men de handjes door een kippenvinger in de mond te steken en hem bij het laatste kootje af te bijten. Vervolgens weekt men met de tong het vlees los van de kootjes en tenslotte spuugt men de drie overgebleven kootjes uit. Die zijn voor de honden.

Het kippenhandgedeelte neemt men eenvoudigweg in de mensenhand en kluift, zuigt en slurpt het kippenvel naar binnen. Echt heel lekker. Nadeel zijn de ontzettend vieze, vette handen die men er aan overhoudt. Zelfs met keukenrolpapier zijn ze nauwelijks schoon te krijgen. Het papier kleeft onmiddellijk vast aan de huid. Met zeep gaat het een stuk gemakkelijker.

Nederland is een echt kippenland, vooral in Barneveld dan toch. Merkwaardig dat ik er nooit patas de pollo ben tegengekomen.

Posted by CasaSpider at 1:06 PM | Permalink | Comments (28)

Wat hebben de data 19 juni, 4 augustus en 29 oktober met elkaar gemeen? Op deze data vlogen de jonge vogeltjes die in onze plafondlamp geboren zijn voor het eerst de wijde wereld in. Vandaag dus alweer het derde nest. Waarom leggen mensen eigenlijk geen eieren?

Wat de suikerdiefjes uit het derde nest niet wisten is dat wij de lamp hebben omgetoverd in een Big Brother Lamp. Het hele spotje hangt vol geluidsapparatuur. Hier wat exclusieve scenes vlak voordat de jongen erop uit trokken.

Pa (Robbie) Suikerdief: "Luie vlerken, het is hoogste tijd om eens een stukje te gaan vliegen, c'mon!"

Zoon (Jamai) Suikerdief: "Wacht even, wat doet die grijze duif daar met dat zwarte ding met Sony erop?"

Ma (Vanessa) Suikerdief: "Dat is CasaSpider met zijn camera. Ja jongens, wen d'r maar aan. Jullie zijn geen gewone suikerdiefjes, jullie zijn voor de roem geboren!"

Robbie: "Klopt! Wij zijn de enige suikerdieffamilie die direct na hun Maiden Flight het internet op gaan, bij CasaSpider nog wel."

Vanessa: "Passen mijn kousjes niet prachtig bij mijn blousje, mijn handtasje en de lippenstift?"

Dochter (Georgina) Suikerdief: "Ik spring d'r gelijk uit. De dood of de gladioooooooo!!!"

Even later zat Georgina achter de luxaflex gevangen alwaar ik enige foto's van haar in een elegante pose kon maken. Ook aan de TL-balk hing zij op haar kop.

Op dit moment vliegen beide jongen stuntelig rond door de woonkamer, gadegeslagen en begeleid door hun ouders. Nu rusten ze even uit op het wasrek. Er wordt luid gepiept, waarschijnlijk betreft het aanwijzingen met betrekking tot de luchtverkeersregels.

Posted by CasaSpider at 9:52 AM | Permalink | Comments (7)

De laatste dagen is het broeierig weer op Curacao. Bijna iedere dag onweert het ergens. Dat zeg ik niet zomaar. Vanmorgen stapte ik de badkamer in en zag zwarte vlekjes op de vloer hippen. Vlooien? Neen, vliegende mieren.

Beter gezegd mieren die de potentie hebben om te kunnen vliegen. Ze liepen namelijk heel langzaam over de grond of stonden zelfs stil. Daar begrijp ik dus niets van. Als een normaal mens op zekere dag wakker wordt met vleugels op zijn rug, wat is dan het eerste wat hij doet? Toch zeker niet rondkruipen over de badkamervloer.

In het kader van Casa goes Biology volgt hier een stukje theorie (bron). Mieren behoren tot de orde van de Vliesvleugeligen of in het Latijn de Hymenoptera. Een mierennest wordt gesticht door een bevrucht vrouwtje. Als dit te voet zou gebeuren komt het nieuwe nest te dicht bij het bestaande en tevens neemt de kans op incest toe.

Deze problemen worden voorkomen doordat de mannetjes en de vruchtbare vrouwtjes gevleugeld zijn. Ze komen bovendien uit vele nesten tegelijk en massaal tevoorschijn. De mannetjes bevruchten de vrouwtjes in de lucht en sterven kort daarop. Als het vrouwtje een nestelplaats heeft gevonden werpt of bijt (!) zij haar vleugels af. Een aardige metafoor voor menig huisvrouw.

Wat heeft dit nu allemaal met onweer te maken? Nou, in het kader van Casa goes Meterology (bron) komt dat zo. Op benauwde dagen is de luchtvochtigheid erg hoog. Op dagen met hoge luchtvochtigheid is er weinig thermiek. Als een vliegende mier uit zijn ei komt is zijn lichaam nog nat, door het struif en dergelijke. Als gevolg hiervan is het beestje zwaarder en komt moeilijk van de grond. Ook droogt het natte lichaam langzamer in een vochtige luchtsoort.

Nu begrijp ik zelf beter waarom de arme miertjes op de vloer rondkropen in plaats van lekker te vliegen. Lucy heeft ze even later met water extra bevochtigd en vervolgens opgemopt.

Posted by CasaSpider at 12:34 PM | Permalink | Comments (23)

Volgens de wetenschap der astrologie hebben Stieren groene vingers. Ik ben een Stier daaruit volgt ik heb groene vingers. En toch ben ik het daar niet mee eens, ja misschien als ik ze een tijdje in de groene verf hou.

Groene verf! Dinsdag na mijn werk moest ik van Lucy groene verf kopen, voor de binnenmuren van ons huis. De laatste keer dat ik verf gekocht heb was ergens beginjaren '80, voor mijn studentenkamer. Tegenwoordig is er alleen nog maar witte verf die vervolgens met behulp van een computerprogramma (en wat kleurstof) precies de kleur krijgt die de klant wenst. Soms voel ik mij precies als Catweazzle.

Met een gallon lichtgroene verf liep ik door het gangpad van Building Depot. "Hé, wat raar...", dacht ik bij mijzelf, "... hebben ze bij Building Depot bloemen?" Dat verwacht men niet bij een bouwmaterialenzaak. Er stonden vele bakken met bloemen maar het waren de grote gele zonnebloemen die mijn aandacht trokken.

Lucy is dol op zonnebloemen. Enkele jaren geleden keken wij naar de soap Girasoles para Lucia ofwel Zonnebloemen voor Lucia. Ik zocht een mooie uit en rekende hem samen met de groene verf af.

Voorzichtig legde ik de zonnebloem op de achterbank. De verf deponeerde ik op de grond tussen de leuning van de stoel en de achterbank. Bij een stoplicht wilde ik het prijsje van de zonnebloem eraf halen. Naast de prijs stond Artificial Flowers, vandaar dat de bloemen zo goed bleven bij Building Depot.

Ik kwam thuis met groene verf en een zonnebloem die nooit verwelkt, het ultieme bewijs dat Stieren beschikken over groene vingers. En ze zijn nog romantisch ook, want ik kocht ook nog een fles champagne.

Posted by CasaSpider at 6:20 AM | Permalink | Comments (20)

De laatste dagen staan in het Teken van het Beest. Curacao wordt in zijn ban gehouden door een loszwemmende kaaiman in de Dam van Muizenberg. Er is zelfs sprake van twee exemplaren.

De jacht op de kaaiman(nen) was een hilarisch gebeuren. Hele volksstammen verzamelden zich aan de kant van het water, stoeltjes en proviand werden van thuis meegenomen. Een paar experts, waaronder de befaamde Stanley weerlicht Ignacio (Ino & Bente kennen hem ook van hun python-avontuur), hielden de plaats waar de kaaiman het laatst gezien was nauwlettend in de gaten. Enkele mannen gingen het water in met visnetten en takken om het Monster van de Dam van Muizenberg te vangen.

Tot dusverre tevergeefs.

In de Vigilante van vrijdagochtend staat dat Stanley Ignacio zich heeft overgegeven en internationale hulp zoekt. De score: de Kaaiman 3 Ignacio 0.

Bij ons hebben de Suikerdiefjes een paar weken geleden hun tweede nest gebouwd, dit in tegenstelling tot mijn gedachte dat vogels dat alleen in mei doen. Deze keer kwamen drie jonge vogeltjes uit de eitjes gekropen.

Donderdag was de dag dat de ouders hun kinderen de wijde wereld instuurden. Aangezien de vogels in een spotje woonden was het tegelijkertijd hun eerste vliegles.

Toen ik thuiskwam was het sterkste vogeltje al gevlogen. Nummer twee (klik op de foto voor groter) stond klaar voor de sprong en het derde vogeltje zat timide op een stukje muur.

Ondanks dat de ouders hun kinderen regelmatig kwamen roepen verroerden zij zich niet. Bird#2 zat in een uitsparing van de muur waar heel oud gaas voor zat respectievelijk heeft gezeten. Ik dacht dat hij misschien in het gaas verstrikt was geraakt en haalde mijn nagelschaar. Juist toen ik begon te knippen vloog het beestje weg. Feitelijk heeft hij een gratis vliegles van mij gekregen.

Omdat ik de camera toch in de hand had en onze hond Spider de woonkamer was ingeslopen besloot ik hem ook maar op de foto te zetten. Spider wordt er erg blij van als hij gefotografeerd wordt.

Posted by CasaSpider at 6:38 AM | Permalink | Comments (10)

Een movie maken van een bezoek aan de dierentuin... men moet maar durven als men geen Bert Haanstra heet. Voor mij was het een uitdaging. Zeker als het gaat om een dierentuin als die van Curacao, waarbij men als Nederlander een dubbel gevoel heeft.

Uiteraard speelt Luchiano (7) weer een hoofdrol, ditmaal met zonder zijn linkerbovenvoortand. Dat blijft een koddig gezicht. Hij vermaakte zich uitstekend in de dierentuin en smeekte me haast om aanstaande zaterdag weer te gaan. Maar dat doen we niet, dan gaan we schoolspullen kopen.

Even een stukje techniek, waarvoor alvast mijn excuses. Alle CasaMovies zijn gemaakt met het goede programma Windows Movie Maker. Als de movie klaar is kan men hem compressen tot elk gewenst formaat. Een movie van vier minuten in de hoogste kwaliteit beslaat zo'n 60 megabyte. Met compressie breng ik dat terug tot acht à tien megabyte.

Bij dieren werkt dat helaas niet zo goed. Met name de twee snelle aapjes kwamen op 10 megabyte hortend en stotend in beeld. Geen gezicht. Ja, met de schilpadden was er geen enkel probleem. Maar die apen. Op 15 megabyte is het resultaat pas enigszins acceptabel.

Als speciale service staat de high-quality versie van Curacao Zoo 2005 tijdelijk ook online. Bijna 60 megabyte maar wel in 640x480 in plaats van 320x240, dat scheelt een slok op de borrel.

Download Curacao Zoo 2005 (Right mouseclick, Save Target As...) in High Quality for free!
Size: 58,175,038 bytes.
Duration: 3.53 minutes.
This is a temporary service.

Uiteraard is deze CasaMovie binnenkort ook in Google Video te aanschouwen.

Download Curacao Zoo 2005 (Right mouseclick, Save Target As...) for free!
Size: 14,816,602 bytes.
Duration: 3.53 minutes.

Uiteraard is deze CasaMovie binnenkort ook in Google Video te aanschouwen.

Explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

Posted by CasaSpider at 6:54 AM | Permalink | Comments (12)

Op zaterdag zijn Luchiano (7) en ik er samen op uitgetrokken. Lucy had geen zin en ik voelde me weer een stukje beter dan vrijdag. Eerst gingen we naar de bibliotheek om de boeken terug te brengen en te vragen waarom het voorheen geweldige systeem waarmee men kan reserveren en de uitleentermijn verlengen nu niet meer werkt. Daarop is de bibliotheek het antwoord nog steeds schuldig.

Toen we thuiskwamen wilde Luchiano meteen door. Naar de dierentuin. Best vreemd, want over het algemeen moeten wij hem het huis altijd uitsleuren. Maar nu had Luchiano ineens haast, waarom wist hij zelf eigenlijk ook niet.

Om half twee laadde ik zijn gewonnen en door Lucy inelkaar gezette mountain-bike in de Toyota en vertrokken we, voorzien van flink wat koud drinkwater en orange-juice. Het is tamelijk heet om half twee in de dierentuin.

We slenterden langs de kooien die we zo goed kennen. We gaan best vaak naar de dierentuin, het is niet ver weg (10 minuten rijden), goedkoop (gratis) en rustig (niet veel bezoekers). Opvallend is dat veel dieren die er bij het ene bezoek nog goed uitzien er de volgende keer niet meer zijn. Neem nu bijvoorbeeld de tapir, hij was in geen velden of wegen meer te bekennen. Voor het ergste wordt gevreesd.

Er waren wel bijzonder veel wasberen. Gezien het enthousiasme waarmee ze op ons afkwamen toen ze in de gaten kregen dat wij brood bij ons hadden vermoed ik dat het dagelijkse voedselbudget niet op zo'n grote populatie is afgestemd. Luchiano was een beetje bang voor de wasberen, met hun scherpe nagels graaien ze het brood uit je handen.

Een heel verschil met de papegaaien en hun vervaarlijk ogende snavels. Deze vogels pakken het brood juist heel behoedzaam uit je handen. Net als de ezels trouwens. De apen verzinnen allerlei trucs en proberen ondertussen nog je zakken te rollen.

De krokodil die eigenlijk een kaaiman is lag er even doods bij als altijd. Alhoewel hij ons volgens Luchiano met één oog aankeek. Maar dat kan ook verbeeling zijn geweest. We hebben hem geen brood gegeven.

Als men na de krokodil rechtsaf slaat komt men bij een grote vijver, mooi gedeeld door een houten bruggetje. Aan de ene kant zitten de watervogels. Eenden, ganzen en een zwarte zwaan. Die laatste regeert als een soort Saddam.

Hij staat vooraan als Luchiano het brood gooit, drie ganzen achter hem. Die krijgen regelmatig een paar venijnige beten van de soepele zwanenhals. Het lijkt echter of ze de pijn iedere keer onmiddellijk vergeten. De ganzen doen overigens hetzelfde met de achter hun opgestelde eenden.

Aan de andere kant van het bruggetje bevinden zich de waterschildpadden. Het zijn er veel, heel veel. Van bovenaf gezien lijkt het net schildpaddensoep.

We besloten onze ronde bij het paard en de ezels. Voor ik het wist was Luchiano echter al naar de ernaast gelegen speeltuin gevlucht. Ja, gevlucht want hij is bang voor de ezels. Uiteindelijk heb ik hem kunnen laten zien dat ezels geen kwaad in de zin hebben en het brood voorzichtig aanpakken.

We zijn nog een hele tijd in de speeltuin gebleven, alwaar Luchiano gevaarlijke capriolen uithaalde en de middag besloot op de schommel.

Een serie met 16 (high family-alert) foto's van onze middag in de Curacao Zoo is hier te vinden.

Posted by CasaSpider at 10:07 AM | Permalink | Comments (15)

Bij restaurant Jaanchi's op Westpunt kan men leguaan eten. Of leguanensoep voor degenen die niet direct voor the real thing durven te gaan. Ik heb er (nog) nooit gegeten en als het aan Lucy ligt blijft dat zo.

Toen ik om 12:02 van mijn werk vertrok en om 12:04 onze straat in kwam rijden zat er een grote leguaan langs de kant van de weg.

We moesten er meteen vandoor om wat dingen te doen maar eerst wilde ik een foto nemen van het dier dat inmiddels precies midden op de weg had plaatsgenomen.

Er kwam een auto aan die netjes voor de leguaan stopte. Om een of andere reden voelde ik mij verantwoordelijk voor het beest.

Ik liep op de leguaan af en zei iets als "Kom maar jongen" tegen hem, daarbij met mijn hand op mijn dijbeen kloppend en naar de andere kant van de weg wijzend.

De leguaan bleef onverstoorbaar zitten en de auto besloot er omheen te rijden. De staart van de leguaan stond stokstijf, een teken dat hij ietwat gepikeerd was.

Leguanen kunnen flink uithalen met hun staart. Gelukkig had ik op Discovery die man met de krokodillen wel eens bezig gezien en dan met name de katachtige bewegingen om bij een uitval van het dier op tijd weg te kunnen komen.

Na de fotosessie hebben we de leguaan maar laten gaan. Gisteren en eergisteren aten we al een bijzonder soepje, iets met varkensstaarten en het was tamelijk zout. Zo schijnt leguaan ook ongeveer te smaken.

Klik hier voor een foto van de leguaan in 800x622.

Posted by CasaSpider at 1:57 PM | Permalink | Comments (23)

Roland, de vogeltjes, natuurlijk Lucy en Luchiano (7)... ze komen allemaal regelmatig aan bod. Dat geldt niet voor onze honden Scooby Doo en Spider en dat is niet terecht. Het zijn lieve, waakse honden. Jammer genoeg blaffen ze zo vaak dat wij ons bed niet meer uitkomen om te kijken wat er aan de hand is.

(Klik hier voor 620x800)

Het grootste nadeel van de honden is dat ze iedere keer onder de karpatten (teken) zitten. Dat is zielig voor de honden en onsmakelijk voor ons. Eens per maand kopen we twee capsules Frontpage Frontline. Dat helpt eventjes. Deze week moet het weer gebeuren en daarom heeft Lucy de honden vandaag eens grondig gewassen.

Ook voor de Spiders is het vandaag wasdag. Dat doen wij straks in zee bij Kontiki en Mambo Beach.

Wie vandaag voor het eerst gewassen wordt is de vandaag om 14:40 uur in het Bronovo ziekenhuis te Den Haag geboren, nog naamloze dochter van Prinses Maxima en Prins Willem Alexander.

Posted by CasaSpider at 12:45 PM | Permalink | Comments (18)

Op donderdag 9 juni zijn de eieren van onze suikerdiefjes uitgekomen. Vanaf dat moment wordt het spotje in de woonkamer bevolkt door twee of drie kleine vogeltjes. Omstreeks voedertijd is het een heel gekrijs.

Zo nu en dan probeer ik het geluid van pa of ma Suikerdief na te bootsen om de jongen beter te kunnen zien. Daar trappen ze echter niet in. Ik kan sowieso slecht stemmen nadoen.

Zondag zat ik wat op de laptop te werken toen er een grijs balletje uit het spotje kwam fladderen. Het was de Maiden Flight van het sterkste jonge vogeltje. Ontzettend knap dat zo'n dier tien dagen na geboorte al kan vliegen. Ik kan het nog steeds niet.

Het was grappig om te zien, want de coördinatie ontbrak enigszins. Het vogeltje vloog op het licht af en kwam uiteindelijk tegen het gaas van ons rommelhok aan.

Wanhopig probeerde het diertje verder naar buiten te komen. Pa Suikerdief vloog via het toilet naar buiten en communiceerde vanaf de buitenkant van het gaas met zijn kind. "De andere kant op, oen!" of iets van die strekking.

Intussen was de moeder op een strategische plaats in de kamer gaan zitten en maakte een bepaald geluid om het jong haar kant op te krijgen. Het was een mooi staaltje ouderlijke opvoeding. Na een tijdje fladderde het jonge vogeltje terug.

Voor de liefhebber van vogelfoto's: dezelfde foto maar dan groter, nog een en het jong met uitgevouwen vleugel.

Posted by CasaSpider at 6:19 AM | Permalink | Comments (16)

Luchiano (7): "Zijn er mussen op Curacao?"
CasaSpider: "Eerlijk gezegd weet ik dat niet. Ik denk van wel, want mussen zijn de gewoonste vogels ter wereld."

Luchiano: "Wat doen mussen, vliegen en nesten bouwen?"
CasaSpider: "En eten en kinderen maken."

Luchiano: "Is dat alles?"

Posted by CasaSpider at 1:26 PM | Permalink | Comments (19)

Afgelopen donderdag 9 juni 2005 deelde Lucy mij per Yahoo Messenger mede dat ik opa was geworden. "Wat, heeft Luchiano (7) een kind?", schreef ik terug. "Neen, de eieren van onze vogels zijn uitgekomen."

Het betrof de vogels die sinds 5 mei een nest hebben gebouwd in een van de spotjes in onze woonkamer. Nou, dat de vogels het nest hebben gebouwd is wellicht iets teveel eer. Zo handig waren ze niet. Na een tijdje kon Lucy hun nerveuze gestuntel niet meer aanzien en propte zij een kluwen takjes en pluisjes in het spotje. Ziezo, een vogelnest in tien seconden. Binnenkort is Lucy te bewonderen in Eigen Nest.

Voor de CasaBirds was het nu niet moeilijk meer om in de kluwen een mooi holletje te maken. Even later lagen er twee of drie eitjes in het nest. En sinds donderdag klinkt er regelmatig gepiep vanuit het spotje, dan hebben de jongen honger. We weten niet zeker of het er twee of drie zijn. Het maximum aantal opengesperde snaveltjes dat ik tegelijkertijd heb gezien is tot op heden twee.

De ouders van de nieuwgeborenen zijn nog steeds een beetje bang voor ons. Als wij bewegen of teveel lawaai maken verdwijnen ze schielijk. Lucy was bang dat de jongen te weinig voer kregen en legde af en toe wat brood vooraan in het nest. Om het de ouders gemakkelijker te maken. Blijkbaar lusten de CasaBirds echter alleen wormpjes.

Nooit gedacht dat ik nog eens benieuwd zou zijn wanneer mijn kleinkinderen kunnen vliegen.

Posted by CasaSpider at 12:09 PM | Permalink | Comments (21)

Op 29 april schreef ik over de vallende boterham of waarom in vredesnaam een boterham die valt altijd op de grond terecht komt met de beboterde kant naar beneden. In die post wordt betoogd dat de wetten van de kansberekening, in dit geval bepaald door valhoogte en gravitatie, het toeval een handje helpen. Zoals altijd.

Sinds ongeveer een week hebben twee kleine vogeltjes ons huis als hun broedplaats uitgekozen. Daar ging een periode van verkenning aan vooraf. Aanvankelijk bouwden ze hun nest in de vensterbank van de logeerkamer. Het zijn overigens Suikerdiefjes, in het Papiamentu Barika Hel (Gele Buik) genaamd.

Sinds gisteren hebben de vogels om hun moverende redenen het nest verplaatst naar een spotje in het plafond van de woonkamer. In één van de spotjes zit namelijk geen lamp. Het is ruim genoeg voor de kleine vogeltjes.

Al eerder hebben vogels ons huis uitgekozen om een nest te bouwen. Toen deden ze dat in de tweede badkamer, die vrijwel nooit wordt gebruikt. Na het nest volgden de eieren en tenslotte het eindresultaat, drie jonge vogeltjes. Daar is het helaas niet goed mee afgelopen.

In die tijd hadden we veel last van mieren. Hele slierten mieren banjerden door ons huis. Op een zaterdag waren we naar een barbecue op Daaibooibaai (where else). Toen we 's avonds laat thuiskwamen zag Lucy dat de drie vogeltjes waren doodgebeten door de mieren. Dat was geen leuk gezicht.

Ik herinnerde mij dat ik hierover geschreven had, op mijn oude blogspot-log. Na even zoeken vond ik de post. De datum deed mij huiveren... Nou ja, niet echt maar het was net als vandaag 5 mei. "Dat is nog eens toeval!", was mijn eerste gedachte. Even later brachten de wetten van de kansberekening alsmede het stokoude rijmpje In mei leggen alle vogels een ei mij weer bij zinnen.

Voor mieren hoeven onze huidige huisgenoten niet bang te zijn. Wel is te hopen dat niemand de spotjes aanzet als de vogeltjes in hun nest zitten. Die fondue laten we graag aan ons voorbij gaan.

Posted by CasaSpider at 12:40 PM | Permalink | Comments (12)

1.

Zondagmorgen had ik net mijn eigen stukje geschreven over onze avonturen bij onder anderen Watamula toen ik via MSN een bericht van Ino kreeg. "Wat jullie hebben meegemaakt gisteren dat valt in het niet bij wat wij vannacht hebben gezien, kijk maar op mijn site!"

Uiteraard nam ik direct een kijkje en ja, ik geef het toe: dit is echt spectaculairder! (directe referentie naar pagina)

2.

Dezelfde zondagmorgen, iets later. Ik was geconcentreerd aan het werk met de koptelefoon op. Toch hoorde ik ineens wat consternatie. Luchiano (7) was aan het jammeren en Lucy liep er omheen. Luchiano had zijn vinger door een gaatje van zijn plastic stoeltje gestoken en kreeg hem er niet meer uit. De vinger was inmiddels opgezwollen en deed pijn.

Met een stanley-mes (ik) en een verhit steak-mes (Lucy) sneden we met enige moeite een circeltje uit de stoelleuning. Zo hoefde Luchiano tenminste niet de rest van zijn leven met een stoeltje om zijn vinger rond te lopen. Met wat snij- en wrikwerk lukte het uiteindelijk om de vinger uit zijn benarde positie te bevrijden.

Luchiano heeft de wijze les geleerd dat wat je ergens insteekt er niet automatisch even gemakkelijk weer uitkomt.

3.

Ik heb één antwoord binnen op mijn vragen omtrent het Referendum dat op 8 april 2005 op Curacao plaatsvindt. De mail is namens de Minister voor Bestuurlijke Vernieuwing en Koninkrijksrelaties (Thom de Graaf) geschreven door de directeur van Koninkrijksrelaties (G.E.A. van Craaikamp) en verstuurd door de secretaresse (Fanny Holder).

Inhoudelijk koop ik er helemaal niets voor, maar dat was te verwachten:

"De standpunten van de referendumcommissie komen voor rekening van de commissie. Ik ga niet in discussie over deze standpunten. Een reactie kan uitgelegd worden als beïnvloeding van de uitkomst van het referendum. Ik vind het ook niet wenselijk vooruit te lopen, op welke wijze dan ook, op de consequenties van de uitkomst van het referendum."

Wel interessant is dat in de mail een duidelijk voorbehoud wordt gemaakt omtrent het zelfbeschikkingsrecht van die eilanden die de voorkeur geven aan het behouden van staatsrechtelijke banden met Nederland. De Referendumcommissie op Curacao gaat juist uit van dit zelfbeschikkingsrecht van oude kolonieën, zoals vastgelegd door de Verenigde Naties. Volgens de mail heeft Nederland wel degelijk het recht om mee te beslissen over de toekomstige verhoudingen met de afzonderlijke eilanden.

Laat Geert Wilders het maar niet lezen!

Vorige week heb ik een vergelijkbare vragenlijst naar de Curacaose Referendumcommissie gestuurd. Tot op heden is hier niet op geantwoord.

Posted by CasaSpider at 6:15 AM | Permalink | Comments (15)

Persoonlijk ontdekte ik reeds zo'n elf, twaalf jaar geleden dat de natuur totaal van slag is. Stormen en overstromingen volgden elkaar in rap tempo op, ook in Nederland. Een collega zei destijds dat men niet teveel waarde moest hechten aan individuele gebeurtenissen maar de zaak over een langere tijd diende te beschouwen.

Op zich had hij daar gelijk in, maar er gebeurde mij net iets teveel. En wat lees ik vandaag in de Telegraaf?

De paddentrek is gestart, de citroenvlinder vertoont zich en de tjiftjaf is al te horen.

Need I say more?

Op Curacao is het sinds september vorig jaar een gekkenhuis, onvoorstelbare hoeveelheden regen kregen wij over ons heen. Nog even en we konden hier rijst gaan verbouwen in sawa's. Inmiddels is het klimaat zich hier weer enigszins aan het herstellen, maar nu krijgen Venezuela en Colombia het voor hun kiezen.

Enige tientallen doden en vele duizenden daklozen zijn daar te betreuren. In Venezuela komen herinneringen boven aan de ramp van 1999 toen meer dan 10.000 mensen de dood vonden doordat hele bergen instortten onder de aanhoudende regen. Rivieren van woest kolkende modder sleurden huizen, auto's en ook mensen mee.

Ik heb niets tegen president Hugo Chavez, maar kneep wel mijn tenen even samen toen hij de Verenigde Staten de schuld gaf van de langdurige regenval. De USA hebben het Kyoto Verdrag namelijk niet ondertekend. Ja, zo'n handtekening zorgt natuurlijk meteen voor een stralend zonnetje!

Ook ik ben overigens van mening dat het Kyoto Verdrag wel degelijk door de USA ondertekend dient te worden, laat daar geen misverstand over bestaan.

Laten we hopen dat de klimaatveranderingen allemaal zo goed uitpakken als in Nederland, waar de lente dit jaar op 11 februari al is begonnen en het aantal pasgeboren lammetjes niet meer te tellen is.

Posted by CasaSpider at 1:15 PM | Permalink | Comments (19)

Het is zaterdag en tegelijkertijd Eerste Kerstdag. Vreemd, ik hoor niemand erover dat dit eigenlijk een heel ellendige situatie is. Wat mij betreft valt 25 december per definitie op een donderdag.

In huize CasaSpider gonst het van de bedrijvigheid. We zijn bezig met de voorbereidingen voor het Kerstdiner bij Roland en Barbara Becht. Daar worden om vijf uur zo'n 26 mensen verwacht. De bedrijvigheid komt overigens voornamelijk van Lucy's kant, zij is bezig om een lekkere tapa voor 26 mensen in elkaar te brouwen. Luchiano (7) en ik zijn aan het werk achter de computer.

De 26 mensen zijn verdeeld in drie groepen. Het is de bedoeling dat er uiteindelijk 10 tapas, soep, groenten en een toetje uit komenrollen.

De tapas moeten klein zijn, maar meestal zitten we er na de helft van het diner wel zo'n beetje doorheen. Volgevreten, dat past goed in de Kersttraditie!

Het concept van diverse groepen die weer onderverdeeld zijn in subgroepen en allemaal een bijdrage leveren aan het uiteindelijke Kerstdiner vertoont een bepaalde gelijkenis met BitTorrent.

Voor de computerleek: BitTorrent is een systeem waarmee talloze gebruikers in de hele wereld hun harde schijf min of meer delen. Als iemand een groot bestand wil downloaden, een film bijvoorbeeld, haalt hij deze in stukjes op van verschillende gebruikers die (stukjes van) deze film al op hun harddisk hebben staan. Op het moment van downloaden wordt de downloader zelf onmiddellijk aanbieder van (stukjes van) dezelfde film. Meer informatie is te vinden op http://bittorrent.com.

Voor wie dat computergeneuzel niet zoveel zegt, we lijken ook wel een beetje op mieren. Maar dan mieren die onafhankelijk van elkaar in diverse keukens eten aan het bereiden zijn.

Roland en Barbara zelf zorgen voor de drank en zij huren een lange tafel en stoelen. Ook bepalen zij het thema. Vanavond worden we in Hawaii-outfit verwacht. Leuk voor de foto's! Het wordt mijn tiende BitTorrent Kerstdiner en het is een mooie manier om Eerste Kerstdag te vieren.

Bij deze wensen Lucy, Luchiano en CasaSpider iedereen een heel Gelukkig Kerstfeest toe!

Posted by CasaSpider at 12:12 PM | Permalink | Comments (12)

Iedere automatiseerder herkent dit vast wel. Als men even een bestandje moet aanmaken geeft men het vaak eenzelfde soort naam. Bijvoorbeeld bla en blabla. Mijn werkbestanden heten hond, hond.dat of hond.ksh.

Als de honden op zijn, schakel ik over op kat, vervolgens op kip en eindig met tapir.

Zondag gingen we 's morgens naar de dierentuin. Die is dichtbij, gratis en men is er weer even uit. Qua dieren wordt het helaas met het jaar triester. Een aantal dieren was verdwenen (lees: dood) en anderen waren flink aan het wegkwijnen. Alleen de krokodil die niemand ooit heeft zien bewegen zag er kwieker uit dan voorheen. De tapir gaat ook nog wel even mee, want die is er pas een jaartje.

Klik op de tapir voor de fotoserie van ons dierentuinbezoek (23 foto's). Hoog familiegehalte-alert!

Posted by CasaSpider at 6:54 AM | Permalink | Comments (18)

"Wat spook jij 's nachts eigenlijk zoal uit, CasaSpider?"

"Hmm, om een uur of drie ging ik naar het toilet. Zonder bril (!) zag ik iets bij de kast kruipen. Schorpioen. Ik heb hem koudgemaakt."

Een soort Steve Irwin, The Crocodile Hunter die CasaSpider...

Posted by CasaSpider at 10:17 AM | Permalink | Comments (13)

Ik ben een groot liefhebber van oesters. Zeker in combinatie met zon, zee, strand, citroen en koud bier. Ik kan me niet echt een voorstelling maken hoe oesters smaken in een met C.V. verwarmde huiskamer, maar ben bereid dit tezijnertijd eens uit te proberen.

Op NOVA zag ik vanmorgen (nog steeds vakantie!) een heel klein stukje over de Japanse Oester die blijkbaar voor problemen zorgt in de Waddenzee. De Japanse Oester schijnt mossel- en kokkelbanken te overwoekeren waardoor er minder voedsel beschikbaar is voor de vogels op de Wadden.

Er zijn nu twee stromingen: de groep die de Japanse Oester weg wil hebben om de lokale fauna te beschermen en de groep die zegt dat men de natuur haar gang moet laten gaan. Het lijkt op een kopie van het vreemdelingendebat! Het kunstmatig stimuleren van de groei van de Platte Oester mag wel, want "die hoort wel thuis in de Waddenzee", aldus meneer Lindeboom van Alterra, het onderzoeksinstituut van de landbouwuniversiteit Wageningen.

De Japanse Oester wordt door deze opmerking bijzonder onheus bejegend, temeer daar uit Japan nooit economische vluchtelingen komen. Mijn advies: laat maar lekker gedijen die Japanse Oester, vang ze en geniet (recept) ervan!

Toch blijf ik met deze vraag zitten: Moet juist niet bij uitstek de Natuur in een natuurgebied gewoon haar gang kunnen gaan?

Posted by CasaSpider at 11:26 AM | Permalink | Comments (12)

Kwallen zijn fascinerende wezens, zowel de dierlijke als de menselijke variant. Een kwal wordt vaak gezien als een lelijk en vies ding zonder eigen wil. Toch kunnen ze knap vervelend zijn. Laatst was de wind hier enigszins gedraaid en dat zorgde ervoor dat er Portugese Oorlogsschepen voor de kust werden gesignaleerd. Het vervelende van deze kwallensoort is dat hun tentakels meer dan tien meter lang kunnen worden. Voordat ik het beest in de smiezen heb (min-zes aan beide ogen), heeft hij mij al te grazen genomen.

Kwallen zijn niet altijd lelijk, ja zelfs integendeel! Tijdens een duik keek ik eens naar boven en zag op een meter of tien een gigantische kwal zweven. Het was de echte klassieke kwal, die er enigszins uitziet als de wolk van een atoombom na detonatie. Heel statig dreef de bijna geheel witte kwal in de helderblauwe zee. Prachtig!

Ik wil hier een lans breken voor de kwal. Dat doe ik ook uit respect, want kwallen kunnen zeer gevaarlijk zijn. Neem bijvoorbeeld de Box Jellyfish (Chironex Fleckeri), die zich ophoudt in de kustwateren van Noord-Australie en gelukkig niet in de Cariben.

De Box Jellyfish is een van de allergiftigste creaturen op aarde na de schoonmoeders. Hij kan tot zes kilo zwaar worden. De zijden van de kubus halen soms dertig centimeter en zijn tentakels reiken tot twee meter.

Niet zo giftig als de Box Jellyfish, maar door zijn veel kleinere omvang eigenlijk nog gevaarlijker, is de Irukandji kwal (Carukia Barnesi). Dit kwalletje is zo groot als een vingerhoed en heeft op iedere hoek een tentakel met een lengte varierend van een halve tot vijf centimeter. Irukandji is overigens de naam van een aboriginal-stam die ooit in de omgeving van Cairns in North Queensland (Australie) leefde.

In 1964 ging de medicus Jack Barnes urenlang in een wetsuit in het water vlakbij Cairns liggen, in de hoop (...) het kwalletje tegen te komen dat verantwoordelijk werd gehouden voor het Irukandji Syndrome. Tot Barnes' grote vreugde (...) kwam er plotseling een kwalletje ter grootte van een thumbnail (niet op klikken!) langszwemmen. Barnes liet zichzelf, zijn zoon en een reddingszwemmer door de kwal steken. Alle drie belandden ze in het ziekenhuis. Door dr. Barnes' toewijding kreeg de kwal de naam Carukia Barnesi.

Leuke anekdotes over kwallen kunt u kwijt in de comment-box.

Posted by CasaSpider at 10:09 AM | Permalink | Comments (9)

Met onze Cubanen gaat het naar omstandigheden redelijk. Gisteren tijdens het Happy Hour heb ik ze in ieder geval weer zien lachen. Hopelijk blijft het rustig de rest van het jaar.

In Nederland houdt men zich voornamelijk bezig met bezuinigen, tenminste dat idee heb ik. Na de padvinders en de bejaarden (rollators) zijn nu de apen aan de beurt. Eigenlijk wel terecht, als die apen gelijke rechten willen hebben, moeten ze ook de plichten voor lief nemen, nietwaar?

In het Algemeen Dagblad van 13 februari vond ik het volgende artikel:

Sensatiezoeker als ik ben kies ik natuurlijk altijd de krenten uit de pap. Wellicht krijgt Lucy hierdoor een ietwat scheef beeld van Nederland en de Nederlanders. Het Apenverhaal draagt daar zeker aan bij. "2000 Euro per maand per aap?! Zet die apen in een hok met een boom en gooi er af en toe wat bananen in!", aldus Lucy. Dat is inderdaad een stuk goedkoper.

Ik heb het niet zo op injectienaalden, maar voor een paar prikjes wil ik eigenlijk ook best mijn oude dag in een oude amandelboomgaard te Marbella doorbrengen.

Posted by CasaSpider at 6:55 AM | Permalink | Comments (7)

'Als er nu plotseling iets zou worden uitgevonden, waardoor je ineens weer normaal werd, zou je dat dan willen?'. Iets dergelijks vroeg Sonja Barend jaren geleden aan een patient die een ernstige spierziekte had. Hij zat in een met electronische apparatuur volgepakte rolstoel. Met behulp van de electronica kon hij zich uitdrukken en behelpen.

Tot veler verbazing zei de jongeman dat hij geen behoefte aan een dergelijke uitvinding had. Zijn handicap was deel geworden van hemzelf, als dat wegviel had hij het idee daarmee zijn persoonlijkheid te verliezen.

Ik denk dat de meeste mensen geen probleem zouden hebben met uitvindingen die hun handicap opheffen. Kijk bijvoorbeeld naar Carin, die dankzij de techniek kan horen. Zelf heb ik Min-6, aan beide ogen. Het is dat ik fobisch ben ten opzichte van ziekenhuizen en dat de lange-termijn gevolgen van een laserbehandeling nog niet bekend zijn, maar anders...

Voor de rest ben ik tevreden met mijzelf. 'Niets meer aan doen!', zo spreek ik mijzelf iede